Otto Albert Robert Rostoski (* 4. September 1872 in Wendemark, Passow (Schwedt/Oder); † 10. Januar 1962 in Dresden) war ein deutscher Internist. Er gilt als Vorreiter in der Diabetes-Therapie und Lungenkrebs-Forscher, der die Entwicklung der Inneren Medizin in Deutschland entscheidend mitgeprägt hat.

Leben
Otto Rostokski, der Sohn eines Domänenpächters, wuchs in der Uckermark auf und legte an einem humanistischen Gymnasium in Posen das Abitur ab. Im Anschluss daran studierte er an der Universität Würzburg Medizin. Während des Studiums wurde Rostoski Mitglied der Studentenverbindung Landsmannschaft Saxonia (heute: Landsmannschaft Alemannia-Makaria). Zu seinen Lehrern zählen sein Onkel Eduard von Rindfleisch sowie Wilhelm von Leube. Nach der Promotion ließ sich Rostoski an einem Hygienischen Institut, sowie an einer Lungenheilanstalt weiter ausbilden. 1902 wurde er mit 29 Jahren habilitiert. Bevor er 1907 zum Extraordinarius in Würzburg berufen wurde, war er als Vortragsreisender in Europa unterwegs.

Von 1910 bis 1934 war Otto Rostoski leitender Oberarzt der Inneren Abteilung des Stadtkrankenhauses Dresden-Johannstadt, der Vorgängereinrichtung des heutigen Universitätsklinikums Carl Gustav Carus. Hier legte er 1915 den Grundstein für eine Röntgenstation und gründete 1924 die zumindest europaweit erste Diabetikerambulanz, welche auf internationale Beachtung stieß. Seine Ambulanz, die er bereits fünf Jahre nach der Entdeckung des Insulinpräparats errichtete, wurde zu einem Vorbild für die Errichtung ähnlicher Institutionen in Europa. Gemeinsam mit Georg Schmorl und Erich Saupe gab er 1927 eine Beschreibung der Ursachen und den Verlauf des Schneeberger Lungenkrebses heraus, die ihm ebenfalls weltweite Anerkennung brachte. Er unterstützte die erste promovierte Krankenschwester in Deutschland, Erna von Abendroth (1887–1959), bei der Gründung einer Krankenpflegeschule. 1934 wurde Rostoski an das Friedrichstädter Krankenhaus versetzt, wo er 1938 nach Erreichen der Altersgrenze ausschied. Mit Ausbruch des Zweiten Weltkrieges war er als Chefarzt des Reservelazaretts in Lahmanns Sanatorium tätig. 1941 übertrug man ihm die Leitung einer neu eingerichteten Medizinischen Klinik im früheren Obdachlosenasyl Bodelschwinghstraße. 1946 wurde er wiederum Chefarzt in Friedrichstadt. Dieses Amt legte er 1952 zwar nieder, leitete aber noch bis 1956 die Diabetiker-Ambulanz. 1954 wurde Rostoski auf das Ordinariat für Innere Medizin an der neu gegründeten Medizinischen Akademie "Carl Gustav Carus" Dresden berufen und 1956 emeritiert. Bis zu seinem 85. Lebensjahr betreute er Patienten.

Seine letzte Ruhestätte fand er auf dem Dresdner Waldfriedhof Weißer Hirsch. In seinem
Geburtsort erinnert eine nach ihm benannte Straße an sein Wirken.

Otto-Rostoski-Preis
Das Tumorzentrum Dresden würdigt seit 2001 mit dem Otto-Rostoski-Preis Menschen oder Institutionen, die Außerordentliches auf den Gebieten Forschung, Prophylaxe, Früherkennung, Diagnostik, Therapie von Tumorerkrankungen sowie Nachsorge, Rehabilitation oder psychosoziale Betreuung von Tumorpatienten leisten. Der mit 2.500 Euro dotierte Preis wird aller zwei Jahre vergeben.

Auszeichnungen
 1954 Ehrenmitgliedschaft der Deutschen Gesellschaft für Innere Medizin

Schriften (Auswahl)
 Über Echinococcus multilocularis hepatis. Dissertationsschrift Würzburg 1896.
 Zur Kenntnis der Präcipitine. Habilitationsschrift, Würzburg 1902.
 Die Serumdiagnostik. Stuber, Würzburg 1903.
 Allgemeiner Teil. In: Handbuch der inneren Medizin. Band 1: Infektionskrankheiten. Springer, 1911.

Literatur
 Lepel: Otto Rostoski † In: CC-Blätter. Nr. 77, 1962, S. 56.
 Martin Gülzow: Nachruf auf Otto Rostoski. In: Jahrbuch der Deutschen Akademie der Wissenschaften zu Berlin 1964. Akademie-Verlag, Berlin 1964, S. 217 ff.
 Marina Lienert: Ein Gedenkstein für Otto Rostoski (1872 bis 1962) (PDF; 93 kB), in: Ärzteblatt Sachsen. Nr. 2, 2003, S. 64.
 Bernd Wegner, Heinz Schneider: Wegbereiter der Diabetologie in Deutschland. Regia-Co-Work, Cottbus 2019, ISBN 978-3-86929-433-9, S. 25–30 (portal.dnb.de).

Weblinks
  auf diabetesgeschichte.de

Internist
Diabetologe
Mediziner (19. Jahrhundert)
Mediziner (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Julius-Maximilians-Universität Würzburg)
Hochschullehrer (Technische Universität Dresden)
Mitglied der Akademie der Wissenschaften der DDR
Landsmannschafter
Deutscher
Geboren 1872
Gestorben 1962
Mann

Otto Rostoski


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Palárikovo enthält die vier nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Palárikovo im Okres Nové Zámky.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

!
Palarikovo


Baudenkmäler

v

|}

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

!Reinhausen
Wikipedia:Liste
Regensburg-Reinhausen

Liste der Baudenkmäler in Regensburg-Reinhausen


سمير زيد سمير الرفاعي (1 يوليو 1966 -) سياسي أردني من أصل فلسطيني ورئيس وزراء سابق ولد في مدينة عمّان ، عمل في عدة وظائف منها أمينًا عامًّا للديوان الملكي الهاشمي ووزيرًا للبلاط الملكي كما عمل رئيسًا تنفيذيًّا لـشركة دبي كابيتال. ورئيسًا لمجلس إدارة شركة الأردن دبي لاستثمارات الطاقة والبُنية التحتية وورئيسًا لمجلس إدارة الأردن دبي للاستثمارات المالية ورئيسًا لمجلس إدارة بنك الأردن دبي الإسلامي. كما كان عضوًا في مجلس الأعيان السادس والعشرون.

قدمت الحكومة استقالتها على أثر احتجاجات شعبية طويلة ضد سياسات حكومته الاقتصادية والسياسية. وقد جاءت الحكومة بقانون انتخابي ظهرت من خلال ما عُرف باسم الدوائر الوهمية الانتخابية وهو ما لاقى انتقادات واسعة.

في 10 من حزيران عام 2021؛ كلفه الملك عبدالله الثاني بمناسبة المئوية الثانية للدولة الأردنية برئاسة (اللجنة الملكية لتحديث المنظومة السياسية) التي مهمتها وضع مشروع قانون جديد للانتخاب ومشروع قانون جديد للأحزاب السياسية، والنظر بالتعديلات الدستورية المتصلة حكما بالقانونين وآليات العمل النيابي، وتقديم التوصيات المتعلقة بتطوير التشريعات الناظمة للإدارة المحلية، وتوسيع قاعدة المشاركة في صنع القرار، وتهيئة البيئة التشريعية والسياسية الضامنة لدور الشباب والمرأة في الحياة العامة.

أسرته
ينتمي لأسرة ذات أصول فلسطينية لها باع طويل في السياسة والاقتصاد، فوالده هو رئيس مجلس الأعيان السابق زيد الرفاعي والذي سبق له أن شغل منصب رئيس الوزراء، وجده هو سمير الرفاعي الذي عاصر مراحل بناء الدولة منذ بدايات القرن العشرين وتولى رئاسة مجلس الوزراء.وهو متزوج ولديه ثلاثه أبناء.

دراسته وتعليمه
تخرج من أكاديمية ديرفيلد في الولايات المتحدة عام 1984، كما حصل على شهادة البكالوريوس في دراسات الشرق الأوسط من جامعة هارفارد بعام 1988، وشهادة الماجستير بالعلاقات الدولية من جامعة كامبريدج.

حياته العملية
 عمل بالفترة من عام 1988 حتى عام 1997 كمساعد لرئيس التشريفات الملكية، وبعدها عمل مديرًا للمكتب الخاص ومديرًا لمكتب ولي العهد الأمير الحسن بن طلال، وذلك حتى عام 1999 عندما عينه الملك عبد الله الثاني أمينًا عامًا للديوان الملكي، كما تولى إدارة المكتب الإعلامي ودائرة العلاقات العامة الخاصة بالملك عبد الله الثاني وذلك حتى عام 2003 عندما عين وزيرًا للبلاط ورئيسًا للديوان الملكي، واستمر بهذا المنصب حتى أبريل 2005 عندما عين مستشارًا للملك والتي ظل بها حتى نهاية العام. وبنهاية عام 2005 عين رئيسًا تنفيذيًا «لشركة الأردن دبي كابيتال»، وظل يتولى هذا المنصب حتى تكليفة بتشكيل الحكومة الأردنية. وكان قد انتخب في 13 مايو 2009 رئيسًا لمجلس إدارة «بنك الإنماء الصناعي».
 في 9 ديسمبر 2009 عينه الملك عبد الله الثاني رئيسًا لمجلس الوزراء وكلفه بتشكيل الحكومة. وفي 22 نوفمبر 2010 أعاد الملك تكليفه بتشكيل الحكومة الجديدة والتي تلت انتخابات مجلس النواب، وشكلت الحكومة بتاريخ 24 نوفمبر 2010. استقال من منصبه بتاريخ 1 فبراير 2011 وعزت مصادر ذلك إلى اندلاع مظاهرات احتجاجية لعدة أسابيع ضد سياسات حكومته الاقتصادية وذلك قبل استقالته بالإضافة إلى المطالبة بالإصلاح السياسي فيما أعرب الملك عبد الله الثاني عن شكره لسمير زيد الرفاعي وفريقه الوزاري لجهودهم في تحمل مسؤولية مهامهم.

المراجع

سياسيون من عمان
أبناء رؤساء
أردنيون من أصل فلسطيني
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مدينة عمان
أعلام الثورات العربية
خريجو جامعة هارفارد
خريجو كلية ترينيتي (كامبريج)
رؤساء وزراء الأردن
سياسيون أردنيون
مستقيلون من مناصبهم
مواليد 1386 هـ
مواليد 1966
مواليد في مدينة عمان
وزراء دفاع أردنيون
رؤساء الديوان الملكي الهاشمي

سمير زيد الرفاعي


Kiliński ist der Familienname folgender Personen:

 Antoni Kiliński (1909–1989), polnischer Computerpionier
 Jan Kiliński (1760–1819), polnischer Aufständischer, einer der Kommandanten des Kościuszko-Aufstand

Kiliński


Kofi Atta Annan (8 Nisan 1938 - 18 Ağustos 2018), yedinci Birleşmiş Milletler eski Genel Sekreteri.

8 Nisan 1938'de Gana'nın Kumasi şehrinde doğdu. Henry Reginald ve Victoria Annan'ın çocukları olarak, kardeşi Efua Atta ile beraber ikiz olarak dünyaya geldiler. Babası Lever Brothers'da ihracatçılık yapıyordu ve ailesinin durumu Gana'ya göre çok iyiydi. Bu durumları Kofi'yi 1870'lerde kurulan Mfantsipim yatılı okuluna gönderilmesine yardımcı oldu.

Üniversite eğitimini Gana, ABD ve İsviçre'de yaptıktan sonra BM'de çalışmaya başladı. Bütün iş hayatı boyunca, Birleşmiş Milletler'in değişik branşlarında çalıştı. Genel Sekreter seçilmeden önce, Genel Sekreter Müsteşarlığı yapmaktaydı. 13 Aralık 1996'da Boutros Boutros-Ghali'den sonra Birleşmiş Milletler'in yedinci Genel Sekreteri olarak seçildi. 2001 yılında Nobel Barış Ödülü'nü kazandı.
10 yıllık bir hizmetten sonra Annan 1 Ocak 2007'de görevini Güney Koreli Ban Ki-moon'a devretti.

İsveçli Nane Maria Annan ile evli olan Annan'in bir önceki evliliğinden üç çocuğu bulunmaktadır. Annan İngilizce, Fransızca, Fante ve bazı Afrika dillerini konuşabilmekteydi.

Annan, 18 Ağustos 2018 tarihinde öldü.

Birleşmiş Milletler kariyeri
Kofi Annan'ın Birleşmiş Milletler'deki liderlik döneminde aldığı çeşitli kararlar ve takındığı tutumlar şiddetle eleştirilmesine neden olmuştur:

 2003 yılında Kıbrıs Sorunu'na yeni çözümler önermesi ve adada yapılan referanduma öncülük etmesine rağmen, Kıbrıs Cumhuriyeti'ni verdiği Hayır oyundan sorumlu tutmakta etkisiz kaldı.
 Yine 2003 yılında ABD'nin Irak'a yaptığı müdahale sırasında Kofi Annan'ın liderliğindeki Birleşmiş Milletler'in devre dışı kalarak ABD'nin güdümünde hareket etmesi Kofi Annan'ın eleştirildiği önemli noktalardandır.
 2006 yılında, siyasi mercilere sunduğu "Annan Planı" ile Kıbrıs'ta bir barış sağlamaya çalışmış, bu plan Kıbrıs Türkleri tarafının referandumda kabul etmesine rağmen Kıbrıs Rumlarının referandumda hayır demesi üzerine yürürlüğe girmemiştir.
 2012 yılında Birleşmiş Milletler ve Arap Birliği temsilcisi olarak 2011-2012 Suriye ayaklanması için bir çözüm yolu aranmasına yardım etmeye devam etmeye çalışmıştır.
 2 Ağustos 2012 tarihinde Birleşmiş Milletler (BM) Genel Sekreteri Ban Ki-mun Kofi Annan'ın Suriye özel temsilciliği görevini bıraktığını açıklamıştır.

Kaynakça

1938 doğumlular
Kumasi doğumlular

Ganalı siyasetçiler
Birleşmiş Milletler Genel Sekreterleri
Nobel Barış Ödülü sahipleri
Ganalı Nobel Ödülü sahipleri
Birleşmiş Milletler Genel Sekreter yardımcıları
2018 yılında ölenler
İsviçre'de hastalıktan ölenler
Amerikan Bilim ve Sanat Akademisi üyeleri
İnsani yardımlarda bulunanlar
Olof Palme Ödülü sahipleri
Ganalı Protestanlar
Ganalı diplomatlar
Ganalı ekonomistler
Özgürlük Nişanı sahipleri
Macalester College'da öğrenim görenler
Suriye İç Savaşı'nda kişiler
İndira Gandhi Ödülü sahipleri
Almanya Federal Cumhuriyeti Liyakat Nişanı sahipleri
Saharov Düşünce Özgürlüğü Ödülü sahipleri

Kofi Annan


Kuglački klub "Dubravčan" ('KK "Dubravčan"; Dubravčan Donja Dubrava; Dubravčan) je muški kuglački klub iz Donje Dubrave, Međimurska županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2020./21. klub se natječe u "3. hrvatskoj ligi - Sjever - zona Vararaždin", ligi četvrtog stupnja hrvatske lige u kuglanju.

O klubu
Kuglački klub "Dubravčan" je osnovan 1975. goine, te je u početku djelovao više orijentiran na rekreativno bavljenje športom. Prvi uspjesi dolaze sredinom 1980.-ih. 1989. godine muški par osvaja. mjesto na prvenstvu Jugoslavije.
Osamostaljenjem Hrvatske, 1992. godine, "Dubravčan" nastupa u kuglačkim ligama regije Sjever".
Za nastupe i treninge klub je koristio kuglanu SRC "Mladost" u Čakovcu, te kuglanama u Varaždinu i Krapinskim Toplicama, te posljednjih godina u Koprivnici.

Uspjesi

Ekipno

nakon 1992.
 3. HKL - Sjever
 prvak: 2012./13. (Varaždin)

do 1991.
 2. međimurska liga
 prvak: 1987./88.

Pojedinačno (po disciplinama)
 Prvenstvo Jugoslavije za parove
 doprvaci: 1989.

 Prvenstvo SR Hrvatske za parove
 trećeplasirani: 1989.

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Unutarnje poveznice
 Donja Dubrava

Vanjske poveznice
 portal.kuglanje.hr, Kuglački klub Dubravčan
 kuglanje.hr, Kuglački klub Dubravčan - 810019
 sportilus.com, KUGLAČKI KLUB DUBRAVČAN DONJA DUBRAVA

Izvori

 donjadubrava.hr, Kuglački klub Dubravčan - Donja Dubrava, pristupljeno 16. listopada 2020.
 poslovna.hr, KUGLAČKI KLUB DUBRAVČAN DONJA DUBRAVA
 fininfo.hr, KK "DUBRAVČAN"
 bisnode.hr, KUGLAČKI KLUB "DUBRAVČAN" DONJA DUBRAVA
 companywall.hr, KUGLAČKI KLUB "DUBRAVČAN" DONJA DUBRAVA

Kuglački klubovi u Međimurskoj županiji

Kuglački klub Dubravčan Donja Dubrava


Kvalifikationen til Verdensmesterskabet i fodbold 2018 fandt sted fra september 2016 til november 2017. Fodboldturneringen fandt de 13 hold som sammen med værtslandet Rusland, der automatisk var kvalificeret, skal repræsenterer Europa til slutrunden i 2018. I alt 54 UEFA-medlemslande konkurrerede om at komme med til slutrunden. Gibraltar og Kosovo var med for første gang. De var dog ikke med i den oprindelige lodtrækning, som fandt sted i Sankt Petersborg den 25. juli 2015. Gibraltar og Kosovo blev først FIFA-medlemmer i maj 2016, og begge hold fik tilladelse til at deltage i VM-kvalifikationen 2018. Der var to grupper, som før de to landes medlemskab i FIFA, kun havde fem hold i gruppen, mens de andre grupper havde seks hold. Det blev besluttet, at Kosovo skulle indgå i gruppe I af sikkerhedshensyn, da man ville undgå, at de kom i gruppe sammen med Bosnien og Herzegovina. Gibraltar kom i gruppe H.

Gruppespil

Gruppe A

Gruppe B

Gruppe C

Gruppe D

Gruppe E

Gruppe F

Gruppe G

Gruppe H

Gruppe I

Rangering af hold på andenplads
Kun toernes kampene mod de fire øvrige bedst placerede hold i grupperne indgik i rangeringen af holdene på andenpladserne. Derfor talte kun otte kampe tælle med i udregningen.

De otte bedste toere blev afgjort efter disse parametre og i denne rækkefølge:
 Højeste antal af point
 Målforskel
 Højeste antal mål scoret

Anden runde

Lodtrækningen til anden runde (play-offs) blev afholdt 17. oktober 2017 i FIFA hovedkvarteret i Zürich, Schweiz, efter at første runde (gruppespillet) var afsluttet.

De otte hold blev seedet efter FIFA's verdensrangliste publiceret den 16. oktober 2017 med de fire bedst placerede hold i Lag 1 og de resterende fire hold i Lag 2. Hold fra Lag 1 spillede mod hold fra Lag 2 en hjemme og en udekamp i den rækkefølge, som blev afgjort af lodtrækningen.

De første kampe blev spillet 9.-11. november og returkampene 12.-14. november 2017. Vinderen af de to kampe kvalificerede sig til VM i fodbold.

Seedning og lodtrækning
Følgende hold deltog i anden runde. Her ses de fordelt på de to lag med FIFA-ranglisteplaceringerne i parenteser:

Kampe
Tidspunkterne er angivet i CET (UTC+1) som de var angivet af UEFA (lokale tider kan ses i parenteser).

Kvalificerede hold
Følgende hold fra UEFA har kvalificeret sig til slutrunden.

1 Fed viser mesteren det år. Kursiv viser værten det år.
2 Konkurrerede som .
3 Konkurrerede som Vesttyskland. Et separat hold for Østtyskland deltog også i kvalifikationen i denne tid, de deltog kun i 1974.
4 Konkurrerede som  og .

Topscorere
Der blev scoret 807 mål i 278 kampe, som i gennemsnit svarer til 2,9 mål pr. kamp.

16 mål

 Robert Lewandowski

15 mål

 Cristiano Ronaldo

11 mål

 Romelu Lukaku
 Christian Eriksen

9 mål

 André Silva

8 mål

 Marcus Berg

7 mål

 Stevan Jovetić

6 mål

 Eden Hazard
 Ciro Immobile
 Aleksandar Mitrović
 Konstantinos Mitroglou
 Arjen Robben
 Andrij Jarmolenko

Referencer

Fodbold i 2016
Fodbold i 2017
UEFA

Kvalifikation til VM i fodbold 2018, UEFA


Claudio Ricardo Cumbane (Maputo, 14 de Agosto de 2000) simplesmente conhecido como Claudio Ricardo é um rapper e Produtor Musical nascido na capital de Moçambique.

Claudio Ricardo recebeu bastante reconhecimento após o lançamento do single "Dreams" e posteriormente a sua EP intitulada "Astronauta vol.1".

Biografia

Primeiros anos de vida e início da carreira
Claudio nasceu no Hospital Central de Maputo e viveu seus primeiros anos na cidade de Maputo mas ainda cedo tiveram de se mudar para os lados da Matola. Iniciou seu ensino primário na Escola Eduardo Mondlane , que na altura ainda lecionava esse tipo de ensino , mas terminou na Escola Primária 3 de Fevereiro. O Ensino Secundário foi inteiramente feito na Escola Secundária Josina Machel onde foi moldada boa parte da sua veia artística.

Apesar de não ter o hábito de mostrar às pessoas próximas Claudio Já escrevia letras desde que tinha por volta de 13 anos, mas só gravou a sua primeira música nos finais do ano 2019 , quando tinha já 19 anos.

Lançou a sua música de estreia , intitulada "Dreams" no dia 24 de dezembro de 2019  e teve uma recepção bastante forte tendo lhe válido a sua primeira nomeação e vitoria na Djooky Music Award onde foi considerado a este single "Melhor Música de Moçambique " e constou entre as 20 melhores músicas de África.

Projectos Músicais

Astronauta Vol. 1 é uma EP constituída por 5 faixas que foi lançada em conjunto no dia 27 de Setembro de 2021, data de aniversário do pai do rapper.

A EP foi lançada sobre o nome da gravadora Drum Masters MZ e teve apoio do single Pretty Good que foi lançado no dia 7 do mesmo mês. Posteriormente houve o lançamento do vídeo para a música promocional Pretty Good

Nos finais do Ano 2022 o Rapper começou a trabalhar com a equipe da TNR, trabalhando com artistas como Franklin De Gusmão e Elton Penicela. O primeiro fruto dessa nova parceria é o single intitulado Ninho, lançado no dia 24 de Março de 2023.

Vida Pessoal
Claudio é segundo e último filho, tendo uma irmã mais velha. Passou boa parte da sua infância no bairro da machava , arredores da matola vivendo com os seus pais e irmã. Para além da música Claudio frequenta faculdade fazendo o curso de Contabilidade e Auditoria na Universidade Pedagógica, na cidade de Maputo.

Claudio Ricardo


Raymond Frederic Baxter - OBE ( Iford, Essex, Inglaterra —  Reading, Berkshire, Inglaterra), foi um apresentador de televisão, comentarista e escritor inglês. Ele é mais conhecido por ser o primeiro apresentador do programa de ciência da BBC Television Tomorrow's World, continuando por 12 anos, de 1965 a 1977. Ele também fez comentários de rádio na coroação da Rainha Elizabeth II, nos funerais do Rei George VI, Winston Churchill e Lord Mountbatten da Birmânia, e o primeiro voo do Concorde.

Destaques da carreira
 Ele deixou o programa Tomorrow's World em 1977, após desentendimentos com seu novo editor, Michael Blakstad, que descreveu Baxter como "o último dos dinossauros", enquanto Baxter supostamente disse que não poderia trabalhar com alguém que chegava à BBC todos os dias em uma bicicleta.
 Em 1975, Baxter narrou "The Hammond Organ 40th Anniversary Album", lançado pela Ad-Rhythm Records.
 Baxter também narrou The Story of Rolls-Royce, um filme de 1988 sobre a história do automóvel de maior prestígio do mundo, feito pelo Rolls-Royce Enthusiasts' Club.

Filmografia
 The Fast Lady (1962) – Ele mesmo
 Grand Prix (1966) – Entrevistador da BBC (sem créditos)

Livros

  (autobiografia)

Leitura adicional
 TV presenter Raymond Baxter dies, BBC News, 16 de setembro de 2006
 Obituary: Raymond Baxter, BBC News, 15 de setembro de 2006
 Obituary, The Guardian, 18  de setembro de 2006
 Obituary, The Independent, 18 de setembro de 2006

Ligações externas
 Baxter's account of the V2 shooting incident (see Early life and war service, above)
 Interview with Raymond Baxter about his time at BMC

Nascidos em 1922
Mortos em 2006
Apresentadores de televisão do Reino Unido
Oficiais da Ordem do Império Britânico

Raymond Baxter


Skaji eï (Скажи ей, Dis-lui) est un film russe réalisé par Alexandre Molotchnikov, sorti en 2021.

Synopsis

Fiche technique
 Photographie : Yanis Eglitis
 Musique : Igor Vdovine
 Décors : Alissa Soloviova, Maria Chvatchkina
 Montage : Sergueï Ivanov, Yaroslav Berezovski

Notes et références

Liens externes

Film russe sorti en 2021
Film dramatique russe

Skaji eï


Onthophagus loroi é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 1941 por Balthasar.

Referências

Ligações externas

loroi
Coleópteros descritos em 1941

Onthophagus loroi


Howard J. Hunter Jr. (December 19, 1946 – January 7, 2007) was a  Democratic member of the North Carolina General Assembly representing the state's fifth House district, including constituents in Bertie, Gates, Hertford and Perquimans (and formerly Northampton) counties.  A funeral director from Ahoskie, North Carolina, Hunter served nine full terms in the state House of Representatives. After being elected to a tenth term in November 2006, Hunter died on January 7, 2007, before the new legislature convened. He was born in Washington, D.C.

His son, Howard J. Hunter III, sought to replace his father in the seat, but local Democratic Party leaders instead nominated retired court clerk Annie Mobley. The younger Hunter was eventually elected to the House, in 2014.

External links
Official legislative site

References

Members of the North Carolina House of Representatives
People from Ahoskie, North Carolina
2007 deaths
American funeral directors
1946 births
20th-century American politicians
21st-century American politicians

Howard J. Hunter Jr.


Petoprst (petoprsta, petolist, čičak meki,  lat. Potentilla), biljni rod od preko 500 vrsta trajnica i listopadnog grmlja iz porodice Rosaceae. Rod je danas rasprostranjen po svim kontinentima, od čega su samo neke vrste uvezene u Australiju. U Hrvatskoj potoji 30'tak vrsta i podvrsta

Poznatiji predstavnici ovog roda su bijeli petoprst, zlatnocvjetni petoprst,  sijedi petoprst, Clusiusov petoprst, Krantzov petoprst, triglavska ruža, Tomasmijev petoprst, puzavi petoprst i druge.

Vrste

 Potentilla acaulis L.
 Potentilla acuminata H.M.Hall
 Potentilla adenotricha Vodop.
 Potentilla adriatica Murb.
 Potentilla adscharica Sommier & Levier
 Potentilla agrimonioides M.Bieb.
 Potentilla × ala-arczae Soják
 Potentilla alba L.
 Potentilla albiflora L.O.Williams
 Potentilla alchimilloides Lapeyr.
 Potentilla algida Soják
 Potentilla alpicola De la Soie
 Potentilla alsatica T.Gregor
 Potentilla altaica Bunge
 Potentilla ambigens Greene
 Potentilla amicarum Ertter
 Potentilla amurensis Maxim.
 Potentilla anachoretica Soják
 Potentilla anadryensis Juz.
 Potentilla anatolica Peşmen
 Potentilla ancistrifolia Bunge
 Potentilla anemonifolia Lehm.
 Potentilla angelliae N.H.Holmgren
 Potentilla anglica Laichard.
 Potentilla angustiloba T.T.Yu & C.L.Li
 Potentilla apennina Ten.
 Potentilla aperta J.T.Howell
 Potentilla approximata Bunge
 Potentilla arcadiensis Iatroú
 Potentilla arctica Lehm.
 Potentilla arenosa (Turcz.) Juz.
 Potentilla argaea Boiss. & Balansa
 Potentilla argentea L.
 Potentilla argenteiformis Kauffm.
 Potentilla argyrocoma (Rydb.) Jeps.
 Potentilla argyroloma Boiss. & Hohen.
 Potentilla argyrophylla Wall. ex Lehm.
 Potentilla arizonica Greene
 Potentilla armeniaca Siegfr.
 Potentilla arnavatensis (Th.Wolf) Th.Wolf ex Juz.
 Potentilla articulata Franch.
 Potentilla asiae-mediae Ovcz. & Kochk.
 Potentilla asiatica (Th.Wolf) Juz.
 Potentilla asinaria Maire
 Potentilla aspegrenii Kurtto
 Potentilla asperrima Turcz.
 Potentilla assalemica Soják
 Potentilla asterotricha Soják
 Potentilla astracanica Jacq.
 Potentilla astragalifolia Bunge
 Potentilla asturica Rothm.
 Potentilla atrosanguinea G.Lodd. ex D.Don
 Potentilla aucheriana Th.Wolf ex Bornm.
 Potentilla × aurantiaca Soják
 Potentilla aurea L.
 Potentilla bactriana Soják
 Potentilla baekdusanensis M.Kim
 Potentilla baileyi (S.Watson) Greene
 Potentilla balansae Peşmen
 Potentilla basaltica Tiehm & Ertter
 Potentilla × beckii Murr
 Potentilla beringensis Jurtzev
 Potentilla beringii Jurtzev
 Potentilla betonicifolia Poir.
 Potentilla bhutanica Ludlow
 Potentilla bicrenata Rydb.
 Potentilla biennis Greene
 Potentilla biflora D.F.K.Schltdl.
 Potentilla bimundorum Soják
 Potentilla bipinnatifida Douglas ex Hook.
 Potentilla × bishkekensis Soják
 Potentilla bolanderi (A.Gray) Greene
 Potentilla × borealis Soják
 Potentilla × boreo-caucasica Kechaykin
 Potentilla borissii Ovcz. & Kochk.
 Potentilla bornmuelleri Borbás
 Potentilla botschantzeviana Adylov
 Potentilla brachypetala Fisch. & C.A.Mey. ex Lehm.
 Potentilla brauneana Hoppe ex Nestl.
 Potentilla brevifolia Nutt.
 Potentilla brevifoliolata P.D.Sell
 Potentilla bruceae Rydb.
 Potentilla bryoides Soják
 Potentilla buccoana Clementi
 Potentilla bungei Boiss.
 Potentilla × burjatica Soják
 Potentilla butkovii Botsch.
 Potentilla calabra Ten.
 Potentilla californica (Cham. & Schltdl.) Greene
 Potentilla caliginosa Soják
 Potentilla callida H.M.Hall
 Potentilla calycina Boiss. & Balansa
 Potentilla camillae Kolak.
 Potentilla campestris (M.E.Jones) Jeps.
 Potentilla canadensis L.
 Potentilla candicans Humb. & Bonpl. ex Nestl.
 Potentilla cappadocica Boiss.
 Potentilla carniolica A.Kern.
 Potentilla caruifolia (Rydb.) Crum
 Potentilla caulescens L.
 Potentilla centigrana Maxim.
 Potentilla × chalchorum Soják
 Potentilla chamissonis Hultén
 Potentilla × chemalensis Kechaykin
 Potentilla chinensis Ser.
 Potentilla × chionea Soják
 Potentilla chrysantha Trevir.
 Potentilla cinerea Chaix ex Vill.
 Potentilla clandestina Soják
 Potentilla clevelandii Greene
 Potentilla clusiana Jacq.
 Potentilla coelestis Gilli
 Potentilla collettiana Aitch. & Hemsl.
 Potentilla × collina Wibel
 Potentilla concinna Richardson
 Potentilla conferta Bunge
 Potentilla congesta (Douglas ex Hook.) Baill.
 Potentilla coriandrifolia G.Don
 Potentilla cottamii N.H.Holmgren
 Potentilla crantzii (Crantz) Beck ex Fritsch
 Potentilla crassinervia Viv.
 Potentilla crebridens Juz.
 Potentilla crenulata T.T.Yu & C.L.Li
 Potentilla crinita A.Gray
 Potentilla cristae Ferlatte & Strother
 Potentilla cryeri Druce ex P.D.Sell
 Potentilla cryptocaulis Clokey
 Potentilla cryptophila Bornm.
 Potentilla cryptotaeniae Maxim.
 Potentilla czerepninii Krasnob.
 Potentilla darvazica Juz.
 Potentilla daucifolia Greene
 Potentilla delavayi Franch.
 Potentilla delphinensis Gren. & Godr.
 Potentilla demotica Ertter
 Potentilla dentata Forssk.
 Potentilla deorum Boiss. & Heldr.
 Potentilla desertorum Bunge
 Potentilla detommasii Ten.
 Potentilla dickinsii Franch. & Sav.
 Potentilla discipulorum P.H.Davis
 Potentilla discolor Bunge
 Potentilla × diskleii Naruh.
 Potentilla diversidentata Faghir & Naqinezhad
 Potentilla diversifolia Lehm.
 Potentilla divina Albov
 Potentilla doddsii P.H.Davis
 Potentilla doerfleri Wettst.
 Potentilla dombeyi Nestl.
 Potentilla doubjonneana Cambess.
 Potentilla douglasii Greene
 Potentilla drummondii Lehm.
 Potentilla durangensis Rydb.
 Potentilla effusa Douglas ex Lehm.
 Potentilla ehrenbergiana Schltdl.
 Potentilla ekaterinae Kamelin ex Kechaykin
 Potentilla elatior Willd. ex D.F.K.Schltdl.
 Potentilla elegans Cham. & Schltdl.
 Potentilla elvendensis Boiss.
 Potentilla emilii-popii Nyár.
 Potentilla erecta (L.) Raeusch.
 Potentilla eriocarpa Wall. ex Lehm.
 Potentilla eversmanniana Fisch. ex Claus
 Potentilla evestita Th.Wolf
 Potentilla exuta Soják
 Potentilla fedtschenkoana Siegfr. ex Th.Wolf
 Potentilla ferganensis Soják
 Potentilla flabellata Regel & Schmalh.
 Potentilla flabellifolia Hook. ex Torr. & A.Gray
 Potentilla flaccida Th.Wolf ex Bornm.
 Potentilla flagellaris D.F.K.Schltdl.
 Potentilla foersteriana Lauterb.
 Potentilla fragarioides L.
 Potentilla fragiformis Willd. ex D.F.K.Schltdl.
 Potentilla freyniana Bornm.
 Potentilla frigida Vill.
 Potentilla fulgens Wall. ex Sims
 Potentilla furcata A.E.Porsild
 Potentilla gageodoensis M.Kim
 Potentilla gaubaeana Bornm.
 Potentilla geranioides Willd.
 Potentilla gerardiana Lindl. ex Wall.
 Potentilla glaucescens Willd. ex D.F.K.Schltdl.
 Potentilla glaucophylla Lehm.
 Potentilla goldmanii J.H.Painter
 Potentilla gordiaginii Juz.
 Potentilla gordonii (Hook.) Greene
 Potentilla × gorodkovii Jurtzev
 Potentilla gracilis Douglas ex Hook.
 Potentilla gracillima Kamelin
 Potentilla grammopetala Moretti
 Potentilla grandiflora L.
 Potentilla granulosa T.T.Yu & C.L.Li
 Potentilla grayi S.Watson
 Potentilla greuteriana Kyriak., Kamari, Kofinas & Phitos
 Potentilla griffithii Hook.f.
 Potentilla grisea Juz.
 Potentilla guilliermondii Emb. & Maire
 Potentilla × habievii Kechaykin
 Potentilla haematochrus Lehm.
 Potentilla × hara-kurosawae (Naruh. & M.Sugim.) H.Ohashi
 Potentilla haynaldiana Janka
 Potentilla hebiichigo Yonek. & H.Ohashi
 Potentilla hendersonii (Howell) J.T.Howell
 Potentilla heptaphylla L.
 Potentilla heterosepala Fritsch
 Potentilla heynii Roth
 Potentilla hickmanii Eastw.
 Potentilla hippiana Lehm.
 Potentilla hirta L.
 Potentilla hispanica Zimmeter
 Potentilla hispidula (Rydb.) Jeps.
 Potentilla holmgrenii D.F.Murray & Elven
 Potentilla hookeriana Lehm.
 Potentilla horrida Rydb.
 Potentilla howellii Greene
 Potentilla hudsonii Ertter
 Potentilla humifusa Willd. ex D.F.K.Schltdl.
 Potentilla humillis Mozaff.
 Potentilla hyparctica Malte
 Potentilla hypargyrea Hand.-Mazz.
 Potentilla × ibrahimiana Maire
 Potentilla ikonnikovii Juz.
 Potentilla imerethica Gagnidze & Sokhadze
 Potentilla incana P.Gaertn., B.Mey. & Scherb.
 Potentilla inclinata Vill.
 Potentilla indica (Andrews) Th.Wolf
 Potentilla × insularis Soják
 Potentilla intermedia L.
 Potentilla iranica (Rech.f.) Schiman-Czeika
 Potentilla isaurica (P.H.Davis) Pawl.
 Potentilla × italica Lehm.
 Potentilla jaegeri (Munz & I.M.Johnst.) L.C.Wheeler
 Potentilla × jakovlevii Kechaykin & Shmakov
 Potentilla jenissejensis Polozhij & W.A.Smirnova
 Potentilla jepsonii Ertter
 Potentilla jiaozishanensis Huan C.Wang & Z.R.He
 Potentilla johanniniana Goiran
 Potentilla johnstonii Soják
 Potentilla kamelinii Lazkov
 Potentilla kandavanensis Bornm. & Gauba
 Potentilla karatavica Juz.
 Potentilla kemulariae Kapeller & Kuth.
 Potentilla khanminczunii Keczaykin & Shmakov
 Potentilla kingii (S.Watson) Greene
 Potentilla kionaea Halácsy
 Potentilla komaroviana Th.Wolf
 Potentilla kotschyana Fenzl
 Potentilla kryloviana Th.Wolf
 Potentilla kulabensis Th.Wolf
 Potentilla kuramensis Th.Wolf
 Potentilla kurdica Boiss. & Hohen.
 Potentilla kuznetzowii (Govor.) Juz.
 Potentilla lancinata Cardot
 Potentilla lasiodonta Rydb.
 Potentilla lazica Boiss. & Balansa
 Potentilla × lenae Soják
 Potentilla leonina Standl.
 Potentilla leptopetala Lehm.
 Potentilla leschenaultiana Ser.
 Potentilla leucopolitana P.J.Müll.
 Potentilla libanotica Boiss.
 Potentilla lignipes Rusby
 Potentilla limprichtii J.Krause
 Potentilla lindackeri Tausch
 Potentilla lindleyi Greene
 Potentilla lipskyana Th.Wolf
 Potentilla lomakinii Grossh.
 Potentilla longifolia Willd. ex D.F.K.Schltdl.
 Potentilla longipes Ledeb.
 Potentilla lycopodioides (A.Gray) Baill. ex J.T.Howell
 Potentilla macdonaldii B.L.Turner
 Potentilla macounii Rydb.
 Potentilla macropoda Soják
 Potentilla macrosepala Cardot
 Potentilla makaluensis H.Ikeda & H.Ohba
 Potentilla mallota Boiss.
 Potentilla marinensis (Elmer) J.T.Howell
 Potentilla martjanowii Polozhij
 Potentilla × masakii Naruh.
 Potentilla matsumurae Th.Wolf
 Potentilla maura Th.Wolf
 Potentilla megalantha Takeda
 Potentilla mexiae Standl.
 Potentilla meyeri Boiss.
 Potentilla micheneri Greene
 Potentilla micrantha Ramond ex DC.
 Potentilla millefolia Rydb.
 Potentilla × mixta Nolte ex Rchb.
 Potentilla mollissima Lehm.
 Potentilla monanthes Lindl. ex Wall.
 Potentilla montana Brot.
 Potentilla montenegrina Pant.
 Potentilla morefieldii Ertter
 Potentilla morrisonensis Hayata
 Potentilla muirii (A.Gray) Greene
 Potentilla mujensis Kurbatski
 Potentilla multicaulis Bunge
 Potentilla multiceps T.T.Yu & C.L.Li
 Potentilla multifida L.
 Potentilla multifoliolata (Torr.) Kearney & Peebles
 Potentilla multijuga Lehm.
 Potentilla multisecta (S.Watson) Rydb.
 Potentilla nana Kunth ex Nestl.
 Potentilla nanopetala A.R.Bean
 Potentilla × nebulosa Danihelka & Soják
 Potentilla neglecta Baumg.
 Potentilla nepalensis Hook.
 Potentilla nervosa Juz.
 Potentilla nevadensis Boiss.
 Potentilla newberryi A.Gray
 Potentilla nicicii Adamovic
 Potentilla niponica Th.Wolf
 Potentilla nitida L.
 Potentilla nivalis Lapeyr.
 Potentilla nivea L.
 Potentilla nordmanniana Ledeb.
 Potentilla norvegica L.
 Potentilla nubigena Greene
 Potentilla nuda Boiss.
 Potentilla nurensis Boiss. & Hausskn.
 Potentilla oaxacana Rydb.
 Potentilla × okensis Petunn.
 Potentilla olchonensis Peschkova
 Potentilla omeiensis (T.T.Yu & C.L.Li) Soják
 Potentilla omissa Soják
 Potentilla ornithopoda Tausch
 Potentilla osterhoutii (A.Nelson) J.T.Howell
 Potentilla ovina Macoun
 Potentilla oweriniana Rupr. ex Boiss.
 Potentilla ozjorensis Peschkova
 Potentilla pamirica Th.Wolf
 Potentilla pamiroalaica Juz.
 Potentilla pannosa Boiss. & Hausskn.
 Potentilla paradoxa Nutt.
 Potentilla parryi (Greene) Greene
 Potentilla patellifera J.T.Howell
 Potentilla patula Waldst. & Kit.
 Potentilla paucidentata P.D.Sell
 Potentilla pedata Willd. ex Hornem.
 Potentilla pedersenii (Rydb.) Rydb.
 Potentilla pendula T.T.Yu & C.L.Li
 Potentilla penniphylla Soják
 Potentilla pensylvanica L.
 Potentilla persica Boiss. & Hausskn.
 Potentilla petraea Willd. ex D.F.K.Schltdl.
 Potentilla petrovskyi Soják
 Potentilla pickeringii (Torr. ex A.Gray) Greene
 Potentilla pimpinelloides L.
 Potentilla pindicola Hausskn.
 Potentilla plattensis Nutt.
 Potentilla plumosa T.T.Yu & C.L.Li
 Potentilla porphyrantha Juz.
 Potentilla potaninii Th.Wolf
 Potentilla poteriifolia Boiss.
 Potentilla praecox F.W.Schultz
 Potentilla × prostrata Rottb.
 Potentilla × pseudocanescens Blocki
 Potentilla pseudosericea Rydb.
 Potentilla pseudosimulatrix W.B.Liao, Si Feng Li & Z.Y.Yu
 Potentilla pulchella R.Br.
 Potentilla pulvinaris Fenzl
 Potentilla pulviniformis A.P.Khokhr.
 Potentilla purpurascens (S.Watson) Greene
 Potentilla purpurea (Royle) Hook.f.
 Potentilla pusilla Host
 Potentilla pyrenaica Ramond ex DC.
 Potentilla queretarensis Rzed. & Calderón
 Potentilla radiata Lehm.
 Potentilla ranunculoides Humb. & Bonpl. ex Nestl.
 Potentilla recta L.
 Potentilla regeliana Th.Wolf
 Potentilla reptans L.
 Potentilla reuteri Boiss.
 Potentilla rhenana P.J.Müll. ex F.W.Schultz
 Potentilla rhyolitica Ertter
 Potentilla richardii Lehm.
 Potentilla rigidula Th.Wolf
 Potentilla rigoana Th.Wolf
 Potentilla rimicola (Munz & I.M.Johnst.) Ertter
 Potentilla riparia Murata
 Potentilla rivalis Nutt.
 Potentilla robbinsiana Oakes ex Torr. & A.Gray
 Potentilla rosulifera H.Lév.
 Potentilla rubella T.J.Sørensen
 Potentilla rubida L.O.Williams
 Potentilla rubra Willd. ex D.F.K.Schltdl.
 Potentilla rubricaulis Lehm.
 Potentilla rudolfii Keczaykin & Shmakov
 Potentilla rupifraga A.P.Khokhr.
 Potentilla rupincola Osterh.
 Potentilla ruprechtii Boiss.
 Potentilla sabulosa M.E.Jones
 Potentilla × safronoviae Jurtzev & Soják
 Potentilla salsa Yu.A.Kotukhov
 Potentilla sangedehensis Faghir & Naqinezhad
 Potentilla sanguinea Rydb.
 Potentilla sanguisorba Willd. ex D.F.K.Schltdl.
 Potentilla santolinoides (A.Gray) Greene
 Potentilla saposhnikovii Kurbatski
 Potentilla saundersiana Royle
 Potentilla savvalensis Pawl.
 Potentilla saxifraga Ardoino ex De Not.
 Potentilla saxosa Lemmon & S.A.Lemmon ex Greene
 Potentilla schmakovii Kechaykin
 Potentilla × schrenkiana Regel
 Potentilla schugnanica Juz. ex Adylov
 Potentilla scotica P.D.Sell
 Potentilla seidlitziana Bien.
 Potentilla × semiargentea Borbás ex Zimmeter
 Potentilla × sergievskajae Peschkova
 Potentilla sericata (S.Watson) Greene
 Potentilla sericea L.
 Potentilla sericoleuca (Rydb.) J.T.Howell
 Potentilla shockleyi (S.Watson) Jeps.
 Potentilla siemersiana Lehm.
 Potentilla sierrae-blancae Wooton & Rydb.
 Potentilla sikkimensis Prain
 Potentilla silesiaca R.Uechtr.
 Potentilla simplex Michx.
 Potentilla simulatrix Th.Wolf
 Potentilla sischanensis Bunge ex Lehm.
 Potentilla smirnovii Kechaykin
 Potentilla sommerfeltii Lehm.
 Potentilla sommieri Siegfr. & R.Keller
 Potentilla soongorica Bunge
 Potentilla sosnowskyi Kapeller
 Potentilla speciosa Willd.
 Potentilla sphenophylla Th.Wolf
 Potentilla spodiochlora Soják
 Potentilla staminea Rydb.
 Potentilla stanjukoviczii Ovcz. & Kochk.
 Potentilla sterilis (L.) Garcke
 Potentilla stipularis L.
 Potentilla stolonifera Lehm. ex Ledeb.
 Potentilla straussii (Bornm.) Bornm.
 Potentilla suavis Soják
 Potentilla subarenaria Borbás ex Zimmeter
 Potentilla subdigitata T.T.Yu & C.L.Li
 Potentilla × suberecta Jord. ex Schur
 Potentilla × subgorodkovii Jurtzev
 Potentilla subjuga Rydb.
 Potentilla sublaevis O.Schwarz
 Potentilla subpalmata Ledeb.
 Potentilla subvahliana Jurtzev
 Potentilla subviscosa Greene
 Potentilla sundaica (Blume) W.Theob.
 Potentilla supina L.
 Potentilla svanetica Siegfr. & R.Keller
 Potentilla szovitsii Th.Wolf
 Potentilla tanacetifolia Willd. ex D.F.K.Schltdl.
 Potentilla taronensis C.Y.Wu ex T.T.Yu & C.L.Li
 Potentilla taurica Willd. ex D.F.K.Schltdl.
 Potentilla tenuis (Hand.-Mazz.) Soják
 Potentilla tephroleuca Th.Wolf
 Potentilla tephroserica Juz.
 Potentilla tergemina Soják
 Potentilla tericholica Sobolevsk.
 Potentilla tetrandra (Bunge) Hook.f.
 Potentilla thurberi A.Gray
 Potentilla thuringiaca Bernh. ex Link
 Potentilla thyrsiflora Hülsen ex Zimmeter
 Potentilla tianschanica Th.Wolf
 Potentilla × tikhomirovii Jurtzev
 Potentilla tilingii (Regel) Greene
 Potentilla tobolensis Th.Wolf ex Pavlov
 Potentilla togasii Ohwi
 Potentilla tollii Trautv.
 Potentilla tommasiniana F.W.Schultz
 Potentilla tornezyana Maire
 Potentilla townsendii Rydb.
 Potentilla toyamensis Naruh. & Tak.Sato
 Potentilla tridentula Velen.
 Potentilla truncata (Rydb.) Jeps.
 Potentilla × tschaunensis Juz. ex Jurtzev
 Potentilla tschimganica Soják
 Potentilla × tschukotica Jurtzev ex V.V.Petrovsky
 Potentilla tuberculifera J.Z.Dong
 Potentilla tucumanensis A.Castagnaro & M.Arias bis
 Potentilla tularensis J.T.Howell
 Potentilla turczaninowiana Stschegl.
 Potentilla turfosoides H.Ikeda & H.Ohba
 Potentilla turgaica Soják
 Potentilla tweedyi (Rydb.) J.T.Howell
 Potentilla uliginosa B.C.Johnst. & Ertter
 Potentilla umbrosa Steven
 Potentilla unguiculata (A.Gray) Hook.f.
 Potentilla uniflora Ledeb.
 Potentilla × uschakovii Jurtzev
 Potentilla utahensis (S.Watson) Greene
 Potentilla vahliana Lehm.
 Potentilla valderia L.
 Potentilla × vanzhilii Gundegmaa & Kechaykin
 Potentilla verna L.
 Potentilla versicolor Rydb.
 Potentilla verticillaris Stephan ex Willd.
 Potentilla villosa Pall. ex Pursh
 Potentilla × villosula Jurtzev
 Potentilla virgata Lehm.
 Potentilla viscosa Donn
 Potentilla visianii Pančić
 Potentilla volgarica Juz.
 Potentilla vorobievii Nechaeva & Soják
 Potentilla vulcanicola Juz.
 Potentilla vvedenskyi Botsch.
 Potentilla webberi (A.Gray) Greene
 Potentilla weddellii J.F.Macbr.
 Potentilla wheeleri S.Watson
 Potentilla wilderae (Parish) Munz & I.M.Johnst.
 Potentilla wimanniana Günther & Schummel
 Potentilla wismariensis T.Gregor & Henker
 Potentilla wrangelii V.V.Petrovsky
 Potentilla xizangensis T.T.Yu & C.L.Li
 Potentilla × yamanakae (Naruh.) Naruh.
 Potentilla zhangbeiensis Y.T.Chang & Z.T.Yin

Vanjske poveznice

Izvori

Potentilleae

Petoprst


Maisa Rojas (Temuco, ) est une physicienne, climatologue et femme politique chilienne. Elle est spécialiste de l'évolution du système climatique de l'hémisphère sud.

Le 21 janvier 2022, il est annoncé que le poste de ministre de l'Environnement lui est confié dans le gouvernement Boric qui entre en fonction le 11 mars 2022.

Notes et références

Liens externes

Naissance en août 1972
Personnalité politique chilienne
Scientifique chilien
Climatologue
Ministre chilien de l'Environnement
Ministre du gouvernement Boric
Femme climatologue
Auteur du GIEC

Maisa Rojas


Bitschlupf () ist in der Übertragungstechnik der Verlust oder die Doppelung eines Bits bei der Datenübertragung. Bitschlupf kann entstehen, wenn die Taktraten von Sender und Empfänger differieren. Dies ist eine Eigenschaft bei plesiochron arbeitenden Datenübertragungssystemen, wie bei Plesiochrone Digitale Hierarchie.
Ist das übertragene Signal byte- oder wortorientiert strukturiert, geht bei einem Bitschlupf auch die Byte- beziehungsweise Wortsynchronisation verloren. Es muss dann eine Neusynchronisation des Empfängers erfolgen.

Entstehung
Die nominell gleichen Takte von Sender und Empfänger sind in der Praxis auf Dauer nicht genau synchron und driften deshalb auseinander.
Dabei können zwei Fälle unterschieden werden.
 Der Takt des Empfängers ist langsamer als der Takt des Senders: Das empfangene Signal kann vom Empfänger nicht schnell genug abgetastet werden und ein Bit geht verloren.
 Der Takt des Empfängers ist schneller als der Takt des Senders: Ein vom Empfänger bereits gelesenes Bit kann noch einmal gelesen werden und es entsteht eine Doppelung des Bits.

Literatur
 Firoz Kaderali: Digitale Kommunikationstechnik (abgerufen am 13. September 2023)
 Peter Kahl (Hrsg.): Digitale Übertragungstechnik Grundwerk. R. v. Decker's, Heidelberg 1984, ISBN 3-7685-5182-2.

Einzelnachweise

Übertragungstechnik

Bitschlupf


Enemy of God jedanaesti je studijski album njemačkog thrash metal sastava Kreator. Objavljen je 11. siječnja 2005. godine, a objavila ga je diskografska kuća Steamhammer.

Popis pjesama

Osoblje
Kreator
Mille Petrozza – vokali, gitara
Sami Yli-Sirniö – gitara
Christian Giesler – bas-gitara
Jürgen "Ventor" Reil – bubnjevi
Dodatni glazbenici
Michael Amott – gitara (na pjesmi 7)
Ostalo osoblje
Harald Hoffmann – fotografija
Andy Sneap – produciranje, inženjer zvuka, miksanje
Joachim Luetke – omot albuma, dizajn
Stefan Browatzki – redatelj (glazbeni spot za "Impossible Brutality")
Ronald Matthes – izvršni producent

Izvori

Albumi sastava Kreator
Albumi iz 2005.

Enemy of God


As primeiras eleições presidenciais portuguesas, do Estado Novo, tiveram lugar a 17 de Fevereiro de 1935.

A institucionalização do Estado Novo com a aprovação em referendo da Constituição de 1933, previa a eleição direta do Presidente da República, para um mandato de 7 anos, renovável.

A única candidatura válida foi a do presidente Óscar Carmona, subscrita por duzentos cidadãos eleitores e assinada pelo próprio candidato perante o presidente do Supremo Tribunal de Justiça.

Como esperado, Óscar Carmona foi reeleito para um segundo mandato, apesar de já não contar com a concentração efetiva de poder que contava antes da ascensão do Presidente do Conselho de Ministros António de Oliveira Salazar.

Resultados

Arquivo Histórico Parlamentar

Gráfico

1935 em Portugal
Portugal
1935

Eleições presidenciais portuguesas de 1935


Religija u Rusiji zastupljena je s nekoliko vjerskih zajednica.

Povijest
Do dolaska kršćanstva, stanovništvo je štovalo lokalne poganske bogove. Rimska se vlast ovdje nije osjetila niti pravo širenje rimske religije. Bosporsko Kraljevstvo je imalo grčku vjeru, a utjecaj rimske vjere u toj mjeri što je bila rimska klijentska država. Kazari su usvojili judaizam.

Pokrštenje je došlo nešto kasnije. Pokrštavanje Rusije je došlo preko Bizanta. Pokršteni su do 12. stoljeća. Na rubnim prostorima na istoku bile su poganske i islamske države (Krimski Kanat, Zlatna Horda, Pečenezi i dr.). Velika šizma ostavila je Rusiju s istočne strane. Rusija tradicijski pripada istočnoj, pravoslavnoj Crkvi. Na zapadu su bile katoličke države poput Poljske i poganski baltički narodi. Pravog doticaja s protestantima nisu imali.

Osmanska osvajanja nisu u pravom smislu zahvatila Rusiju. Muslimani, uglavnom suniti, dolazili su s istoka, a u sastav ruske države ušli su ruskim osvajanjima Kavkaza i širenjem na istok. Osvajanjem Kavkaza u Rusiju dolaze i monofizitski kršćani. Osvajanjima na istoku u Rusiju ulaze budisti i animističke i šamanske vjere osvojenih sibirskih naroda. Diobom Poljske, u sastav ruske države ulaze brojni grkokatolici te katolici. Ruske su vlasti vršile veliki pritisak na grkokatolike s područja Bjelorusije i Ukrajine.

Ruski pravoslavci doživjeli su podjelu, pri čemu su starovjerci ostali manjina i mnogi su pobjegli u pusta područja na istok ili izvan Rusije (Lipovjani). Broj katolika i protestanata nešto se povećao kad su ruski carevi dovodili majstore sa Zapada radi gospodarskog i vojnog unaprjeđenja ruske države. Rusko Carstvo vršilo je pritisak na židovske vjernike, koje je ograničio na naseljavanje u područje naseljavanja na zapadu zemlje, danas velikim dijelom u sastavu drugih država; Židovima je izvan tog područja bilo ograničeno kretanje. Židovi su pretrpili velike gubitke zbog pogroma i poslije u Holokaustu u drugom svjetskom ratu u okupiranim područjima.

Sovjetska vlast donijela je snažnu ateizaciju društva, od koje se rusko društvo do danas nije u potpunosti oporavilo. Manjinski katolici bila su osobita meta progona, zatim grkokatolici, a ni pravoslavna Crkva nije prošla dobro. Brojni su vjerski objekti srušeni. Vrijeme staljinizma osobito je bilo pogubno za vjeru. Prije, tijekom i neposredno nakon drugog svjetskog rata brojni su nepodobni i sumnjivi narodi deportirani u gulage, ili u naselja u Sibir i srednjoazijske republike. Dio se vratio u stari kraj poslije poboljšanja prilika nakon liberalizacija u sovjetskom društvu.

Padom komunizma društvo se vraća vjeri, ali posljedica sedam desetljeća komunizma je velik broj osoba bez vjere i vjernika koji ne prakticiraju vjeru. Rusija službeno kao tradicijske vjere priznaje pravoslavlje, islam, judaizam i budizam. Raspadom SSSR-a i padom komunizma, prije ekonomskog uspona Kine, nepoznat broj Kineza nepoznate vjere prešao je rusko-kinesku granicu i nastanio se području Rusije.

Danas je većinom pravoslavna, a na istoku i na Kavkazu mnoštvo je muslimana (Tatari i drugi). Pravoslavni su Rusi i drugi slavenski narodi, te manjine iz drugih bivših sovjetskih republika koje su se doselile u Rusku Federaciju. Budisti su Kalmici. Židovi su u velikim gradovima te na krajnjem istoku u Židovskoj autonomnoj republici. Katolici i protestanti su uglavnom u velikim gradovima europskog dijela Rusije te u sibirskom dijelu gdje su bili deportirani nepodobni narodi.

Vjerska struktura
Procjene koje navodi CIA za 2006. godinu govore o sljedećem vjerskom sastavu, a odnose se na vjernike koji prakticiraju vjeru:
 pravoslavni (Ruska pravoslavna Crkva i ostale pravoslavne Crkve) 15 – 20%
 muslimani 10 – 15%
 ostali kršćani 2%

Galerija

Izvori

Religija u Rusiji


Yelken, rüzgâr gücünden yararlanarak geniş yüzey oluşturacak biçimde yan yana dikilen ve teknenin direğine uygun biçimde takılarak onu hareket ettiren kumaş veya şeritlerin tümü.

Rüzgâr prensibi
Bernoulli'nin prensibine göre rüzgâr açısının yelkenin yüzeyindeki yüküne bağlı olarak, yelkenin bir tarafında diğerinden daha fazla hava basıncı oluşur. Bu basınç farkı kaldırma gücü yaratarak yelkeni düşük basıncın olduğu tarafa iter. Omurga (veya ağırlık merkezi) yelken üzerindeki bu yanal gücü yelkenlinin yana yatarak ileri doğru hareketine dönüştürür. Bu yan yatma hareketinde dengeyi sağlamak için teknenin ağırlık merkezinden sallanan bir ağırlık vardır bu ağırlığa salma denir.

Bernoulli denklemi kullanılarak bulunan basınç farkı, tekneye aktarılan itkinin bir kısmını oluşturmaktadır. Asıl itki, momentumun korunumu sayesinde oluşur. Rüzgâr hareket halindeki hava moleküllerinden oluşmaktadır. Bu moleküller sahip oldukları hız ve kütle sayesinde belli bir momentum ile yelkene çarparlar. Yelkenin önünden giren rüzgâr, arka tarafından çıkarken momentumunun bir kısmını tekneye yelken vasıtasıyla iletir ve hızı yavaşlar. Tekne kendi ağırlığı oranında kazandığı bu momentumu harekete çevirir. Bu hareketin yan bileşenleri salma ile dengelenir, ileri yönlü bileşeni ise teknenin hız kazanmasıyla dengelenir.

mrüzgâr·Vrüz_giren=mtekne·Vtekne+mrüzgâr·Vrüz_çıkan

Yelkenli tekne tarihi

Arkeolojik bulgular ilk yelkenli teknelerin Obeyd Döneminde (MÖ 6000-4300) kullanıldığını göstermiştir. MÖ 3200'lerde Mısırlılar duvar resimleriyle Nil'de seyreden yelkenli tekneler tasvir etmişlerdir. Tümüyle korunmuş biçimde bulunmuş en eski yelkenli tekne, Levantein menşeili MÖ. 14 yy'a tarihlenen Uluburun batığıdır. İlk yelkenin malzemesi papirüstür. Mısırlıların ardından, Polinezyalılar kanolarında rüzgâr teknolojisini kullanmışlardır. Yelkenli tekneler daha sonra Roma, Yunan, Çin, İspanyol, Portekiz, Fransız ve İngilizler tarafından benimsenmiştir. İlk yat yarışları 1660 yılında İngiltere'de organize edilmiş, yarış o zamanın York Dükü ve 2. Charles'ın sahip oldukları yelkenli tekneler arasında geçmiştir. 1749 yılında Galler prensi tarafından ilk yelken trofisi (trophy) düzenlenmiştir. İlk kez 1851 yılında yapılan Hundred Guineas Kupası yarışlarını ABD takımı birincilikle bitirmiştir. Bu kupanın ismi daha sonra America's Cup (Amerika Kupası) olarak değiştirilmiştir. 20. yüzyılda ünlü araştırmacılar ve gezginler (örneğin Slocum, Chichester, Moitessier ve Tabarly) yelken sporunun popülerliğini artırdılar. Bugün yelken hem hobi hem de spor olarak pek çok kişi tarafından benimsenmektedir. Yelken sporu 1896 yılında Olimpiyatlardaki yerini almıştır. Yelken yarışları ve uluslararası müsabakalar Uluslararası Yelken Federasyonu tarafından düzenlenmektedir.
Türkiye'de yelkenin özerk örgütü Türkiye Yelken Federasyonu'dur (TYF) ve merkezi İngiltere'de bulunan ISAF'a (İnternational Sailing Asosation Federation) bağlı olarak çalışır.

Seyir şekilleri
Seyir şekilleri, teknenin başından kıçına doğru geçtiği varsayılan doğrunun rüzgâr vektörüyle yaptığı açı ile belirlenir:
 Orsa: Teknenin rüzgâra doğru en küçük (en az 45 derecelik ) açıyla gittiği seyirdir.
 Dar Apaz: Orsa-Apaz arasındaki yelkenin rüzgâra olan açısının 45-90 derece arasında olduğu seyirdir.
 Apaz: Teknenin rüzgârı yandan aldığı ve açının 90 derece olduğu seyirdir.
 Geniş Apaz: Apaz ile pupa arasındaki seyirlere denir.(90 -180 derece )
 Pupa: Teknenin rüzgârı arkadan aldığı ve açının 180 dereceye vardığı seyirdir.
 Ayı Bacağı: Pupa seyrinde floğun ana yelkenin tam tersine ıskotasının çarmıh teli dışından alınarak açılmasıdır.

Manevralar
Yelkenli teknelerde iki çeşit manevra yapmak mümkündür. Bunlar " tramola " ve " kavança " dır.
 Tramola: Tramola rüzgâr üstüne doğru yapılan manevradır.
 Kavança: Kavança rüzgâr altına doğru yapılan manevradır.
 Kafayı açmak: Teknenin burnunu rüzgârdan uzaklaştırarak rüzgâra olan açıyı büyükmektir.
 Orsalamak: teknenin burnunu rüzgâra yaklaştırmak rüzgâra olan açıyı azaltmaktır.

Yelken Yarışları

Yelken yarışları üç ayrı kategoride toplanmaktadır.
1 – Regatta olimpik yarışları
2 – Okyanus yarışları
3 – Maç (ya da kafa kafaya yarış)

Yarışma kuralları tüm yelkenli tekne kategorilerinde aynı şekilde uygulanır. Yarışmalara erkekler ve kadınlar (özel yarışlar dışında) katılabilirler.

Yarışmaların olimpik seyri üçgen şeklindedir ve seyir denize atılan şamandıralar ile belirlenir. Yarışmanın yönü rüzgârın estiği yöne göre belirlenir. Yarışma mesafesi yarışılan yelkenli tekne kategorisine göre değişir.

Olimpik yelken yarışları

Yelkenli tekne sınıflarından Finn, 420'(yelkenli) 470, 49er, Laser ve Laser Radial; yat sınıflarından Star ve Elliott 6m; sörf sınıflarından Neil Pryde RS-X olimpiyatlarda yarışları yapılan sınıflardır.

Yelken kısımları

 Direk
 Gurçata
 Matafiyon
 Açavela Gönderi
 Alt Yaka
 Ön Yaka
 Üst Yaka
 Arka Yaka
 Bağlantı Köşesi
 Mandar Köşesi
 Pik Köşesi
 Iskota Köşesi
 Dikiş
 Çıta Cebi
 Çıta
 ISAF Kodu
 Sicil Numarası
 Bumba Çekeri
 Koç Boynuzu ya da Kıstırmaç
 Bumba
 Bumba Ayı
 Çarmıh Teli
 Palanga
 Salma Kasası
 Kemere Hattı

Kaynakça

İlgili bağlantılar
 Türkiye Yelken Federasyonu
 Yelkencilik Bilgileri

Yelken


Markéta Hejkalová (* 29. Februar 1960 in Prag) ist eine tschechische Verlegerin, Schriftstellerin, Übersetzerin sowie Gründerin und Leiterin der Herbst-Buchmesse.

Leben
Hejkalova studierte Finnisch und Russisch an der Karls-Universität in Prag. Danach war sie Redakteurin bei einem staatlichen Verlag. Sie schrieb ein Buch über Mika Waltari. Sie ist Leiterin der von ihr 1991 gegründeten Herbst-Buchmesse in Havlíčkův Brod, der zweitgrößten Buchmesse in Tschechien.

1994 gründete sie mit ihrem Mann Martin den Hejkal-Verlag, den sie  leitet und der  50 Bücher publizierte. Von 1996 bis 1999 war sie Konsulin sowie Kulturattachée in der tschechischen Botschaft in Helsinki.
Seit 2009 arbeitet sie für das tschechische Außenministerium.

Hejkalová ist Vizepräsidentin des tschechischen P.E.N.-Zentrums, Vorsitzende des Komitees schreibender Häftlinge und aktives Mitglied des Internationalen P.E.N.

Sie schrieb Romane, Kurzgeschichten, Sachbücher sowie ein Kinderbuch. Sie übersetzte Bücher aus dem Finnischen, Russischen und Englischen ins Tschechische.

Werke
 Šli myšáci do světa 1994
 Ženy a cizinci na konci tisíciletí 2002, ISBN 80-86026-17-5.
 Finsko Libri 2003
 Vždycky jedna noc 2004
 Slepičí lásky 2006
 Fin Mika Waltari (Der Finne Mika Waltari) 2007
 Englisch: Mika Waltari the Finn. übersetzt von Gerald Turner 2008, ISBN 978-951-034335-7.
 Kouzelník z Pekingu Roman, 2008
 Deutsch: Der Zauberer aus Peking. Braumüller Literaturverlag, Wien: 2012, ISBN 978-3-99200-056-2.
 Důkazy jejího života 2010
 Po odnoj prichodjat noči Globus 2011 (Russisch)
 U nas v evrope. ISBN 978-80-85005-71-4.

Einzelnachweise

Weblinks
 Hejkalová bei PEN International
 Hejkalová beim eigenen Verlag.

Autor
Schriftsteller (Prag)
Verleger (20. Jahrhundert)
Verleger (21. Jahrhundert)
Tscheche
Geboren 1960
Frau

Markéta Hejkalová


من المقالات المرتبطة بالطاقة النووية:

 طاقة نووية: استخدام الانشطار النووي المستمر لتوليد الحرارة والكهرباء
 طاقة الترابط النووي: الطاقة المتطلّبة لانقسام نواة الذرة.
 طاقة الوضع: الطاقة المحتملة للجزيئات داخل نواة الذرة.

انظر أيضا

 طاقة نووية
 انشطار نووي
 اندماج نووي

تحويل طاقة
تقنية محطات الطاقة
تقانة نووية
طاقة نووية
محطات طاقة نووية
مسائل عولمة

طاقة نووية (توضيح)


Víctor Hugo Doria Torrente (Comodoro Rivadavia, Chubut, Argentina, 20 de junio de 1948) es un exfutbolista argentino que jugaba como defensa. Su primer club fue el C. A. San Lorenzo de Almagro, pero desarrolló la mayor parte de su carrera en el Real Sporting de Gijón de España.

Trayectoria
Inició su carrera como futbolista en 1968 jugando para el C. A. San Lorenzo de Almagro, con quien se proclamó campeón del Torneo Metropolitano en el año de su debut. En 1972 fue cedido al Asociación Deportivo Cali colombiano, aunque regresó al San Lorenzo para conquistar de nuevo el torneo metropolitano de 1972, así como Torneo Nacional también en 1972. Se mantuvo en el club hasta 1973, momento en que se trasladó a España para fichar por el Real Sporting de Gijón. Allí compitió durante diez temporadas en las que cosechó un subcampeonato de la Primera División en la campaña 1978-79, y dos de la Copa del Rey en 1981 y 1982. Puso fin a su carrera deportiva al término de la temporada 1982-83.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Futbolistas de Comodoro Rivadavia
Futbolistas del Club Atlético San Lorenzo de Almagro
Futbolistas del Deportivo Cali
Futbolistas del Real Sporting de Gijón en los años 1970
Futbolistas del Real Sporting de Gijón en los años 1980
Entrenadores de fútbol de Argentina
Entrenadores del Club Atlético San Lorenzo de Almagro
Futbolistas argentinos nacionalizados en España

Víctor Hugo Doria


Le tubercule de la selle (ou tubercule pituitaire) est une crête osseuse de la face supérieure du corps du sphénoïde délimitant l'arrière du sillon préchiasmatique et l'avant de la fosse hypophysaire.

En arrière, s'étend le sillon du sinus coronaire qui le sépare de la crête synostosique.

Galerie

Notes et références

Crâne

Tubercule de la selle


Atina Antlaşması (1913), 14 Kasım 1913 tarihinde Osmanlı İmparatorluğu ve Yunanistan Krallığı arasında Balkan Savaşlarının sonunda imzalanmış bir barış antlaşmasıdır.

Bu antlaşmanın bazı şartları şunlardır:

 Osmanlı İmparatorluğu ,  Selanik, Yanya ve Girit Yunanistan Krallığına bırakılmış ve Meriç Nehri  sınır kabul edilmiştir.

Balkan Savaşları
Türkiye-Yunanistan ilişkileri
Osmanlı İmparatorluğu'nun antlaşmaları
Yunanistan antlaşmaları
1913'te Osmanlı İmparatorluğu
1913'te antlaşmalar

Atina Antlaşması (1913)


A vulnerabilidade às mudanças climáticas (ou vulnerabilidade climática ou vulnerabilidade ao risco climático) é definida como a "propensão ou predisposição a ser adversamente afetada" pelas mudanças climáticas. Pode aplicar-se aos seres humanos, mas também aos sistemas naturais (ecossistemas). A vulnerabilidade humana e do ecossistema são interdependentes.A vulnerabilidade às mudanças climáticas abrange "uma variedade de conceitos e elementos, incluindo sensibilidade ou suscetibilidade a danos e falta de capacidade de lidar e se adaptar".A vulnerabilidade é um componente do risco climático. A vulnerabilidade difere dentro das comunidades e entre sociedades, regiões e países, e pode mudar ao longo do tempo.Aproximadamente 3,3 a 3,6 bilhões de pessoas vivem em contextos altamente vulneráveis às mudanças climáticas em 2021.

A vulnerabilidade de ecossistemas e pessoas às mudanças climáticas é impulsionada por certos padrões de desenvolvimento insustentáveis, como "uso insustentável do oceano e da terra, desigualdade, marginalização, padrões históricos e contínuos de desigualdade, como colonialismo e governança".Portanto, a vulnerabilidade é maior em locais com "pobreza, desafios de governança e acesso limitado a serviços e recursos básicos, conflitos violentos e altos níveis de meios de subsistência sensíveis ao clima (por exemplo, pequenos agricultores, pastores, comunidades pesqueiras)".

A vulnerabilidade pode ser dividida principalmente em duas categorias principais: vulnerabilidade econômica, com base em fatores socioeconômicos, e vulnerabilidade geográfica. Nenhum deles são mutuamente exclusivos.

Existem várias organizações e ferramentas utilizadas pela comunidade internacional e cientistas para avaliar a vulnerabilidade climática.

Definição
A vulnerabilidade às mudanças climáticas é definida como a "propensão ou predisposição a ser adversamente afetada" pelas mudanças climáticas. Pode aplicar-se aos seres humanos, mas também aos sistemas naturais (ecossistemas). A vulnerabilidade humana e do ecossistema são interdependentes.A vulnerabilidade às mudanças climáticas engloba "uma variedade de conceitos e elementos, incluindo sensibilidade ou suscetibilidade a danos e falta de capacidade de lidar e se adaptar".A vulnerabilidade é um componente do risco climático .

A capacidade adaptativa refere-se à capacidade de uma comunidade de criar infraestrutura de resiliência, enquanto os elementos de sensibilidade e exposição estão vinculados a elementos econômicos e geográficos que variam amplamente em diferentes comunidades. Há, no entanto, muitos pontos em comum entre as comunidades vulneráveis.

A vulnerabilidade climática pode incluir uma ampla variedade de significados, situações e contextos diferentes na pesquisa sobre mudanças climáticas, mas tem sido um conceito central na pesquisa acadêmica desde 2005. O conceito foi definido no terceiro relatório do IPCC em 2007 como "o grau em que um sistema é suscetível e incapaz de lidar com os efeitos adversos das mudanças climáticas, incluindo variabilidade climática e extremos".O Sexto Relatório de Avaliação do IPCC em 2022 afirmou que "as abordagens para analisar e avaliar a vulnerabilidade evoluíram desde as avaliações anteriores do IPCC".Neste relatório, a vulnerabilidade é definida como "a propensão ou predisposição a ser adversamente afetada e abrange uma variedade de conceitos e elementos, incluindo sensibilidade ou suscetibilidade a danos e falta de capacidade de lidar e se adaptar".Um desenvolvimento importante é que é cada vez mais reconhecido que a vulnerabilidade dos ecossistemas e das pessoas às mudanças climáticas difere substancialmente entre e dentro das regiões.

Escala
A vulnerabilidade difere dentro das comunidades e entre sociedades, regiões e países, e pode mudar ao longo do tempo.Aproximadamente 3,3 a 3,6 bilhões de pessoas vivem em contextos altamente vulneráveis às mudanças climáticas em 2021.A avaliação da vulnerabilidade é importante porque fornece informações que podem ser usadas para desenvolver ações de gestão em resposta às mudanças climáticas

Tipos
A vulnerabilidade pode ser dividida principalmente em duas categorias principais: vulnerabilidade econômica, com base em fatores socioeconômicos, e vulnerabilidade geográfica. Nenhum deles são mutuamente exclusivos. No entanto, os impactos generalizados das mudanças climáticas levaram ao uso de "vulnerabilidade climática" para descrever preocupações menos sistêmicas, como vulnerabilidade de saúde individual, situações vulneráveis ou outras aplicações além dos sistemas impactados, como descrever a vulnerabilidade de espécies animais individuais.

Vulnerabilidade econômica
Em seu nível básico, uma comunidade economicamente vulnerável é aquela que está mal preparada para os efeitos das mudanças climáticas porque carece dos recursos financeiros necessários. Preparar uma sociedade resiliente ao clima exigirá enormes investimentos em infraestrutura, planejamento urbano, engenharia de fontes de energia sustentáveis e sistemas de preparação. De uma perspectiva global, é mais provável que as pessoas que vivem na pobreza ou abaixo da pobreza sejam as mais afetadas pelas mudanças climáticas e, portanto, sejam as mais vulneráveis, porque terão a menor quantidade de dólares de recursos para investir em infraestrutura de resiliência. Eles também terão a menor quantidade de dólares de recursos para esforços de limpeza após desastres naturais relacionados às mudanças climáticas que ocorrem com mais frequência.

A vulnerabilidade de ecossistemas e pessoas às mudanças climáticas é impulsionada por certos padrões de desenvolvimento insustentáveis, como "uso insustentável do oceano e da terra, desigualdade, marginalização, padrões históricos e contínuos de desigualdade, como colonialismo e governança".Portanto, a vulnerabilidade é maior em locais com "pobreza, desafios de governança e acesso limitado a serviços e recursos básicos, conflitos violentos e altos níveis de meios de subsistência sensíveis ao clima (por exemplo, pequenos agricultores, pastores, comunidades pesqueiras)".

Vulnerabilidade geográfica
Uma segunda definição de vulnerabilidade está relacionada à vulnerabilidade geográfica. Os locais geograficamente mais vulneráveis às mudanças climáticas são aqueles que serão impactados por efeitos colaterais de desastres naturais, como o aumento do nível do mar e por mudanças dramáticas nos serviços ecossistêmicos, incluindo o acesso a alimentos. As nações insulares são geralmente consideradas mais vulneráveis, mas as comunidades que dependem fortemente de um estilo de vida baseado no sustento também correm maior risco.

Comunidades vulneráveis tendem a ter uma ou mais destas características:

 insegurança alimentar
 água escassa
 delicado ecossistema marinho
 dependente de peixe
 comunidade da pequena ilha

Em todo o mundo, as mudanças climáticas afetam comunidades rurais que dependem fortemente de sua agricultura e recursos naturais para sua subsistência. O aumento da frequência e gravidade dos eventos climáticos afeta desproporcionalmente as mulheres, as comunidades rurais, de terras secas e insulares. Isso leva a mudanças mais drásticas em seus estilos de vida e os obriga a se adaptar a essa mudança. É cada vez mais importante que agências locais e governamentais criem estratégias para reagir às mudanças e adaptar a infraestrutura para atender às necessidades das pessoas afetadas. Várias organizações trabalham para criar planos de adaptação, mitigação e resiliência que ajudarão comunidades rurais e em risco em todo o mundo que dependem dos recursos da Terra para sobreviver.

Conceitos relacionados

Adaptação às mudanças climáticas
A vulnerabilidade é muitas vezes enquadrada no diálogo com a adaptação climática. No Sexto Relatório de Avaliação do IPCC em 2022, a adaptação ao clima foi definida como "o processo de ajuste ao clima real ou esperado e seus efeitos para moderar danos ou aproveitar oportunidades benéficas", em sistemas humanos. Em sistemas naturais - por outro lado - a adaptação é "o processo de ajuste ao clima real e seus efeitos"; intervenção humana pode facilitar isso.

A adaptação às mudanças climáticas é o processo de ajuste aos efeitos atuais ou esperados das mudanças climáticas. É uma das formas de responder às mudanças climáticas, juntamente com a mitigação. Para os humanos, a adaptação visa moderar ou evitar danos e explorar oportunidades; para sistemas naturais, os humanos podem intervir para ajudar no ajuste. As ações de adaptação podem ser incrementais (ações em que o objetivo central é manter a essência e integridade de um sistema) ou transformadoras (ações que alteram os atributos fundamentais de um sistema em resposta às mudanças climáticas e seus impactos). A necessidade de adaptação varia de lugar para lugar, dependendo da sensibilidade e vulnerabilidade aos impactos ambientais. A partir de 2022, a Harvard Business Review afirmou que as iniciativas de adaptação climática devem ser uma prioridade urgente para o investimento empresarial.

Resiliência climática
A resiliência climática é definida como a "capacidade dos ecossistemas sociais e econômicos de lidar com um evento perigoso ou tendência ou distúrbio". (assim como a biodiversidade no caso de ecossistemas), mantendo a capacidade de adaptação, aprendizagem e transformação". O foco principal de aumentar a resiliência climática é reduzir a vulnerabilidade climática que comunidades, estados e países têm atualmente no que diz respeito aos muitos efeitos das alterações climáticas. Atualmente, os esforços de resiliência climática abrangem estratégias sociais, econômicas, tecnológicas e políticas que estão sendo implementadas em todas as escalas da sociedade. Da ação da comunidade local aos tratados globais, abordar a resiliência climática está se tornando uma prioridade, embora possa ser argumentado que uma parte significativa da teoria ainda não foi traduzida na prática. Apesar disso, há um movimento robusto e crescente alimentado por órgãos locais e nacionais voltados para construir e melhorar a resiliência climática.

Justiça climática
A equidade é outro componente essencial da vulnerabilidade e está intimamente ligada a questões de justiça ambiental e justiça climática. Como as comunidades mais vulneráveis provavelmente serão as mais impactadas, um movimento de justiça climática está se unindo em resposta. Existem muitos aspectos da justiça climática relacionados à vulnerabilidade e resiliência. As estruturas são semelhantes a outros tipos de movimentos de justiça e incluem o contratualismo que tenta alocar o máximo de benefícios para os pobres, o utilitarismo que busca encontrar o máximo de benefícios para a maioria das pessoas, o igualitarismo que tenta reduzir a desigualdade e o libertarianismo que enfatiza uma parte justa dos encargos, mas também as liberdades individuais.

Diferenças por região
Diferentes comunidades ou sistemas estão mais bem preparados para a adaptação, em parte por causa de suas vulnerabilidades existentes.

Com grande confiança, os pesquisadores concluíram em 2001 que os países em desenvolvimento tenderiam a ser mais vulneráveis às mudanças climáticas do que os países desenvolvidos.Com base nas tendências de desenvolvimento então atuais, previa-se que poucos países em desenvolvimento teriam a capacidade de se adaptar eficientemente às mudanças climáticas.

 África: Os principais setores econômicos da África têm sido vulneráveis à variabilidade climática observada.Esta vulnerabilidade foi considerada como tendo contribuído para a fraca capacidade de adaptação de África, resultando numa grande vulnerabilidade em África às futuras alterações climáticas. Acreditava-se que a elevação projetada do nível do mar aumentaria a vulnerabilidade socioeconômica das cidades costeiras africanas. A África está aquecendo mais rápido do que o resto do mundo, em média. Grandes porções do continente podem se tornar inabitáveis como resultado e o produto interno bruto (PIB) da África pode cair 2% como resultado de um aumento de 1°C na temperatura média mundial e 12% como resultado de um aumento de 4°C aumento da temperatura. Prevê-se que os rendimentos das culturas diminuam drasticamente como resultado do aumento das temperaturas e prevê-se que as chuvas fortes caiam com mais frequência e intensidade em toda a África, aumentando o risco de inundações.
 Ásia: Espera-se que as mudanças climáticas resultem na degradação do permafrost na Ásia boreal, agravando a vulnerabilidade dos setores dependentes do clima e afetando a economia da região.
 Austrália e Nova Zelândia: Na Austrália e Nova Zelândia, a maioria dos sistemas humanos tem uma capacidade adaptativa considerável. No entanto, algumas comunidades indígenas foram consideradas com baixa capacidade adaptativa.
 Europa: O potencial de adaptação dos sistemas socioeconômicos na Europa é relativamente alto.Isso foi atribuído ao alto PIB da Europa, crescimento estável, população estável e sistemas de apoio político, institucional e tecnológico bem desenvolvidos.
 América Latina : A capacidade adaptativa dos sistemas socioeconômicos da América Latina é muito baixa, principalmente no que diz respeito a eventos climáticos extremos, e que a vulnerabilidade da região era alta.
 Regiões polares: Um estudo em 2001 concluiu que:
 dentro da Antártida e do Ártico, em localidades onde a água estava perto do ponto de fusão, os sistemas socioeconômicos são particularmente vulneráveis às mudanças climáticas.
 o Ártico é extremamente vulnerável às mudanças climáticas. Prevê-se que haverá grandes impactos ecológicos, sociológicos e econômicos na região.
 Pequenas ilhas : As pequenas ilhas são particularmente vulneráveis às alterações climáticas.Em parte, isso foi atribuído à sua baixa capacidade de adaptação e aos altos custos de adaptação em proporção ao seu PIB.

Diferenças por sistemas e setores

 Costas e áreas baixas: A vulnerabilidade social às mudanças climáticas depende em grande parte do estado de desenvolvimento. Os países em desenvolvimento carecem dos recursos financeiros necessários para realocar aqueles que vivem em zonas costeiras baixas, tornando-os mais vulneráveis às mudanças climáticas do que os países desenvolvidos. Em costas vulneráveis, os custos de adaptação às mudanças climáticas são menores do que os custos potenciais de danos.
 Indústria, assentamentos e sociedade:
 Na escala de uma grande nação ou região, pelo menos na maioria das economias industrializadas, o valor econômico dos setores com baixa vulnerabilidade às mudanças climáticas excede em muito o dos setores com alta vulnerabilidade.Além disso, a capacidade de uma economia grande e complexa de absorver impactos relacionados ao clima é muitas vezes considerável. Consequentemente, as estimativas dos danos agregados das mudanças climáticas – ignorando possíveis mudanças climáticas abruptas – são muitas vezes bastante pequenas como porcentagem da produção econômica. Por outro lado, em escalas menores, por exemplo, para um país pequeno, setores e sociedades podem ser altamente vulneráveis às mudanças climáticas. Os impactos potenciais das mudanças climáticas podem, portanto, resultar em danos muito graves.
 A vulnerabilidade às mudanças climáticas depende consideravelmente de contextos geográficos, setoriais e sociais específicos. Essas vulnerabilidades não são estimadas de forma confiável por modelagem agregada em grande escala.

Vulnerabilidade de grupos desfavorecidos

Pessoas com baixa renda
Como as mudanças climáticas e a pobreza estão profundamente interligadas, as mudanças afetam desproporcionalmente pessoas pobres em todo o mundo. As pessoas em situação de pobreza têm maior chance de sofrer os efeitos nocivos das mudanças climáticas devido à maior exposição e vulnerabilidade. A vulnerabilidade equivale ao grau em que um sistema é susceptível de ser representado ou impossível de lidar com os efeitos adversos das mudanças climáticas, incluindo variabilidade do clima e extremos.

As mudanças climáticas influenciam fortemente a saúde, economia e os direitos humanos - que afetam as desigualdades ambientais. O IPCC descobriu que indivíduos e comunidades de baixa renda estão mais expostos a riscos ambientais e poluição e têm mais dificuldade em se recuperar dos impactos das mudanças climáticas. Por exemplo, leva mais tempo para que comunidades de baixa renda sejam reconstruídas após desastres naturais. De acordo com o Programa das Nações Unidas para o Desenvolvimento, os países em desenvolvimento sofrem 99% das baixas atribuíveis às mudanças climáticas.

Ferramentas
A vulnerabilidade climática pode ser analisada ou avaliada usando vários processos ou ferramentas. Abaixo estão vários deles. Existem várias organizações e ferramentas utilizadas pela comunidade internacional e cientistas para avaliar a vulnerabilidade climática.

Avaliações
As avaliações de vulnerabilidade são feitas para as comunidades locais avaliarem onde e como as comunidades ou sistemas serão vulneráveis às mudanças climáticas. Esses tipos de relatórios podem variar muito em escopo e escala - por exemplo, o Banco Mundial e o Ministério da Economia de Fiji encomendaram um relatório para todo o país em 2017-18 enquanto Rochester, Nova York, encomendou um relatório muito mais local para a cidade em 2018. Ou, por exemplo, a NOAA Fisheries encomendou avaliações de Vulnerabilidade Climática para pescadores marinhos nos Estados Unidos.

Avaliações de vulnerabilidade no sul global
No Sul Global, a avaliação de vulnerabilidade geralmente é desenvolvida durante o processo de preparação de planos locais de adaptação às mudanças climáticas ou planos de ação sustentáveis. A vulnerabilidade é verificada em uma escala de distrito urbano ou bairro. A vulnerabilidade também é um determinante do risco e, consequentemente, é verificada cada vez que uma avaliação de risco é necessária. Nesses casos, a vulnerabilidade é expressa por um índice, composto por indicadores. As informações que permitem medir os indicadores únicos já estão disponíveis em estatísticas e mapas temáticos, ou são coletadas por meio de entrevistas. Este último caso é usado em áreas territoriais muito limitadas (uma cidade, um município, as comunidades de um distrito). Trata-se, portanto, de uma avaliação pontual voltada para um evento específico: um projeto, um plano.

Por exemplo, a Deutsche Gesellschaft für Internationale Zusammenarbeit (GIZ) e o Ministry of Environment, Forests and Climate Change (MoEF&CC) na Índia publicaram uma estrutura para fazer avaliações de vulnerabilidade de comunidades na Índia.

Índices

Monitor de Vulnerabilidade Climática
O Monitor de Vulnerabilidade Climática (CVM) é uma avaliação global independente do efeito das mudanças climáticas sobre as populações do mundo, reunido por painéis das principais autoridades internacionais. O Monitor foi lançado em dezembro de 2010 em Londres e Cancún para coincidir com a Cúpula da ONU em Cancún sobre mudança climática (COP-16).

Desenvolvido pela DARA e pelo Fórum de Vulnerabilidade Climática, o relatório pretende servir como uma nova ferramenta para avaliar a vulnerabilidade global a vários efeitos das mudanças climáticas em diferentes nações.

O relatório destila ciência e pesquisa de ponta para uma explicação mais clara de como e onde as populações estão sendo afetadas pelas mudanças climáticas hoje (2010) e no futuro próximo (2030), ao mesmo tempo em que aponta as principais ações que reduzem esses impactos.

A DARA e o Fórum de Vulnerabilidade Climática lançaram a 2ª edição do Monitor de Vulnerabilidade Climática em 26 de setembro de 2012 na Asia Society, Nova York.

Índice de Vulnerabilidade Climática
A James Cook University está produzindo um índice de vulnerabilidade para locais do Patrimônio Mundial em todo o mundo, incluindo locais culturais, naturais e mistos. A primeira candidatura a um bem do Património Mundial Cultural ocorreu em abril de 2019 no coração das Orkney Neolíticas, na Escócia .

Mapeamento
Uma revisão sistemática publicada em 2019 encontrou 84 estudos focados no uso do mapeamento para comunicar e fazer análises de vulnerabilidade climática.

Rastreamento de vulnerabilidade
O rastreamento da vulnerabilidade climática começa identificando as informações relevantes, preferencialmente de acesso aberto, produzidas por órgãos estaduais ou internacionais na escala de interesse. Em seguida, é necessário um esforço adicional para tornar as informações de vulnerabilidade livremente acessíveis a todos os atores do desenvolvimento. O rastreamento de vulnerabilidades tem muitas aplicações. Constitui um indicador para o monitoramento e avaliação de programas e projetos de resiliência e adaptação às mudanças climáticas. O rastreamento de vulnerabilidade também é uma ferramenta de tomada de decisão nas políticas de adaptação regionais e nacionais.

Relações Internacionais
Como a vulnerabilidade climática afeta desproporcionalmente os países sem a economia ou infraestrutura dos países mais desenvolvidos, a vulnerabilidade climática tornou-se uma ferramenta importante nas negociações internacionais sobre adaptação às mudanças climáticas, financiamento climático e outras atividades de formulação de políticas internacionais, como o Fórum da Vulnerabilidade Climática (CVF)

Referências

Ecologia
Aquecimento global
Alterações climáticas e sociedade

Vulnerabilidade às mudanças climáticas


محمد بن بكر بن أبي بكر* بن يوسف الفرسطائي النفوسي

الملقب بابوعبد الله: 345 هـ / 956م - ت: 440 هـ / 1049م). أحد أقطاب الإسلام في المغرب، ومن أبرز المصلحين الدينيين والاجتماعيين.

وصفه الدرجيني بقوله: «هو الطود الذي تضاءلت دونه الأطواد، والبحر الذي لا تقاس به الثماد»؛ وهو خضمٌّ عظيم من جلائل السير والآثار، ولنتبيَّنَ معالم شخصية نصنُّفها إلى محطَّات هي:

مولده
ولد الشيخ أبو عبد الله بمدينة بلدية فرسطاء بجبل نفوسة، شرقي مدينة كَبَأو، من مديرية الحرابة التابعة للالوت؛ ولم تحدِّد كتب السير تاريخ ميلاده، فيجعله الجعبيري في الربع الأخير من القرن الرابع الهجري، أي ما بين 375 و400هـ، وهو تاريخ غير محتمل، لأنَّ أبا عبد الله تتلمذ على يد الشيخ أبي نوح سعيد بن زنغيل بالقيروان، ويبدو أنَّ ذلك كان أثناء إقامته بالحامة بين يدي المعزِّ الفاطمي، أي قبل رحيله إلى مصر سنة 362ه. إلاَّ أنَّ علي يحيى معمر وسالم بن يعقوب يحدِّدان تاريخ ميلاده بسنة 345هـ، وهو الراجح.

تعلُّمه
أخذ مبادئ العلوم في مسقط رأسه فرسطاء، ثمَّ تنقَّل بين عدَّة مدن للاستزادة من الفنون على يد أكابر العلماء في زمانه: القيروان، وجربة، والحامة. ففي الأولى نهل من معين اللغة العربية وعلوم الآلة، وفي الثانية ارتوى من علوم الشريعة عند الشيخ أبي زكرياء فصيل بن أبي مِسوَر بالجامع الكبير، وفي الحامَّة عند شيخه أبي نوح سعيد ابن زنغيل، فكان من تلاميذه المتقدِّمين كما يذكر الوسياني في سيره.

سافر بعدها إلى قصطيلية بحثا عن الشيخ أبي عمران موسى بن زكرياء، ليأخذ عنه الفقه والفروع، إلاَّ أنَّ وفدا من جربة اضطرُّوه إلى التحوُّل من مرحلة التعلُّم إلى مرحلة التعليم وتأسيس حلقة العزَّابة.

مصدر رزقه
اعتمد أبو عبد الله على نفسه في توفير مصدر قوته، فلم يشغله العمل العلمي والاجتماعي عن السعي لكسب الرزق بكدِّ يمينه، فقد اتخذ لنفسه غنماً وماشية يتنقَّل بها بين عدَّة مناطق، متتبِّعا مصدر الكلأ، مثل نفوسة، ووادي سوف، ووادي أريغ، ووادي ميزاب. كما كان يملك ضيعات كثيرة منها ما أشار إليه الوسياني بقوله: إنَّ بني ورتيزلن غرسوا له خمسمائة (500) فسيلة «وحيين كلُّهنَّ وبلَّغن العشور».

تأسيس حلقة العزَّابة
تميز أبو عبد الله بتأسيسه لنظام هو الآية بين النظم الاجتماعية القديمة والحديثة: نظام حلقة العزَّابة. أطنبت المصادر في ذكر تفاصيل تأسيس هذا النظام، فقد كانت المبادرة لوفد من طلبة جربة، التقوا بالشيخ وهو في طريقه إلى قصطيلية - كما ذكرنا - وبلَّغوا إليه وصية شيخهم وشيخه - من قبل - أبي زكرياء فصيل بن أبي مسور بأن يطلبوا منه تأسيس حلقة للعلم، فأبى أوَّل الأمر، وبعد إصرارهم وإلحاحهم الشديد لم يتركوا له بدًّا من القبول؛ فاشترط عليهم مهلة أربعة أشهر ليرتِّب فيها نظاماً محكماً ودقيقا للتسيير الحسن للحلقة، فوافقوا. وساعده في التنظير والتخطيط أستاذه فصيل بن أبي مسور، ولذلك عرف هذا النظام ب «السيرة المسورية البكرية».

ثمَّ شرع في تطبيق مبادئ هذا النظام في أوَّل حلقة له بغار في «تين يسلي»، وهي «بَلْدَة اَعْمَر» بالقرب من مدينة تقرت - جنوب شرق الجزائر حاليا -، وذلك سنة 409هـ/1018م، وإلى هذا التاريخ نسب هذا الغار، وسمي ب«الغار التسعي»، وقد حُفر وجهِّز ونظِّم خصيصا لهذا الغرض. لم يحصر أبو عبد الله هدفه في مجرَّد التعليم الديني النظري فحسب، وإنما سعى إلى غرس مبادئ الإسلام في طلبته، على أنه منهج حياة، لا فصل فيه بين العلم والعمل، ولا بين النصِّ والواقع.

لذلك كان الشيخ كثير السفر مع طلبته في المغرب الإسلامي، من نفوسة شرقا إلى وادي ميزاب غرباً، يتعلَّمون ويعلِّمون الناس أمر دينهم، ويأمرون بالمعروف وينهون عن المنكر، ونذكر من بين المناطق الكثيرة التي استقرَّ فيها بحلقته: تين يسلي، قصطالية، طرابلس، لماية، جربة، تفاجالت، وادي أريغ، وغلانة، قنطرارة، وارجلان، بادية بني مصعب. ولهذا عرف الشيخ عند العَامة ب: «سيدي محمَّد السايح».

وقد ضبط قوانين وأنظمة صارمة لتسيير الحلقة، فقسَّم العُزَّاب - جمع عزَّابي من العزوب عن الدنيا، والإقبال على الآخرة، وخدمة الصالح العامِّ. ولا تعني العزوبة عن الزواج - إلى ثلاث مجموعات هي بمثابة المراحل التربوية المعروفة في عصرنا:

 الأصاغر - المرحلة الابتدائية-
 الأواسط - المرحلة الثانوية-
 الأكابر - المرحلة الجامعية-.

ويورد الوسياني تفاصيل أكثر بقوله: «وكان [أبو بعقوب محمَّد ابن يدر الزنزفي] في أمسنان [بجبل نفوسة] عادته يجلب العزَّاب المبتدئين من أهاليهم، ويعلِّمهم الأدب والسير، فإذا وصلوا الشيخ محمَّد بن سُدرين الوسياني أقرأهم القرآن والإعراب والنحو، وإذا وصلوا الشيخ أبا عبد الله محمَّد بن بكر علَّمهم الدين والعلم والأصول. فمثَّلوا هؤلاء الثلاثة في أريغ وقالوا: أبو يعقوب القاطع للأعواد من الجبل حزمات، والنجَّار أبو عبد الله محمَّد بن سُدرين يقطع الحزمات ألواحا، ويركِّبها الشيخ أبو عبد الله محمَّد ابن بكر - رحمة الله عليهم - ويصلحها ويسنِّيها».

وقد نظَّم الشيخ مجلسا للنساء، يتعلَّمن منه، ويستفتينه في أمور الدين والحياة، ومن العالمات اللائي تخرَّجن على يده: أمُّ البخت وأختها. ولم يكتف الشيخ بالجانب العلمي، فقد كان بمثابة الإمام في جميع الأمور والأحكام، وفي أخصِّ الأحوال الشخصية والعائلية والاجتماعية. فعلَّم تلاميذه الاعتناء بشؤون المجتمع، وتبعوه في سيرته، وورثوا مبادئ هذا النظام المحكم وورَّثوه للأجيال من بعدهم.

ولا يزال نظام الحلقة قائما إلى اليوم في جميع قرى وادي ميزاب ووارجلان، يدير شؤون المجتمع: الدينية، والأخلاقية، والثقافية، والاقتصادية، والسياسية...

أسلوبه في الإصلاح
اتبع الشيخ أسلوب الأسفار والتنقُّلات، التي يتعرَّض فيها الطلبة للشدائد والمحن، ويبلون البلاء الحسن، ليعرف الغثَّ من السمين، والحجر من الإبريز، ويوجِّه كلاًّ إلى ما يصلح له: فمنهم من يصلح للقيادة الدينية، ومنهم من يخصَّص للتعليم، ومنهم من لا يصلح إلاَّ لنفسه.

كما كان الشيخ يعتمد على أسلوب فريد للإقناع والحجَّة، بالاستعانة بالأمثال الواقعية للإفهام والتغيير. حفظت كتب السير كثيرا منها.

بعض منجزاته
 بناؤه لمسجد فرسطاء، ولا تزال آثاره باقية للعيان.
 إسكاته لفتنة الفرقة السكاكية، التي سعى لإشعالها أباد الله السكَّاك.
 إصلاح قبيلة بني ورزمار.
 إقناع سكَّان بلدة «أغرم نتلزضيت» بالمذهب الإباضي، وقد كانوا قبل على الاعتزال.

تلاميذه
يعدُّ تلاميذ الشيخ بالمئات، من بلدان شَتى، ولعلَّ من أوائلهم: زكرياء ويونس ابنا أبي زكرياء. ومن أبرزهم ابنه أبو العباس أحمد، وأبو بكر بن يحيى، ويعقوب بن يعدل، ومصالة بن يحيى، وأبو الربيع سليمان بن يخلف المزاتي الذي كان رديفه في سلسلة نسب الدين.

مؤلفاته
أوَّل من ذكر من كتَّاب السير بأنَّ لأبي عبد الله تآليف هو أبو زكرياء يحيى بن أبي بكر، في قوله: «وله في كلِّ فنٍّ تآليف كثيرة»، وتبعه في هذه المقولة الدرجيني في طبقاته والشماخي في السير: «له في كلِّ فنٍّ تآليف كثيرة، أكثرها في الحجج والبرهان، لأنه كان فيها ركن الأركان، وله في الأخلاق حكم وأقوال».

غير أنهم لم يوردوا لنا ولو عنوانا واحدا من كتبه، والناظر في التراث الإباضي من كتب السير والفقه والعقيدة، يجدها تعجُّ بآرائه وحكمه؛ ومن ثمَّ يتضح لنا أنَّ أبا عبد الله لم يؤلِّف كتبا لقصد التأليف، وإنما جمع له تلامذته فتاويه وحكمه وأخذها عنهم المؤلِّفون لتعرف فيما بعد بتآليف أبي عبد الله. وأشمل كتاب يجمع آراء الشيخ وعلمه هو «كتاب التحف المخزونة» لتلميذه سليمان بن يخلف، (مخ) في جزأين.

صفاته الخلقية، وأقوال العلماء فيه
أطنبت المصادر في ذكر مناقبه وصفاته الخلقية، ولا بأس أن نورد أنموذجا لشهادة بعض معاصريه فيه:

~ قال عنه أبو محمَّد ماكسن بن الخير: «مثل أبي عبد الله مثل من قال الله فيه: {هذا نذيرٌ من النذُر الاُولى}».

~ وقال عنه محمَّد بن أبي صالح النفوسي: «فيه خمس خصال قليلة في غيره من أهل العصر: عالم، ورع، عابد، سخي، شجاع، من ذروة نفوسة».

وفاته
أجمعت المصادر على أنَّ وفاة الشيخ كانت سنة (440هـ/1049م)، وقبره في مقبرة قدَّام غاره بآجلو، إلاَّ أنَّ أبا زكرياء يقول إنَّ أبا الخطَّاب عبد السلام نزل أريغ سنة 441 هـ/1050م، فوجد أبا عبد الله يحتضر؛ وانفراده بهذه المعلومة رغم قدمه، يجعلنا نرجِّح أن يكون التاريخ تصحيفا من بعض النسَّأخ.

الدراسات حوله
اهتمَّ العلماء والباحثون بشخصية أبي عبد الله اهتماما كبيرا، فأفردوا له ولنظام الحلقة مؤلَّفات ورسائل جامعية خاصَّة، فضلا عن الفصول المطوَّلة في كتب السير والتاريخ، ونذكر من الكتب والبحوث:

 «الإمام أبو عبد الله محمَّد بن بكر»: للشيخ أبي اليقظان إبراهيم (مخ).
 «نظام العزَّابة بجربة: للأستاذ فرحات الجعبيري»، رسالة لنيل شهادة الدراسات المعمقة.
 «نظام العزَّابة»: للشيخ متياز الحاج إبراهيم.
 «حلقة العزَّابة»: للدكتور محمَّد ناصر.
 «نظام العزَّابة»: للأستاذ صالح سماوي، رسالة لنيل دبلوم الدراسات المعمَّقة.
 «النظم الاجتماعية والتربوية عند الإِباضِية في مرحلة الكتمان»: للدكتور عوض خليفات.
 مذكرة ليسانس حول «حلقة العزَّابة»: للطالب خواجة عبد العزيز.

ومع ذلك تبقى جوانب عديدة من موضوع نظام العزَّابة تحتاج إلى المزيد من الدراسات المتخصِّصة، خاصَّة من المنظور التربوي، والفكري، والاجتماعي، والحضاري ...:
 ابن فرسطاء

مواليد 345 هـ
مواليد 956
وفيات 1049
وفيات 440 هـ

محمد بن بكر الفرسطائي


Shari Lewis (* 17. Januar 1933 in New York City; † 2. August 1998 in Los Angeles) war eine US-amerikanische Puppenspielerin und Bauchrednerin. Während ihrer mehr als 40-jährigen Tätigkeit beim Fernsehen wurde Lewis mit mehreren Emmys ausgezeichnet.

Leben

Lewis wurde 1933 in New York als Tochter des jüdischen Ehepaares Abraham und Ann Hurwitz geboren. Abraham Hurwitz war ein in New York sehr bekannter Zauberer.
Am Anfang ihrer Karriere trat Lewis mit verschiedenen Handpuppen in Nachtclubs auf. 1952 gewann sie die Talentshow Arthur Godfrey's Talent Scouts. In der Folge moderierte Lewis verschiedene Kindersendungen im Lokalfernsehen. 1956 trat Lewis mit Lamb Chop, einer Sockenpuppe, die ein weibliches Lamm darstellte, in der Kindersendung Captain Kangaroo auf. Vier Jahre später bekam Lewis ihre eigene Kindersendung auf NBC. Die Shari Lewis Show wurde vom 1. Oktober 1960 bis 1963 im Vormittagsprogramm ausgestrahlt.

Seit 1976 ist Lewis mit einem Stern auf dem Hollywood Walk of Fame verewigt (6743 Hollywood Blvd).

Lewis war zweimal verheiratet und hatte mit ihrem zweiten Mann eine gemeinsame Tochter, Mallory Lewis. 1998 starb Lewis an den Folgen einer Krebserkrankung. Seit dem Tod ihrer Mutter tritt Mallory Lewis mit Lamb Chop auf.

Filmografie (Auswahl)
 1956: Shariland
 1956–1957: Captain Kangaroo (3 Folgen)
 1960–1963: The Shari Lewis Show
 1962: Wagen 54, bitte melden
 1968: Solo für O.N.C.E.L.
 1968–1970: The Banana Splits Adventure Hour
 1975–1976: The Shari Show
 1992–1997: Lamb Chop's Play-Along
 1994: Lamb Chop and the Haunted Studio
 1995: Lamb Chop's Special Chanukah
 1995: Die Nanny
 1997: Cybill
 1998: The Charlie Horse Music Pizza
 1998: Leslie Nielsen ist sehr verdächtig

Nominierungen und Auszeichnungen (Auswahl)
 1960: Peabody Award für The Shari Lewis Show
 1963: Nominierung für den Grammy Award
 1973: Emmy Award in der Kategorie "Outstanding Achievement in Children's Programming – Informational/Factual" für A Picture of Us
 1992: Daytime Emmy Award in der Kategorie "Outstanding Performer in a Children's Series" für Lamb Chop's Play-Along
 1993: Daytime Emmy Award in der Kategorie "Outstanding Performer in a Children's Series" für Lamb Chop's Play-Along
 1994: Daytime Emmy Award in der Kategorie "Outstanding Performer in a Children's Series" für Lamb Chop's Play-Along
 1995: Daytime Emmy Award in der Kategorie "Outstanding Performer in a Children's Series" für Lamb Chop's Play-Along
 1996: Daytime Emmy Award in der Kategorie "Outstanding Performer in a Children's Series" für Lamb Chop's Play-Along
 2000: Daytime Emmy Award in der Kategorie "Outstanding Performer in a Children's Series" für The Charlie Horse Music Pizza (Auszeichnung postum)

Videoalben (Auswahl)
 1992: Betcha's, Tricks and Silly Stunts (US: )
 1992: Action Songs (US: )
 1992: Action Stories (US: )
 1992: Jokes Riddles Knock-Knocks & Funny Poems (US: )
 1993: Lamb Chop's Play-Along: On Our Way To School (US: )
 1993: Lamb Chop's Play-Along: Let's Make Music (US: )

Weblinks

 Shari Lewis auf britannica.com
 Kurzbiografie
 Nachruf in der Los Angeles Times

Einzelnachweise

Puppenspieler
Bauchredner
Fernsehmoderator (Vereinigte Staaten)
Emmy-Preisträger
US-Amerikaner
Geboren 1933
Gestorben 1998
Frau

Shari Lewis


Invergordon Football Club are a senior football club from Invergordon in the Scottish Highlands. They compete in the North Caledonian Football League and play at the Recreation Grounds.

Origins
Although the exact year the club was formed is unknown, the first mentions of an Invergordon Football Club are made in local newspapers around 1870. Invergordon were founder members of the Ross-shire Junior FA in 1894 and first competed for silverware for the Ross-shire Junior Cup in 1895.

They remained regular competitors in the Ross-shire Junior ranks either side of the First World War.

Post-War History
Invergordon joined the North of Scotland Junior FA (later renamed to the North Caledonian League) immediately after the Second World War, winning the league championship in their first season. By the 1950s, they had attained full membership and have remained members of the league (with the exception of a handful of seasons) since that time.

In June 2022, following their North Caledonian League victory, it was announced that they would be making their debut appearance in the Scottish Cup preliminary round, being the first North Caledonian League side other than Golspie Sutherland to get the chance to participate in the trophy, losing 5–1 at the Global Energy Stadium to Newtongrange Star.

Ground
The club's original ground was the old "Blackpark" (now part of Invergordon Distillery), before they moved to their current playing field at the town's Recreation Grounds.

Club colours
Invergordon were originally known as the "Maroons" with their first kit donated by Plymouth Argyle. Their colours have been changed on several occasions before settling on yellow and royal blue for a number of years. In 2016, the club adopted new club colours of white and blue.

Honours
North Caledonian League
Champions: 1946–47, 1976–77, 1987–88, 2001–02, 2016–17, 2021–22
North Caledonian Cup
Winners: 1987–88, 2018–19, 2022–23
Football Times Cup
Winners: 1974–75, 1975–76, 1987–88, 1989–90, 1990–91, 1999–00, 2005–06, 2016–17, 2022–23, 2023–24
Jock Mackay Cup
Winners: 2017–18, 2018–19
Chic Allan Cup
Winners: 1988–89
MacNicol Trophy
Winners: 1968–69, 1974–75, 1976–77
Ness Cup
Winners: 1972–73, 1976–77
Morris Newton / SWL Cup
Winners: 1989–90, 1997–98

References

External links
 Twitter

Football clubs in Scotland
North Caledonian Football League teams
Association football clubs established in 1910
1910 establishments in Scotland
Football in Highland (council area)
Invergordon

Invergordon F.C.


Lisa Marie Barron est une femme politique canadienne. Elle représente la circonscription de Nanaimo—Ladysmith depuis 2021 sous la bannière du Nouveau Parti démocratique.

Biographie
Impliquée dans le système d'éducation de Nanaimo depuis 2018, Barron se porte candidate pour le Nouveau Parti démocratique dans la circonscription de Nanaimo—Ladysmith en vue des élections canadiennes de 2021. Elle affronte notamment le député vert sortant Paul Manly et la conservatrice Tamara Kronis. Dans une course serrée, elle bat Kronis quatre jours après l'élection. Il s'agit alors de la dernière élection à être déclarée dans le pays.

Vie personnelle
Lors de son élection au parlement, Barron est étudiante à l'université de Victoria en développement communautaire.

Résultats électoraux

Références

Voir aussi
 Nanaimo—Ladysmith

Femme politique canadienne
Député du Nouveau Parti démocratique
Député fédéral canadien provenant de la Colombie-Britannique
Étudiant de l'Université de Victoria

Lisa Marie Barron


La mesorregión Metropolitana de São Paulo es una de las quince mesorregiones del estado brasileño de São Paulo. Es formada por la unión de 45 municipios agrupados en siete microrregiones.

Microrregiones
 Franco da Rocha
 Guarulhos
 Itapecerica da Serra
 Mogi das Cruzes
 Osasco
 Santos
 São Paulo

Mesorregiones de São Paulo

Mesorregión Metropolitana de São Paulo


An Stipa ligularis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni August Heinrich Rudolf Grisebach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlo Luigi Carlos Luis Spegazzini. An Stipa ligularis in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa ligularis