Peter von Köppen, ukrainsk: Петро Іванович Кеппен, Petro Ivanovytj Keppen (født 2. marts (gamle stil: 19. februar) 1793 i Kharkov, død 4. juni (gamle stil: 23. maj) 1864 i Karabag på Krim, var en russisk geograf og etnograf, fader til Wladimir Köppen.

Peter von Köppen var tjenestemand i det russiske ministerium for rigsdomænerne 1836-60. Han skrev blandt andet arbejder om Krim, donkosakkernes land, Ruslands areal- og befolkningsforhold samt Ruslands vigtigste søer og flodmundinger. Han udgav tillige etnografiske kort over Guvernementet Sankt Petersborg og europæisk Rusland i dets helhed.

Kilder

Eksterne henvisninger

Geografer fra Rusland
Etnografer fra Rusland
Personer fra Kharkiv
Rusland i 1800-tallet

Peter von Köppen


قائمة البطولات الفرنسية لعام 1928 (المعروفة الآن باسم دورة رولان غاروس) :

الكبار

فردي رجال

 هنري كوهيت هزم  رينيه لاكوست, النتيجة:5-7, 6-3, 6-1, 6-3

فردي سيدات

 هيلين ويلز هزمت  إيلين بوينيت, النتيجة:6-1, 6-2

زوجي رجال
 جيان بورترا و جاكويز بروغنون هزما  هنري كوهيت و رين دي بازوليت, النتيجة:6-4, 3-6, 6-2, 3-6, 6-4

زوجي سيدات
 فويبي هولكروفت واتسون و إيليم بينيت وايتينغستال هزمتا  سوزان ديف و سيلفيا لافواري, النتيجة:6-0, 6-2

زوجي مختلط
 إيليم بينيت وايتينغستال و هنري كوهيت هزما  هيلين ويلز و فرانك هنتر, النتيجة:3-6, 6-3, 6-3

مراجع

باريس في 1928
أحداث مايو 1928 الرياضية
أحداث يونيو 1928 الرياضية
دورات رولان غاروس
دورات رولان غاروس حسب السنة
رياضة فرنسية في 1928
كرة المضرب في 1928
كرة مضرب فرنسية في 1928

البطولات الفرنسية 1928 (كرة مضرب)


Sieverstedt Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 31,01 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2003 itibarıyla yaklaşık 1.660 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hartwig Wilkens tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amtoeversee.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Sieverstedt


Bileşiminde yalnız aminli şekerler bulunan bakteri öldürücü (bakteriyosid) antibiyotik.

Aminoglikozitler, aerob ve Gram negatif boyanan bakterilere karşı etkilidirler. Pseudomonas, Enterobakterleri, piyosiyanik basilleri ve bir ölçüde stafikokları öldürebilen antibiyotikler yer alır. İçlerinden streptomisin, kanamisin tüberküloza karşı etkilidir.

Etki mekanizmaları aynıdır; bakterinin ribozom 30S alt ünitesine bağlanarak protein sentezini engellerler.

Sindirim yoluyla emilmezler, bu nedenle tümü kas içine şırınga edilerek verilir.

Yan etkileri
Böbrek ve içkulak için toksiktirler, bu yanetki böbrek yetmezliği durumunda artar. Böbrek hasarı kendisini akut tübüler nekroz olarak gösterir. Kulak sorunları ise hem duyma hem de denge problemi olarak sebat edebilir. Bunların dışında yan etki olarak nöromüsküler blok ve alerjik deri reaksiyonlarına da sebep olabilirler.

Bu gruptaki başlıca antibiyotikler
 Streptomisin,
 gentamisin,
 kanamisin,
 ribostamisin,
 lividomisin,
 tobramisin,
 sisomisin,
 amikasin,
 netilmisin

Neomisin B, framisetin ve paromomisin (protozoerlere etkili) gibi antibiyotikler, genel kullanımdaki toksiteleri nedeniyle yalnız yerel (lokal) olarak kullanılır ya da ağızdan alınırlar. Bağırsak mukozasınca emilmedikleri için, etkilerini burada gösterirler ve sindirim borusunun (esophagus) bazı enfeksiyonlarının tedavisinde kullanılır.

Dış bağlantılar
 MedlinePlus ilaç bilgisi - Sistemik aminoglikozitler (İngilizce)

Kaynakça
BASIC AND CLINICAL PHARMACOLOGY, by BERTRAM G. KATZUNG, MCGRAW-HILL EDUCATION, 2020, pp. 386–387.

Aminoglikozid antibiyotikler

Aminoglikozit


Music From the Film More (ya da Soundtrack from the Film More), Barbet Schroeder tarafından yönetilmiş More filminin soundtrack'idir. Pink Floyd'un bu ilk soundtrack çalışması aynı zamanda Syd Barrett olmadan yapılan ilk albümdür. Önceki albümlerdeki prodüktör Norman Smith burada yerini Pink Floyd'un kendisine bırakmışıtr. Pink Floyd bu ve sonraki soundtrack'lerinde esas albümlerinde kullanmayacakları materyalleri kullanacak, değişik tarzlarda denemeler yapacaktı. Albüm kısa pop/folk şarkıları, doğaçlamalar, The Nile Song ve Ibiza Bar gibi hard rock kategorisinde değerlendirilebilecek parçalardan oluşmaktadır. A Spanish Piece gibi birçok şarkı ısmarlama şeklinde bestelenmiştir.

1969 yılının Mart ayı boyunca Abbey Road Stüdyoları'nda kaydedilmiş, 27 Temmuz 1969 tarihinde yayınlanmıştır.

Grup üyeleri
 David Gilmour - Gitar, Vokal
 Roger Waters - Bas gitar, Vokals
 Richard Wright - Klavye
 Nick Mason - Perküsyon, davul

Albüm kapağı
Filmin bir karesinin, üstünde efekt uygulanmış halidir. Önceki gibi bunu da Hipgnosis yapmıştır.

Liste başarıları
Birleşik Krallık'ta 9, 1973'teki basımıyla ABD'de 153. sıraya çıkmıştır.

Şarkı listesi
Bütün vokalleri David Gilmour oluşturur.

Albüm hakkında
"Films seem to be the answer for us at the moment. It would be nice to do a science-fiction movie...our music seems to be that way oriented." (Filmler bize cevap gibi gözükmüştü o zamanlar. Bir bilimkurgu filmi müziği yapmak güzel olacaktı. Müziğimiz bu konuya odaklı gözüküyordu.)... -Rick Wright

1969 albümleri
Pink Floyd albümleri
Progresif rock albümleri

Music From the Film More


Mazdaizam je kult zazivanja staroiranskog božanstva "Mazda" (tj "koji postavlja" odnosno "Pamet"), također zvani Zoroastrizam ili  "Mazdayasni" na Staroavestičkom (Gâthâ) i kasnije (Yasna), gdje prvenstveni cilj bješe promoviranje vjere/predaje (daênãm). Danas se zoroastrijanci ne bave prozelitizmom.

ushta-tê apivatahe pourvacãm erezhuxdhanãm

Živjeli, besprijekorni rječitom izražajnošću !

frâ-tê mazdå barat paurvanîm aiwyånghanem

Pri-te Mazda nosio prvenstveno obvezivanje

stehrpaêsanghem mainyutâshtem

zvijezdu-uspijevanu interpretaciju

vanguhîm daênãm mâzdayasnîm* Yasna 9.26

dobrih predaja mudroslovlja

*Dometak -yasnîm, i Yasna, odnosi se na zazivanje.

Izvori:

https://sites.fas.harvard.edu › Prods Oktor Skjærvø

An Introduction to Young Avestan - Fas Harvard

https://sites.fas.harvard.edu › Prods Oktor Skjærvø

Avestan Primer - Fas Harvard

http://dinebehi.com › Ali A. Jafarey

THE GATHAS, OUR GUIDE

https://www.Zarathushtra.com › D. J. Irani

The Gathas, The Hymns of Zarathushtra

https://www.Zarathushtra.com › Firouz Azargoshasb

Translation of Gathas, The

Holy Songs Of Zarathushtra

http://www.avesta.org › Zoroastrian Archives

Shams-Ul-Ulama Dastur Peshotanji Behramji Sanjana

Avesta, Pahlavi, and Ancient Persian Studies

http://farsibg.com › Abraham Williams Jackson

An Avesta grammar in comparison with Sanskrit

Zoroastrizam

Mazdayasni


Denumirea de CS Universitatea Craiova poate fi:
 CS Universitatea Craiova (1948), echipa de fotbal înființată în 1948, și desființata in 1993 odată cu privatizarea echipei;
 CS Universitatea Craiova (2013), este o echipă activă din 2013.

CS Universitatea Craiova


Ağıt, genellikle bir ölümün ya da acı, üzücü bir olayın ardından söylenen halk türküsü. Doğal afet'ler, ölüm, hastalık gibi çaresizlikler karşısında korku, heyecan, üzüntü, isyan gibi duyguları ifade eden ezgili sözlerdir. Ağıt söylemeye ağıt yakma, ağıt söyleyenlere ise ağıtçı denir. Ağıtın İslamiyet öncesi Türk edebiyatındaki adı sagudur ve yuğ adı verilen cenaze törenlerinde okunur; divan edebiyatındaki adı ise mersiyedir.

Türklerde ağıt geleneği
Türklerde ağıt geleneği çok eskidir. Anadolu'nun hemen her yerinde söylenir. Ağıtlar yarı anonim folklor ürünleri arasında da sayılabilir. Türkçede 7, 8 ve 10 heceli ağıtlar yaygındır. En çok rastlanılanı 8 hecelilerdir. Gösteri bölümüyle tiyatro, söyleniş biçimiyle şiirseldir.

Ağıtlar türkü ve destanla yakın ilişki içindedir. Erkeklerin söylediği ağıtlar varsa da ağıtları daha çok kadınlar söyler.

Örnekler
Doğu Anadolu yöresi

Can evimden vurdu felek neyleyim

Ben ağlarım çelik teller iniler

Ben almadım toprak aldı koynuna

Yarim diyen bülbül diller iniler

Gider oldum Avşar ili yoluna

Bakmam gayrı bu diyarın gülüne

Karaları taksın çapar koluna

Yağız atlı nice kollar iniler

Dertli dertli Çukurova yolunu tut
adam olun

İç Anadolu yöresi

Aliihsan'ın Ağıdı

Gideceğim anamoğlu senin ardından,

Ben ölürüm yiğit edem derdinden,

Biriciktin kaldırdılar yurdundan,

Anamın oğluda bir tek gardaşım,

Ölesiye sana yanar ateşim.

İhsan davar keser sağ eli kanlı,

Ne bir dayı varda ne de bir emmi,

Kasaplar içinde gül edem ünlü,

Anamın oğluda gurban oluyum,

Gül gardaşım ben yoluna ölüyüm.

Kelep kelep gül edemin kekili,

Anası gızından alır akılı,

İç cepleri burcu burcu kokulu,

Anamın oğlu da gurban oluyum,

Gül gardaşım ben yerine ölüyüm.

Saçlarını taramışlar tel gibi,

Gardaşı yok emmisi yok el gibi,

35 yaşında gonca gül gibi,

Babamın oğlu da gurban olurum,

Kalk gardaşım ben yerine ölürüm.

Salhane'den gelir sırtı ceketli,

Pazara giderdi eli sepetli,

Gardaşa yananın kalmıyor aklı,

Babamın oğlu da öldürdü beni,

Gülleri açarken soldurdu beni.

Gelmedi diyerek bana darılmış,

Helâllaşmış bacısına sarılmış,

Yaz gelirken beş guzudan ayrılmış,

Geliyor bayramlar ışıyın vakti,

Soğudu mu gül gardaşım bağrıyın tahtı.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Yuğ
 Mersiye

Dış bağlıntılar
 Şarkışla Ağıtları (Ağıt Örnekleri, Derleyen: Mehmet Kalkanoğlu, 1949)

Âşık edebiyatı nazım türleri
Anonim halk edebiyatı

Ağıt


Drago Bosnar (Vinagora, 1947.), hrvatski katolički svećenik i pjesnik

Životopis
Rodio se 1947. na Vinagori u Hrvatskom zagorju. Teologiju završio u Zagrebu, za svećenika Zagrebačke nadbiskupije zaređen 1973. godine. Župničku službu obnašao u Drnju, Peterancu i Orehovici; sada u Oroslavju. Pjesmama i ogledima s područja teologije i književnosti javljao se u raznoj periodici. S Josipom Vnučecom, sada župnikom u Tuhlju, uređivao biblioteku FOS-ZOE. Uz zbirke poetskih meditacija "Život je tako čudesan", "Molitva s onu stranu riječi" i "Jedanaesta postaja", objavio je i zbirku nagovora u Duhovnoj misli Hrvatskoga radija – 'Duhovno u svagdanjemu.

Svećenik je Zagrebačke nadbiskupije. Više je godina pripremao radio-meditacije za »Duhovnu misao« na Prvom programu Hrvatskog radija. Činio je to na jednostavan i zanimljiv način, tražeći i predlažući moguća rješenja ili barem poboljšanja aktivna vjerničkog života. Brojne meditacije, sad objavljene u knjizi, nastavljaju živjeti i širiti poruku života, nade, ljubavi. U razmišljanjima autor polazi od svakodnevnih situacija, koje gotovo poetskim rječnikom i stilom povezuje sa svetopisamskim čitanjima, životima svetaca, tekstovima iz drugih vjera i kultura ili suvremenih pisaca i autora te ukazuje na bitnu povezanost čovjeka i svakodnevnoga života s Bogom, koji upotpunjuje misao o čovjeku i daje smisao životu. Djela: Dopustiš li životu da ti priđe...'' i dr.
Na Susretima hrvatskoga duhovnoga književnoga stvaralaštva Stjepan Kranjčić, Bosnar je bio član ocjenjivačkog povjerenstva koje je izabiralo radove i član stručnog ocjenjivačkog suda u više navrata.

Izvori

Hrvatski katolički svećenici
Hrvatski pjesnici

Drago Bosnar (svećenik)


ABBA, 1972 yılında kurulan 1982 yılına dek etkin olan İsveçli bir pop müzik grubudur.

Grup kariyeri
1966 yılında bir müzik grubu kurmaya karar veren Björn Ulvaeus ve Benny Andersson, 1969 ilkbaharında ABBA'nın diğer yarısını oluşturacak olan Agnetha Fältskog ve Anni-Frid Lyngstad'in katılımı ile grubu tamamladılar ve üyelerinin adlarının ilk harflerinden oluşan ABBA adını aldılar.

1970'ler

İlk çalışmalar
Benny Andersson, 18 yaşında İsveç'in ünlü gruplarından Hep Stars'ın elemanlarından biriydi. Björn Ulvaeus de müzikal kariyerine 18 yaşında başladı ve The Hootenanny Singers grubunda müzik yaptı. Ortak çıktıları bir turnede tanışan Benny ve Björn beraber şarkı yazmaya karar verdiler. İlk yazdıkları şarkı Hep Stars tarafından kaydedilen "Isn't It Easy to Say" oldu. The Hootenanny Singers'ın menajeri Stig Anderson ikiliyi daha çok şarkı yazmaları için cesaretlendirdi.

Andersson "Hej, Clown" adlı şarkısı ile Melodifestivalen 1969 katıldığında, eşi olacak şarkıcı Anni-Frid Lyngstad ile tanıştı ve bir ay sonra bir ilişkiye başladılar. 1969'da grupları dağılan Andersson ve Ulvaeus beraber çalışmaya başladı ve 1970'te Lycka adlı albümlerini yayınladı. Bu albümde Anni-Frid ve Ulvaeus'un kız arkadaşı Agnetha Fältskog de geri vokal yaptı.

1970-1973: Grubun kuruluşu
Lycka'dan sonra Björn ve Benny, single çıkarmaya ve başka şarkıcılara şarkı vermeye devam ettiler. Haziran 1972'de "People Need Love" single'ı yayınlandı. Bu single Björn & Benny, Agnetha & Anni-Frid adı ile yayınlandı. Single, İsveç listelerinde ilk 20'ye girince dörtlü olarak bir albüm yayınlama kararı aldılar ve 26 Eylül 1972'de ilk albümlerinin kayıtlarına başladılar. 1973'te Eurovision'a katılmak için "Ring Ring" şarkısını kaydettiler ancak İsveç elemelerinde üçüncü oldular. Grubun ilk albümleri Ring Ring de bu dönem yayınlandı. "Ring Ring" single'ı birçok Avrupa ülkesinde ve Güney Afrika'da bir hit oldu.

1973'te grubun menajeri olan Stig Anderson, uzun olan grup adını ABBA diye kısaltmaya başladı. Benny'nin fikriyle ilk B grubun logosunda ters çevrildi ve ᗅᗺᗷᗅ grubun logosu olarak kullanılmaya başlandı.

Eurovision
Grup 1974 yılında "Waterloo" ile Eurovision Şarkı Yarışması'na katıldı. Bu sırada grup ABBA adını aldı. 6 Nisan 1974'teki Eurovision Şarkı Yarışması'nda ABBA "Waterloo" ile birinci oldu. Bu başarı ABBA'nın tüm Avrupa ülkelerinin yanı sıra ABD'de de ünlü olmasını sağladı. Abba, "SOS" adlı üçüncü albümüyle ününü pekiştirdi.

1976 yılında "Greatest Hits" ve "The Best of ABBA Respectively", İngiltere ve Avustralya'da piyasaya sürüldü. Tüm dünyada büyük ilgi gören "Fernando" ve "Dancing Queen" gibi single çalışmaları, kısa sürede klasikler arasına girdi. "Dancing Queen" İngiltere listelerinde bir numaraya yükselen ilk ABBA şarkısı oldu.

1976 sonunda dördüncü albümleri olan "Arrival" piyasa çıktı. "Money Money Money" ve "Knowing Me, Knowing You" başta olmak üzere tüm parçalar büyük başarı kazandı. Ardından 1977 yılının başlarında Avrupa ve Avustralya turnesine çıktılar. Yıl sonunda ABBA için bir film çevrildi. Grup elemanlarının tamamı filmde rol aldı. Filmin vizyona girişini, "The Album" isimli yeni albümün piyasaya çıkışı izledi.

1979'da "Voulez-Vous" albümü piyasaya çıktı. Bu yılın son çeyreğine girilirken "Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight)" adlı single çalışma piyasaya sürüldü. ABBA'nın en çok beğenilen parçalarını içeren toplama albümün ikincisi, "Greatest Hits Vol. 2" de, aynı yıl uluslararası başarı yakaladı.

1980'ler

1980 yılının Mart ayında ABBA, Japonya'da bir konser verdi. Birkaç ay sonra, "The Winner Takes It All"u da içeren "Super Trouper" adlı albüm piyasaya çıktı. Yıl sonunda ABBA'nın sekizinci albümü olan "The Visitors" piyasaya sürüldü. Öne çıkan parçaların başında "One of Us" geliyordu.

1982'de grup dışı çalışmalara başladılar. Björn ve Benny çeşitli müzikal denemelere yönelirken Agnetha ve Frida da solo kariyerlerini sürdürdüler. Bu dönemde tek çıkan albüm "ABBA LP" grubun ilk on yılında kaydettiği en iyi şarkıları içeriyordu. Aynı yılın sonunda ABBA, müzikal çalışmalarını bir süreliğine askıya alma kararı aldı ve dinlenmeye çekildi. Birkaç yıl sonra yeniden bir araya gelseler de kayıt yapmadan ayrılarak ABBA'nın aktif yaşamına son vermiş oldular.

1992'de piyasaya çıkan "Abba Gold" büyük ilgi gördü. 1993'te "More Abba Gold" ile devam eden serinin üçüncü albümü "The Box Set: Thank You For The Music" oldu. Sonrasında gelen ve çeşitli kayıt şirketleri tarafından düzenlenen bir dizi toplamayı 2003'ün başlarında Universal Special Products etiketiyle sunulan "On and On" izledi.

Eurovision Şarkı Yarışması'nın 50. yıl kutlamaları kapsamında düzenlenen, 50 yılın başarılı şarkıları arasında yapılan seçim sonucuyla ilk 14'e giren şarkıların yarışacağı yarışmada "Waterloo" ile 1974'teki yarışmada birinciliği elde eden İsveçli grubun şarkısı, 2005 yılında "Eurovision tarihinin en iyisi" seçildi.

Grubun 1992'de çıkan "ABBA Gold" adlı albümü 2008'de İngiltere'de yeniden müzik listelerinin başına oturdu.

2010'lar ve Günümüz
Eylül 2018'de Ulvaeus, "I Still Have Faith in You" ve "Don't Shut Me Down" adlı iki yeni şarkının olduğunu açıkladı. Ocak 2019'da Ulvaeus, hiçbir şarkının henüz bitmediğini ve üçüncü bir şarkı olasılığını ima etti.

Haziran 2019'da Ulvaeus, yeni şarkı ve klibin Kasım 2019'da yayınlanacağını duyurdu. Eylül ayında bir röportajında 2020'de piyasaya sürülecek beş yeni ABBA şarkısı olduğunu söyledi.

26 Ağustos 2021'de ABBA Voyage başlıklı yeni bir web sitesi açıldı. Medya yeni bir albümün 2 Eylül'de duyurulacağını bildirdi. 40 yıl sonraki ilk albümleri Voyage'ın, Londra'da dört grup üyesinin Sanal Gerçeklik hologramları olan ABBAtar'ların yer aldığı bir gösteri olan Voyage Tour ile birlikte 5 Kasım 2021'de piyasaya sürüleceği açıklandı. Yeni albümün duyurusuna "I Still Have Faith in You" ve "Don't Shut Me Down" adlı iki yeni single eşlik etti.

Diskografi

Albümler
 1973: Ring Ring
 1974: Waterloo
 1975: ABBA
 1975: Greatest Hits
 1976: Arrival
 1977: The Album
 1979: Voulez-Vous
 1980: Super Trouper
 1981: The Visitors
2021: Voyage

Derlemeler
 Greatest Hits (1975-1976)
 Greatest Hits Vol.2 (1979)
 Gracias Por La Música (İspanyolca-1980)
 The Singles: The First Ten Years
 Thank You for the Music
 Gold: Greatest Hits
 Oro: Grandes Éxitos
 More Gold: More Hits
 Thank You for the Music
 The Definitive Collection
 18 Hits
 The Complete Studio Recordings
 Number Ones
 The Albums

Single'lar/Tekliler
 Hey Gamle Man (Björn & Benny)
 People Need Love
 He Is Your Brother
 Ring Ring
 love Isn't Easy
 Waterloo
 Honey, Honey
 Hasta Manana
 So Long
 Ido Ido Ido Ido Ido
 S.o.S
 Mamma Mia
 Rock Me
 Fernando
 Dancing Queen
 Money, Money, Money
 Knowing Me Knowing You
 The Name Of The Game
 Take a Chance on Me
 Eagle/Thank you for the music
 Summer Night City
 Chiquitita
 Does Your Mother Know
 Voulez-Vous
 Angeleyes
 Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight)
 I Have A Dream
 The Winner Takes It All
 Super Trouper
 Lay ALL Your Love On mE
 On and On and ON
 One Of us
 Head Over Heels
 When All Is Said And Done
 The Day Before You Came
 Under Attack
 Thank you For The Music
I Still Have Faith in You
Don't Shut Me Down

Tribute albümleri
 A Tribute to ABBA (2 Nisan 2001)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 ABBA'nın resmî web sitesi

Atlantic Records sanatçıları
Müzikal dörtlüler
Schlager
1972'de kurulan müzik grupları
1970'lerin müzik grupları
1980'lerin müzik grupları
Epic Records sanatçıları
İsveçli pop müzik grupları
1974 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Eurovision Şarkı Yarışması birincileri
İsveç'in Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
1982'de feshedilmiş oluşumlar
Melodifestivalen yarışmacıları
Melodifestivalen birincileri

ABBA


Gorica Popović (srp. Горица Поповић; Kragujevac, 13. kolovoza 1952.) srpska je kazališna, televizijska i filmska glumica. Bivša je članica rock sastava Suncokreta.

Odabrana filmografija

Film

Izvori

Vanjske poveznice

Srbijanski rock-pjevači
Srbijanski glumci
Srbijanski kazališni glumci
Srbijanski filmski glumci
Srbijanski filmski redatelji

Gorica Popović


Cascadas de Amaila se encuentran en el río Kuribrong (Región de Potaro-Siparuni), un afluente del río Potaro en el centro oeste de Guyana (Centro de la Guayana Esequiba).

El río desciende desde una cordillera y cae verticalmente a unos 200 pies, y continúa en una serie de rápidos y caídas de casi dos kilómetros antes de llegar a aguas tranquilas a una altura de 175 pies. La caída total es de unos 1200 pies. Durante su curso las cataratas cambian la dirección de este a norte.

Existen propuestas para la creación de una represa para generar electricidad para la red nacional y existen operaciones mineras de gran tamaño, con capacidad de expansión futura para alimentar los grandes proyectos de crecimiento industrial en Guyana. El proyecto tiene el potencial para producir 100 MW, suficiente para suministrar energía a los usuarios existentes en el país.

Véase también
Cascada Jiao Lung
Cascada Madakaripura
Cascada Piljski
Cascadas Chiling

Referencias

Enlaces externos
Vista de la cascada

Cascadas de Guyana
Cascadas de la Guayana Esequiba
Potaro-Siparuni

Cascadas de Amaila


Marie Hager (* 20. März 1872 in Penzlin; † 25. April 1947 in Burg Stargard) war eine deutsche Landschafts- und Architekturmalerin.

Leben

Maria Hager war die Tochter des Penzliner Pastors Adolf Hager (1838–1923). 1894 zog die Familie nach Dargun, wo der Vater als Präpositus wirkte. Maria Hager besuchte die Bürgerschule sowie eine Privatschule. In Hamburg und Berlin studierte sie Gesang, brach das Studium jedoch ab. Sie wechselte zur Malerei und wurde 1904 Schülerin des Bracht-Schülers Max Uth. Später wurde sie auch von Eugen Bracht selbst, und von Hans Licht und Ernst Kolbe unterrichtet.

Bereits 1910 konnte sie an einer Ausstellung in Hannover und 1911 in Berlin teilnehmen. Bis 1941 konnte sie sich regelmäßig an großen Kunstausstellungen beteiligen, unter anderem in München, Hamburg und Paris. Bei ihren Reisen entstanden Hafen- und Städtebilder, durch die sie besonders bekannt wurde. Häufige Motive waren auch Dargun und ihre Wahlheimat Burg Stargard. Bei verschiedenen Malkursen, die ihre Lehrer in den Sommermonaten als "Stargarder Malschule" durchführten, hatte sie den Ort kennengelernt, in dem sie sich 1921 ein Haus bauen ließ und bis an ihr Lebensende wohnte.

Das Werk Marie Hagers umfasst, soweit bekannt, 320 Gemälde. Diese sind überwiegend in Privatbesitz und zum Teil in Museen zu finden. Ihre durch Farbigkeit, sicheren Strich und breite, feste Pinselführung gekennzeichneten Bilder, die meist im Freien entstanden, sind dem Spätimpressionismus zuzuordnen.

Marie Hager vererbte ihren Besitz an ihre Nichte Wiltrud Kratz, die 1991 Haus und Grundstück sowie Möbel und Bilder der Künstlerin der Stadt Burg Stargard übergab. Vereinbart wurde die Einrichtung einer ständigen Ausstellung im Marie-Hager-Haus. Der Marie-Hager-Kunstverein Burg Stargard widmet sich der Erinnerung an das Werk Hagers und der Bewahrung und Erhaltung ihrer Kunstwerke. 1997 fand im Staatlichen Museum Schwerin eine Ausstellung zum Werk Marie Hagers statt, das dabei umfangreich wissenschaftlich aufgearbeitet wurde.

Literatur
 Marie Hager: eine Werkübersicht – Malerei. Katalog anläßlich der Ausstellung Marie Hager – Malerei vom 26. Januar bis 31. März 1997 im Staatlichen Museum Schwerin. Staatliches Museum Schwerin 1997.

Weblinks

 Homepage des Marie-Hager-Kunstvereins-Burg Stargard

Einzelnachweise

Landschaftsmaler
Maler (Deutschland)
Person (Mecklenburg)
Burg Stargard
Deutscher
Geboren 1872
Gestorben 1947
Frau

Marie Hager


Lotte Haandbæk er en dansk tidligere håndboldspiller. Som aktiv spillede hun for håndboldligaklubben Team Esbjerg, indtil 2009. Lotte Haandbæk er tidligere assisterende træner for Team Esbjerg sammen med Lars Frederiksen men måtte stoppe, da hun var gymnasielærer på Esbjerg Gymnasium og ventede sit tredje barn. Lotte Haandbæk er datter af legendariske Svend Åge Håndbæk KVIK Esbjerg.

Privat danner hun par med Jesper Jensen (Født 30. oktober 1977 i Aarhus, dansk tidligere håndboldspiller og nuværende håndboldtræner).

Håndboldspillere fra Danmark

Lotte Haandbæk


Rubén Stella (Buenos Aires, 8 de junio de 1951) es un actor y director teatral argentino. Algunos de sus papeles más reconocidos fueron en el film La furia (1997), la serie Hombres de Ley, como José de San Martín en El General y la fiebre y también como Enrique Santos Discépolo en Discepolín.

Stella es hincha del club Vélez Sarsfield. En la función pública se desempeñó como Secretario de Cultura de la República Argentina desde el 2 de enero de 2002 hasta el 25 de mayo de 2003, durante la presidencia de Eduardo Duhalde.

Biografía
Actor, director y autor. Hizo teatro, cine y televisión. Trabajó junto a gente como Carolina Papaleo, Claribel Medina, Soledad Silveyra, Norma Aleandro, Luis Brandoni, Lito Cruz, Alicia Zanca, Pepe Soriano, Stella Maris Closas, Esteban Prol, Haydée Padilla, Emilio Disi, Norberto Díaz, Federico Luppi, Héctor Calori, Daniel Miglioranza, Aldo Pastur y muchos más.

Fue Secretario General de la Asociación Argentina de Actores y ocupó el cargo de Secretario de Cultura de la Nación en el año 2002.

Dirigió la obra Las d'enfrente en el teatro Carlos Carella en el 2016, con Héctor Calori, Graciela Pal y elenco, dirigió el Centro de Estudios Dramáticos (CED) de la Universidad Nacional de Lanús (UNLa), dictó un taller teatral en la Universidad Nacional Arturo Jauretche en Florencio Varela y se encargó de coordinar el área de cultura del Banco de la Provincia de Buenos Aires.

Recibió la nominación del Premio Estrella de Mar en el rubro "Actuación protagónica masculina de comedia" por su labor en Soñar en Boedo; y la nominación al premio ACE por su trabajo en El organito, en el Teatro de la Ribera

Participaciones

Televisión
 2019: Campanas en la noche (Telefe) como Comisario Saldaña
 2017: Un gallo para Esculapio (Telefe y TNT) como Comisario Bermúdez (Episodio 5 y 8)
 2016: Los ricos no piden permiso (Canal 13) como Comisario Gutiérrez
 2015: Entre caníbales (Telefe) como Ulises Papandreu
 2011: Herederos de una venganza (Canal 13) como Gobernador Berassi
 2007: Cara a cara (Canal 7)
 2004: Un cortado (Canal 7)
 2003: Costumbres argentinas (Telefe)
 2003: Fueye pinchado (Canal 7)
 2001: Un cortado (Canal 7)
 2001: El Hacker 2001 (Telefe)
 2000: Luna salvaje (Telefe) como Carlos Aguilar
 2000: Los buscas de siempre (Azul TV)
 2000: Verano del '98 (Telefe) como Eduardo López Echague
 1999: El hombre (Canal 13)
 1999: Salvajes (Azul TV)
 1998: La condena de Gabriel Doyle (Canal 9)
 1998: Desesperadas por el aire (Canal 13)
 1998: Rompeportones (Canal 13)
 1998: Alas, poder y pasión (Canal 13)
 1997: Laberinto sin ley (Canal 13)
 1996: Como pan caliente (Canal 13)
 1996: El último verano (Canal 13)
 1995: No todo es noticia (Canal 13)
 1995: Nueve lunas (Canal 13)
 1994: Para toda la vida (Telefe)
 1994: Quereme (Telefe)
 1993: Zona de riesgo (Canal 13)
 1992: Fiesta y bronca de ser joven (Canal 9)
 1987: Hombres de Ley (ATC) Martín Fierro, Mejor actor de reparto
 1985: Por siempre tuyo (Canal 11)
 1984: Las 24 horas (Canal 13)
 1984: Yolanda Luján (Canal 11)
 1983: Compromiso (Canal 13)
 1983: Días contados (ATC)
 1982: Viva América (ATC)
 1980: Bianca (ATC)
 1980: Romina (ATC)

 Teatro Las D'Enfrente (Director)La nueva ilusión (Actor)Hombres de casaca negra (Director)El organito (Actor) Nominación ACE, mejor actorYo adivino el parpadeo (Actor)Uno nunca sabe (Director)Cartas de amor a la patria (Autor, Director)Con alma de valija (Director)Soñar en Boedo (Actor) Nominación Estrella de Mar, Mejor ActorRadio teatro para ver: El conventillo de la Paloma (Idea, Adaptación)El gato y su selva (Actor)La obra desaparecida (Actor)El amo del mundo (Actor)Bailarín compadrito (Actor)La leyenda del Rey Arturo (Actor-Voz)Made in Lanús (Director)Convivencia (Director)
¡Jettatore! (Director)
El conventillo de la Paloma (Director)
Otelo, una tragedia (Actor)
Guayaquil... El encuentro (Actor)
Numancia (Actor)
Los desventurados (Actor) Premio Trinidad Guevara al mejor actor y Florencio Sánchez
Sinvergüenzas (Actor)
El fin y los medios (Actor)
Como en un tango (Actor)
La caída de la casa Usher (Actor) Premio ACE, mejor actor
Un guapo del 900 (Intérprete) Nominación ACE, mejor actor
Las visiones de Simone Machard (Intérprete)
El barrio del Ángel Gris (Intérprete)
Orestes, el Súper (Intérprete)
Discepolín (Intérprete)
Seis macetas y un solo balcón (Intérprete)
Según pasan las botas (Intérprete) Teatro Abierto 83
La Piaf (Intérprete)1983 - Virginia Lago
Chorro de caño (Intérprete)Teatro Abierto 82
La señorita de Tacna (intérprete) 1981/82 - Norma Aleandro
Convivencia (Intérprete) 1979/80/81 Federico Luppi-Luis Brandoni - Nominado
Estrella de mar, Mejor actor de Reparto
Lorenzaccio (Intérprete)1978 - Alfredo Alcón-Rodolfo Bebán

Cine

Enlaces externos
 Rubén Stella en Cinenacional
 Facebook oficial
 Ficha en Alberto Gomez & Asociados

Actores de cine de Argentina
Actores de televisión de Argentina
Actores de teatro de Argentina
Directores de teatro de Argentina
Porteños
Secretarios de Cultura
Gabinete de Eduardo Duhalde

Rubén Stella


An Cannomois scirpoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ferdinand von Hochstetter. An Cannomois scirpoides in nahilalakip ha genus nga Cannomois, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cannomois

Cannomois scirpoides


Edgar Meyer (born October 25, 1960) is an American bassist and composer. His styles include classical, bluegrass, newgrass, and jazz. He has won five Grammy Awards and been nominated seven times.

Meyer is a member of the Telluride Bluegrass Festival's "house band" super group, along with Sam Bush, Béla Fleck, Jerry Douglas, Stuart Duncan, and Bryan Sutton. His collaborators have spanned a wide range of musical styles and talents; among them are Joshua Bell, Hilary Hahn, Yo-Yo Ma, Jerry Douglas, Béla Fleck, Zakir Hussain, Sam Bush, Stuart Duncan, Chris Thile, Mike Marshall, Mark O'Connor, Christian McBride, and Emanuel Ax.

Early life
Meyer grew up in Oak Ridge, Tennessee.  He learned to play the double bass from his father, Edgar Meyer Sr., who directed the string orchestra program for the local public school system. Meyer later went on to Indiana University to study with Stuart Sankey.

Career
As a composer, Meyer's music has been premiered and recorded by Emanuel Ax, Joshua Bell, Yo-Yo Ma, the Boston Symphony Orchestra, Bela Fleck, Zakir Hussain, Hilary Hahn, and the Emerson String Quartet, among others. The Nashville Symphony and the Aspen Music Festival and School commissioned his first purely orchestral work which was premiered by the Nashville Symphony in March 2017. Additionally, Bravo! Vail and The Academy of St. Martin in the Fields commissioned an Overture for Violin and Orchestra that was premiered by Joshua Bell and ASMF in June 2017.

In 2011, Meyer collaborated on The Goat Rodeo Sessions with Yo-Yo Ma, Stuart Duncan, and Chris Thile. The album won two 2013 Grammy Awards. Meyer was honored with his fifth Grammy Award in 2015 for his Bass & Mandolin, recording with Thile. Meyer recorded a collection of Bach trios with Thile and Yo-Yo Ma, released in April 2017. In June 2020, the same group of musicians who recorded The Goat Rodeo Sessions released a second album entitled Not Our First Goat Rodeo.

Meyer is Artist in Residence at Vanderbilt University's Blair School of Music and is on faculty at the Curtis Institute of Music. At Curtis, Meyer taught Punch Brothers bassist and composer Paul Kowert.

Personal life
Edgar Meyer is married to violinist Connie (Cornelia) Heard, and they have one son, George Meyer, who also plays the violin.

Discography
Solo work
 Unfolding (1986)
 Dreams of Flight (1987)
 Love of a Lifetime (1988)
 Work in Progress (1990)
 Bach: Unaccompanied Cello Suites Performed on Double Bass (2000)
 Meyer and Bottesini Concertos (2002)
 Edgar Meyer (2006)

With Yo-Yo Ma and Mark O'Connor
 Appalachia Waltz (1996)
 Appalachian Journey (2000)
 Won Grammy Award for Best Classical Crossover Album

With Béla Fleck
 Double Time (1984, on the song "Lowdown")
 Perpetual Motion (2001)
 Won two Grammys
 "Bonnaroo Traveler" (Live at Bonnaroo 2002)
 Music for Two (live) (2004)

With Chris Thile
 Edgar Meyer and Chris Thile (2008)
 Bass & Mandolin (2014)
 Won Grammy Award for Best Contemporary Instrumental Album

Miscellaneous collaborations
 Telluride Sessions (1989) – as "Strength in Numbers"
 Skip, Hop, and Wobble (1993) – with Jerry Douglas and Russ Barenberg
 Bourbon and Rosewater (1996) – with Vishwa Mohan Bhatt and Jerry Douglas
 Schubert: Quintet, Op. 114 "The Trout" (1996) – with Emanuel Ax, Pamela Frank, Rebeca Young, and Yo-Yo Ma
 Uncommon Ritual (1997) – with Béla Fleck and Mike Marshall
 Quintet (1998) – with the Emerson String Quartet
 Short Trip Home (1999) – with Joshua Bell
 Grammy nominated
 Dawg Duos (1999) – with David Grisman
 Violin Concerto (2000) – with Saint Paul Chamber Orchestra and Hilary Hahn
 The Melody of Rhythm – Triple Concerto & Music for Trio (2009) – with Béla Fleck and Zakir Hussain
 The Goat Rodeo Sessions (2011) – with Yo-Yo Ma, Stuart Duncan and Chris Thile
 Won the Grammy Award for Best Folk Album and the Grammy Award for Best Engineered Album, Non-Classical
 Bach Trios (2017) – with Yo-Yo Ma and Chris Thile
 Not Our First Goat Rodeo (2020) – with Yo-Yo Ma, Stuart Duncan and Chris Thile

References

External links

Meyer homepage
Meyer discography
Edgar Meyer at Boosey & Hawkes
Biography at IMG Artists
BACH & friends Documentary

1960 births
Living people
American male composers
21st-century American composers
Bluegrass musicians from Tennessee
American classical double-bassists
Male double-bassists
Aspen Music Festival and School faculty
MacArthur Fellows
Indiana University alumni
Grammy Award winners
People from Oak Ridge, Tennessee
21st-century double-bassists
21st-century American male musicians
Lyle Lovett and His Large Band members

Edgar Meyer


Abacarus hystrix, le Callyntrote porc-épic, est une espèce d'acariens de la famille des Eriophyidae. Inféodé aux graminées, notamment au Chiendent commun (Elymus repens), il produit des galles et décolore les feuilles qui se développent incomplètement et restent enroulées dans le bourgeon. Ce petit acarien est également le vecteur de la maladie virale de la mosaïque du ray-grass, une maladie grave des prairies tempérées qui cause des pertes économiques importantes en agriculture, principalement dans les cultures de Ray-grass d'Europe et d'Amérique du Nord.

Description

Abacarus hystrix est extrêmement petit, la femelle mesurant  de long incluant les chélicères et  de large et le mâle  de long pour  de large. Il est reconnaissable à sa forme faiblement fusiforme, à sa couleur blanchâtre ou jaunâtre (plus rarement orange) et à sa griffe plumeuse à 8 rayons. Le bouclier presque triangulaire mesure  long,  de large et son bord antérieur est pointu. Son abdomen est parcouru d'environ 70 sternites accompagné de crêtes dorsales longitudinales chitinisées, d'où son épithète spécifique, Hystrix étant le nom générique des Porc-épics à crête. Les tergites, légèrement moins nombreux, sont étroits et ponctués.

La galle est caractérisée par une feuille vert blanchâtre à grisâtre incomplètement dépliée et restant enroulée dans le bourgeon

Distribution
Le Callyntrote porc-épic se rencontre dans les prairies permanentes en Europe, en Amérique du Nord, en Afrique du Sud et en Australie.

Biologie
Lorsque l'acarien se nourrit des rainures de la surface des feuilles, il préfère les grandes cellules proche de la nervure centrale des feuilles C'est lors de l'alimentation que les acariens peuvent être remarqués par la décoloration de la feuille.

Les œufs dAbacarus hystrix sont placés dans les sillons des nervures des feuilles par la femelle. Ils commencent généralement à éclore au début du printemps (mars dans l'hémisphère nord et septembre dans l'hémisphère sud) et sont élevés dans le haut de la plante. Les acariens se développent très rapidement, soit entre . Une fois qu'ils sont adultes, ils se déplacent vers la partie inférieure de la plante où ils se nourrissent de jeunes tissus des feuilles. Le processus d'alimentation allant du haut vers le bas entraîne une stratification verticale de la feuille orangée. Les acariens sont présents tout au long de la croissance de la plante, mais l'activité diminue à mesure que la température augmente, car contrairement aux autres espèces d'acariens, Abacarus hystrix préfère les températures fraîches. Les acariens hivernent dans partie haute du feuillage.

Abacarus hystrix produit jusqu'à vingt générations par an dans les pâturages pérennes d'Australie du Sud. Le nombre d'acarien est plus élevé en automne, coïncidant avec une forte croissance de l'hôte. Les populations diminuent rapidement en hiver, suivies par une augmentation graduelle au printemps et au début de l'été. La migration grâce au vent, qui se produit à la fin du printemps et pendant l'été, est associée à une baisse générale de la qualité des herbes, ce qui entraîne une diminution des populations à la fin de l'été.

A. hystrix se retrouve souvent en population mixte avec des espèces inquilines, notamment avec Aculodes mckenziei aux États-Unis, dans le sud-est de l'Australie et en Nouvelle-Zélande, et avec Aculodes dubius au Royaume-Uni et dans le centre-sud de l'Australie.

Hôte de virus
Abacarus hystrix est vecteur de deux virus de la mosaïque : le virus de la mosaïque de l'agropyron (VMA) et le virus de la mosaïque du ray-grass (VMRG) et provoque également des dégâts directs sur la feuille. Cependant, l'impact du VMA reste faible. Abacarus hystrix n'est pas un vecteur du virus de la mosaïque des céréales, bien qu'il visite et se nourrit de plantes victimes de ce virus. La raison probable de l'absence de transmission réussie est la dégradation des particules virales pendant la digestion.

L'effet du virus de la mosaïque du ray-grass, qui n'est transmis que par cet acarien, laisse des stries chlorotiques sur les feuilles. A. hystrix ne peut le transmettre que pendant  et tous les stades de développement sont des vecteurs potentiel.

L'effet du virus de la mosaïque du ray-grass, suit un schéma similaire à celui de son unique vecteur, les acariens transportés par le vent étant responsables de la plus grande partie de la propagation à distance du VMRG. Les foyers initiaux sont établis par les acariens aériens en été et, bien que la coupe transmette le virus à l'intérieur des parcelles, la plupart des transmissions ultérieures à l'intérieur des parcelles se produisent lorsque la population d'acariens augmente à l'automne et au printemps suivants. Dès que le virus de la mosaïque du ray-grass commence à dégrader sensiblement la santé de l'hôte, le vecteur commence à abandonner la plante au profit de voisins en meilleure santé - la transmettant à nouveau.

Il y a également une corrélation entre la faible teneur en azote des parcelles, la présence d'un plus grand nombre d'acariens et la faible incidence de VMRG.

Impact parasitaire
La description du Callyntrote porc-épic provient de plants dElymus repens, le chiendent, une espèce de graminée vivace très commune, mais plus de 60 espèces de graminées hôtes sont référencées, y compris l'Avoine cultivée, l'Orge commune, le Blé et l'Ivraie. La combinaison espèce végétale et symptôme est insuffisante pour une identification fiable de l'espèce.

L'acarien a longtemps été considéré comme un hôte généraliste chez qui la spécialisation de l'hôte ne serait pas susceptible d'évoluer. Cependant, il s'avère quAbacarus hystrix est un complexe d'espèces cryptiques et la spécialisation associée à l'hôte est possible. Elle existe par exemple pour les espèces propres au Chiendent, celles propres au Ray-grass et d'autres liées au Brome inerme.

Plus précisément, les espèces hôtes concernées en Europe sont Agropyron cristatum, Agrostis capillaris, Agrostis gigantea, Agrostis stolonifera, Alopecurus pratensis, Anisantha sterilis, Anisantha tectorum, Apera spica-venti, Arrhenatherum elatius, Avena sativa, Avenula pubescens, Bromopsis erecta, Bromopsis inermis, Bromopsis ramosa, Bromus hordeaceus, Calamagrostis arundinacea, Calamagrostis epigeios, Ceratochloa carinata, Corynephorus canescens, Dactylis glomerata, Elymus repens, Festuca ovina, Festuca rubra, Festulolium braunii, Festulolium loliaceum, Helictochloa pratensis, Holcus lanatus, Hordeum brevisubulatum, Hordeum murinum, Hordeum vulgare, Leymus arenarius, Lolium x hybridum, Helictochloa multiflorum, Helictochloa perenne, Melica nutans, Melica uniflora, Ochlopoa annua, Phalaroides arundinacea, Phleum pratense, Poa angustifolia, Poa pratensis, Puccinellia distans, Schedonorus arundinaceus, Schedonorus giganteus, Schedonorus pratensis, Sesleria caerulea, Triticale rimpaui et Triticum aestivum.

L'alimentation dA. hystrix cause peu de dommages directs aux plantes hôtes, sauf à des densités très élevées où la croissance peut être retardée et où les dommages cuticulaires peuvent provoquer un flétrissement. La transmission du VMRG, cependant, peut causer des pertes substantielles dans la production de pâturages. La cause principale de la baisse des rendements est une diminution nette de la photosynthèse et une augmentation de la respiration dans l'obscurité, associées à une diminution du tallage. Les effets du VMRG sont plus importants à des niveaux élevés d'azote et sont plus prononcés pendant les périodes de production maximale d'herbe au printemps et à l'automne. En Australie, l'infection de variétés sensibles comme le ray-grass annuel peut diminuer les rendements jusqu'à 27% et, dans les prairies mixtes, retarder la compétitivité. L'augmentation de la croissance des mauvaises herbes compense la réduction de la part de ray-grass et le rendement total en herbe n'est pas été affecté. Les pertes estimées au champ dans l'ouest de l'Écosse, où une infection de 50-60% par le VMRG n'est pas inhabituelle, se situent entre 2 et 10%. Les pertes peuvent être aggravées par des infections mixtes avec d'autres virus comme le Virus sphérique du raygrass ou le Virus nain jaune de l'orge.

Gestion de l'infestation
Le diagnostic s'effectue par des contrôles réguliers avant le printemps, lors desquels la recherche se concentre sur les œufs et les acariens juvéniles dans la partie haute des nervures des feuilles.

La gestion des pâturages, en particulier l'intensité de la défoliation par la coupe ou le pâturage, a un effet marqué sur la dynamique des populations dA. hystrix. La coupe des parcelles à  réduit le nombre d'acariens et retarde la propagation du VMRG, mais l'enlèvement de l'herbe coupée n'a aucun effet sur l'abondance des acariens ou l'incidence du VMRG. Le brûlage des parcelles après récolte augmente de manière significative la biomasse végétale et le rendement en graines, et diminue le nombre d'acariens, sur une période de , mais ses effets bénéfiques sont contrebalancés par les dommages causés aux collets et aux racines des plantes.

Trois espèces de champignons pathogènes du genre Hirsutella, dont H. thompsonii, et Lecanicillium lecanii sont des parasites dA. hystrix sur les prairies de ray-grass du Royaume-Uni, provoquant une mortalité allant jusqu'à 16%. Mais l'influence de ces pathogènes reste largement indéterminée.

Quant aux acaricides, ils empêchent la colonisation par les acariens et diminuent la propagation du VMRG à partir de vieilles prairies. Cependant, leur efficacité est corrélée à des effets secondaires et des réactions en chaîne mal comprises qui peuvent s'avérer catastrophiques sur les moyen et long termes.

La résistance de la plante hôte est reconnue comme la voie la plus plausible pour un contrôle à long terme. Il est probable que les progrès récents dans la manipulation génétique et la culture de tissus de Poaceae, ainsi que la pression économique et politique mondiale croissante pour réduire les intrants de pesticides dans la production extensive, puissent accélérer la diffusion de cultivars résistants aux acariens/virus.

Publication originale

Références

Bibliographie

Liens externes

Eriophyidae
Espèce d'acariens (nom scientifique)
Galle

Abacarus hystrix


Ioan I. Iucăl () a fost un general român care a luptat în cel de-al Doilea Război Mondial.

A fost decorat la 4 august 1945 cu Ordinul Militar "Mihai Viteazul" cu spade, clasa III, "pentru curajul, devotamentul și spiritul de sacrificiu dovedit în luptele grele duse pe Târnava, unde comandând infanteria diviziei, a dus la cucerirea cotelor 463-495 și orașul Carei, intrând primul în oraș. În luna decembrie 1944, Ionel Iucăl a comandat Divizia 9-a, cucerind un oraș și mai multe sate și cote, luând mulți prizonieri și o bogată pradă de război. A condus personal primul batalion care a trecut peste Masivul Also și Felsőhegy, distingându-se la Rosenau, Dobșina și cota 689, prin acte personale de deosebit curaj".

Generalul de brigadă Ioan Iucăl a fost trecut în cadrul disponibil la 9 august 1946, în baza legii nr. 433 din 1946, și apoi, din oficiu, în poziția de rezervă la 9 august 1947.

Prin Decretul Consiliului de Stat al Republicii Populare Romîne nr. 500/1964 i s-a conferit Ordinul "23 August" clasa a IV-a "pentru merite deosebite în opera de construire a socialismului, cu prilejul celei de a XX-a aniversări a eliberării patriei".

Decorații
  Ordinul "Steaua României" în gradul de Ofițer (9 mai 1941)
  Ordinul "Mihai Viteazul" cu spade, cl. a III-a (4 august 1945)
 Ordinul "23 August" clasa a IV-a (1964)

Note

Legături externe
  Generals.dk

Nașteri în 1895
Decese în 1983
Generali români din Al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul "Mihai Viteazul"
Decorați cu Ordinul 23 August
Decorați cu Ordinul Steaua României

Ioan Iucăl


A Liga Nacional de Voleibol Feminino de 2021–22 - Série A por questões de patrocínio Liga Nacional de Voleibol Feminino "Copa Movistar" é a 20ª edição desta competição organizada pela FPV. Também será a 52ª edição do Campeonato Peruano de Voleibol Feminino, a principal competição entre clubes de voleibol feminino do Peru. Participaram do torneio dez equipes provenientes de duas regiões peruanas, ou seja, de Callao (região) e Lima (região).O campeonato foi iniciado e paralisado por novos infecções da pandemia Covid-19 em Lima, foi suspenso provisoriamente,  Polideportivo de Villa El Salvador e anunciado retorno em 11 de janeiro de 2022, e permitido a presença de 40% da capacidade do ginásio

Equipes participantes

Fase classificatória

Primeira fase

A primeira etapa da competição será no sistema de todos conta todos, ao final as seis melhores equipes, serão subdivididas em dois triangulares, com partidas de ida e volta. Os dois primeiros de cada grupo se enfrentarão nas semifinais (1A x 2B; 1B x 2A) e os vencedores disputarão o título do campeonato em partidas play off melhor de cinco.

Já as equipes eliminadas da primeira fase, ou seja, do sétimo ao décimo lugar jogarão um quadrangular, todos se enfrentando, ao final a última colocada disputará automaticamente a Liga Intermediária (A2), enquanto o penúltimo enfrentará em partidas ida e volta o segundo colocado da Liga Intermediária pela permanência (repescagem).

Classificação

 Vitória por 3 sets a 0 ou 3 a 1: 3 pontos para o vencedor;
 Vitória por 3 sets a 2: 2 pontos para o vencedor e 1 ponto para o perdedor.
 Não comparecimento, a equipe perde 2 pontos.
 Em caso de igualdade por pontos, os seguintes critérios servem como desempate: número de vitórias, média de sets e média de pontos.

|}

Primeira rodada
Resultados

|}

Segunda rodada
Resultados

|}
NotaJG  De acordo com a Resolução /nº001-CC-LNSF-F-2021/2022, do Comitê de Controle do LNS Feminino 2021-2022, publicado em 28 de fevereiro de 2022, o resultado da partida do USMP 3-1 Golazo Comas (Group Soan), foi alterado na Classificação Oficial LNSV para o seguinte: USMP 0-3 Golazo Comas (0-25, 0-25 e 0-25).

Terceira rodada
Resultados

|}
NotaJG  De acordo com a Resolução /nº001-CC-LNSF-F-2021/2022, do Comitê de Controle do LNS Feminino 2021-2022, publicado em 28 de fevereiro de 2022, o resultado da partida do Regatas Limas 1-3 USMP, foi alterado na Classificação Oficial LNSV para o seguinte: Regatas Lima 3-0 USMP  (25-0, 25-0 e 25-0).

Quarta rodada
Resultados

|}

Quinta rodada
Resultados

|}

Sexta rodada
Resultados

|}

Sétima rodada
Resultados

|}

Oitava rodada
Resultados

|}

Nona rodada
Resultados

|}

Segunda fase

As seis melhores equipes,  disputam a continuidade no torneio em dois triangulares, com partidas de ida e volta. Os dois primeiros de cada grupo se enfrentarão nas semifinais (1A x 2B; 1B x 2A) e os vencedores disputarão o título do campeonato em partidas play off melhor de cinco, enquanto os terceiros colocados fazem a disputa pela quinta posição.

Grupo A

|}

Resultados

|}

Grupo B

|}

Resultados

|}

Quadrangular de permanência

|}

Resultados

|}

Quinto lugar

Resultado

|}

Repescagem

|}

Resultados

|}

Fase final

Semifinal I

|}

Resultados

|}

Semifinal II

|}

Resultados

|}

Terceiro lugar

Resultados

|}

Final

Resultados

|}

Classificação final

Premiações

Individuais

As atletas que se destacaram individualmente foram:

A

Campeonato Peruano de Voleibol Feminino de 2021–22 - Série A


Nona Millea (numele la naștere Nona Vulpescu; n. 26 iunie 1933, Valea Mare-Podgoria, Jud. Argeș - d. 14 ianuarie 2023, București) a fost o ingineră electronist, absolventă a primei promoții de ingineri ai Facultății de Electronică a Institutului Politehnic București (1956), realizator al primului aparat de radio românesc cu modulație în frecvență (FM).

Biografie
În 1951 este admisă la Facultatea de Electrotehnică a Institutul Politehnic "Gheorghe Gheorghiu-Dej" București. În 1953, facultatea se scindează și apare Facultatea de Electronică. Nona Millea va absolvi Facultatea de Electronică în 1956, făcând parte din prima promoție de ingineri electroniști ai acestei facultăți.

După absolvire, alege să lucreze la Fabrica Radio Popular, singura fabrică cu profil electronic la acea vreme, devenită mai târziu Uzina Electronica. Inițial este maistru la Secția de semifabricate, apoi la banda de radioreceptoare, iar după circa doi ani ajunge la  sectorul proiectări (1958).

Printre primele teme primite l-a reprezentat documentarea și elaborarea caietului de sarcini pentru proiectarea primului radioreceptor românesc staționar cu tuburi electronice de clasă superioară, cu reglaje pentru tonuri înalte și joase, echipat și cu bloc de unde ultra scurte (UUS) pentru recepția emisiunilor cu modulație de frecvență (MF). Era pentru prima dată când urma să se construiască în România un radioreceptor de asemenea complexitate, fără a se apela la licență sau know-how străin. Directorul întreprinderii în acei ani era Dumitru Felician Lăzăroiu. Proiectul a fost verificat de profesorul Cartianu care preda cursul de specialitate, construise primul receptor cu MF și scrisese prima carte despre MF. Receptorul "S 602 A Enescu" a fost produs la Fabrica Radio Popular, devenită mai târziu Uzina Electronica.

În perioada 1961-1969 lucrează la Institutul de Cercetări Electrotehnice (ICET), la Secția Calitate. Aici organizează primul laborator din țară de Siguranță în funcționare (fiabilitate) a produselor electronice, devenind șeful acestuia.

În 1968 devine membru activ în Comisiile economice CAER.

A obținut titlul de doctor și a fost delegat permanent la CEE, UNESCO și CAER.

Lucrări publicate
Lucrarea sa de suflet o reprezintă seria de volume Electronica românească. O istorie trăită scoasă de Editura AGIR:
 vol.1 - 2011, ISBN 978-973-720-358-8, alături de Dumitru Felician Lăzăroiu;
 vol.2 - 2013, ISBN 978-973-720-466-0;
 vol.3, Tehnica de calcul - 2013, ISBN 978-973-720-467-7, Ion Miu & colectiv;
 vol.4, Telecomunicații. Electronică aplicată - 2018, ISBN 978-973-720-705-0;
 vol.5 - Componente electronice, Partea I - 2021, ISBN 978-973-720-856-9;
 vol.5 - Componente electronice, Partea II - Domenii conexe - 2021, ISBN 978-973-720-856-9.

O versiune comprimată și revizuită a apărut la Editura Academiei:
 Un secol de electronica în România - 2021, ISBN 978-973-27-3378-3.

Articole
 Trei sferturi de veac de cercetare științifică românească (1938–2015), NOEMA, Vol. XVI, 2017, pp., yo3ccc, Interviuri Nini Vasilescu
 Istoria primului radioreceptor cu bandă FM - Enescu , Simpozionul "60 de ani de la fabricarea primului radioreceptor la întreprinderea Radio Popular (1949-2009)", 9 aprilie 2009, Muzeul Național Tehnic "Prof. ing. Dimitrie Leonida"
 Activitatea prof.dr.ing. Dumitru Felician Lăzăroiu la Uzinele Electronica , 12 februarie 2016, întâlnire omagială în cinstea domnului prof. univ. dr. ing. Dumitru Felician LĂZĂROIU membru de onoare al ASTR, cu ocazia sărbătoririi celei de a 90-a aniversări a zilei sale de naștere, organizată de Academia de Științe Tehnice din România (ASTR) secția Electrotehnică-Energetică, împreună cu Comitetul Electrotehnic Român (CER) și Institutul Național de Cercetare Dezvoltare pentru Inginerie Electrică (ICPE-CA).
 Primul Catalog de produse electrotehnice din perioada comunistă, Revista de Istorie a Electrotehnicii Românești, Vol. 3, Februarie 2016, Nr. 1, pp.54-72

Note

Legături externe
 Întâlnirea promoției de absolvenți 1956 ai facultății de Electronică și Telecomunicații din Institutul Politehnic București – 18 mai 2018, 18 mai 2018, yo3ccc, Interviuri Nini Vasilescu
 Florian Ion Tiberiu Petrescu, Valorificarea tradiției inginerești românești-I, cap. 3.6, pp.136-150, 2016, Editura Create Space, USA
 Album Jubiliar al primei promoții de ingineri electroniști (1956). Retrospectivă 2006 - 2011. Editată cu ocazia întâlnirii absolvenților promoției 1956 la București, 19 mai 2011

Interviuri
 50 de ani de la înființarea Uzinei Electronica (18 ianuarie 1960 - 18 ianuarie 2010), 10 ianuarie 2010, yo3ccc, Interviuri Nini Vasilescu
 Contextul politic al dezvoltării electronicii în România. Interviu cu d-na dr. ing. Nona Millea, 3 septembrie 2010, yo3ccc, Interviuri Nini Vasilescu
 Eu îmi apar sărăcia și nevoile și neamul, 17 iunie 2011, yo3ccc, Interviuri Nini Vasilescu

Nașteri în 1933
Ingineri români
Electroniști români
Oameni din județul Argeș

Nona Millea


is a district located in Kōchi Prefecture, Japan.

As of the Shimanto merger but with 2003 population statistics, the district has an estimated population of 22,402 and a density of 59.4 persons per km2. The total area is 376.77 km2.

Towns and villages
Kuroshio
Ōtsuki
Mihara

Mergers
On April 10, 2005 the old city of Nakamura, and the village of Nishitosa merged to form the new city of Shimanto.
On March 20, 2006 the towns of Taishō and Towa merged with the town of Kubokawa, from Takaoka District, to form the new town of Shimanto, in Takaoka District.
On March 20, 2006 the towns of Ōgata and Saga merged to form the new town of Kuroshio.

External links

Districts in Kōchi Prefecture

Hata District, Kōchi


Onthophagus violaceoviridis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Paulian em 1937.

Referências

Ligações externas

violaceoviridis
Coleópteros descritos em 1937

Onthophagus violaceoviridis


روبرتو فيرنانديز  ، من مواليد 5 يوليو 1962 ، لاعب كرة قدم إسباني سابق.

لعب مع منتخب إسبانيا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو كرة قدم من كاستيون (مقاطعة)
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
رياضيون من كاستيون (مقاطعة)
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بيتشي
طاقم نادي برشلونة غير اللاعبين
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو برشلونة
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو فالينسيانا
لاعبو كأس العالم 1990
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 23 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم للشباب
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم للهواة
لاعبو نادي فالنسيا
لاعبو نادي فياريال
لاعبو نادي قرطبة
لاعبو نادي كاستييون
مدربو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
مدربو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
مدربو كرة قدم إسبان
مدربو نادي قرطبة
مواليد 1962
مواليد في بيتشي

روبرتو فيرنانديز


Onthophagus ontosatu é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Huijbregts & Krikken em 2012.

Referências

Ligações externas

ontosatu
Coleópteros descritos em 2012

Onthophagus ontosatu


Segland (Anas falcata eller Mareca falcata) er en østasiatisk andefugl.

Eksterne henvisninger
  Netfugl.dk
 Avibase - the world bird database

Ænder
Fugle fra Østasien

Segland


Bjørkevoll Station (Bjørkevoll stoppested) er en tidligere jernbanestation på Sørlandsbanen, der ligger ved en mindre bebyggelse nord for søen Netlandsvatnet i Flekkefjord kommune i Norge.

Stationen åbnede som holdeplads 17. december 1943, efter at banen tidligere på året var blevet forlænget fra Kristiansand til Sira. I 1951 blev den gjort ubemandet, og i februar 1954 blev den nedgraderet til trinbræt. I dag har den status som krydsningsspor.

Eksterne henvisninger

Stationer på Sørlandsbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1943
Jernbanestationer i Agder

Bjørkevoll Station


Lifjorden er en fjord i Øksnes og Sortland kommune i Nordland  fylke  i Norge. Den ligger på østsiden af Langøya i Vesterålen, med Gavlfjorden og Andøya lege udenfor. Fjorden har indløb vest for Halmøya og går 6,5 kilometer mod syd til bunden af fjorden.

Geografi
Midt i fjorden ligger de to halvøer Sørøya og Nordøya. Sørøya ligger på tværs af fjorden og danner Måsingsundet som er en tidevandstrøm og som på det mest lavvandede kun er 5 meter dyb. Lige indenfor Måsingsundet er fjorden  dybest med 77 meter.
Østsiden af fjorden er brat og enkelte steder går der skred helt ned til havet. Det høyeste fjeld på denne side  er Kvålkvanntotinden med 654 meter over havet. På vestsiden ligger Stortinden (730 moh.), som er en av de høyeste fjeldtoppe på Langøya, og Brannåstinden (560 moh.).

Bebyggelse
Det meste af bebyggelsen i fjorden ligger på fjordens vestside, med gården Lia, som fjorden har navn efter, samt Steinsvika og Toften. På Toftenes er der campingplads på det gamle handelssted fra 1909. Der ud over er der hyttebebyggelse inde i fjorden og  i fjordbunden er der også noget bebyggelse på gården Holmbakken. På gården Holm yderst på fjordens østside er der en del bebyggelse. Her er det endnu rester efter Holm Slip & Mek Verksted.

Fylkesvej 939 (Nordland) går også langs vestsiden af fjorden.

Frem til 1964 lå fjorden i sin helhed i Langenes kommune. I 1964 blev Langenes kommune slået sammen med Øksnes kommune.

I gammel tid boede der folk under hellere  langs fjorden. De mest kendte er Finnkjerka ud for Finnhellerdalen som er synlig fra fylkesvejen. På modsat side af fjorden havde man Mortenhelleren, men den er ødelagt af stenskred.

Fiskeri
Yderst i fjorden er der etableret et større opdrætsanlæg for laks. Ved Oterbukta ud for Andholmene findes kammuslinger. Det var Harstad dykkerklub som fandt denne forekomst.

Inderst i fjorden ligger Lifjordvatnet, en lille sø som kun ligger bare 2 meter over højvandemålet og er et godt havørredvan. Ved meget nedbør og stor vandføring i bækkene kan havørred gå videre op ad til Haugvatnet. Andre fiskevande med bække som løber ud i fjorden er Brannåsvatnene, Middagsdalsvatnet, Finnhellerdalsvatnet, Lidalsvatnet og Elvedalsvatnet.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Nordland

Langøya

Øksnes
Vesterålen
Sortland

Lifjorden (Vesterålen)


La Democracia puede referirse a:
Topónimo
 La Democracia, municipio del departamento de Escuintla, Guatemala.
 La Democracia, municipio del departamento de Huehuetenango, Guatemala.
Medios de comunicación
 La Democracia (1864-1866), periódico de Madrid, España.
 La Democracia (1899-1917), periódico filipino editado en Manila.
 La Democracia (1981-), una publicación uruguaya afín al Partido Nacional.

La Democracia


Sıralı tip motor, silindirlerin krank mili üzerinde bir çizgi üzerinde sıralandığı motor tipidir. Günümüzde otomobillerde kullanılan en yaygın modeldir.Silindirlerin yan yana dizilmesinden dolayı bu adı almıştır.Dizel veya benzinli olabilirler.

İki, üç, dört, beş ve altı silindirli olarak yapılabilirler. Altı silindirden sonrasında motor boyu uzadığından motor dengesi bozulacağı için tercih edilmemektedir. Bazı sıralı tip motorlar eğik olarak yapılmaktadır. Bunun sebebi araçtaki motor bölmesini küçültmek içindir. Örneğin 1967 model Plymouth'ların 6 silindirli motorları bu şekildedir.Yatay vaziyette yapılan sıralı tip motorlar da vardır.

Sıralı tip motorlarda silindirler DIN 73021'e göre ifade edilirler. Silindirlerin numaralandırmasına güç çıkışının karşısından başlanır.

Sıralı tip motorların çalışma prensipleri aracın tesisatından başlar. Tesisattan gelen elektrikle (dizel) ısıtıcı bujilere elektrik aktarılır. Bu ilk marşta önemlidir çünkü bu bujiler aracın pistonuna ısı vererek ateşlemelerini sağlar. Ateşlenen bujiler marş dinamosu yardımıyla aracın volantını döndürürler. Volant alt kranka bağlıdır. Dönen volant ve krank aracın pistonlarını hareket ettirir ve buradan güç akslara dağılır. Güç sağ ve sol akslardan tekerleklere giderek aracı hareket ettirir.

Sıralı tip motor


BVP can refer to:

 Bavarian People's Party
 Bessemer Venture Partners, an American venture capital firm
 Boundary value problem
 Bo Van Pelt, an American professional golfer

BVP


Brøndeselv Neurorehabiliteringscenter er et specialiseret hospital for genoptræning af patienter i Region Nordjylland. Centret hører organisatorisk under Sygehus Vendsyssel, og kaldes derfor undertiden for Sygehus Vendsyssel, Brønderslev, især med henvisning til, at bygningerne tidligere husede Brønderslev Sygehus.

Centret har 37 sengepladser.

Se også
 Brønderslev Psykiatriske Sygehus

Referencer

Sygehuse i Region Nordjylland
Neurorehabiliteringscenter

Brønderslev Neurorehabiliteringscenter


Antocijan (grč. ἄνϑος: cvijet + ϰύανος: modra boja) spada u skupinu organskih biljnih boja koje se nalaze otopljene u staničnom soku. Mijenjaju boju prema pH-vrijednosti soka: u kiselom su okruženju (ambijentu) obično crveni, a u lužnatome plavi. Najčešće se nalaze u laticama cvjetova, katkad u plodovima, u jesenjem lišću ili u podzemnim organima (na primjer cikla).

Izvori

Botanika
Pigmenti

Antocijan


L'énergie au Mozambique a un profil caractéristique des pays les moins avancés : l'énergie dominante reste la biomasse, en particulier le bois pour le chauffage et la cuisine. Classé au 181e rang mondial sur l'indicateur de développement humain, le Mozambique est l'un des pays les plus pauvres du monde, avec un accès à l'énergie très insuffisant pour sa population de 30 millions d'habitants.

La production d'énergie primaire du Mozambique se répartissait en 2019 en 38,1 % de biomasse, 34,9 % de charbon, 20,5 % de gaz naturel, 0,04 % de pétrole, 6,4 % d'hydroélectricité et 0,01 % de solaire. Le charbon est exporté, ainsi que 81,5 % du gaz naturel.

La part de l'électricité dans la consommation finale d'énergie du Mozambique est en 2019 de 13,2 %. La production d'électricité provient à 79,4 % d'énergies renouvelables (hydroélectricité : 78,7 %, biomasse : 0,6 %, solaire : 0,2 %) et à 20,6 % de combustibles fossiles (gaz naturel : 19,9 %, pétrole : 0,7 %). Près de 60 % de l'électricité du Mozambique provient du barrage de Cahora Bassa  sur le fleuve Zambèze, tandis que le gouvernement a déjà identifié plus de 100 sites présentant un potentiel hydroélectrique de .

Au début des années 2000, de très vastes réserves de gaz y ont été découvertes, conduisant à une estimation des réserves de gaz du pays à près de 5.000 milliards de mètres cubes, répartis en deux sites offshore. Pleinement exploité, le potentiel gazier du Mozambique pourrait en faire le quatrième exportateur mondial de gaz derrière les États-Unis, le Qatar et l'Australie. Mais à partir de 2017, une violente insurrection jihadiste dans le nord du pays bloque les projets d'exploitation gazière.

Les émissions de  liées à l'énergie par habitant en 2019 au Mozambique représentent seulement 5 % de la moyenne mondiale et 23 % de la moyenne africaine.

Production d'énergie primaire
La production d'énergie primaire du Mozambique s'élevait en 2019 à , en progression de 262 % depuis 1990, répartie en 38,1 % de biomasse, 34,9 % de charbon, 20,5 % de gaz naturel, 0,04 % de pétrole, 6,4 % d'hydroélectricité et 0,01 % de solaire.

Charbon
Le gouvernement du Mozambique signe en 2007 un accord avec la multinationale minière Vale pour développer la mine de charbon de Moatize, dans la province de Tete, au nord-ouest du pays. Cette mine est inaugurée en mai 2011. Elle produit  (millions de tonnes) de charbon par an. Vale estimait en 2009 ses réserves de charbon à . En décembre 2021, Vale annonce avoir conclu un accord pour la vente à Vulcan Minerals (filiale du groupe indien Jindal Steel & Power) de ses actifs détenus à Moatize et dans le couloir logistique de Nacala pour une valeur de . Le couloir logistique de Nacala, inauguré en 2017, comprend une ligne de chemin de fer de  reliant la province de Tete, riche en charbon, au port de Nacala, qui avait été spécifiquement aménagé pour accueillir de grands vraquiers.

En 2019, la quasi-totalité du charbon produit au Mozambique a été exportée.

Gaz naturel
En 2019, le Mozambique a produit  de gaz naturel, dont 81,5 % ont été exportés, 15,7 % utilisés pour la production d'électricité et 1,8 % pour l'industrie.

Au début des années 2000, de très vastes réserves de gaz ont été découvertes au nord du pays, conduisant à une estimation des réserves de gaz du pays à près de  (milliards de mètres cubes), répartis en deux sites offshore. Pleinement exploité, le potentiel gazier du Mozambique pourrait en faire le quatrième exportateur mondial de gaz derrière les États-Unis, le Qatar et l'Australie. Mais en avril 2021, à la suite de l'insurrection djihadiste au nord du pays, TotalEnergies, opérateur du projet Mozambique LNG, a déclaré la force majeure et décidé le retrait de l'ensemble du personnel du projet. Le 31 janvier 2022, le PDG de TotalEnergies, Patrick Pouyanné, rencontre le président mozambicain, Filipe Nyusi, à Maputo ; ils ont refait le même constat que depuis des mois : le contexte sécuritaire ne permet pas de relancer le projet. Le projet Rovuma LNG dirigé par l'américain ExxonMobil reste également en suspens. Par contre, le troisième projet, Coral-Sul FLNG mené par l'italien ENI, qui a misé sur la liquéfaction du gaz en pleine mer, déclare à l'AFP maintenir son objectif de production au second semestre 2022 ; la capacité annuelle de production de la plate-forme Coral Sul est de .

Au sud du Mozambique, des réserves de gaz plus modestes sont connues depuis 1960 :  dans les champs de Pande et Temane, exploités par la société sud-africaine Sasol depuis 2004. Leur production est évacuée par gazoduc vers l'Afrique du Sud et alimente la centrale électrique de Ressano Garcia.

Les partenaires du projet Mozambique LNG (TotalEnergies 26,5 %, trois sociétés indiennes : 30 %, le Japonais Mitsui 20 %, le Thaïlandais PTTEP 8,5 % et l'Etat du Mozambique 15 %) se mettent d'accord en mai 2023 pour reprendre l'exploitation du site dès que les mesures préconisées par le rapport commandé à Jean-Christophe Rufin sur la situation humanitaire dans la province de Cabo Delgado auront été mises en œuvre. Ce rapport conclut que la sécurité s'est améliorée et préconise une série d'actions à mener afin d'améliorer les actions de développement. Mozambique LNG constitue le plus gros investissement privé jamais réalisé sur le continent africain : 23 milliards de dollars. Sa capacité annuelle de 13 millions de tonnes de GNL représente le quart de l'objectif 2025 de TotalEnergies : 50 millions de tonnes annuelles en portefeuille.

Consommation d'énergie

Consommation d'énergie primaire
La consommation d'énergie primaire par habitant du Mozambique s'élevait en 2019 à , soit seulement 19 % de la moyenne mondiale :  et 56 % de la moyenne de l'Afrique :  ; celle de l'Afrique du sud était de , celle de la France de , celle de la Chine de  et celle des États-Unis de .

Comme dans tous les « pays les moins avancés », l'énergie dominante reste la biomasse, en particulier le bois pour le chauffage et la cuisine.

Source : Agence Internationale de l'Énergie.

Consommation finale d'énergie
La consommation finale d'énergie du Mozambique s'élevait en 2019 à , répartie en 65,9 % de biomasse, 19,8 % de produits pétroliers, 1,1 % de gaz naturel et 13,2 % d'électricité. Le secteur résidentiel consommait 63,9 % de cette énergie, le secteur industriel 17,2 %, les transports 14,5 %, le secteur tertiaire 1,7 % et les usages non énergétiques (chimie) 2,1 %.

Secteur électrique
Electricidade de Moçambique (EDM) est l'entreprise publique créée en 1977 pour gérer la production, le transport et la distribution de l'électricité.

Production d'électricité

Le Mozambique a produit  en 2019, dont 79,4 % d'énergies renouvelables (hydroélectricité : 78,7 %, biomasse : 0,6 %, solaire : 0,2 %) et 20,6 % à partir de combustibles fossiles (gaz naturel : 19,9 %, pétrole : 0,7 %).

Centrale thermique
Electricidade de Moçambique exploite neuf centrales thermique d'une puissance installée totale de , dont 4 petites centrales Diesel, 4 turbines à gaz à cycle ouvert et la centrale à cycle combiné gaz de Maputo ().

La centrale de Ressano Garcia du producteur indépendant Gigawatt Mozambique a une puissance installée de . Elle vend sa production à l'entreprise publique Electricidade de Moçambique dans le cadre d'un contrat de vente directe d'électricité.

Hydroélectricité

Près de 60 % de l'électricité du Mozambique provient du barrage de Cahora Bassa sur le fleuve Zambèze, tandis que le gouvernement a déjà identifié plus de 100 sites présentant un potentiel hydroélectrique de .

Selon l'International Hydropower Association (IHA), la production hydroélectrique du Mozambique s'est élevée à  en 2021, soit 0,35 % de la production mondiale et 10,3 % de la production africaine, au  en Afrique, ex-aequo avec la Zambie : , devant l'Éthiopie :  et l'Égypte : . La puissance installée des centrales hydroélectriques du Mozambique totalisait  fin 2021, soit 5,8 % du total africain, au  en Afrique, derrière l'Éthiopie (), l'Angola (), l'Afrique du sud (), l'Égypte (), la République démocratique du Congo () et la Zambie ().

Electricidade de Moçambique possède cinq centrales hydroélectriques d'une puissance installée totale de , dont celles de Mavuzi () et de Chicamba (). Elle distribue également l'électricité qu'elle reçoit de Cahora Bassa et d'autres producteurs indépendants.

Le barrage de Cahora Bassa (), construit de 1969 à 1975, puis mis en service progressivement jusqu'en 1979, assure la majeure part de la production hydroélectrique du pays.

La centrale de Mavuzi () a été mise en service en 1957 à Manica sur la rivière Buzi.

Solaire
La centrale solaire photovoltaïque de Mocuba () a été mise en service en 2019 à Mocuba dans la province de Zambézie.

La centrale solaire photovoltaïque de Metoro (), construite par Neoen à Metoro, dans le district d'Ancuabe, a été partiellement mise en service en avril 2022, mais le 7 juin 2022, le chantier a été interrompu et les travailleurs évacués à la suite d'une attaque terroriste à Nanduli.

En avril 2022, le projet de centrale solaire photovoltaïque de Dondo (), dans le district de Dondo, à 30 km du port de Beira, est attribué à Total Eren, filiale de TotalEnergies.

Le projet de centrale solaire photovoltaïque de Nacala () est annoncé à Nampula ; sa construction est prévue de 2023 à 2025.

Les projets de centrales solaires de Lichinga (province de Niassa) et Manje (province de Tete) font l'objet d'un appel d'offres en juillet 2022 ( chacune).

Éolien
Le premier parc éolien mozambicain, celui de Namaacha (), est en construction dans le district de Namaacha, dans la province méridionale de Maputo ; sa mise en service est attendue en 2023.

Consommation d'électricité
Selon l'Agence internationale de l'énergie, la consommation moyenne par habitant s'élève à (), soit 14 % de la moyenne mondiale (), 81 % de celle de l'Afrique () et 12 % de celle de l'Afrique du sud ().

Impact environnemental
Selon l'AIE, les émissions de  liées à l'énergie par habitant s'élèvent à  en 2019 au Mozambique, soit seulement 5 % de la moyenne mondiale : , 23 % de la moyenne africaine :  et 3 % de celle de l'Afrique du sud : .

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Économie du Mozambique

Économie au Mozambique

Énergie au Mozambique


Embdena-Stadion Almanya'nın Emden şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum

Stadyumda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Almanya'nın Kickers Emden takımının maçlarını yaptığı stadyum, 12.000 seyirci kapasitelidir.

Almanya'daki stadyumlar

Embdena Stadyumu


بلدية العَطُش أو ألاتوث (بالإسبانية: Alatoz) هي بلدية تقع في مقاطعة البسيط التابعة لمنطقة قشتالة والمنشف وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية العَطُش 604 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية العَطُش

أماكن مأهولة في البسيط
بلديات البسيط

ألاتوث


Acordul româno-italian din 1915 este un agrement secret încheiat între guvernele român și italian având ca obiect principal coordonarea pozițiilor naționale  și oferirea de asistență mutuală în caz de agresiune neprovocată din partea Austro-Ungariei, pe timpul Primului Război Mondial. Acordul a fost semnat la 24 ianuarie/6 februarie 1915 la București de către Ion I.C. Brătianu, președintele Consiliului de Miniștri al României și baronul Carlo Fasciotti, ambasadorul Italiei la București.

Prevederi
Documentul era o completare a acordului bilateral din 1914. El prevedea intrarea simultană în război în caz de agresiune neprovocată din partea Austro-Ungariei asupra uneia dintre părți, precum și un mecanism de consultări și notificări reciproce.

Tratatul avea o valabilitate de patru luni de la data semnării, părțile obligându-se totodată să țină un secret absolut asupra existenței și conținutului acordului.

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, Documente, Anexe, Volumul 1, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Acordul româno-italian din 1914

Acorduri internaționale ale României din Primul Război Mondial

Acordul româno-italian, 1915


Jeg er din er en dansk animationsfilm fra 2014, der er instrueret af Claudia Bille Stræde efter manuskript af hende selv og Emil Nygaard Albertsen.

Handling
Vilhelm, en svensk officer og en gift mand, får øjnene op for kærlighedens bittersøde smag da han forelsker sig i den smukke danske linedanserinde Cornelia. Han beslutter at forlade titel og kone for at kaste sig ud i eventyret med den unge cirkusprinsesse. Men kan kærligheden blomstre på fordærvede vilkår?

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2014

Animationsfilm fra Danmark

Jeg er din


İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi, İstanbul Üniversitesi'ne bağlı, 1979'da Siyasal Bilimler Fakültesi adı altında eğitim vermeye başlayan bir fakülte.

İstanbul Üniversitesi içinde siyaset bilimi, kamu yönetimi ve ilgili alanlarda araştırma yapılmasına olanak tanımayı ve bu alanlarda uzman yetiştirmeyi amaçlayan bir fakülte kurulması projesi, 1962 yılından itibaren Hukuk Fakültesi profesörü Tarık Zafer Tunaya tarafından geliştirildi. Üniversite Senatosu'nun 13 Ekim 1977 tarihli kararıyla Hukuk Fakültesi öğretim üyelerinin Siyasal Bilimler Fakültesi kurması kararlaştırıldı. Hukuk Fakültesi'nden ayrılan yedi öğretim üyesi (Prof. Dr. Tarık Zafer Tunaya, Prof. Dr. Ümit Doğanay, Prof. Dr. Aydın Aybay, Doç. Dr. Murat Sarıca, Doç. Dr. A. Ülkü Azrak, Doç. Dr. İzzettin Doğan ve Doç. Dr. Ersan İlal) Siyasal Bilimler Fakültesi'nin kurucu öğretim üyeleri oldular.

Fakülte, 1979-1980 akademik yılında öğrenci alarak öğretime başladı. 1980 yılından itibaren İstanbul Üniversitesi Merkez Kampüsü içinde bulunan Bekirağa Bölüğü adıyla  tanınan yapı içinde hizmet verdi. Mezunlarının kamu sınavlarına girebilmesi için 22/06/1986 tarih ve 3286 sayılı Kanunla fakültenin ismi Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nin adıyla uyumlu hale getirilerek "İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi" adını almıştır.

Fakülte, kuruluşunu takip eden süreç içinde Kamu Yönetimi, Uluslararası İlişkiler, İşletme, İktisat ve Maliye bölümleriyle eğitim verdi. 1993 yılında İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi'nin yayınına başlandı.

İktisat, Maliye ve İşletme bölümlerinin 1999 yılında rektörlük kararı ile kapatılmasıyla iki bölüm (Kamu Yönetimi ve Uluslararası İlişkiler bölümleri) eğitime devam etti. 2006 yılında ise İşletme bölümü yeniden açıldı.

2006'dan beri süregelen zamanda fakültede Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi, Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler ve İşletme olmak üzere üç akademik birim ile öğretim icra edilmektedir.

Bekirağa Bölüğü binasının restorasyona girdiği 2014 - 2018 yılları arasında fakülte geçici olarak İstanbul Üniversitesi'nin Gülhane kampüsünde hizmet verdi. Eylül 2018 itibarıyla yenilenen binasıyla eski yerinde Beyazid Kampüsünde hizmet vermeye devam etmektedir.

Bölümler
 Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü
 Uluslararası İlişkiler Anabilim Dalı
 Siyaset Bilimi Anabilim Dalı
 Siyasi Tarih Anabilim Dalı
 Devletler Hukuku Anabilim Dalı
 Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Bölümü
 Hukuk Bilimleri Anabilim Dalı
 Yönetim Bilimleri Anabilim Dalı
 Siyaset ve Sosyal Bilimler Anabilim Dalı
 Kentleşme ve Çevre Sorunları Anabilim Dalı
 İktisat Anabilim Dalı
 Maliye Anabilim Dalı
 İşletme
 Üretim Yönetimi ve Pazarlama Anabilim Dalı
 Yönetim ve Organizasyon Anabilim Dalı
 Muhasebe ve Finansman Anabilim Dalı
 Sayısal Yöntemler Anabilim Dalı

Fakülte heykeli
Fakülte binası içinde İran asıllı heykeltıraş Ahad Hüseyni'nin  Düşünen Adam adlı heykeli bulunur.  Fakültenin simgesi olan heykel, elinde küre tutan yaşlı bir adam figürünü içerir. Heykeltıraş, eseri yalnız insanları anlatmak için yaptığını ifade etmiştir. Yaşlı adamın yüzünün sağ tarafında kötümser, sol tarafında ise iyimser bir ifade bulunur. Küre, dünyanın her yerinde yaşanan zorlukları gösterir. Kürenin etrafı,  bu zorlukların sona ereceği ümidinin ifadesi olarak üzerinde Atatürk'ün "Yurtta Sulh, Cihanda Sulh" vecizesinin yer aldığı bir hale ile çevrilmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar


Saludes de Castroponce es un pueblin de la provincia de León, perteneciente al municipio de Pozuelo del Páramo, en la Comunidad Autónoma de Castilla y León, (España).

Situación

El término local de Saludes de Castroponce linda con Pozuelo del Páramo al norte; con Audanzas del Valle al este (término municipal de La Antigua); con Matilla de Arzón (Zamora) en su extremo más oriental; con San Adrián del Valle y Maire de Castroponce (Zamora) al Sur; y con Altobar de la Encomienda y Alija del Infantado al oeste.
A mitad de camino, a 20 kilómetros de Benavente y 20 kilómetros de La Bañeza, antes de acceder a la localidad por la LE-411, en la N-VI esta situado el Karting Castroponce donde si te gustan las carreras en kart puedes aprovechar.

Comunicaciones
La carretera LE-411 comunica la N-VI con la CL-621 a la altura de Villamañan y es el único punto de acceso a la localidad de Saludes de Castroponce, a la entrada del pueblo esta la recién estrenada parada de autobús.

Historia
Saludes fue muy conocida en la antigüedad por estar enclavado en un estratégico lugar; así con frecuencia como reyes, obispos o importantes personajes de reino donan, permutan y confirman privilegios y propiedades de dicho términos. En 1153 la infanta doña Elvira da a la iglesia de Astorga, las tercias de Laguna Dalga, Saludes y Conforcos. El 1 de septiembre de 1173 es la fecha de una confirmación hecha por Fernando II y su mujer doña Urraca, de donación que hizo Guterrius Moniz al convento de San Marcos de León y al prior Juan; de una heredad situada en el valle de Santa María en el lugar llamado Moralinas situada entre Audanzas y Saludes, La confirmación se hace "pro amore quem vobis habemus et pro bono servicio quod nobis fecistis".

Aunque hay otros muchos documentos referentes a Saludes no me resisto a publicar dos que figuran en la colección Salazar y que creo se refiere a dicho lugar. Uno, es una donación de doña Leonor de Guzmán madre del rey Enrique III, a la iglesia de León; de su villa y Castillo de Castroponce, con obligación de tener tres capellanías perpetuamente por su alma. Era, 1379, Año, 1341. En el Real sobre Alcalá. El otro es un privilegio del rey Enrique III, en que por una donación que su madre doña Leonor de Guzmán hijos a la iglesia de León del castillo de Castroponce, con la obligación de encomendarla a Dios, el cual tomó el rey para sí, y dio a la iglesia seis mis maravedíes de juro, con carga de dos capellanías. Era, 1413, Año 1375.

Patrimonio
La iglesia parroquial de Saludes de Castroponce está edificada sobre los restos de un antiguo castillo del que apenas hay documentación. Manuel Gómez Moreno en el catálogo Monumental de la provincia de León hace la siguiente descripción: "Iglesia parroquial. Arco toral agudo con dobladura, sobre impostas de nácela; aparejo tosco de pizarra; puerta de arcos redondos simplemente. Capilla mayor con armadura cuadrada de par y nudillo, limabordón, con menado en sus calles, cuádrales con canes de tipo morisco antiguo, y otro en el rincón, aquillado; toda llena de pinturas góticas, groseras y con alguna reminiscencia morisca. Nave muy ancha, conservando parte de otra armadura, del mismo arte y pintada también, con castillos y leones, alternando, en los costados del almizcate. Pueden ser obra del , hacia su fin.

Escultura y pintura. Retablo formado con restos de otro gótico, que son 14 tablas pintadas; y un riquísimo capitel calado, cobijando su imagen principal. De dichas tablas, 6 representan a los apóstoles, hasta medio cuero, sobre fondos de oro y grabados y nimbos con sus nombres; miden 85 por 57 centímetros; las otras, que son mayores, efigian la Adoración de los Magos y escenas de pasión: son todas al óleo y de estilo flamenco; estudiados con esmero los desnudos; cabezas de realismo acentuado y tipos germánicos.

Evolución demográfica

Fiestas
Actualmente la Asociación Cultural  "EL SALVADOR", organiza diferentes actividades para los socios y no socios, como festejar "LA TRINIDAD" (Fiesta Local), decorar el pueblo por Navidad, organizan la visita de los reyes magos y muchas más actividades culturales y lúdicas para el disfrute de todos.

El 6 de agosto se celebra el día grande de la villa, que precisamente han cumplido 40 años este año 2020, San Salvador, con diferentes actividades para todas las edades, verbenas, toro de fuego, etc

Localidades de El Páramo
Localidades de Pozuelo del Páramo

Saludes de Castroponce


San Juan Aviation is an Air Charter airline company that operates regularly scheduled flights from Luis Muñoz Marín International Airport in Carolina, Puerto Rico. The airline specializes in flights to destinations in the Dominican Republic.

Code data
IATA Code: JI

Fleet details
 2 - Beechcraft King Air

References

Airlines of Puerto Rico
Puerto Rican brands
Carolina, Puerto Rico
Charter airlines

San Juan Aviation


é uma série de mangá japonesa de Hajime Kōmoto. Os capítulos são serializados na Weekly Shōnen Jump desde janeiro de 2020. Em julho de 2023, a série foi coletada em dezassete volumes tankōbon.

Enredo
Situado em um mundo mágico em que a posição de um indivíduo dentro da sociedade é definida pelo poder e habilidade com a magia, Mash Burnedead é um jovem sem um grama de magia em seu sangue. Para viver uma vida pacífica com seu pai adotivo, Regro, Mash precisará se tornar um  , um título que só é dado a estudantes excepcionais da Easton Magic Academy. Apesar de não ter nenhum tipo de magia, Mash vai para a escola de magia, determinado a sobreviver e mostrar ao mundo que os músculos podem vencer a magia.

Meios de comunicação

Mangá
Mashle: Magic and Muscles, escrito e ilustrado por Hajime Komoto, começou no Weekly Shōnen Jump da Shueisha em 27 de janeiro de 2020. A Shueisha coletou seus capítulos em volumes individuais de tankōbon. O primeiro volume foi lançado em 4 de junho de 2020. Em 4 de julho de 2023, dezassete volumes foram lançados.

O mangá é serializado digitalmente pela Viz Media e Manga Plus em inglês.  Em outubro de 2020, a Viz Media anunciou a publicação impressa e digital do mangá e o primeiro volume foi publicado em 6 de julho de 2021.

O mangá de Mashle foi finalizado no dia 29 de maio de 2023, no capítulo 162, na 31ª edição da revista Shounen Jump. A Shueisha irá publicar o 18º e último volume, junto com um fanbook, no dia 4 de outubro.

Lista de Volumes

|}

Anime
Uma adaptação para anime foi anunciada em julho de 2022. A série é produzida pela A-1 Pictures e dirigida por Tomoya Tanaka, com roteiros escritos por Yōsuke Kuroda, desenhos de personagens de Hisashi Toshima e música composta por Masaru Yokoyama. De acordo com o site oficial da série, será uma adaptação de anime "completa".

A Aniplex of America revelou uma versão em inglês do vídeo de anúncio em seu painel da Anime Expo em 3 de julho de 2022.

A primeira temporada de Mashle estreou em abril de 2023, e teve 12 episódios. O anime já tem uma segunda temporada confirmada para 2024.

Referências

Links externos

Mangá da Viz Media
Mangás publicados pela Shueisha
Shōnen
Animes e mangás de fantasia
Animes e mangás de comédia
Aniplex
Séries de anime baseadas em mangá
Animes e mangás de aventura
A-1 Pictures
!CS1 japonês-fontes em língua (ja)
!CS1 usa script na língua japonês (ja)
!Artigos com texto em japonês

Mashle


Yair Lapid (f. 5. nóvember 1963) er ísraelskur stjórnmálamaður og fyrrverandi blaðamaður sem var forsætisráðherra Ísraels frá 1. júlí til 29. desember 2022. Hann var áður varaforsætisráðherra og utanríkisráðherra frá 2021 til 2022. Lapid er formaður miðjuflokksins Yesh Atid og var áður leiðtogi stjórnarandstöðunnar frá 2020 til 2021 og fjármálaráðherra frá 2013 til 2014.

Áður en Lapid hóf þátttöku í stjórnmálum árið 2012 var hann rithöfundur, sjónvarpskynnir og fréttamaður. Yesh Atid, sem Lapid stofnaði, varð næststærsti flokkur á Knesset-þinginu með 19 þingsæti í fyrstu kosningum sínum árið 2013. Með þessum niðurstöðum varð Lapid einn helsti leiðtogi miðjumanna í ísraelskum stjórnmálum.

Frá 2013 til 2014 var Lapid fjármálaráðherra í ríkisstjórn Benjamins Netanyahu eftir að Yesh Atid gekk í samsteypustjórn ásamt Likud-flokknum. Árið 2013 var Lapid í fyrsta sæti á lista The Jerusalem Post yfir áhrifamestu Gyðinga í heimi. Sama ár hlaut hann einnig viðurkenningu sem einn helsti hugsuður í utanríkisstefnu á heimsvísu og komst á lista Time yfir 100 áhrifamestu einstaklinga í heimi. Hann situr í utanríkis- og varnarmálanefnd Knesset-þingsins og undirnefnd upplýsinga- og öryggismála.

Þann 17. maí 2020 varð Lapid leiðtogi stjórnarandstöðunnar eftir að 35. ríkisstjórn Ísraels hóf störf. Þann 5. maí 2021 hóf hann viðræður við aðra flokka til að reyna að stofna samsteypustjórn. Þann 2. júní tilkynnti Lapid Reuven Rivlin forseta að hann hefði komist að samkomulagi um stjórnarmyndun ásamt Naftali Bennett, sem myndi taka við forsætisráðherraembættinu af Netanyahu. Nýja ríkisstjórnin tók embættiseið þann 13. júní 2021.

Lapid varð forsætisráðherra Ísraels þann 1. júlí 2022 eftir að Bennett tilkynnti að hann hygðist leysa upp þing og stíga til hliðar úr forsætisráðherraembættinu. Lapid gegndi embætti forsætisráðherra fram að nýjum kosningum í nóvember 2022.

Tilvísanir

Forsætisráðherrar Ísraels

Yair Lapid


Marija Gyiketta-Ogrizek (Zagreb, 11. travnja 1911. – Zagreb, 18. svibnja 1988.) je bila hrvatska kemijska inženjerka i modernizatorica nastave analitičke kemije.

Životopis
Maturirala u I. ženskoj realnoj gimnaziji u Zagrebu 1930., završila je jednogodišnji trgovački tečaj u Neuer Wiener Handels Akademie u Beču 1931., diplomirala u Kemijsko-inženjerskom odjelu Tehničkog fakulteta u Zagrebu 1937. i 1964. doktorirala na Tehnološkom fakultetu (danas Fakultet kemijskog inženjerstva i tehnologije) u Zagrebu tezom Ispitivanje mogućnosti odjeljivanja malih količina antimona u metalnom kositru primjenom ionskih izmjenjivača pomoću radioaktivnih izotopa, koju je izradila za boravka na Tehničkom fakultetu u Berlinu (Charlottenburg, TU Berlin) koju je izradila 1963. pod vodstvom Ewalda Blasiusa. Znanstveno se usavršavala također u Münchenu 1944. i Frankfurtu 1952. Nakon diplome radila kao asistentica volonterka u Zavodu za anorgansku kemijsku tehnologiju Kemijsko-inženjerskog odjela, 1939. postala asistentica dnevničarka u Zavodu za analitičku kemiju, 1941. asistentica vježbenica, 1961. docentica i 1972. izvanredna profesorica u istom Zavodu Tehnološkog fakulteta u Zagrebu. Umirovljena je 1978. Predavala je kolegij Analitička kemija I te modernizirala nastavu analitičke kemije uvodeći semimikro tehniku separacije kationa i aniona. Bila je i predstojnica Zavoda za analitičku kemiju (1970. – 1978.) i pročelnica Kemijsko-tehnološkog odjela (1970. – 1972.). Njezin udžbenik s toga područja dugo je bio jedini hrvatski sveučilišni udžbenik te vrste. Od 1938. radila je u Zavodu za anorgansku kemijsku tehnologiju Fakulteta, od 1972. kao izvanredna profesorica; umirovljena je 1978.

Djela
Znanstvene radove publicirala je u časopisima "Kemija u industriji" (1960., 1983.) i "Mikrochimica acta" (Beč 1974.), a napisala je i poglavlje Ionski izmjenjivači u analitičkoj kemiji u "Laboratorijskom priručniku" I. Filipovića i P. Sabioncella (Zagreb 1960., 1978.). Bila je plodna i dobra autorica udžbenika iz kvalitativne i kvantitativne analitičke kemije, koji su doživjeli nekoliko izdanja, a nadopunjeni upotrebljavaju se i danas. Autorica je više udžbenika iz kvalitativne i kvantitativne analitičke kemije koji su dugo bili u uporabi, primjerice "Semimikro kvalitativna analiza". Praktični dio (1960. – 1976.), "Kvalitativna anorganska kemijska analiza" (s B. Rašica i I. Mihaljevićem, 1974.), "Semimikro kvalitativna kemijska analiza" (s I. Eškinjom, 1976.), "Kvalitativna kemijska analiza", "Praktični dio" (sa Z. Šoljićem, 1976).

Izvori

Vanjske poveznice

Hrvatski kemičari

Marija Gyiketta-Ogrizek


Nicola Selva (født 4. juli 1962) er sanmarinesisk politiker og forhenværende sprinter. Han er sammen med Michele Muratori de nuværende regentkaptajner i San Marino efter at have overtaget embedet 1. april 2019.

Karriere
Som sprinter deltog Selva i OL 1992, hvor han var med på San Marinos hold i 4 × 100-meterløb.

Selva er uddannet i industriel teknologi fra Leon Battista Alberti-instituttet i Rimini.

Politisk løbebane
Selva har siddet i Consiglio Grande e Generale (San Marinos parlament) fra 2006 til 2011 og igen fra 2012. I 2016 var han med til at stifte partiet Repubblica Futura (Fremtidens Republik), som han repræsenterer på posten som regentkaptajn.

Referencer

Eksterne henvisninger

Regentkaptajner af San Marino

Nicola Selva