රංගනය
ජෝ අබේවික්‍රම - දාස
අනෝජා වීරසිංහ - පුෂ්පලතා
සනත් ගුණතිලක - චන්දන
ඩග්ලස් රණසිංහ - තිස්ස
ලීනා ද සිල්වා - නැන්දා
ස්වර්ණා මල්ලවආරච්චි
නීල් අලස්
විජේරත්න වරකාගොඩ
රත්නාවලී කැකුණවෙල
ස්ටැන්ලි පෙරේරා
අනුර මැදගොඩ
සෝනියා දිසානායක
තිස්ස උඩංගමුව
සතිස්චන්ද්‍ර එදිරිසිංහ
සුගත් සමරකෝන්
ප්‍රැන්සිස් වීරකෝන්
නවනන්දන විජේසිංහ
තිලක් කුමාර රත්නායක
ප්‍රසන්ජිත් අබේසූරිය

ගීතයන්
ගීත ප්‍රබන්ධය – මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්න

කුන්ද කැලේ පූදින්නේ - මායා දමයන්ති පෙරේරා
කැලෑ මල් පිපේ - සුනිල් එදිරිසිංහ

නිෂ්පාදනය
සහාය අධ්‍යක්ෂණය – අශෝක නිශ්ශංක
අංග රචනය – ඩෙරික් ප්‍රනාන්දු
කලා අධ්‍යක්ෂණය – ලයනල් සිල්වා
ශබ්ද පරිපාලනය – එස්. සාරාංගරාජා, කේ. පී. කේ. බාලසිංහම්, කේ. බාලසුබ්‍රමනියම්
රසායනාගාර කටයුතු - හොංකොං කලර් මූවී ලැබ් - හොංකොං
නිෂ්පාදන කළමනාකරු - සිරිතුංග බී. පෙරේරා

විශේෂතා
ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම වෛවර්ණ සිනමාස්කෝප් චිත්‍රපටය.

ප්‍රදර්ශනය
එල්ෆින්ස්ටන් - මරදාන, විජිත – රත්මලාන, නිව් මෙට්රෝ - නුගේගොඩ, විජයන්ති – කඩුවෙල, ගැමුණු - වත්තල, රීගල් - මීගමුව, මුවිටෝන් – දළුගම, ජයමිණි – පානදුර, ප්‍රින්ස් - ගාල්ල, නිව් සීගිරි – කටුගස්තොට, මොඩර්න් – කුරුණෑගල, ජෝති රත්නපුරය යන සිනමා ශාලාහිදී ප්‍රදර්ශනය අරඹන ලදී.

කැලෑ මල්


Rita Schönenberger (geb. Heggli; * 3. Dezember 1962) ist eine ehemalige Schweizer Hürdenläuferin und Weitspringerin.

1987 wurde sie über 60 Meter Hürden Vierte bei den Leichtathletik-Hallenweltmeisterschaften in Indianapolis und erreichte bei den Weltmeisterschaften in Rom über 100 Meter Hürden das Halbfinale. Bei den Olympischen Spielen 1988 in Seoul schied sie über 100 Meter Hürden im Viertelfinale aus.

Bei den Europameisterschaften 1994 in Helsinki scheiterte sie im Weitsprung in der Qualifikation.

Sechsmal wurde sie Schweizer Meisterin über 100 Meter Hürden (1984–1989) und vierzehnmal im Weitsprung (1980, 1984–1992, 1994–1997). In der Halle holte sie achtmal den nationalen Titel über 60 Meter Hürden (1985–1991, 1993) und dreimal im Weitsprung (1992–1994).

Persönliche Bestleistungen
 60 m Hürden (Halle): 8,07 s, 5. März 1988, Budapest
 100 m Hürden: 13,07 s, 15. September 1987, Lausanne
 Weitsprung: 6,59 m, 3. September 1985, Kōbe
 Halle: 6,23 m, 2. Februar 1992, Magglingen
 Dreisprung: 12,56 m, 8. August 1999, Luzern
 Siebenkampf: 5983 Punkte, 7. Juli 1985, Cham

Weblinks
 Athletenporträt von Rita Schönenberger bei der IAAF (englisch)

Hürdenläufer (Schweiz)
Weitspringer (Schweiz)
Olympiateilnehmer (Schweiz)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1988
Universiadeteilnehmer (Schweiz)
Teilnehmer der Sommer-Universiade 1987
Schweizer
Geboren 1962
Frau

Rita Schönenberger


Gyromitra, (Elias Magnus Fries, 1849) numită în popor zbârciog fals, este un gen de ciuperci din familia Discinaceae, ordinul Pezizales și încrengătura Ascomycota care cuprinde în prezent, conform filogeneticii moleculare moderne, global aproximativ 20 de specii, în Europa ceva mai puține. Acest gen saprofit este în mod predominant locuitor de sol, dar apare de asemenea pe mulci. Tip de specie este Gyromitra esculenta.

Filogenetică și morfologie
Aceste ciuperci aparțin filogenetic ordinului Pezizales din încrengătura Ascomycota în subregnul Dikarya al Regnum Fungi. Analiza ADN-ului ribozomal multora dintre Pezizales a arătat că genul Gyromitra este mai strâns legat de genul Discina (precum și Pseudorhizina sau Hydnotrya) și numai distanțat aferent soiului Helvella. Astfel, cele patru genuri sunt acum incluse în familia Discinaceae.

La acest gen stocul de spori este expus. Astfel numitul Apothecium seamănă unei pălării de ciupercă (de acea tot buretele este compus din același țesut), producând sporii lui, de obicei de fiecare dată 8, în structuri asemănătoare unui sac sau tub numite Asci. Sporii sunt grupați între hife sterile într-un strat fructifer (Hymenium).

Descriere
 Corpul fructifer: formează apotecii mari cu sau fără picior bine dezvoltat cu aspect de creier, mezenter sau șa ori adâncite la mijloc în formă de cupă (de exemplu Gyromitra melaleuca). Diametrul este foarte diferit, oscilând în maxim de la 5 cm (Gyromitra leucoxantha) până la 20 cm (Gyromitra gigas). Coloritul poate varia pe exterior între ocru-gălbui, galben-măsliniu brun-măsliniu până la brun-negricios, fiind pe inferior alb. Sporii sunt elipsoidali până lung-elipsoidali, netezi, hialini (translucizi), câteodată cu un vârf fusiform, conținând mereu 1-3 de picături de ulei gălbuie, ajungând la o mărime maximală de 32–38 × 12–14 microni (Gyromitra gigas). Pulberea sporilor est albă.
 Piciorul: are o lungime de până la 13 (15) cm (Gyromitra caroliniana) și o grosime maximală de peste 6 cm (Gyromitra gigas), fiind format neregulat, străbătut de nervuri longitudinale, făinos sau fin tărâțos pe exterior, prezentând o încrengătură de goluri în interior. Culoarea este albicioasă în tinerețe, apoi capătă adesea nuanțe rozalii sau roșiatice din ce în ce mai evidente.
 Carnea: este albicioasă până ușor gălbuie, ceroasă, marmorată și sfărâmicioasă, de gust savuros și miros aromatic (din când în când chiar ușor spermatic).

Specii (selecție)

</div>

Speciile genului în imagini (selecție)

Toxicitate și comestibilitate

Toate speciile Gyromitra sunt în stare crudă ușor până extrem de otrăvitoare, chiar letale. Ele produc giromitrină (nume dat după genul ciupercii, pe vremuri "acid helvelic") care se descompune într-un produs chimic foarte toxic și volatil în N-metil-N-formilhidrazină și monometilhidrazină. Monometilhidrazina care a fost folosită în trecut ca combustibil la rachete, inhibă  coenzima piridoxil-fosfat și acidul gamaaminobutiric (GABA). N-metil-N-formilhidrazina inhibă enzimele citocromului P450. Cel mai periculos soi este Gyromitra esculenta cu 50–320 mg per kg în ciuperca proaspătă (doza mortală pentru adulți: 20–50 mg per kg greutate, la copii mai puțin). În alte ciuperci acestui gen se găsește mult mai puțină giromitrină. Astfel toxicologul Peter D. Bryson a dovedit giromitrina și derivatul ei mono-metil-hidrazină (care se transformă în stomac din giromitrină), otrăvitoare pentru om, există și în alte specii Gyromitra în doze reduse, ca de exemplu în G. ambigua, G. brunnea și G. fastigiata, dar nu în G. gigas sau G. infula. "Pilzforum 2000" argumentează, că conținutul de toxină în acești bureți oscilează, se pare că există diferențe regionale enorme în nivelurile de toxine.

Faimosul micolog ceh Albert Pilát (1903-1974) afirmă pentru Gyromitra gigas (care se găsește și este consumată destul de des, mai ales în Boemia de Mijloc) că ingerarea a rămas fără un singur caz de intoxicație cunoscut cu acest tip.

Cel mai periculos burete este cu mare interval zbârciogul gras. Ironia sorții face ca aceasta ciupercă să poarte numele de "esculenta", ceea ce înseamnă în limba latină "comestibil". Giromtrina devine într-adevăr instabilă la căldură, este volatilă și solubilă în apă, încât astfel ciuperca a fost mâncată mai devreme după două fierbere sau uscare (păstrând-o în continuare cel puțin un sfert de an).

Soiul a fost până în anii 70 ai secolului al XX-lea o ciupercă agreată de piață. În Europa de Est și de Nord acest burete încă se consumă în cantități însemnate în ciuda faptului că este toxică, insa Finlanda este vândut pe piață. Dar și fierberea zbârciogului gras cel puțin în două ape sau uscatul înainte de a-l consuma, nu garantează nimănui comestibilitatea sa sută la sută. Celelalte soiuri sunt mult mai inofensive, dar un risc rămâne.

Note

Bibliografie
 H. Clémençon: "Pilze im Wandel der Jahreszeiten", vol. 2, Editura Éditions Piantanida, Lausanne 1981
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Meinhard Michael Moser: " Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983
 Linus Zeitlmayr: "Knaurs Pilzbuch", Editura Droemer Knaur, München-Zürich 1976, ISBN 3-426-00312-0

Legături externe

Gyromitra
1804 în știință

Gyromitra


Nina Windmüller (* 8. November 1987 in Bergisch Gladbach-Bensberg) ist eine deutsche Fußballspielerin.

Karriere
Windmüller begann in der Grundschule mit dem Fußballspielen. Von 2005 bis 2008 spielte sie 45 Partien für den TuS Köln rrh. in der zweiten Bundesliga und erzielte dabei zwölf Tore. 2008 erreichte sie mit der Mannschaft das Halbfinale des DFB-Pokals, das sie allerdings 0:2 gegen den 1. FC Saarbrücken verlor. In der Saison 2008/09 lief sie im Trikot von Bayer 04 Leverkusen auf, nachdem sich die Frauenfußballabteilung des TuS Köln rrh. aufgelöst hatte und nach Leverkusen gewechselt war. Zur Saison 2009/10 schloss sie sich dem Ligakonkurrenten 1. FC Köln an.

Nach einem Jahr in Köln wechselte Windmüller im Sommer 2010 zur zweiten Mannschaft des FCR 2001 Duisburg, für die sie in den folgenden drei Spielzeiten 28 Spiele absolviert hatte. Zur Saison 2011/12 unterschrieb Windmüller einen Zweijahresvertrag für die erste Mannschaft Duisburgs. Am 26. Februar 2012 (13. Spieltag) kam sie im Spiel gegen den Hamburger SV zu ihrem Erstligadebüt, als sie in der 88. Minute für Kozue Andō eingewechselt wurde. Nachdem ihr Vertrag in Duisburg nicht verlängert wurde, kehrte sie zur Saison 2013/14 zum 1. FC Köln zurück.

Nach dem Bundesliga-Aufstieg in der Saison 2014/15 beendete Windmüller ihre aktive Zeit als Fußballerin. Sie spielte zwar noch kurzzeitig für die Alemannia Aachen, widmete sich aber hauptberuflich ihrer Karriere als Fußball-Freestylerin.

2018 kehrte Windmüller zum 1. FC Köln zurück, und spielt dort in der ersten und zweiten Mannschaft des Vereins.

Privat
Windmüller hat ein Studium der Fitness-Ökonomie absolviert und arbeitete neben dem Fußball im Fitness-Studio ihrer Eltern in ihrem Heimatort. Sie ist die ältere Schwester von Gino Windmüller.

Hauptberuflich ist Windmüller mittlerweile als Fußball-Freestyle Künstlerin unterwegs.

Erfolge
 Halbfinale im DFB-Pokal 2007/08

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Bayer 04 Leverkusen)
Fußballspieler (1. FC Köln)
Fußballspieler (FCR 2001 Duisburg)
Fußballspieler (Alemannia Aachen)
Artist
Deutscher
Geboren 1987
Frau

Nina Windmüller


Oktant, Açı ölçmeye mahsus, özellikle uçaklarda kullanılan, bir tesviye ruhlusunu havi sekstanta benzer bir alet. Bu alet; güneş, ay veya diğer bir gezegenin ya da ufuk düzleminin üst tarafında bulunan herhangi bir yıldızın açısal yüksekliğini ölçer

Seyir ekipmanları
Astronomik aletler
Göksel navigasyon

Oktant


The Royal Theatre of La Monnaie (, ; ; both translating as the "Royal Theatre of the Mint") is an opera house in central Brussels, Belgium. The National Opera of Belgium, a federal institution, takes the name of this theatre in which it is housed—La Monnaie in French or De Munt in Dutch—referring both to the building as well as the opera company. As Belgium's leading opera house, it is one of the few cultural institutions to receive financial support from the Federal Government of Belgium. Other opera houses in Belgium, such as the Vlaamse Opera and the Opéra Royal de Wallonie, are funded by regional governments.

La Monnaie is located on the Place de la Monnaie/Muntplein, not far from the Rue Neuve/Nieuwstraat and the Place de Brouckère/De Brouckèreplein. The current edifice is the third theatre on the site. The facade dates from 1818 with major alterations made in 1856 and 1986. The foyer and auditorium date from 1856, but almost every other element of the present building was extensively renovated in the 1980s. It is served by the metro and premetro (underground tram) station De Brouckère on lines 1, 3, 4 and 5.

History

The theatre of Gio-Paolo Bombarda (1700–1818)
The first permanent public theatre for opera performances of the court and City of Brussels was built between 1695 and 1700 by the Venetian architects Paolo and Pietro Bezzi, as part of a rebuilding plan following the bombardment of Brussels of 1695 by the French army. It was erected on the site of a building which had served to mint coins. The name of this site—La Monnaie (originally spelled La Monnoye) in French or De Munt in Dutch (both meaning "The Mint")—remained attached to the theatre for the centuries to come. The construction of the theatre had been ordered by Maximilian II Emanuel, Elector of Bavaria, at that time Governor of the Habsburg Netherlands. The Elector had charged his treasurer and architect, the Italian Gio Paolo Bombarda, with the task of financing and supervising the enterprise.

The date of the first performance in 1700 remains unknown, but the first showing mentioned in the local newspapers was Jean-Baptiste Lully's Atys, which was given on 19 November 1700. The French operatic repertoire would dominate the Brussels stage throughout the following century, although performances of Venetian operas and other non-French repertoire were performed on a regular basis. Until the middle of the 19th century, plays were performed along with opera, ballet and concerts.

By the 18th century, La Monnaie was considered the second French-speaking stage after the most prominent theatres in Paris. Under the rule of Prince Charles Alexander of Lorraine, who acted as a very generous patron of the arts, the theatre greatly flourished. At that time, it housed an opera company, a ballet and an orchestra. The splendour of the performances diminished during the last years of Austrian rule, due to the severe politics of the Austrian Emperor Joseph II.

After 1795, when the French revolutionary forces occupied the Belgian provinces, the theatre became a French departmental institution. Amongst other cuts in its expenses, the theatre had to abolish its Corps de Ballet. During this period, many famous French actors and singers gave regular performances in the theatre whilst touring the country's provinces. Then-consul Napoleon, visiting Brussels, judged the old theatre too dilapidated for one of the most prestigious cities of his future Empire. He ordered plans to replace the old building with a new and more monumental edifice, but the plans would only be carried out and Bombarda's building demolished in 1818, under the auspices of the new United Kingdom of the Netherlands.

The theatre of Louis Damesme (1818–1855)
The new theatre was a neoclassical building designed by the French architect Louis Damesme. Unlike Bombarda's building, which was situated along the street and completely surrounded by other buildings, the new theatre was placed in the middle of a newly constructed square. While this also gave it a monumental appearance, the main concern was safety: the building was now more accessible to firemen, and the chance of any fire spreading was reduced. The new auditorium was inaugurated on 25 May 1819 with the opera La Caravane du Caire by the composer André Ernest Modeste Grétry.

As the most important French theatre of the newly established United Kingdom of the Netherlands, La Monnaie had national and international significance. The theatre came under the supervision of the City of Brussels, which had the right to appoint a director charged with its management. In this period, famous actors like François-Joseph Talma and singers like Maria Malibran performed at La Monnaie. The Corps de Ballet was reintroduced and came under the supervision of the dancer and choreographer Jean-Antoine Petipa, father of the famous Marius Petipa.

La Monnaie would play a prominent role in the formation of the Kingdom of Belgium. Daniel Auber's opera La Muette de Portici was scheduled in August 1830 after it had been banned from the stage by King William I of the Netherlands, fearing its inciting content. At a performance of this opera on the evening of 25 August 1830, a riot broke out which became the signal for the Belgian Revolution and which led to Belgian independence.

Damesme's building continued to serve for more than two decades as Belgium's principal theatre and opera house until it burnt to the ground on 21 January 1855, leaving only the outside walls and portico.

The theatre of Joseph Poelaert (1856–present)
After the fire of January 1855, the theatre was reconstructed after the designs of Joseph Poelaert within a period of fourteen months. The auditorium (with 1,200 seats) and the foyer were decorated in a then-popular Eclectic style; a mixture of neo-Baroque, neo-Rococo and neo-Renaissance styles.

The lavish decoration made excessive use of gilded carton-pierre decorations and sculptures, red velvet and brocade. The auditorium was lit by a huge crystal chandelier made of gilded bronze and Venetian crystals, which still hangs in the centre of the domed ceiling today.

The original dome painting, representing Belgium Protecting the Arts, was painted in the Parisian workshop of François-Joseph Nolau and Auguste Alfred Rubé, two famous decorators of the Paris Opera House. In 1887, this dome painting was completely repainted by Rubé himself and his new associate Philippe-Marie Chaperon, because it was mostly tainted by  emissions from the chandelier. This dome painting stayed untouched until 1985, when it was taken down during extensive rebuilding activities and replaced by a bad copy, painted by the painter Xavier Crolls. From 1988 until 1998, the dome painting of Rubé and Chaperon was in restoration, until its final reinstatement in 1999. The sober whitewashed exterior seen today was done many decades later. Poelaert never intended to whitewash these outer walls — in 1856, the exterior did not have any whitewashing at all, as proved by many photographs of that time.

The new Théâtre Royal de la Monnaie opened on 25 March 1856 with Fromental Halévy's Jaguarita l'Indienne. In the middle of the 19th century, the repertoire was dominated by popular French composers such as Halévy, Daniel Auber, and Giacomo Meyerbeer, as well as Italian composers like Gioachino Rossini, Gaetano Donizetti, Vincenzo Bellini and Giuseppe Verdi, who had considerable success in Paris.

The opera house in the 20th century
Renovations on Poelaert's building were required shortly after opening due to faulty foundation work. The early 20th century saw the addition of a story, and in the 1950s, of a new stage building. By 1985, it was determined that a complete renovation was needed. Features such as raising the roofline by  and scooping out the stage building area—in addition to creating a steel frame to strengthen the load-bearing walls and increasing backstage space—characterised this two-year project. However, the red and gold auditorium remained largely identical. The canvas of the ceiling painting was temporarily removed for restoration and only put back in 1999. It was temporarily replaced by a copy in much brighter colours, which was painted directly on the stucco ceiling.

The entrance hall and the grand staircase underwent a radical makeover, although original features such as the monument by the sculptor Paul Du Bois honouring the Manager and Music Director Dupont (1910), and a number of monumental paintings (1907–1933) by Emile Fabry were preserved. The Liège architect Charles Vandenhove created a new architectural concept for the entrance in 1985–1986. He asked two American artists to make a contribution: Sol LeWitt designed a fan-shaped floor in black and white marble, while Sam Francis painted a triptych mounted to the ceiling. Vandenhove also designed a new interior decoration for the Salon Royal, a reception room connected to the Royal Box. For this project, he collaborated with the French artist Daniel Buren. Now seating 1,125, the renovated opera house was inaugurated on 12 November 1986 with a performance of Beethoven's Symphony No. 9.

In 1998, the major part of the vacant Vanderborght Department Store building () and a neoclassical mansion, both situated directly behind the opera house, were acquired by La Monnaie. The edifices were renovated and adapted to house La Monnaie's technical and administrative facilities, previously spread all over the city. The building also contains large rehearsal halls for opera, the Malibran, and orchestra, the Fiocco. They can also be adapted for presenting public performances.

La Monnaie in the 21st century

In the last three decades, La Monnaie has reclaimed its place amongst the foremost opera houses in Europe thanks to the efforts of the successive directors Gerard Mortier and Bernard Foccroulle and Music Directors Sylvain Cambreling and Antonio Pappano.

The opera house was renovated again from May 2015 to September 2017: the stage was levelled, a new fly system was put in place, and two scene lifts were installed. This allowed the opera house to stage more technically demanding productions. Although most of the renovations took place backstage, the opera house used this opportunity to replace all of its worn-out seats with new velour seats.

Directors

During the 1980s, Gerard Mortier was General Director of La Monnaie. Bernard Foccroulle succeeded Mortier in 1991 and served for fifteen seasons, maintaining and even expanding the reputation Mortier had gained in the 1980s. The current General Director is Peter de Caluwe, who has been in the post since 2007, and is scheduled to conclude his tenure on 1 July 2025.  In June 2023, the company announced the appointment of Christina Scheppelmann as its next General Director, effective 1 July 2025, with an initial contract of six years.

La Monnaie's Music Directors have always played a major role in Belgium's musical life, since the orchestra also performed in regularly organised concerts, and the quality of the orchestra reached a peak at the end of the 19th century under the baton of composer and musicologist Sylvain Dupuis. La Monnaie gave regular performances of the major works of Richard Wagner as well. During the late 19th century, important French composers such as Jules Massenet and Vincent d'Indy directed the world premieres of some of their operas at this theatre. The high musical quality of renditions was maintained under Corneil de Thoran between the two World Wars, but diminished gradually from the 1950s onwards.

At the beginning of the 1980s, Gérard Mortier hired Sylvain Cambreling as La Monnaie's Music Director, and Cambreling restored the orchestra to its former playing level. From 1990, Bernd Loebe was Artistic Director. Antonio Pappano became Music Director in 1991, and during his tenure, the orchestra's symphonic repertoire was further extended and it appeared more often in concerts outside the opera. In addition, Pappano made several recordings with the orchestra. He left in 2002 to become Music Director of the Royal Opera House, Covent Garden in London.

Beginning in 2002, Kazushi Ono served as Music Director. At the end of the 2007–2008 season, Ono was scheduled to relinquish his position as La Monnaie's Music Director to Mark Wigglesworth, the two having worked together during that season. However, in April 2008, La Monnaie announced that Wigglesworth would not take up the position of Music Director, after reports of opposition to him from the orchestra. In June 2011, the company announced the appointment of Ludovic Morlot as its next Music Director, as of the 2012–2013 season, with an initial contract of five years. In December 2014, citing artistic differences, Morlot resigned from the La Monnaie's music directorship, effective 31 December 2014. In September 2015, the company announced the appointment of Alain Altinoglu as its next Music Director, effective January 2016.

For performances of Baroque operas, La Monnaie mostly engages guest orchestras specialising in authentic performances on period instruments. Over the past decades, René Jacobs and his Concerto Vocale have been regular guests at the theatre.

Dance at La Monnaie

Dance and ballet always had their place on the stage of La Monnaie, and during a major part of its history, the theatre housed its own Corps de Ballet. Several members of the Petipa family left their mark in Brussels in the 19th century, but the enthusiasm of the public for traditional ballet performances diminished in the 1950s.

In 1959, director Maurice Huisman embarked on a cooperation with the young avant-garde choreographer Maurice Béjart. This resulted in the creation of the new Ballet of the 20th Century which became the theatre's new ballet company until 1987, when Béjart and his Ballet left La Monnaie after a conflict with Gerard Mortier. In 1988, Mortier hired the New York choreographer Mark Morris and his Mark Morris Dance Group. For three years, they were known as the Monnaie Dance Group Mark Morris. Morris directed several productions in Brussels until 1991. Under Bernard Foccroulle, Anne Teresa De Keersmaeker and her company Rosas became the dance company in residence.

Notable world premieres

 Jules Massenet: Hérodiade (19 December 1881)
 Ernest Reyer: Sigurd (7 January 1884)
 Emanuel Chabrier: Gwendoline (10 April 1886)
 Benjamin Godard: Jocelyn (25 February 1888)
 Ernest Reyer: Salammbô (10 February 1890)
 Vincent d'Indy: Fervaal (12 March 1897)
 Vincent d'Indy: L'Etranger (7 January 1903)
 Ernest Chausson: Le Roi Arthus (30 November 1903)
 Darius Milhaud: Les Malheurs d'Orphée (7 May 1926)
 Arthur Honegger: Antigone (28 December 1927)
 Sergei Prokofiev: Igrok (The Gambler), 29 April 1929)
 Philippe Boesmans: La Passion de Gilles (18 October 1983)
 Mark Morris: L'Allegro, il Penseroso ed il Moderato (22 November 1988)
 Mark Morris: The Hard Nut (1991)
 John Adams: The Death of Klinghoffer (19 March 1991)
 Philippe Boesmans: Reigen (4 March 1993)
 Philippe Boesmans: Wintermärchen (10 December 1999)
 Philippe Boesmans: Julie (8 March 2005)
 Nicholas Lens: Shell Shock (24 October 2014)

References

Notes

Bibliography

External links

 www.lamonnaie.be
 CARMEN – La Monnaie's digital archives
 La Monnaie on Google Arts & Culture
 Images of the 1999 renovation (with text in English, Dutch and French) from aboutrestoration.eu

Theatres in Brussels
Theatres completed in 1700
Music venues completed in 1700
Theatres completed in 1819
Music venues completed in 1819
Opera houses in Belgium
City of Brussels
1700 establishments in the Holy Roman Empire
Organisations based in Belgium with royal patronage

La Monnaie


Rostadskibet var et skib, der blev fundet i 1751 på Rolvsøy i Norge. Det er sandsynligvis det første dokumenterede fund af et vikingeskib i Norge. Folkene på Skjeberg præstegård fandt resterne af et stort skib, sandsynligvis på størrelse med Tuneskibet, som havde et klinkbygget skrog i eg i en gravhøj. Ombord på skibet blev der fundet knogler fra både mennesker og dyr samt gravgods.

Det er den første af tre skibsgrave fra vikingetiden, som er på Rolvsøy i Østfold. De andre to er Tuneskibet (1867) og Valleskibet (1894).

Historien om skibsfundet i 1751 blev skrevet ned af Søren Thestrup i en lille beretning fra 1755 om Werenskiold-Huitfeldts gravkapel fra 1753 ved Skjeberg Kirke. Thestrup var optaget af fortidsvidenskab. Han har skrevet en slags arkæologisk afhandling om begravelsesskikke i ældre tider, som stadig var folkeminde.

Han nævner, at et stort skib uden dæk, bygget af egeplanker og sammenføjet med "jernbolte" var fundet i Rolvsøy i 1751.

Beliggenheden blev først nærmere angivet af antikvar Lorentz Diderik Klüwer, som i 1823 fortalte om en stor "skibshøjde" på Rostad, hvor der 80-90 år tidligere var fundet et fartøj "hvor Rester af Bredderne, samt Dragspigerne endnu fandtes". Fundoplysningene om udgravningen er mangelfulde, men arbejdet må have været omfattende og tidskrævende. Det tiltrak sig stor opmærksomhed. Thestrup så skibet, der sandsynligvis var blotlagt i fuld længde, så Thestrup kunne gøre sine observationer.

Allerede på det tidspunktet havde folk gættet sig til at det var en grav fra vikingetiden; kun Thestrups beretning eksisterer i dag. Det fandtes rigt gravudstyr om bord på skibet, også genstande af ædelmetal som er beskrevet som "penge" (dvs. mønter). Men det er ikke anden dokumentation end Thestrups oplysninger, som var i versform.

Skibshøjen er i dag helt forsvundet.

Eksterne henvisninger
 Grav, gård og gods i Østfolds vikingtid
 Kronologi vikingskip og norske trebåter

Skibe fra vikingetiden
Arkæologiske fund fra Norge

Rostadskibet


An Maxillaria rolfei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pedro Ortiz Valdivieso. An Maxillaria rolfei in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Maxillaria

Maxillaria rolfei


Afrocayratia, biljni rod iz porodice lozovki iz kontinentalne Afrike i Madagaskara. Rod je opisan 2020. godine a smatra se da se odvojio od roda Cayratia tijekom paleocena, ali da se postojeće vrste Afrocayratia nisu diverzificirale sve do ranog miocena. Afrocayratia se razlikuje od svojih srodnih rodova po tome što ima kratke stigme i sjemenke sa supkružnim trbušnim naboranim šupljinama u presjeku.

Vrste
 Afrocayratia debilis (Baker) J. Wen & L. M. Lu
 Afrocayratia delicatula (Willems) J. Wen & Z. D. Chen
 Afrocayratia gracilis (Guill. & Perr.) J. Wen & Z. D. Chen
 Afrocayratia ibuensis (Hook. fil.) J. Wen & V. C. Dang
 Afrocayratia imerinensis (Baker) J. Wen & L. M. Lu
 Afrocayratia longiflora (Desc.) J. Wen & Rabarij.
 Afrocayratia triternata (Baker) J. Wen & Rabarij.

Izvori

Vanjske poveznice

Lozolike

Afrocayratia


Hapa is a Hawaiian word for someone of multiracial ancestry. In Hawaii, the word refers to any person of mixed ethnic heritage, regardless of the specific mixture. The term is used for any multiracial person of partial East Asian, Southeast Asian, or Pacific Islander mixture in California. In what can be characterized as trans-cultural diffusion or the wave model, this latter usage has also spread to Massachusetts, Ohio, and Oregon.

Both uses are concurrent.

Historical and Hawaiian usage
The word "hapa" entered the Hawaiian language in the early 1800s, with the arrival of Christian missionaries who instituted a Hawaiian alphabet and developed curriculum for schools. It is a transliteration of the English word "half," but quickly came to mean "part," which could be combined with numbers to form fractions. For example, hapalua is half, hapahā is one-fourth, and hapanui means majority.

In Hawaii, the term can be used in conjunction with other Hawaiian racial and ethnic descriptors to specify a particular racial or ethnic mixture. An example of this is hapa haole (part European/White).

Pukui states that the original meaning of the word haole was "foreigner." Therefore, all non-Hawaiians can be called haole. In practical terms, however, the term is used as a racial description for whites, with the specific exclusion of Portuguese. Portuguese are traditionally considered to be a separate race in Hawaii.

Hapa-haole also is the name of a type of Hawaiian music in which the tune, styling, and/or subject matter is Hawaiian, but the lyrics are partly, mostly, or entirely in English. Many hapa-haole songs had their musical roots in the Western tradition, and the lyrics were in some combination of English and Hawaiian; these songs first gained popularity outside the Territory of Hawaii beginning in 1912–1915, and include titles such as "My Little Grass Shack in Kealakekua" and "Sweet Leilani."

Hapa haole is also used for Hawaiian-language hula songs that are partly in English, thus disqualifying them as "authentic" Hawaiian hula in some venues such as the Merrie Monarch Festival.

Controversy
Some see the use of the term to refer to mixed Asian people without any connections to Hawaii as a misappropriation of Hawaiian culture, but there are kamaāina and Kānaka Maoli who see it as hypocritical to protest anyone using what was originally taken from another culture to begin with.

Still others take a stronger stand in discouraging its usage and misuse as they consider the term to be vulgar and racist.

However, the term, unlike other words referring to mixed-race people, has never been a derogatory term when it is used in its original Hawaiian context, although there is some debate about appropriate usage outside this context. As Wei Ming Dariotis states, "'Hapa' was chosen because it was the only word we could find that did not really cause us pain. It is not any of the Asian words for mixed Asian people that contain negative connotations either literally (e.g. 'children of the dust,'  'mixed animal') or by association (Eurasian)."

In popular culture
In 2010, a film called One Big Hapa Family was released about Japanese Canadians.

See also

Afro-Asians
Amerasian
Filipino mestizo
Filipino people of Spanish ancestry
Hāfu
Hun-Xue-Er
Luk khrueng
Multiracial
Multiracialism
Race of the future
The Hapa Project
Third culture kid

Notes

References

Citations

Sources

Books

Journal articles

Articles

Videos

External links

 How the Hawaiian word 'hapa' came to be used by people of mixed heritage (audio)
 Hapa Happy Hour podcast
 online presentation about the Hapa Project

American people of Oceanian descent
Asian-American culture
Ethno-cultural designations
Hawaiian words and phrases
Multiracial affairs in the United States

Hapa


27791 Masaru este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
27791 Masaru este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Yatsugatake de Yoshio Kushida și Osamu Muramatsu. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,19 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 4,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 27001-28000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

27791 Masaru


An Zootrophion ximenae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan Alexander Charles Hirtz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ined.. An Zootrophion ximenae in nahilalakip ha genus nga Zootrophion, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Zootrophion

Zootrophion ximenae


Caballero Universal est un concours de beauté masculine international concernant les jeunes hommes du monde latino, basé au Venezuela, créé en 2021, et présidé par l'homme d'affaires et créateur de mode M. Rafael Enrique Ramírez (Raenrra). L'objectif principal du concours est la promotion de nouveaux talents mondiaux en relation avec le monde du mannequinat et du divertissement.

En 2021, le Venezuela accueillait les représentants de 13 pays : Brésil, Colombie, Cuba, Équateur, Espagne, France, Italie, Mexique, Haïti, Pérou, Porto Rico, République Dominicaine, Venezuela.

Références

Annexes

Voir aussi

Concours de beauté masculine

Caballero Universal


An Ficinia ramosissima in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Ficinia ramosissima in nahilalakip ha genus nga Ficinia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ficinia

Ficinia ramosissima


Jeremy David Kark, né le  à Pholela (Union d'Afrique du Sud) et mort le  à Jérusalem (Israël), est un épidémiologiste sud-africain naturalisé israélien, professeur d'épidémiologie à l'Université Hébraïque - École Hadassah de Santé Publique et de Médecine Communautaire à Jérusalem et auxiliaire au Centre de Recherche sur la Police de la Santé de l'Université Stanford.

Biographie
Jeremy David Kark est né à Pholela dans le Natal (actuel KwaZulu-Natal), une province de l'Union d'Afrique du Sud. Ses parents, Sidney Kark et Emily Kark, étaient médecins. Ils avaient établi le premier programme de Soins Primaires Orientés vers la Communauté (COPC; en anglais, « community oriented primary care ») et un centre de santé en Afrique du Sud dans une zone rurale du Zululand, où l'enfant Kark avait grandi jusqu'en 1946. Kark étudiera au lycée pour garçons de Westville à Durban avant d'emménager en 1957 avec sa famille à Chapel Hill, en Caroline du Nord, aux États-Unis. En 1958, son père crée le Département d'épidémiologie de l'École de santé publique de l'Université de Caroline du Nord. Un an plus tard, ses parents immigrent à Jérusalem, où ils contribueront à la création du Département de médecine sociale de l'Université hébraïque et de l'Organisation médicale Hadassah. Kark rejoindra sa famille en Israël un an plus tard, dès la fin de ses études secondaires au Chapel Hill High School.

Jeremy David Kark étudie la médecine à la Faculté de médecine à l'Université Hébraïque de Jérusalem, où il obtiendra son diplôme en 1968. Il obtient un Master de Santé Publique entre 1974 après deux années d'enesignement supplémentaires à l'Université Hébraïque de Jérusalem. Entre 1974 et 1977, il prépare un doctorat en épidémiologie avec le professeur John Cassel à l'Université de Caroline du Nord à Chapel Hill, aux États-Unis.

Jeremy David Kark est marié à Ruth Kleiner Kark, qu'il a rencontrée en 1960, et est le père de trois enfants. Il est décédé en mai 2018.

Carrière académique et médicale
Entre les années 1960 et 1980, Jeremy David Kark a servi dans les Forces de défense israéliennes. Vers la fin des années 1980 (1976-1980), il est nommé directeur du corps médical de Tsahal (Armée de défense d'Israël). En 1980, il en devient chef de l'unité de recherche épidémiologique, jusqu'en 1995 Jeremy David Kark y établit des bases de données médicales clés et un bio-dépôt dans l'armée israélienne.

En 1980, Jeremy David Kark rejoint le Département de médecine sociale, l'École de santé publique et de médecine communautaire Braun, et la Faculté de médecine de l'Université hébraïque-Hadassah dans un cursus academique. En 1993, il est nommé professeur titulaire d'épidémiologie à l'Université Hébraïque de Jérusalem.

Entre 1991 et 2008, Jeremy David Kark est promu chef de l'unité d'épidémiologie de l'hôpital Hadassah. Entre 1994 -2001, il dirige l'unité cardiovasculaire du Centre israélien de contrôle des maladies. Entre 2006-2007 il est nommé aussi directeur du programme Legacy-Heritage International MPH, Hebrew University-Hadassah School of Public Health and Community Medicine.

Jeremy David Kark a largement contribué à la recherche médicale, en particulier à l'étude longitudinale de la Jerusalem Lipid Research Clinic (LRC) sur les facteurs de risque cardiovasculaires, du cancer, du diabète et cognitifs (depuis les années 1970 à nos jours). Il a notamment mené des études sur les facteurs prédictifs du cancer chez les adolescents et la mortalité à l'âge adulte de plus de deux millions de personnes, après une période de suivi s'étendant sur quatre décennies. L'étude qu'il a entreprise en Israël pendant la guerre du Golfe de 1991 a montré l'impact du stress sur la mort prématurée. Son travail sur la relation entre l'observance religieuse et la santé, lui a permis de comparer les kibboutzim israéliens religieux et laïcs. Il y découvre des taux de mortalité plus faibles dans les kibboutzim religieux chez les hommes et les femmes, suggérant qu'il s'agit d'un effet protecteur.

Jeremy David Kark a publié son travail dans plus de 300 articles scientifiques examinées par des pairs, y compris des revues médicales, de santé publique et épidémiologiques, telles que The New England Journal of Medicine et The Lancet.

Carrière sportive
Pendant ses études secondaires et universitaires, Jeremy David Kark a participé à diverses disciplines sportives, notamment le cricket, le rugby et la natation. Pendant son séjour à Chapel Hill, Caroline du Nord (USA), Kark représenta Chapel Hill High School en natation (1958-1960) . Il a aussi représenté la North Carolina All State High School Swimming Team (dont il était co-capitaine) en nage libre. En 1960, à l'âge de 16 ans, Jeremy David Kark marqua 199 points (dont 16 six) lors d'un match entre l'équipe de Jérusalem (qu'il représentait) et celle de Tel-Aviv. Il réalisa le score de cricket le plus élevé jamais enregistré en Israël. Jeremy David Kark jouait dans l'équipe nationale de cricket d'Israël et a représenté Israël comme membre de l'équipe nationale de cricket d'Israël aux dixièmes Jeux Maccabiah en 1977.

Prix et commémoration

Entre 2017-2018, Kark reçut le « lifetime achievement award » (prix d'excellence valable à vie) de l'Association israélienne des médecins de santé publique pour ses progrès en matière de santé publique en Israël et dans le monde. En 2018, après le décès de Kark, son épouse créa le « Prix Jeremy D. Kark Legacy pour l'Excellence Académique », décerné chaque année à un étudiant en Master International de Santé Publique à l'Université hébraïque - École de Santé Publique et de Médecine Communautaire Hadassah en reconnaissance de performances académiques et recherches exceptionnelles.

Dissertations
  Kark, J. D., The distribution of serum uric acid in a sample of Israel Defense Forces recruits (1973-4) by several demographic, psychometric and somatic variables, Master of Public Health thesis. Hebrew University, Jérusalem, 1977.
  Kark, J. D., The relationship of serum vitamin A and serum cholesterol to the incidence of cancer in Evans County, Georgia, Doctoral dissertation (Ph.D.), University of North Carolina, Chapel Hill, Caroline du Nord, 1977.

Publications
 Boker, L. K., Twig, G., Klaitman-Meir, V., Derazne, E., Shina, A., Levine, H., & Kark, J. D. (2020). « Adolescent characteristics and incidence of pre-malignant disease and invasive tumors of the cervix. International Journal of Gynecologic Cancer, ijgc-2019.
 Furer, A., Afek, A., Sommer, A., Keinan-Boker, L., Derazne, E., Levi, Z., ... & Kark, J. D. (2020). « Adolescent obesity and midlife cancer risk: a population-based cohort study of 2· 3 million adolescents in Israel ». The Lancet Diabetes & Endocrinology, 8(3), p. 216-225.
 Leiba, A., Twig, G., Vivante, A., Skorecki, K., Golan, E., Derazne, E.; Tzur, Grossman, E., Dichtiar, R.,Kark, J. D., Shohat, T. (2017). « Prehypertension among 2.19 million adolescents and future risk for end-stage renal disease ». Journal of Hypertension. 35(6) : p. 1290–1296.
 Twig, G., Yaniv, G., Levine, H., Leiba, A., Goldberger, N., Derazne, E., Ben-Ami Shor, D., Tzur, D., Afek, A., Shamiss, A. et Haklai, Z., (2016). « Body-mass index in 2.3 million adolescents and cardiovascular death in adulthood ». New England Journal of Medicine, 374(25), .
 Ben-Dov, I.Z., Kark, J.D., Ben-Ishay, D., Mekler, J., Ben-Arie, L. et Bursztyn, M., (2007). « Predictors of all-cause mortality in clinical ambulatory monitoring: unique aspects of blood pressure during sleep ». Hypertension, 49(6), .
 Guallar, E., Sanz-Gallardo, M.I., Veer, P.V.T., Bode, P., Aro, A., Gómez-Aracena, J., Kark, J.D., Riemersma, R.A., Martín-Moreno, J.M. et Kok, F.J., (2002). « Mercury, fish oils, and the risk of myocardial infarction ». New England Journal of Medicine, 347(22), .
 Kohlmeier, L., Kark, J.D., Gomez-Gracia, E., Martin, B.C., Steck, S.E., Kardinaal, A.F., Ringstad, J., Thamm, M., Masaev, V., Riemersma, R. et Martin-Moreno, J.M., (1997). « Lycopene and myocardial infarction risk in the EURAMIC Study ». American Journal of Epidemiology, 146(8), .
 Kark, J. D., Shemi, G., Friedlander, Y., Martin, O., Manor, O., & Blondheim, S. H. (1996). « Does religious observance promote health? mortality in secular vs religious kibbutzim in Israel ». American Journal of Public Health, 86(3), p. 341-346.
 Kark, J. D., Goldman, S., & Epstein, L. (1995). « Iraqi missile attacks on Israel: The association of mortality with a life-threatening stressor ». Jama, 273(15), p. 1208-1210.
 Salomaa, V., Riley, W., Kark, J.D., Nardo, C. et Folsom, A.R., (1995). « Non–insulin-dependent diabetes mellitus and fasting glucose and insulin concentrations are associated with arterial stiffness indexes: the ARIC study ». Circulation, 91(5), .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Épidémiologiste israélien
Épidémiologiste sud-africain
Naissance au Natal
Naissance en septembre 1943
Décès en mai 2018
Décès à Jérusalem
Décès à 74 ans

Jeremy David Kark


الصَّلَاةُ عَلَى النَّبيّ مُحمَّد بنِ عَبدِ اللّهِ صلى الله عليه وسلم وتُسمَّى أيضًا التَّصْلِيَةُ ويُرمز لها بـ«صَلَّى اللَّهُ عَلَيهِ وَسَلَّم»، هي إحدى العبادات الواجبة على المسلمين وفقا للآية القرآنية  والمرادُ بها تعظيمُ نبي الإسلام محمد من قبل المسلمين في الدنيا بإعلاءِ ذكره، وإظهارِ مثوبتهِ، وتشفيعِه في أمَّتِه، وسلامتهُ من كل نقص، والدعاء لمضاعفة أجره. تكون صلاة المسلم على النبي بتلاوته للصلاة التي لها عدّة صيغ منها صَلَّىٰ ٱللَّٰهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خاصّة عند المسلمين السنة الذين يستخدمون كذلك صيغة «صَلَّىٰ ٱللَّٰهُ عَلَيْهِ وَعَلَى آلِهِ وصَحبِهِ وَسَلَّمَ»، و«صَلَّىٰ ٱللَّٰهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ»، وفي صلاتهم يتلون الصلاة الإبراهيمية في التشهد الأخير. أما الشيعة إذا ذكروا أسم النبي محمد  يقولون «صَلَّىٰ ٱللَّٰهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ» وحسب قولهم لا يبترون الصلاة ويسمون عبارة صَلَّىٰ ٱللَّٰهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بالصلاة البتراء

معنى الصلاة على النبي

يختلف معنى كلمة «الصلاة» عند المسلمين باختلاف أماكن استخدامها، وكلّها في النهاية راجعة في أصل اللغة لـ «الدعاء» كما ورد في المعجم الوسيط، ومن هذه الاستخدامات:
 الصلاة من الله على البشر: تكون رحمة مقرونة بالتعظيم، ورفع درجاتهم، وذكرهم بالثناء في الملأ الأعلى كما في الآية .
 الصلاة من الملائكة على المؤمنين: تكون استغفار ودعاء لهم عند الله.
 الصلاة من المؤمنين على المؤمنين: دعاء أيضًا كما في الأية .
 الصلاة من البشر إلى الله: العبادة المخصوصة المبينة حدود أوقاتها في الشريعة الإسلامية كما في الآية .
 قال العز بن عبد السلام: .
 قال أبو العالية: .
 قال ابن حجر في كتابه الجوهر المنظم معنى الصلاة والسلام: .

حكم الصلاة على النبي
اتفق علماء أهل السنة على استحباب الصلاة والسلام على النبي محمد، حيث قال ابن عطية: «الصلاة على النبي صلى الله عليه وسلم في كل حال واجبة وجوب السنن المؤكدة التي لا يسع تركها ولا يغفلها إلا من لا خير فيه». واختلفوا في وجوبها على عدة أقوال أشهرها:
 واجبة في العمر مرة واحدة، قال المفسر القرطبي: لا خلاف في وجوبها في العمر مرةً، وأَنها واجبة في كل حين وجوب السنن المؤكدة.
 واجبة في الصلاة في التشهد الأخير: وهو قول الشافعية وبعض المالكية.
 واجب الإكثار منها من غير تحديد.
 واجبة عند سماع ذكر النبي من غيره أو ذكره بنفسه، نقل ذلك عن الطحاوي.

آيات وأحاديث في الصلاة على النبي
 آية:
 حديث: .
 حديث: .
 حديث: .
 حديث: .
 حديث أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ  قَالَ: .
 حديث أبي هريرة: ، وحديث أنس بن مالك: ، ورد هذا الحديث بروايات أخرى منها: .
 حديث: .
 حديث: .
 حديث: .
 حديث: .
 حديث: .
 حديث: .
 حديث: .

ألفاظ الصلاة على النبي

الأحاديث الصحيحة عند أهل السنة
جُمِّعت ألفاظ الصلاة على النبي هذه من كتب الأحاديث:
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، وبَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ، وَبَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّد، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، فِي الْعَالَمِينَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ، وَبَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ، اللَّهُمَّ بَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، وَبَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، فِي الْعَالَمِينَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّك حَمِيدٌ مَجِيدٌ، وَبِارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّك حَمِيدٌ مَجِيدٌ، اللَّهُمَّ بِارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَآلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ، وَبَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَآلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَعَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ، اللَّهُمَّ بَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَعَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ النَّبِيِّ الأُمِّيِّ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَعَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، وَبَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ النَّبِيِّ الأُمِّيِّ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَعَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَرَسُولِكَ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ، وَبَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَرَسُولِكَ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ، وَبَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَآلِ إِبْرَاهِيمَ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَرَسُولِكَ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ، وَبَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَرَسُولِكَ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ، وَبَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَآلِ إِبْرَاهِيمَ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَرَسُولِكَ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى آل إِبْرَاهِيمَ، وَبَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَرَسُولِكَ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى آل إِبْرَاهِيمَ، وَبَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَأَزْوَاجِهِ وَذُرِّيَّتِهِ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ، وَبَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَأَزْوَاجِهِ وَذُرِّيَّتِهِ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَأَزْوَاجِهِ وَذُرِّيَّتِهِ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ، وَبَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَأَزْوَاجِهِ وَذُرِّيَّتِهِ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، فِي الْعَالَمِينَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَأَزْوَاجِهِ وَذُرِّيَّتِهِ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، وَبَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَأَزْوَاجِهِ وَذُرِّيَّتِهِ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى أَزْوَاجِهِ وَذُرِّيَّتِهِ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، وَبَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى أَزْوَاجِهِ وَذُرِّيَّتِهِ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ.
 اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، اللَّهُمَّ بَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ.

ألفاظ عند الصوفية
دأب علماء الصوفية على كتابة صيغ متنوعة للصلاة والسلام على النبي محمد اجتهادًا منهم أو إلهامًا من الله أو تلقيًا من رسول الإسلام محمد في المنام، والتي اعترض عليها السلفية بدعوى أنها «بدع في دين الإسلام وأنها لم ترد لا في الكتاب ولا في السنة». ومن هذه الصيغ المشهورة:
 صلاة الفاتح، وهي عن الشيخ شمس الدين محمد بن أبي الحسن البَكْري: اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ الْفَاتِحِ لِمَا ُأَغْلِقَ وَالْخَاتِمِ لِمَا سَبَقَ نَّاصِرِ الْحَقَّ بِالْحَقِّ وَالْهَادِي إِلَى صِرَاطِكَ الْمُسْتَقِيمِ وَعَلَى آلِهِ وَأَصْحَابِهِ حَقَّ قَدْرِهِ وَمِقْدَارِهِ الْعَظِيمِ.
 صلاة النور الذاتي، وهي عن الشيخ أبي الحسن الشاذلي: اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ النُّورِ الذَّاتِي وَالسِّرِّ السَّارِي فِي سَائِرِ الأَسْمَاءِ وَالصِّفَاتِ.
 الصلاة المنجية: اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ صَلاَةً تُنْجِينَا بِهَا مِنْ جَمِيعِ الأَهْوَالِ وَالآفَاتِ وَتَقْضِي لَنَا بِهَا جَمِيعَ الْحَاجَاتِ وَتْطَهِّرُنَا بِهَا مِنْ جَمِيعِ السَّيِّئاتِ وَتَرْفَعُنَا بِهَا عِنْدَكَ أَعْلَى الدَّرَجَاتِ وَتُبَلِّغُنَا بِهَا أَقْصَى الْغَأيَاتِ مِنْ جَمِيعِ الْخَيْرَاتِ فِي الْحَيَاةِ وَبَعْدَ الْمَمَاتِ.
 صلاة نور القيامة: اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ بَحْرِ أَنْوَارِكَ وَمَعْدِنِ أَسْرَارِكَ وَلِسَانِ حُجَّتِكَ وَعَرُوسِ مَمْلَكَتِكَ وَإِمَامِ حَضْرَتِكَ وَطِرَازِ مُلْكِكَ وَخَزَائِنِ رَحْمَتِكَ وَطَرِيقِ شَرِيعَتِكَ الْمُتَلَذِّذِ بِتَوْحِيدِكَ إِنْسَانِ عَيْنِ الْوُجُودِ وَالسَّبَبِ فِي كُلِّ مَوْجُودٍ عَيْنِ أَعْيَانِ خَلْقِكَ الْمُتَقَدِّمِ مِنْ نُورِ ضِيَائِكَ صَلاَةً تَدُومُ بِدَوَامِكَ وَتَبْقَى بِبَقَائِكَ لاَ مُنْتَهَى لَهَا دُونَ عِلْمِكَ صَلاَةً تُرِضِيكَ وَتُرْضِيهِ وَتَرْضَى بِهَا عَنَّا يَا رَبَّ الْعَالَمِينَ.
 الصلاة التفريجية أو الصلاة النارية: اللَّهُمَّ صَلِّ صَلاَةً كَامِلَةً وَسَلِّمْ سَلاَمًا تَامًّا عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍالذي تَنْحَلُّ بِهِ الْعُقَدُ وَتَنْفَرِجُ بِهِ الْكُرَبُ وَتُقْضَى بِهِ الْحَوَائِجُ وَتُنَالُ بِهِ الرَّغَائِبُ وَحُسْنُ الْخَوَاتِمِ وَيُسْتَسْقَى الْغَمَامُ بنور وَجْهِهِ الْكَرِيمِ وَعَلى آلِهِ وَصَحْبِهِ فِي كُلِّ لَمْحَةٍ وَنَفَسٍ بِعَدَدِ كُلِّ مَعْلُومٍ لَكَ يا الله يا حي ياقيوم.
 الصلاة الكمالية: اللَّهُمَّ صَلِّ وَبَارِكَ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ عَدَدَ كَمَالِ الله وَكَمَا يَلِيقُ بِكَمَالِهِ.
 صلاة الرؤوف الرحيم: اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ الرَّؤُوفِ الرَّحِيمِ ذِي الْخُلُقِ الْعَظِيمِ وَعَلَى آلِهِ وَأَصْحَابِهِ وَأَزْوَاجِهِ فِي كُلِّ لَحْظَةٍ عَدَدَ كُلِّ حَادِثٍ وَقَدِيمٍ.
 صلاة السعادة: اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ عَدَدَ مَا فِي عِلْمِ الله صَلاَةً دَائِمَةً بِدَوَامِ مُلْكِ الله.
 صلاة أولي العزم: اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَآدَمَ وَنُوحٍ وَإِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى وَعِيسَى وَمَا بَيْنَهُمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالْمُرْسَلِينَ صَلَوَاتُ الله وَسَلاَمُهُ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ.
 صلاة الإنعام: اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكَ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ عَدَدَ إِنْعَامِ الله وَأِفْضَالِهِ.
 صلاة العالي القدر: اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكَ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ النَّبِيِّ الأُمِّيِّ الْحَبِيبِ الْعَالِي الْقَدْرِ الْعَظِيمِ الْجَاهِ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ وَسَلِّمْ.
 صلاة أحمد البدوي: اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى نُورِ الأَنْوَارِ. وَسِرِّ الأَسِرَارِ. وَتِرْيَاقِ الأَغْيَارِ. وَمِفْتَاحِ بَابِ الْنَسَارِ. سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ الْمُخْتَارِ. وَآلِهِ الأَطْهَارِ. وَأَصْحَابِهِ الأَخْيَارِ. عَدَد نِعَمِ الله وَأِفْضَالِهِ.
 صلاة أحمد البدوي: اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلَى سَيِّدُنَا وَمَوْلاَنَا مُحَمَّدٍ شَجَرَةِ الأَصْلِ النُّورَانِيَّةِ وَلَمْعَةِ الْقَبْضَةِ الرَّحْمَانِيَّةِ وَأَفْضَلِ الْخَلِيقَةِ الإِنْسَانِيَّةِ وَأَشْرِفِ الصُّورَةِ الْجِسْمَانِيَّةِ وَمَعْدِنِ الأَسْرَارِ الرَّبَّانِيَّةِ وَخَزَائِنِ الْعُلُومِ الاصطفائيةِ صَاحِبِ الْقَبْضَةِ الأَصْلِيَّةِ وَالْبَهْجَةِ السَّنِيَّةِ وَالرُّتْبَةِ الْعَلِيَّةِ مَنِ انْدَرَجِتِ النَّبِيُّون تَحْتَ لِوَائِهِ فَهُمْ مِنْهُ وَإِلَيْهِ وَصَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلِيْهِ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ عَدَدَ مَا خَلَقْتَ وَرَزَقْتَ وَأَمَتَّ وَأَحْيَيْتَ إِلَى يَوْمِ تَبْعَثُ مَنْ أَفْنَيْتَ وَسَلِّمْ تَسْلِيماً كَثِيراً وَالْحَمْدُ لله رَبِّ الْعَالَمِينَ.
 الصلاة المنسوبة إلى الشافعي: اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ بِعَدَدِ مَنْ صَلَّى عَلَيْهِ وَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ بِعَدَدٍ مَنْ لَمْ يُصَلِّ عَلَيْهِ وَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ كَمَا أَمَرْتَ بِالصَّلاَةِ عَلَيْهِ وَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ كَمَا تُحِبُّ أَنْ يُصَلَّى عَلَيْهِ وَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ كَمَا تَنْبَغِي الصَّلاَةُ عَلَيْهِ.
 صلاة الكرخي: اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ مِلْءَ الدُّنْيَا وَمِلْءَ الآخِرَةِ وَارْحَمْ مُحَمَّدًا وَآلَ مُحَمَّدٍ مِلْءَ الدُّنْيَا وَمِلْءَ الآخِرَةِ وَاجْزِ مُحَمَّدًا وَآلَ مُحَمَّدٍ مِلْءَ الدُّنْيَا وَمِلْءَ الآخِرَةِ وَسَلِّمْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ مِلْءَ الدُّنْيَا وَمِلْءَ الآخِرَةِ.
 صلاة عبد القادر الجيلاني: اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ السَّابِقِ لِلْخَلْقِ نُورُهُ وَرَحْمَةٌ لِلْعَالَمِينَ ظُهُورُهُ عَدَدَ مَنْ مَضَى مِنْ خَلْقِكَ وَمَنْ بَقِيَ وَمَنْ سَعِدَ مِنْهُمْ وَمَنْ شَقِيَ صَلاَةً تَسْتَغْرِقُ الْعَدَّ وَتُحِيطُ بِالْحَدِّ صَلاَةً لاَ غَأيَةَ لَهَا وَلاَ مُنْتَهَى وَلاَ انْقِضَاءَ صَلاَةً دَائِمَةً بِدَوَامِكَ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ وَسَلِّمْ تَسْلِيمًا مِثْلَ ذِلِكَ.
 صلاة الشيخ إبراهيم المتبولي: اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَعَلَى سَائِرِ الأَنْبِيَاءِ وَالْمُرْسَلِينَ وَعَلَى آلِهِمْ وَصَحْبِهِمْ أَجْمَعِينَ وَأَنْ تَغْفِرَ لِي مَا مَضَى وَتَحْفَظَنِي فِيمَا بَقِيَ.
 صلاة الشيخ أحمد بن إدريس: اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِنُورِ وَجْهِ الله الْعَظِيمِ الَّذِي مَلأَ أَرْكَانَ عَرْشِ الله الْعَظِيمِ وَقَامَتْ بِهِ عَوَالِمُ الله الْعَظِيمِ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مَوْلاَنَا مُحَمَّدٍ ذِي الْقَدْرِ الْعَظِيمِ وَعَلَى آلِ نَبِيِّ الله الْعَظِيمِ بِقَدْرِ ذَاتِ الله الْعَظِيمِ فِي كُلِّ لَمْحَةٍ وَنَفَسٍ عَدَد مَا فِي عِلْمِ الله الْعَظِيمِ صَلاَةً دَائِمَةً بِدَوَامِ الله الْعَظِيمِ تَعْظِيمًا لِحَقِّكَ يَا مَوْلاَنَا يَا مُحَمَّدُ يَا ذَا الْخُلُقِ الْعَظِيمِ وَسَلِّمْ عَلَيْهِ وَعَلَى آلِهِ مِثْلَ ذَلِكَ وَاجْمَعْ بَيْنِي وَبَيْنَهُ كَمَا جَمَعْتَ بَيْنَ الرُّوحِ وَالنَّفْسِ ظَاهِرًا وَبَاطِنًا يَقَظَةً وَمَنَامًا وَاجْعَلْهُ يَا رَبِّ رُوحًا لِذَاتِي مِنْ جَمِيعِ الْوُجُوهِ فِي الدُّنْيَا قَبْلَ الآخِرَةِ يَا عَظِيمُ.

كتب في الصلاة على النبي محمد
 أنوار الآثار المختصة بفضل الصلاة على النبي المختار، تأليف: ابن وكيل الأقليشي، المتوفى سنة 550 هـ.
 جلاء الأفهام في فضائل الصلاة والسلام على خير الأنام، تأليف: شمس الدين أبي بكر بن قيم الجوزية، المتوفى سنة 751 هـ.
 دلائل الخيرات وشوارق الأنوار في ذكر الصلاة على النبي المختار، تأليف: محمد بن سليمان الجزولي، المتوفى سنة 870 هـ.
 القول البديع في فضل الصلاة على الحبيب الشفيع، تأليف: شمس الدين السخاوي، المتوفى سنة 902 هـ.
 حدائق الأنوار في الصلاة والسلام على النبي المختار، تأليف: عبد الوهاب الشعراني، المتوفى سنة 973 هـ.
 الدر المنضود في الصلاة والسلام على صاحب المقام المحمود، تأليف: ابن حجر الهيتمي، المتوفى سنة 974 هـ.
 كنوز الأسرار في الصلاة والسلام على النبي المختار وعلى آله وأصحابه الأبرار، تأليف: عبد الله الهاروشي، المتوفى سنة 1175 هـ.
 أفضل الصلوات على سيد السادات، تأليف: يوسف النبهاني، المتوفى سنة 1350 هـ.
 صلوات الثناء على سيد الأنبياء، تأليف: يوسف النبهاني، المتوفى سنة 1350 هـ.
 سعادة الدارين في الصلاة على سيد الكونين، تأليف: يوسف النبهاني، المتوفى سنة 1350 هـ.
 دوحة الأسرار في معنى الصلاة على النبي المختار، تأليف أحمد العلاوي، المتوفى سنة 1351 هـ.
 الصلاة على النبي، تأليف: عبد الله سراج الدين، المتوفى سنة 1422 هـ.

وقد أورد أحمد فريد المزيدي في مقدمة تحقيقه لكتاب (محاسن الأخبار في فضل الصلاة على النبي المختار) لمحمد بن شعيب الأبشيهي (المتوفى بعد سنة 1030 هـ) مائة وسبع وستون (167) كتاباً صُنّف في فضل الصلاة على النبي ، ثم قال في النهاية: «وغيرها كثير جداً».

المصادر

اقرأ أيضًا
 محمد بن عبد الله.
 المولد النبوي.

وصلات خارجية
 المقصود بالصلاة على النبي صلى الله عليه وسلم، موقع الحقيقة

محمد
مصطلحات إسلامية
مصطلحات عربية

الصلاة على النبي


Şeyhali, Samsun ilinin Havza ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Türkmen yörükleri olarak gelip mahallenin bugünkü yerleşim alanına 2 km mesafedeki bölgeye yerleştiklerinden dolayı mahalle "Yukarı Türkmen" diye tanınmaktadır. Mahallenin kayıtlardaki eski ismi Türkmen'dir. Mahalle halkının büyük çoğunluğu akrabalık bağına sahiptir. Mahallenin kuruluşu 250-300 yıl öncesine dayanmaktadır.

Coğrafya
Samsun iline 97 km, Havza ilçesine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
Yerelnet

Havza'nın mahalleleri

Şeyhali, Havza


Cúscraid Menn Macha [] ("Cúscraid, der Stammler von Macha") ist der Name einer Sagenfigur aus dem Ulster-Zyklus der keltischen Mythologie Irlands.

Cúscraid ist in der Erzählung Scéla mucce Meic Dathó ("Die Geschichte von Mac Dathós Schwein") der Sohn von König Conchobar mac Nessa und der Ziehsohn des Helden Conall Cernach. Seinen Beinamen Menn Macha erhielt er, weil Cet mac Mágach, um Cúscraid zu demütigen, erzählt, er habe ihm in einem Zweikampf die Kehle durchbohrt und die Stimmbänder verletzt. Der Grund für diese Beleidigung ist der Streit um den Heldenbissen (curad-mír) unter den anwesenden Kriegern des Festmahles bei Mac Dathó. Schließlich siegt aber Cúscraids Ziehvater Conall Cernach, der alle übertrumpft.

Siehe auch
 Liste keltischer Götter und Sagengestalten
 Mythen und Sagen aus Irland

Literatur
 Bernhard Maier: Lexikon der keltischen Religion und Kultur (= Kröners Taschenausgabe. Band 466). Kröner, Stuttgart 1994, ISBN 3-520-46601-5, S. 92.

Irische Sagengestalt

Cúscraid Menn Macha


حضارة ديادكوفسكايا  هي إحدى حضارات العصر الحديثة قامت في أحواض أنهار الفولغا وفالداي وأوكا في روسيا.

المراجع

تاريخ مقاطعة سمولينسك
تاريخ مقاطعة تفير
تاريخ محافظة موسكو
تاريخ موسكو
حضارات قديمة
شعوب أوغرية فينية
تاريخ مقاطعة ياروسلافل
تاريخ مقاطعة فولوغدا
تاريخ مقاطعة كوستروما
تاريخ مقاطعة إيفانوفو

دياكوفسكايا


Stjepan Ljubić, zvan Vojvoda (Virje, 11. kolovoza 1906. – Zagreb, 14. kolovoza 1986.), hrvatski biciklist. Bio je prvi hrvatski profesionalni biciklist (1936-1938.) te 1936. godine u skupini prvih Hrvata koji su nastupili na Tour de Franceu.

Utemeljio je tradicionalne utrke Alpe - Adria i Kroz Hrvatsku i Sloveniju te organizirao jedino izdanje povijesne utrke Trst - Varna.

Kao reprezentativac Kraljevine Jugoslavije se natjecao na Olimpijskim igrama 1928. u cestovnoj utrci na 168 kilometara pojedinačno, a osvojio je 48. mjesto. Na istim OI je ekipno osvojio 13. mjesto.

Bio je član bjelovarskih BOŠK-a i Sokola te zagrebačkog Građanskog.

Izvori

Hrvatski biciklisti

Stjepan Ljubić


Die Società Milanese dell'Industria Meccanica war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen aus Mailand begann 1906 mit der Produktion von Automobilen. Der Markenname lautete Milano. 1907 endete die Produktion nach nur wenigen hergestellten Exemplaren.

Fahrzeuge
Das einzige Modell 22/28 HP war mit einem Vierzylindermotor und Kardanantrieb ausgestattet. Der runde Kühlergrill ähnelte denen von Hotchkiss. Besonderheit war eine wassergekühlte Getriebebremse.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 2 G–O. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Mailand)

Società Milanese dell’Industria Meccanica


Tecahül-i arif (), şiir ve nesirde bilinen bir hususun bir nükteye bağlı olarak bilinmiyormuş gibi ifade edilmesidir. Bilineni bilmez görünmek özel bir amaçla ve nükteli şekilde gerçekleştirilir. Bunun için sanatkâr muhatabına cevabını bildiği sorular sorar. Böylece hem maksadı doğrudan söylemenin yeknesaklığı kırılır hem de söze nükte ve zarafet kazandırılmış olur. Sanatın başlıca amaçları arasında şunlar vardır:
 kınama ("Ey Habur ağacı, niye yapraklısın? / Sanki Tarîfoğlu'na üzülmemiş gibisin?")
 dokundurma ("Biz veya siz, ikimizden biri ya doğru yol üzerinde veya açık bir sapıklık içindedir.")
 aşkta şaşkınlık ("Sizi Allah'a salarım çölün ceylanları! Söyleyin bana / Leylâm sizden mi yoksa Leylâ beşerden midir?")
 medihte mübalağa ("Görünen şimşek parıltısı mı yoksa lamba ziyası mı / Ya da sevgilinin görünen yüzündeki tebessümleri mi?)
 tâzimde mübalağa ("Ben susuzluk mu çekerim sen her pınardan akan su iken / Ben dünyada zulme mi uğrarım sen benim yardımcım iken")
 hicivde mübalağa ("Bilmiyorum, ileride bileceğimi de sanmıyorum / Şu Âl-i Hasn erkekler topluluğu mudur yoksa kadınlar topluluğu mu!")
 olayın kesinliğini belirtmek gayesiyle tecâhül yollu soruya başvurma ("Allah, 'Ey Meryem oğlu Îsâ! İnsanlara beni ve annemi Allah'tan başka iki tanrı bilin diye sen mi söyledin?' buyurdu")

Örnekler
 Sular mı yandı neden tunca benziyor mermer?
 Arzu dolu,yaşamak dolu / Bu eller miydi resimleri tutarken uyuyan?
 Şakaklarıma kar mı yağdı ne var / Benim mi Allah'ım bu çizgili yüz?

Kaynakça

Söz sanatları

Tecâhül-i ârif


Kurt Reummann (né le  à Wesselburen, Dithmarse) est un journaliste allemand.

Biographie
Après avoir obtenu son diplôme d'études secondaires à Neumünster, Reumann gagne de l'argent pour ses études grâce à un stage de deux ans au . À Berlin, il étudie le journalisme, l'allemand, l'histoire de l'art et les sciences politiques à l'Université libre de Berlin. En 1964, il obtient son doctorat sur les caricatures politiques sous la direction d', dont il est l'assistant de 1963 à 1965. Il acquit ensuite un aperçu de la recherche sur l'opinion publique à l' avec Elisabeth Noelle-Neumann, étudiante de Dovifat. Il devient ensuite assistant de recherche d'Elisabeth Noelle-Neumann à l'Institut de journalisme de l'Université de Mayence.

En 1970, il rejoint la rédaction du Frankfurter Allgemeine Zeitung. Il est responsable des rapports et des commentaires sur la politique de l'éducation, en particulier pour les universités. Une autre spécialité est la recherche par sondage, y compris l' analyse des élections. Pendant dix ans, il est responsable de la page "Jugend schreibt/Zeitung in der Schule" (jusqu'en juillet 1997). Il  écrit un volume sur ce projet pilote pour la série « Texte + Thesen » de Fromm-Verlag intitulée « Lesefreuden und Lebenswelten » (1992). Reumann rejette plusieurs appels à des chaires C 4, par exemple à l'Université libre de Berlin ou à l'Université de Mayence.

En outre, de 1995 à 2004, Kurt Reumann est vice-président du conseil d'administration de l'école de musique Franz Liszt de Weimar. Il est membre de l'Académie des sciences d'utilité publique d'Erfurt depuis 2008.

Reumann s'occupe également intensivement de la réforme de l'orthographe. Il est marié et a trois enfants.

Travaux
 Das antithetische Kampfbild. Beiträge zur Bestimmung seines Wesens und seiner Wirkung. Dissertation. FU Berlin, Phil. Fak., Berlin 1964.
 Waffengleichheit in der Gegendarstellung. Duncker & Humblot, Berlin 1971, .
 Blick ins Innere, Berichte von der akademischen Front. Edition Interfrom, Zürich 1975, .
 Horst Baier, Hans Mathias Kepplinger, Kurt Reumann (Hrsg.): Öffentliche Meinung und sozialer Wandel. Public Opinion and Social Change. Festschrift für Elisabeth Noelle-Neumann. Westdeutscher Verlag, Opladen 1981.
 Horst Baier, Hans Mathias Kepplinger, Kurt Reumann: Öffentliche Meinung und sozialer Wandel. Mit Beiträgen in englischer Sprache. VS Verlag für Sozialwissenschaften, 1982, .
 Kurt Reumann (Hrsg.): Jugend heute: Aufbruch oder Aufstand? Essener Universitäts-Symposium. Hanns-Martin-Schleyer-Stiftung. Referate u. Diskussionsbeiträge. Bachem, Köln 1982, .
 Gibt es den Fallbeil-Effekt für die kleinen Parteien? Zum Streit um die Veröffentlichung von Umfrage-Ergebnissen vor Wahlen. In: Frankfurter Allgemeine Zeitung. 9. März 1983.
 Lesefreuden und Lebenswelten. A. Fromm, Osnabrück 1992, .
 Wider das tödliche Amüsement. Schulen und Zeitungen sind Verbündete: Aufruf zu einer Verteidigung der Lesekultur. In: FAZ. 28. September 1992, S. 14.
 Die Kultusminister gehen nicht unter. In: Sekretariat der Ständigen Konferenz der Kultusminister der Länder in der Bundesrepublik Deutschland (Hrsg.): Einheit in der Vielfalt: 50 Jahre Kultusministerkonferenz 1948–1998. Luchterhand, Neuwied/ Kriftel/ Berlin 1998, .
 Frankfurter Allgemeine Zeitung für Deutschland (Hrsg.): Die Reform als Diktat. Zur Auseinandersetzung über die deutsche Rechtschreibung. Frankfurter Allgemeine Zeitung, Frankfurt am Main 2000, [enthält 17 Artikel Reumanns zur Rechtschreibreform]

Bibliographie
 Frankfurter Allgemeine Zeitung (Hrsg.): Sie redigieren und schreiben. [Redaktion der Frankfurter Allgemeinen Zeitung]. Bearbeitet von Ingeborg Lukas. Frankfurter Allg. Zeitung, Frankfurt am Main 2000, S. 92 f.

Liens externes

Journaliste allemand
Naissance en septembre 1934
Naissance à Wesselburen
Naissance dans le Troisième Reich

Kurt Reumann


Hermann Vernharður Jósefsson (fæddur 1. júní 1971) er íslenskur bassaleikari, þekktastur fyrir að vera meðlimur í íslensku popp hljómsveitinni Geirfuglarnir.

Íslenskir hljóðfæraleikarar

Hermann Vernharður Jósefsson


La saison 2022-2023 des Kings de Sacramento est la  de la franchise ( en NBA) et la  dans la ville de Sacramento.

Draft

Matchs

Summer League

Pré-saison

Saison régulière

Playoffs

Confrontations en saison régulière

Classements

Effectif

Effectif actuel

Contrats des joueurs

 (T) = Options d'équipe, (P) = Options joueur, RFA = Agent libre restreint, Italique = Contrat non garanti, * = Contrat partiellement garanti.

Récompenses durant la saison

Statistiques

Statistiques de l'équipe

 En gras : Meilleure statistique de l'équipe.
 En italique et rouge : Joueurs qui ne sont plus dans l'équipe.
 En vert : Joueurs arrivés en cours de saison régulière.
 ☆ : All-Star 2023.

 En gras : Meilleure statistique de l'équipe.

Records individuels

Triple doubles

Transactions

Échanges de joueurs

Agents libres

Draft

Options dans les contrats

Joueurs coupés

Notes et références

Notes

Références

Saison NBA 2022-2023
Basket-ball aux États-Unis en 2022
Basket-ball aux États-Unis en 2023
Kings de Sacramento
Sport en Californie en 2022
Sport en Californie en 2023

Saison 2022-2023 des Kings de Sacramento


Le Baromètre des villes cyclables est une enquête nationale en ligne organisée tous les deux ans par la Fédération française des usagers de la bicyclette (FUB) pour évaluer l'indice de satisfaction des usagers du vélo en France.

À sa deuxième édition, il est devenu la plus importante contribution citoyenne au monde sur le vélo.

Historique et objectifs
Jusqu'en 2016, la FUB décernait chaque année un « Guidon d'or » et un « Clou rouillé » à deux villes s'étant distinguées en plus ou moins bien dans les conditions de déplacement et la qualité des services pour les cyclistes urbains. Ces trophées étaient attribués d'après le vote en assemblée générale des représentants d'une partie des associations membres de la fédération, ce qui en limitait la visibilité et la portée. En 2017 est créé le « baromètre des villes cyclables », qui a l'avantage de s'adresser à une population beaucoup plus vaste et représentative des usagers tout-venant , en réduisant du même coup les voix des associations pro-vélo, accusées parfois de partialité ou de militantisme agressif par les élus lors de vélorutions, Park(ing ) Day ou autres actions de rue.
Ce baromètre français s'inspire du  initié en Allemagne par la fédération Allgemeiner Deutscher Fahrrad-Club (ADFC ), un modèle qui avait fait ses preuves depuis 1988.

En dehors de la simple évaluation de terrain à un moment donné, l'objectif du baromètre est de mieux cerner les attentes de ceux qui font un peu, beaucoup ou pas encore de vélo, et de fournir des pistes d'amélioration aux collectivités, dont l'évolution sera évaluée par les éditions suivantes.

Méthode
L'enquête est réalisée tous les deux ans à la même période sur la même durée, dix semaines en automne. Sur une échelle allant de 1 (le plus mauvais) à 6 (le meilleur), le questionnaire demande aux internautes de noter leur sentiment de sécurité à vélo en ville et en périurbain, le confort de déplacement, les aménagements cyclables (piste et bande cyclable, sas vélo, double-sens cyclable, cédez-le-passage cycliste au feu…) et les possibilités de stationnement, comme le nombre et les emplacements des arceaux à vélo ; d'autres éléments sont pris en compte, tels que la place allouée aux cycles dans les transports en commun, l'apaisement et les mesures de restriction de la circulation routière, avec notamment l'existence de vélorues et de zones de rencontre, la politique municipale de promotion du vélo comme mode de transport, la présence d'un vélociste ou d'un atelier solidaire et participatif d'auto-réparation et de recyclage, la location, le libre-service avec ou sans station, éventuellement de VAE, etc. Seules les villes ayant obtenu au moins  sont qualifiées. Selon les notes obtenues, le classement va de "A+" (excellent) à "G" (très défavorable), avec des couleurs de vert à rouge identiques à celles des classes d'efficacité énergétique. La classe "D" (jaune)  correspond à la moyenne.

Résultats

Données chiffrées
Lors de la première édition en 2017, réalisée avec le soutien de l' (ECF), du ministère de la Transition écologique et solidaire et de la Délégation à la sécurité routière,  ont été transmises, et  ont été qualifiées, dont seulement 21 avec une note au-dessus de la moyenne (17 "C" et 4 "B"). 8 % des répondants étaient non-cyclistes.

La seconde édition de 2019 a atteint un record mondial de participation citoyenne sur le vélo avec  ;  ont été qualifiées, dont une seule atteignant la classe "A", et 42 en classe "C" ou "B" ;  noirs ont été recensés et géolocalisés en cartographie numérique.

L'enquête menée du  au  a vu une participation encore plus forte, avec  et  qualifiées.

Palmarès des villes

Ressenti et attentes des cyclistes
Il apparait que les villes ressenties comme les plus cyclables sont situées à l'Est (Alsace, Belfort, Grenoble, Chambéry, etc.) et à l'Ouest (Saint-Lunaire, Caen, Rennes, Nantes et toute la côte atlantique) alors que les villes de la côte méditerranéenne sont les moins bien notées. Ces différences sont en rapport avec une volonté politique locale de promotion du déplacement à vélo, souvent liée à l'attraction touristique pour les petites villes et les bourgs et villages, ou à la nécessité de réduire la circulation automobile pour les grandes villes. Une progression est observée en Île-de-France entre 2017 et 2019, notamment à Paris, qui passe en  des grandes villes, mais régresse hors du top 10 en 2021. Le ressenti général est dominé de très loin par le sentiment d'insécurité routière. En 2017, 80 % des répondeurs estiment qu'il est important d'être séparé du trafic motorisé, 92 % que les vols de vélo sont fréquents, 89 % que les conditions ne permettent pas aux enfants ou aux personnes âgées de se déplacer en sécurité. Près de 80 % réclament un réseau cyclable complet et sans coupures et des itinéraires rapides et directs. Le stationnement des vélos en gare est jugé très insuffisant. En 2021, 64 % des personnes répondantes trouvent que les conditions pour l'usage du vélo sont mauvaises, 47,8 % estiment que depuis 2019 la situation est restée identique, 36,5 % qu'elle s'est améliorée et 15,8 % qu'elle s'est dégradée.

Baromètre des villes marchables

Plusieurs associations affiliées à la FUB ont pour objectif le partage de la rue aussi bien en faveur des piétons que des cyclistes. « Rue de l'avenir » France, filleule de l'association homonyme suisse, ainsi que le CEREMA, s'emploient à informer et à étudier des solutions pour agir dans le domaine de la mobilité durable, tandis que des associations de piétons défendent la cause de ces usagers les plus faibles en contestant parfois des aménagements bien utiles aux cyclistes. Pour mieux cerner les demandes de tous les piétons et marcheurs, et pas seulement celles des associations, le collectif national « Place aux piétons » a organisé sur le modèle du baromètre des villes cyclables le « Baromètre des villes marchables », dont la première consultation a eu lieu du  au , avec  exploitables.

Articles connexes
 Bicyclette
 Cyclisme urbain
 Vélo (mode de transport)
 Système vélo
 Mobilité active
 Écomobilité
 Transports urbains

Notes et références

Notes

Références

Bicyclette
Cyclisme urbain
Circulation à vélo par ville en France
Transport et société
Enquête statistique

Baromètre des villes cyclables


Glicério es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Según el Censo del IBGE del año 2010, la población era de 4 577 habitantes.

Glicerenses ilustres

 Jair Bolsonaro - expresidente de Brasil.

Referencias

Enlaces externos
 Página de la Prefectura

Localidades de São Paulo

Glicério


Eight ships of the Royal Navy have been named HMS Devonshire, originally in honour of William Cavendish, 1st Duke of Devonshire, and later after the county of Devonshire (now called Devon).

 was an 80-gun third rate launched in 1692 and blown up in action with the French in 1707 at the Battle at the Lizard.
 was an 80-gun third rate, launched in 1710, hulked in 1740, and sold in 1760.
 was a 74-gun third rate launched in 1745 and broken up in 1772.
 was a fire ship purchased in 1804 and expended on 3 October of that year at Boulogne-sur-Mer.
 was a 74-gun third rate launched in 1812, on harbour service from 1849, and broken up in 1869.
 was a  armoured cruiser launched in 1904 and sold in 1921.
 was a  heavy cruiser launched in 1927, converted to a training ship in 1947, and sold in 1954.
 was a  guided missile destroyer launched in 1960 and sunk as a target in 1984.

Battle honours
Ships named Devonshire have earned the following battle honours:

Barfleur, 1692
Finisterre, 1747
Ushant, 1747
Louisburg, 1758
Martinique, 1762
Havana, 1762
Norway, 1940
Arctic, 1941
Diego Suarez, 1942

In film
The James Bond film Tomorrow Never Dies features a fictional Type 23 frigate named HMS Devonshire, sunk by Elliot Carver's stealth ship.

See also

Royal Navy ship names

HMS Devonshire


السنديانة، هي قرية فلسطينية تم تهجيرها وتشريد سكانها من قبل قوات الأيتسل الصهيونية، خلال حرب عام 1948. وهي إحدى قرى بلاد الروحاء وتتبع لقضاء حيفا، يبعد موقع القرية 29 كم عن حيفا في الاتجاه الجنوب الشرقي، وكانت تحدها من الشرق قرية صبارين المهجرة ومن الغرب بريكة وبنيامينا وزخرون يعقوب وإلى جنوبها يمر وادي الزرقاء (التماسيح).

التسمية
كلمة (السنديانة) فارسية الأصل وهو نوع من الشجر، وسميت بهذا الاسم لوفرة أشجار السنديان والبلوط في محيطها.

الموقع الجغرافي
تقع إلى الجنوب من مدينة حيفا وتبعد عنها 29 كم وترتفع 125م عن سطح البحر وهي قرية حديثة أقامها نازلوها الذين يعودون بأصلهم إلى قريتي عرابة وأم الفحم، بلغت مساحة أراضيها 15172 دونمأً وتحيط بها أراضي قرى قنير، المراح، أم الشوف، صبارين وبريكة، وإلى جنوبها يمر وادي الخضيرة في مجراه الأوسط، الذي يسمى وادي الزرقاء (التماسيح) عند بمنطقة مروره عند قيسارية. يحيط بالقرية العديد من البقاع والخرب الأثرية منها: خربة العجمي، خربة الست ليلى، وخربة الخضيرة.

السكان
قدر عدد سكانها عام 1922 حوالي 276 نسمة، وفي عام 1945 حوالي (1250) نسمة، قامت المنظمات الصهيونية المسلحة بهدم القرية وتشريد أهلها البالغ عددهم عام 1948 حوالي 1450 نسمة، وكان ذلك في 12-5-1948 وعلى أنقاضها أقام الصهاينة مستعمرة "" عام 1949.

تاريخ القرية
سكان السنديانة قبل النكبة يعودون بأصلهم إلى عرابة وأم الفحم -أو قرية فحمة حسب مصادر أُخرى- وسكنوها منذ أكثر من قرنين،

إلا أن جذور القرية ضاربة بالتاريخ، ففي خِرَب القرية الأثرية أُسس أبنية دارسة وفخاريات وأوان متنوعة، وعلى مسافة أخرى تقع خربة رصيصة التي بها فسيفساء وأعمدة ومعصرة عنب منقورة في الصخر؛ مما يدل بأن القرية كانت موقعا آهلاً بالسكان أيام الرومان البيزنطيين.

وصف القرية والزراعة فيها
يذكر كتاب كي لا ننسى أنها كانت القرية مبنية على تلّين صغيرين يقعان جنوبي شرقي سفح جبل الكرمل، على أطراف المنطقة المعروفة ببلاد الروحاء (( بلاد الكرمة زكية الرائحة)). كان التل الأكبر مستدير الشكل، بينما كان التل الأصغر، الواقع إلى الشرق منه، بيضويا يتجه محوره من الشمال الغربي إلى الجنوب الشرقي. وكانت طرق فرعية تربط السنديانة بالقرى المجاورة وبطريق عام متصل بالطريق العام الساحلي. أما سكانها الأصليين، فقد قدموا من قريتين مجاورتين هما أم الفحم وعرابة وهم الذين بنوا القرية منذ أكثر من قرنين.
في أواخر القرن التاسع عشر كانت السنديانة تقع على مرتفع من الأرض وفيها عين ماء (عين التينة) عند أسفلها، وقدر عدد سكانها آنئذ بنحو 300 نسمة، يزرعون 22 فدانا (الفدان = 100-250 دونما). وكانت منازل السنديانة مبنية بالحجارة. وكان فيها مدرسة ابتدائية للبنين. أمَها نحو 200 تلميذ في 1942/ 1943. وكانت آبارها الكثيرة تمد سكانها بالمياه للاستخدام المنزلي والري، وكان سكانها يحصلون رزقهم من الزراعة وتربية المواشي، وكانوا يهتمون في الدرجة الأولى بزراعة الحبوب والخضروات ولا سيما البندورة. في 1944/1945، كان ما مجموعه 7313 دونما مخصصا للحبوب، و 525 دونما مرويا أو مستخدما للبساتين، منها 200 دونم للزيتون. وكان موقع الخربة الأثري يقع على بعد 2 كلم إلى الجنوب الغربي من السنديانة. والشائع أن هذا الموقع يحتوي على أسس أبنية دارسة وفخاريات كما شوهدت على سطحه قطع صغيرة من أوان متنوعة. وعلى مسافة ما من السنديانة، كانت تقع خربة رصيصة التي يوحي ما يوجد فيها، من فسيفساء وأعمدة ومعصرة عنب منقورة في الصخر. بأنها كانت موقعا أهلا أيام الرومان- البيزنطيين.

القرية اليوم
الموقع مسيج بأسلاك شائكة، وتشاهد أكوام من الحجارة وأنقاض المنازل المدمرة مبعثرة بين الأشواك ونبات الصبار وشجر التين والزيتون والنخيل. ويستخدم الإسرائيليون الأراضي المحيطة بها مرعى للمواشي.

المغتصبات الصهيونية على أراضي القرية
في سنة 1949، أنشئت مستعمرة  على أراضي القرية، إلى الجنوب الغربي من موقعها.

مراجع

وصلات خارجية

 موقع فلسطين في الذاكرة (السنديانة، حيفا)
 المركز الوطني لحماية الجذور الفلسطينية (السنديانة، حيفا)

قرى فلسطين
قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قضاء حيفا
مقالات تتضمن معلومات من موقع فلسطين في الذاكرة

السنديانة (حيفا)


Chantage est un film français réalisé par Henri Debain et sorti en 1927.

Synopsis
Une femme, déçue par sa vie conjugale, s'éprend du comte de Chincé, mais son journal intime est volé par le directeur de l'usine de son mari.

Fiche technique
 Réalisation : Henri Debain
 Scénario : Pierre Lestringuez
 Production : Les Artistes Réunis
 Distributeur d'origine : Exclusivités Jean de Merly
 Photographie : Maurice Forster, Georges Asselin
 Décorateur : Robert-Jules Garnier
 Date de sortie :  (France)

Distribution
 Huguette Duflos : Lady Witcomb
 Andrée Vernon : Louli
 Yvette Langlais : la fille de Witcomb
 Roger Hoguenet : le fils de Witcomb
 Constant Rémy : Fernand Bryn
 Jean Angelo : Comte de Chincé
 Paul Ollivier : Lord Witcomb
 Maurice Lagrenée

Notes et références

Liens externes

Film français sorti en 1927
Film dramatique français
Film français en noir et blanc
Film muet français

Chantage (film, 1927)


Trogossitidae, também conhecidos como besouros roedores, são uma pequena família da superfamília Cleroidea. Muitos táxons anteriormente dentro desta família foram removidos (a partir de 2019) para outras famílias, como Lophocateridae, Peltidae, Protopeltidae, Rentoniidae e Thymalidae. Os membros da família são geralmente predadores e/ou alimentam-se de fungos, tanto na fase adulta quanto na fase larval, e geralmente estão associados à madeira, sendo encontrados sob cascas ou dentro de galerias escavadas em túneis. Existem cerca de 400 espécies em 25 gêneros na família sob a nova circunscrição restrita, em oposição a 600 espécies em mais de 50 gêneros na antiga definição. O fóssil mais antigo atribuível à definição moderna e mais restrita da família é Microtrogossita do âmbar birmanês do Cretáceo Médio de Mianmar, que tem afinidades com os Trogossitini, indicando que a família já havia se diversificado consideravelmente nessa época.

Gêneros

 Acalanthis Erichson, 1844
 Airora Reitter, 1876
 Alindria Erichson
 Anacypta Illiger
 Calanthosoma Reitter
 Calitys Thomson, 1859
 Corticotomus Sharp, 1891
 Dupontiella Spinola
 Egolia Erichson, 1842
 Elestora Pascoe
 Eupycnus Sharp
 Euschaefferia Leng, 1920
 Gymnocheilis Dejean
 Kolibacia Leschen & Lackner, 2013
 Larinotus Carter & Zeck
 Leipaspis Wollaston, 1862
 Leperina Erichson, 1844
 Melambia Erichson
 Narcisa Pascoe
 Necrobiopsis Crowson, 1964
 Nemozoma Latreille, 1804
 Paracalanthis Crowson
 Parallelodera Fairmaire, 1881
 Phanodesta Reitter
 Seidlitzella Jakobson
 Temnoscheila Westwood, 1830
 Tenebroides Piller & Mitterpacher, 1783
 Xenoglena Reitter

Referências

Ligações externas

Trogossitidae
Famílias de coleópteros

Trogossitidae


Mowoiwanowskoje (russisch ) ist der Name folgender Ortschaften in Russland:
 Mowoiwanowskoje (Moskau, Odinzowo), Siedlung städtischen Typs in der Oblast Moskau, Rajon Odinzowo

 Mowoiwanowskoje (Krasnodar), Dorf in der Region Krasnodar
 Mowoiwanowskoje (Leningrad), Dorf in der Oblast Leningrad
 Mowoiwanowskoje (Moskau, Rusa), Dorf in der Oblast Moskau, Rajon Rusa

Nowoiwanowskoje


الشيخ عبد الوهاب بن أحمد بن عبد الواسع وزير الحج السعودي السابق، وهو من كبار رجالات الدولة سابقا حاصل على شهادة بكالوريوس من كلية التجارة بجامعة القاهرة.

مناصبه الحكومية
عام 1373 بدأ مسيرة العمل في الدولة مديراً مساعداً للميزانية بوزارة المالية، ثم انتقل إلى وزارة المعارف وتدرج في هيكلها التنظيمي من مدير عام الشؤون المالية في عام 1374هـ إلى مدير عام التعليم في عام 1378 إلى وكيل وزارة مساعد في 1383هـ، ثم وكيل وزارة بعد ذلك بعام واحد.

وكانت لنجاحاته المتواصلة وإخلاصه في العطاء في الأعمال التي تولاها أن منح الثقة الملكية بتعيينه وزيرا للدولة ورئيسا لهيئة الرقابة والتحقيق في عام 1391هـ.

وفي عام 1395هـ صدر الامر الملكي الكريم بتعيينه وزيرا للحج والأوقاف، وهو المنصب الذي ظل يشغله حتى صدر الأمر الملكي في العشرين من شهر محرم 1414هـ بتعيينه مستشارا بالديوان الملكي بمرتبة.

ترأس مجلس إدارة مؤسسة عكاظ للصحافة والنشر من عام 1411هـ إلى عام 1422هـ.

وفاته
توفي في السابع عشر من ذو القعدة عام 1427هـ / 8 ديسمبر 2006م في جنيف بسويسرا.

المراجع

صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
وزراء حج سعوديون
وفيات 1427 هـ
وفيات 2006
وزراء سعوديون سابقون
خريجو جامعة القاهرة

عبد الوهاب بن أحمد عبد الواسع


El municipio de Sjógv es una entidad administrativa de las Islas Feroe (Dinamarca). Su capital y mayor localidad es el pueblo de Strendur. Su población estimada total es de 960 habitantes.

El municipio se formó a partir de la parroquia eclesiástica del mismo nombre, que tenía su sede en Strendur. En 1952 se escindieron de Sjógv las localidades de Skála y Skálabotnur para formar el municipio de Skála (desde 2005 integrado en Runavík).

Demografía
Sjógv tiene una población estimada de 960 habitantes en 2011, lo que representa un descenso de 45 personas con respecto a 2010. Hay cinco localidades en el municipio.

Política
Sjógv está gobernado por un concejo municipal de 7 personas. Su alcalde desde 2009 es Arthur Johansen, adherido al Partido de la Igualdad.

Referencias

Enlaces externos

Municipios de las Islas Feroe

Sjógv


87312 Akirasuzuki este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
87312 Akirasuzuki este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Bisei Spaceguard Center în cadrul programului BATTeRS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,59 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 13,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 87001-88000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

87312 Akirasuzuki


Tysklands U/18-fodboldlandshold er Tysklands landshold for fodboldspillere, som er under 18 år og administreres af Deutscher Fußball-Bund (DFB).

U/18-fodboldlandshold
U/18-fodboldlandshold i Europa

Tysklands U/18-fodboldlandshold


Em software, uma toolchain (cadeia de ferramentas) é um conjunto de ferramentas de programação usadas para executar uma tarefa complexa de desenvolvimento de software ou para criar um produto de software, que normalmente é outro programa de computador ou um conjunto de programas relacionados. Em geral, as ferramentas que formam uma cadeia de ferramentas são executadas consecutivamente, de modo que a saída ou o estado resultante do ambiente de cada ferramenta se torne a entrada ou o ambiente inicial da próxima, mas o termo também é usado quando se refere a um conjunto de ferramentas relacionadas que não são necessariamente executados consecutivamente.

Uma simples cadeia de ferramentas de desenvolvimento de software pode consistir em um compilador e um vinculador (que transformam o código-fonte em um programa executável), bibliotecas (que fornecem interfaces para o sistema operacional) e um depurador (que é usado para testar e depurar programas criados). Um produto de software complexo como um videogame precisa de ferramentas para preparar efeitos sonoros, música, texturas, modelos tridimensionais e animações, juntamente com ferramentas adicionais para combinar esses recursos no produto final.

Ver também

 Compilador cruzado
 Framework
 Biblioteca
 cadeia de ferramentas GNU
 cadeia de ferramentas LLVM

Ferramentas de programação de computador

Toolchain


Grecia a participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 – 21 august 2016, cu o delegație de 93 de sportivi, care a concurat în 15 sporturi. După două ediții olimpice – Beijing 2008 și Londra 2012 – fără nicio medalie de aur, așteptările erau foarte reduse. Cu un total de șase medalii, inclusiv trei de aur, Grecia s-a aflat pe locul 26 în clasamentul final.

Participanți
Delegația greacă a cuprins 93 de sportivi: 56 bărbați și 37 femei (rezervele la fotbal, handbal, hochei pe iarbă și scrimă nu sunt incluse). Cel mai tânăr atlet din delegația a fost atletul Miltiadis Tentoglou (18 ani), cel mai vechi a fost arcașa Evangelia Psarra (42 de ani).

Medalii

Medaliați

Medalii după sport

Natație

Scrimă

Note

Referințe
 Grecia la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

Grecia la Jocurile Olimpice
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016


A Women's International Champions Cup, ou Copa Internacional dos Campeões Femininos, é um torneio anual de clubes de futebol feminino realizado nos Estados Unidos.

Lançado pelo Relevent Sports Group em 2018, reúne equipes de futebol feminino estadunidenses e europeias para coroar o "melhor time de futebol feminino do mundo", uma vez que a Federação Internacional de Futebol organiza apenas campeonato mundial de clubes masculinos, a Copa do Mundo de Clubes da FIFA.

Finais

Resultado por clube

Ver também

 Torneio Internacional Interclubes de Futebol Feminino
 Campeonato Internacional de Clubes Feminino

Ligações externas

Competições de clubes de futebol feminino

Women's International Champions Cup


Tartarski rajon (azerski: Tərtər rayonu, armenski: Տերտերի շրջան) je jedan od 66 azerbajdžanskih rajona. Tartarski rajon se nalazi u unutrašnjosti Azerbajdžana. Središte rajona je Tartar. Površina Tartarskog rajona iznosi 957 km². Tartarski rajon je prema popisu stanovništva iz 2009. imao 97.270 stanovnika, od čega su 47.689 muškarci, a 49.581 žene.
Tartarski rajon se sastoji od 43 općine.

Cijeli rajon se od Prvog rata u gorskom Karabahu nalazio pod kontrolom Gorskog Karabaha.

Izvori

Rajoni Azerbajdžana

Tartarski rajon


Restefond peut désigner :
 le Restefond, un petit sommet de France situé dans le massif du Mercantour, au-dessus- de la vallée de l'Ubaye et qui a donné son nom :
 au vallon de Restefond, une petite vallée latérale à la vallée de l'Ubaye et drainée par le ravin de Restefond ;
 au col de Restefond, un col entre le Restefond et la cime des Trois Serrières ;
 au faux col de Restefond, un col entre le Restefond et le sommet de Caire Brun ;
 à l'ouvrage de Restefond, une fortification de la ligne Maginot entre les cols de Restefond et de la Bonette ;
 à l'ouvrage du Col-de-Restefond, une fortification de la ligne Maginot au col de Restefond ;
 au fortin du Restefond, une caserne de la ligne Maginot en contrebas du faux col de Restefond ;
 au quartier Restefond, une circonscription tactique de la ligne Maginot.

Restefond (homonymie)


The Adele language is spoken in central eastern Ghana and central western Togo. It belongs to the geographic group of Ghana Togo Mountain languages (traditionally called the Togorestsprachen or Togo Remnant languages) of the Kwa branch of Niger–Congo. The speakers themselves, the Adele people, call the language Gidire.

Writing system
In Ghana, the Ghana Institute of Linguistics, Literacy and Bible Translation  (en) (GILLBT) developed an alphabet to translate the Bible into Adele.

The Adele alphabet used in Togo is essentially the same, however Rongier uses fewer digraphs at the index of his Adele-French dictionary.

References

 Bernd Heine, Die Verbreitung und Gliederung der Togorestsprachen. Berlin, Dietrich Reimer, 1968.

External links
 Listen to a sample of Adele from Global Recordings Network

Ghana–Togo Mountain languages
Languages of Ghana
Languages of Togo

Adele language


Thirteen vessels of the Royal Navy have borne the name HMS Mohawk, after the Mohawk, an indigenous tribe of North America:

  was a 6-gun sloop launched at Oswego on the Great Lakes in 1756; the French seized her and seven other vessels of the Canadian Great Lakes Squadron when Fort Oswego surrendered to General Montcalm that same year.
  was a 16-gun snow, constructed in 1759, that participated in the Battle of the Thousand Islands, during the French and Indian War. She was lost in 1764.
 HMS Mohawk was a Massachusetts privateer launched in 1781 that  captured in 1782 and that the Royal Navy briefly took into service, before selling her in 1783. She then became a slaver and merchant vessel, before becoming a British privateer in 1797. The French captured her in the Mediterranean in 1801 and she served the French Navy until she was sold at Toulon in 1814.
  was a schooner listed in 1795 and operating on the Great Lakes out of Kingston, Ontario. She was condemned in 1803.
 HMS Mowhawk was a sloop listed in 1798. Nothing more is known of her.
 HMS Mohawk was the American navy's 12-gun brig Viper, formerly the USS Ferret, that was captured on 17 January 1813. She was sold in 1814.
 HMS Mohawk was to have been an 18-gun  but she was renamed  before being launched in 1813.  She was sold in 1832.
  was a paddle-vessel launched in 1843 and sold in 1852.
  was a  wooden screw gunvessel launched in 1856. She was sold in 1862 to the Emperor of China and renamed Pekin.
  was an  launched in 1886 and sold in 1905.
  was a  destroyer launched in 1907 and sold in 1919.
  was a  destroyer launched in 1937. She was sunk in April 1941 during the action off Sfax.
  was a  launched in 1962 and sold for scrap in 1981.

Citations

References

Royal Navy ship names

HMS Mohawk


Das Kabinett Törngren war das 38. Regierungskabinett in der Geschichte Finnlands. Es amtierte vom 5. Mai 1954 bis zum 20. Oktober 1954 (169 Tage).

Nach der Parlamentswahl im März 1954 einigten sich der Landbund unter Urho Kekkonen und die Sozialdemokratische Partei erstmals zu einer gemeinsamen Regierung seit einer Wirtschaftskrise, deren Lösung die beiden mächtigsten Parteien entzweit hatte. Allerdings wurde mit dem bisherigen Außenminister Ralf Törngren ein Mitglied der Schwedischen Volkspartei zum Ministerpräsidenten gewählt. Im Oktober bildeten Landbund und Sozialdemokraten schließlich eine Regierung unter Führung Kekkonens und ohne die Schwedische Volkspartei, die bis zur Wahl Kekkonens zum Staatspräsidenten 1956 im Amt blieb.

Minister

Weblinks
 Kabinett Torngren Finnische Regierung

Torngren

Kabinett Törngren


Le château de Venarey-les-Laumes est une ancienne maison-forte située à Venarey-les-Laumes (Côte-d'Or) en Bourgogne-Franche-Comté .

Localisation
Le château est situé à la limite nord de l'agglomération en rive gauche de l'Oze et rive droite de la RD 905.

Historique

En 1324, Étienne, seigneur des Laumes, reconnaît que sa maison forte est jurable et rendable au duc. En 1451 elle est à Jean de Mandelot., en 1664, à Charles de Montsaulin. Le château doit son aspect actuel à une réfection d'après 1735.

Architecture
La maison forte de Venarey présente un corps de logis de plan rectangulaire bâti à l'aplomb du mur de soutènement ouest d'une terrasse et flanqué au sud d'une aile en retour d'équerre plus basse et plus ancienne qui renferme trois salles voûtées d'ogive. Le château a conservé à l'ouest et au sud des fossés inondables franchis par un pont à l'ouest. La terrasse est précédée à l'est d'une basse-cour ouverte par une porte charretière flanquée de deux canonnières.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or

Liens externes

Venarey-les-Laumes

Château de Venarey-les-Laumes


ටොලමිගේ ලෝක සිතියම යනු ක්‍රිව දෙවන සියවස වන විට බටහිර සමාජයට ඥාත ලෝකයේ විස්තර දැක්වුනු සිතියමකි. ක්‍රිව 150 වන විට ලියැවුනු ටොලමිගේ  ජියොග්‍රාෆියා නම් ග්‍රන්ථයෙහි එන විස්තර පදනම් කොට ගෙන මෙම සිතියම නිමවා තිබුණි. යථාභූත සිතියම් කිසිවිටෙක සොයා නොගත්තද, පැරණි ලෝකයේ විවිධ ප්‍රදේශ  පිළිබඳ, බොහෝ විට ඛණ්ඩාංකද සහිතව, දහස් ගණනක් ආශ්‍රිත  ජියොග්‍රාෆියා වෙත තිබූ අතර, එම නිසාවෙන්ම  ක්‍රිව 1300 පමණ වන විට අත්පිටපත යළි සොයාගත්විට ටොලමිගේ ලෝක දැක්ම යළිතැනීමට සිතියම් විද්‍යාඥයින්ට අවකාශ සැලසිණි.

ටොලමිගේ හා ඔහුගේ සිතියම් වල ඉතාමත් වැදගත්ම දායකත්වය වන්නට ඇත්තේ අක්ෂාංශක හා දේශාංශක රේඛා භාවිතයද භෞමික ස්ථානයන් අවකාශ නිරික්ෂණයන් අනුසාරයෙන් දැක්වීමද ප්‍රථමයෙන් සිදු කිරීමය. 9වන සියවසෙහිදී ඔහුගේ ජියොග්‍රාෆියා ග්‍රන්ථය ග්‍රීක බසින්  අරාබි බසටද ඉක්බිතිව 15 වන සියවස ආරම්භයේදී  බටහිර යුරෝපයේදී ලතින් බසටද පරිවර්තනය වූ විට, ගෝලීය ඛණ්ඩාංක පද්ධතියක් පිළිබඳ අදහස විසින් මධ්‍යතන ඉස්ලාමීය සහ යුරෝපීය භූගෝල විද්‍යාත්මක චින්තනයේ  විප්ලවකාරී වෙනසත් සිදු  කොට එය විද්‍යාත්මක හා සංඛ්‍යාත්මක පදකමකට යොමු කලේය.

අන්තර්ගතය
සිතියම විසින් විශාල ආවෘත ප්‍රදේශ දෙකක් පැහැදිලි ලෙසින් දක්වන අතර ඉන් පළමුවැන්න   මධ්‍යධරණිය වන අතර, දෙවැන්න වන්නේ  නැගෙනහිරින් දකුණු චීන මුහුද (මැග්නස් සයිනස්) දක්වා විහිදෙන  ඉන්දියානු සාගරය (ඉන්ඩිකම් පෙලාගුස්) වෙයි. ප්‍රධාන භූගෝලීය පරිස්ථානයන් වන්නේ යුරෝපය, මැද-පෙරදිග, ඉන්දියාව,  ශ්‍රී ලංකාව (තැප්‍රොබේන්), මලයානු අර්ධද්වීපය (අවුර්යා කර්සනීස් හෝ "රන් අර්ධද්වීපය") සහ එයින් ඔබ්බට චීනය (සීනේ) වෙයි.

ආශ්‍රිත

සිතියම්

ටොලමිගේ ලෝක සිතියම


NGC 321 este o galaxie lenticulară, posibil spirală barată, situată în constelația Balena. A fost descoperită în 27 septembrie 1864 de către Albert Marth.

Note

Vezi și
 NGC 320
 NGC 322

Legături externe
 NGC 321 pe spider.seds.org
 NGC 321 pe WikiSky

Galaxii
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1864
Obiecte astronomice descoperite de Albert Marth

NGC 321


Ralph MacDonald (15 de marzo de 1944 – 18 de diciembre de 2011) fue un percusionista y compositor nacido en Trinidad y Tobago.

Sus composiciones incluyen «Where is the love» (1971), un éxito para Roberta Flack y Donny Hathaway premiado con un Premio Grammy, y «Just the two of us» (1981), para Bill Withers y Grover Washington, Jr., también ganador de un Grammy. Su canción «Mr. Magic» fue un éxito para Grover Washington, Jr. y su «Calypso Breakdown» está incluida en la banda sonora de Saturday Night Fever.

Como percusionista, grabó con artistas como Burt Bacharach, George Benson, David Bowie, Aretha Franklin, Art Garfunkel, Billy Joel, Quincy Jones, Milt Jackson, Carole King, Miriam Makeba, David Sanborn, Paul Simon, Steely Dan, James Taylor, Luther Vandross, Amy Winehouse, Bob James, Ashford & Simpson, Nana Mouskouri, The Average White Band, Hall & Oates y The Brothers Johnson, Earl Klugh.

Referencias

Enlaces externos
Ralph MacDonald Sitio web oficial

Ganadores del Premio Grammy
Músicos de Trinidad y Tobago

Ralph MacDonald


Patricia A. McKillip (1948-2022), romancière américaine ;
 Carly McKillip (1989-), actrice et musicienne canadienne ;
 Britt McKillip (1991-), actrice et musicienne canadienne, sœur de Carly ;

Voir aussi

Homonymie de patronyme

McKillip


الخردل البري   أو الحَرْشَاء أو خردل حقلي  أو لَبْسَان أو الصُفّيرة أو خردل الحقول أو العسلوز أو لفتة نبات عشبي حولي يتبع الفصيلة الصليبية. اسمه العلمي . تعتبر من الحشائش الضارة وتنمو بكثرة في حقول القمح والشعير.

انظر أيضًا

 حرشاء

مراجع

أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
أعشاب
الحياة النباتية في أوروبا
علم النبات
كرنباوية
كرنبية
نباتات آسيا المعتدلة
نباتات سامة
نباتات شبه الجزيرة العربية
نباتات شمال إفريقيا
نباتات مالطا
نباتات مجتاحة في الولايات المتحدة
نباتات وصفت في 1753
نباتات أوروبا

خردل بري


دلهمية هي إحدى القرى المحتلة والمدمرة التابعة لمحافظة القنيطرة في هضبة الجولان بجنوب غرب سوريا.

تتبع ناحية قرى ومركز ومنطقة القنيطرة (187 ن-815م).
تقع في أرض بركانية وعرة، على الحافة الغربية لوادي الدلهمية إلى الغرب من تل يوسف، وإلى الجنوب الشرقي من تل أبي خنزير وتبعد 12 كم جنوب غرب مدينة القنيطرة. كان سكانها يعملون بزراعة أشجار الكرمة والحبوب والبقول زراعة بعلية، ويربون الأبقار والأغنام.

قرى الجولان المحتلة
قرى الجولان المدمرة
قرى محافظة القنيطرة

دلهمية