Cristian Deville nació el 3 de enero de 1981 en Cavalese (Italia), es un esquiador que tiene 1 victoria en la Copa del Mundo de Esquí Alpino (con un total de 4 podiums).

Resultados

Campeonatos Mundiales
 2011 en Garmisch-Partenkirchen, Alemania
 Eslalon: 7.º

Copa del Mundo

Clasificación general Copa del Mundo
 2003-2004: 121.º
 2004-2005: 84.°
 2005-2006: 74.º
 2006-2007: 54.°
 2007-2008: 39.º
 2008-2009: 86.º
 2009-2010: 83.º
 2010-2011: 36.º
 2011-2012: 23.º
 2012-2013: 73.º
 2013-2014: 93.º
 2014-2015: 109.º

Clasificación por disciplinas (Top-10)
 2011-2012:
 Eslalon: 4.º

Victorias en la Copa del Mundo (1)

Eslalon (1)

Enlaces externos
 Perfil de Cristian Deville en la página oficial de la FIS (en inglés)

Esquiadores de Italia
Nacidos en Cavalese

Cristian Deville


Das Yatsugatake South Base Observatory (jap. , Yatsugatake Nanroku Tenmondai) ist ein astronomisches Observatorium in Hokuto in der Präfektur Yamanashi auf der Insel Honshū in Japan. Es wird in der Liste der Sternwarten-Codes unter der Nummer 896 geführt.

Auf Grund seiner Nähe zur Metropolregion Tokio wird es häufig benutzt, was sich in einer Vielzahl von Asteroidenentdeckungen niederschlägt. Der japanische Astronom Yoshio Kushida hat dort neben astronomischen Beobachtungen an der Überwachung von Naturphänomenen, die Erdbeben vorhergehen, gearbeitet.

Weblinks
  (japanisch)

Sternwarte in Japan
Großteleskop (Optischer Bereich)
Bauwerk in der Präfektur Yamanashi
Wissenschaft und Forschung in Japan
Hokuto (Yamanashi)

Yatsugatake South Base Observatory


Molops es un género de coleópteros de la familia de los Carabidaes. Son escarabajos terrestres. Todas las especies descritas se encuentran en Europa y el Próximo Oriente.

Especies
Hay decenas  de especies descritas.

 Molops albanicus
 Molops alpestris
 Molops apfelbecki
 Molops biokovensis
 Molops bosnicus
 Molops bucephalus
 Molops curtulus
 Molops dalmatinus
 Molops dilatatus
 Molops dinaricus
 Molops doderoi
 Molops elatus
 Molops longipennis
 Molops maderi
 Molops matchai
 Molops merditanus
 Molops obtusangulus
 Molops osmanilis
 Molops ovipennis
 Molops parreyssi
 Molops pentheri
 Molops peristericus
 Molops piceus
 Molops plurisetosus
 Molops prenjus
 Molops promissus
 Molops reiseri
 Molops rhodopensis
 Molops robustus
 Molops rufipes
 Molops rufus
 Molops simplex
 Molops spartanus
 Molops striolatus
 Molops weiratheri

Referencias

Harpalinae

Molops


Doğan Türk Birliği, Girne'nin sarı ve lacivert renkli takımıdır. 1938 yılında  Limasol'da doğan takım Kuzey Kıbrıs Birinci Ligi'nde mücadele etmektedir.

Kuruluş/Tarihçe

1938 yılında güneyde bulunan ve çok az sayıda Futbol takımı bulunan Limasol'da kurulmuştur. Limasol'da spor yanında milli şuura odaklık edecek bir kuruluşa da ihtiyaç vardı ve Turgut Sarıca da hep bunu telkin ediyordu.Büyük çoğunluğu onun fikirlleriyle bilinçlenmiş olan kasaba gençleri 1938 yılının ağustos ayında Diş Doktoru merhum Hüseyin Şefik'in evinde bir araya geldiler ve Limaso Spor Kulübü 'nün müteşebbis heyetini kurmağa karar verdiler.
Toplantıda bulunanlar: İrfan Demirel, Hüseyin Rızkı, Mustafa Kemal Efendi, Hüseyin Amerikalı, Ahmet Besim, Lütfi Besim, Sıtkı Havanik, Ziya Rızkı, Melih BEY,DT.Hüseyin Şefik, Dr. Münip Çaylak, Mehmet Ali Ertuğrul, Salih Alpay İmamzadr,Osman Nurettin, Ali Kaptan Osmancık, Mehmet Fevait, Hüseyin Piskobolu, Ferit Hakkı Daha sonra bu isimle bir kulüp kurmak için gerekli sayı olan 31'e tamamlandı ve müteşebbis heyet ilk defa şu şekliyle kuruldu;

Daha sonra kulüp tescil edilirken,yeni memuriyeti dolayısıyla yönetim kuruluna giremeyen İrfan Demirel'in yerine Dt. Hüseyin Şefik getirildi. İlk kulüp lokali Saffet efendinin Fevzi Çakmak caddesindeki eviydi. 20 Temmuz Barış Harekatı ndan sonra adanın kuzeyine, Girne'ye taşınmıştır. Kulüp bugünkü ismini, 1952 yılında Doğan Güneş kulübü ile birleşerek almıştır. Renkleri sarı-mavidir.

Başarılar
Kuzey Kıbrıs Süper Ligi:
(7 Şampiyonluk): 1956, 1957, 1959 1991, 1992, 1994, 2010
Kıbrıs Kupası:
(1 Şampiyonluk): 1978
Federasyon Kupası:
(1 Şampiyonluk): 2012
Başbakanlık Kupası:
(3 Şampiyonluk): 1989, 1990 ve 1993

Hakkında

Girne ilçesi takımıdır. KKTC Birinci Ligi'nde altı defa şampiyonluğa ulaşmıştır. 30 Ekim 1955 kurulan Kıbrıs Türk Futbol Federasyonu'nun ilk şampiyonu olma başarısını göstermiştir.
1956-1957 yıllarında Türkiye ile dış temaslara başlamış ve bunun sonucunda en çok yabancı temaslarda bulunan takım unvanını almıştır. Uzun yıllar Fenerbahçe armasını kullanan takım, Fenerbahçe'nin KKTC'deki kardeş takımı olarak da bilinmektedir. 2008-2009 yılı yeni yönetimle armasını değiştirmiştir. Karşılaşmalarını, Girne 20 Temmuz Mete Adanır Stadyumu'nda yapmaktadır ve Tarihi bir kulüp binasına sahiptir. Ezeli rakibi Türk Ocağı Limasol spor kulübüdür. Samsunspor'da oynarken trafik kazasına kurban olan Mete Adanır ve Osman Uçanergibi futbolcular Doğan Türk Birliğin'den yetişmiştir. Tarihinin en önemli transferi Ceyhun Eriş'tir.

Başkanlar

Teknik ekip

Kadro
''Kadro en son 29 Mart 2012 tarihinde güncellenmiştir.

Kaynakça

1938'de kurulan futbol kulüpleri
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ndeki futbol kulüpleri
Girne

Doğan Türk Birliği SK


Andrea Leeds (født Antoinette Lees; 18. august 1914, død 21. maj 1984) var en amerikansk filmskuespiller. Hun var en populær birolle-skuespiller i slutningen af 1930'erne og blev nomineret til en Oscar for bedste kvindelige birolle for sin præstation i Rivalinder (1937). Senere gik hun videre til hovedroller. Hun lod sig pensionere fra skuespillet for at passe sit ægteskab i 1939, og blev senere en vellykket hestevædder.

Opvækst
Leeds blev født Antoinette Lees i Butte, Montana, datter af Chas og Lina Lees. Hendes far var en indvandrer fra England.

Karriere
Hun begyndte sin filmkarriere i 1934 med at spille småroller og brugte sit fødselsnavn. Som Andrea Leeds spillede hun sin første væsentlige rolle i filmen Mands vilje (1936) og opnåede en lignende succes med sin næste film It Could Happen to You! (1937).

Som en del af et ensemble cast, der omfattede Katharine Hepburn, Ginger Rogers og Lucille Ball, blev Leeds nomineret til en Oscar for bedste kvindelige birolle for sin præstation som en aspirerende skuespiller i Rivalinder (1937). Hun læste til rollen som Melanie i Borte med blæsten, men den rolle blev givet til Olivia de Havilland. Hendes mangfoldige kvalitet førte til, at hun blev castet i Goldwyn Follies (1938), hvor hun spillede "Miss Humanity" - en kvinde, der blev anset som en fortryllet Hollywood-chef for at repræsentere den ideelle amerikanske kvinde. Filmen var ikke en succes og fik dårlige anmeldelser.

Hun medvirkede derefter i to film overfor Joel McCrea (der tidligere spillede hendes bror i Mands vilje), Han vil til søs (1938), og Ungdommens melodi (1939), som var første gang hun spillede en kvindelig hovedrolle. Hun fortsatte med at spille en romantisk kvindelig hovedrolle i en eventyrfilm optaget i 1906 på Filippinerne,  Til sidste mand, overfor Gary Cooper og David Niven, og overfor Don Ameche i første technicolor-film af Stephen Foster, Sangen fra syden (1939).

Hendes sidste film, Earthbound (1940), var en fantasimordgåde, hvor Leeds' karakter løser mordet på sin mand, hjulpet af hans genfærd.

Disse film var relativt succesfulde, og Leeds var fortsat en populær skuespiller. I 1939 giftede hun sig med Robert Stewart Howard, søn af californisk forretningsmand og væddeløbshestejer Charles S. Howard, og besluttede at forlade filmmediet for at hellige sig at stifte familie. Hendes svigerfar ejede og red Seabiscuit, og med hendes mand blev hun en vellykket hesteejer/opdrætter.

Privatliv
The Howards ejede også Howard Manor i Palm Springs, et hotel oprindeligt bygget som "Colonial House" af Las Vegas-casinoejer og Purple Gang-medlem Al Wertheimer. Hotellet drives nu som Colony Palms Hotel og har "Winner's Circle Suite" til ære for Seabuscuit og Howards-familien. Efter hans død i 1962 drev Leeds en smykkevarevirksomhed. Howardægteskabet var hendes eneste, og hun fik i alt to børn. Hendes søn er Robert Howard Jr. og hendes datter Leann døde af kræft i 1971.

Død
Andrea Leeds døde den 21. maj 1984 af kræft i Palm Springs, Californien i en alder af 69 år. Som bysbarn i gennem mange år blev en Golden Palm Star på Palm Springs Walk of Stars dedikeret til hende i 1994.

Hun blev bisat i Desert Memorial Park i Cathedral City, Californien.

Filmografi

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Skuespillere fra Montana
Amerikanere i 1900-tallet
Pseudonymer
Oscar-nominerede skuespillere
Personer døde af kræft

Andrea Leeds


Die Prosper Schiaffino war ein Frachtschiff, das im November 1945 durch eine Seemine zerstört wurde und sank.

Geschichte
Die Prosper Schiaffino wurde im norwegischen Bergen gebaut und lief als Petite Terre vom Stapel. Der Frachter diente dem Transport von Bananen von den Antillen nach Frankreich. 1939 ging er in den Besitz von Charles Schiaffino et Cie über, der wichtigsten Schifffahrtsgesellschaft Algeriens, zu deren Handelsflotte schließlich 20 Schiffe gehörten, die alle nach Familienangehörigen des Gründers Charles Schiaffino benannt waren. So wechselte auch die Petite Terre den Namen und wurde zur Prosper Schiaffino.

Im Oktober 1945 lief das Schiff mit dem Ziel Algerien aus dem Hafen von Marseille aus. An Bord befand sich eine Ladung Gemüse. Auf der Rückfahrt von Algerien mit Ziel Toulon hatte der Frachter Rotwein geladen. Als der Kapitän feststellen musste, dass die Passage zwischen der Halbinsel Giens und der Insel Porquerolles blockiert war, änderte er am 10. November 1945 seinen Kurs, um zwischen Porquerolles und Port-Cros durchzusteuern. In diesem Kanal lief die Prosper Schiaffino um 13.10 Uhr auf eine Seemine auf. Bei der Explosion wurde der Bug des Schiffes abgerissen, beide Teile sanken innerhalb weniger Minuten. Dennoch konnten 25 der 29 Seeleute an Bord gerettet werden. Zwei weitere wurden zwar lebend geborgen, erlangten jedoch ihr Bewusstsein nicht wieder, und zwei weitere blieben verschollen.

Das Wrack der Prosper Schiaffino liegt auf der Position  in einer Tiefe von 40 bis 51 Metern und ist starken Strömungen ausgesetzt. Der Mast des Schiffes, der zunächst noch aufrecht stand, wurde inzwischen umgerissen.

Die Reederei verlor außer der Prosper Schiaffino noch 18 weitere Schiffe im oder nach dem Zweiten Weltkrieg.

Literatur
 Alberto Vanzo, Prosper Schiaffino, in: Egidio Trainito (Hg.), Abenteuer Wracktauchen. Auf den Spuren versunkener Welten, White Star Verlag, Wiesbaden 2009, ISBN 978-3-86726-120-3, S. 68–71.

Fußnoten

Frachtschiff (Frankreich)
Schiff im Zweiten Weltkrieg
Schiffsverlust 1945
Schiffswrack
Einzelschiff

Prosper Schiaffino


سوق الطلبة هي قرية مغربية تابعة لدائرة القصر الكبير إقليم العرائش شمال غرب البلاد. تقع سوق الطلبة على بعد بضع كيلومترات من القصر الكبير.و تضم سوق الطلبة حوالي 13.142 نسمة (إحصاء 2004). تعثبر الجماعة القروية لسوق الطلبة مركزا قرويا أو قيادة كما تصنف في الترتيب الإداري المغربي حيث تعتبر مقرا لقيادة مجموعة من القرى الصغيرة الواقعة على حدودها الجغرافية وهي واحدة من مجموعة من القيادات التابعة لدائرة القصر الكبير.
ويرجع سبب التسمية حسب رواية شفوية أن سوقا أسبوعيا كان يعقد يوم كل جمعة وكان أكثر رواده من طلبة القرأن بالقرى والمداشر المجاورة إلا أن هذا السوق لم يعد يقام منذ مدة.

دواوير الجماعة القروية
 دوار ولاد جميل
 دوار الهرارسة
 دوار شماخة
دوار بجانة

مصادر

أماكن مأهولة في إقليم العرائش
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم العرائش
جماعات قروية في جهة طنجة تطوان الحسيمة

سوق الطلبة


Aspidistra, biljni rod raširen u Aziji od istočnih Himalaja do Japana na istok i Malajskog poluotoka na jugu. Pripada mu preko 170 vrsta. rizomatskih zimzelenih trajnica s uspravnim, kožastim, eliptičnim ili kopljastim listovima i neupadljivim smećkastim cvjetovima na rizomu.

Vrste

 Aspidistra acetabuliformis Y.Wan & C.C.Huang
 Aspidistra alata Tillich
 Aspidistra albiflora C.R.Lin, W.B.Xu & Yan Liu
 Aspidistra albopurpurea Aver. & Tillich
 Aspidistra alternativa D.Fang & L.Y.Yu
 Aspidistra anomala Aver. & Tillich
 Aspidistra arnautovii Tillich
 Aspidistra atrata Aver., Tillich & B.H.Quang
 Aspidistra atroviolacea Tillich
 Aspidistra attenuata Hayata
 Aspidistra australis S.Z.He & W.F.Xu
 Aspidistra austrosinensis Y.Wan & C.C.Huang
 Aspidistra austroyunnanensis G.W.Hu, Lei Cai & Q.F.Wang
 Aspidistra averyanovii N.S.Lý & Tillich
 Aspidistra bamaensis C.R.Lin, Y.Y.Liang & Yan Liu
 Aspidistra basalis Tillich
 Aspidistra bella Aver., Tillich & K.S.Nguyen
 Aspidistra bicolor Tillich
 Aspidistra bogneri Tillich
 Aspidistra brachystyla Aver. & Tillich
 Aspidistra cadamensis N.S.Lý & Tillich
 Aspidistra caespitosa C.Pei
 Aspidistra campanulata Tillich
 Aspidistra carinata Y.Wan & X.H.Lu
 Aspidistra carnosa Tillich
 Aspidistra cavicola D.Fang & K.C.Yen
 Aspidistra cerina G.Z.Li & S.C.Tang
 Aspidistra chishuiensis S.Z.He & W.F.Xu
 Aspidistra chongzuoensis C.R.Lin & Y.S.Huang
 Aspidistra chunxiuensis C.R.Lin & Yan Liu
 Aspidistra clausa Vislobokov
 Aspidistra claviformis Y.Wan
 Aspidistra cleistantha D.X.Nong & H.Z.Lü
 Aspidistra coccigera Aver. & Tillich
 Aspidistra columellaris Tillich
 Aspidistra connata Tillich
 Aspidistra crassifila Yan Liu & C.I Peng
 Aspidistra cruciformis Y.Wan & X.H.Lu
 Aspidistra cryptantha Tillich
 Aspidistra cyathiflora Y.Wan & C.C.Huang
 Aspidistra cylindrica Vislobokov & Nuraliev
 Aspidistra daibuensis Hayata
 Aspidistra daxinensis M.F.Hou & Yan Liu
 Aspidistra deflexa Aver., Tillich & V.T.Pham
 Aspidistra dodecandra (Gagnep.) Tillich
 Aspidistra dolichanthera X.X.Chen
 Aspidistra ebianensis K.Y.Lang & Z.Y.Zhu
 Aspidistra elatior Blume
 Aspidistra elegans Aver. & Tillich
 Aspidistra erecta Yan Liu & C.I Peng
 Aspidistra erythrocephala C.R.Lin & Y.Y.Liang
 Aspidistra extrorsa C.R.Lin & D.X.Nong
 Aspidistra fasciaria G.Z.Li
 Aspidistra fenghuangensis K.Y.Lang
 Aspidistra fimbriata F.T.Wang & K.Y.Lang
 Aspidistra flaviflora K.Y.Lang & Z.Y.Zhu
 Aspidistra foliosa Tillich
 Aspidistra fungilliformis Y.Wan
 Aspidistra geastrum Tillich
 Aspidistra glandulosa (Gagnep.) Tillich
 Aspidistra globosa Vislobokov & Nuraliev
 Aspidistra gracilis Tillich
 Aspidistra graminifolia Aver. & Tillich
 Aspidistra grandiflora Tillich
 Aspidistra guangxiensis S.C.Tang & Yan Liu
 Aspidistra guizhouensis S.Z.He & W.F.Xu
 Aspidistra hekouensis H.Li, C.L.Long & Bogner
 Aspidistra heterocarpa Aver., Tillich & V.T.Pham
 Aspidistra hezhouensis Q.Gao & Yan Liu
 Aspidistra huanjiangensis G.Z.Li & Y.G.Wei
 Aspidistra jiewhoei Tillich & Škorničk.
 Aspidistra jingxiensis Yan Liu & C.R.Lin
 Aspidistra khangii Aver. & Tillich
 Aspidistra laotica Aver. & Tillich
 Aspidistra lateralis Tillich
 Aspidistra leshanensis K.Y.Lang & Z.Y.Zhu
 Aspidistra letreae Aver., Tillich & T.A.Le
 Aspidistra leucographa C.R.Lin & C.Y.Zou
 Aspidistra leyeensis Y.Wan & C.C.Huang
 Aspidistra liboensis S.Z.He & J.Y.Wu
 Aspidistra linearifolia Y.Wan & C.C.Huang
 Aspidistra lingchuanensis C.R.Lin & L.F.Guo
 Aspidistra lingyunensis C.R.Lin & L.F.Guo
 Aspidistra lobata Tillich
 Aspidistra locii Arnautov & Bogner
 Aspidistra longanensis Y.Wan
 Aspidistra longgangensis C.R.Lin, Y.S.Huang & Yan Liu
 Aspidistra longifolia Hook.f.
 Aspidistra longiloba G.Z.Li
 Aspidistra longipedunculata D.Fang
 Aspidistra longipetala S.Z.Huang
 Aspidistra longituba Yan Liu & C.R.Lin
 Aspidistra longshengensis C.R.Lin & W.B.Xu
 Aspidistra lubae Aver. & Tillich
 Aspidistra luochengensis B.Pan & C.R.Lin
 Aspidistra luodianensis D.D.Tao
 Aspidistra lurida Ker Gawl.
 Aspidistra lutea Tillich
 Aspidistra maguanensis S.Z.He & D.H.Lv
 Aspidistra marasmioides Tillich
 Aspidistra marginella D.Fang & L.Zeng
 Aspidistra minutiflora Stapf
 Aspidistra mirostigma Tillich & Škorničk.
 Aspidistra molendinacea G.Z.Li & S.C.Tang
 Aspidistra multiflora Aver. & Tillich
 Aspidistra muricata F.C.How
 Aspidistra mushaensis Hayata
 Aspidistra nanchuanensis Tillich
 Aspidistra nankunshanensis Yan Liu & C.R.Lin
 Aspidistra neglecta Aver., Tillich & K.S.Nguyen
 Aspidistra nigra Aver., Tillich & K.S.Nguyen
 Aspidistra nikolaii Aver. & Tillich
 Aspidistra nutans Aver. & Tillich
 Aspidistra obconica C.R.Lin & Yan Liu
 Aspidistra oblanceifolia F.T.Wang & K.Y.Lang
 Aspidistra obliquipeltata D.Fang & L.Y.Yu
 Aspidistra oblongifolia F.T.Wang & K.Y.Lang
 Aspidistra obtusata Vislobokov
 Aspidistra omeiensis Z.Y.Zhu & J.L.Zhang
 Aspidistra opaca Tillich
 Aspidistra ovatifolia Yan Liu & C.R.Lin
 Aspidistra oviflora Aver. & Tillich
 Aspidistra papillata G.Z.Li
 Aspidistra patentiloba Y.Wan & X.H.Lu
 Aspidistra paucitepala Vislobokov, Nuraliev & D.D.Sokoloff
 Aspidistra petiolata Tillich
 Aspidistra phanluongii Vislobokov
 Aspidistra pileata D.Fang & L.Y.Yu
 Aspidistra pingfaensis S.Z.He & Q.W.Sun
 Aspidistra pingtangensis S.Z.He, W.F.Xu & Q.W.Sun
 Aspidistra punctata Lindl.
 Aspidistra punctatoides Yan Liu & C.R.Lin
 Aspidistra qijiangensis S.Z.He & X.Y.Luo
 Aspidistra quadripartita G.Z.Li & S.C.Tang
 Aspidistra quangngaiensis N.S.Lý, Haev. & Tillich
 Aspidistra radiata G.W.Hu & Q.F.Wang
 Aspidistra recondita Tillich
 Aspidistra retusa K.Y.Lang & S.Z.Huang
 Aspidistra revoluta Hao Zhou, S.R.Yi & Q.Gao
 Aspidistra ronganensis C.R.Lin, Jing Liu & W.B.Xu
 Aspidistra saxicola Y.Wan
 Aspidistra semiaperta Aver. & Tillich
 Aspidistra sessiliflora Aver. & Tillich
 Aspidistra sichuanensis K.Y.Lang & Z.Y.Zhu
 Aspidistra sinensis Aver. & Tillich
 Aspidistra sinuata Aver. & Tillich
 Aspidistra spinula S.Z.He
 Aspidistra stellata Aver. & Tillich
 Aspidistra stenophylla C.R.Lin & R.C.Hu
 Aspidistra stricta Tillich
 Aspidistra subrotata Y.Wan & C.C.Huang
 Aspidistra superba Tillich
 Aspidistra sutepensis K.Larsen
 Aspidistra tenuifolia C.R.Lin & J.C.Yang
 Aspidistra tillichiana O.Colin
 Aspidistra tonkinensis (Gagnep.) F.T.Wang & K.Y.Lang
 Aspidistra triloba F.T.Wang & K.Y.Lang
 Aspidistra triradiata Vislobokov
 Aspidistra truongii Aver. & Tillich
 Aspidistra tubiflora Tillich
 Aspidistra typica Baill.
 Aspidistra umbrosa Tillich
 Aspidistra urceolata F.T.Wang & K.Y.Lang
 Aspidistra ventricosa Tillich & Škorničk.
 Aspidistra vietnamensis (Aver. & Tillich) Aver. & Tillich
 Aspidistra viridiflora Vislobokov & Nuraliev
 Aspidistra wujiangensis W.F.Xu & S.Z.He
 Aspidistra xilinensis Y.Wan & X.H.Lu
 Aspidistra xuansonensis Vislobokov
 Aspidistra yizhouensis B.Pan & C.R.Lin
 Aspidistra yunwuensis S.Z.He & W.F.Xu
 Aspidistra zhangii Aver., Tillich & K.S.Nguyen
 Aspidistra zhenganensis S.Z.He & Y.Wang
 Aspidistra zinaidae Aver. & Tillich
 Aspidistra zongbayi K.Y.Lang & Z.Y.Zhu

Izvori

Vanjske poveznice

Nolinoideae

Aspidistra


Store Skogfjorden (nordsamisk: Caganvuotna) er en fjordarm af Hopsfjorden i Gamvik kommune i Troms og Finnmark   fylke i Norge. Fjorden har indløb mellem Bergan i vest og Kveitneset i øst og går fem kilometer mod sydvest til Horsbugten i enden af fjorden. Indløbet ligger lige øst for Hopseidet som er den smalle landtange forbinder Nordkinnhalvøen med det øvrige fastland mod syd.

Det er ingen bosætning ved fjorden.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Gamvik

Store Skogfjorden


Santa Albertina es un municipio brasileño situado en la región noroeste del estado de São Paulo. Tiene una población estimada, en 2021, de 6036 habitantes.

Se localiza a una latitud 20º01'55" sur y a una longitud 50º43'40" oeste.

Geografía
El área del municipio, según el IBGE, es de 272,69 km² y su altitud media es de 420 metros sobre el nivel del mar.

Demografía
Datos del Censo - 2010

 Población total: 5.723
 Urbana: 4.891
 Rural: 832
 Hombres: 2.905
 Mujeres: 2.818

Densidad demográfica (hab./km²): 20,98

Datos del Censo - 2000

 Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 14,00
 Expectativa de vida (años): 72,24
 Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 2,16
 Tasa de alfabetización: 84,84%
 Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,784
 IDH-M Salario: 0,714
 IDH-M Longevidad: 0,787
 IDH-M Educación: 0,851
(Fuente: IPEADATA)

Hidrografía
 Rio Grande

Carreteras
 SP-561

Administración
 Prefecto: Gerson Formigoni Junior (2021-2024)
 Viceprefecto: Genivaldo Quirino de Almeida (2021-2024)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de São Paulo

Santa Albertina


Les glandes salivaires labiales sont des glandes salivaires mineures situées entre la membrane muqueuse et le muscle orbiculaire de la bouche autour de l'orifice buccal.

Elles sont de forme circulaire, et de la taille d'un petits pois.

Leurs conduits s'ouvrent par de minuscules orifices sur la membrane muqueuse.

Comme les glandes parotides et buccales, les glandes labiales sont innervées par des fibres parasympathiques qui naissent dans le noyau salivaire inférieur, voyagent avec le nerf glossopharyngien et le nerf petit pétreux jusqu'au ganglion otique, où après une liaison synaptique, elles continuent vers les glandes labiales.

L'innervation sympathique est transmise par des fibres post-ganglionnaires qui naissent dans le ganglion cervical supérieur et traversent le ganglion otique sans synapse.

Notes et références

Glandes salivaires

Glande salivaire labiale


A Football Association Challenge Cup de 1876-77 foi a sexta edição da FA Cup , o torneio de futebol mais antigo da Inglaterra e do mundo . Trinta e sete equipes entraram, cinco a mais do que na temporada anterior, embora sete das trinta e sete nunca tenham disputado uma partida.

O formato do torneio é em sistema eliminatório do tipo mata-mata. Em caso de empate, a partida seguia para a prorrogação, e se persistisse o empate na prorrogação, era disputada uma partida-extra (Replay).

Primeira Fase

Na primeira fase, a equipe do Queen´s Park ganharia um bye, se classificando diretamente para a segunda fase.

As outras 36 equipes disputaram a primeira fase:

Obs: As equipes destacadas em negrito estão classificadas para a segunda fase.

Segunda Fase

Nesta fase, o Queen´s Park recebeu mais um bye, avançando a terceira fase do torneio.

As 18 equipes restantes disputariam a segunda fase

Obs: As equipes destacadas em negrito estão classificadas para a terceira fase.

Terceira Fase

Nesta fase, as 10 equipes se enfrentaram em confrontos eliminatórios.

Obs: As equipes destacadas em negrito estão classificadas para a quarta fase, com exceção do Wanderers, que ao vencer seu jogo contra o Pilgrims FC, se classificou diretamente para a semifinal.

Quarta Fase

Cinco equipes se classificaram para a quarta-fase, porém o Wanderers ganhou um bye e se classificou diretamente para a semifinal

Todas as outras equipes classificadas disputaram esta fase.

O Oxford University se classificou diretamente para a final ao vencer o replay contra o Upton Park FC.

O Cambridge University se classificou para a semifinal para enfrentar o Wanderers.

Semifinal

O Oxford University se classificou diretamente para a final ao vencer o replay contra o Upton Park FC. Wanderers e Cambridge University disputariam a outra vaga na final.

Final

Regras da partida :

 90 minutos tempo normal.
 30 minutos de prorrogação se as pontuações estiverem empatadas, a critério dos capitães.
 Replay se o placar ainda estiver empatado.
 Sem substituições

Ambas as equipes optaram por jogar com dois zagueiros , dois zagueiros e seis atacantes , de acordo com o estilo de jogo ofensivo geralmente empregado na época. [3] Arthur Kinnaird jogou no gol do Wanderers, apesar de ter jogado como atacante em três finais de copas anteriores.  Na época, a posição de goleiro não era considerada especializada, e os jogadores muitas vezes alternavam entre jogar no gol e jogar em posições de campo. O jogo foi disputado no Kennington Oval , casa do Surrey County Cricket Club .e aconteceu com tempo extremamente ruim, com chuva e granizo prejudicando os jogadores. Wanderers ganhou o sorteio e optou por começar a partida defendendo o final do estádio Harleyford Road.

Os jogadores do Wanderers começaram o jogo em relativa desordem, o que o correspondente do The Sportsman relatou não ser uma característica incomum de suas partidas. Após quinze minutos, Oxford recebeu um escanteio , que Evelyn Waddington chutou alto em direção ao gol. Kinnaird pegou a bola, mas ao fazê-lo ficou atrás da linha de gol. Os jogadores de Oxford imediatamente apelaram para que um gol fosse concedido e, após uma consulta, os oficiais o fizeram, dando à equipe da Universidade a liderança. Algum tempo depois, Charles Wollaston se machucou e trocou de posição com Kinnaird.  Na época, o conceito de substituição não tinha sido introduzido ao esporte, então os jogadores lesionados eram obrigados a permanecer no jogo a menos que estivessem completamente incapazes de jogar, mas era comum que um jogador lesionado "fosse para o gol", o que fazia com que a equipe não ficasse tão vulnerável.

Enquanto o Wanderers pressionava pelo empate, Francis Birley cobrou uma falta indireta , que foi para o gol de Oxford, mas nenhum gol foi concedido porque a bola entrou direto sem tocar em outro jogador. A quatro minutos do final do jogo, Hubert Heron fez o que The Field chamou de "corrida esplêndida" e passou a bola para Jarvis Kenrick , cujo chute enganou do goleiro do Oxford Edward Alington para empatar o placar e levar o jogo para a prorrogação . Ao sete minutos do primeiro tempo da prorrogação, William Lindsay chutou para o gol, o chute foi desviado por um jogador de Oxford, mas a bola voltou para Lindsay, que passou por Alington para dar ao Wanderers uma vantagem que os detentores da taça mantiveram até o final do jogo e, assim, mantiveram o troféu, conquistando seu quinto título de FA CUP.

Algum tempo depois da partida, Kinnaird informou ao conselho da Football Association (FA), da qual era membro, que, em sua opinião, não havia levado a bola além da linha para o gol de Oxford. Apesar do fato de que o árbitro marcou o gol e várias reportagens de jornais afirmaram que a bola tinha claramente ultrapassado a linha, os membros do conselho de Kinnaird acreditaram em sua palavra e marcaram o gol dos registros, mudando o placar oficial para 2-0 (embora se Oxford não tivesse marcado, não haveria razão para o jogo ir para a prorrogação, então por direito eles deveriam ter anulado o segundo gol do Wanderers também). Até a década de 1980, todas as fontes relataram o placar da partida como 2-0. Na década de 1980, após novas pesquisas sobre relatos contemporâneos do jogo por historiadores do futebol, a FA restabeleceu o gol de Oxford e agora considera o placar final oficial da final de 1877 como 2-1.

Premiação

FA Cup
1876 no futebol
1877 no futebol

FA Cup de 1876-77


An Scaphyglottis pachybulbon in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Louis Dressler. An Scaphyglottis pachybulbon in nahilalakip ha genus nga Scaphyglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scaphyglottis

Scaphyglottis pachybulbon


Gottlieb Ludwig Rösner (* 22. August 1894 in Beuthener Schwarzwald, Provinz Schlesien; † 5. September 1970 in Berlin-Spandau) war ein deutscher politischer Funktionär (NSDAP) und paramilitärischer Aktivist.

Leben und Wirken
Nach dem Schulbesuch wurde Rösner an einer Maschinenbauschule zum Maschinenbautechniker ausgebildet. Von 1914 bis 1918 nahm Rösner als Stoßtrupp-Infanterist, Richtkanonier und Geschützführer mit dem Infanterie-Regimentern 156, 7 und 36 bzw. den Artillerie-Regimentern 275 und 283 am Ersten Weltkrieg teil. Während des Krieges wurde er mehrfach verwundet (u. a. Schussverletzungen an der Hand und Schulter, Granatsplitterverletzung am rechten Bein sowie zweimal verschüttet) und mit dem Eisernen Kreuz beider Klassen ausgezeichnet.

Von Januar bis April 1919 gehörte Rösner dem Freikorps Dohna und anschließend bis November 1919 der Garde-Kavallerie-Schützendivision an. Danach gehörte er der Schwarzen Reichswehr (dort zuletzt als Vizefeldwebel) und der Völkischen Hundertschaft an.

Seinen Lebensunterhalt verdiente Rösner von 1923 bis 1925 bei den Deutschen Werken in Spandau.

Betätigung in der NS-Bewegung vor 1933
Mit Eintrittsdatum vom 28. August 1925 trat Rösner in die in diesem Jahr neugegründete NSDAP (Mitgliedsnummer 17.163) ein, der er eigenen Angaben zufolge bereits von 1921 bis 1923 angehört hatte.

Ende Dezember 1925 stellte Rösner die erste Abteilung der Sturmabteilung (SA), des Straßenkampfverbandes der Partei, in Berlin auf. Konkret handelte es sich bei dieser ersten SA-Einheit um die SA-Abteilung in Spandau. 1927 führte er die SA-Standarte Spandau. Ebenfalls um 1927 wurde Rösner von Joseph Goebbels als NSDAP-Bezirksleiter von Brandenburg-West eingesetzt.

Als SA-Angehöriger nahm Rösner in den späten 1920er und frühen 1930er Jahren an zahlreichen gewaltsamen Auseinandersetzungen von Anhängern der NS-Bewegung mit ihren politischen Gegnern im Rahmen von Straßen- und Saalschlachten teil. Hierbei erlitt er zweimal schwere Verletzungen: Das erste Mal eine schwere Gehirnerschütterung durch Stockschläge (Februar 1926) und das zweite Mal einen Rückenlungenstich durch ein Seitengewehr (22. März 1927). Die letztere Verletzung zog einen längeren Krankenhausaufenthalt nach sich. Hinzu kamen diverse leichte Verletzungen.

Von 1927 bis 1933 war Rösner kaufmännischer Angestellter bei der Firma Rhenania OSSAG Mineralöl AG, zuletzt als Betriebsassistent.

1931 übernahm Rösner die Gründung einer SA-Motorstaffel in Brandenburg. Durch den Führerbefehl Nr. 7 wurde er in seiner Stellung als Führer dieser Staffel zum 1. November 1931 in den Rang eines Oberstaffelführers bei der SA-Untergruppe Brandenburg befördert. 1932 hatte er den Rang eines SA-Standartenführers erreicht. Die von Rösner angestrebte Beförderung zum Oberführer kam angeblich wegen persönlicher Differenzen zwischen ihm und dem ab 1931 als Berliner SA-Chef amtierenden Wolf-Heinrich von Helldorff nicht zustande. Helldorf begründete Rösners Nichtbeförderung hingegen mit mangelnder Eignung Rösners für die Position eines Oberführers.

Zeit der NS-Herrschaft
Nach dem Machtantritt der Nationalsozialisten im Frühjahr 1933 wurde Rösner zum besoldeten Stadtrat in Berlin-Weißensee ernannt. Zudem übernahm er die Funktion eines Verbindungsführers (SA-Verbindungsführer) zwischen der Berliner SA und der Berliner Gauleitung der NSDAP.

Im April 1934 erhielt er eine informelle Rüge durch das Gaugericht der NSDAP wegen unzulässiger Versuche seinerseits sich in Parteigerichtsverfahren einzumischen und Versuchen den Standartenführer Martens wegen Finanzgeschäften bei der Parteigerichtsbarkeit zu denunzieren. Die vom Kreisgericht I der Partei geforderte Einleitung eines parteigerichtlichen Verfahrens gegen Rösner wegen "unnationalsozialistischen Verhaltens" und "unbefugter Einmischung in die Parteigerichtsbarkeit" lehnte das Gaugericht jedoch ab.

Im Anschluss an die Ereignisse der sogenannten Röhm-Affäre vom Frühsommer 1934 wurde Rösner von Kurt Daluege, der im Juli 1934 die kommissarische Führung der SA-Gruppe Berlin-Brandenburg übernahm, mit der Säuberung der Gruppe von "unzuverlässigen Elementen" beauftragt. In dieser Eigenschaft gehörte er einem SA-internen Untersuchungsausschuss an, der die Aufgabe hatte zu prüfen, welche höheren SA-Führer der Gruppe Berlin-Brandenburg sich politische, private oder sonstige Verfehlungen hatten zuschulden kommen lassen. In dieser Position nahm er auch an zahlreichen der zu dieser Zeit durchgeführten SA-internen Untersuchungs- und Gerichtsverfahren gegen SA-Führer teil, gegen die im Zuge der Untersuchungen der Verdacht aufgekommen war, dass sie sich einer Verfehlung schuldig gemacht hätten. Im Zusammenhang mit den Aktivitäten des Untersuchungsausschusses fielen Rösner Quittungen über Schulden, die sein Feind Helldorf bei dem jüdischen Hellseher Erik Jan Hanussen hatte, in die Hände. Nachdem Helldorf sich weigerte auf Erpressungsversuche Rösners – die darauf zielten sich zugunsten einer beschleunigten Beförderung Rösners einzusetzen – einzugehen, leitete dieser ein SA-Verfahren gegen seinen ehemaligen Vorgesetzten ein, das aber letztlich Dank der Protektion Helldorfs durch Joseph Goebbels niedergeschlagen wurde.

Infolge der Reorganisation der Berliner SA wurde Rösner im Juli 1934 mit der Führung der SA-Brigade 30 beauftragt, die er bis zur Auflösung dieser Einheit im Mai 1935 beibehielt.

Im Januar 1935 schrieb Rösner einen Brief an Helldorff, in dem er diesem unter Androhung, ihm in die Hände gefallener Unterlagen, aus denen seine, Helldorfs, Beziehungen zu dem 1933 ermordeten Hellseher und Juden Erik Jan Hanussen hervorgingen, an das Parteigericht der NSDAP zu übergeben, dazu zu erpressen versuchte, ihm die Beförderung zum SA-Oberführer, die er, Helldorf, ihm 1932 vorenthalten hatte, nachträglich zu verschaffen. Nachdem Helldorf dies ablehnte, stellte Rösner einen Antrag auf Parteiausschluss Helldorfs aus der NSDAP beim Obersten Parteigericht. Diese Maßnahme ging jedoch, da Helldorff – der im selben Jahr zum Polizeipräsidenten von Berlin aufrückte – mit Joseph Goebbels und Hermann Göring mächtige Protektoren hatte, nach hinten los, so dass anstelle von Helldorf Rösner ins Visier der Parteidienststellen geriet.

Angriffe Rösners auf den SA-Oberführer Waldemar Geyer, dem er vorwarf zu Unrecht den "Ruhm" für sich zu beanspruchen und die Behauptung zu verbreiten, dass er, Geyer, die Berliner SA 1926 ins Leben gerufen zu haben, führten dazu, dass er im Juni 1935 aus dem SA-Dienst beurlaubt wurde. 1936 wurde er gezwungen, seine Vorwürfe gegen Geyer als "Anschuldigungen und Verleumdungen" offiziell mit dem Ausdruck seines Bedauerns zurückzuziehen.

Ebenfalls seit 1935 machte Rösner sich zum Fürsprecher einiger NSDAP-Mitglieder in Spandau, die sich gegen Missstände in der dortigen Kreisleitung wandten, zu welchem Zweck er zahlreiche Eingaben an verschiedenste Parteidienststellen (Adjutantur Hitlers, Dienststelle des Stellvertreters des Führers etc.) richtete, in denen er auf angebliche Missstände im Kreise I hinwies und insbesondere den Spandauer Kreisleiter Paul Skoda scharf angriff. Rösner selbst hatte ein gespanntes Verhältnis zu Skoda, weil er der Auffassung war, dass dieser seine Berufung als Stadtrat in Spandau blockiere.

Durch Beschluss des Obersten Parteigerichts der NSDAP vom 14. März 1938 wurde Rösner schließlich aus der NSDAP ausgeschlossen. Grund hierfür waren einerseits sein Vorgehen gegen Helldorf im Jahr 1935 sowie seine Angriffe auf Skoda und den stellvertretenden Berliner Gauleiter Artur Görlitzer, die als üble Nachrede bewertet wurde. Negativ zu Buche schlugen zudem seine Versuche im Jahr 1934, den Spandauer SA-Standartenführer Martens durch Intrigen von seinem Posten zu verdrängen, um diesen selbst übernehmen zu können. Das OPG bewertete Rösners Verhaltens als "Ausfluss schwerer charakterlicher Fehler". Auch Goebbels, der die Vorgänge beobachtete, begrüßte seinen Parteiausschluss. Aus der SA war Rösner zum Zeitpunkt seines Ausschlusses aus der NSDAP bereits durch Beschluss der 1. Kammer des SA-Disziplinargerichts vom 3. Februar 1938 unter Berufung auf Ziffer 127f. der SA-Dienstverordnung entlassen worden.

Ein Antrag Rösners auf dem Gnadenwege 1939 wieder in die NSDAP aufgenommen zu werden wurde von der Kanzlei des Führers der NSDAP abgelehnt, nachdem die Frage Hitler vorgelegt worden war, der eine Wiederaufnahme Rösners ablehnte. Er durfte jedoch seinen Posten als Stadtrat in Weißensee behalten mit der Maßgabe Hitlers, dass ihm kein Nachteil erwachsen solle.

Während des Zweiten Weltkriegs bemühte Rösner sich bei Heinrich Himmler um Aufnahme in die Waffen-SS und Rehabilitierung.

Nachkriegszeit
Nach dem Krieg wurde Rösner verschiedentlich von Justizbehörden und Historikern als Quelle zur Rekonstruktion und Aufarbeitung von juristisch und zeithistorisch bedeutsamen Vorgängen, an denen er aufgrund seiner Stellung als führender SA-Funktionär als Akteur oder Zeuge beteiligt war, herangezogen. Seine letzten Lebensjahre verbrachte Rösner in Berlin-Spandau.

Familie
Rösner war mit Marie Luise Blouhm (* 2. Mai 1903 in Alt Mahlisch; † 22. November 1979 in Berlin-Spandau) verheiratet.

Nachlass
Rösners persönliche Papiere politischer Natur wurden von seiner Ehefrau in den 1970er Jahren dem Privatforscher Fritz Tobias überlassen. Nach Tobias Tod kamen sie 2015 in die Koblenzer Zweigstelle des Bundesarchivs, wo sie seit 2017 als Teil der Zeitgeschichtlichen Sammlung Nr. 163 (Zsg. 163/85) der Öffentlichkeit zur Einsicht zur Verfügung stehen.

Personalunterlagen Rösners haben sich auch im Bundesarchiv Berlin erhalten: Im BDC sind zu ihm eine OPG-Akte (Mikrofilm H 110, Bilder 1763–1776), eine PK-Akte (Mikrofilm K 18, Bilder 2455–2599), eine SA-Akte (Mikrofilm 149-B, Bilder 7655–7663) und eine SA-P-Akte (Mikrofilm D 225, Bilder 2221–2747) vorhanden. Unterlagen zu Rösners Versuchen, während des Zweiten Weltkriegs in die Waffen-SS aufgenommen zu werden, finden sich in der Registratur der Adjutantur Heinrich Himmlers (NS 19/1227).

Literatur
 Ted Harrison: "Alte Kämpfer im Widerstand. Graf Helldorf, die NS-Bewegung und die Opposition gegen Hitler", in Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte Nr. 45, 1997, S. 385–423 (PDF).
 Helmut Heiber (Hrsg.): Akten der Partei-Kanzlei der NSDAP, München 1983.
 Vorgänge Nr. 10286, 10441, 10950 (= Aufnahmen: 124 – 1708 bis 1712: Schreiben von Rösner an Martin Bormann vom 20. Juli 1935), 11109.
 M. Schuster: Die SA in der nationalsozialistischen "Machtergreifung" in Berlin, 2004.

Einzelnachweise

NSDAP-Mitglied
SA-Mitglied
Freikorps-Mitglied
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Deutscher
Geboren 1894
Gestorben 1970
Mann

Gottlieb Rösner


Rotula deciesdigitatus est une espèce d'oursins clypéastéroïdes de la famille des Rotulidae. C'est la seule espèce actuelle du genre Rotula.

Systématique
L'espèce Rotula deciesdigitatus a été initialement décrite en 1778 par le naturaliste allemand Nathanael Gottfried Leske (1751-1786) sous le protonyme d'Echinodiscus deciesdigitata.

En 1817, le médecin et naturaliste danois Heinrich Christian Friedrich Schumacher (1757-1830) la classe sous le genre Rotula.

Caractéristiques
La  (appelée ) est aplatie, circulaire et ornée d'une étoile centrale, de deux lunules antérieures et d'encoches postérieures, qui dessinent dix digitations (d'où le nom de l'espèce).

Vivant, son corps est recouvert de fines et courtes épines mobiles, comme un duvet, qui lui donnent une couleur brune et lui permettent de s'enfouir dans le sable.

Répartition
On trouve cette espèce le long de la côte ouest de l'Afrique.

Hommages
Sa ressemblance avec Cthulhu vaut un certain succès à cette espèce, et le World Register of Marine Species l'a reprise dans son logo.

Liens externes

 Genre Rotula :

 Espèce Rotula deciesdigitatus :

Notes et références

Rotulidae

Rotula deciesdigitatus


El Coro de cámara de la RIAS (en alemán, RIAS Kammerchor) es un coro de cámara profesional de la RIAS en Berlín, fundada originalmente para música contemporánea, con reputación internacional.

Historia
El coro de cámara de la RIAS (RIAS Kammerchor, luego llamado RIAS-Kammerchor) fue fundado en 1948 como un coro de la estación de radio RIAS, principalmente para presentar música contemporánea. Además del repertorio estándar, estrenaron muchas obras de compositores contemporáneos. Algunos compositores dedicaron su obra al Coro de cámara de la RIAS. El coro participó en el concierto de apertura de la Philharmonie de Berlín.

Directores artísticos
 1948–1954: Herbert Froitzheim
 1954–1972: Günther Arndt (de:Günther Arndt)
 1972–1986: Uwe Gronostay (:de:Uwe Gronostay)
 1987–2003: Marcus Creed
 2003–2006: Daniel Reuss
 desde 2007: Hans-Christoph Rademann (contrato hasta 2015) (:de:Hans-Christoph Rademann)

Referencias

Enlaces externos

 Página web de RIAS Kammerchor
 RIAS Kammerchor en Harmonia Mundi

Coros de Alemania
Cultura de Berlín
Rias

Coro de cámara de la RIAS


Drobinka parvula, unique représentant du genre Drobinka, est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Salticidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de l'État d'Oyo au Nigeria. Elle se rencontre vers Ibadan.

Description
La carapace des mâles mesure de  à  de long sur de  à  et l'abdomen de  à  de long sur de  à  et la carapace des femelles mesure de  à  de long sur de  à  et l'abdomen de  à  de long sur de  à .

Publication originale
 Wesołowska, 2021 : « Five new jumping spiders from Nigeria (Araneae: Salticidae: Thiratoscirtina). » Arachnology, , , .

Liens externes
 genre Drobinka :

 espèce Drobinka parvula :

Notes et références

Salticidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Nigeria

Drobinka parvula


The 1996 UEFA European Football Championship, commonly referred to as Euro 96, was the 10th UEFA European Championship, a quadrennial football tournament contested by European nations and organised by UEFA. It took place in England from 8 to 30 June 1996. It was the first European Championship to feature 16 finalists, following UEFA's decision to expand the tournament from eight teams.

Matches were staged in eight cities and, although not all games were sold out, the tournament holds the European Championship's second-highest aggregate attendance (1,276,000) and average per game (41,158) for the 16-team format, surpassed only in 2012.

The tournament was the first European Championship where three points were awarded for a win during the qualification and finals group stages, as opposed to the old system of two points for a win, reflecting the growing use of this system in domestic leagues throughout the world during the previous decade.

Germany won the tournament, beating the Czech Republic 2–1 in the final with a golden goal from Oliver Bierhoff during extra time; this was the first major competition to be decided using this method. This was also Germany's first major title won as a unified nation, adding to the two European Championship titles won by West Germany prior to reunification.

Bid process
At the time of the bidding process, it had not yet been confirmed that 16 teams would be participating. Instead, the bids were largely prepared as if hosting an eight-team tournament, meaning only four venues were due to be required. All candidates had to submit their plans by 10 December 1991.

The hosting of the event was contested by five bids: Austria, England, Greece, the Netherlands and Portugal. The English bid was selected by the UEFA Executive Committee at a meeting in Lisbon on 5 May 1992. In the year preceding the decision, the English FA had dropped plans to also bid for the 1998 World Cup in order to gain the support of other UEFA members who were planning to bid for that event.

Summary

Group matches
The hosts, England, drew 1–1 with Switzerland in the opening match of Group A when Alan Shearer's 23rd-minute goal was cancelled out by a late Kubilay Türkyilmaz penalty kick. England defeated rivals Scotland 2–0 in their next game, and then produced one of their finest performances ever with a 4–1 win over the Netherlands. Patrick Kluivert's late goal for the Netherlands secured his team second place in the group and ensured that Scotland would exit another major competition on tie-breaking criteria.

Group B had Western European France and Spain, along with Balkan World Cup participants Romania and Bulgaria. France and Spain dominated the group, with France avenging Bulgaria for the 1994 qualification debacle, and World Cup quarter-finalists Romania going home, with no points and only one goal scored.

Groups C and D saw the Czech Republic and Croatia, whose national teams had only recently come into existence, qualify for the knockout stage. The Czechs lost to Germany, the eventual group winners, in their opener, but then defeated Italy and drew with Russia. Italy's defeat meant they had to beat Germany in their final game to progress, but the World Cup finalists could only manage a 0–0 draw and were eliminated. In Group D, Croatia qualified for the quarter-finals, with wins over Turkey (1–0) and Denmark (3–0). The loss to the Croats ultimately sent the Danes, the surprise champions of 1992, home. Turkey became the first team since the introduction of a group stage to be eliminated without gaining a point or scoring a goal.

The other three quarter-finalists were Portugal (whose "Golden Generation" was competing at its first major tournament), Spain, and a France team featuring a young Zinedine Zidane.

Quarter-finals and semi-finals
The knockout stage was characterised by negative, defensive play; as a result, only nine goals were scored in the seven games and four of the matches were decided on penalties. The first quarter-final between the hosts and Spain ended goalless, after Spain had two goals disallowed and two claims for a penalty denied. The English progressed 4–2 on spot kicks. France and Netherlands also played out a 0–0 draw, with France winning the penalty shootout 5–4. Jürgen Klinsmann opened the scoring for Germany in their match against Croatia. A goal from Davor Šuker evened the score after 51 minutes, before Matthias Sammer of Germany scored eight minutes later, and the game ended 2–1 to Germany. Czech Republic progressed after beating Portugal 1–0.

The first semi-final, featuring France and Czech Republic, resulted in another 0–0 draw and penalties. Reynald Pedros was the one player to miss in the shootout, as Czech Republic won the penalty shoot-out 6–5. The other semi-final was a repeat of the 1990 World Cup semi-final between Germany and England. Alan Shearer headed in after three minutes to give his side the lead, but Stefan Kuntz evened the score less than 15 minutes later, and the score remained 1–1 after 90 minutes. In extra time, Paul Gascoigne came very close to scoring a golden goal, but fractionally missed a cross from Shearer in front of the empty goal, Darren Anderton hit the post, and Kuntz had a goal disallowed for pushing. Neither team was able to find a second goal. In penalties, both sides scored their first five kicks, but in the sixth round, Gareth Southgate had his penalty saved, allowing Andreas Möller to score the winning goal.

Final match
The final saw the Czech Republic hoping to repeat Euro 1976 when Czechoslovakia defeated West Germany; the Germans were aiming to win their third European Championship. Patrik Berger scored from a penalty in 59th minute to put the Czechs ahead. German substitute Oliver Bierhoff scored in the 73rd minute to make it 1–1. Five minutes into extra time, Bierhoff's shot was mishandled by Czech goalkeeper Kouba and the ball ended up in the back of the net for the first golden goal in the history of the competition. Germany were European champions again, but for the first time as a unified country.

Qualification

On 30 November 1992, UEFA formally decided to expand the tournament to sixteen teams. UEFA cited the increased number of international teams following the recent break up of the Soviet Union and of Yugoslavia – rising from 33 UEFA members in 1988 to 48 by 1994 – as a driving factor behind the expansion. Forty-seven teams ultimately entered to compete for the fifteen remaining places in the finals, alongside hosts England.

The draw for the qualifying competition took place in Manchester on 22 January 1994. The teams were divided into eight groups, each containing either six or five teams. The qualifying process began in April 1994 and concluded in December 1995. At the conclusion of the qualifying group stage in November 1995, the eight group winners qualified automatically, along with the six highest-ranked second-placed teams. The remaining two second-placed teams, the Netherlands and the Republic of Ireland, contested a one-off play-off match in England to decide the final qualifier.

Qualified teams
With the extended format, three teams were able to qualify for their first European Championship: Bulgaria, Switzerland and Turkey. Croatia, the Czech Republic and Russia competed for the first time in their own right since the dissolution of Yugoslavia, Czechoslovakia and the Soviet Union (though the Russian team is considered by FIFA to be the direct descendant of the Soviet Union and CIS teams that had appeared in six past tournaments and the Czech team is the descendant of the Czechoslovakia team). Seven of the eight participants at the previous tournament in 1992 were again present, with only Sweden – despite also having finished third in the World Cup two years earlier – missing out. Italy qualified after missing out Euro 1992 and Romania and Portugal after 12 years.

As of 2020, this was the last time that Sweden failed to qualify for the European Championship finals.

The following sixteen teams qualified for the finals:

Final draw
The draw for the final tournament took place on 17 December 1995 at the International Convention Centre in Birmingham. Only four teams were seeded: England (as hosts), Denmark (as holders), Spain and Germany (as the two highest ranked teams). The remaining twelve teams were all unseeded and could be drawn in any group.

Draw procedure:
 The unseeded teams were first drawn one by one without being revealed from Pot 2, and placed consecutively into four group bowls labelled I to IV. The teams drawn first, fifth and ninth were put into the Group I bowl; second, sixth and tenth were put into the Group II bowl; third, seventh and eleventh were put into the Group III bowl; and fourth, eighth and twelfth were put into the Group IV bowl.
 The team drawn first from each group bowl was placed into position 4 in their group; the team drawn second in position 3; and the team drawn third in position 2.
 Finally, the four top-seeded teams were drawn from the separate Pot 1 bowl, and placed consecutively into position 1 of each group bowl.
 While it was decreed in advance ahead of the draw, that England's group would be Group A (irrespective of their drawn group label), the remaining three groups then consecutively had the three remaining letters (B, C and D) drawn from yet another bowl to decide the letter name of their group, which also determined what venues they would play at.

The balls were drawn by UEFA figures Gerhard Aigner and Lennart Johansson.

The draw resulted in the following groups:

Venues
Since the implementation of the Taylor Report in 1990, following the 1989 Hillsborough stadium disaster, England now had enough all-seater stadia of sufficient capacity to hold an expanded tournament due to the necessary stadium refurbishment by its leading clubs. The stadium capacities listed in the table are for the time of the tournament.

Squads

Each national team had to submit a squad of 22 players, three of whom must be goalkeepers.

Finals format
To accommodate the expansion from an 8-team finals tournament to 16 teams, the format was changed from that used in 1992 with the addition of two extra groups in the group stage, and an extra round in the knockout phases. The four groups (A to D) still contained four teams each, with the top two from each group still going through to the knockout phase. 8 teams then went into the new quarter-finals, ahead of the usual semi-finals and final, with 8 teams going out at the group stage. The format is exactly the one which was applied to the 1958, 1962, 1966 and 1970 World Cups, except for the absence of a third place play-off.

Match ball

A custom version of the Adidas Questra, the Questra Europa, was the official match ball of the championships. The design of the ball included a reworking of the England badge, and was the first coloured ball in a major football tournament.

Match officials
Match officials are listed in the two collapsed tables below.

Group stage

The teams finishing in the top two positions in each of the four groups progress to the quarter-finals, while the bottom two teams in each group were eliminated from the tournament. For the first time at a European Championship three points were awarded for a win, with one for a draw and a none for a defeat.

All times are local, BST (UTC+1).

Tiebreakers
For the first time in the history of the European Championship, the position of teams tied on points was decided by their head-to-head record, and not goal difference. If two or more teams finished level on points after completion of the group matches, the following tie-breakers were used to determine the final ranking:

 Higher number of points obtained in the matches played between the teams in question;
 Superior goal difference resulting from the matches played between the teams in question (if more than two teams finish equal on points);
 Higher number of goals scored in the matches played between the teams in question (if more than two teams finish equal on points);
 If, after having applied criteria 1 to 3 to more than two teams, two teams still have an equal ranking, criteria 1 to 3 are reapplied exclusively to the matches between the two teams in question to determine the final rankings of the two teams. If this procedure does not lead to a decision, criteria 5 to 9 apply in the order given;
 Superior goal difference in all group matches;
 Higher number of goals scored in all group matches;
 Position using UEFA's national team coefficient ranking system calculated using average points per game from: the Euro 1992 qualifying stage and final tournament, the 1994 World Cup qualifying stage and final tournament and the Euro 1996 qualifying stage.
 Fair play conduct of the teams (final tournament);
 Drawing of lots.

Group A

Group B

Group C

Group D

Knockout stage

The knockout stage was a single-elimination tournament with each round eliminating the losers. Any game that was undecided by the end of the regular 90 minutes, was followed by up to thirty minutes of extra time. For the first time in a major football competition, the golden goal system was applied, whereby the first team to score during the extra time would become the winner. If no goal was scored there would be a penalty shoot-out to determine the winner. For the first time the final was won by a golden goal.

As with every tournament since UEFA Euro 1984, there was no third place play-off.

All times are local, BST (UTC+1).

Bracket

Quarter-finals

Semi-finals

Final

Statistics

Goalscorers

Awards
Team of the Tournament

Golden Boot
Alan Shearer was awarded the Golden Boot award, after scoring five goals in the group stage and in the semi-finals against Germany.
 Alan Shearer (5 goals)

UEFA Player of the Tournament
 Matthias Sammer

Marketing

Slogan and theme songs
The competition slogan was Football Comes Home reflecting that the sport's rules were first standardised in the United Kingdom. UEFA President Lennart Johansson had said that the organisation had felt it was time to bring the event "back to the motherland of football".

The slogan was incorporated into the competition's most popular song: "Three Lions" recorded by comedians David Baddiel and Frank Skinner with Britpop band the Lightning Seeds. Baddiel and Skinner were then strongly connected with football owing to their BBC show Fantasy Football League. Released as a single, the song topped the UK Singles Chart for a total of two weeks. It was promoted by a video featuring the England squad.

The song was prominently sung by England fans during all their games, and was also chanted by the German team upon parading the trophy in Berlin after the tournament. It was even referenced by future Prime Minister Tony Blair in an address at the 1996 Labour Party Conference with the line: "Seventeen years of hurt, never stopped us dreaming, Labour's coming home".

"Three Lions" was the official song of the England team, and is the song most strongly connected with the tournament, however the official song of the tournament was "We're in This Together" by Simply Red. The song was performed at the tournament's opening ceremony.

Merchandise and mascots
The British Royal Mint issued a commemorative £2 coin in 1996, which featured a representation of a football, "1996" in the centre, and 16 small rings representing the 16 competing teams. Further special coins were only issued in the Isle of Man and Gibraltar.

The official mascot, 'Goaliath', was designed in a similar fashion to the original World Cup mascot from the 1966 World Cup. Goaliath comprised a lion, the image on the English team crest, dressed in an England football strip and football boots whilst holding a football under his right arm.

Sponsorship

Controversies

Terrorist attack
A terrorist attack took place in Manchester on 15 June, one day before the group stage match between Germany and Russia was due to take place in the same city. The detonation of a van bomb in the city centre injured 212 people and caused an estimated £700 million worth of damage. Four days after the blast, the Provisional Irish Republican Army issued a statement in which it claimed responsibility, but regretted causing injury to civilians.

The Manchester bombing was the first and so far only major terrorist attack in the host city of an ongoing UEFA European Championship. The scheduled match at Old Trafford on the day following the bombing went ahead as planned after the stadium had been heavily guarded overnight and carefully searched; the game, in which Germany defeated Russia 3–0, was watched by a near capacity crowd of 50,700.

Empty seats
The aggregate attendance of 1,276,000 and average attendance of 41,158 per game were the highest for the European Championship (in its 16-team format) until the 2012 tournament.  However, these numbers were based on the number of tickets sold rather than the number of spectators in the ground, which was often significantly lower. The large number of empty seats in most of the games not involving England was blamed on a number of factors: a lack of travelling fans from most of the other nations concerned, a lack of interest among locals for games not involving England, kick-offs before 5:00pm that made it hard for children at school and adults at work to attend, steep ticket prices, and UEFA's policy of only selling tickets in blocks (where each block consisted of a set from each of three price bands).

Disorder
After England's defeat to Germany in the semi-finals, a large-scale riot took place in Trafalgar Square and the surrounding area. Further outbreaks of trouble occurred in the streets of several other towns. The police and German-made cars were targeted, with damage also caused to various other properties. A Russian student was stabbed in Brighton after attackers mistook him for being German.

Despite this outbreak, the tournament overall was free of hooliganism, helping rehabilitate England's reputation after their fans' conduct during the previous decades. UEFA's awarding of the tournament to England was in itself a further step in bringing the country back fully into the international fold, coming soon after their decision in 1990 to re-admit English clubs back into UEFA competitions after the indefinite ban issued to them following the Heysel Stadium disaster in 1985.

Notes

References

External links

 UEFA Euro 1996 at UEFA.com

1996
1995–96 in European football
1995–96 in English football
1996
June 1996 sports events in Europe

UEFA Euro 1996


Kanarski bor (Pinus canariensis), vrsta je golosjemenjača iz porodice četinjača Pinaceae. To je veliko zimzeleno drvo izvorno i endemsko za vanjske Kanarske otoke (Gran Canaria, Tenerife, El Hierro i La Palma) u Atlantskom oceanu. Suptropski je bor i ne podnosi niske temperature ili jak mraz, a preživljava temperature do oko -6 do -10 °C. Unutar svog prirodnog područja raste pod izuzetno promjenjivim režimima padalina, s manje od 300 mm do nekoliko tisuća, uglavnom zbog razlika u hvatanju magle od lišća. U toplim uvjetima ovo je jedan od najotpornijih borova koji živi i s manje od 200 mm padalina godišnje. Biljni je simbol otoka La Palma.

Rasprostranjenost

Izvorni raspon je donekle smanjen zbog pretjerane sječen, tako da velike šume postoje još samo na otocima Tenerife, La Palma i Gran Canaria. Vrlo velika stabla i dalje su rijetka zbog pretjerane sječenja. To je najviše drvo na Kanarskim otocima.

Opis
Pinus canariensis je veliko zimzeleno stablo, koje naraste od 30 do 40 m, s promjerom debla od 100 do 120 cm promjer trupa. Rijetko može narasti u visinu do 60 m, a promjer debla može biti do 265 cm. Zeleni do žuto-zeleni listovi su igličasti, u svežnjevima dužine 20-30 cm, s fino nazubljenim rubovima, često obješeni. Karakteristika vrste je pojava glaukoznih (plavkastozelenih) epikormičnih izbojaka koji rastu iz donjeg debla, ali u svom prirodnom području to se događa samo kao posljedica požara ili drugih oštećenja. Ovaj je bor jedna od najotpornijih četinjača na svijetu. Češeri su dugi 10–18 cm, široki 5 cm, sjajne kesten-smeđe boje, a često ostaje zatvoren nekoliko godina (serotinski češeri). Najbliži srodnici su mu Pinus roxburghii s Himalaje, mediteranski borovi Pinus pinea, Pinus halepensis, Pinus pinaster i Pinus brutia s istočnog Sredozemlja.

Fosilni zapis
Fosili Pinus canariensis opisani su iz fosilne flore okruga Kızılcahamam u Turskoj, iz ranog pliocenskog doba.

Uzgoj i namjene
Izuzetno duge iglice stabla značajno doprinose opskrbi otoka vodom, zauzimajući velike količine kondenzacije iz vlažnog zraka koji dolazi s Atlantika s prevladavajućim sjeveroistočnim vjetrom (lokalno nazvan "alisios"). Kondenzacija tada pada na tlo i tlo ga brzo apsorbira, na kraju prodirući do podzemnih vodonosnika.

Aromatično drvo, posebno srce, spada među najfinije borovo drvo - tvrdo, čvrsto i izdržljivo. U kopnenoj Španjolskoj, Južnoj Africi, Siciliji i Australiji postala je naturalizirana vrsta.

Pinus canariensis je popularno ukrasno drvo u toplijim podnebljima, poput privatnih vrtova, javnih krajolika i uličnih stabala u Kaliforniji.

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice

University of Murcia: Tenerife Island, Canarias, Spain: Pinus canariensis
University of California: Davis Pinus canariensis

Borovi

Kanarski bor


نادي أورلاندو بيراتس لكرة القدم  هو نادي رياضي أفريقي يشتهر بلعبة كرة قدم، تأسس عام 1937، ويعتبر النادي واحد من أنجح الفرق بجنوب أفريقيا بجانب نادي ماميلودي صن داونز، و كايزر تشيفز، فقد استطاع الفوز بلقب دوري جنوب أفريقيا 4 مرات و فاز بلقب كأس جنوب أفريقيا 8 مرات، بينما على الصعيد الأفريقي فقد أحرز الفريق لقب دوري أبطال أفريقيا مرة واحدة موسم 1995 على حساب أسيك ميموسا. واستطاع إيضا الفوز بـكأس السوبر الأفريقي مرة واحدة عام 1996.

انجازات النادي

محليًا
 دوري جنوب أفريقيا (4 مرات):
2000–01, 2002–03, 2010–11, 2011–12
 كأس جنوب أفريقيا (8 مرات):
1973, 1974, 1975, 1980, 1988, 1996, 2011, 2014
 كأس جنوب أفريقيا للثمانية الكبار MTN 8 (9 مرات):
1972, 1973, 1978, 1983, 1993, 1996, 2000, 2010, 2011

قاريًا
 دوري أبطال أفريقيا (مرة واحدة):
1995
 كأس السوبر الأفريقي (مرة واحدة):
1996

ملعب أورلاندو بيراتس

ملعب أورلاندو  هو ملعب متعدد الاستخدامات يقع بضاحية سويتو المتواجدة في مدينة جوهانسبرغ بجنوب أفريقيا. الملعب أسس سنة 1959، و أُعيدت هيكلته سنة 2008 أثناء التحضير لإستضافة كأس العالم لكرة القدم 2010 بتكلفة مالية قدرها 280 مليون راند، وتبلغ قدرته الاستيعابية حوالي 40،000 مقعد.

مراجع

وصلات خارجية

 Official Twitter page
 Official facebook Page
 Premier Soccer League
 PSL Club Info
 South African Football Association
 Confederation of African Football

أندية دوري جنوب إفريقيا لكرة القدم
أندية كرة قدم أسست في 1937
أندية كرة قدم في جنوب إفريقيا
أندية كرة قدم في جوهانسبرغ
تأسيسات سنة 1937 في جنوب إفريقيا
سويتو

أورلاندو بيراتس


Persónur í söguheimi Harry Potter-bókanna eru fjölmargar og koma fyrir víða í Harry Potter-bókunum og kvikmyndum sem gerðar hafa verið upp úr söguheimi þeirra.

Aðalpersónur

Harry Potter
Harry James Potter fæddist þann 31. júlí árið 1980. Harry Potter er lítill og mjór, með dökkt og úfið hár. Hann er með græn augu, kringlótt gleraugu og ör á enninu, sem er í laginu eins og elding. Hann er lifandi eftirmynd föður síns, en er með grænu augun frá móður sinni. Foreldrar hans voru James Potter og Lily (Evans) Potter. Harry er þekktur um allan galdraheiminn sem "drengurinn sem lifði af".

Á hrekkjavöku þegar Harry var rúmlega eins árs kom Voldemort, einn verst innrætti galdramaður sem uppi hafði verið, heim til hans með það í huga að myrða hann og móður hans, því hún var af muggaættum. Ástæðan var sú að spákona nokkur hafði spáð fyrir um að drengur sem líklega var Harry myndi einhvern daginn sigra Voldemort, hinn myrka herra.

Voldemort mistókst hins vegar að drepa Harry, en foreldrar hans fórnuðu lífi sínu til að reyna að vernda hann. Þegar Voldemort kastaði drápsbölvun á Harry endurkastaðist hún á Voldemort svo að hann missti máttinn og hvarf á braut, nær dauða en lífi. Harry var hins vegar óskaddaður, fyrir utan eldingarlaga örið á enninu sem hann hlaut við bölvunina.

Þar með var Harry munaðarlaus og var skilinn eftir hjá móðursystur sinni (Petuniu) og fjölskyldu hennar, ásamt bréfi sem útskýrði það sem gerst hafði. Ættingjar Harrys voru öll muggar, venjulegt fólk án galdrahæfileika, og höfðu sérstaka andstyggð á göldrum og öllu sem var óvenjulegt. Hann bjó við yfirgengilegt harðræði alla bernsku sína og fékk ekki að vita neitt um galdraheiminn.

Á ellefta afmælisdegi Harrys komst hann að því hver hann var í raun og veru. Þá um haustið fékk hann að fara í Hogwartsskóla þar sem hann lærði galdra og fjölkynngi. Hann lenti í Gryffindor heimavistinni sem er ein af fjórum heimavistum skólans og er heimavist hinna hugdjörfu. Í Hogwart eignaðist Harry fjöldann allan af góðum vinum og voru bestu vinir hans Ron Weasley og Hermione Granger. Harry keppti með heimavistarliðinu sínu í Quidditch, sem leitari og er Quidditch íþróttaleikur galdramanna og kvenna. Hann var yngsti leikmaðurinn í heila öld til að keppa í innanskólakeppninni.

Harry á snæugluna Hedwig sem Hagrid gaf honum í afmælisgjöf þegar hann varð 11 ára. Hedwig fer oft í póstferðir fyrir hann en hún er talin óvenju klár af uglu að vera.

Samband Harrys og Dumbledores skólastjóra er mjög sérstakt og virðist oft sem Harry eigi erfitt með að viðurkenna fyrir Dumbledore þegar hann á í vandræðum eða þegar honum líður illa. Samt virðist skólameistarinn alltaf vita nokkurn veginn hvað er að gerast hjá honum og gerir sitt besta til að líta eftir stráknum.

Sirius Black er guðfaðir Harrys og eru þeir góðir vinir. Í honum fann Harry föðurinn sem hann man ekkert eftir og í Harry sér Sirius besta vin sinn endurborinn. Remus Lupin var annar af bestu vinum James og kenndi hann Harry í skólanum eitt árið. Hann er varúlfur og það er í raun honum að þakka að Harry og Sirius kynntust. Hann er einn sá besti kennari sem Harry hefur nokkurn tímann haft í skólanum.

Töfrasprotar Harrys (28 cm úr kristþyrnisviði, fjöður úr fönix) og Voldemorts (34 cm ýviður, fjöður úr fönix) eru tengdir þar sem þeir eru bræðrasprotar og er kjarni þeirra úr fjöðrum af fönixinum Fawkes sem er gælufönix Dumbledores. Þessar tvær fjaðirir eru einu fjaðrirnar sem þessi ákveðni fönix hefur nokkurntíman gefið af sér til töfrasprotagerðar. Harry fékk líka ýmsa aðra af kröftum Voldemorts þegar hann missti máttinn. Því er Harry talsvert máttugri en aðrir jafnaldrar hans og jafnvel fullþroskaðir galdramenn og auk þess talar hann slöngutungu sem er sjaldgæfur hæfileiki meðal galdramanna. Þennan hæfileika hafði Voldemort líka.

Á fjórða ári sínu í Hogwart tók Harry þátt í Þrígaldraleikunum sem voru þá haldnir í fyrsta skipti í yfir 100 ár. Hann var yngsti keppandinn og hefði í raun ekki átt að taka þátt en brögðum var beitt til að hann yrði fyrir valinu. Sá sem stóð fyrir því var yfirlýstur stuðningsmaður Voldemorts og sá hann einnig til þess að Harry stæði uppi sem sigurvegari leikanna þar sem bikarinn var leiðarlykill sem flutti hann beina leið til Voldemorts og þjóna hans. Þar var Harry notaður, gegn eigin vilja, í athöfn til að endurreisa hinn myrka herra. Eftir mikið og erfitt einvígi við Voldemort komst Harry þó heilu og höldnu heim til Hogwart þar sem hann gat sagt frá því sem fram hafði farið um kvöldið.

Í fimmtu bókinni kemst Harry að því að Sirius á heima í Hroðagerði 12 og að þar hefur Fönixreglan aðsetur. Hann kemst seinna að því að mamma hans og pabbi, ásamt fleiri foreldrum vina hans voru í upprunalegu reglunni. Í Hogwart kemur fimmti kennarinn í Vörnum Gegn Miklu Öflunum síðan Harry hóf nám sitt við skólann. Hún heitir Dolores Umbridge og hefur mikinn aga, sérstaklega á krökkunum úr Gryffindor. Harry, Ron og Hermione stofna Varnarlið Dumbledores, og eiga þau samskipti við hina með gallonum og eru samskipti þeirra haldin í Þarfaherberginu. Eftir nokkuð mikla æfingu hjá Varnarliði Dumbledores, ákveður Harry að fara í galdramálaráðuneytið og finna spádóminn um hann og Voldemort. Með honum fara nokkrir vinir hans eins og t.d. Ron, Hermione, Neville Longbottom, Ginny og Luna Lovegood. Þá hefur Voldemort sent drápara sína á staðinn og tefja þeir Harry frá spádómnum þangað til Voldemort kemur þangað sjálfur. Þá hefst mikill bardagi, sem endar með því að Sirius deyr.

Hermione Granger
Hermione Jean Granger (borið fram [həˈmaɪ.ə.niː]?) er persóna úr bókunum um Harry Potter eftir J.K. Rowling. Hún á að vera fædd 19. september 1979. Hermione gengur í galdraskólann Hogwarts ásamt Harry og Ron. Hermione kynntist ekki galdraheiminum fyrr hún var 11 ára, enda er hún fædd inn í muggafjölskyldu, en foreldrar hennar eru bæði tannlæknar.

Hermione er án efa gáfaðasta nornin í árganginum. Hún hefur dálæti á bókum, og er bókasafnið í Hogwartskóla hennar uppáhaldsstaður. Hún er þó ekki eins góð í námsgreinum sem hún getur ekki lesið sér til um og þar með lært, t.d. Quidditch og spádómafræði.

Hermione er ein allra mikilvægasta persóna bókaflokksins. Á lokasprettinum nýtur Harry aðstoðar hennar og hefði án efa ekki getað án hennar verið. Í kvikmyndunum um Harry Potter er Hermione leikin af Emmu Watson.

Hún og Ron Weasley hafa alltaf verið svolítið hrifin af hvort öðru, en einnig borið vott af pirringi í garð hvors annars. Í sjöundu bókinni tekur Hermione loksins af skarið og kyssir Ron í miðjum bardaga í Hogwartskóla. Þau giftast seinna, og eignast tvö börn, Hugo og Rose.

Ron Weasley
Ronald "Ron" Bilius Weasley (fæddur 1. mars 1980) er persóna í bókum J.K. Rowling um galdrastrákinn Harry Potter. Ron er besti vinur Harrys og jafnaldri hans. Þeir ganga ásamt vinkonu sinni, Hermione Granger, í galdraskólann Hogwarts.

Ron er stór, rauðhærður og með freknur. Reyndar er öll fjölskylda hans rauðhærð. Ron er yngsti sonurinn í Weasley-fjölskyldunni. Hann er sonur Arthurs og Mollyar Weasley. Eldri bræður hans eru Bill, Charlie, Percy og tvíburarnir Fred og George. Ron á líka eina yngri systur, Ginny.

Ron hóf nám Hogwarts Skóla galdra og seiða árið 1991 og var raðað í Gryffindor heimavistina. Hann varð fljótt besti vinur  Harry Potter og síðar Hermione Granger. Harry og Ron björguðu henni eftir að fjallatröll kom inn í skólann á hrekkjavöku. Hún var þá grátandi inni á baði eftir að Ron móðgaði hana, eftir það urðu þau bestu vinir. Saman börðust þau við prófessor Quirinus Quirrell, sem reyndi að ná viskusteininum fyrir Voldemort, Líka að ná Ginny litla systir Ron úr Leyniklefanum og að bjarga saklausum manni frá hræðinlegum kossi vitusgunana, Sirius Black. Á fjórða ári varð Ron reiður út í Harry því hann sagði honum ekki frá því að hann hafi sett nafnið sitt í Eldbikarinn, sem hann gerði ekki. Á fimmta ári sínu mynduðu þau Varnarlið Dumbledores (VD) og börðust þau í deild ráðgátunnar gegn drápurum Voldemorts. Á sjötta ári kynntist hann Lavender Brown og urðu þau kærustupar, þá brotnaði hjarta Hermione því að hún var hrifinn af Ron í laumi. Ron og Lavender hætta saman í sjöttu bókinni. Þegar Harry Ron og Hermione fóru að leita af helkrossunum sex urðu Hermione og Ron eiginlega kærustupar, eða það fannst Harry. Ron og Hermione kysstust fyrst í þarfarherberginu en í Deathly Hallows part 2 kyssast þau í leyniklefanum. Þau giftast að lokum og eignast tvö börn sem bæði ganga í Hogwartsskóla.

Weasley-fjölskyldan
Weasley-fjölskyldan er uppspunin fjölskylda af galdramönnum sem koma fram í sögum J.K. Rowling um Harry Potter. Yngsti sonurinn, Ron Weasley, sem er besti vinur Harrys Potter.

Weasley-fjölskyldan er ein af þeim fáu hrein-blóðs fjölskyldum sem eru eftir,en þau eru talinn blóðsvikarar út af því að þau tengjast svo mörgu ekki-hrein-blóðs-fjölskyldum. Weasley-hjóninn eiga sjö börn, öll rauðhærð með freknur. Öll Weasley-fjölskyldan hefur verið sett í Gryffindor í Hogwarts-skóla. Öll Weasley börnin, nema Bill og Percy sem voru báðir yfir-strákar, eru þekkt fyrir að hafa sem með Quiddich-liði Gryffindor-heimavistarinnar, sem Charlie var fyrirliði í allavega eitt af skólaárum sínum, Charlie, Bill, Percy og Ron voru allir valdir sem "prefects" sem eru nokkurs konar gangaverðir og athuga hvort að allir séu ekki á sínum stað. Allir í Weasley-fjölskyldunni vinna fyrir Fönixregluna, nema Ron, Percy og Ginny.

Ginny Weasley
Ginny Weasley er persóna í Harry Potter-bókunum. Hún er systir Ron Weasley og er meðlimur varnarliði Dumbeldores og er hrifin að Harry. Hún var flokkuð í Gryffindor-heimavistina. Hún er yngst í Weasley-fjölskyldunni. Harry Potter var eitt sinn hrifinn af Ginny. Í lokinn á sjöundu-bókinni giftast þau og eignast 3 börn.

Bonnie Wright lék Ginny Weasley í kvikmyndunum um Harry Potter.

Kennarar við Hogwarts-skóla

Albus Dumbledore
Prófessor Albus Percival Wulfric Brian Dumbledore er persóna úr bókunum um Harry Potter eftir J.K. Rowling. Hann er skólameistari Hogwarts, skóla galdra og seiða. Nafnið Albus kemur úr latínu og þýðir hvítur en Percival var einn af riddurunum við hringborðið. Dumbledore er gamalt enskt orð yfir býflugu enda segist J.K. Rowling höfundur bókanna ímynda sér að hann gangi um kastalann hummandi við sjálfan sig. Skopskyn og viska eru áberandi eiginleikar í lýsingum á Dumbledore. Uppáhald Dumbledore var sítrónukrap enda var lykilorð hans Á skrifstofu sína var líka sítrónukrap eins og kemur framm í  Harry potter og viskusteinninn

Dumbledore er hár og grannur og með langt bogið nef, sem lítur út fyrir að hafa brotnað a.m.k. einu sinni. Hann gengur með hálfmánalöguð gleraugu og er með svo langt silfurlitað skegg, sem einu sinni var rauðbrúnt, að hann bregður því oft undir beltið. Hann er líka með ör fyrir ofan vinstra hnéð sem er fullkomið kort af lestarkerfi Lundúna. Augu hans eru blikandi og blá og góðlátleg.

Dumbledore er oftast klæddur fjólublárri skikkju, háum skóm með sylgjum og með stóran galdrahatt sem hann skiptir stundum út fyrir eyrnaskjól.

Fjölskylda
Leynd hvílir yfir fjölskyldusögu Dumbledore í fyrstu Harry Potter-bókunum. Sú saga vegur þungt í persónusköpun skólameistarans og sýnir aðra hlið á Dumbledore en Harry Potter kynnist sjálfur.

Dumbledore fæddist árið 1881 samkvæmt Rowling. Hann á bróður sem heitir Aberforth og rekur krána Glaða villigaltarins í þorpinu Hogsmeade. Þeir eru synir Percivals Dumbledore, sem dó í Azkhaban-fangelsinu, og Kendru Dumbledore. Albus og Aberforth áttu eina systur, Ariönu, sem varð fyrir árás í æsku. Í kjölfarið verður Ariana ófær um að læra að nota galdur á öruggan hátt. Það verður til þess að Ariana drepur óvænt móður sína og sem elsti sonurinn þarf Albus að taka við búið. Rígur verður milli Albus og Aberforths.

Dumbledore var mun metnaðargjarnari þegar hann var yngri, og var í vinskap við Gellert Grindelwald. Sá var metnaðarfullur eins og Dumbledore en hafði að markmiði að stjórna heiminum. Deilur þeirra enduðu með einvígi milli hans, Aberforths og Grindelwalds og endaði með því að álög frá einhverjum þeirra lentu á Ariönu og drápu hana. Grindelwald flúði til meginlands Evrópu og var árið 1945 leitaður uppi af Dumbledore og sigraður. Dumbledore hélt eftir sprota Grindelwalds og gerði hann að sínum eigin.

Albus gerist kennari í ummyndun og tók seinna við skólastjóratitli, eða um 1970. Hann er talinn vera besti skólatjóri Hogwarts skóla galdra og seiða fyrr og síðar.

Dumbledore er helsta stoð og stytta Harrys og trúir honum alltaf. Dumbledore er skemmtilegur karakter, bráðgreindur, en hefur þó alla mannlega eiginleika eins og kímni og hreinskilni.

Dumbledore lést árið 1996 í Hogwartskastala (þá 115 eða 116 ára gamall). Hann var myrtur af Severusi Snape þáverandi kennara í Vörnum gegn myrku öflunum, fyrrverandi töfradrykkjameistara, drápara og verðandi skólameistara, í bókinni Harry Potter og blendingsprinsinn.

Minerva McGonagall
Minerva McGonagall er sögupersóna í bókunum um Harry Potter. Hún er ummyndunarkennari og aðstoðarskólastjóri í skólanum Hogwarts og tók við skólastjórn við lát Dumbledores skólastjóra í lok sjöttu bókarinnar. Hún er einnig hamskiptingur og getur breytt sér í kött. McGonagall er ströng og alvarleg, en styður Dumbledore skólastjóra í einu og öllu. Hún er yfirmaður Gryffindor-heimavistarinnar og meðlimur í Fönixreglunni.

Rubeus Hagrid
Rubeus Hagrid er góðvinur Harrys og vill honum allt gott. Hann má ekki galdra en hann felur sprotann sinn í regnhlíf. Hann vinnur sem skógarvörður í Hogwart. Hann Hagrid byrjaði að vinna hjá Hogwart árið 1933

Hagrid sagði Harry að hann væri galdramaður á ellefta afmælisdaginn sinn og hjálpaði honum einnig að kaupa inn fyrir skólann. Hann gaf honum ugluna Hedwig í ellefu ára afmælisgjöf. Harry, Ron og Hermione heimsækja Hagrid stundum í frístundum sínum og Hagrid reynist þeim tryggur vinur.

Severus Snape
Severus Snape kennir töfradrykkja- og seiðagerð við Hogwarts-skóla. Snape á að vera fæddur 1960 og vera jafnaldri foreldra Harrys þeirra James og Lily Potter. Þegar hann kom í Hogwarts 1971, var hann flokkaður í Slytherin-heimavistina og varð vinur krakka sem urðu þekktir dráparar seinna meir. Þegar hann útskrifaðist úr Hogwarts 1978, gerðist hann drápari.

Nokkrum árum síðar var Snape að hlera viðtal Dumbledores við Sybil Trelawney þegar Trelawney spáði fyrir um örlög Harry Potter og Voldemort. Þegar hún var hálfnuð komst upp um hann og honum hent út. Samt sem áður kom hann öllu sem hann heyrði til Voldemorts sem varð til þess að Voldemort fór að leita uppi Harry og foreldra hans.

Severus Snape er lýst i bókunum sem háum og grönnum með mikið arnarnef og fitugt hár. Hann er með svört köld augu, föla húð og ójafnar gular tennur. Hann klæðist ávallt svörtu og hefur gjarnan verið uppnefndur sem leðurblaka vegna svörtu skikkjana. Snape var óvinur James Potter föðurs Harry og var svo sannarlega ekki góður við Harry þegar Harry fór í Hogwarts-skóla galdra og seiða.

Snape í Hogwartsskóla
Snape kenndi töfradrykkjagerð á fyrstu fimm árum Harrys í Hogwartsskóla. En á sjötta ári Harrys var hann settur í stöðu kennara í vörnum gegn myrkru öflunum en Horace Slughorn prófessor kom í hanns stað sem töfradrykkjakennari. Þegar Harry átti að vera á sjöunda árinu sínu í Hogwartsskóla en hætti þar og byrjaði að leita að helkrossum til að drepa Voldemort var Snape gerður skólameistari skólans og Alecto og Amycus Carrow komu í stöðu kennara í vörnum gegn yrkru öflunum og muggafræði.

Þótt að Snape hafi virðst vera djöfullinn í holdi klæddur hefur hann verndað Harry öll árin hans í Hogwarts vegna sektarkenndar og eftirsjár eftir að hafa leitt Voldemort að heimili Lily Evans sem hann elskaði síðan að hann leit hana fyrst augum. Einnig hefur hann njósnað fyrir Albus Dumbledore um aðgerðir Voldemorts síðan að Potter hjónin voru myrt.
Jafnvel þótt Snape hafi drepið Dumbledore var það vegna skipunar Dumbledore eftir að Dumbledore komst að því að hann ætti aðeins nokkra mánuði eftir ólifaða. Draco Malfoy hafði fengið óvænta skipun frá Voldemort um að drepa Dumbledore og Dumbledore vildi hlífa sálu Draco við slíku ódæði og skipaði því Snape að myrða sig í stað Draco. Þetta vissi Dumbledore að myndi veita Snape ákveðið traust hjá Voldemort sem hafði byrjað að efast um þjón sinn síðustu ár.

Dauði
Í lok sjöundu bókar er Snape svo drepinn af snáknum Nagini, eftir skipun Voldemorts, vegna þess að Voldemort vildi komast yfir hinn gríðarlega kröftuga sprota Dumbledores, Yllisprotann, sem var talinn öfugasti sproti sem geður hefur verið, en taldi að hann gæti ekki notið galdramáttar sprotans fyllilega vegna Snapes, því hann varð sannur húsbóndi sprotans með því að drepa fyrrverandi eiganda hans, eða svo taldi Voldemort. Seinna í sögunni kemur hins vegar í ljós að þar sem Draco Malfoy afvopnaði Dumbledore áður en Snape drap hann, varð Malfoy húsbóndi sprotans. Í Harry Potter og blendingsprinsinn segir hann Harry og félögum að hann sé blendingsprinsinn en þau komust að blendingsprinsinum þegar Harry fékk lánaða bók sem var eign Snapes.

Æskuárin
Snape var blendingur, átti muggaföður (Tobias Snape) of norn sem móður (Eleen Prince). Pabbi hans og mamma hafa verið mjög óhamingjusöm hjón síðan mamma Snapes sagði pappa hans að hún væri norn. Tobias Snape tók því mjög illa og talaði aðeins við konuna sína í rifrildum. Snape var svo got sem munaðarleysingi því að mamma hans og pabbi voru alltaf að rífast og töluðu bara við hann í máltíðum. Snape átti hræðilega barnæsku enn fann sér heimili í Hogwartsskóla.

Þegar Snape var á sínum yngri árum átti hann heima á Spunaslóð í Englandi, götunni sem var við hliðina á götunni sem Lily og Petunia Evans áttu heima. Snape var mjög hrifinn af Lily en þoldi ekki Petuniu. En það var á leikvelli nálægt húsinu hans þar sem hann hitti Lily Evans í fyrsta skipti og síðan þá hafði hann elskað hana til dauðadags.

Verndari Snapes var alla tíð hind, því hann elskaði Lily Evans svo ákaflega heitt en verndari hennar var einnig hind.

Prófessor Kettleburn
Prófessor Kettleburn er fyrrverandi kennari í ummönnun galdraskepna við Hogwartsskóla, Hann hætti kennslu árið 1993 en Rubeus Hagrid tók þá við kennslunni.

Dursley-fjölskyldan
Dursley-fjölskyldan er frændfólk Harrys. Þegar foreldrar hans eru myrtir er hann skilinn eftir á dyraþrepinu hjá Dursley-fjölskyldunni, rétt tæplega 15 mánaða gamall. Fjölskyldan býr í tveggja hæða húsi númer 4 á Runnaflöt (Privet Drive), Litlu Whinging, Surrey. Hjá Dursley-fjölskyldunni býr Harry við mikið harðræði.

Petunia Dursley er móðursystir Harrys og hafði því fyrrum ættarnafnið Evans, rétt eins og Lily, móðir Harrys. Petunia hefur ekki snefil af galdrahæfileikum og hatar galdra. Ástæðan fyrir hati hennar á göldrum er að litla systir hennar Lily fékk bréf um að hún gæti komist inn í Hogwarts. Petunia ákvað að senda Dumbeldore bréf til að vita hvort hún gæti ekki lika komist inn í Hogwarts. Hún fær svar til baka um að hún geti það ekki af því að hún hafi ekki neina galdrahæfileika og fer að líta á galdra sem eitthvað hræðilegt. Þegar hún kemst að því að Lily laumaðist inn í herbergið hennar með Severus Snape og las bréfið slettist upp á vinskapinn milli þeirra og hún hefur hatað systur sína síðan. Petunia er grönn með óvenju langan háls sem hún notar til að kíkja yfir grindverkið og inn í garð nágrannanna, enda er hún forvitin, snobbuð og forpokuð.

Harry er neyddur til að kalla Vernon Dursley Vernon frænda, þó að Vernon sé ekki blóðskyldur honum. Vernon deilir galdrahatrinu með konu sinni og er mjög leiðinlegur við Harry. Vernon vinnur í borverksmiðju og er stuttur, feitur og nánast hálslaus.

Dudley Dursley er sonur þeirra hjóna og á svipuðum aldri og Harry. Hann er akfeitur, með ljósan lubba og 7 undirhökur. Honum er spillt af foreldrum sínum og fær allt sem hann vill.

Aðrar persónur

Draco Malfoy
Draco Malfoy er versti óvinur Harry Potter á Slytherin-vistinni. Foreldrar hans voru fylgismenn Voldemort og varð hann það einnig.

Voldemort
Voldemort er erkióvinur Harry Potter og persónan sem flestir hræðast mest, að það þorir engin að nefna hann á nafn, er sá sem gerði Harry Potter að því sem hann er. Á ensku kallast hann Tom Marvolo Riddle en kaus að endurraða stöfunum (anagram) í: I am Lord Voldemort og kallar sig því Lord Voldemort eða bara Voldemort. Í íslensku bókunum hefur hann hins vegar verið nefndur Trevor Delgome, en þannig er hægt að endurraða stöfunum í Eg er Voldemort (Ég er Voldemort).

Hér verður fjallað um lífshlaup þessa myrka og máttuga galdramans.

Athugið! Hér á eftir verður talað um Voldemort sem Tom Riddle, en það er nafnið hans á ensku.

Fyrstu árin
Galdramaðurinn sem kallaður er Lord Voldemort, Hann-sem-má-ekki-nefna, Þú-veist-hver, Myrkri herrann og Tom Marvolo Riddle fæddist árið 1927 í Litlu Hangleton. Móðir hans, sem var norn og afkomandi Salazars Slytherins, varð ástfangin af Tom Riddle, sem var muggi. Tom Riddle bjó á herragarði sem stóð á hæð með útsýni yfir þorpið Litlu Hangleton. Herragarðurinn var einn af stærstu og bestu byggingum á stóru svæði. Móðir Voldemorts fékk Tom Riddle til að verða hrifin af sér við hjálp af göldrum.  Dag einn ákvað hún að það væri tímabært að hann myndi elska hana fyrir Þann sem hún var og hætti að brugga honum ástardrykkinn.  Tom Riddle yfirgaf hana samstundis, jafnvel þótt hún væri ólétt. Móðir hans dó stuttu eftir að hann fæddist, þannig að hún rétt náði að gefa honum nafn, Tom Riddle, eftir föður sínum, og Marvolo, eftir afa sínum. Voldemort var alinn upp á munaðarleysingjaheimili ásamt öðrum muggum.  Albus Dumbeldore kom til hans á munaðarleysingjahælið þegar Voldemort var í kringum 11 ára og sagði honum að hann væri galdramaður og bauð honum inngöngu í Hogwart. Dumbeldore leist ekki á blikuna þegar Voldemort lét hann vita af öllu sem hann hafði gert við hina strákana á hælinu með göldrum. Voldemort trúði því ekki að mamma hans hefði verið norn, þá hefði hún getað haldið sér á lífi.

Í Hogwart 1938–1945
Tom Riddle byrjaði nám sitt í Hogwart árið 1938 og var settur í Slytherin heimavistina, en hann varð að fara aftur í munaðarleysingjaheimilið sem að hann hataði í skólafríum. Hann lýsti sér sem "fátækum, en snilldarlegum, fátækum, en þó svo hugrakkur, umsjónarmanni og fyrirmyndarnemanda" þótt hann vissi að það var einn kennari sem dýrkaði hann ekki eins mikið og allir aðrir kennarar. Sá kennari var þáverandi umbreytingarkennarinn, Albus Dumbledore.

Tom komst að sögunni um leyniklefann, sem hafði verið byggður af forföður hans, Salazar Slytherin. Leyniklefinn var djúpt í iðrum Hogwartkastala og Slytherin hafði búið þannig um hnútana að aðeins sannur erfingi hans gæti opnað klefann og sleppt lausum hryllingnum sem átti að hreinsa skólann af "öllum sem voru óverðugir þess að galdra". Á þessum var Tom byrjaður að nota nýtt nafn á meðal nánustu vina. Þar sem hann fyrirleit nafnið á muggaföður sínum endurraðaði hann stöfunum í nafninu sínu, Tom Marvolo Riddle. Stafirnir stöfuðu nú I am lord Voldemort (Á íslensku heitir hann Trevor Delgome til að stafirnir raðist í Eg er Voldemort).

Voldemort var nafn sem hann vonaði að "galdramenn hvaðanæva að myndu einn daginn hræðast að nefna." Þá væri hann orðinn "mesti galdramaður í heimi!" Það tók Tom fimm ár að finna út allt sem hann gat um Leyniklefann og finna innganginn og skrímslið sem þar bjó. Skrímslið var basilíuslanga og Tom gat stjórnað henni því hann gat eins og Slytherin sjálfur talað slöngutungu. Tom sendi basilíuslönguna inn í skólann og hún slasaði nokkra nemendur og drap stelpu að nafni Vala sem fannst látin á stelpnaklósettinu. 13. júní 1942 bjó Tom þannig um hnútana að Rubeus Hagrid var sakaður um árásirnar og plataði Tom skólameistarann, Armando Dippet, til að trúa að Hagrid og risastór könguló, Aragog, sem Hagrid átti, væru ábyrgir fyrir árásunum. Tom fékk verðlaun fyrir "sérstaka þjónustu við skólann" en fann að Dumbledore var að fylgjast óþægilega náið með honum. Því taldi hann ekki öruggt að opna leyniklefann aftur á meðan hann var í skólanum. Tom varðveitti hluta af sál sinni í dagbók sem að hann vonaði að myndi, dag einn, láta einhvern hjálpa honum við að "ljúka því göfuga verki sem Slytherin hafði byrjað á".

Atburðirnir í Litlu Hangelton 1944-1945
Síðasta ár Toms í Hogwart var 1944 til 45. Hann var umsjónarmaður, nemendaformaður og fékk orðu fyrir galdrahæfileika. Dumbledore sagði seinna að hann hafi sennilega verið snjallasti nemandi sem nokkurn tíma hefði gengið í Hogwart. Sumarið 1945, eftir að hafa klárað skólann, hefndi hann sín á mugganum, föður sínum. Garðyrkjumaður Riddle-fjölskyldunnar, Frank Bryce, sagði lögreglunni seinna að daginn sem Riddle-fjölskyldan var drepin, hefði hann séð unglingspilt, dökkhærðan og fölan, að sniglast í kring um herragarðinn. Daginn eftir fann þjónustustúlka Riddle eldri og aldraða foreldra hans látin í borðstofunni "enn þá í kvöldverðarklæðnaði". Þau voru ísköld og með hræðslusvip, en engin merki um að hafa slasast líkamlega. Riddlefjölskyldan var grafin í kirkjugarðinum í Litlu Hangelton.

1945-1970
Eftir að hafa myrt Hepzibah Smith og rænt tveimur dýrmætustu gripunum hennar fór Tom huldu höfði í nokkur ár. Á þeim tíma ferðaðist hann um heim allan og sökk djúpt í Myrku öflin. Hann átti samneyti við verstu nornir og galdramenn heims og gekkst undir svo margar hættulegar hambreytingar í leit að krafti og ódauðleika. Þegar hann kom aftur og kallaði sig opinberlega Lord Voldemort, gerðu fáir sér grein fyrir því að þetta var myndarlegi og snjalli drengurinn úr Hogwart.

Fyrsta upprisa Myrkravaldsins; 1970-1981
Á áttunda áratugnum byrjaði Voldemort að safna fylgismönnum. Margir sem slógust í hóp með honum gerðu það til að fá sneið af þeim völdum sem honum fylgdu, en fleiri og fleiri gerðu það til að forðast hefndir. Árin sem Voldemort styrkti völd sín einkenndust af mannshvörfum og auknum átökum í galdraheiminum. Fylgismenn hans kölluðu sig Drápara (:en:Death Eaters) og hann leit á þá sem sína sönnu fjölskyldu.  Drápararnir notuðu frjálslega ófyrirgefanlegu bölvanir þrjár á hvern þann sem storkaði þeim eða neitaði að ganga í hópinn. Margir Dráparar sögðu seinna að á þá hefði verið beitt stýribölvun til að láta þá framkvæma morð og grimmdarverk, þrátt fyrir að mörg drápin hefðu bara verið "til gamans". Drápararnir voru merktir með myrkratákninu; hauskúpu með slöngu sem skagaði út úr munninum eins og tunga, sem var brennt innan á vinstri handlegginn. Þeir sendu merkið úr í loftið, formað úr smaragðsgrænum stjörnum í grænu reykjarskýi, eftir að þeir höfðu drepið, sem orsakaði sundrung og hræðslu hvar sem það sást.

Voldemort hagnaðist á deilum milli galdraheimsins og risanna, og margir risar bættust í hóp fylgismanna hans og báru ábyrgð á fjöldamorðum á muggum. Gagntekinn af fréttum af drápum, mannshvörfum og misþyrmingum í hræðsluþrungnu andrúmsloftinu, heimilaði Bartemius Crouch, yfirmaður víkingasveitar galdramálaráðuneytisins, skyggnum (:en:Auror) að nota ófyrirgefanlegu bölvaninnar á móti þeim sem voru grunaðir um stuðning við Voldemort. Hann ráðlagði þeim að aflífa, frekar en handtaka grunaða og þeir voru jafnvel framseldir til vitsuganna, án nokkurra réttarhalda. Á þessum tíma var aðeins einn staður óhultur, Hogwart, og margir gátu sér til að þrátt fyrir að Myrkrahöfðinginn segði þetta um Dumbledore, "Hann er forsprakki alþýðunnar, mugga og blóðníðinga", þyrði hann ekki að horfast í augu við hann, enda vissi hann að Dumbledore vann nótt sem nýtan dag til að sporna við honum. Dumbledore stofnaði Fönixregluna á þessum tíma. Það var hópur galdramanna og norna sem börðust á móti Drápurum og Voldemort.  Meðal þeirra voru Lily og James Potter, Frank og Alice Longbottom, Sirius Black, Peter Pettigrew og Skröggur illaauga (:en:Mad eye Moody). Þeir voru fáliðaðir miðað við dráparana, og drápararnir myrtu Fönixmeðlimi ásamt allri fjölskyldu þeirra. Lord Voldemort var orðin máttugri en nokkur lifandi galdramaður og hafði nú náð markmiði sínu, að stærsti hluti galdraheimsins gæti ekki nefnt hann á nafn af ótta við hann og sagði í staðinn Þú-veist-hver eða Sá-sem-ekki-má-nefna.

Á hátindi ferilsins, árið 1979, heyrði Myrkrahöfðinginn orðróm um að um hann hefði verið gerður spádómur sem sagði til um þann sem gæti drepið hann. Voldemort heyrði aðeins lítinn part úr spánni, að þessi persóna myndi vera fædd í lok júlí og eiga foreldra sem höfðu lifað af þrjár tilraunir til að drepa hann. Voldemort uppgötvaði að hann yrði að finna og drepa þetta barn. Stuttu seinna fæddist Harry Potter, þann 31. júlí. Foreldrar hans, Lily og James Potter, voru meðlimir í Fönixreglunni og höfðu komist undan Voldemort í þrígang.  Það var reyndar annar strákur sem kom líka til greina enn það var Neville Langbottom.  Samt sem áður ákvað Voldemoort að Harry hlyti að vera barnið sem spádómurinn sagði til um. Voldemort gerði dauðaleit að drengnum, en þau voru vel falinn og honum mistókst. Hvernig sem því líður sveik vinur fjölskyldunnar þau og 31. október, 1981 ruddist Voldemort inn á heimili Potterfjölskyldunnar. Hann drap James og Lily dó einnig þegar hún reyndi að vernda son sinn sem var greinilega næsta fórnarlamb Voldemorts. Þegar Lord Voldemort, magnaðasti galdramaður myrku aflanna sendi drápsbölvunina  á Harry Potter, endurkastaðist hún hins vegar á hann sjálfan og gerði hann líkamalausan og kraftlausan. Voldemort flúði.  Voldemort dó hins vegar ekki af því að hann hafði tvístrað sál sinni (helkrossar) ,í sjö hluta en Harry varð óvart sá 8undi.  Þess vegna var ekki hægt að drepa hann fyrr enn allir helkrossarnir væru ónýtir.

Cornelius Fudge
Cornelius Fudge er galdramálaráðherra. Hann er yfirleitt með grænan kúluhatt og klæddur í svarta skikkju.  Honum var sparkað úr embætti eftir að hafa harðneitað því að Voldemort hafi snúið aftur. í stað hanns kom Rufus Skrimgur sem var áður yfirmaður skyggnaskrifstofunnar.

Heimildir

Harry Potter


Inchydoney (en irlandés: Oileán Inse Duine) es una pequeña isla alargada unida al continente por dos calzadas y que se encuentra en la zona turística del oeste del Condado de Cork, en el país europeo de Irlanda. La ciudad más cercana es Clonakilty. Tiene una playa considerada Bandera Azul.

En 1584, la isla, después de haber sido revertida a la Corona, fue concedida por la reina Isabel I al obispo de Ross. Después de la batalla de Clonakilty, en 1642, 600 soldados de las fuerzas irlandesas marcharon hacia la isla para refugiarse, pero con la marea de la época, se ahogaron antes de que pudieran llegar.

Véase también
 Geografía de Irlanda
 Geografía de Europa

Enlaces externos
 Vista de la Isla

Referencias

Archipiélagos e islas de la República de Irlanda
Condado de Cork

Inchydoney


Die Vereinigte Volksbank Raiffeisenbank eG mit Sitz in Simmern/Hunsrück ist eine deutsche Genossenschaftsbank.

Organisationsstruktur
Rechtsgrundlagen sind die Satzung der Vereinigten Volksbank Raiffeisenbank und das Genossenschaftsgesetz. Die Organe der Genossenschaftsbank sind der Vorstand, der Aufsichtsrat und die Vertreterversammlung. Sie gehört dem Bundesverband der Deutschen Volksbanken und Raiffeisenbanken an.

Geschäftsgebiet und Kunden
Das Geschäftsgebiet erstreckt sich über weite Teile der Landkreise Bernkastel-Wittlich, Cochem-Zell, Rhein-Hunsrück und Birkenfeld.

Verbundpartner
Die Vereinigte Volksbank Raiffeisenbank arbeitet mit den nachfolgenden Verbundpartnern zusammen:
 Bausparkasse Schwäbisch Hall
 DZ Hyp
 DZ Bank
 DZ Privatbank
 Teambank
 Münchener Hypothekenbank
 R+V Versicherung
 Union Investment
 VR Smart Finanz

Geschichte
Die heutige Bank ist durch eine Vielzahl von Fusionen entstanden. Die jüngsten Fusionen fanden im Juli 2022 zwischen der Volksbank Hunsrück-Nahe eG mit Sitz in Simmern und der Vereinigten Volksbank Raiffeisenbank eG mit Sitz in Wittlich statt. Das fusionierte Institut heißt Vereinigte Volksbank Raiffeisenbank eG, der Sitz der Genossenschaft ist Simmern. Im Juli 2023 erfolgte die Fusion mit der VR-Bank Hunsrück-Mosel eG mit Sitz in Morbach. Verwaltungssitze sind Simmern und Wittlich.

Der älteste Rechtsvorgänger, die Cochemer Volksbank, wurde im Jahr 1869 gegründet. Am 9. Mai 2012 wurde in Cochem-Zell die Energiegenossenschaft MEHR Energie eG gegründet. Die Vereinigte Volksbank Raiffeisenbank eG gehörte zu den Gründungsinitiatoren.

Weblinks
 Website der Vereinigten Volksbank Raiffeisenbank

Einzelnachweise

Simmern
Unternehmen (Rhein-Hunsrück-Kreis)
Organisation (Simmern/Hunsrück)
Gegründet 1902
Friedrich Wilhelm Raiffeisen als Namensgeber

Vereinigte Volksbank Raiffeisenbank (Simmern)