A chain store or retail chain is a retail outlet in which several locations share a brand, central management and standardized business practices. They have come to dominate the retail and dining markets and many service categories, in many parts of the world. A franchise retail establishment is one form of a chain store.  In 2005, the world's largest retail chain, Walmart, became the world's largest corporation based on gross sales.

History

In 1792, Henry Walton Smith and his wife Anna established W.H. Smith as a news vending business in London that would become a national concern in the mid-19th century under the management of their grandson William Henry Smith. The world's oldest national retail chain, the firm took advantage of the railway boom during the Industrial Revolution by opening news-stands at railway stations beginning in 1848. The firm, now called WHSmith, had more than 1,400 locations as of 2017.

In the U.S., chain stores likely began with J. Stiner & Company, which operated several tea shops in New York City around 1860. By 1900, George Huntington Hartford had built The Great Atlantic & Pacific Tea Company, originally a tea distributor based in New York, into a grocery chain that operated almost 200 stores. Dozens of other grocery, drug, tobacco, and variety stores opened additional locations, around the same time, so that retail chains were common in the United States by 1910. Several state legislatures considered measures to restrict the growth of chains, and in 1914 concern about chain stores as a factor in passage of the Federal Trade Commission Act and the Clayton Antitrust Act.

Isidore, Benjamin and Modeste Dewachter  originated the idea of the chain department store in Belgium in 1868, ten years before A&P began offering more than coffee and tea. They started with four locations for Maisons Dewachter (Houses of Dewachter): La Louvière, Mons, Namur and Leuze. They later incorporated as Dewachter frères (Dewachter Brothers) on January 1, 1875. The brothers offered ready-to-wear clothing for men and children and specialty clothing such as riding apparel and beachwear. Isidore owned 51% of the company, while his brothers split the remaining 49%. Under Isidore's (and later his son Louis') leadership, Maisons Dewachter would become one of the most recognized names in Belgium and France with stores in 20 cities and towns. Some cities had multiple stores, such as Bordeaux, France. Louis Dewachter also became an internationally known landscape artist, painting under the pseudonym Louis Dewis.

By the early 1920s, chain retailing was well established in the United States, with A&P, Woolworth's, American Stores, and United Cigar Stores being the largest. By the 1930s, chain stores had come of age, and stopped increasing their total market share. Court decisions against the chains' price-cutting appeared as early as 1906, and laws against chain stores began in the 1920s, along with legal countermeasures by chain-store groups. State taxes on chain stores were upheld by the U.S. Supreme Court in 1931. Between then and 1933, 525 chain-store tax bills were introduced in state legislatures, and by the end of 1933 special taxes on retail chains were in force in 17 states.

Characteristics
A chain store is characterised by the ownership or franchise relationship between the local business or outlet and a controlling business.

Difference between a "chain" and formula retail
While chains are typically "formula retail", a chain refers to ownership or franchise, whereas "formula retail" or "formula business" refers to the characteristics of the business. There is considerable overlap because key characteristic of a formula retail business is that it is controlled as a part of a business relationship, and is generally part of a chain. Nevertheless, most codified municipal regulation relies on definitions of formula retail (e.g., formula restaurants), in part because a restriction directed to "chains" may be deemed an impermissible restriction on interstate commerce (in the US), or as exceeding municipal zoning authority (i.e., regulating "who owns it" rather than the characteristics of the business).  Non-codified restrictions will sometimes target "chains". A municipal ordinance may seek to prohibit "formula businesses" in order to maintain the character of a community and support local businesses that serve the surrounding neighborhood.

Decline

Brick-and-mortar chain stores have been in decline as retail has shifted to online shopping, leading to historically high retail vacancy rates. The hundred-year-old Radio Shack chain went from 7,400 stores in 2001 to 400 stores in 2018.  FYE is the last remaining music chain store in the United States and has shrunk from over 1,000 at its height to 270 locations in 2018. In 2019, Payless ShoeSource stated that it would be closing all remaining 2,100 stores in the US.

Restaurant chains

A restaurant chain is a set of related restaurants in many different locations that are either under shared corporate ownership or franchising agreements. Typically, the restaurants within a chain are built to a standard format through architectural prototype development and offer a standard menu and/or services. Fast food restaurants are the most common, but sit-down restaurant chains also exist. Restaurant chains locations are often found near highways, shopping malls and densely populated urban or tourist areas.

Britain
In 1896, Samuel Isaacs from Whitechapel, east London opened the first fish and chips restaurant (as opposed to a take-away) in London, and its instant popularity led to a chain comprising 22 restaurants with locations around London and seaside resorts in southern England including Brighton, Ramsgate and Margate. In 1864, the Aerated Bread Company (ABC) began operating a chain of teashops in Britain. ABC would be overtaken as the leader in the field by Lyons, co-founded by Joseph Lyons in 1884. From 1909 Lyons began operating a chain of teashops which became a staple of the High Street in the UK, and at its peak, the firm numbered around 200 cafes.

Opposition

The displacement of independent businesses by chains has sparked increased collaboration among independent businesses and communities to prevent chain proliferation. These efforts include community-based organizing through Independent Business Alliances (in the U.S. and Canada) and "buy local" campaigns. In the U.S., trade organizations such as the American Booksellers Association and American Specialty Toy Retailers do national promotion and advocacy. NGOs like the New Rules Project and New Economics Foundation provide research and tools for pro-independent business education and policy while the American Independent Business Alliance provides direct assistance for community-level organizing.

Regulation and exclusion
A variety of towns and cities in the United States whose residents wish to retain their distinctive character—such as San Francisco; Provincetown, Massachusetts and other Cape Cod villages; Bristol, RI; McCall, Idaho; Port Townsend, Washington; Ogunquit, Maine; Windermere, Florida and Carmel-by-the-Sea, California—closely regulate, even exclude, chain stores. They don't exclude the chain itself, only the standardized formula the chain uses, described as "formula businesses". For example, there could often be a restaurant owned by McDonald's that sells hamburgers, but not the formula franchise operation with the golden arches and standardized menu, uniforms, and procedures. The reason these towns regulate chain stores is aesthetics and tourism.  Proponents of formula restaurants and formula retail allege the restrictions are used to protect independent businesses from competition.

See also

 Formula restaurant
 List of bookstore chains
 List of Canadian clothing store chains
 List of clothing and footwear shops in the United Kingdom
 List of restaurant chains
 List of supermarket chains

References

Further reading
 Carroll, Glenn R., and Magnus Thor Torfason. "Restaurant Organizational Forms and Community in the US in 2005." City & Community 10#1 (2011): 1–24.
 Ingram, Paul, and Hayagreeva Rao. "Store Wars: The Enactment and Repeal of Anti‐Chain‐Store Legislation in America." American Journal of Sociology 110#2 (2004): 446–487.
 Lebhar, Godfrey Montague, and W. C. Shaw. Chain stores in America, 1859-1962 (Chain Store Publishing Corporation, 1963).
 Levinson, Marc. "The Great A&P and the Struggle for Small Business in America" (2019). .
 Matsunaga, Louella. ;;The changing face of Japanese retail: Working in a chain store (Routledge, 2012).
 Newman, Benjamin J., and John V. Kane. "Backlash against the 'Big Box', Local Small Business and Public Opinion toward Business Corporations." Public Opinion Quarterly 78#4 (2014): 984–1002.
 Phillips, Charles F. "The Chain Store in the United States and Canada," American Economic Review 27#1 (1937), pp. 87–95 in JSTOR
 Schragger, Richard. "The Anti-Chain Store Movement, Localist Ideology, and the Remnants of the Progressive Constitution, 1920-1940." Iowa Law Review 90 (2005): 1011+.
 Scroop, Daniel. "The anti-chain store movement and the politics of consumption." American Quarterly 60#4 (2008): 925–949.
 Winship, Janice. "Culture of restraint: the British chain store 1920–39." Commercial Cultures: Economies, Practices, Spaces'' 31 (2000).

External links

Retail formats
Retail processes and techniques
Business terms
Franchises

Chain store


CKXT-DT was a broadcast television station based in Toronto, Ontario, Canada that broadcast to much of southern and eastern Ontario. It was owned by Quebecor Media through its Groupe TVA unit. Although beginning as a general interest independent station carrying a typical schedule of entertainment and information programming, by the time of the station's closure on November 1, 2011, the station had been converted into an over-the-air simulcast of Quebecor's cable news channel, Sun News Network. The station transmitted on channel 52 in Toronto.

CKXT began broadcasting on September 19, 2003, owned and operated by Craig Media as a general-interest independent station branded Toronto 1.  Following the station's sale to Quebecor, it was renamed Sun TV on August 29, 2005. It then began to simulcast Sun News upon that channel's launch on April 18, 2011.

Although Sun News was licensed as a Category C (optional carriage) digital specialty channel, CKXT, as a broadcast station, had mandatory cable carriage in its over-the-air service area. Hence the simulcast meant that Sun News programming was available to analog cable subscribers throughout southern and eastern Ontario. However, the station retained its own broadcast licence separate from the specialty channel. The station's Ottawa transmitter was closed on August 31, 2011, while the remaining transmitters in Toronto, Hamilton, and London were closed on November 1, 2011.

History

Toronto 1: licensing and launch
Craig Media was awarded a licence for Toronto 1 (originally stylized as "Toronto One") by the Canadian Radio-television and Telecommunications Commission (CRTC) on April 8, 2002 in a controversial split decision regarding five competing applications for new Toronto-area TV stations. Torstar, which proposed a "Hometown Television" format with a main station in Toronto and repeaters in Hamilton and Kitchener, was widely deemed the frontrunner for the licence. However, its proposed schedule, with minimum 85% Canadian content consisting primarily of local and regional programming and no U.S. simulcasts, was found to be unviable by most commissioners. Several existing broadcasters were opposed to any new broadcasters being licensed in the Toronto area because of the unstable economic climate. Alliance Atlantis and Canwest were also unsuccessful applicants. At the same time Rogers applied for and received a licence for a second Toronto multicultural station, OMNI.2, in a much less controversial decision.

The CKXT license also marked the first time that Craig Media had been granted a licence to compete directly with a station owned by CHUM Limited, which meant that CHUM lost sales revenues from the broadcast rights it had contracted to Craig's A-Channel stations. CHUM retaliated by applying for broadcast licences in Calgary and Edmonton, two markets it had previously avoided so as not to compete directly with Craig. The CRTC denied CHUM's applications.

CKXT went to air on September 19, 2003 as the first new general-interest television station in Toronto in 30 years.  Toronto 1 proved, however, to be a financial and critical disaster for Craig.  The station was frequently criticized in the Toronto media, particularly for flashy but vacuous and repetitive local content, newscasts that had a tabloid feel, an uninspired daytime schedule laden with American talk shows and an equally uninspired prime time schedule based heavily on movies, much like CHUM's longstanding Citytv. Columnist Russell Smith of The Globe and Mail called Toronto 1 an "abject, wretched excuse for a television station" whose only truly locally-focused programming was a trio of celebrity-focused talk shows and a health-issues show.

On May 19, 2004, Craig announced that 28 Toronto 1 employees and nine employees working at CKAL in Calgary were being laid off. In addition, a large portion of Toronto 1's original programming, including weekday morning show Toronto Today, variety show The Toronto Show, and late evening talk show Last Call, were cancelled. Some of the hosts, such as Wei Chen and Roz Weston, were reassigned to other roles with the station at that point. Craig Media said the cuts were made to "further rationalize its operations and control costs".

None of the changes worked, however, and on April 12, 2004–seven months after CKXT launched–Craig sold its conventional television assets to CHUM Limited for $265 million. CHUM was required by CRTC competition regulations to put CKXT back on the market immediately, owing to its already strong presence in the Toronto television market through CITY-TV.

Sale to Quebecor Media and relaunch as SUN TV

CHUM sold CKXT to Quebecor Media (QMI), the media unit of Montreal-based communications conglomerate Quebecor. The deal was completed on December 2, 2004; Quebecor gave CHUM  and Sun Media's 29.9% share in CP24 for CKXT. Ownership in CKXT was split, 75%/25%, between QMI's publicly traded broadcasting unit Groupe TVA and wholly owned publishing subsidiary Sun Media, which owned The Toronto Sun. The station would be re-branded as "Sun TV" on August 29, 2005.

After CKXT's sale to Quebecor, the new management cancelled the station's evening news program, Toronto Tonight, and announced it would expand its entertainment magazine program The A-List to one hour in length, airing weeknights from 7:00 to 8:00 p.m. (which was later reduced to a weekend only timeslot, effective March 24, 2006). A late-night sports talk show, The Grill Room, premiered on September 1.

Before Toronto Tonight ended on June 30, 2005, former Toronto Tonight co-anchor Ben Chin announced he would be moving to Global Television Network as a senior news correspondent; later that summer he decided instead to enter political life as an advisor in Ontario Premier Dalton McGuinty's communications team.

Chin's Toronto Tonight co-anchor Sarika Sehgal was also let go at the same time. In late 2005, Sehgal joined the 24-hour news channel CBC Newsworld as a host. In the winter of 2003, Toronto Tonight correspondent Chris Mavridis left to join CBS News as a New York-based network correspondent.  In addition to anchoring and reporting, Mavridis helped create new programming for the network's broadcast radio and online divisions.

Roz Weston joined ET Canada. Natasha Ramsahai, the morning weather person on Toronto Today, is now a meteorologist for Citytv Toronto, while Bill Coulter, the evening weather person on Toronto Tonight, is now a meteorologist for CP24. Tracy Moore and Dina Pugliese both joined Citytv Toronto. Wei Chen is now a host on CBC Radio One.

As Sun TV, the station met its Canadian content obligations primarily by airing repeats of older Canadian series such as King of Kensington, The Beachcombers, Danger Bay, Ready or Not, My Secret Identity, Super Dave and Side Effects, while also picking up some original non-fiction programming, including the movie review series DVD Show, the concert series Beautiful Noise and the food program Street Eats.

The performance of CKXT under Quebecor was no better than it was under Craig.  In March 2006, the Canadian Media Guild announced that 13 employees would be laid off from the station, including its entire marketing department, and Inside Jam (the rebranded A-List) would be relegated to weekends only. A new program, Canoe Live, was launched in May 2006 to poor reviews.

At the same time, the station stepped up its acquisitions of U.S. network series, albeit mainly the "leftovers" not obtained by other Canadian networks. The fall 2006 schedule, for instance, included Veronica Mars, 60 Minutes, COPS, America's Most Wanted and Girlfriends. The first four programs aired on other Canadian television networks but with poor ratings.

CKXT also carried both of the original MyNetworkTV telenovelas, Desire and Fashion House in 2006, although it scheduled them in the afternoons rather than in prime time. Due to low ratings, the station elected not to air future MNTV telenovelas after the first two series concluded on December 5, 2006. With the conversion of the CH television system to E! Canada, CKXT also picked up some of CHCH-TV's former daytime programming, including the long-running American game show The Price Is Right, which has moved to OMNI.2, but it has since began airing on CITY-DT.

CKXT-TV was the only English-language independent television station outside of religious and community television stations in Canada on the UHF band.

The station applied for rebroadcasters in Ottawa and London in 2007, in order to improve its reach across southern Ontario. The move would give the station coverage roughly equal to that of Citytv, OMNI.1 or OMNI.2. On September 14, 2007, the CRTC approved CKXT's request, giving the station channel 26, digital 19 in London; and channel 54, digital 62 in Ottawa. Sun TV later applied to change its digital channel in Ottawa to 20; this was given approval on June 17, 2008 and began transmissions in September 2008.  As of late December 2008 CKXT was broadcasting in London in high definition on channel 19.1 and standard definition on channel 19.2.

On December 1, 2009, the CRTC approved an application by Quebecor Media to allow a corporate reorganization through which Groupe TVA would acquire Sun Media's 25% stake in CKXT.

Transition to Sun News

On June 14, 2010, Channel Zero and CHEK Media Group (then-owners of CHCH-TV/CJNT-TV and CHEK-TV, which they acquired respectively after the E! system folded) announced they had acquired the rights to virtually all of the first-run U.S. series that had aired on CKXT during the 2009–10 season, including Smallville, Supernatural, 60 Minutes, and Jimmy Kimmel Live!. The programming announcement came amidst speculation that CKXT parent Quebecor Media was planning to launch a new news channel, with some of the rumours suggesting that CKXT might be part of the new venture.  On June 15, 2010, Quebecor confirmed its plans for the new Sun News Network with a scheduled launch date of January 1, 2011.  As part of its plans for Sun News, Groupe TVA submitted an application to the CRTC to replace CKXT's licence with a new three-year Category 1 specialty channel licence for the news channel.  The Category 1 application was declined by the CRTC in July 2010, but a Category 2 application was approved in November 2010. This left CKXT's fate in 2011 unclear (Quebecor management had initially stated that it did not plan to convert CKXT to an over-the-air all-news format).

For the bulk of the 2010–11 season, CKXT broadcast no local programming, and mainly broadcast movies (three movies each weekday, Monday through Friday, at 8a.m., 1 and 8p.m.; and a quadruple-feature of movies on Saturdays and Sundays at 3, 5, 7 and 9p.m.), along with paid programming and a handful of "off-network" series reruns.

A CRTC filing in early 2011, seeking the authority to continue CKXT's operations following the digital conversion in August 2011, led to speculation that Quebecor was revisiting its earlier decision to surrender its over-the-air licence. Then, in late March 2011, the station's website began to redirect to the Sun News Network URL (the station itself continued to air regular programming). Sun News later confirmed via Twitter that it would simulcast its programming on CKXT, at least initially. The simulcast began at the same time Sun News was launched, at 4:30 p.m. ET on April 18, 2011.

Bell Satellite TV dropped CKXT the morning of May 3, due to a dispute with Quebecor on whether or not carriage fees should be levied, as Sun News was broadcast via CKXT, leading to Bell treating Sun News as a terrestrial channel (i.e., available without carriage fees). Quebecor argued that it should charge Bell TV for the rights, as it was a licensed cable specialty channel. (The outage did not affect Bell Fibe TV in the Toronto area, which was compelled to carry CKXT.)

Closedown
The CRTC had questioned Quebecor in early July on its usage of the station to simulcast Sun News, noting "Quebecor should expect to be asked to demonstrate why this is the best use of the radio spectrum".  Quebecor management told the CRTC that it would shut the station down, rather than to renew the over the air licence. Quebecor closed CKXT on November 1, 2011. It was the fifth major TV station in Canada (and the first in one of Canada's three large cities) to have gone dark since 1977, when CFVO-TV in Hull, Quebec (now Gatineau) left the air (this station would be returned as a Radio-Québec station CIVO-TV, with a new CRTC license). Other than the 2009 closedowns of CHCA-TV in Red Deer, Alberta and CKX-TV in Brandon, Manitoba (both of which went dark entirely), all other defunct stations in Canada became repeaters of other stations almost seamlessly. In addition, CIAN-TV Calgary and CJAL-TV Edmonton were closed down as they became the cable-only CTV Two Alberta on August 31 that same year.

Following these changes, Sun News Network no longer received mandatory carriage and lost its previous low channel position in Toronto, Hamilton, London and Ottawa; the channel's programming was only available on cable and satellite providers carrying the specialty channel. In the Toronto area, shortly after the station left the air, Rogers-owned CityNews Channel took the place of CKXT on its former cable channel 15 slot for digital subscribers, while Buffalo PBS station WNED-TV occupied channel 15 for analogue subscribers. Sun News retained the other channel positions previously allocated for CKXT on Rogers' cable systems (142 and 567), but it was no longer included as part of its basic service.

Sun News Network itself shut down on February 13, 2015 with Quebecor attributing the channel's failure to it being denied mandatory carriage.

Transmitters

Following the shutdown of these rebroadcasters, most channel allocations were transferred to other stations:
 CKXT-DT-1's allocation is occupied by CHCH-DT since December 2, 2013, with virtual channel 11.1.
 CKXT-DT-2's allocation is vacant as of May 2020.
 CKXT-DT-3's allocation is occupied by CJMT-DT-2 (OMNI 2) since August 31, 2011, with virtual channel 14.1.

Digital television and high definition
Subchannels were for the London and Ottawa digital repeaters only.

Digital channels

The same program content is duplicated on both subchannels.

After the analogue television shutdown and digital conversion, which took place on August 31, 2011, CKXT-DT remained on channel 66 until its closedown at the end of October. Through the use of PSIP, digital television receivers would display CKXT-DT's virtual channel as 52.1.

CKXT-DT-1 in Hamilton and CKXT-DT-2 London stayed on 15 and 19 respectively, following the transition until their closedowns.

References

External links
Sun News Network
Toronto 1 Internet Archive

KXT
Television channels and stations established in 2003
Television channels and stations disestablished in 2011
Quebecor
KXT
2003 establishments in Ontario
2011 disestablishments in Ontario
Toronto Sun
KXT-DT

CKXT-DT


Belén Gache (Buenos Aires, 1960) es una escritora argentina-española. Hija de emigrantes españoles. Se licenció en la Facultad de Filosofía y Letras de la Universidad de Buenos Aires, en donde fue docente en la década de 1990 dictando seminarios de narrativa y teoría literaria. Vive y trabaja en Madrid.

Su producción se ha diversificado en diferentes formatos literarios. Partiendo de la narrativa, ha incursionado también en diversas formas de escritura expandida e hipertextual, convirtiéndose en una de las pioneras de la literatura electrónica. Ha producido desde 1996 obras interactivas en Internet, video poesías y narrativas multimedia utilizando plataformas 2.0 (blogs, Youtube, etc.).
Ha publicado también libros de ensayo, campo en el que ha tenido una amplia producción, tanto en temas literarios como de artes visuales. Su libro Escrituras Nómades es un referente en lengua española sobre formas literarias experimentales.

Narrativa

Identificada con la denominada literatura posmoderna, sus novelas se caracterizan por la fragmentación, el hiperrealismo y el uso de narradores no confiables. Con influencias del minimalismo y la antinovela, sus ficciones están escritas en primera persona y en tiempo presente por protagonistas femeninas desarraigadas, inadaptadas, cuasi-paranoides.

En 1994 publicó Luna India, novela que fue finalista del primer Premio Planeta Biblioteca del Sur. Luna India se ha convertido en un retrato de la posmodernidad del Buenos Aires de los años 80, del florecimiento cultural en la apertura democracia tras la caída de la dictadura en la Argentina y la guerra de Malvinas. Fue presentada en Casa de América de Madrid, en la Universidad Autónoma de Madrid y en la Universidad de Salamanca, en marzo de 1995.

Su segunda novela Divina anarquía (1999), fue publicada por la editorial Sudamericana. Desde un clima de nostalgia, magia y poesía, el texto aborda la temática de la orfandad de una protagonista que imagina posibles genealogías familiares, haciendo hincapié en la manera en que uno siempre se ubica en la historia desde un lugar imaginario.

Lunas eléctricas para las noches sin luna (2004), fue también publicada por la editorial Sudamericana. La historia transcurre en el Buenos Aires de 1910, mayoritariamente compuesto por inmigrantes, en el año en el que se celebraba el primer centenario de la independencia argentina y es una reconstrucción histórica de la época que oscila entre la intriga política y el policial desde la mirada de una imaginativa adolescente, hija de españoles.

Su novela La vida y obra de Ambrosia Pons fue finalista en el XXIII Premio Herralde de Novela (Barcelona, 2005) y en el XIII Premio Planeta de Argentina, (2006).

Literatura experimental y electrónica

Paralelamente a su producción narrativa, ha incursionado en diferentes formatos de literatura expandida o experimental.
En 1995, creó el grupo y sitio web Fin del Mundo, junto con Gustavo Romano, Jorge Haro y Carlos Trilnick en Buenos Aires poniendo en línea sus primeros trabajos de literatura interactiva.

En 2002 publica El libro del fin del mundo. Este libro físico contenía además un CD-ROM y enlaces a secciones complementarias en Internet. En él combinó materiales de poesía, poesía visual, poesía electrónica y multimedia.

En 2004 desarrolla el Blog del niño burbuja, una de las primeras experiencias que utilizaron el formato del blog-ficción.
En 2006 publica en Internet su obra Wordtoys. Esta antología de sus trabajos interactivos y multimedia, realizados entre 1996 y 2006, es una de sus obras digitales más difundidas. Nos propone el ejercicio de la lectura como tarea de desciframiento a la vez que como juguete narrativo. Las catorce piezas que lo componen son muy variadas y están enmarcadas en el contexto de la net poesía, con influencias de las vanguardias históricas, utilizando estrategias como la aleatoriedad, la permutabilidad, la apropiación y la reescritura. Una segunda antología realizada en 2011, Góngora Wordtoys, se centra en la figura del poeta barroco Góngora y es una suerte de deconstrucción de sus Soledades.
Desde 2010 lleva adelante el proyecto en línea Kublai Moon, ejemplo de la denominada "literatura distribuida" o "literatura across networks", a través de diferentes medios (blogs, Youtube, y otras plataformas 2.0).
También ha realizado video poesías e instalaciones sonoras como El diario de la Luna Caníbal que produjo para la I Bienal del Fin del Mundo, Ushuaia (2007). Varias de sus ciberpoesías han sido incorporadas al archivo de ELO (Electronic Literature Organization), al de Turbulence.org. y a NETescopio.

Ha publicado los libros de poesía conceptual Meditaciones sobre la revolución (2014) y After Lorca (2019).

Ensayos

Desde su formación académica y su propio interés como escritora en las producciones alternativas al libro tradicional, publicó en 2006 el libro de ensayos Escrituras nómades, del libro perdido al hipertexto (Gijón, Trea) con sus investigaciones sobre literatura expandida, poesía experimental y literaturas no lineales que acentúa la continuidad de estas prácticas a lo largo de la historia de la literatura, poniendo énfasis en la época de las vanguardias y las neovanguardias y en movimientos como la poesía dadaísta, la poesía concreta, las combinatorias oulipianas o la escritura conceptual.

Enlaces externos
 Sitio web oficial
 Wordtoys
 Web del proyecto Word Market
 Web del proyecto Kublai Moon
 Sitio web Fin del Mundo
 Reseña sobre Escrituras nómades de José Antonio Millán
 Leer Lunas eléctricas para las noches sin luna en Google Books
Leer After Lorca en la web de la autora

Referencias

Gache, Belen
Gache, Belen
Gache, Belen
Escritores en español del siglo XXI
Emigrantes argentinos hacia España
Españolas del siglo XX
Españolas del siglo XXI

Belén Gache


7433 Pellegrini este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7433 Pellegrini este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la observatorul astronomic din Farra d'Isonzo. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,38 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 11,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

7433 Pellegrini


An Bulbostylis mucronata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Bulbostylis mucronata in nahilalakip ha genus nga Bulbostylis, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Namibia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bulbostylis

Bulbostylis mucronata


Clorchinaldolul este un compus derivat de 8-hidroxichinolină (5,7-dicloro-2-metil-8-hidroxichinolină) utilizat ca agent antibacterian. Este administrat oral în tratamentul gastroenterocolitei acute, diareei, dizenteriei de origine amoebiană, giardiozei, în unele disbacterioze intestinale și în infecții vaginale și leucoree. În prezent mai este utilizat doar în unele state din Europa.

Note

Vezi și
 8-hidroxichinolină
 Cliochinol

Antiinfecțioase
Antiprotozoarice
Antiseptice
Chinoline

Clorchinaldol


Olivier Rousteing () este un designer de modă francez și directorul de creație al casei de modă Balmain. Rousteing a fost adoptat de un cuplu de la vârsta de 1 an. Mama acestuia este optician, în timp ce tatăl său este manager maritim. Olivier a crescut în Bordeaux și s-a mutat la Paris pentru a studia la ESMOD (Ecole Supérieure des Arts et techniques de la Mode). În 2003, Rousteing a absolvit și a început cariera ca designer la Roberto Cavalli, devenind mai apoi șeful pentru diviza feminină a brandului.

Cariera
În 2003, a absolvit facultatea și și-a început cariera de designer la Roberto Cavalli, unde a fost promovat ca director de creație a colecției italiene women's ready-to-wear, ocupând această poziție pentru cinci ani de zile. Rousteing s-a alăturat Balmain în 2009. La începutul drumului la Balmain a lucrat împreună cu Christophe Decarnin, fiind la acel timp directorul de creație al casei de modă franceze.

Pe 26 aprilie 2011, la 25 de ani, Olivier Rousteing l-a înlocuit pe Christophe Decarnin ca director de creație al casei Balmain. Admirând estetica propusă de Decarnin, el a vrut să orienteze casa de modă spre cel mai rafinat aspect al couture-ului francez. La momentul promovării acestuia, Rousteing a fost un designer relativ necunoscut, însă a adus un simț estetic nou și tânăr de care avea nevoie brand-ul și care s-a păstrat și la această zi. El a fost creditat cu adăugarea influenței asiatice în colecțiile lui, Asia cuprinzând o mare parte din clienții Balmain. Vârsta, rasa și inițial anonimatul lui Olivier a creat multă controversă pentru oamenii aflați deja în industria modei. "Oamenii au avut reacții ca 'Oh, Doamne, o minoritate ca el la conducerea unei case de moda franceze!' " a declarat Rousteing revistei Out în 2015.

De la sosirea lui, colecția pentru bărbați reprezintă acum 40 la sută din veniturile Balmain. Chiar dacă compania nu a făcut publice cifrele, s-a estimat că veniturile Balmain au crescut de la 15% la 20% între 2012 și 2015. Rousteing a deschis un magazin Balmain în Londra, stand-alone boutique-ul casei de moda în afara Parisului. Un magazin Balmain al New York-ului s-a deschis în SoHo, în aprilie 2016. Alte magazine sunt în faza de planificare.

Cu ajutorul prietenilor celebrii precum Kim Kardashian, Kelly Rowland, Jennifer Lopez, Rihanna, Beyonce, Justin Bieber, Nicki Minaj, Chris Brown, EMFAM și diverse modele, inclusiv cele de la Victoria's Secret, Rousteing a ajutat ca Balmain să devină primul label francez care să treacă de un milion de urmăritori pe Instagram.

El a mai conceput și costume pentru operă, Renaissance – un balet de 27 de minute cu 22 de dansatori, care a fost coregrafiat de Sébastien Bertaud și deschis la Opéra de Paris pe 13 iunie 2017.

Viața personală
Rousteing a fost adoptat și este homosexual.

Referințe

Legături externe
 fr  Avec Olivier Rousteing, Le Petit Journal, Canal Plus
 Ro el despacho , Código Único

Nașteri în 1985
Creatori de modă francezi
Oameni în viață

Olivier Rousteing


Hayat Kıvılcımı, Enzimler, Enzim Çeşitleri
 Hayat Kıvılcımı (roman), Erich Maria Remarque'nin bir Romanı

Hayat Kıvılcımı


Patrick Joseph McGilligan (12 April 1889 – 15 November 1979) was an Irish Fine Gael politician who served as the 14th Attorney General of Ireland from 1954 to 1957, Minister for Finance from 1948 to 1951, Minister for External Affairs from 1927 to 1932 and Minister for Industry and Commerce from 1924 to 1932. He served as a Teachta Dála (TD) from 1923 to 1965.

Early life
McGilligan was born in Hanover Place, Coleraine, County Londonderry, the son of Patrick McGilligan, a draper, who would serve as MP for South Fermanagh from 1892 to 1895 for the Irish Parliamentary Party, and Catherine O'Farrell. He was educated at St Columb's College in Derry; Clongowes Wood College in County Kildare and University College Dublin.

Lawyer and politician
He joined Sinn Féin but was unsuccessful in his attempt to be elected as an MP at the 1918 general election. McGilligan was called to the bar in 1921.

Minister for Industry and Commerce
He was elected as a Cumann na nGaedheal TD for the National University at a by-election held on 3 November 1923. His time in Government was marked by economic retrenchment and a focus on low taxation. At the beginning of his time in office he declared that "People may have to die in this country and may have to die of starvation". Between 1924 and 1932, McGilligan served as Minister for Industry and Commerce, notably pushing through the Shannon hydroelectric scheme, then the largest hydroelectricity project in the world. In 1927, he set up the Electricity Supply Board (ESB), and also the Agricultural Credit Corporation.

Minister for External Affairs

In 1927, McGilligan was appointed as Minister for External Affairs, following the assassination of Kevin O'Higgins by the anti-Treaty elements of the IRA, in revenge for O'Higgins' support for the execution of Republican prisoners during the Irish Civil War (1922–23). In this position, he was hugely influential at the Committee on the Operation of Dominion Legislation and at the Imperial Conference in 1930 (jointly with representatives of Australia, Canada, New Zealand, South Africa and the United Kingdom). The Statute of Westminster that emerged from these meetings gave greater power to dominions in the Commonwealth like the Irish Free State.

In opposition
Following the 1932 general election, Cumann na nGaedhael were sent into opposition for the first time as Fianna Fáil took over as the government. Tensions between the two parties ratcheted up as both sides began to turn towards paramilitaries. The Irish Republican Army began to disrupt Cumann na nGaedhael public meetings, and in turn, a pro-Cumann na nGaedhael paramilitary called the Army Comrades Association (later better known as the Blueshirts) was created to counteract the IRA and disrupt Fianna Fáil meetings. As the links between the Blueshirts and Cumann na nGaedhael rapidly developed, sitting CnaG Teachta Dála Thomas F. O'Higgins became the leader of the ACA. He was joined by a number of other CnaG TDs including McGilligan. Cumann na nGaedhael, The National Centre Party and the Blueshirts would eventually merge into one new party called Fine Gael in the aftermath of the 1933 general election and the banning of the Blueshirts. Despite their combination of strength, they failed to make much of an impact in the 1934 local elections either. In fact, Fine Gael would remain in opposition until the 1948 general election.

During this period in opposition from 1932 to 1948, McGilligan built up a law practice and became professor of constitutional and international law at University College Dublin. When the National University Dáil constituency was abolished in 1937 (before being recreated in the Seanad in 1938), McGilligan was elected as TD for Dublin North-West.

Inter-Party governments
In 1948, McGilligan was appointed Minister for Finance in the first Inter-Party Government. As Minister, he undertook some major reforms. He instigated a new approach where the government invested radically in capital projects. Colleagues however complained of his frequent absence from cabinet and the difficulty of contacting him at the Department of Finance. Between 1954 and 1957, he served as Attorney General, a job in which, as he himself admitted, he felt far more at home in than as Minister for Finance. He retired from Dáil Éireann at the 1965 general election, having served for over 40 years.

Death and legacy
Patrick McGilligan died in Dublin on 15 November 1979; at the age of ninety. A later Attorney General, John M. Kelly in the preface to his definitive text, The Irish Constitution (1980), noted the remarkable number of senior judges who were former students of McGilligan and suggested that given his own firm belief in the value of judicial review he deserves much of the credit for the remarkable development of Irish law in this field since the early 1960s.

References

1889 births
1979 deaths
Cumann na nGaedheal TDs
Fine Gael TDs
Ministers for Finance (Ireland)
Ministers for Foreign Affairs (Ireland)
Attorneys General of Ireland
Members of the 4th Dáil
Members of the 5th Dáil
Members of the 6th Dáil
Members of the 7th Dáil
Members of the 8th Dáil
Members of the 9th Dáil
Members of the 10th Dáil
Members of the 11th Dáil
Members of the 12th Dáil
Members of the 13th Dáil
Members of the 14th Dáil
Members of the 15th Dáil
Members of the 16th Dáil
Members of the 17th Dáil
Members of the Blueshirts
People from Coleraine, County Londonderry
People educated at Clongowes Wood College
People educated at St Columb's College
Alumni of University College Dublin
Sinn Féin parliamentary candidates
Teachtaí Dála for the National University of Ireland
Ministers for Enterprise, Trade and Employment
Lawyers from County Londonderry

Patrick McGilligan (Fine Gael politician)


Jakov Vlahek, hrvatski gimnastičar. Član je član ZTD Hrvatskog Sokola.

Na konju s hvataljkama nastupio je na Olimpijskim igrama mladih u Nanjingu 2014. godine. Ušao je u završnicu i osvojio je peto mjesto. Kolovoza 2017. sudjelovao je na Univerzijadi u Taipeiju. Zauzeo je 18. mjesto na konju s hvataljkama. Prvu završnicu Svjetskog kupa izborio je rujna 2017. godine. U bugarskoj Varni osvojio je broncu na konju s hvataljkama, premda je u završnicu dan prije ušao tek sa sedmom ocjenom.

Izvori

Hrvatski gimnastičari

Jakov Vlahek


Biserica evanghelică din satul Lovnic, comuna Jibert, județul Brașov, a fost finalizată în anul 1886. A fost precedată de o biserică medievală, cu hramul Sfântul Martin, demolată aproape în întregime în anul 1883.

Localitatea
Lovnic (în dialectul săsesc Lihwleng, Lieflengk, în , în ) este un sat în comuna Jibert din județul Brașov, Transilvania, România. Localitatea este situată la o distanță de 20 km vest de Rupea, la 21 de km nord de Făgăraș și la 10 km nordest de localitatea Șoarș.

Prima mențiune a localității datează din 1206, când Lovnicul este pomenit ca localitate de frontieră și cu denumirea în limba latină villa Lewenech.

Lovnic a fost cel mai mic sat săsesc din zona Făgărașului. Cu toate acestea comunitatea a fost înstărită, realitate ușor observabilă din dimensiunile ample ale caselor și gospodăriilor vechi păstrate.

Biserica
Vechea biserică gotică a fost demolată aproape complet în 1883, pentru a face loc noii construcții finalizate în 1886, an marcat și pe partea superioară a turnului. Noua biserică hală, cu absidă poligonală și sacristie sudică, nu are dimensiuni foarte mari, dar a fost o extindere a spațiului de cult suficientă pentru nevoile comunității de atunci. Din vechea biserică s-a păstrat corul cu boltă pe ogive.

Câteva obiecte provin din vechea biserică. În casa parohială de lângă biserică se păstrează o cristelniță cu capac-pupitru din perioadă barocă. Atenția este atrasă de un mic panou pictat cu scena crucificării. O altă piesă istorică rară se află în biserică – micul candelabru cu trei brațe atârnat în fața altarului a fost donat bisericii în 1773.

Emporele bisericii evanghelice din Lovnic se sprijină pe stâlpi ormanentați din fontă. Tot mobilierul este realizat după anul 1883. Cele trei panouri ale altarului neogotic sunt pictate pe pânză. Tot neogotic este și amvonul cu baldachinul său.

Orga a fost construită și instalată în 1888 de constructorii József Nagy și Eugen Palfy.

Orologiul din turn, datând de la începutul secolului al XIX-lea, este încă funcțional și bate orele importante ale zilei. Tot în turn se află și cele două clopote, din care unul istoric, datat 1622, turnat de meșterul Paul Neidel.

Note

Bibliografie
Asociația Mioritics cu suportul financiar al Deutsche Welterbe Stiftung:
După texte elaborate de: Vladimir Agrigoroaei, Valentin Sălăgeanu, Luiza Zamora, Laura Jiga Iliescu, Ana Maria Gruia.
După ilustrații executate de: Radu Oltean, Laurențiu Raicu, Florin Jude.
Anghel Gheorghe, Fortificații medievale din piatră, secolele XII-XVI, Cluj Napoca, 1986.
Juliana Fabritius-Dancu, Cetăți țărănești săsești din Transilvania, în Revista Transilvania, Sibiu, 19.
 Hermann Fabini. Universul cetăților bisericești din Transilvania. Sibiu: Editura Monumenta, 2009, 279 p.
Iambor Petre, Așezări fortificate din Transilvania (sec. IX-XIII), Cluj-Napoca, 2005.
Thomas Nägler, Așezarea sașilor în Transilvania, Editura Kriterion, București, 1992.
Adrian Andrei Rusu, Castelarea carpatica, Editura MEGA, Cluj-Napoca, 2005.
George Oprescu, Bisericile, cetăți ale sașilor din Ardeal, Editura Academiei, București, 1956.
Țiplic Ioan-Marian, Organizarea defensivă a Transilvaniei în evul mediu (secolele X-XIV), Editura Militară, București, 2006.

Vezi și
 Lovnic, Brașov

Imagini din exterior

Imagini din interior

Biserici din județul Brașov
Biserici fortificate din Transilvania
Biserici evanghelice de confesiune augustană din România
Biserici cu hramul Sfântul Martin
Bolte gotice pe ogivă din România

Biserica evanghelică din Lovnic


බෝඹුරු ඇල්ල, (පේරවැල්ල ඇල්ල), යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ඌව-පරණගම ප්‍රදේශීය ලේකම් වසමේ පිහිටා තිබෙන දිය ඇල්ලකි. එය නුවරඑළිය සහ බදුල්ල දිස්ත්‍රික්ක මායිම් වලට සමීපව, වැලිමඩ නගරයේ සිට කිලෝ මීටර 15 ක් පමණ දුරින් පිහිටයි. බෝඹුරු ඇල්ල ශ්‍රී ලංකාවේ වූ දියඇලි අතුරින් පළලින් ඉතා වැඩි දිය ඇල්ලක් සේ සැළකෙයි.   බෝඹුරු ඇල්ල, පේරවැල්ල ඇල්ලයනුවෙන්ද හදුන්වයි. එය නුවරඑළිය සහ බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කමායිම් වලට සමීපව, වැලිමඩ නගරයේසිට කිලෝ මීටර 15 ක් පමණදුරින් ඌව-පරණගම ප්‍රාදේශීය ලේකම්වසමේ පෙරවැල්ල ගම්මානයේ සීතා එළිය- කඳපොල රක්ශිතයේ පිහිටාතිබේ.උසින් මීටර් 50ක් පමණ වන දිය ඇල්ල පලලින් මීටර් 20ක් පමණ වේ.
මහවැලි ගඟේ ප්‍රධාන අතු ගංගාවක් වන දූල්ගල ගඟ මීටර් 1842 ක් පමණ උස කොටකිතුල් කන්දේ බෑවුමක පිහිටි ගල් පවුවකින් කොටස් හතරක් පමණ වෙන්ව ඇද හැලීමෙන් මෙම සුන්දර ඇල්ල නිර්මාණය කරයි.

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ දිය ඇලි

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ දිය ඇලි

බෝඹුරු ඇල්ල


Camissoniopsis, Rod jednogodišnjeg raslinja i polugrmova iz porodice vrbolikovki (Onagraceae). Pripada mu četrnaest vrsta rasprostranjenih po zapadu Sjeverne Amerike, uglavnom u Kaliforniji, zatim u Arizoni, Oregonu i poluotoku Baja California.

Ime roda znači nalik Camissoniji.

Vrste

 Camissoniopsis bistorta (Nutt.) W.L.Wagner & Hoch
 Camissoniopsis cheiranthifolia (Hornem. ex Spreng.) W.L.Wagner & Hoch
 Camissoniopsis confusa (P.H.Raven) W.L.Wagner & Hoch
 Camissoniopsis guadalupensis (S.Watson) W.L.Wagner & Hoch
 Camissoniopsis hardhamiae (P.H.Raven) W.L.Wagner & Hoch
 Camissoniopsis hirtella (Greene) W.L.Wagner & Hoch
 Camissoniopsis ignota (Jeps.) W.L.Wagner & Hoch
 Camissoniopsis intermedia (P.H.Raven) W.L.Wagner & Hoch
 Camissoniopsis lewisii (P.H.Raven) W.L.Wagner & Hoch
 Camissoniopsis luciae (P.H.Raven) W.L.Wagner & Hoch
 Camissoniopsis micrantha (Hornem. ex Spreng.) W.L.Wagner & Hoch
 Camissoniopsis pallida (Abrams) W.L.Wagner & Hoch
 Camissoniopsis proavita (P.H.Raven) W.L.Wagner & Hoch
 Camissoniopsis robusta (P.H.Raven) W.L.Wagner & Hoch

Izvori

Vrbolikovke

Camissoniopsis


Ebethof ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Schnelldorf im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Westlich der Einöde befindet sich die Schnelldorfer Hardt, die Teil der Frankenhöhe ist. Ein Anliegerweg führt zu einer Gemeindeverbindungsstraße (0,1 km nordwestlich), die zur Staatsstraße 2222 (0,6 km südwestlich) bzw. zu einer Gemeindeverbindungsstraße (0,7 km nördlich) verläuft, die nach Theuerbronn (0,5 km östlich) bzw. nach Gailroth zur St 2222 (1,1 km westlich) führt.

Geschichte
Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Ebethof dem Steuerdistrikt Wettringen und der Ruralgemeinde Gailroth zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform wurde Ebethof am 1. Juli 1972 nach Schnelldorf eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Peter und Paul (Wettringen) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach Kreuzerhöhung (Schillingsfürst) gepfarrt.

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Schnelldorf)
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung

Ebethof


Enzing heißen folgende geographischen Objekte:

 Enzing (Anger), Ortsteil der Gemeinde Anger, Landkreis Berchtesgadener Land, Bayern
 Enzing (Malching), Ortsteil der Gemeinde Malching, Landkreis Passau, Bayern

 Enzing (Gemeinde St. Florian), Ortschaft und Katastralgemeinde der Gemeinde St. Florian, Bezirk Linz-Land, Oberösterreich
 Enzing (Gemeinde Steegen), Ortschaft der Gemeinde Steegen, Bezirk Grieskirchen, Oberösterreich
 Enzing (Gemeinde Henndorf), Katastralgemeinde von Henndorf am Wallersee, Bezirk Salzburg-Umgebung, Land Salzburg

Enzing


على بعد حوالي30 كيلومترا من مدينة سطات، توجد أراضي الشرفاء أبناء سيدي بوعتل الإدريسي الحسني دفين زاويته بالقرب من زاوية الشرادي. وهذه الأراضي تعد من حبوس الزوايا وقد منحت بظهائر شريفة للسلاطين العلويين الذين تلاحقوا على عرش المملكة المغربية الشريفة. وقد تمت مصادرة هذه الأراضي إبان الاستعمار الفرنسي الغاشم من قبل أحد رجال الأعمال الفرنسيين وقطب في مجال الإعلام يدعى بيير أنتوان ماس الذي تحايل على المساطر القضائية ساعدته في ذلك السلطات الاستعمارية التي لم تكن تعترف بأي حق للمغاربة لمصادرة أراضي البوعتلاويين حيث تم استغلالها وإعادة بيعها علماً أن أراضي الشرفاء لا يجب بيعها لكونها جزء من أراضي حبوس الزوايا التي لا تباع ولا تشترى حسب القانون المغربي.

المرحلة الأولى: من فاس إلى الساقية الحمراء

بدأت القصة حوالي 12 قرنا مضت، حينما فر أحدهم لإنقاذ حياته والحفاظ على نسبه الشريف المنحدر من الرسول. قطع إدريس مع رفيقه رشيد شمال إفريقيا بالسفر ليلا والنوم نهارا.وببلوغهم جهة زرهون، وجد إدريس دعما منقبيلة أوربة حيث تزوج كنزة. وحين مات مولاي إدريس ترك وراءه طفل في سن صغير. إدريس الأصغر وضع أساس الأسرة المالكة في المغرب: الأدارسة
هذه المملكة لن تدوم طويلا، حيث سرعان ما أضعفتها الحروب أعقبتها مرحلة اضطهاد للشرفاء أبناء مولاي إدريس
وهو الأمر الذي دفعهم إلى الهروب في اتجاه جبال وصحارى المغرب. ويحكي أحد المؤرخين لذلك العهد، السيوطي المكناسي أن «سبعمائة قافلة من الشرفاء هربوا في اتجاه جبل غمارة...اثنا عشر قافلة أخرى اتجهت إلى جبال تادلة، سبعة إلى فكيك، أربعة إلى سجلماسة، عشرة إلى أقصى سوس، أربعة إلى دكالة، أربعة إلى تامسنا، سبعة إلى وطاط الحاج، سبعة بوادي عزة، ثمانية إلى الساقية الحمراء وعشرة إلى الأندلس...».
واحدة من بين هذه القوافل، وجدت مكانا لها في الصحراء المغربية عند قبائل الشبانات.هذه القبيلة حمت الشرفاء واستقبلتهم لمئات السنوات. منحتهم مكانا خاصا في العشيرة. مكانا يليق بمقامهم.
الشبانيون، حسب منى هاشم في كتابها «معجم الأسماء العائلية بالمغرب» من قبيلة شبانة التي تستمد اسمها من سلفها، شبانة بن مختار بن محمد بن معقيل سلف قبائل معقيل اليمنية الأصل، جاءت بأعداد قليلة في أعقاب البد الهيلالية بين القرن الخامس والسادس، للاستقرار في حدود الصحراء.
الشبانيون، حسب مؤلفة نفس المعجم، ينحدرون من نفس أصل زيرارة والدليميين، والشراردة وبني حسن.
استقروا في جهة الساقية الحمراء منذ قدومهم إلى المغرب، التحقوا بجهة سوس منذ القرن السابع مع قراى أخرى محاربة، حيث دعموا علي بن إيدر، زعيم الجهة وثاروا بعدها ضد آخر ملوك الموحدين. ليتم تعدادهم فيما بعد في صفوف أوائل أتباع المرينيين، ثم السعديين الذين سيشكلون خلالها جزء من الجيش المنتصر على البرتغاليين في جوانب سوس، قبل الاستقرار في الحوز ليصبحوا كيش أهل سوس الذين يمونون الوحدات العسكرية مقابل الاستفادة من امتيازات في الأراضي والجبايات. دائما حسب نفس المعجم هناك عائلات تسمى بالشباني الإدريسي تم تعدادهم كشرفاء منحردين من مولاي إدريس الثاني، كما يشهد على ذلك عدد من الظهائر العلوية والسعدية.و كانت معروفة فيما قبل باسم الجعفري نسبة لسلفها أبي جعفر المسمى قائد الشبانات الذي كان يقطن بفاس والذي وري ثراه بالقرب من زرهون بين مكناس وسيدي قاسم وترجعنا شجرة عائلية للبوعتلاويين تظهر أن أصل سيدي علي بوعتل من عائلات الشباني الإدريسي ويذكر العلامة الحسن اليوسي 1691/1631 في مؤلفه «المحاضرات»، الصفحة 142، شخصية أبي القاسم بن بوعتل الشباني الزيراري.

سيدي علي بوعتل

وري سيدي علي بوعتل الإدريسي الحسني التراب على بعد 35 كلم من مدينة مراكش ويعد من أقدم المزارات في جهة الحوز، كما يعد أحد الزعماء الروحيين للقبائل الصحراوية المستقرة في الحوز والتي تشكل فروعا من الشبانات وخصوصا قبائل الشراردة. وهناك عدة حكايات تتداول بين سكان زاوية الشرادي حول مناقب سيدي بوعتل وكراماته. كما أن الشراردة كانوا يستنجدون بأبناء سيدي علي بوعتل لعلاج أمراض الماشية كالسعار.
هناك حكاية أخرى تقول أن سيدي علي لم يكن يحب يعيش في طقوس الأبهة ويفضل العيش منعزلا عن إغراءات الحياة. في أيامنا، محاولات التجديد وتأتيت ضريحه باءت جميعها بالفشل. فقط هناك جدار من الحجر يلف القبر بدون مظاهر الزينة.

المرحلة الثانية: من مراكش إلى سطات وإلى الغرب

منح السلطان مولاي إسماعيل للمرابطين أولاد بوعتل أراضي محبسة على زاويتهم تبعا لأعراف الملوك العلويين حتى يبقى «السيد» وأبناءه ينوطون بدورهم التحكيمي بين القبائل وملقنين للقرآن للكريم وتعاليم الإسلام.و لم تكن الأراضي المحبسة قريبة من الحوز بل كانت تبعد عن منطقة الحوز حيث يقطن «السيد» وتوجد بالقرب من مدينة السطات عند وفاة سيدي علي بوعتل، هاجر أبنائه اتجاه أراضيهم ليقطنوا بها، وقد سكنوا بها سنين طويلة إلى غاية قدوم عهد الحماية. وفي نفس الوقت تم إصدارعدد من الظهائر التي تؤكد البوعتلاويين للأراضي ونذكر بالخصوص ظهير السلطان مولاي الحسن الأول الذي جاء فيه: «الحمد لله وحده والصلاة على رسولنا وسيدنا محمد وعلى آله. (ختم عليه من طرف السلطان مولاي الحسن بن محمد بن عبد الرحمان). بفضل من الله وعنايته، نجدد لأصحاب هذ الظهيرالشرفاء المرابطين أولاد السيد علي بن بوعتل على ما بيدهم من ظهائر أسلافنا المنعمين المتضمنة توقيرهم واحترامهم وإبقائهم على عادتهم المعروفة وطريقتهم المألوفة بحيث لا تحرف عليهم عادة بنقص أو زيادة وأقررناهم على أرضهم كما اهي في ظهائر أسلافنا الكرام والسلام. يوم 18 شعبان 1292.».

أرض البوعتلاويين
بيير أنتوان ماس، مالك بنك «ماس» وعدد من الجرائد المغربية في عهد الحماية من بينها «المغرب الصغير»، نمّا أعماله عبر المتاجرة في الأراضي بجهة سطات. استغل خلاف بين أفراد من عائلة سيدي علي بوعتل وقبائل مجاورة حول أراضي لدعم حركة، بالمال، تروم طرد البوعتلاوي من أراضيهم. هؤلاء تعرضوا لأسوء الانتهاكات من طرف أزلام الاستعمار: اغتصاب، تعذيب، إحراق محاصيلهم وأراضيهم.
للهروب من الهلاك، ولجئ الناجون الذين بقوا على قيد الحياة ضيوفا على بني عمهم من الشراردة قرب مدينة سيدي قاسم حيث تمت تسميتهم منذ ذاك الوقت الفقرة البوعتلاويين الفقرة البوعتلاويون.
أراضي البوعتلاوي تمت إعادة بيعها من طرف بنك بيير باس، الذي استعمل تأثيره لتزوير عقد بيع في المحافظة العقارية بين سنتي 1927-1934.
هذا العقد تم رغم أن هذه الأراضي عبارة عن «حبوس الزاويا» ممنوحة بظهير، وهو ما يعني أنه لا يمكن بيعها حسب القانون المغربي.
اليوم اجتمع، البوعتلاويون في جمعية «أبناء بوعتل» التي تهدف إلى إعادة إحياء تقاليد أجدادهم والمساهمة في التعريف في التاريخ الغني لجميع الأجيال المغربية. تاريخ عائلة قطعت في 12 قرنا جميع جهات المغرب، من الصحراء إلى الغرب عبر الحوز والشاوية.

المصادر
1- معجم العائلات المغربية - منى هاشم - باللغة الفرنسية
2- المحاضرات في الأدب واللغة - أبي الحسن اليوسي
3- الاستقصا في أخبار المغرب الأقصى - الجزء السبع والثامن في أخبار زاوية الشرادي.

تاريخ المغرب

هجرة البوعتلاويين


Basco (from the Latin, vascone, meaning "basque") may refer to:

Basco, Batanes, a municipality in the Philippines
Basco, Illinois, a village in the United States
Basco, Wisconsin, an unincorporated community in the United States
Briggs & Stratton, a manufacturing company

People with the name
Alessio Di Basco (born 1964), Italian professional cyclist
Dante Basco (born 1975), American actor
Dion Basco (born 1977), American actor
Ella Jay Basco, American actress
Johnny Geo Basco, (born 1974), Canadian wrestling personality

Surnames of Philippine origin
Surnames of Spanish origin
Ethnonymic surnames

Basco


Nihat Genç (d. 1956, Trabzon), Türk gazeteci ve yazar. Günümüzde kendisi ve birkaç arkadaşı tarafından kurulan Veryansın isimli YouTube kanalında programlar yapmaktadır.

Yaşamı
İlkokulu Meryem Mehmet Kayhan İlkokulu'nda, ortaokul ve liseyi de Trabzon Ticaret Lisesi'nde okuyarak 1974 yılında mezun oldu. İstanbul İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi ile Ankara İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi Bankacılık ve Sigortacılık Yüksekokulu'na kaydoldu; ancak siyasi olaylar nedeniyle bu okullardan ayrıldı. Ardından Hacettepe Üniversitesi Sağlık İdaresi Yüksek Okulu'ndan 1983 yılında mezun oldu. Okulu bitirdikten sonra Sağlık Bakanlığı'na bağlı Ankara Rehabilitasyon Merkezi'nde ve daha sonra da Kültür Bakanlığında toplam dokuz yıl memuriyet yaptı.

Gençlik yıllarında gazete ve dergilerde teknik eleman olarak çalıştı. Bağımsız ve Kırmızı-Beyaz gibi siyasi dergiler ile Leman dergisinde yazıları yayımlandı. Kısa bir süre Akşam gazetesinde köşe yazıları yazdı ve bu gazeteden yine aynı gazetenin yazarı Engin Ardıç'ın Genç'in eskiden çalıştığı Leman dergisini Saddamcılık ve Apoculuk ile suçlaması sonrasında ayrıldı. 2008 Eylül'ünde Lemana geri döndü. 2008 yılının Aralık ayında Aydınlık dergisinde makaleler yazmaya başladı. Bir Soru - Bir Cevap adlı köşesinde Genç, güncel meseleleri değerlendiriyor.

Sky Türk adlı televizyon kanalında Serdar Akinan ile 2008 Eylül'üne kadar "Nihat Genç ile Ne Var Ne Yok" adında bir program yaptı. Kanal Akşam gazetesi ile kardeş kuruluş olduğundan, Genç, programına da son verdi. Bu programın ardından ise 18 Ekim 2008 tarihinde Avrasya TV'de Lale Şıvgın ile "Nihat Genç ile Veryansın" programını yaptı. 2019 yılında fikir ayrılığına düştüğü Odatv'den ayrılmış ve YouTube'da Veryansın TV isimli haber sitesini kurmuştur. Bu kanalda gündeme dair programlar yapıp, olayları yorumlamaktadır.

2005 yılında İstanbul Bilgi Üniversitesi, Sabancı Üniversitesi ve Boğaziçi Üniversitesi tarafından düzenlenen İmparatorluğun Çöküş Döneminde Osmanlı Ermenileri başlıklı konferansı eleştiren bir yazı yazması üzerine uzun süredir tüm kitaplarını yayınlamış olan İletişim Yayınları, Nihat Genç ile ilişkilerini kesme ve kitaplarını yayınlamama kararı almış, bunun üzerine yazar kitaplarını diğer yayınevlerinden çıkarmaya başlamıştır.

Eserleri

 1989: Dün Korkusu
 1991: Bu Çağın Soylusu
 xxxx: Ofli Hoca / Şeriatta Ayıp Yoktur
 xxxx: Kompile Hikayeler
 1993: Dar Alanda Tufan
 1994: Soğuk Sabun
 1998: Köpekleşmenin Tarihi
 2000: Modern Çağın Canileri
 xxxx: Memleket Hikayeleri
 2001: Arkası Karanlık Ağaçlar
 2002: İhtiyar Kemancı
 2004: Amerikan Köpekleri
 2004: Edebiyat Dersleri
 2004: Nöbetçi Yazılar
 2005: Hattı Müdaafa
 2006: Karanlığa Okunan Ezanlar
 2007: Aşk Coğrafyasında Konuşmalar
 2007: Kavga Günleri
 2008: Veryansın
 2009: Bir Millet Uyanıyor 17: "Kavga Günleri"
 2009: Sordum Kara Çiçeğe
 2010: Opus 61
 2011: Yurttaşların Cinlerle Bitmeyen Savaşı
 2011: İşgal Günleri
 2012: Aslanlı Yol'a Doğru
 2012: Bizi Kandırası Umman Bulunmaz
 2013: Direniş Günleri
 2015: İslamcı Erol Nasıl Çıldırdı?
 2016: Yurduma Alçakları Uğratma!
 2017: Nihat Genç'le Veryansın
 2020: Bizim De Günümüz Gelecek
 2021: Saraya Kılınan Namazlar
 2022: Bu Toprağın Dalkavukları

Televizyon programları
 Nihat Genç ile Ne Var Ne Yok? (Sky Türk, 2003-2008)
 Nihat Genç ile Veryansın (Avrasya TV, 2008-2011)
 Nihat Genç Ko-nu-şu-yor! (Halk TV, 2012-2013)
 Nihat Genç İle Ver-yansın (Ulusal Kanal, 2013-2018)
 Nihat Genç Veryansın Tv (Youtube Kanalı, 2018-günümüz)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 1 Haziran 2008'de çıkan (Çevrimiçi) Politika Dergisi Sayı 4'teki röportajı
 Twitter'da Nihat Genç
 Facebook'da Nihat Genç

Yaşayan insanlar
1956 doğumlular
Trabzon doğumlu yazarlar
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Trabzon doğumlu gazeteciler
Türk komplo teorisyenleri

Nihat Genç


Los ctenocasmátidos (Ctenochasmatidae) son una familia de pterosaurios perteneciente al suborden Pterodactyloidea. Fue nombrada en 1928 por Franz Nopcsa para situar taxonómicamente a Ctenochasma.

En 2003, Alexander Kellner dio una definición más precisa de la familia como grupo monofilético: el grupo formado por el último ancestro común de Ctenochasma y Pterodaustro y todos sus descendientes. Sus sinapomorfias, o características compartidas, dadas por Kellner son: la extensión masiva de la boca a más de 60% de la longitud del cráneo, la posesión de un gran número de dientes, más de 150, que sirven como un colador para atrapar la comida.

Según David Unwin, una definición muy similar sugeriría que Pterodactylus está muy estrechamente relacionado con los Ctenochasmatidae dentro de Ctenochasmatoidea; sin embargo, Kellner tiene dudas sobre esa relación: el cree que el taxón hermano del grupo es el clado formado por Cycnorhamphus y Gallodactylus, incluyéndolos en otra familia, Gallodactylidae. Unwin cree que el grupo tiene dos subgrupos, las subfamilias Ctenochasmatinae y Gnathosaurinae. Los dos últimos géneros se asignan a esta subfamilia, sin embargo, en el análisis filogenético de Kellner y Brian Andres terminan excluidos de Ctenochasmatidae. Otras especies incluidas en el grupo son Beipiaopterus, Gegepterus y Eosipterus.

Las más conocidas especies sensu Kellner tienen una forma de vida como filtradores de crustáceos pequeños, que tamizaban del agua de ríos y lagos usando sus numerosos dientes. Estas formas vivieron desde el Jurásico al Cretácico inferior (Albiense). Los más antiguos restos conocidos de ctenocasmátidos se han hallado en la Formación Stonesfield Slate del Reino Unido, que data de la etapa del Bathoniense del Jurásico Medio, datada en cerca de 166 millones de años.

Clasificación
Familia Ctenochasmatidae
 Elanodactylus
 Gegepterus
 Subfamilia Ctenochasmatinae
 Beipiaopterus
 Ctenochasma
 Eosipterus
 Pterodaustro
 Subfamilia Gnathosaurinae
 Cearadactylus
 Gnathosaurus
 Huanhepterus
 Plataleorhynchus
 "Pterodactylus" longicollum

Referencias

Enlaces externos

Ctenochasmatoidea

Ctenochasmatidae


සන්නිවේදන හා නිරීක්ෂණ කුළුණකි. එය පිහිටා ඇත්තේ ජපානයේ ටෝකියෝහි ශිබා උද්‍යානයේය. මෙය උසින් මීටර් 333කි(අඩි 1,093), මෙය ජපානයේ දෙවන උසම කෘතිම ආකෘතික ව්‍යූහයයි.  අයිෆල් කුළුණේ  ගරාදි ආකෘතියේ  ආභාෂය මෙය නිර්මාණයයෙදී  යොදාගෙන ඇත. එමෙන්ම ගුවන් ආරක්ෂණය සදහා අනුකූලතාව දැක්වීම සදහා පිළිගත්  සුදු සහ අන්තර්ජාතික තැඹිලි වර්ණ ආලේප කර ඇත.

මෙය ඉදිකරන ලද්දේ වර්ෂ 1958හි දීය. සංචාරක ව්‍යාපාරය සහ ඇන්ටනා කුලියට දීම මෙහි මූලික ආදායම් මාර්ග වේ. ආරම්භයේ පටන් කුළුණ නැරඹීම සඳහා මිලියන 150කට වැඩි ජනතාවක් පැමිණ තිබේ. පාදනගරය නමින් හැඳින්වෙන මහල් හතරකින් යුතු ගොඩනැගිල්ලක් මෙහි පාදම මධ්‍යයේ පිහිටා ඇත. කුඩා කෞතුකාගාරයක්, ආපනශාලා හා වෙළදසල් මෙහි පිහිටා ඇත. කුළුනේ නිරීක්ෂණ මහල් දෙකට යාමට අවශ්‍ය නම් මෙම පාද නගරය තුළින් යා යුතුය. මෙහි ප්‍රධාන නිරීක්ෂණ මහල මීටර් 150(අඩි 490) උසින් පිහිටා ඇත. විශේෂ කුඩා නිරීක්ෂණ මහල මීටර් 250 (අඩි 820) උසින් පිහිටා ඇත.

මෙම කුළුණ ඇන්ටනා වලට අධාරක ව්‍යුහයක් ලෙස ක්‍රියාකරයි. මෙහි මූලික අරමුණ වූ සම්ප්‍රේෂණ ඇන්ටනා සවිකිරීම 1961 දී සිදු කරන ලදී. වර්තමානයේ දී ජපාන ගුවන් විදුලි සංස්ථාව NHK ,  TBS හා  Fuji TV ආයතන තම විකාශන කටයුතු සදහා මෙම කුළුණ භාවිතා කරනු ලබයි. 2011 දී ජපානය තම විකාශන කටයුතු අංකිත රූපවාහිනී විකාශනය ක්‍රමයට කිරීමට උත්සාහ කලද එය ගැටළු සහගත විය. එයට හේතුව වූයේ ටෝකියෝ කුළුණේ උස (මීටර් 333) භූගෝලීය අංකිත විකාශනය සඳහා ප්‍රමාණවත් නොවීමයි. මේ නිසා අංකිත විකාශනය සඳහා උසින් වැඩි නව කුළුණක් 2012 වර්ෂයේදී සාදා නිම කරන ලදී. එය  ටෝකියෝ අහස්ගස ලෙස නම් කරන ලදී.

ගොඩනැගීම
1953 දී ආරම්භ කරන ලද NHK ආයතනය , ජපානයේ  කන්තෝ ප්‍රදේශ‍යේ මෙහෙයුම් කටයුතු සිදුකිරීමට විකාශන කුළුණක අවශ්‍යතාවයක් ඇති වී තිබිණි. පුද්ගලික සමාගම් ඒ වන විටත් තම මෙහෙයුම් කටයුතු ආරම්භ කර තිබූ බැවින් මුළු ටෝකියෝවම ආවරණය වන පරිදි විකාශන කුළුණක් ස්ථාපිත කිරීම ඔවුන්ගේ අරමුණ විය. 1950 දී යුද්ධයෙන් පසු  ජපානයේ ඇති වූ ආර්ථීක පෙරළිය ලොවටම කියා පෑම සඳහා සිහිවටනටක් ඉදිකිරීමටත් ජපන් රජයේ අවධානය යොමු වී තිබුණි.

හිසකිචි මෙයිඩා (Hisakichi Maeda), විසින් මෙම යෝජිත කුළුණේ සැලසුම නිර්මාණය කරන ලදී. එකල ලොව උසම ගොඩනැගිල්ල වූ එම්පයර් ස්ටේට් අභිබවා යන ආකෘතියක් නිර්මාණය කරන ලදී. නමුත් අරමුදල් හා අවශ්‍ය අමුද්‍රව්‍ය හිඟ වීම නිසා එම සැලසුම් ප්‍රතික්ෂේප විය. ඉන්පසු නව සැලසුමක් නිර්මාණය සඳහා එකල දක්ෂ උස ගොඩනැගිලි නිර්මාණකරුවකු වූ ටාචු නයිටෝ (Tachū Naitō) හට භාර දෙන ලදී. ඔහු විසින් රූපවාහිනී විකාශන සම්ප්‍රේෂණ ආවරණය කළ යුතු භූමි ප්‍රමාණය සැලකිල්ලට ගෙන හා බටහිර ලෝකයේ අයිෆල් කුළුණේ ආභාෂයෙන් යුතු නව කුළුණක සැලසුම් නිර්මාණය කරන ලදී. කුළුණේ ඉදිකිරීම් කටයුතු සඳහා ඔහු විසින් නිකෙන් සෙකෙයි ඉංජිනේරු ආයතනය තෝරාගන්නා ලදී. සැලසුම් අනුව මෙම කුළුණ 1923 දී ජපානයේ කන්තෝ ප්‍රදේශයේ ඇති වූ භූමිකම්පාව මෙන් දෙගුණයක ත්‍රීව්‍රතාවයකට ඔරොත්තු දෙන තරමේ මෙන්ම පැයට කි.මී 220 ක සැඩ සුලඟකට වුවද ඔරොත්තු දෙන තරමේ ශක්තිමත් ආකෘතියක් විය.

මෙම ගොඩනැගිල්ල ඉදිකිරිම සඳහා කුළුණු ඉදිකිරීමේ විශේෂඥයෙකු වූ සාම්ප්‍රදායික ටෝබි (tobi) කම්කරුවන් සියගණනක් යොදා ගන්නා ලදී. ජපානයේ විශාලතම ඉදිකිරිම් ආයතනය වන  ටකෙනකා සංස්ථාව 1957 දී කුළුණ නිර්මාණය සඳහා දිනකට කම්කරුවන් 400 බැගින් සපයන ලදී. මෙය මුළුමනින්ම වානේ යොදා කල නිර්මාණයකි. මේ සඳහා  කොරියානු යුද්ධයෙදී හානියට ලක් වූ යුධ ටැංකි වල ලෝහ ද්‍රව්‍ය ද යොදා ගන්නා ලදී. මෙහි මීටර් 90ක් වන ප්‍රධාන ඇන්ටනාව සවිකරන ලද්දේ 1958 ඔක්තෝබර් 14 දිනදීය. මෙය එකල පැවති උසම කුළුණු ආකෘතිය විය. ඊට පෙර ලොව උසම කුළුණ වූ අයිෆල් කුළුණට වඩා මෙය මීටර් 13කින් උස්විය. නමුත් මෙහි යොදාගෙන ඇති අමුද්‍රව්‍ය ප්‍රමාණය, අයිෆල් කුළුණට නිර්මාණයට යොදාගත් අමුද්‍රව්‍ය ප්‍රමාණයට වඩා ටොන් 4000-3300 ප්‍රමාණයකින් අඩුය. ටෝකියෝ කුළුණ තවමත්  ආධාරකයක් රහිතව පවතින වානේ කුළුණු අතර උසම කුළුණ ලෙස සැලකේ. වර්ෂ 2010 වනතෙක්ම මෙය ජපානයේ තිබූ උසම කුළුණු ආකෘතිය වූ අතර දැන් එය ටෝකියෝ අහස්ගස විසින් හිමිකරගෙන ඇත. ටෝකියෝ කුළුණ ඉදිකිරීම සඳහා 1957දී යෙන් බිලියන 2.8ක් (ඇ.ඩො මිලියන 8.4ක්) වැය විය. වර්ෂ 2000දී ටෝකියෝ කුළුණ, යෙන් බිලියන 10කට උකස් කරන ලදී.

කාර්යයන්

ටෝකියෝ කුළුණේ ප්‍රධාන අදායම් මාර්ග වනුයේ ඇන්ටනා කුලියට දීම සහ සංචාරක ව්‍යාපාරයයි. මෙහි මූලික කාර්යය ලෙස රූපවාහිනී හා ගුවන්විදුලි තරංග සම්ප්‍රේෂණය සිදුකරනු ලබයි. මෙහි පැමිණෙන සංචාරකයන්ගේ ප්‍රමාණය 2000 වසර වන විට වසරකට මිලියන 2.3 පමණ විය. වර්තමානයේ එය වසරකට මිලියන 3ක් පමණ වේ. මෙය නැරඹීමට පැමිණෙන සංචාරකන් පළමුව කුළුණ යට ඇති පාද නගරයට පැමිණිය යුතුය. මෙහිදී සංචාරකයින්ට අවශ්‍ය අහාරපාන ලබා ගැනීම, සාප්පු සවාරි, කෞතුකාගාර හා චිත්‍ර ප්‍රදර්ශන ශාලාවක් නැරඹීමට ද අවස්ථාව සලසා ඇත. මෙම පාද නගරයේ පළමු මහලින් ආරම්භ වන සෝපානයේ ගමන් කිරීමෙන් ප්‍රධාන නිරීක්ෂණ මහලට ගමන් කල හැක. විශේෂ නැරඹුම් මහලට යාමට අවශ්‍ය නම් වෙනම ප්‍රවේශපතක් ලබාගෙන පාද නගරයේ දෙවන මහලේඇති සෝපානය භාවිතා කල යුතුය.

විකාශන කටයුතු
ටෝකියෝ කුළුණ ලොව ප්‍රධාන කුළුණු පදනමේ (World Federation of Great Towers) සාමාජිකත්වයද ලබා ඇත. මෙම පදනමේ කුළුණු මූලික වශයෙන් විවිධ විකාශන කටයුතු සඳහා යොදා ගැනේ. ටෝකියෝ කුළුණ මූලික වශයෙන් ඉදිකරන ලද්දේ රූපවාහිනී විකාශන කටයුතු සඳහාය, නමුත් 1961දී පටන් ගුවන්විදුලි විකාශන කටයුතු සඳහා ද මෙය භාවිතා කරනු ලබයි. වර්තමානය වන විට මෙය ප්‍රතිසම රූපවාහිනී (analog television),අංකිත රූපවාහිනී (digital television), ගුවන්විදුලි (radio) හා අංකිත ගුවන්විදුලි (digital radio) තරංග සම්ප්‍රේෂණය කරනු ලැබේ. මෙම කුළුණේන් සේවා ලබා ගන්නා ආයතන පහත දැක්වේ.

General TV Tokyo (JOAK-TV): Channel 1 (ප්‍රතිසම)
Educational TV Tokyo (JOAB-TV) - Channel 2 (ප්‍රතිසම)
Radio FM Tokyo
Radio 1 FM Tokyo
Radio 2 FM Tokyo
Asahi Tokyo (JOEX-TV): TV Asahi ප්‍රතිසම රූපවාහිනී/VHF Channel 10 (ප්‍රතිසම)
Television Tokyo (JOCX-TV): Fuji ප්‍රතිසම රූපවාහිනී /VHF Channel 8 (ප්‍රතිසම)
Broadcasting System Television (JORX-TV): TBS රූපවාහිනී/VHF Channel 6 (ප්‍රතිසම)
Television Tokyo (JOAX-TV): VHF Channel 4 (ප්‍රතිසම)
TV Tokyo (JOTX-TV): VHF Channel 12 (ප්‍රතිසම)
J-WAVE
Tokyo FM
InterFM|FM Interwave
Open University of Japan|The University of the Air TV
The University of the Air-FM
Tokyo Metropolitan Television (JOMX-TV) - Channel 14 (ප්‍රතිසම)
Radio Nikkei|Nikkei Radio Broadcasting Relay Antenna

වර්තමානයේදී ජපානය ප්‍රතිසම හා අංකිත සම්ප්‍රේෂණ ක්‍රම දෙකම භාවිතා කරනු ලබයි. නමුත් 2011 වන විට සියලුම රූපවාහිනී විකාශන කටයුතු අංකිත තාක්‍ෂණයට මාරු කිරීමට තීරණය කොට තිබිණි. නමුත් අංකිත විකාශන කටයුතු කිරීමට ටෝකියෝ කුළුණෙහි උස ප්‍රමාණවත් නොවූ හෙයින් උසින් වැඩි ටෝකියෝ අහස්ගස 2012දී විවෘත කරන ලදී. මේවන විට NHK ඇතුලු තවත් වාණිජ විකාශන ආයතන 5ක් තම සම්ප්‍රේෂණ කටයුතු සඳහා නව කුළුණට මාරු වී තිබේ. ටෝකියෝ කුළුණෙහි ප්‍රධාන ඇන්ටනාව අංකිත විකාශන කටයුතු සඳහා තවත් මීටර් 80-100 අතර උසක් දක්වා දීර්ඝ කිරීමට සැලසුම් කලද එයට යෙන් බිලියන 4ක (ඇ.ඩො මිලියන 50ක්)  පිරිවැයක් දැරිය යුතුවූ හෙයින් එය අසාර්ථක විය. මෙවැනි හේතුනිසා ජපාන විවෘත විශ්වවිද්‍යාලය (Open University of Japan) හැර අනෙකුත් සියලුම ආයතන ටෝකියෝ කුළුණේ අංකිත විකාශන කටයුතු වලින් ඉවත් වී ඇත. නමුත් ගුවන්විදුලි විකාශන කටයුතු පෙරපරිදීම සිදු වෙමින් පවතී. මසහිරෝ කවාඩා "Masahiro Kawada", කුළුණේ සැලසුම් අධ්‍යක්ෂක විසින් ටෝකියෝ කුළුණ, ටෝකියෝ අහස්ගසෙහි උපස්ථ කුළුණක් ලෙස යොදා ගැනීමට යෝජනාකොට ඇත.
2011 මාර්තු 11 වන දින ඇතිවූ භූමිකම්පාව (Tōhoku earthquake) නිසා ටෝකියෝ කුළුණෙහි ප්‍රධාන ඇන්ටනාව හානියට ලක්විය. එය අලුත්වැඩියා කිරීමෙන් අනතුරුව කුළුණෙහි උස මීටර් 315 දක්වා අඩුවී ඇත.

ආකර්ෂණය

පාදනගරය
කුළුණේ පාදම මධ්‍යයේ පිහිටා ඇති මහල් හතරකින් යුතු ගොඩනැගිල්ලයි. මෙහි පළමු මහලේ මින්මැදුරක්, උත්සව ශාලාවක්, පුද්ගලයන් 400ක ධාරිතාවයෙන් යුතු කුළුණු අවන්හල හා සිහිවටන වෙලදසැලක් දක්නට ලැබේ. ප්‍රධාන නිරීක්ෂණ මහලට සෘජුවම ගමන් කරන විදුලි සෝපාන තුනක්ද මෙම මහලෙන් ආරම්භ වේ. දෙවන මහලේ ප්‍රධාන වශයෙන් අහාරපාන (food court) හා සාප්පු සවාරි සඳහා වෙන්වූ වෙළදසැල් පිහිටා ඇත. මැක්ඩොනල්ඩ් අවන්හල ඇතුළු තවත් ප්‍රසිද්ධ අවන්හල් හතරක්ක් මෙහි පිහිටා ඇත.

පාදනගරයේ තෙවන සහ සිව්වන මහල් සංචාරක ආකර්ෂණය ඇතිකිරීම සඳහා යොදාගෙන ඇත. මෙහි තෙවන මහලේ ගිනස් ලෝක වාර්තා කෞතුකාගාරයක් ස්ථාපිත කර ඇත. මෙහිදී ගිනස් වාර්තා පොතෙහි අඩංගු ඡායාරූප, දත්ත, සංඛයාන ආදිය දැකබලාගත හැක. තවද මෙහි 1970දී විවෘත කරන ලද ඉටි කලාගාරයක් ද ඇත. මෙහි ඇති ඉටි රූප (wax figures) එංගලන්තයෙන් ගෙන්වනු ලද ඒවා වන අතර සුප්‍රසිද්ධ බීටල්ස් (The Beatles) සංගීත කණ්ඩායමේ සහ යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ ඉටි ආකෘති දැක බලාගත හැක.  දෘශ්‍ය මායාවන් (optical illusions) සහ ඊට සම්බන්ධ චිත්‍ර සහ වස්තූන් ඇති කලාගාරයක් ද මෙහි සිව්වන මහලේදී දැකගත හැක.

කුඩා දරුවන්ට විනෝද වීමට සකස් කරන ලද කුඩා ළමා උද්‍යානයක් මෙම ගොඩනැගිල්ලේ  වහලය මුදුනත මත පිහිටා ඇත. කුළුණ නැගීම සඳහා පියගැටපෙළ භාවිතා කරන්නේ නම්, එය ආරම්භ වන්නේද මෙම ගොඩනැගිල්ලේ වහලය මුදුනතින්ය. මෙම පියගැටපෙළහි පඩි 660ක් අන්තර්ගත වන අතර,  පියගැටපෙළ ප්‍රධාන නිරීක්ෂණ මහල දක්වා දිවෙයි.

නිරීක්ෂන මහල්

ටෝකියෝකුළුණෙහි නිරීක්ෂන මහල් දෙකකි. මෙම  මහල් දෙකෙහි ටෝකියෝ නගරයේ අංශක 360 ක දර්ශණයක් නැරඹිය හැකිය. නිරීක්ෂන මහලේ නිරිත දෙසින් ෆුජි ගිණිකන්ද දර්ශණය වේ. රධාන නිරීක්ෂණ මහල මිටර් 145ක උසින් පිහිටා ඇත.

තවද මෙහි කුඩා වේදීකාවක් ඇති අතර, එය කුඩා සංගීත සංදර්ශනයක් සඳහා භාවිත කල හැක. මෙහි ඇති විශේෂ අංගයක් වනුයේ "බිම බැලීමේ ජනේල" සවිකොට තිබීමය. සංචාරකයන්ට එම වීදුරු මත සිටගෙන ඒ හරහා කුළුණේ පාදම නැරඹීමට හැකිය. සිහිවටන මිලදී ගැනීමට අවශය නම් කුඩා සිහිවටන සාප්පුවක්ද නිරීක්ෂන මහලේ  දෙවන තට්ටුවේ පිහිටාඇත.තවද ආගමික වැදගත් කමක් ඇති ශින්ටෝ ශ්‍රින් පුජනීය වස්තුද මෙහි තැම්පත් කර ඇත. විශේෂ නිරීක්ෂණ මහලට යාමට අවශය විදුලිසෝපානද කියාත්මක වන්නේ මෙම ප්‍රධාන නිරීක්ෂණ මහලේ සිටයි.

පෙනුම

ටෝකියෝ කුළුණ සම්පූර්ණයෙන් තීන්ත ආලේප කිරීම සඳහා සුදු හා තැඹිලි වර්ණයෙන් ලීටර 280000 අවශ්‍ය වේ තීන්ත ආලේපනය සෑම වසර 5කට වතාවක්ම සිදු කරයි. 1987 පැවැති කුළුණේ 30 වන සංවත්සරයට පෙර මෙහි විදුලි බල්බ සවිකර තිබුණේ මුදුන් ඇන්ටනාවේ පමණකි. 1987 දී නිහාන් ඩෙන්පාවෝ විසින් අලෝකකරණ ශිල්පියෙකු (lighting designer) වන මොකාටෝ ඉෂි හට කුළුණ නැරඹිමට එන ලෙස ආරාධනා කළේය. මේ වන විටත් කුළුණ නැරඹිමට එන සංචාරකයන්ගේ අඩුවීමක් දක්නට ලැබුණු අතර එනිසා ආදායම් පහත වැවීමක්ද සිදු වී තිබුණි. සංචාරක ආකර්ෂණය වැඩි කර ගැනීම සඳහා කුළුණේ ආලෝකකරණ පද්ධතිය ප්‍රතිනිර්මාණය මොටෝකෝ ඉෂි හට පවරන ලදී.

1989 දී නව ආලෝක පද්ධතිය විවෘත කරන ලදී. එහිදී පිට මායිමේ තිබූ බල්බ ගලවා ඉවත් කර නව ධාරා අලෝක බල්බ 176 කුළුණේ රාමුව වටා සවිකරන ලදී. සන්ධ්‍යාභාගයේ සිට මධ්‍යම රාත්‍රිය දක්වා මේවා මුළු කුළුණම ආලෝකමත් කරනු ලබයි. සෝඩියම් හුමාල පහන් (Sodium vapor lamps), කුළුණේ තැඹිළි වර්ණය ඉස්මතු කිරීම සඳහා ඔක්‍තෝබර් 2 සිට ජූලි 6 දක්වා කාලය තුළ දල්වනු ලබයි. ලෝහ හේලයිඩ් පහන් ([en.wikipedia.org/wiki/Metal_halide_lamp metal halide lamps]) ජූලි 7 සිට ඔක්‍තෝබර් 2 දක්වා කාලය තුළ සුදු වර්ණය ඉස්මතු කිරීම සඳහා දල්වනු ලබයි. මෙය සෘතුමය තත්ත්වයන්ට අනුකූල වීමක් වන අතර ඉෂි විසින් මෙය පැහැදිලි කර ඇත්තේ සීත කාලයට උණුසුම් වර්ණයක් හා උණුසුම් කාලය සෞම්‍ය වර්ණයක් කුළුණ ආලෝකමත් කිරීමට යොදා ගැනීම යෝග්‍ය බවයි.

ඇතැම්විට ටෝකියෝ කුළුණේ ආලෝකකරණය විශේෂ උත්සව අවස්ථා සඳහා වෙනස් කරනු ලබයි. වසර 2000 සිට සෑම ඔක්‍තෝබර් පළමුදාකම ජාතික පියයුරු පිළිකා පිළිබඳ දැනුවත් කිරීමේ මාසය (National Breast Cancer Awareness) වෙනුවෙන් එය රෝස පාටින් ආලෝකමත් කරනු ලැබේ. 1994 පටන් නත්තල සඳහා විශේෂ ආලෝකකරණයක් යොදා ගනී. සෑම වසරකම අලුත් අවුරුදු උදාවේදී (New Year's Eve) එම වර්ෂයේ ඉලක්කම්, බල්බ යෝදා ටෝකියෝ කුළුණේ නිරූපණය කරනු ලබයි. 2002 වසරේදී ජපානයේ පැවැත්වූ පාපන්දු ලෝක කුසලාන තරඟාවලිය (FIFA World Cup) සමරනු වස් එකළ එය නිල් පැහැයෙන් ආලෝකමත් කර තිබුණි. 2007 වසරේ ශාන්ත පැට්‍රික් දිනය ( Saint Patrick's Day) සැමරීම සඳහා කොළ වර්ණයෙන් ආලෝකමත් කරන ලදී. ජපානයේ දී මේට්‍රික්ස් චිත්‍රපටය (The Matrix Reloaded) පළමු ප්‍රදර්ශනයේදී කුළුණේ ඉහළ භාගය කොළ වර්ණයෙන් ආලෝකමත් කරන ලදී.

තවද ජපානයේ ප්‍රථම වරට කොකාකෝලා සී2 (Coca-Cola C2) බීම හඳුන්වා දීමේදී එය රතු සුදු හා කළු වර්ණයන්ගෙන් ආලෝකමත් කර ඇත. 2000 නව සහස්‍රකය සැමරීම පිණිස මොටෝකෝ ඉෂි එයටම අනන්‍ය වූ ආලෝකකරණයක් එකල යොදා ගනු ලැබීය. 2008 දී නිහාන් ඩෙන්පැටෝ විසින් ඇ.ඩො. මිලියන 6.5 යොදා නවතම ආලෝකකරණ උපක්‍රමයන් යොදා ගනු ලැබීය. එය දියමන්ති වේලය නමින් ඔහු හඳුන්වන ලදී. එය ටෝකියෝ කුළුණේ 50 වන සංවත්සරය සැමරීම සඳහා නිර්මාණය කරන ලද්දකි. එහිදී වර්ණ 7කින් ආලෝක ධාරා 276 සමානව කුළුණේ පාද හතරේ පහළ සිට ඉහළට සවිකරන ලදී. මෙම ආලෝකකරණ වැඩසටහන් වලදී නරීක්ෂන මහල් වැදගත් කාර්යයභාරයක් ඉටුකරනු ලබයි. දෙවන ලෝක සුදු පටි දිනයේදී (White Band Day) (2005 සැප්තැම්බර් 10) ප්‍රධාන නිරීක්ෂන මැදිරිය වටා දීප්තිමත් සුදු වර්ණයෙන් ආලෝකමත් ලදී. එය එදින සුදු පටියක් සංකේතවත් කිරීම සඳහා යොදා ගන්නා ලදී. නිරීක්ෂන මහලේ ආවරණය කර ඇති වීදූරු ඡනේල පිට පැත්තෙන් අංක සහ අකුරු ප්‍රදර්ශනය සඳහා යොදාගනී. 2005 දී හඳුන්වාදෙනු ලැබූ  ලැබු භූගෝලීය අංකිත විකාශනය එලෙස නම සඳහන් කරමින් නිරීක්ෂන මහලේ දර්ශනය කරන ලදී.මෑත කාලයේ එහි Tokyo සහ 2016 වදන් දර්ශනය වේ. ඒ ඔවුන් 2016 ඔලිම්පික් සත්කාරකත්වය (2016 Olympic bid) අපේක්ෂාවෙන් සිටින නිසාවෙනි.

සුරතල්ලු

ටෝකියෝ කුළුණ සතුව සුරතලුන් දෙදෙනෙකු සිටී. ඔවුන් හඳුන්වන්නේ නොපොන් යනුවෙනි. සොහොයුරන් දෙදෙනෙකු වන මොවුන් අතරින් වැඩිමහල් සොහොයුරා නිල් පැහැයෙන් සැරසී සිටින අතර බාල සොහොයුරා රතු පැහැයෙන් සැරසී සිටියි. මොවුන් හඳුන්වාදෙන ලද්දේ 1998 දෙසැම්බර් මස 23 වැනිදා පැවැති ටෝකියෝ කුළුණේ 40 වැනි සංවත්සරයට සමගාමීවය.

ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුල
අයිෆල් කුළුණ නිරන්තරයෙන් ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුල පැරිසියේ දර්ශන තල හා සම්බන්ධ වනවා මෙන්ම, ටෝකියෝ කුළුණද ටෝකියෝවෙදී එවැනි ජනප්‍රිය කටයුතු සඳහා යොදා ගනු ලැබේ. ජපානයේ ජනප්‍රිය  anime හා  manga කාටුන් තුල ටෝකියෝ කුළුණ දර්ශන තල සඳහා යොදාගෙන ඇත. එමෙන්ම ඇතැම් චිත්‍රපට තුලද ටෝකියෝ කුළුණේ දර්ශන තල  යොදාගෙන තිබේ. උදාහරණයක් ලෙස ජපාන කයිජු චිත්‍රපට ප්‍රභේදය, ගොඩ්zසිලා, මොත්‍රා (Mothra) හා කිං කොං එවැනි චිත්‍රපට කිහිපයකි. 2005 වර්ෂයේදී තිරගත කරනලද :en:Always Sanchōme no Yūhi චිත්‍රපටය, ටෝකියෝකුළුණ ගොඩනගන කාලවකවානුව තුළදී ඒ අවට ප්‍රදේශයේ සිදුවන සිදු වීම් හා එකල ජන ජීවිතය අලලා නිර්මාණය කරන ලද්දකි.

මුලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳුම්

 Tokyo Tower official site (English)

ටෝකියෝ කුළුණ


Svijet

Književna djela

 Pigmalion Georgea Bernarda Shawa

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

 7. studenog – Albert Camus, francuski književnik i filozof († 1960.)

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

 Čudnovate zgode šegrta Hlapića Ivane Brlić-Mažuranić

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 22. veljače – Ranko Marinković, hrvatski književnik i akademik († 2001.)

Smrti

 21. ožujka – Ivan Goran Kovačić, hrvatski pjesnik, pripovjedač, esejist, prevoditelj, novinar, publicist i kritik († 1943.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1913.


Designerii de flori, numiți și floriști, sunt cei care taie, prelucrează și aranjează florile vii, uscate și din mătase și verdeață pentru a face aranjamente decorative. Ei ajută clienții să aleagă flori, vaze, panglici și alte accesorii.

Atribuții
Designerii de flori au, în mod obișnuit, următoarele atribuții, specifice design-ului floral: Achiziționează flori de la angrosiști și furnizori pentru a asigura o aprovizionare adecvată satisfacerii nevoilor clienților; Determină tipul aranjamentului dorit de client și ocazia pentru care se realizează, precum  și  data, ora și locația pentru livrare; Recomandă florile și verdeața pentru fiecare aranjament în conformitate cu bugetul  clientului; Expune aranjamente florale care evocă un anumit sentiment sau stil; Răspunde la telefoane, primește comenzi și împachetează aranjamentele florale.

Cunoașterea florilor
Designerii de flori pot crea un singur aranjament pentru o ocazie specială sau pot expune aranjamente florale  pentru cameră și spații deschise pentru evenimente,  cum ar fi nunți, înmormântări sau banchete. Ei își folosesc simțul artistic sau cunoștințele despre diferite tipuri de flori pentru  a alege florile potrivite pentru fiecare ocazie. Designerii de flori pot crea, de asemenea, aranjamente unice pentru a satisface nevoile emoționale ale unui client, ajutând clienții să se relaxeze . Designerii de flori trebuie să știe ce flori exista în fiecare sezon sau când vor fi disponibile altele.
Designerii de flori trebuie, de asemenea, să cunoască proprietățile fiecărei flori. Unele flori, cum ar fi garoafele, pot rezista mai multe ore fără apa. Alte flori sunt mai delicate și vor păli mai repede. Unele plante sunt otrăvitoare pentru anumite tipuri de animale. De exemplu, crinii sunt toxici pentru pisici.

Elemente de design
Designerii de flori trebuie să cunoască varietățile de culoare ale fiecărei flori și dimensiunea medie a fiecărui tip de floare. Ei pot calcula numărul de flori care se vor potrivi într-un anumit vas sau câte petale de trandafir sunt necesare pentru a acoperi un covor.
Designerii de flori utilizează cunoștințele lor pentru a recomanda clienților flori și aranjamente. După ce clientul alege florile, designerul le montează într-un aranjament  atrăgător. Designerul poate include elemente cum ar fi animale de plus sau baloane sau poate folosi vaze decorative atunci când realizează un aranjament floral.

Deși aranjamentele mai complexe trebuie comandate în avans, designerii vor crea adesea buchete mici sau aranjamente, în timp ce clienții așteaptă. Când sunt responsabili pentru aranjamente florale pentru o ocazie specială, cum ar fi o nuntă sau un banchet, designerii florali pun de obicei decorațiunile  florale chiar înainte de eveniment. Unii designeri lucrează cu organizatori de evenimente pe bază de contract, atunci când creează aranjamente pentru evenimente cum ar fi nunțile.

Relațiile cu clienții
Designerii dpe flori oferă, de asemenea, instrucțiuni clienților despre cum să îngrijească florile, inclusiv care este temperatura ideală și cât de des trebuie schimbată apa. Pentru florile tăiate, designerii florali vor oferi clienților  substanțe nutritive pentru flori. Designerii de flori comandă noi flori de la furnizori. Ei procesează florile nou-venite prin îndepărtarea frunzelor care ar fi sub linia  apei. Designerii de flori taie flori noi, prepara ă soluții  nutritive de întreținere a  florilor, umplu recipientele florale cu soluțiile potrivite si igienizează spațiile de lucru. Ei păstrează cele mai multe flori în vitrine, astfel încât florile să rămână proaspete și să reziste mai mult.

Unii designeri au acorduri pe termen lung cu hoteluri și restaurante sau cu proprietarii de clădiri de birouri și locuințe private pentru a înlocui florile vechi cu aranjamente florale noi, într-un program periodic - de obicei zilnic, săptămânal sau lunar - pentru a păstra zonele proaspete și atrăgătoare. Unii lucrează cu designeri de interior pentru a crea aranjamente.

Designerii de flori, care desfășoară activități independente sau  au propriul magazin, trebuie să rezolve și probleme privind  afacerea lor. Ei urmăresc veniturile, cheltuielile și impozitele. Unii angajează personal și îl supraveghează pentru îndeplinirea acestor sarcini.

Pregătirea designerilor florali
Majoritatea designerilor florali au  diplomă de liceu sau echivalentul. Există programe post-liceale  care sunt utile pentru florarii care doresc să își înceapă propria afacere. Programele de design floral și tehnicile de îngrijire a florilor sunt disponibile prin intermediul școlilor  private, școlilor profesionale și colegiilor publice. Majoritatea oferă un certificat sau o diplomă. Lecțiile privind identificarea florilor și plantelor, conceptele de design floral și publicitatea, împreună cu alte cursuri de afaceri, precum și experiența de lucru in seră fac parte din programele de certificare și de acordare a diplomei. Unele colegii și universități din sistemul public oferă certificate sau diplome pentru gestionarea sau managementul in domeniul floricultură / florării.

În România, principalele tipuri de cursuri de design floral disponibile sunt cele de tip "open" - deschis, în care organizatorii anunță cu mai multe săptămâni înainte data cursului, iar participanții se înscriu atrași de tematica evenimentului și de notorietatea trainer-ului. Ocazional, sunt organizate și cursuri de tip 1:1, la care participă doar un trainer și un cursant. Costurile acestui tip de training-uri sunt foarte mari pentru cursant, întrucât trebuie plătită întreaga logistică. Piața cursurilor de design floral este disputată, în România, de două tipuri principale de jucători. Pe de-o parte, sunt firmele de training și cursuri ce acoperă mai multe domenii generale de activitate, cum ar fi bucătărie, cosmetică, dans, actori, vânzări etc., ce au în ofertă și cursuri de aranjamente florale. Pe de altă parte, au apărut și în România firme specializate în domeniul cursurilor și work-shop-urilor de aranjamente florale, ce furnizează doar aceste tipuri de cursuri. În general, companiile cu ofertă diversificată de cursuri se adresează începătorilor din domeniu, pe când companiile specializate și-au construit cursuri și pentru cei avansați în domeniul floral, după cum arată o analiză publicată la sfârșitul lui 2018 în revista de business Profit.ro.

Instruirea designerilor florali
Noii designeri florali câștigă de obicei  experiență lucrând direct cu un designer floral experimentat. Ei pot începe prin pregătirea aranjamentelor simple de flori și exersează legarea arcurilor și panglicilor, tăierea tulpinilor la lungimi corespunzătoare și învață despre manevrarea și îngrijirea adecvată a florilor. Designerii de flori învață, de asemenea, despre diferitele tipuri de flori, proprietățile lor de creștere si cum să le folosească in aranjamente florale mai complexe.

Controverse
Designerii de flori pot experimenta condiții  de lucru stresante în timpul sezoanelor de vârf, cum ar fi Ziua Îndrăgostiților, Ziua Mamei sau Crăciunul. Aceștia sunt, de asemenea, presați pentru a respecta termenele neprevăzute atunci când sunt făcute comenzi suplimentare sau de ultimă oră pentru zile de naștere, înmormântări și alte ocazii. Deși există satisfacția muncii în ceea ce privește creația lor artistică, poate exista și stres atunci când miresele sau cei de la pompe funebre  sunt nemulțumiți.

Referințe

Bibliografie
Flowers: The Complete Book of Floral Design, de Paula Pryke, Editura Rizolli; 2004
Creative Flower Arranging: Floral Design for Home and Flower Show, de Betty Belcher, Editura Timber Press; 1993

Flori
Flori
Aranjamente florale

Designer de aranjamente florale


Hanatul Siberiei a fost unul dintre cele șapte hanate succesoare ale Hoardei de Aur, formate după destrămarea acestui stat.

Istoric
În 1582 cazacii conduși de Ermak Timofeevici i-au învins pe tătarii din Hanatul Siberiei, începându-se astfel penetrarea treptată a cazacilor și explorarea Siberiei de către ruși și supunerea populației locale, obligate acum să plătească tribut în blănuri. Din secolul al XVII-lea devine un loc de exil și colonie penală a țarilor ruși, iar din secolul al XX-lea începe o  colonizare rusească pe scară largă în acest teritoriu.

Note

Hanatul Siberiei
Istoria Siberiei
Fondări în 1468
Foste monarhii din Asia

Hanatul Siberiei


Le molossiambe (grec ancien μολοσσίαμϐος, μολοσσοΐαμϐος, μολοσσὸς ἰαμϐικός ; latin molossiambos) est, dans la métrique antique, un pied de cinq syllabes à longueurs variées, composé de trois longues, d'une brève et d'une longue ou plutôt d'un molosse suivi d'un iambe ; il est noté : | — — — ∪ — |.

Étymologie
Mολοσσίαμϐος vient de μολοσσός, « molosse » et ἴαμϐος, « iambe ».

Usage
Le pied est mentionné par Diomède « molossiambos ex tribus longis et breui et longa temporum nouem ». Il figure chez lui entre le mésobraque, composé de deux longues, d'une brève et de deux longues (noté pour sa part | — — ∪ — — |) et le colobos, pied composé de quatre longues suivies d'une brève (noté | — — — — ∪ |).

On peut citer comme exemple de cette prosodie le mot latin « ādmīrābĭlēs ».

Marius Victorinus donne pour sa part un exemple de dimètre molossiambique latin : « Mārcēntī grădū | nēctēbānt chŏrōs ».

Notes et références

Articles connexes
 Iambe
 Métrique antique
 Molosse (poésie)
 Pied (poésie)
 Scansion

Pieds métriques

Molossiambe


شالي هي المدينة والقلعة القديمة في قلب واحة سيوة في الصحراء الليبية بمصر، وتعد من أشهر معالمها التاريخية.

ويعود تاريخ المدينة القديمة إلى آلاف السنين قبل الميلاد، حيث تحتوي على معبد آمون الذي أنشأه المصريون القدماء. ثم جاء الإسكنر الأكبر إلى ذلك المعبد لدى دخوله مصر كي يتعبد هناك ويعلن نفسه ابن آمون، وذلك لعلمه بأهمية ذلك الإله عند كلا من المصريين، واليونانيين. حتى أنه أوصى أن يدفن هناك، على أنه لم يُعرف أبداً ما إذا كان قد تم ذلك بالفعل أم لا.

أما القلعة فهي حصن قديم من الطوب اللبن، وقد تم بناؤها بين القرنين 12 - 13 بهدف رد هجوم العرب والقبائل المتنقلة في الصحراء، حيث سادت الفوضى في الصحراء الغربية بعد عصر الامبراطورية الرومانية، فكانت القبائل تغير على بعضها البعض بهدف الحصول على الغذاء من مناطق الأبار المأهولة بالسكان، مما دفع أهالى سيوة لبناء قلعة عالية لحمايتها من الغزاة، وكان معظمهم من العرب القريبين من واحة سيوة. وتعد قلعة شالى من أهم المزارات السياحية فيها.

مصادر

قرى سيوة

شالي (سيوة)


Taijirō Amazawa (jap. , Amazawa Taijirō, * 21. Juli 1936 in Tokio; † 25. Januar 2023 in Chiba) war ein japanischer Dichter, Übersetzer und Literaturwissenschaftler.

Leben
Amazawa studierte von 1956 an mit dem Filmkritiker und Romanisten Shigehiko Hasumi an der Universität Tokio. Von 1964 bis 66 setzte er sein Studium an der Universität von Paris fort. Amazawa unterrichtete mittelalterliche französische Literatur mit Schwerpunkt auf der  Gralsdichtung und dem Mythenkreis um König Artus. Er trat zudem als Übersetzer französischer Dichtungen u. a. von Chrétien de Troyes, Marie de France, Jean Renart, Rutebeuf, Adam de la Halle, Robert de Clari, Jean de Joinville, Philippe de Commynes, Charles Perrault, Julien Gracq und François Villon hervor. Er ist Mitbegründer der Zeitschrift Kyoku.

1957 wurde er mit einem Buch über die poetische Welt des Dichters Miyazawa Kenji bekannt, über den er 1968 eine vielbeachtete Studie verfasste. In den 1960er Jahren entstanden zwei Gedichtbände, ab den 1970er Jahren wandte er sich verstärkt dem Prosagedicht zu. 1985 wurde Amazawa für Jigoku nite () mit dem  Takami-Jun-Preis ausgezeichnet, 2001 erhielt er den Yomiuri-Literaturpreis in der Kategorie Lyrik und den Verdienstorden am purpurnen Band für Yūmei gūrinka (). 2009 wurde er Mitglied der Japanischen Akademie der Künste, ein Jahr später erhielt er den Orden des Heiligen Schatzes.

Quellen

 Louis Frédéric: "Japan encyclopedia", Neuauflage Harvard University Press, 2005, ISBN 978-0-674-01753-5, S. 27
 Larousse - Amazawa Taijiro

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Japanisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Lyrik
Übersetzer aus dem Französischen
Übersetzer ins Japanische
Literaturwissenschaftler
Träger des Ordens des Heiligen Schatzes
Japaner
Geboren 1936
Gestorben 2023
Mann

Taijirō Amazawa


Chart.js est une bibliothèque JavaScript open source gratuite pour la visualisation de données. Créée par le développeur web Nick Downie en 2013, la bibliothèque est maintenant maintenue par la communauté et est la deuxième bibliothèque de graphiques JS la plus populaire sur GitHub par le nombre d'étoiles après D3.js. Chart.js est rendu dans un canvas HTML5. Elle est disponible sous la licence MIT.

Les références

Liens externes

Logiciel libre sous licence MIT
JavaScript
Bibliothèque JavaScript
Logiciel de visualisation de données

Chart.js


"De levendes Land" er en dansk salme af N.F.S. Grundtvig, skrevet i februar 1824, men først udgivet i Poetiske Skrifter, bind 5 i 1883. Den er i nyere udgaver af Den Danske Salmebog opført som "O kristelighed", og i Den Danske Salmebog 2003 er hele salmen tillige med under titlen "Jeg kender et land".

"De levendes Land" er skrevet som et opgør med Thomas Kingos salme fra 1681 "Dend XI. Sang. Keed af Verden, og kier ad Himmelen" (også kendt som "Far, verden, far vel"), som den deler struktur og versemål med. Kingos salme beskriver Himmelen med længsel, idet denne verden er et koldt sted at være. I modsætning hertil er det Grundtvigs holdning, som han beskriver i sin salme, især fra vers syv og frem, at Himmeriget findes på Jorden. Det daglige liv er i sig selv er en del af at være i Himmelen. "De levendes Land" er derfor lys i sit udtryk og lægger vægt på kærligheden som en gennemgående kraft; kærligheden i Grundtvigs opfattelse er først og fremmest Guds kærlighed.

I salmens første tre vers priser Grundtvig paradiset, som børn kunne drømme om det, i de tre næste omtaler han det paradis, som mange voksne mennesker forgæves forsøger at finde på Jorden, mens de sidste syv vers priser livet på Jorden. I versene ni til elleve tager han udgangspunkt i Paulus' Første Brev til Korintherne med dens omtale af tro, håb og kærlighed ("Men størst af dem er kærligheden"), og i vers elleve og tolv glædes han over Guds rige, som er til stede på Jorden. Endelig forkynder Grundtvig i sidste vers, at livet findes både i Himmelen og på Jorden.

Salmen består af tretten vers på hver seks linjer med rimmønsteret A-A-B-B-C-C. I Salmebogen er de syv af versene med i "O kristelighed", mens den står næsten uændret i "Jeg kender et land" bortset fra titellinjen. Der findes en anden udgave med 16 vers.

L.M. Lindeman skrev i 1862 melodi til "De levendes Land" og "Far, verden, far vel".

"De levendes land" indgår i lyrikantologien af tolv digte i Kulturkanonen fra 2006.

Referencer

Eksterne henvisninger

Digte fra Danmark
Litteratur i 1824
Kulturkanonen
Salmer af N.F.S. Grundtvig
Salmer i Den Danske Salmebog

De levendes Land


الصرح هو بوابة ضخمة لمعبد مصري. تأتي الكلمة من المصطلح اليوناني «بوابة». ويتكون من برجين، كل منهما مدبب ويعلوه إفريز، متصل بجزء أقل ارتفاعًا يحيط بالمدخل بينهما. كانت البوابة بشكل عام حوالي نصف ارتفاع الصرح. تظهر اللوحات المعاصرة للصروح بأعمدة طويلة ترفع لافتات.
في الديانة المصرية القديمة، كان الصرح يعكس «أفق» الهيروغليفية، والذي كان تصويرًا لتلين «تشرق الشمس وتغيب بينهما». وبالتالي، فقد لعبت دورًا حاسمًا في العمارة الرمزية للمبنى المرتبط بمكان إعادة الخلق والبعث.

العمارة المصرية

غالبًا ما كانت الصروح تزين بمناظر تؤكد على سلطة الملك لأنها كانت الواجهة العامة للمبنى. على الصرح الأول لمعبد إيزيس في فيلة، يظهر الملك المصري وهو يذبح أعداءه بينما تنظر إيزيس وحورس وحتحور. يمكن رؤية أمثلة أخرى على الصروح في الكرنك ومعبد الأقصر وإدفو. غالبًا ما كانت تُقام طقوس الإله آمون على قمة صروح المعبد. عادة ما يقف زوج من المسلات أمام الصرح.

بالإضافة إلى الأخاديد الرأسية القياسية على الوجه الخارجي لجدار الصرح والتي تم تصميمها لحمل أعمدة العلم، احتوت بعض الأبراج أيضًا على سلالم وغرف داخلية. تعود أقدم الأبراج السليمة إلى المعابد الجنائزية من عصر الرعامسة في القرنين الثالث عشر والثاني عشر قبل الميلاد.

يتكون الصرح من كتلتين حجريتين كبيرتين تحيط بباب بجوانب مائلة. كل جانب من جوانب الواجهة مجوف من واحد إلى أربعة خطوط عمودية مخصصة للصواري التي من أعلى ها تطفو لافتات متعددة الألوان، وهي العادة السارية في جميع المعابد من الإمبراطورية المصرية.

الجدران الخارجية مصنوعة من كتل حجرية مقطوعة، مجمعة بمفاصل حادة، بدون مواد رابطة أو ملاط، في حين أن الحشو الداخلي يتكون من أحجار ذات معايرة وحجارة مختلفة، وكتل غالبًا ما يتم استردادها من الإنشاءات القديمة التي توقفت عن إرضاءها. هكذا استخدم حورمحب، آخر ملوك الأسرة الثامنة عشرة، حجارة معبد سلفه أخناتون لبناء صروح خاصة به.

كانت في الأصل محاط بأبواب ضخمة غنية بالأعمال، ويعلوه إفريز وعتب مزين تقليديًا بالقرص المجنح. يشكل تراس السطح جدارًا ستارة بين البرجين. تم تزيين كل ركن على ارتفاع طارة بالكامل، وهي عبارة عن قالب من مقطع دائري يذكرنا بخرز من القش والأرض المدكوكة من منشآت الأجداد. كورنيش تقليدي منحوت ومطلي، يُعرف باسم «المضيق المصري»، يتوج ويحيط بسقف يشكل شرفة علوية على كل قمة من قمة المبنى.

في الطابق الأرضي من الفناء، يوجد بابان صغيران يتيحان الوصول إلى سلالم داخلية ذات ربع دورة، مضاءة بشكل خافت بواسطة العيون. تخدم هذه السلالم التراسات وغرف المرافق الصغيرة بأعداد ومستويات مختلفة ومجهزة أحيانًا بفتحة على الواجهة الخارجية للسماح بتخزين الصواري ورفع اللافتات.

تاريخ

من الأصول الغامضة للصرح، نجد العناصر الأولى الممكنة في المعبد الشمسي لني أوسر رع، الأسرة المصرية الخامسة، في أبو غراب حيث يُفترض أنه يوجد في جدران الهرم نموذج أولي على شكل صرح لما سيتطور إلى الصرح الصحيح.

تم العثور على بعض بقايا الفترة الانتقالية الأولى في معبد مدامود.

تم العثور على مبانٍ يعود تاريخها إلى الأسرة الثانية عشرة حيث تم بناء صرح واحد فقط ولكن في عهد الأسرة الثامنة عشر أصبحت اثنتان تم إدخال بوابة المعبد بينهما.

إذا كانت في المملكة المصرية الوسطى، التي شهدت تطور هذا النوع من البوابات الأثرية، فقد تم بناؤها حصريًا من الطوب، باستثناء الباب المركزي، من الإمبراطورية المصرية، فقد تم بناؤها في كثير من الأحيان من الحجر. لا يزال شكله العام ثابتًا تمامًا، حيث تظهر الجدران ثمارًا مهمة إلى حد ما تفضل بناء صروح أعلى وفقًا لأهمية الأماكن المقدسة. يمكن رؤيتها من بعيد في وسط المدينة، ومن السهل رؤيتها فوق المنازل والمباني المبنية من الطوب الخام ونادراً ما تتجاوز ثلاثة مستويات من الارتفاع.

بدأ مع الملك تحتمس الثالث زخرفة الصروح بنقوش تصور مشاهد الحرب مستوحاة من لوحة نارمر حيث يمسك الحاكم العدو بشعره ويكون مستعدًا لضرب الحاجز بصولجانه. غالبًا ما يتكرر هذا الشكل أيضًا من قبل الملوك الآخرين لأنه يعتبر حماية سحرية للملك ولمصر.

كما تضمنت الزخارف هزيمة الفوضى التي مثلتها حيوانات مثل التمساح أو تسليم الإله آمون لحاكم خبيش كرمز للحماية الإلهية للملك.

في عصر الإمبراطورية المصرية، تم بناء عدة صروح في نفس المعبد بارتفاع متناقص كما في معبد الكرنك الذي يضم عشرة صروح.

إحياء العمارة

استنادًا إلى هياكل البوابة القديمة، تشير الأبراج في العمارة الحديثة إلى أعمدة ضخمة، غالبًا ما تكون مزينة بالنحت المعماري، والتي تحيط ببوابة مدخل في جدار أو سياج. تم استخدام الأبراج في تصميم بوابات الدخول للمباني التمثيلية، لا سيما في العمارة الباروكية والكلاسيكية الجديدة وإحياء العمارة المصرية.

شهد القرنان التاسع عشر والعشرين استخدام الهندسة المعمارية الصخرية للجسور مثل جسر ميناء سيدني وكآثار قائمة بذاتها مثل باتشام بايلون في برايتون وهوف بإنجلترا.

المراجع

بوابات (مبنى)
عناصر معمارية

صرح


An Fingerhuthia africana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Georg Christian Lehmann. An Fingerhuthia africana in nahilalakip ha genus nga Fingerhuthia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Fingerhuthia

Fingerhuthia africana


Fethi Bey (1891, Ayazpaşa -  27 Şubat 1914, Taberiye Gölü yakınları), Türk asker. İlk Türk pilotlarındandır.

"Yüzbaşı Fethi Bey; 1891 İstanbul doğumludur. 1901 yılında Bahriye Çarkçı Ameliyat Mektebi İdadisine girmiştir. 1908 yılında 'çarkçı subayı' olarak fabrikaya atanır. 1910 yılında Hamidiye Kruvazörü' nün Adriyatik Limanları' nı ziyaretinde motor çarkçısı olarak görev yapmıştır. 1911'de Esliha Tamirat Fabrikası' nda çalışmıştır. 3 Temmuz 1912 tarihinde Bristol Tayyare Mektebi' ne pilotaj tahsili için gönderilmiştir. Hava sınıfına geçmiş, Garp ve Şark Ordusu' nda pilot olarak görev yapmıştır. Balkan Harbi' ndeki muvaffakiyetleri gereği 'gümüş liyakat madalyası' ile taltif edilmiştir. 1913 yılında yüzbaşı rütbesine terfi etmiş ve tayyare bölüğünün ikinci takım subayı olmuştur. 1914 yılı başında ise Mısır'a gidecek ekibe ilk sıradan dahil olmuştur."

8 Şubat 1914 tarihinde silah arkadaşı Sadık Bey ile birlikte 'Muavenet-i Milliye' isimli Blériot XI/B uçağıyla İstanbul-Kahire uçuşuna başlamışlardır. Konya, Ulukışla, Adana, Humus ve Şam üzerinden Kahire'ye uzanacak bu hava yolculuğunu tamamlayamayarak; 27 Şubat 1914 tarihinde, Şam'ın Taberiye ilçesi Şimiriye bucağı yakınlarında düşmüş ve Türk havacılık tarihinin ilk kayıpları arasında yer almışlardır. Mezarı, Sadık Bey'inki ile birlikte Şam'daki Selahaddin Eyyubi Türbesi haziresindedir.

Hatırası
Fethi Bey'in hedefine varamadan kazadan ölmesi, o günlerde ülke çapında büyük üzüntüye yol açmıştı. Muğla'nın Meğri kasabasına Fethiye adının verilişi Tayyareci Fethi Bey'in ölümünün yarattığı üzüntüden dolayıdır. 2004 yılında Tayyareci Fethi Bey'in anıt heykeli Fethiye'de antik tiyatronun hemen karşısında bulunan Şehit Yüzbaşı Tayyareci Fethi Bey Milli Parkında sergilenmeye başlandı, daha sonra bu heykel 2018 yılında yapılan Fethiye Devlet hastanesi karşısında bulunan Şehit Fethi Bey parkındaki yeni yerine taşındı.

Behçet Kemal Çağlar, Tayyareci Fethi Bey için şu dizeleri yazdı:

"Aslan uçtu" diye söylenir methi;
Bu kutsal toprağın çocuğu Fethi..
Kahrolur darbanla elbet her zaman
Olursa bakış yan ve maksat eğri;
Bak; Fethiye oldu sayende Meğri,
Kartalım! gölgende hürdür bu vatan.

Ayrıca bakınız

 Tayyareci Nuri Bey
 Tayyareci Sadık Bey

Kaynakça

1891 doğumlular
1914 yılında ölenler
Havacılık kazalarında ve olaylarında ölen kişiler
20. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı havacıları
Osmanlı deniz subayları
Beşiktaş JK kurucuları

Tayyareci Fethi Bey


Nothotalisia, novi rod tropskog drveća i grmova iz porodice Picramniaceae. Pripada mu tri vrste, od kojih su dvije vrste otkrivene 2011. nove znanosti, treća vrsta Nothotalisia peruviana izvorno je opisana kao Talisia peruviana u porodici Sapindaceae.

Rod je opisan 2011.; tipična vrsta je Nothotalisia piranii  W.W.Thomas iz Perua

Vrste
 Nothotalisia cancellata W.W.Thomas
 Nothotalisia peruviana (Standl.) W.W.Thomas
 Nothotalisia piranii W.W.Thomas

Izvori

Picramniales

Nothotalisia


Martin Garralaga, né le  à Barcelone (Espagne), et mort le  à Los Angeles (Woodland Hills), est un acteur espagnol qui a travaillé à Hollywood des années 1930 jusqu'aux années 1960. Il était marié à la chanteuse d'opéra et actrice Rosa Rey.

Biographie

Garralaga est arrivé pour la première fois aux États-Unis lorsqu'il a navigué de Saint-Domingue, en République dominicaine, à San Juan (Porto Rico), sur le bateau à vapeur Catherine en avril 1924.

Il a joué dans plus de deux cents rôles au cinéma et à la télévision et est probablement mieux connu pour son interprétation de Pancho dans les premiers films de Cisco Kid.

Il est inhumé au Forest Lawn Memorial Park à Glendale.

Filmographie partielle
 1933 : El Rey de los Gitanos de Frank R. Strayer
 1943 : Pour qui sonne le glas () de Sam Wood : Capitaine Mora
 1947 : Taïkoun (Tycoon) de Richard Wallace : Chávez
 1948 : Le Destin du fugitif (Four Faces West) d'Alfred E. Green : Florencio
 1949 : L'Île au complot (The Bribe) de Robert Z. Leonard : Pablo Gomez
 1949 : Le Dernier Bandit () de Joseph Kane : Patrick Moreno
 1950 : Le Convoi maudit () de Roy Rowland : le père Damasco
 1950 : Le Kid du Texas () de Kurt Neumann : Morales
 1950 : Marqué au fer (Branded) de Rudolph Maté : Hernandez
 1950 : Les Nouvelles Aventures du Capitaine Blood () de Gordon Douglas : Antonio Viamonte
 1951 : Bride of the Gorilla de Curt Siodmak : un indigène
 1952 : L'Affaire Cicéron () de Joseph L. Mankiewicz : un maître d'hôtel
 1952 : Le Gorille de Brooklyn () de William Beaudine : Pepe Bordo
 1953 : Le Voyage de la peur () d'Ida Lupino : le barman
 1953 : Passion sous les tropiques () de Rudolph Maté : don Pascual
 1957 : Le Salaire du diable () de Jack Arnold : Jesus Cisneros
 1962 : Seuls sont les indomptés () de David Miller : le vieil homme dans le bar latino
 1964 : L'Île des dauphins bleus () de James B. Clark : le prêtre
 1969 : Qu'est-il arrivé à tante Alice ? () de Lee H. Katzin : Juan

Notes et références

Liens externes

Crédit d'auteurs

Naissance à Barcelone
Acteur espagnol de cinéma
Personnalité inhumée au Forest Lawn Memorial Park (Glendale)
Naissance en novembre 1894
Décès en juin 1981
Décès à Woodland Hills
Décès à 86 ans

Martin Garralaga