Matej Franjo Krtica (Rijeka, 22. rujna 1726. – Đakovo, 31. svibnja 1805.), je bio prvi biskup ujedinjene Bosansko-srijemske biskupije sa sjedištem u Đakovu (1773. – 1805.).

Životopis

Matej Franjo Krtica rodio se 22. rujna 1726. godine u Rijeci. U rodnom gradu završava srednju školu i filozofsko-teološki studij. Za svećenika je zaređen 28. rujna 1749. godine. U Padovi je 1757. godine doktorirao bogoslovlje. Od 1753. godine u Pečuhu predaje dogmatiku na bogoslovnom učilištu. Imenovan je 1762. godine kanonikom. 22. ožujka 1773. je izabran za novog biskupa te 20. prosinca iste godine i potvrđen. Konačno je 27. veljače 1774. zaređen za prvog biskupa sjedinjenih biskupija Bosanske i Srijemske. Glavni konsekrator bio je pečuški biskup Đuro Klimó. Matej Franjo je 1790. godine bio glavni konsekrator na ređenju Miklósa Milassina za stolnobiogradskog biskupa.

Za vrijeme njegovog upravljanja biskupijom, godine 1776. je prošireno područje crkvene vlasti na Osijek i Petrovaradin, a nakon odredbe pape Pija VI., njegovoj biskupiji priključeno je još 10 župa iz Zagrebačke i 20 župa iz Pečuške biskupije.

Dao je sagraditi brojne crkve i kapele, a osnovao je i župe u Vrbici,
Drenju, Klakaru i Levanjskoj Varoši. U Levanjskoj Varoši je dao obnoviti crkvu sv. Antuna Padovanskog, kako i stoji uklesano na kamenoj ploči iznad portala. Godine 1793. dao je u Vrbici sagraditi današnju crkvu Pohođenja Blažene Djevice Marije i prostrani župni ured. Jedno od njegovih važnijih graditeljskih pothvata bilo je i otvaranje Gradskog groblja u Đakovu, koje je zamijenilo dotadašnje groblje oko nekadašnje kapele sv. Roka. Za vrijeme biskupovanja napravio je 11 kanonskih vizitacija srijemskih župa. Godine 1803. Ugarsko kraljevsko namjesničko vijeće je predložilo da franjevci prepuste svoj samostan u Đakovu biskupu za sjemenište, a da se franjevci u zamjenu ponovno vrate u Brod. Ipak biskup je odlučio podići novu zgradu, a radovi su započeli u proljeće 1805. godine.

U Beču je 1761. godine u latinskom prijevodu objavio djelo talijanskog povjesničara Ludovica Antonija Muratorija (tal. "Della regolata divozion de' cristiani"). Hrvatski provjetiteljski prozaik, Matija Antun Relković, posvetio mu je djelo "Institutio elementarum iuris naturalis".

Matej Franjo Krtica umro je 31. svibnja 1805. godine u 79. godini života i 33. godini biskupovanja.

Izvori

Hrvatski biskupi
Životopisi, Rijeka
Životopisi, Đakovo

Matej Franjo Krtica


Le canon de 17 cm SK L/40 est un canon naval de la Kaiserliche Marine qui est utilisé sur deux classes de cuirassés allemands pré-dreadnought, la classe Braunschweig et la classe Deutschland comme batterie secondaire. Plus tard, ils sont adaptés pour le service terrestre pendant la Première Guerre mondiale et la Seconde Guerre mondiale.

Description
Le canon de 17 cm SK L/40 bien que désigné comme , son calibre réel est de . Il utilise le bloc coulissant horizontal Krupp, ou « coin », comme on l'appelle parfois, dans une conception de chargement par la culasse, plutôt que la vis interrompue couramment utilisée dans les canons lourds d'autres nations. Cela nécessite que la charge propulsive soit chargée dans un boîtier métallique (généralement en laiton) qui assure l'obturation, c'est-à-dire scelle la culasse pour empêcher la fuite du gaz propulseur en expansion.

Utilisation navale
La batterie secondaire de classe Braunschweig est composée de quatorze canons de 17 cm SK L/40 à tir rapide, dont quatre sont montés dans des tourelles simples au milieu du navire, les dix restants dans des casemates autour de la superstructure. Ces canons ont un total de 1 820 obus, pour 130 coups par canon et une cadence de tir d'environ 6 par minute. Pour traverser le canal de Kiel, les trois canons centraux à casemate doivent être retirés dans leurs logements, car ils ne sont pas en mesure de s'aligner complètement sur les flancs des navires. Avec les canons entièrement mis en place, les navires ont été trop larges pour tenir dans le canal.

La batterie secondaire de classe Deutschland est composée de quatorze canons de 17 cm SK L/40 à tir rapide montés dans des casemates au milieu du navire. Cinq sont mis en place dans le pont supérieur et deux un pont plus haut dans la superstructure de chaque côté. Ces canons ont un total de 1 820 obus, pour 130 coups par canon et une cadence de tir d'environ 6 par minute. Les canons ont un arc de train de 160°.

Canon de campagne de la Première Guerre mondiale
Lorsque les pré-dreadnoughts commencent à être relégués à des tâches d'entraînement en 1916. Les canons sont adaptés à l'utilisation terrestre en les montant sur un chariot improvisé, mais cela s'avère extrêmement lourd, souvent trop lourd pour être déplacé à cheval, même après avoir été décomposé en trois charges. La solution est de monter les canons, toujours sur leurs affûts, sur des wagons pour augmenter leur mobilité stratégique.

Canon de chemin de fer de la Première Guerre mondiale
Un certain nombre de canons sont utilisés comme canons de chemin de fer pendant la Première Guerre mondiale.

Canon de chemin de fer de la Seconde Guerre mondiale
Six canons sont utilisés comme canons ferroviaires à partir de 1938. Ils passent la guerre affectés aux Artillerie-Batteries 717 et 718 (E) le long des côtes de la Manche.

Galerie

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Artillerie navale allemande
Artillerie côtière
Artillerie de calibre 173 mm
Arme de la Première Guerre mondiale
Arme de la Seconde Guerre mondiale

Canon de 17 cm SK L/40


Fra Mørke til Lys kan henvise til:

 Fra Mørke til Lys (film fra 1914) - stumfilm fra 1914 instrueret af Hjalmar Davidsen
 Fra Mørke til Lys (film fra 1928) - film instrueret af H.F. Rimmen.

Fra Mørke til Lys


Mfandena (I et II) est un nom de quartier de la ville de Yaoundé, capitale du Cameroun, situé dans la commune d'arrondissement de Yaoundé V dans la communauté urbaine de Yaoundé.

Étymologie
Le nom Mfandena |mfandəna| doit son origine aux Emɔmbɔ. D'après la tradition orale, ils devaient se reloger pour des besoins administratifs pendant la période coloniale. Vu leur importance numérique, ils trouvèrent ces endroits insignifiants. Ils appelèrent ces lieux |mfandəna| pour dire « étriqué, petitesse ».

Historique
Mfandena I et Mfandena II sont un ensemble de hameaux peuplés depuis la période coloniale au Cameroun. Ils sont délimités par les rivières Mfoundi, Tongolo et Ebogo et le cours d'eau Minlo « les têtes », où le chef Emombo Edzoa Mbédé, jetait les têtes décapitées des récalcitrants à l'autorité. Mfandena I fait référence à Elig Edzoa Mbédé ou encore Elig Ahanda Mvogo tandis que Mfandena II rappelle entre autres Nkol Esong, Afan Meyong Ndzengue, Mful Ayéné.

Population
Le peuple Emombo est considéré comme autochtone. On y retrouve une population extrêmement cosmopolite avec diverses représentations religieuses.

Institutions

Administration
Centre Régional des Impôts du Centre I

Bureau Central des Recensements et des Études de Population (BUCREP)

Brigade de Ngousso

Éducation
École publique de Mfandena

MEDISCHOOL - Centre de formation paramédicale

Centre De Formation Professionnelle Powerbache Éducation À Yaoundé

Institut International des Assurances

Santé
Pharmacie ATHERA

Pharmacie La Concorde

Pharmacie du Stade

Pharmacie Urbaine

Cabinet de gynécologie obstétrique -  Francis ELEMVA

Organisation non - gouvernementale
FAIRMED

Sports et loisirs

Centres culturels
Foyer Communautaire Babouin Tout De Yaoundé

Centre culturel UBUNTU

Football
Stade Annexe 2

Stade Omnisports Amadou AHIDJO

Lieux de loisirs
Fair - Play

Le Bistro Titi Garage

Activités économiques
La Caserne des meubles

Psychee by NK

Orca

Notes et références

Voir aussi
Yaoundé V

Bibliographie
 Jean-Marie Essono, Yaoundé, une ville, une histoire, Encyclopédie des mémoires d'Ongola Ewondo la ville aux mille collines, Yaoundé, Editions Asuzoa, 2016
 Alexandre Bopda, Yaoundé et le défi camerounais de l'intégration. À quoi sert une capitale d'Afrique tropicale ?, CNRS Editions, 2003, 421 p. ()
 Martin Luther Djatcheu, « Fabriquer la ville avec les moyens du bord : L'habitat précaire à Yaoundé (Cameroun) », Géoconfluences, .
 Jean-Emmanuel Pondi, (Re)découvrir Yaoundé ! : une fresque historique et diplomatique de la capitale camerounaise, Éditions Afric'Eveil, Yaoundé, 2012, 160 p.
 Jean Patrick Mfoulou Olugu, Forme urbaine et mobilité durable à Yaoundé, Éditions universitaires européennes, Saarbrücken, 2016, 229 p. ()
 Muriel Samé Ekobo, Marie Morelle (dir.), Yaoundé : promenades patrimoniales : catalogue des édifices remarquables de la capitale du Cameroun (réalisé par la fondation Paul Ango Ela), Ministère des arts et de la culture, Yaoundé, 2016, 127 p.

Liens externes
 Site officiel - Communes et villes unies du Cameroun

Quartier de Yaoundé

Mfandena


دائرة بني دوالة إحدى دوائر ولاية تيزي وزو.
مقرها بني دوالة.
تبلغ مساحتها 102.3525 كم² يقطنها 48,995 نسمة (أي بكثافة سكانية تقدر بـ 479 نسمة /كم²). وتضم كل من بلديات :

 بني دوالة
 أيت محمود
 بني عيسي
 بني زمنزر

النوادي

يضم إقليم دائرة بني دوالة العديد من نوادي كرة القدم، منها:

مواضيع ذات صلة
 دوائر ولاية تيزي وزو
 بلديات ولاية تيزي وزو

مصادر

 التقسيم الإداري لولاية ولاية تيزي وزو

دوائر الجزائر
بني دوالة

دائرة بني دوالة


Svenskt biografiskt lexikon (SBL) er en svensk personhistorisk encyklopædi, et standardværk, hvis offentliggørelse begyndte i 1917. Siden 1962, bliver leksikonet udgivet i statslig regi, og har siden 2009 været del af det svenske nationale Arkiv. Siden 2012, er leksikonet blevet tilgængelig på Internettet.

Redaktionen
   1-10 Bertil Boëthius
 11-15 Bengt Hildebrand
 16-22 Erik Grill
 22-24 Birgitta Lager-Kromnow
 25-31 Göran Nilzén
 32– Åsa Karlsson

Andre lande
De tilsvarende nationale biografiske opslagsværker er tilgængelig i mange andre lande, såsom:

 Dansk biografisk leksikon
 Norsk biografisk leksikon
 Suomen kansallisbiografia (Finlands nationalbiografi), udkom i 2003-2007 i ti bind.
 Biografiskt lexikon for Finland (BLF) begyndte i 2008, i fire bind.
 Dictionary of National Biography, Storbritannien

Litteratur
 Axelsson, Roger Karlsson, Åsa; Milton, Lena, "Svenskt biografiskt lexikon - en guldgruva för släktforskare." Släktforskarnas årsbok 2015. s. 11-26.

 Svenskt biografiskt lexikon 100 år. Redaktionskommitté: Roger Axelsson, Åke Bertenstam,Jakob Christenson & Lena Milton. Redaktör: Åsa Karlsson. Utg. av Riksarkivet, Stockholm 2017. 140 (4) sid.

Referencer

Kilder
Artiklen er helt eller delvis oversat fra Wikipedia på svensk

Eksterne links
 Officiel hjemmeside
 Svenskt biografiskt lexikon på Rødder

Se også
 Svenskt biografiskt handlexikon

Encyklopædier

Svenskt biografiskt lexikon


CKVU-DT (channel 10) is a television station in Vancouver, British Columbia, Canada, serving as the West Coast flagship of the Citytv network. It is owned and operated by network parent Rogers Sports & Media alongside Omni Television station CHNM-DT (channel 42). Both stations share studios at the corner of West 2nd Avenue and Columbia Street (near False Creek) in the Mount Pleasant neighbourhood of Vancouver, while CKVU-DT's transmitter is located atop Mount Seymour in the district municipality of North Vancouver, with additional transmitter link facilities on the roof of the Century Plaza Hotel in Downtown Vancouver.

History
CKVU's history dates back to 1975 when Western Approaches Ltd. was awarded the third television station licence in the Vancouver market by the Canadian Radio-television and Telecommunications Commission (CRTC). Western Approaches—which had, unlike the other applicants, filed for both channel 10 and 26—had emerged from a chaotic proceeding in which the CRTC did not award the main channel 10 allocation in deference to the CBC's plan to use it for a television station in Victoria; that station would never launch because of budget cuts in 1978. The station was originally assigned to broadcast on UHF channel 26, but it was instead given channel 21 prior to its launch. (The CBC was already planning on using channel 26 to launch Radio-Canada station CBUFT.) The station first signed on the air on September 1, 1976; it was the first station in Vancouver to transmit on the UHF band. In addition, CKVU was carried on cable channel 13, an assignment it retains to this day. In its first year of operation, CKVU lost more than $3 million.

In 1979, the station was approaching the break-even point. It was also under the scrutiny of the CRTC at that time due to its lack of local programming. According to the CRTC, CKVU did not produce its own newscasts but instead relayed the Ontario-focused newscasts from the Global Television Network. That same year, Charles Allard, owner of CITV in Edmonton, purchased a 5% common stock and 7% preferred stock interest in CKVU through his company, Allarcom. Canwest Pacific, a subsidiary of CanWest Broadcasting, loaned $4 million to Western Approaches so it could thwart a takeover attempt from Allarcom. Three years later, CanWest loaned another $8 million to Western Approaches to reduce the station's debt with the condition that CanWest would have the option to purchase Western Approaches' shares in CKVU.

In 1984, Western Approaches applied to move CKVU-TV from channel 21 to channel 10, which remained vacant after the CBC Victoria plans fell through. Concerns arose over the potential of a stronger channel 10 signal—which would extend service to 183,000 additional people—to overwhelm cable and antenna receiving equipment aimed at Seattle and KCTS-TV on channel 9, particularly because the cable receiving site was colocated with the CKVU transmitter on Salt Spring Island. The CRTC approved the channel change in February 1985 on the condition that CKVU give cable systems time to modify their receiving setups; CKVU moved to channel 10 on September 6, 1986, bringing the channel to use in southwestern British Columbia more than a decade after the original applications for it were made. Until it was shut down on August 31, 2011 as part of Canada's digital television transition, CKVU's analogue signal, which transmitted from a very high location on Salt Spring Island, could be received throughout much of southwest British Columbia and northwest Washington, as well as in some areas of northern Seattle. This analogue transmitter was replaced with two UHF transmitters serving Vancouver and Victoria, both with reduced coverage areas overall, but with improved coverage to those particular metropolitan areas. CKVU also maintained a rebroadcast transmitter located west of Courtenay, CKVU-TV-1, which is received over-the-air on North Vancouver Island.

On December 6, 1985, CanWest announced that it had purchased controlling interest in CKVU, subject to CRTC approval. Western Approaches went to court in an attempt to block the sale, which resulted in a dispute between Western Approaches, Allarcom, and Canwest that lasted several years. On June 19, 1987, the Supreme Court of British Columbia ordered Western Approaches to sell its interest in CKVU to Canwest, subject to CRTC approval. Once the sale was approved and all other legal issues were settled, CanWest gained 100% ownership and control of CKVU. It then began sharing programs with CanWest's other independent stations, as well as the Global network in Ontario. In 1990, CKVU and Canwest's other independent stations became known as the "Canwest Global System."

Under CanWest's ownership, the station was rebranded as "U.TV", and its audience and profits increased. The station had previously been branded as both "CKVU-13" and "VU13" (both referring to the station's cable channel) and more simply, the "CKVU" call letters. On Monday August 18, 1997, Canwest dropped the more localized brandings from all of its stations and rebranded them as the Global Television Network, as part of a full expansion of the network outside of Ontario to the Canwest Global System stations. Accordingly, after seven years under the "U.TV" brand, CKVU rebranded as "Global Vancouver".

Transition to Citytv

In 2000, Canwest acquired the television interests of Western International Communications, including CHAN-TV (channel 8) in Vancouver and CHEK-TV (channel 6) in Victoria. The CRTC approved the purchase on July 6, 2000, on the condition that Canwest divest CKVU. The CRTC further approved the transfer of CKVU to a Canwest subsidiary, CKVU Sub Inc., on December 21, placing the station in a blind trust while the company looked for a buyer. Indeed, Canwest had bought WIC's television interests specifically to increase its reach in British Columbia. CHAN (long known in the province under its "BCTV" brand) had been the dominant station in British Columbia for the better part of the last 30 years and boasted over 100 transmitters across the province. In contrast, CKVU operated only three transmitters covering only the southwest quadrant of British Columbia.

CHUM Limited applied to the CRTC to acquire CKVU Sub Inc. on July 26, 2001 for $175 million, with the intention of making it a Citytv station, using a similar format as the company's flagship station, CITY-TV in Toronto. CHUM planned on spending $8.03 million on British Columbia-based independent productions, $5.95 million on local news and information programming, and $1.37 million on local culture, social policy, and talent development over a period of seven years.

A large network shuffle occurred on September 1, when CHAN's contract with CTV expired. CHAN, now under Canwest ownership, switched affiliations from CTV to Global. As a result, CIVT (channel 32), an independent station owned by Baton Broadcasting, became a CTV owned-and-operated station, while CKVU was rebranded as "ckvu13". While CKVU began airing CHUM-supplied programming immediately following the switch, the station remained in trust pending regulatory approval of the sale. CHUM gained CRTC approval for its acquisition of CKVU Sub Inc. on October 15, 2001. Because CHUM owned CIVI (channel 53) in Victoria, which was part of the "NewNet" system, the CRTC imposed its usual licence conditions for large-market twinsticks: CKVU was prohibited from airing more than 10% of the programming aired on CIVI, and newscasts were required to be separately managed.

As Citytv Vancouver
At 6:00 a.m. Pacific Time on July 22, 2002, CKVU dropped the "ckvu13" branding and became the third television station in Canada to use the Citytv brand (as "Citytv Vancouver"), effectively turning Citytv into a television system. A new morning program (Breakfast Television, based on the format originated on CITY-TV) was launched immediately after the rebrand, and the station's 6:00 and 11:00 p.m. newscasts were rebranded as CityPulse on the same day (later to be renamed CityNews in 2005).

In July 2006, Bell Globemedia (later known as CTVglobemedia and now Bell Media) acquired CHUM Limited and its assets, including CKVU and the four other Citytv stations. The acquisition was approved by the CRTC on June 8, 2007, on the condition that CTVglobemedia sell off CHUM's Citytv stations (including CKVU) to another buyer due to the fact the company had CIVT in the same base as the station; Rogers Communications announced its intention to purchase the five Citytv stations three days later. The transaction was approved by the CRTC on September 28, and the acquisition by Rogers was finalized on October 31, 2007.

On October 25, 2008, a fire occurred at CKVU's rebroadcast transmitter site southwest of Courtenay, knocking the analogue station's channel 5 over-the-air signal off the air; it has not broadcast since then and it is currently unknown if the station will replace the transmitter or simply delete it from its licence altogether. CBC Television O&O CBUT (channel 2) also operated a transmitter at the same site; it later filed an application to revoke the license for the transmitter at the Courtenay site, which the CRTC approved on October 12, 2011. This application noted that the decision had been made not to rebuild the transmission site, which was destroyed in the fire.

In December 2012, the Citytv system started to begin being referred to as "City Television" in on-air promotions, although the Citytv branding was still heavily used in promos and on on-screen logo bugs. At the same time, CKVU's (and the entire system's) website and on-air graphics phased in the "City" name, effectively rebranding the station as "City Vancouver". The new City branding was launched on Monday, December 31, 2012, coinciding with the City New Year's Bash broadcast. The Citytv name was reinstated in 2018.

News operation

CKVU presently broadcasts 14 hours of locally produced newscasts each week, consisting of two hour-long nightly newscasts under the CityNews brand.

The station's news operation used a variety of branding over the years; it was known as VU13 News in the 1980s, and as U News for most of the 1990s (during this period, CKVU ran hourly news updates, using the 24-Hour News Source format then-popular in the United States). With the 1997 rebrand to Global, this meant U News became Global News. After the sale of the station and conversion to independent status, the temporary CKVU News name was adopted; this gave way to CityPulse with the station's relaunch as Citytv in July 2002. CityPulse became known as CityNews by 2005.

The station's news operations underwent significant changes in July 2006 following the announcement of Bell Globemedia's acquisition of CHUM Limited; CKVU's 6:00 and 11:00 p.m. evening newscasts were cancelled outright, while the station's morning show Breakfast Television was expanded from three hours to four.

On January 19, 2010, Rogers Communications announced that it was laying off six employees at CKVU. The layoffs also resulted in the cancellation of the locally produced programs Lunch Television and The CityNews List, while Breakfast Television was reduced from four hours back to three; the latter was eventually expanded to 3½ hours in September 2011.

On June 5, 2017, Rogers announced that it would re-launch local 6:00 and 11:00 p.m. CityNews newscasts in Vancouver in early 2018, as part of a nationwide restoration of news programming to Citytv's owned-and-operated broadcast stations. The new programs launched on September 3, 2018.

On September 5, 2019, Rogers laid off four employees from CKVU and placed Breakfast Television on hiatus until September 23. At this time the program was relaunched with a new hybrid format, consisting of a mixture of local content with national entertainment and lifestyle segments produced from Toronto.

On November 17, 2020, Rogers Sports & Media imposed staff cuts across the country, including cancelling Breakfast Television in Vancouver.

Notable former on-air staff
 Beverley Mahood – host (2003–2005; was co-host of CMT Canada's flagship program, CMT Central)
 Monika Deol – anchor (2002–2003), now owner/founder of cosmetics company and author
 Fiona Forbes – Breakfast Television (2002–2003)
 Jennifer Mather – anchor (1998–2002), now at CTV News Channel
 Kristina Matisic – reporter/anchor (1994–1999), was host of The Shopping Bags, now hosting Anna & Kristina's Grocery Bag and Anna & Kristina's Beauty Call
 Dan O'Toole – anchor/reporter (2001–2002), later and now co-host of SportsCentre on TSN, former co-host of Fox Sports Live on Fox Sports 1
 David Kincaid – anchor/reporter (1983–2004), later on CTV British Columbia (2004–2010) retired
 Simi Sara – Breakfast Television reporter/anchor/host of CityCooks (1993–2008), now at Global News Radio 980 CKNW
 Jody Vance – (2012–2016) co-host & news anchor, later midday host at Roundhouse Radio CIRH-FM 2017–2018
 Anna Wallner – reporter/anchor (1994–1999), was host of The Shopping Bags, now hosting Anna & Kristina's Grocery Bag and Anna & Kristina's Beauty Call

Technical information

Subchannel

Analogue-to-digital conversion
On February 23, 2010, the station received approval from the CRTC to broadcast its digital transmitter from Mount Seymour, rather than from its existing analogue transmitter site on Saltspring Island. This transmitter improved signal coverage for the Vancouver and Fraser Valley areas, but reduced reception in Victoria. CKVU's digital signal first signed on the air on March 2, 2010.

CKVU shut down its analogue signal, over VHF channel 10, on August 31, 2011, the official date on which Canadian television stations in CRTC-designated mandatory markets transitioned from analogue to digital broadcasts. The station's digital signal was relocated from its pre-transition UHF channel 47 to post-transition channel 33 (which previously served as the pre-transition digital channel for Vancouver-based CTV O&O CIVT-DT). Through the use of PSIP, digital television receivers display CKVU-DT's virtual channel as its analogue-era VHF channel 10.

CKVU improved its digital signal coverage on August 31, 2011, by broadcasting from a new transmitter in Victoria, which had been approved by the CRTC. The Victoria and Mount Seymour digital transmitters replaced the majority of the coverage area previously covered by its channel 10 analog transmitter and improved coverage within the Vancouver and Victoria metropolitan areas.

Transmitters

Notes

References

External links

Canadian Communications Foundation – CKVU-DT History
Vancouver Radio Museum – CKVU-TV

Television channels and stations established in 1976
KVU-DT
KVU-DT
1976 establishments in British Columbia

CKVU-DT


Ghawar (arapski: الغوار) - je naftno polje koje se nalazi u pokrajini Al-Ahsi, Istočna provincija, Saudijska Arabija. Dužinom od 280 km i širinom od 30 km, to je najveće naftno polje na svijetu, i iz njega se crpi više od polovice ukupne proizvodnje nafte u Saudijskoj Arabiji. Ghawar je u potpunosti u vlasništvu i pod upravljanjem državne naftne kompanije  "Saudi Aramco". Relativno malo tehničkih informacija o polju je dostupno bududući da tvrtka i vlada Saudijske Arabije strogo paze na iskoristivost polja. Dostupne informacije su u osnovi bazirane na povijesnim (do nacionalizacije) tehničkim publikacijama.

Povijest
Ghawar je podijeljen na pet proizvodnih prostora, sa sjevera na jug: 'Ain dar i Shedgum, 'Uthmaniyah, Hawiyah i Haradh. Osnovno crpilište, oaza Al-Аhsа i grada Al-Hofuf su na istočnom krilu naftnog polja Ghawar.
Ghawar je otkriven 1948. godine i pušten je u rad u 1951.
 Neki izvori tvrde da je Ghawar dosegnuo svoj vrhunac 2005., iako su tu informaciju pobili vlasnici polja.

"Saudi Aramco"  je sredinom 2008 godine izvijestio da je prema njihovom proračunu iz Ghawar naftnog polja do tada iscrpljeno 48% zaliha.

Proizvodnja
Oko 60-65% sve saudijske nafte proizvedene u razdoblju između 1948. i 2000. godine došlo je iz polja Ghawar. Akumulirana proizvodnja do početku 2010. godine premašila je 65 milijardi barela (1.03×1010 m3). Procijenjeno je da je Ghawar proizvodio oko 5 milijuna barela (790,000 m3) nafte dnevno (6,25% svjetske proizvodnje) u 2009.

Ghawar također crpi oko 2 milijarde kubnih metara (57,000,000 m3) prirodnog plina dnevno.

Vlasnici potiču proizvodnju ubrizgivanjem vode u bušotinu, koristeći morsku vodu u količini od oko 7 milijuna Gal./dan. Ubrizgivanje vode započelo je 1965. godine. U 2003. goidini iznosilo je oko 32%, dok je prije variralo između 27% i 38%, u razdoblju između 1993 i 2003 godine.

Izvori

Gospodarstvo Saudijske Arabije
Naftna industrija

Ghawar


Enn Roos (en ruso: Энн Роос) fue un escultor de la Unión Soviética, nacido el 20 de septiembre de 1908 en Estonia y fallecido el .

Fue uno de los fundadores de la Asociación de Artistas Soviéticos de Estonia.

Datos biográficos
Se graduó en 1939 en la escuela Pallas de Bellas Artes. Desde 1947 a 1983 trabajó como profesor en la Academia de las Artes de Estonia ():desde 1958 profesor y de 1962 a 1977 jefe del departamento de escultura.

Obras
Entre las mejores y más conocidas obras de Enn Roos se incluyen las siguientes:

 Karu - Oso 1939, granito rosa, en el Hirvepark de Tallin. (Imagen)
 Laulvad lapsed - Canto de los niños . 1947
 Korea tütarlaps - Chica coreana . 1957
 Allikal - Fuente. 1960
 Mali neegritar - Niña africana de Mali. 1960-1965
 Melanhoolne akt - Acción melancólica. 1973
 Retrato de A. Laikmaa. 1976
 Lamav piison - bisontes . 1981
 Istuv ilves - lince sentado . 1985 (Zoológico de Tallin-Tallinna Loomaaed)

El Soldado de Bronce de Tallin

Entre sus obras destaca la escultura de bronce de 1947, que forma parte del conjunto monumental en memoria de la Segunda Guerra Mundial en Tallin, Estonia; hoy en día, generalmente se le llama el Soldado de bronce de Tallin, que acompaña a la estructura monumental de piedra diseñada por el arquitecto Arnold Alas.El monumento fue trasladado en medio de controversia en abril de 2007 hasta el cementerio de las Fuerzas de Defensa de Tallin.El modelo para la escultura del soldado, pudo ser el atleta Kristjan Palusalu.

Notas y referencias

Bibliografía
 John Milner, A Dictionary of Russian and Soviet Artists 1420-1970. Woodbridge, Suffolk; Antique Collectors' Club, 1993.
 Soviet Sculptors, Including: Antoine Pevsner, Yevgeny Vuchetich, Vera Mukhina, Sergey Konenkov, Anna Golubkina, Ernst Neizvestny, Nikolay Andreyev, Mikhail Anikushin, Zurab Tsereteli, Stepan Erzia, Baqi Urman E, Elena Machabell, Janis Tilbergs, Enn Roos, Hephaestus Books, 2011 ISBN 1-242-63727-3
Enlaces externos
 Exposición en el centenario del nacimiento del autor del soldado de bronce (en estonio). Postimees, 14/11/2008.

Enlaces externos

Escultores de la Unión Soviética
Escultores de Estonia
Escultores del siglo XX
Rusos del siglo XX
Estonios del siglo XX

Enn Roos


Roland Jokl (* 26. Juli 1962) ist ein ehemaliger österreichischer Sprinter.

Über 200 m erreichte er bei den Leichtathletik-Weltmeisterschaften 1983 in Helsinki das Viertelfinale und wurde Vierter bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften 1984 in Göteborg.

Von 1981 bis 1983 wurde er dreimal in Folge österreichischer Meister über 100 m und 200 m. In der Halle holte er sechsmal den Titel über 60 m (1980–1985) und achtmal über 200 m (1980–1986, 1988).

Persönliche Bestzeiten
 60 m (Halle): 6,75 s, 20. Februar 1982, Wien
 100 m: 10,44 s, 29. Juli 1983, Judenburg
 200 m: 20,61 s, 5. Juli 1986,	Südstadt
 Halle: 20,98 s, 2. Februar 1984, Wien

Weblinks

 Athletenporträt beim ÖLV

100-Meter-Läufer (Österreich)
200-Meter-Läufer (Österreich)
Österreichischer Meister (Leichtathletik)
Österreicher
Geboren 1962
Mann

Roland Jokl


Alan steht für:
 Alan, ein männlicher Vorname und Familienname
 Alan (Mondkrater), ein Mondkrater
 ein anderer Name für die Chemikalie Aluminiumhydrid
 Alan (Haute-Garonne), südfranzösische Gemeinde
 Alan (Fahrradhersteller), italienischer Fahrradhersteller
 Alan, Automobilmarke aus dem deutschen Alan-Werk

ALAN steht für:
 Assembly of Literature for Adolescents of the NCTE, Gremium der amerikanischen Englischlehrerorganisation National Council of Teachers of English
 ALAN Award, bedeutender amerikanischer Jugendliteraturpreis
 Bahnhof Hamburg Landwehr (DS100-Code)

Siehe auch:
 The Alan Parsons Project
 Alanus
 Allan
 Allen

Abkürzung

Alan (Begriffsklärung)


Sözde rassal (rastgele) sayı üreteci (pseudorandom number generator, PRNG, sözde rastgele), öğeleri arasında kolay kolay ilişki kurulamayacak bir sayı dizisi üreten algoritma türlerine verilen genel isimdir.

Sözde rassal sayı üreteçlerinin çıktıları gerçek anlamda rassal değildir, bu tür algoritmalar gerçek rassal sayı dizilerinin bazı özelliklerini yaklaşık olarak taşır. John von Neumann'ın da belirttiği gibi "Aritmetik yöntemlerle rassal sayılar üretmeye çalışan biri büyük günah işliyordur." Her ne kadar rassal sayılar donanımsal rassal sayı üreteçleri ile üretiliyor olsa da, sözde rassal sayılar modern bilgiişlemin önemli bir bölümünü kapsamaktadır ve bunlar kriptolojiden tutun fiziksel sistemleri simüle etmeye yarayan Monte Carlo yöntemlerine dek pek çok yerde kullanılmaktadır. Oak Ridge National Laboratory'den Robert R. Coveyou'nun "rassal sayıların üretimi rastgele gerçekleştirilemeyecek kadar önemlidir" cümlesinde belirttiği gibi üretilmiş olan sayıların rassallığı ciddi ve dikkatli bir matematik analiz gerektirmektedir.

Bu kategorideki pek çok algoritma, tekbiçimli dağılımdan bir örnek oluşturmaya çalışırlar. Bu iş için en sık kullanılan algoritma türleri doğrusal denklik üreteçleri, gecikmeli Fibonacci üreteçleri, doğrusal geribeslemeli kaydırma yazmaçları ve genelleştirilmiş geribeslemeli kaydırma yazmaçlarıdır. Yeni geliştirilmiş algoritmalar arasında ise Blum Blum Shub, Fortuna ve Mersenne Twister vardır.

Özü itibarıyla rassal olmama
Sözde rassal sayı üreteçleri deterministik bir bilgisayarda çalıştıkları için (kuantum bilgisayarı ile karşılaştırın) deterministik algoritmalardır ve bu tür bir algoritma ile üretilen sayı dizisinin gerçek bir rassal dizide olmayan bir özelliği olacaktır: periyodiklik. Şurası kesindir ki, eğer üreteç sabit miktarda hafıza kullanıyorsa yeterli sayıda döngü adımından sonra aynı içsel duruma ikinci kez gelecektir ve ondan sonra da sonsuza dek tekrar edecektir. Periyodik olmayan bir üreteç tasarlanabilir ancak bu tür bir sistemin ihtiyaç duyduğu hafıza miktarı sistem çalıştıkça büyüyecektir. Buna ek olarak bir sözde rassal sayı üreteci keyfi bir başlama noktasından ya da çekirdek durumundan, başlatılabilir ve o andan itibaren özdeş bir sayı dizisi üretir. Periyodikliğin pratik önemi sınırlıdır. Eklenen her bir hafıza biti ile maksimum periyot iki katına çıkar. Herhangi bir bilgisayarın evrenin beklenen yaşam süresi boyunca hesaplayamayacağı kadar uzun periyoda sahip sözde rassal sayı üreteçleri inşa etmek mümkündür. Şifrebilimdeki cevaplanmamış sorulardan biri de iyi tasarlanmış bir sözde rassal sayı üretecinin çıktısını, çekirdeğini (başlangıç paramterlerini) bilmeden, gerçek rassal gürültüden  ayırt etmenin mümkün olup olmayacağıdır. Şifrebilimdeki pek çok uygulama uygun bir sözde rassal sayı üretecinin çıktısının gürültüden ayırt edilmeyeceği varsayımına dayanır. En basit örneği dizi şifresidir. Bu algoritma gizli bir mesajı, rassal sayı üretecinin çıktısı ile xor işlemine tabi tutar. Bu tür rassal sayı üreteçlerinin tasarımı bir hayli zordur ve çoğu program çok daha basit üreteçler kullanır.

Uygulamada, pek çok sözde rassal sayı üreteci istatistiksel olarak önemli testleri geçmelerini engelleyen bazı durumlar sergiler. Bunlardan sadece birkaçını söylemek gerekirse:

 Bazı çekirdek (başlangıç) durumları için beklenenden daha kısa periyodlar
 Kötü boyutsal dağılım
 Birbirini takip eden değerlerin bağımsız olmaması
 Bazı bitlerin diğerlerinden 'daha rassal' olabilmesi
 Tekbiçimlilik eksikliği

Hatalı sözde rassal sayı üreteçlerinin problemleri kolay kolay tespit edilemeyecek türde olabileceği gibi saçma denecek kadar açık da olabilir. ana çatı bilgisayarlarında yıllarca kullanılmış RANDU isimli algoritma bu türden problemli bir algoritmadır ve o dönemdeki pek çok çalışma da güvenilir olmaktan uzaktır.

Mersenne twister
Makoto Matsumoto ve Takuji Nishimura tarafından 1997 yılında geliştirilen Mersenne twister algoritması yukarıda bahsedilen pek çok problemden uzak güçlü bir sözde rassal sayı üretecidir. Bu üretecin periyodu 219937-1'dir ve 32 bitlik değerler için 623 boyutta eşdağılımlı olduğu ispatlanmış olup pek çok üreteçten daha hızlı çalışmaktadır. Bu algoritma bir süredir istatistik simülasyonlarında ve üretimsel modellemede tercih edilen rassal sayı üreteci olmaya başlamıştır.

Bununla birlikte Mersenne Twister algoritmasının çıktısını analiz edip sayıların rassal olmadıklarını anlamak mümkündür (Berlekamp-Massey algoritmasında veya bunun genişletilmiş hali olan Reed-Sloane algoritmasında olduğu gibi). Mersenne Twister algoritmasının bu bilinen olumsuz yönleri şimdilik onu şifrebilim uygulamalarında kullanılamaz kılmakla birlikte başka açılardan sorun teşkil etmemektedir (modelleme, simülasyon, vb. alanlarda kullanılabilmektedir).

Şifrebilimsel olarak güvenli rassal sayı üreteçleri

Şifrebilimsel olarak uygun olan bir sözde rassal sayı üreteci rassallık testlerini geçmeye ek olarak bazı ek şifrebilimsel koşulları da sağlamak zorundadır.

Bazı şifrebilimsel olarak güvenli sözde rassal sayı üretici algoritmalar şunlardır:

 Counter modda veya çıktı besleme modunda çalışan dizi veya blok şifreleri.
 Güvenlik kanıtı olan özel tasarımlar. Örn. Blum Blum Shub algoritmasının güçlü bir koşullu güvenlik kanıtı vardır ancak yavaş çalışmaktadır.
 Şifrebilimsel olarak güvenliğe dikkat ederek tasarlanmış özel sözde rassal sayı üreteçleri. Örn. ISAAC algoritması. Bu algoritma epey hızlıdır ve periyodu büyüktür.

Bkz.
 sözde rassal ikili dizi
 rassallaştırılmış algoritma
 rassal sayı üreteci
 rassal sayı üreteç saldırısı
 sözde rassal sayı üreteçleri listesi
 Donanımsal rassal sayı üreteci
 rassallık

Notlar
  "Various techniques used in connection with random digits", Applied Mathematics Series, no. 12, 36-38 (1951).
  Peterson. Ivars. The Jungles of Randomness: A Mathematical Safari. Wiley, NY, 1998. (pp. 178) ISBN 0-471-16449-6

Kaynakça
 Donald E. Knuth, The Art of Computer Programming, Volume 2: Seminumerical Algorithms, 3rd edition (Addison-Wesley, Boston, 1998).
 J. Viega, Practical Random Number Generation in Software , in Proc. 19th Annual Computer Security Applications Conference, Dec. 2003.

Dış bağlantılar
 The GNU Scientific Library . Birkaç sözde rassal sayı üreteci içeren özgür (GPL) C fonksiyon kitaplığı.

Kriptografik algoritmalar
Sayı üreteci
Bilişim

Sözde rassal sayı üreteci


Jämsä (Finsk: [ˈjæms̠æ]) er en by og kommune i Finland. Den igger i landskabet Mellersta Finland, omkring 58 kilometer sydvest for Jyväskylä.Kommunen har en befolkning på 19.889 (31. december 2020), hvilket gør den til den næststørste by i Mellersta Finland efter Jyväskylä. Den dækker et areal på 1.823.90 km² hvoraf 252.57 km² er vand. Befolkningstætheden er 12,66 indb/km².

Kommunen er finsksproget.

Venskabsbyer med Jämsä
  – Ballerup Danmark
  – Åsnes Norge
  – Fagersta Sverige
  – Rostov Rusland

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i Finland

Jämsä


Fatality puede referirse a:
Fatality, personaje del universo de DC Comics y enemiga de Linterna Verde.
Fatality (Mortal Kombat), movimiento final en la serie de videojuegos Mortal Kombat donde el ganador de un combate asesina a su oponente.

Fatality (desambiguación)


Međuopćinska nogometna liga Koprivnica – Križevci je bila liga šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1980./81.
Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je bila "Mladost" iz Koprivničkih Brega.

Ljestvica

 Žabno – tadašnji naziv za Sveti Ivan Žabno

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Zona ZO Bjelovar 1980./81.
 Općinska A liga Koprivnica 1980./81.
 Međuopćinska liga Daruvar – Pakrac – Grubišno Polje 1980./81.
 Međuopćinska liga Virovitica – Đurđevac 1980./81.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Glas Podravine"
 library.foi.hr, "Glas Podravine", br. 23, god. XXXVI, izdano 12. lipnja 1981., str. 11 (Sport), (ljestvica), preuzeto 5. travnja 2021.

1980-81 0 MOL KC-KŽ
MOL Koprivnica-Križevci
1980-81 MOL Koprivnica-Križevci

Međuopćinska nogometna liga Koprivnica – Križevci 1980./81.


فرانجسكا بانجا (Врањска Бања) هي مدينة في بسينجا في مقاطعة وسط صربيا في صربيا.

مراجع

حمامات طبية في صربيا
أماكن مأهولة في صربيا
أماكن مأهولة منطقة بتشينيا
بلديات فرانيي

فرانيسكا بانيا


Porlezza er en kommune ved Luganosøen i provinsen Como i den italienske region Lombardiet, beliggende ca. 60 kilometer nord for Milano og ca. 25 kilometer nord for byen Como. Porlezza har et indbyggertal på  og dækker et areal på 18,7 kvadratkilometer.

I kommunen finder man også byerne Begna, Cima og Tavordo.

Porlezza grænser op til kommunerne: Bene Lario, Carlazzo, Claino con Osteno, Corrido, Lenno, Ossuccio, Ponna, Val Rezzo og Valsolda.

Mellem 1873 og 1939, var Porlezza forbundet til Menaggio, ved Comosøen, via  Menaggio–Porlezza jernbane, en dampdrevet smalsporsbane, som blev bygget til at transportere varer mellem Menaggio og Luino ved Lago Maggiore.

Demografisk udvikling

Immigration
- Demografisk statistik

Referencer

Galleri

Byer i Lombardiet
Como (provins)

Porlezza


Agrilus kanssuanus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1930.

Referências

kanssuanus

Agrilus kanssuanus


Question Hour is the first hour of a sitting session of the Lok Sabha devoted to questions that Members of Parliament raise about any aspect of administrative activity. The concerned Minister is obliged to answer to the Parliament, either orally or in writing, depending on the type of question raised. Questions are one of the ways Parliament can hold the Executive accountable.It is very useful for the Government.

Types of question
There are four types of question—Starred,  non-starred, short notice question and questions to private members.

1) Starred Questions are those for which an oral answer is expected. The member is allowed to as after the reply is obtained from the Minister concerned. Answer to such question may be followed by supplementary questions by member.

These questions are printed in green colour and are marked with asterisk sign '*', in order to distinguish from other questions.

2) Non-starred questions are those for which a written reply is expected. After the reply has been provided, no supplementary question can be asked. A notice period is to be given to the minister to reply to a question.

These questions are printed in white colour and not more than 230 questions can be listed for a day in the Lok Sabha.

3) Short notice questions are those which are asked on matters of urgent public importance and thus, can be asked on a shorter notice i.e. less than 10 days. These questions can be answered orally and supplementary questions can be asked.

These questions are printed in light pink colour.

4) Questions to private members are those which are asked to members who are not ministers. These questions are related to private member's bills, parliamentary committees, private member resolutions.

These questions are printed in Yellow colour.

However, if a Member seeks to ask a question urgently and cannot wait for the duration of the notice period, then the member can do so provided it is accepted by the Speaker. Such questions are called supplementary questions.

Recent changes
The following procedural changes have been in force since the 5th session of the 15th Lok Sabha:
 A 15-day notice period is now to be given to the minister to respond to a question in Parliament (concept of minimum and maximum notice duration has been removed). The notice duration used to be a minimum of 10 days or maximum of 21 days.
 The Speaker now has the authority to direct answers to a starred question asked by a member in case of his or her absence on the day their name was called.
 A member is now required to make a statement in the House correcting the reply given by him or her earlier, irrespective of whether the reply given pertained to a starred or unstarred or a short notice question.
 The maximum questions, starred or unstarred, a member is now entitled to give is 10 per day.

Question hour in other legislatures
This sort of a process where elected representatives ask questions that are replied by the Prime Minister or other government ministers is part of parliamentary tradition in many other countries. The Question Hour in the Indian Parliament is similar to the Prime Minister's Questions in the House of Commons of the United Kingdom, the First Minister's Questions in the Scottish Parliament and Senedd Cymru/Welsh Parliament, and the Question Period in the House of Commons of Canada.

Notable Events

Mundhra scandal
India's very first major financial scam was brought to light during the 2nd Lok Sabha when Feroze Gandhi questioned the finance ministry regarding government owned Life Insurance Corporation's unauthorised investment into Haridas Mundhra's companies. It eventually resulted in the resignation of the then finance Minister T. T. Krishnamachari.

Puducherry licence scandal
In 1974, during the 5th Lok Sabha, a licence scandal was unearthed during question hour. A memorandum allegedly signed by 21 MPs were submitted by traders of Puducherry to the Union Commerce Ministry to grant licenses for importing various items. The signatures were forged on the behest of Indira Gandhi's key aide, Lalit Narain Mishra.

See also
Interpellation (politics)

External links
 Introduction to Question Hour in Lok Sabha

References

Parliament of India
Westminster system
Lok Sabha

Question Hour


Die Neukaledonische Erdtaube (Pampusana longitarsus, Syn.: Alopecoenas longitarsus, Gallicolumba longitarsus) ist eine ausgestorbene Taubenart aus der Gattung der Indopazifischen Erdtauben (Pampusana). Sie war auf Neukaledonien endemisch und ist nur von subfossilem Knochenmaterial aus dem Holozän bekannt. Das Artepitheton longus ("lang") und tarsus ("Fuß") bezieht sich auf den sehr dünnen, verlängerten Tarsometatarsus.

Der Holotypus, ein vollständiger linker Tarsometatarsus, wurde 1986 in der Pindai Cave (21° 20'S, 164° 57'O) auf der Halbinsel Nepoui an der Westküste von Neukaledonien entdeckt. Die Paratypen umfassen einen vollständigen linken Oberschenkelknochen, die proximale Hälfte des linken Oberschenkelknochens, die körperferne (distale) Hälfte eines rechten Tarsometatarsus, das körpernahe (proximale) Fragment des linken Tarsometatarsus und ein Teilstück des linken Coracoids.

Nach der ebenfalls ausgestorbenen Riesenerdtaube (Pampusana nui) war die Neukaledonische Erdtaube die zweitgrößte bekannte Art der Indopazifischen Erdtauben.

Die Frage, ob die Art flugfähig oder flugunfähig war, lässt sich aufgrund des spärlichen Knochenmaterials nicht beantworten.

Der genaue Aussterbezeitpunkt der Neukaledonischen Erdtaube ist nicht bekannt. Vermutlich verschwand sie während der frühen Besiedelung Neukaledoniens.

Literatur
 J.-C. Balouet, S. L. Olson: Fossil Birds from Late Quaternary Deposits in New Caledonia. In: Smithsonian Contributions to Zoology. Nummer 469. Smithsonian Institution Press, Washington D.C., 1989, S. 16–17.
 Michael Walters, Julian Pender Hume: Extinct Birds. Poiser Monographes (A & C Black), 2012, ISBN 978-1-4081-5725-1. S. 151–152.

Taubenvögel
Ausgestorbener Vogel
Endemischer Vogel Neukaledoniens

Neukaledonische Erdtaube


The 46 Knox-class frigates were the largest, last, and most numerous of the US Navy's second-generation anti-submarine warfare (ASW) escorts. Originally laid down as ocean escorts (formerly called destroyer escorts), they were all redesignated as frigates on 30 June 1975, in the 1975 ship reclassification plan and their hull designation changed from 'DE' to 'FF'. The Knox class was the Navy's last destroyer-type design with a steam turbine powerplant.

Due to their unequal comparison to destroyers then in service (larger size with lower speed and only a single screw and 5-inch gun), they became known to a generation of destroyermen as "McNamara's Folly."

These ships were retired from the US Navy at the end of the Cold War due to their relatively high running costs, a declining defense budget, and the need for ships with a more advanced anti-submarine capability. None of the ships served more than 23 years in the US Navy, and by 1994, all of the class had been retired, although some remain in service with foreign nations such as Egypt, Taiwan, Thailand, and Mexico.

Design
Designated SCB No. 199C, the Knox was planned as the follow-on to the twin 5" gun-armed Garcia class frigates and the Tartar missile-equipped s. Their initial design incorporated the prior classes' pressure-fired boilers in a similar-sized hull designed around the massive bow-mounted AN/SQS-26 sonar, with increased endurance and reduced crew size. Anti-submarine armament was to consist of RUR-5 ASROC anti submarine missiles together with the QH-50 DASH drone helicopter, while defensive armament was to be the RIM-46 Sea Mauler short range anti-aircraft missile backed up by a single 5-inch/54 caliber Mark 42 gun.

The design soon ran into problems however, with the US Navy deciding to switch to conventional  boilers, requiring a redesign, and the ships became longer and heavier in order to accommodate the less compact power plants. Furthermore, Sea Mauler was cancelled in 1965, leaving the ships to complete without any anti-aircraft system except the 5" gun.

The steam plant for these ships consists of two Combustion Engineering or Babcock & Wilcox "D" type boilers, each equipped with a high-pressure (supercharger) forced draught air supply system, with a plant working pressure of  and  superheat and rated at  driving a single screw. This gives them a speed of .

The ships were designed primarily as anti-submarine warfare (ASW) platforms. Their main anti-submarine sensor was the large bow-mounted AN/SQS-26CX low-frequency scanning sonar, operating as an active sonar at a frequency of about 3.5 kHz and passively at 1.5–4 kHz. The active modes of operation included direct path, to a range of about , bottom bounce, and convergence zone, which could give ranges of up to about , well outside the capability of ASROC, and requiring the use of a helicopter to exploit. An eight-round ASROC launcher (with 16 missiles carried) was fitted between the gun turret and the bridge, backed up by four fixed  Mark 32 anti-submarine torpedo tubes. A flight deck and hangar for operating the DASH drone helicopter was fitted aft.

Construction
Ten ships were authorized in Fiscal Year 1964, sixteen in 1965, and ten each for FYs 1966, 67 and 68; six were canceled in 1968, and four more in 1969. While the FY64 and FY65 ships were ordered from four different shipyards, later ships (DE-1078 onwards) were all ordered from Avondale Shipyards in order to cut costs. These ships were built on a production line, with prefabricated modules being assembled upside down, welded together and then rotated into an upright position. They were originally commissioned as destroyer escorts (DEs) 1052–1097 in 1969–1974, but were redesignated as frigates (FF) on 30 June 1975.

The lead ship of the class, , was laid down 5 October 1965, and commissioned 12 April 1969, at the Todd Shipyards in Seattle, Washington.

Modifications
The  and subsequent ships of the class were modified to enable them to serve as flagships. The primary change was a slightly different arrangement of the "Officer's Country" staterooms with additional staterooms in a new 01 level structure which replaced the open deck between the boats. The stateroom on the port side under the bridge was designated as a "flag" stateroom, with additional staterooms for flag staff when serving as a flagship. These ships have been referred to as the Joseph Hewes-sub-class .

The Knox class had been criticized for deck wetness and there were a number of instances of damage to the forward weapons mounts in heavy seas, so the class were refitted with "hurricane bows" beginning with  in 1979. The modification heightened the bow section, adding bulwarks and spray strakes to prevent burrowing into on-coming seas and to better protect the forecastle armament.

Twenty-five ships of the class (DE-1052, 1056, 1063–1071 and 1078–1097) were refitted with the AN/SQS-35(V) Independent Variable Depth Sonar, an active sonar operating at about 13 kHz. The IVDS' sonar transducers were packaged within a 2-ton fiberglass-enclosed "fish" containing the sonar array and a gyro-compass/sensor package launched by the massive 13V Hoist from a stern compartment, located just beneath the main deck, to depths of up to . The IVDS could take advantage of water layer temperature conditions in close-range (less than ) submarine detection, tracking and fire-control. The AN/SQS-35 "fish" was later modified to tow an AN/SQR-18A TACTASS passive towed array sonar. The DASH drone proved unreliable, and following its withdrawal in 1973, the ships' helicopter facilities were expanded to accommodate the larger, manned, Kaman Seasprite LAMPS 1 helicopter.

Thirty-one ships (DE-1052–1069 and 1071–1083) were fitted with an eight-round Basic Point Defence Missile System (BPDMS) launcher for RIM-7 Sea Sparrow missiles in place of the cancelled Sea Mauler short range surface to air missile system, while  was fitted with a NATO Sea Sparrow (IBPDMS) launcher. It was planned to equip the other 14 ships with Sea Chaparral, based on the Sidewinder air-to-air missile, but this plan was abandoned. Most ships were refitted with a  Phalanx CIWS aft during the 1980s, replacing the Sea Sparrow launcher.

In the 1970s, several ships received an interim surface warfare upgrade allowing Standard ARM anti-radar missiles to be fired from the ships' ASROC launcher. Later, all ships were modified to launch Harpoon anti-ship missiles from the ASROC launcher, which could carry two Harpoons, with two more carried in the ships' ASROC magazine.

Baleares class
Five modified ships were built in Spain for the Spanish Navy as the Baleares-class. In these ships, the Sea Sparrow launcher and helicopter facilities were replaced by a Mk 22 launcher for sixteen Standard surface-to-air missiles, giving them a limited area air-defence capability.

Chi Yang class

In the 1990s, the US agreed to transfer eight Knox-class frigates to the Republic of China Navy (ROCN). The ROCN, anticipating future difficulties in maintaining the steam plants on these ships, originally contemplated an ambitious plan to replace these plants with diesel engines. However, due to budget considerations and the acquisition of newer ships, this plan is now believed to have been shelved. These frigates were renamed the Chi Yang-class and assigned to the ROCN 168 Patrol Squadron.

By 2005, the ROCN had removed several systems from the retired  upgraded World War II-vintage destroyers and transferred them to seven of the Chi Yang class. These systems include SM-1MR Standard missile in box launchers, H-930 modular combat system, DA-08 air/surface search radar, and STIR-180 illuminating radar. Each Chi Yang-class frigate has 10 SM-1 missiles installed in two forward twin box launchers on top of the helicopter hangar, and two triple box launchers installed between the stack and the hangar, pointing to port and starboard. Chi Yang (FFG-932) did not receive the upgrade.

The ASW capability of the Chi Yang class is provided by its SQS-26 bow-mounted sonar, SQS-35(v) VDS, SQR-18(v)1 passive TAS, MD500 ASW helicopter, Mk-16 8-cell Harpoon/RUR-5 ASROC box launcher, and four Mk46  torpedoes. While on ASW patrol, the frigate will carry two Harpoon SSMs and six ASROCs in its Mk-16 box launcher.

There are some speculations that these ships will probably be upgraded with Hsiung Feng III missiles.

Regarding to the outdated battle system onboard and the ageing ships, the class is expected to be replaced by the newly built Light Frigate.

Ships in class

See also
 List of naval ship classes in service

References

Citations

References

Blackman, Raymond V. B. (ed.) Jane's Fighting Ships 1971–72. London: Sampson Low, Marston & Co., Ltd., 1971. .
Friedman, Norman. The Naval Institute Guide to World Naval Weapon Systems 1997–1998. Annapolis, Maryland, USA: Naval Institute Press, 1997. .
Friedman, Norman. U.S. Destroyers: An Illustrated Design History. Annapolis, Maryland, USA: Naval Institute Press, 1982. .
Gardiner, Robert and Stephen Chumbley (eds.) Conway's All The World's Fighting Ships 1947–1995. Annapolis, Maryland, USA: Naval Institute Press, 1995. .
Moore, John. (ed.) Jane's Fighting Ships 1985–86. London: Jane's Yearbooks, 1985. .
Polmar, Norman. The Ships and Aircraft of the U.S. Fleet. Twelfth Edition. London: Arms and Armour Press, 1981. .
Prézelin, Bernard and A.D. Baker III (editors). The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World 1990/91:Their Ships, Aircraft and Armament. Annapolis, Maryland, USA: Naval Institute Press, 1990. .

External links

Frigate classes

 Knox
 Knox

Knox-class frigate


نصر الله خان نوري هو نعت خواں من باكستان. بدأ لتلاوة نعت خواں، عندما كان عمرها اربع سنوات فقط. النغم صوته وطريقة فريدة من تلاوه / الغناء من اجل جذب عدد كبير من الناس له وانه سرعان ما تصبح نعت الشهيرة في باكستان.

اوائل الحياة
مهندس مدني حسب المهنة، ويرى السيد نوري اديب رأى پوری (الراحل) ويجري في بلده المعلمين نعت خوانی، بدأ تلاوه نعت في سن مبكره جدا ، عندما كان في اربع سنوات فقط. احب الناس في طريقة للقراءة / والغناء ، وعلى طلب الجمهور بدأ في الغناء الصوفي والشعر أيضا.

المراجع

الارتباطات الخارجي
 من جانب الغناء الصوفي نصراللہ
 نعت من نوري على www.naatonline.com
 نعت من نوري على aol.com
 نعت من نوري على Yahoo.com
 نعت من نوري على Google.com

صوفيون باكستانيون
علماء دين سنة باكستانيون
مواليد 1386 هـ

نصر الله خان نوري


Papa Grgur XV. za vrijeme svoga pontifikata (1621. – 1623.) održao je 4 konzistorija na kojima je imenovao ukupno 11 kardinala.

Konzistorij 15. veljače 1621. (I.)
 Ludovico Ludovisi, nećak Njegove Svetosti

Konzistorij 19. travnja 1621. (II.)

 Antonio Cctani, kapuanski nadbiskup
 Francesco Sacrati, damaščanski naslovni nadbiskup, saslušatelj Svete Rimske rote
 Francesco Boncompagni, nećak Njegove Svetosti, referent Sudišta Apostolske signature pravde i milosti
 Ippolito Aldobrandini, mlađi

Konzistorij 21. srpnja 1621. (III.)
 Lucio Sanseverino, nadbiskup Salerna
 Marcantonio Gozzadini, rođak Njegove Svetosti, tajni komornik

Konzistorij September 5, 1622. (IV.)

 Cosimo de Torres, drinopoljski naslovni nadbiskup, nuncij u Poljskoj
 Armand Jean du Plessis de Richelieu, biskup Luçona, Francuska
 Ottavio Ridolfi, arijanski nadbiskup
 Alfonso de la Cueva-Benavides y Mendoza-Carrillo, apostolski protonotar i veleposlanik španjolskoga kralja u Belgiji

Bilješke

Vidi još
 Kardinalski zbor
 Konzistorij

Izvori

Grgur 15
Kardinalski zbor

Kardinalska imenovanja pape Grgura XV.


2. ŽNL Zagrebačka  u sezoni 2016./17. predstavlja 3. rang županijske lige u Zagrebačkoj županiji, te ligu sedmog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva.
Sudjelovalo je 27 klubova podijeljenih u dvije skupine: Istok (15 klubova, prvak Kloštar iz Kloštar Ivanića) i Zapad (12 klubova, prvak Tigar iz Rakitja).

Istok

Ljestvica

Rezultatska križaljka
podebljan rezltat - igrano u prvom dijelu lige (1. – 15. kolo)
rezultat normalne debljine - igrano u drugom dijelu lige (16. – 30. kolo)
 prekrižen rezultat  - poništena ili brisana utakmica

Ažurirano 7. srpnja 2017.

Izvori:

Zapad

Ljestvica

Zaprešić odustao u proljetnom dijelu natjecanja.

Rezultatska križaljka
podebljan rezltat - igrano u prvom dijelu lige (1. – 11. kolo)
rezultat normalne debljine - igrano u drugom dijelu lige (12. – 22. kolo)
 prekrižen rezultat  - poništena ili brisana utakmica

Ažurirano 7. srpnja 2017.

Izvori:

Poveznice
 Nogometni savez Zagrebačke županije
 Nogometno središte Jastrebarsko
 Nogometno središte Vrbovec
 2. ŽNL Zagrebačka
 1. ŽNL Zagrebačka 2016./17.

Izvori

 rsssf.com, Hrvatska 2016./17., 7. rang
 nszz.hr, glasnici, pristupljeno 3. srpnja 2017.
 nszz.hr, glasnici - 2016. godina, pristupljeno 4. srpnja 2017.
 ns-jastrebarsko.hr, pristupljeno 3. srpnja 2017.
 nszz.hr, Službeno glasilo - NS Zagrebačke županije, br. 23./2017., objavljeno 6. lipnja 2017., preuzeto 3. srpnja 2017.
 nszz.hr, Službeno glasilo - NS Zagrebačke županije, br. 24./2017., objavljeno 14. lipnja 2017., preuzeto 3. srpnja 2017.

 2016-17
Zagrebačka-2

2. ŽNL Zagrebačka 2016./17.


තනි වර්ණයක තීන්ත භාවිත කොට තෙත උරා ගන්නා කඩදාසි මත චිත්‍ර ඇඳීමේ සම්ප්‍රදාය ජපානයේ සුමි-එ නමින් හැඳින්වේ.සුං යුගයේ චීනයේ සුයිබොකු නමින් ප්‍රචලිතව පැවති මෙම සම්ප්‍රදාය, චීන සෙන් භික්ෂුවක වන ලන්-චි-තාඕ-ලූං ගේ ආගමනයත් සමග ක්‍රි.ව. 13 වැනි ශත වර්ෂයේ මැද භාගයේ දී පමණ ජපානයට හඳුන්වා දෙනු ලැබිණි.චීන තීන්ත චිත්‍ර එරට විසූ විශිෂ්ට සිත්තරුන් විසින් දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ වර්ධනය කළ සම්ප්‍රදායකි.

තනි වර්නයක් භාවිතා කිරීම
විවිධ වර්ණ භාවිත කරමින් චිත්‍ර ඇඳි ඔවුහු වර්ණයන්හි ශක්‍යතා මැනවින් හඳුනාගත්තෝ වූහ. ඒ හේතුව නිසාම දෘශ්‍ය ලෝකයෙහි තථ්‍ය ස්වභාවය බහුල ලෙස වර්ණ යොදා පිටපත් කරනු වෙනුවට තනි වර්ණයකින් ප්‍රහර්ෂයක් ලබා දිය හැකි බව අවබෝධ කොට ගත්තෝ වුහ. මෙම අවබෝධයට හේතු වුයේ සෙන් හෙවත් ධ්‍යාන බුදු දහමයි.

සෙන් දහම

සෙන් දහම චීනයට හඳුන්වා දුන් කාලය පිළිබඳව  හා හඳුන්වා දුන් පුද්ගලයන් පිළිබඳ විවිධ මත පවතී. එසේ වුවද මේ පිළිබඳ වඩාත් ප්‍රචලිත මතය වන්නේ සෙන් දහම ප්‍රථම වතාවට චිනයට හඳුන්වා දෙනු ලැබුවේ ක්‍රිව 520 දී බෝධිධර්ම නම් ඉන්දීය භික්ෂුවක් විසින් බවයි. මෙම මතය පළ කරන හිරෝෂි කනසාවා සෙන් නිකායේ ඉතිහාසය බෙහෙවින් අපහැදිලි වුව ද, ජපානයේ සෑම සෙන් භික්ෂුවක්ම තමන් බෝධිධර්ම භික්ෂුවගේ පරපුර හා සම්බන්ධ බව පවසන්නේ යයි සඳහන් කරයි. හියුගෝ මන්ස්ටර්බර්ගේ අදහස වන්නේ ද සෙන් දහම ක්‍රි. ව. 520 දී චීනයට හඳුන්වා දෙනු ලැබුවේ බෝධිධර්ම භික්ෂුව විසින් බවයි. ජපාන දරුවන් බෝධිධර්ම භික්ෂුවට ඉමහත් ගරු සත්කාර පුදන බවත්, ඔවුන්ගේ ප්‍රියතම ක්‍රීඩා භාණ්ඩය වන දෙපා නැති, රතු, වටකුරු බෝනික්කා දීර්ඝකාලීනව ධ්‍යාන වැඩීමෙන් දෙපා අහිමි වූ බෝධිධර්ම භික්ෂුව නිරූපණය කරන බව ද පවසයි.

චීනයේ සිට පැමිණි ශුන්ජෝ නමැති ශිංගොං භික්ෂුව (ක්‍රි.ව. 1166-1227) කියොතෝහි සෙන්යු-ජි නම් භාවනාව සඳහා ම කැප වූ ආයතනයක් 13 වැනි ශත වර්ෂයේ මුල් කාලයේ පිහිටුවීමත් සමග සෙන් දහමේ මුල් බීජ ජපානයේ වපුරනු ලැබිණි. නරා යුගයේ දි ජපානයට හඳුන්වා දෙනු ලැබූ සෙන් ධර්මය එවක ජපානයේ පැවති තෙන්දායි හා ශිංගොං නම් වු නිකායයන් හා සමාග්‍රහණව පැවතිණි. ක්‍රිව 1141-1215 අතර කාලයේ විසු එයිසායි නමැති භික්ෂුවක් විසින් රින්සායි නම් නිකාය ස්ථාපිත කිරිමෙන් අනතුරුව එය ස්වාධීන නිකායක් බවට පත් විය. සෙන් ශික්ෂූන්ගේ දින චර්යාව හා ආගමික වතාවත් දැඩි පාලනයක් ඇතිව සිදු විය. සෙන් ආචාර්යවරුන් හා ශිෂ්‍යයින් අතර බැඳීම බෙහෙවින් වැදගත් සේ සැලකූ අතර එය සෙන් සම්ප්‍රදායේ ආරක්ෂාව හා පැවැත්මට හේතුවන බව පිළිගැනුනි.

චින්සෝ යනුවෙන් හැඳින්වුණු චීන ආචාර්යවරයාගේ ප්‍රතිරූප චිත්‍රය යථෝක්ත ආගමික වාතාවරණයෙහි වැදගත් අංගයක් විය. සෙන් භික්ෂුවක් තම ආචාර්යවරයාගෙන් මෙන්ම ස්වාධීනව වාසය කරන්නට තරම් ධර්ම ඥානය ලබා ගත් කළ, ආචාර්යවරයාගේ ප්‍රතිරූපයක් ශිෂ්‍යයාට පිරිනැමේ. බුද්ධ මනස පුද්ගලයාගෙන් පුද්ගලයාට සම්ප්‍රේෂණය කිරිම සඳහා ශිෂ්‍යයා ලබා ගත් හැකියාවට ලැබෙන තිළිණයකි. එය සෙන් නිකායෙහි හෘදයාංගම සම්ප්‍රදායක්ව පැවතිණි.

චින්සෝ
සම්ප්‍රදායික සුත්‍ර හා ප්‍රතිමා වලට වඩා සෙන් විහාරස්ථානවල චින්සෝ නම් වු සෙන් ප්‍රතිරූප තැන්පත් කිරීම වැදගත් සේ සැලකේ. චින්සෝ නිර්මාණයන්හි චීන සුං ශෛලියේ ආභාසය ප්‍රකටව පෙනුනි.  චීන ආලේබ්‍ය චිත්‍ර සම්ප්‍රදායේ මුලික ශිල්ප ධර්මය වනුයේ පෞරුෂය තත්ත්වානුරූපීව නිරූපණය කිරිමයි. දේහ ලක්ෂණ තත්ත්වාකාරයෙන් නිරූපණය කිරිම මගින් විෂය පිළිබඳ අභ්‍යන්තර සාරය කලාකරුවාට ග්‍රහණය කරගැනිම පහසු වේ.  බෙහෙවින් පරමාදර්ශී හා ඒකාකාරී ආකාරයකින් මුර්ති නෙලීම ප්‍රචලිතව පැවැති යුගයක ඉහත කී කරුණු බෙහෙවින් විප්ලවකාරී විය.

සුං ශිල්ප ක්‍රමයේ මුබ්‍ය ලක්ෂණය වූයේ තත්ත්වානුරූපී ස්වභාවය මවාපානුවස් ලාලිත්‍යයෙන් යුත් සජීවී රේබා භාවිත කිරීමයි. විශේෂයෙන් ම මුහුණ අවධාරණයෙන් යුතුව දැක්විණි. හිසකෙස් සෙසු අඟපසඟ හා සජිවී ඇස් නිර්මාණය කළේ සියුම් රේබා භාවිතයෙනි. ක්‍රි.ව. 1271 දී කරන ලද ලන්-චි-තාඕ-ලූං ප්‍රතිරූපයේ මේ ලක්ෂණ සියල්ලක් ම අඩංගුය. ජපානයේ තිබෙන පැරණි ම චින්සෝ රූපයක් වන මෙය චීන චිත්‍රයක් හැටියට ඇතැම්හු සලකති.

මේ ප්‍රතිරූප චිත්‍රය ජපානයේ සෙන් සම්ප්‍රදායට අයත් චිත්‍රවල සමාරම්භය සනිටුහන් කරයි. චින්සෝ හා සංකල්පමය වශයෙන් සමාන වන තවත් චිත්‍ර විශේෂයක් සොහිසෝ යන නමින් ජපානයේ ප්‍රචලිතව තිබිණි. සෙන් දහම සම්ප්‍රේෂණය කළ සංඝ පීතෘවරුන්ගේ ප්‍රතිරූප මෙනමින් හැඳින්විණි.

මෙම චිත්‍රය තාඕ-ලූං ගේ ප්‍රතිරූපයට වඩා තෙලිකූර හැසිරවීම අතින් වැඩි දක්‍ෂතාවක් පෙන්නුම් කරයි. රේබා ආරම්භයේදී ප්‍රබල හා කැපී පෙනෙන ස්වභාවයකින් යුක්ත වන අතර අනතුරුව සිහින් හෝ ඝන බවට පත් වි සජීවී හා රිද්මයානුකූල බවක් ලබා දෙයි.  ගසක් යට සිටින දරුම නම් චිත්‍රය මුල් චිත්‍රයට වඩා අඩ සියවසකින් පැරණි වන අතර එය සෞන්දර්යාත්මක බවින් වඩාත් පරිපූර්ණය. ඉදිරි සියවස් එකහමාරකට පමණ ආදර්ශයක් හා රිද්මයක් සැපයූ මෙම චිත්‍ර දෙක ජපන් තීන්ත චිත්‍ර සම්ප්‍රදායේ බෙහෙවින් අගනා නිර්මාණ දෙකක් හැටියට සැලකිය හැකිය.

පැරණි යුගයට අයත් චිත්‍ර
පැරණි යුගයට අයත් ශේෂ වූ චිත්‍ර අතුරින් වැඩි ප්‍රමාණයක් කොනෆූසියානු තාඕ හා බෙඃද්ධ සම්ප්‍රදාය විසින් පූජර්භ සේ සලකනු ලැබු මානුෂික හෝ අධි මානුෂික පුද්ගලයන් නිරූපණය කරයි.  ජපානයේ තීන්ත චිත්‍ර සම්ප්‍රදායේ මුල් අවධියේ දී තාඕ කොන්ෆූසියානු හා සාම්ප්‍රදායික බෞද්ධ චිත්‍ර සාපේක්ෂ වශයෙන් අල්පය. සෙන් දහමේ මුලික හරය අන් දේවල් හා සම්මිශ්‍රණය නොවී පවත්වා ගැනිමට තිබු අවශ්‍යතාව ඉන් පිළිබිඹු වේ. භු දර්ශන හා මල්, කුරුල්ලන් සහිත චිත්‍ර ද නිරූපනය වූයේ ස්වල්ප වශයෙනි. චිත්‍රයට නගන ලද බෞද්ධ විෂයන් අතර දරුම, කන්නොන්, ශාබ, මංජු හා හොතේ ප්‍රධාන විය.

සම්ප්‍රදායික බෞද්ධ කලාවේ නිරූපණය වු ශාක්‍යමුණි, කන්නොන් හෙවත් අවලෝකිතේශ්වර හා මංජු ශ්‍රී ආදින් නිරූපණය කළ ද පරමාර්ථ වශයෙන් විශාල වෙනසක් දක්නට ලැබුණි. පර්වතයකින් පහළට බසින ශාක්‍යමුණි රූපය පැරණි බෞද්ධ කලාවේ චිත්‍ර නිරූපණය කළ අධිමානුෂික හා ලෝකෝත්තර ස්වභාවයට බෙහෙවින් පටහැනි වෙයි. සුදු පැහැති චීවරයකින් වැසුණු අවලෝකිතේශ්වර රූපය කඳු පාමුලක පිහිටි දිය ඇල්ලක් අසල භාවනානුයෝගීව සිටිනු දක්වයි.

පැරණි බෞද්ධ කලාවෙහි ඔවුන් නිරූපණය වූයේ විසිතුරු පාරාදීසවල වැඩවසන කල්පිත පුද්ගලයන් ලෙසටයි. ප්‍රතිමා ශිල්පයේ ඇති වූ මෙම වෙනස්කමට හේතු වූයේ ඔවුන් පූජාර්භ වස්තුන් ලෙස සැලකීමට වඩා චිත්ත ධෛර්යය වඩවන ආදර්ශ බවට පත් කිරීමයි. තීන්ත චිත්‍ර ඇඳීමෙහි නියැලූණු චීන සිත්තරුන් වෘත්තීය චිත්‍ර ශිල්පියෝ වූහ. නමුත් සුමි-එ සම්ප්‍රදායේ සිත්කළු හා සරල බව හේතුවෙන් දකුණු චීනයේ මෙන්ම ජපානයේ ද සෙන් භික්ෂුන්ගේ අවධානය ඒ කෙරෙහි යොමු විය. දවසේ දීර්ඝ කාලයක් භාවනානුයෝගීව වැඩ විසූ සෙන් භික්ෂූහු විරාමයක් ලද විට චිත්‍ර ඇඳීමෙහි නිරත වූහ. මේ හෙයින් මුල්කාලීන සුමි-එ චිත්‍ර බොහොමයකට ආගමික විෂයයන් ප්‍රස්තුත විය. කල්යත්ම අත්දැකිම් හා පළපුරුද්ද ලැබු සෙන් යතිවරු භූ දර්ශන චිත්‍ර ඇඳීම ආරම්භ කළහ. ජපානයේ සුමි-එ සම්ප්‍රදාය විකසිත වූයේ භූ දර්ශන චිත්‍ර ආශ්‍රයෙනි. ක්‍රි. ව. 14 වැනි ශත වර්ෂයේ මැද භාගයේ පමණ ජීවත් වූමොකුවාන් සහ කාඕ සුමි-එ සම්ප්‍රදායට චිත්‍ර ඇඳි මුල්කාලීන සෙන් යතිවරු වූහ. ක්‍රි. ව. 1333 දී පමණ චීනයට ගිය මොකුවාන් දස වසරකට පමණ පසු මියගිය බව පැවසේ. මොකුවාන් ගේ ශෛලිය චීන සිත්තරෙකුවු මු-චි ගේ ශෛලියට බෙහෙවින් සමානය.

හොතේ නම් සංචාරත භික්ෂුව නිරූපණය කරන මෙම චිත්‍රය මොකුවාන්ගේ නිර්මාණයකි. ජපන් ජාතිකයන් අතර පවත්නා විශ්වාසයකට අනුව වාසනාවට අධිපති දෙවිවරු සත් දෙනෙක් වෙති. හොතේ ඉන් එක් අයෙක් වන අතර ඔහු බෞද්ධ සම්ප්‍රදායට අයත් වූවකු සේ සැළකේ. හොතේ ගේ රූප ස්වභාව පිළිබඳ ජපන් ජාතිකයන් අතර පවත්නා හැඟීම සෙන් දහමින් මොකුවාන් ලද අභාසය හා සුමි-ඒ සම්ප්‍රදාය පිළිබඳ ඔහුගේ පරිචය මෙම හොතේ නම් චිත්‍රයෙන් ධ්වනිත වේ. හොතේ ගේ වටකුරු වූ නිරාවරණ උදරය ඔහුගේ අති මහත් ආත්මය පිළිබිඹු කරයි. උර මත වූ රිටෙහි එල්ලූණු පැස ඔහු ස්ථිර වාසස්ථානයක් නැති තැනින් තැන සංචාරය කරන පුද්ගලයකු බව පෙන්වයි. සිනාමුසු මුහුණ සියලූ බන්ධනයන්ගෙන් මිදුණු සැහැල්ලූ ජීවිතය පෙන්නුම් කරයි. කප්පිත්සු හෙවත් වියළි තෙලිකූර පාවිච්චි කිරීම මොකුවාන්ගේ ශිල්ප ක්‍රමයකි. වියළි බුරුසුවෙහි වෙන් වුණු කෙඳි සේද හෝ කඩදාසි මත තීන්ත ඇතිරීම සඳහා භාවිත කිරීමෙන් චිත්‍රයේ නිරුපණය වන වස්තුවල නැමි හා හිසකෙස් නිරූපණය කරනු ලැබේ. මොකුවාන් විසින් චිත්‍ර අඳිනු ලැබූයේ බෙහෙවින් සවිඥානකවය. එය හුදු ප්‍රකාශන අවියක් ලෙස පමණක් නොසැලකීය. එහි ප්‍රතිඵලය  වූයේ එම මාධ්‍යයට ආවේණික වූ නිශ්චිත ගුණාංගයන් වර්ධනය විමය. හිස් වූ කඩදාසිය මත ඔහුගේ කුඩා එහෙත් අර්ථපූර්ණ රුව තියුණු ලෙස නෙත ගැටේ. සුමි-එ චිත්‍ර කලාවෙහි වැදගත් ම ලක්‍ෂණය වු රේබාවේ ප්‍රකාශනාත්මක බව මේ චිත්‍රයේ මූලික හරය කලාත්මකව ඉදිරිපත් කිරීමෙහිලා හේතු වී තිබේ. උරය මත වූ රිට හා වස්ත්‍රයේ ඇතැම් ස්ථාන තියුණු කළු පැහැයෙන් ද වරෙක කුරුටු ගෑ ආකාරයෙන් ද තවත් විටෙක බොඳ වූ අළු පැහැය යෙදීමෙන් ද මෙකී අර්ථවත් භාවය ලබා දී තිබේ. පසුබිමෙහි ශුන්‍ය බව චිත්‍රයෙහි අර්ථවත් බව මෙන් ම සුමි-එ චිත්‍ර කලාවේ හා සෙන් දහමේ අර්ථය ද අපූර්වත්වයකින් යුතුව ඉදිරිපත් කරයි.

මුල් අවධිය
සුමි-එ චිත්‍ර කලාවේ මුල් අවධියේ දී හොතේ සහ ධර්ම නම් භික්ෂූන්ට අමතරව භාවනානුයෝගීව වාසය කරමින් සිට රහත් භාවයට පත් වූ භික්ෂූන්  හා සෙන් ධර්මයට අනුග්‍රහයක් දැක්වූ භික්ෂූන්ගේ රූප ද චිත්‍රයට නගනු ලැබිණි. නමුත් සෙන් ධර්මය ප්‍රතිමා හා චිත්‍ර වන්දනාමාන කිරීම  අනුමත නොකළ හෙයින් සුමි-එ සම්ප්‍රදායේ දෙවන අවධිය මුළුමනින්ම භූ දර්ශන චිත්‍ර සඳහා වෙන් වුණි. ස්වභාව සෞන්දර්යය චිත්ත ඒකාග්‍රතාවට හේතු වන බව සෙන් බුදු දහමේ පිළිගැනීමයි. සෙන් ආශ්‍රම පිහිටා තිබෙන්නේද බෙහෙවින් චිත්තාකර්ශණීය භුමි ප්‍රදේශයන්හිය. මේ නිසා භූ දර්ශන චිත්‍රවලින් කඳු-හෙල්, තුරු-ලතා, ඇළ-දොළ, ගංගා, පක්‍ෂීන් හා හිමෙන් වැසුණු ප්‍රදේශ නිරුපණයට සුමි-එ සිත්තරු මහත් අභිරුචියක් දැක්වූහ. චීන ආභාසය ලැබූ භූ දර්ශන චිත්‍ර කලාවේ නිමග්න වූ මුල්කාලීන සිත්තරෙකු ලෙස ජොසෙත්සු හැඳින්විය හැකිය. කියෝතෝවේ පිහිටි ශෝකොකු-ජී නම් ප්‍රසිද්ධ සෙන් ආශ්‍රමයේ විසූ ඔහු පහළොස් වැනි සියවසේ මුල් කාලයේ ජීවත් වූවෙකි. ඔහුගේ නිර්මාණ අතුරින් ඉතිරිව පවතින්නේ ලබු කබලකින් මසෙකු ඇල්ලීමට තැත් කරන මිනිසකු ඇක්වෙන චිත්‍රයකි. සුං යුගයේ චීන චිත්‍රයට බෙහෙවින් සමාන වූ මෙය සෙන් දහමේ එක් මූල ධර්මයක් ප්‍රකාශ කරයි. සෙන් දහමෙහි ධර්ම දේශනා පිළිබඳ විශ්වාසයක් නැත. මෙම චිත්‍රයෙන් ප්‍රකාශ වන්නේ ද පරම සත්‍යය යනු කවරේදැයි වචනයෙන් විස්තර කිරිම ලබු කබලකින් මසකු අල්ලන්නාක් සේ ම දුෂ්කර කාර්යයක් බවයි.

ශුබුන්
ජොසෙත්සුගේ ශිෂ්‍යයකු වන ශුබුන් දහතුන් වැනි සියවසේ චීනයේ විසූ සුයිබොකු සිත්තරුන් අනුව යමින් තව ශෛලිය සකස් කර ගත්තෙකි. උණගස් සහිත පරිසරයක පිහිටි ආශ්‍රමයක් අසල සිට වනපොත් කරන භික්ෂුවක් දැක්වෙන චිත්‍රය ශුබුන්ගේ උසස් නිර්මාණයකි.

භික්ෂුව කඳු බෑවුමෙහි පිහිටි අසපුව  ඉදිරියේ සිටී.  ඔහු අවට පරිසරය බෙහෙවින් සිත්කළුය.  කඳු පාමුලෙහි ගලා යන ගඟ  හරහා වූ පාලමකින් මෙගොඩ එන පුද්ගලයෙකි.  චිත්‍රයේ සෙසු ප්‍රදේශ හිස්ය. මීදුමෙන් වැසුනාක් මෙනි. විශ්වයේ විශාලත්වය හමුවේ පුද්ගලයා කෙතරම් කුඩා දැයි ප්‍රශ්න කරන්නට මෙන් භික්ෂු රූපය බෙහෙවින් කුඩාවට දක්වා තිබේ. කෝණික රේබා භාවිතය, ඇතැම් ස්ථාන අඳුරු කර ඇති අයුරු හා දුර ළඟ පෙන්වීමේ උපක්‍රම ආදිය තීන්ත චිත්‍ර මාධ්‍යයෙහි ශුබුන්ගේ පරිචය ප්‍රකාශ කරයි.  එසේම චීනයේ සුං සිත්තරුන්ගේ අභාසය ද මැනවින් ප්‍රකට කරයි.

සෙස්ෂු
සුමි-එ සම්ප්‍රදායෙහි දකින්නට ලැබුණු චීන ලක්‍ෂණ ඉවත් කොට එය ජපන් ලක්‍ෂණ  සහිත කලාවක් බවට පත් කරන ලද්දේ ශුබුන්ගේ ශිෂ්‍යයකු වන සෙස්ෂු විසිනි. ක්‍රි. ව. 1420-1506 අතර කාලයේ ජීවත් වූ සෙස්ෂු ද සෙන් භික්‍ෂුකි. චීනයේ සංචාරයකින් පසු ක්‍රි. ව. 1469 දී ජපානයට පැමිණි ඔහු චීනයේ සුං හා යුඇන් කලාව පිළිබඳ හොඳ අධ්‍යයනයක් කළ පුද්ගලයෙකු සේ සැලකේ.  ඔහු කියෝතෝ නගරයෙහි වාසයෙන් සෑහීමකට පත් නොවී ගම්බද සංචාරයට පෙළඹුණේය. බොහෝ සිත්තරුන් තනි වර්ණයෙන් චිත්‍ර කිරීමට ලැදියාවක් දැක්වුව ද සෙස්ෂු තම සිතැඟි පරිදි අවශ්‍ය අවස්ථාවල බහු වර්ණ භාවිත කළේය.  මේ හේතුව නිසා ඔහුගේ චිත්‍රවලට විවිධ හේතු වස්තු විෂය වූ අතර ඒවා බෙහෙවින් ප්‍රකාශනාත්මක විය.  වසරේ ඍතු හතර දැක්වෙන චිත්‍රය සෙසෂු ගේ චිත්‍ර අතර ජනප්‍රිය වූවක් විය.  සෙස්ෂුගේ භූ දර්ශන චිත්‍රවල අවකාශය හිස්ව දක්නට නොලැබේ.  යථාරූපී හා භාවරූපී ලක්‍ෂණ මිශ්‍රව පවතී.  සෙස්ෂුගේ විසිරුණු තීන්ත ශිල්ප ක්‍රමය බෙහෙවින් චමත්කාරජනකය.  මේ සඳහා තෙත් වූ තෙලි කූරක් භාවිත කරයි. කඩදාසි මත තීන්ත ඇතිරීම නිදහස්ව හා වේගයෙන් සිදු කෙරේ.

මෙම චිත්‍රයේ දෘශ්‍යමාන වන්නේ තීන්ත පැල්ලමක් පමණි. නමුත්  පරීක්‍ෂාවෙන් බැලු කල කඳු පර්වත, කටු පඳුරු හා කුඩා ගෙයක් ද මිනිස් රූප දෙකක් ද දකින්නට ලැබේ.  සෙන් දහමට අනුව ආත්මාවබෝධය ලැබෙන්නේ දීරීඝකාලීනව කෙරෙන ධර්ම අධ්‍යයනයකින් හෝ භාවනාවකින් නොවේ.  එය එක් මොහොතක ක්‍ෂණයකින් ඇතිවන්නකි.  ඔහුගේ විසිරුණු තීන්ත ශිල්ප ක්‍රමය ද එම දර්ශනය හා බෙහෙවින් අනුකූල වෙයි.  සෙන් ධර්මයෙහි ප්‍රකට ඉගැන්වීමක් වන ශුන්‍යතා සංකල්පය මෙහි මැනවින් ප්‍රදර්ශනය වෙයි.  පසුබිම මුබ්‍ය වශයෙන් ශුන්‍යය.

විවිධ ශෛලීන්
ක්‍රි. ව. 1504-1589 දක්වා කාලයේ ජීවත් වූවා යැයි සැලකෙන සෙසොන්, සෙස්ෂුගෙන් පෝෂණය ලබා ස්වාධීන ශෛලියක් ගොඩනගාගත් සිත්තරෙකි.  හොන්ෂු දුපතේ ඊසානදිග කොටසේ ජීවත් වූ ඔහු චීන චිත්‍ර හා සෙස්ෂුගේ චිත්‍ර අධ්‍යයනය කර ඇති බවක් පෙනෙන්නට තිබේ. සුළග හා රළ නැමැති ඔහුගේ චිත්‍රය බෙහෙවින් ප්‍රකාශනාත්මක වූවකි.

ක්‍රි. ව. 1436-1500 දක්වා කාලයට අයත් වන කානෝ මොසොනොබු සෙස්ෂුගේ සමකාලීනයකු හා ශුබුන්ගේ ශිෂ්‍යයකු විය.  සමුරායිවරයෙකු වූ මොසොනොබු වෘත්තීය සිත්තරෙකු විය.  ඔහු පාලකයාගේ නිල සිත්තරා වශයෙන් පත්වීම ඔහු අයත්වූ කානෝ ගුරුකුලය වඩාත් ප්‍රබල වීමට හේතුවක් විය.

ක්‍රි. ව. 1476-1559 දක්වා කාලයට අයත් වන කානෝ මොසොනොබු කානෝ ගුරුකුලයේ නියම ආරම්භකයා වශයෙන් හැඳින්විය හැකිය. ඔහු විසින් විවිධ ශෛලීන්ට අනුව චිත්‍ර අඳිනු ලැබිණි.  චීන ශෛලිය මෙන් ම සමකාලීන ජපන් ශෛලීන්ද අත්හදා බැලු බව පෙනේ. තීන්ත චිත්‍ර ක්‍රමය ප්‍රචලිත වීමට පෙර ජපානයේ ප්‍රචලිතව පැවති යමතෝ-එ ශෛලියට දීප්තිමත් වර්ණ හඳුන්වා දුන්නේ මොසොනොබුය.  පක්‍ෂීන් සහ දිය ඇල්ල දැක්වෙන චිත්‍රය මොසොනොබු ගේ උසස් නිර්මාණයකි.  බෙහෙවින් නැවුම් බවක් ගත් මෙම චිත්‍රය සරල සෞන්දර්යයක් මෙන්ම සැරසිලි කලාවක ලක්‍ෂණ ද අන්තර්ගතව තිබේ.

මින් අනතුරුව ජපන් සිත්තරු බොහොමයක් ජපන් ශෛලිය හා චීන තීන්ත චිත්‍ර ශෛලිය යන දෙක ම අනුගමනය කරමින් චිත්‍ර අඳින්නට වුහ.  හසෙගාවා තෝහකු එවැනි සිත්තරෙකි.  ඔහුගේ වඳුරන් නිරුපනය කරන කළු සුදු චිත්‍රය තීන්ත චිත්‍ර සම්ප්‍රදායට අයත් විශිෂ්ට නිර්මාණයකි. වඳුරන් චිත්‍රයේ පෙරබිමට ගෙන තිබේ. අනවශ්‍ය විස්තර සියල්ලම ඉවත් කර බෙහෙවින් සරල සුන්දරත්වයක් පෙන්නුම් කර තිබේ.  පසුබිම ශුන්‍යය.  බොඳ වූ රේබා වඳුරන්ගේ ශරීරයේ ලොම් සහිත ස්වභාවය හඟවයි. තෝහකු සෙස්ෂු හා චීන සිත්තරෙකු වන මු-චිගෙන් ආභාසය ලබා තිබේ.

සුමි-එ කලාව ඔපවත් වූයේ සෙන් දහමේ ආභාසයෙනි. සෙන් දර්ශනයට අනුව මිනිසාගේ ප්‍රකෘති චිත්තය පවිත්‍රය. ශුන්‍යය. එය අපවිත්‍ර වන්නේ බාහිර අරමුණු හා ගැටීමෙනි.  සිත නැවතත් ශුන්‍ය තත්ත්වයට පත් කර ගැනීම අවශ්‍යය. එසේ කළ හැකි වන්නේ භාවනානුයෝගිව සිටීමෙන් පමණක් නොවේ. දෛනික වැඩ කටයුතු සිහි නුවණින් යුතුව ඉටු කිරීමෙන් ද ජවන් සිත පවිත්‍ර
කළ හැකිය.  මේ හෙයින් සෙන් යතිවරු විවිධ සමාජ කාර්යයන්හි නිරත වූහ. සුමි-එ චිත්‍රකලාව මෙන් ම උද්‍යාන සැලසුම්කරණය ද නෝ රංග කලාව ද සෙන් දහමේ සෞන්දර්යාත්මක චින්තනයෙන් පෝෂණය ලැබ වර්ධනය විය.

උද්‍යාන සැලසුම්කරණය සෙන් දහම පිවිසිමට පෙර සිට ම ජපානයේ පැවතුනකි. එසේ වුව ද එම සම්ප්‍රදායට ගාම්භීර බවක් හා අර්ථවත් බවක් ලබා දුන්නේ සෙන් ධර්මයයි. සුමි-එ සිත්තරුන් අලංකාර වර්ණ බාහුල්‍යය ප්‍රතිකේ‍ෂ්ප කලා මෙන් ඇතැම් සෙන් යතිවරු වැලි සහ ගල් පමණක් උද්‍යාන සැළසුම් සඳහා භාවිත කළහ.  උද්‍යාන අලංකරණය හා සුමි-එ සම්ප්‍රදාය අතර දැඩි සබඳතාවක් පවතී. සුමි-එ සිත්තරුන් තම චිත්‍රයන්හි ශුන්‍ය ප්‍රදේශ බහුල වශයෙන් දැක්වූවාක් මෙන් වියලි උද්‍යානයන් හි ද සුදු වැලි ඇතිරූ ප්‍රදේශ ශුන්‍යව පවතී.  මනාව ඔප දමන ලද සැරසිලි සහිත නෝ වේදිකාව ද සෙන් දහමේ ශුන්‍යතා සංකල්පයට මනා නිදසුනකි.  සෙන් දහම අධ්‍යයනය කළ හෝ නොකළ පුද්ගලයන් පවා ඉන් ඇති වී තිබෙන සංස්කෘතික චර්යා රටාවේ කොටස්කරුවන් බවට පත්ව තිබේ. සෙන් දහම එරට සෞන්දර්යට නව පරිමාණයක් එක්කිරීම ඊට හේතුවයි.

චිත්‍ර කලාව
ජපානය

සුමි-එ චිත්‍ර කලාව


La classe 68 est un type de locomotive diesel-électrique à trafic mixte de grande ligne fabriquée par Stadler Rail (et auparavant par Vossloh España ) pour Direct Rail Services au Royaume-Uni. Le design est dérivé du Stadler Eurolight, et le nom de produit Stadler pour cette variante est UKLight.

La livraison du deuxième lot de Classe 68 - également pour Direct Rail Services, et le premier à être construit par Stadler - a été achevée en avril 2016. La livraison du troisième lot de Classe 68 s'est achevée en juillet 2017.

Contexte
Le 5 janvier 2012, Direct Rail Services a annoncé avoir passé une commande de 15 unités aptes  Locomotives Vossloh Eurolight de Vossloh España pour les services intermodaux et passager avec un 16 cylindres  Moteur C175-16 de Caterpillar Inc. à livrer à partir de fin 2013; ceux-ci seraient loués à Beacon Rail. La valeur du contrat a été estimée à 45 millions de livres. Une option pour dix autres locomotives a été confirmée avoir été prise en septembre 2014. En outre, le 28 juillet 2015, Vossloh España a annoncé une commande de sept autres locomotives à DRS.

Les locomotives ont reçu la classe TOPS 68. Le nom de produit de Stadler pour la conception est UKLight.

La classe 68 est conforme à la phase III A des normes d'émissions européennes mais pas à la phase III B.

Livraison
La première locomotive, 68 001, a passé plusieurs mois à être testée au centre d'essai de Velim en République tchèque avant d'être expédiée au Royaume-Uni. La deuxième locomotive de la catégorie, 68 002, a été la première à arriver au Royaume-Uni en janvier 2014.

Services actuels

Services ferroviaires directs
La classe 68 est une locomotive à trafic mixte destinée à être utilisée sur les trains de voyageurs et de marchandises. DRS avait indiqué que les locomotives seront probablement utilisées sur le trafic de conteneurs et sur les trains Network Rail pour lesquels il est sous contrat. Ils sont maintenant couramment utilisés sur les trains nucléaires.

Les premiers trains de voyageurs transportés par des Class 68 étaient des services spéciaux DRS pour la Ryder Cup 2014 à Gleneagles.

Chemins de fer Chiltern
Chiltern Railways a sous-loué six DRS Class 68 (68 010 à 68 015), depuis décembre 2014, qui ont remplacé les Class 67 sur ses services Chiltern Main Line entre London Marylebone et Birmingham Snow Hill. Ceux-ci sont peints dans la livrée argentée de Chiltern Mainline et sont équipés de l'équipement push-pull de l'Association of American Railroads (AAR) pour leur permettre de fonctionner avec les Mark 3 réversibles. Deux locomotives livrées DRS (68 008 et 68 009) ont également été équipées d'un équipement push-pull AAR.

TransPennine Express
TransPennine Express (TPE) a initialement sous-loué quatorze locomotives de classe 68 (68 019 à 68 032) auprès de Direct Rail Services, pour une utilisation initiale sur le trajet Liverpool Lime Street à Scarborough . Une fois que de nouveaux ensembles seront livrés et que le personnel aura été formé, ils travailleront également sur les services de Redcar Central Manchester Airport à Redcar Central . Ceux-ci  Mark 5A, avec une voiture pilote à l'extrémité opposée. Les locomotives en vinyle TPE ne comportent pas d'extrémités avant jaunes, à la suite d'une modification de la réglementation. En avril 2020, les 68 033 et 68 034 ont été ajoutés au pool TPE, afin de renforcer la résilience de la sous-flotte.

En novembre 2017, 68 021 Tireless a été déplacé de Crewe Gresty Lane TMD vers Southampton Docks et finalement transporté sur la piste d'essai de Velim en République tchèque pour être testé avec les nouveaux autocars Mark 5A. Les tests comprenaient des tests de force de freinage et de verrouillage des portes avant que la locomotive ne soit renvoyée en Grande-Bretagne en juillet 2018.

Anciens services

Abellio ScotRail
Abellio ScotRail a sous-loué deux Class 68, pour transporter des ensembles de six voitures Mark 2, pour une utilisation aux heures de pointe sur la Fife Circle Line . C'étaient la 68 006 et 68 007, qui portaient la livrée Saltire. Ces services ont commencé le premier jour de l'exploitation d'Abellio Scotrail, le 1er avril 2015, le dernier service fonctionnant le 29 mai 2020, les dérogations PRM-TSI pour les voitures Mark 2 non conformes ayant pris fin le 31 mai de cette année.

Flotte
34 locomotives de classe 68 ont été livrées.

Avant la livraison, chacune des neuf premières locomotives a été nommée. Toutes les autres locomotives de la classe 68 (sauf 68 011–68 015) ont également été nommées; 68 033/034 n'a pas encore été nommée (avec les noms provisoires énumérés ci-dessous) mais ils étaient toujours sans nom au 30 avril 2020.

La 68 010 a été nommé Oxford Flyer le 12 décembre 2016, pour célébrer les nouveaux services Londres-Oxford de Chiltern Railways. La 68028 a été nommé Lord President en août 2018, sans cérémonie, au Crewe Gresty Bridge Depot.

Détails de la flotte

Incidents
La 68 015 a subi un léger incendie, près de High Wycombe, le 23 octobre 2015.

La 68 011 a subi un incendie mineur, près de Saunderton, le 8 janvier 2016.

Livrées

Articles connexes
 Stadler Euro Dual, la variante électro-diesel basée sur la Classe 68 commandée par DRS comme Class 88.

Références

Liens externes

Locomotive Bo'Bo'
Locomotive Diesel du Royaume-Uni

British Rail Class 68


فالنتين بوبوكين ، من مواليد 23 ابريل 1933، وتوفي في 30 أكتوبر 2008، هو لاعب كرة قدم سوفييتي سابق.

لعب مع منتخب الاتحاد السوفييتي لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب فالنتين بوبوكين خلال مسيرته الاحترافية مع 3 أندية في أربعة عشر موسمًا وسجل خلالها 80 هدف ضمن 288 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس ولم يفز بأي دوري.

خاض فالنتين بوبوكين مسيرته مع نادي فريق موسكو للقوة العسكرية الجوية ما بين عامي 1952 و1953 لمدة موسم واحد، لم يشارك في أي مباراة ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي لوكوموتيف موسكو في موسم 1953 في المرة الأولى ليلعب معه ثمانية مواسم ثم في موسم 1962 ليلعب معه أربعة مواسم، حيث شارك طوالها في 268 مباراة سجل خلالها 77 هدفًا. لينتقل بعدها إلى نادي سيسكا موسكو ما بين عامي 1961 و1962 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 20 مباراة سجل خلالها 3 أهداف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سوفيت
لاعبو كرة قدم رجالية روس
مهاجمو كرة قدم رجالية
رياضيون من موسكو
لاعبو سسكا موسكو
لاعبو كأس أمم أوروبا 1960
لاعبو كأس العالم 1958
بوبوكين
لاعبو كرة قدم سوفيت
لاعبو لوكوموتيف موسكو
لاعبو منتخب الاتحاد السوفيتي لكرة القدم
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مدربو كرة قدم روس
مدربو كرة قدم سوفيت
مدربو لوكوموتيف موسكو
مدربو نادي تافريا سيمفروبول
مدربو نادي كارباتي لفيف
بوبوكين
مواليد في موسكو
وفيات 2008
وفيات في موسكو
لاعبو الدوري السوفيتي الممتاز لكرة القدم
لاعبو كرة قدم من موسكو

فالنتين بوبوكين


An Calamagrostis boyacensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen ngan Garc.-barr.. An Calamagrostis boyacensis in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis boyacensis


Ribeirinho, eigentlich Francisco Carlos Lopes Ribeiro, (* 21. September 1911 in Lissabon; † 7. Februar 1984 ebenda) war ein portugiesischer Schauspieler und Regisseur.

Werdegang
Er wurde als jüngerer Bruder des späteren Regisseurs António Lopes Ribeiro im Lapa-Viertel in Lissabon geboren. Schon mit fünf Jahren stand er erstmals auf einer Theaterbühne, in Linda-a-Velha. Er spielte Theater fortan, und begann 1935 auch selbst, Stücke zu inszenieren. Für seinen Bruder stand er 1937 erstmals vor der Kamera. Er spielte häufig in den zu der Zeit beliebten Revuen Lissabons, wo er besonders als komischer Schauspieler Erfolge feierte. Dies setzte sich in seiner Filmkarriere fort, was ihm beträchtlichen Ruhm einbrachte, vor allem in den erfolgreichen Komödien seines Bruders und denen des ehemaligen UFA-Schauspielers Arthur Duarte. Seine einzige Arbeit als Filmregisseur, O Pátio das Cantigas (dt. "Hinterhof der Lieder", 1942), wurde einer der größten Kinoerfolge seiner Zeit in Portugal, auch dank seiner eigenen komödiantischen Schauspielleistung. Wieder spielte er hier den schüchternen und schmächtigen, aber einfallsreichen und humorvollen, quirligen Verliebten.

Auch als ernsthafter Theaterintendant machte er sich einen Namen, vor allem mit seinen Inszenierungen der heiligen Johanna von George Bernard Shaw und Warten auf Godot von Samuel Beckett  in den 1950er Jahren. Von 1978 bis 1981 war er Direktor des Teatro Nacional D. Maria II am Rossio-Platz in Lissabon.

Filmografie
 1937: A Revolução de Maio R: António Lopes Ribeiro
 1940: Feitiço do Império R: António Lopes Ribeiro
 1941: O Pai Tirano R: António Lopes Ribeiro
 1942: O Pátio das Cantigas (auch Regie)
 1944: A Menina da Rádio R: Arthur Duarte
 1945: A Vizinha do Lado R: António Lopes Ribeiro
 1947: Três Espelhos R: Ladislao Vajda
 1950: O Grande Elias R: Arthur Duarte
 1954: O Costa d'África R: João Mendes
 1959: O Primo Basílio R: António Lopes Ribeiro
 1964: Aqui Há Fantasmas R: Pedro Martins
 1980: O Diabo Desceu à Vila R: L. J. Teixeira da Fonseca

Literatur
 A.Murtinheira & I. Metzeltin "Geschichte des portugiesischen Kinos" Praesens Verlag, Wien 2010 ISBN 978-3-7069-0590-9
 Jorge Leitão Ramos "Dicionário do cinema portugués 1962–1988" Editorial Caminho, Lissabon 1989 ISBN 972-21-0446-2

Weblinks

Siehe auch
 Portugiesischer Film

Einzelnachweise

Pseudonym
Filmschauspieler
Filmregisseur
Theaterregisseur
Person (Lissabon)
Portugiese
Geboren 1911
Gestorben 1984
Mann

Ribeirinho


Johan Ludvig Mansa (* 14. April 1740 in Zweibrücken; † 13. April 1820 in Fredensborg) war ein dänischer Gärtner und Schlossverwalter deutscher Herkunft. Er war maßgeblich an der Umgestaltung mehrerer dänischer Schlossgärten im Stil des englischen Landschaftsgartens beteiligt. Er veröffentlichte eine Sammlung von Gartenplänen und ein kleines Buch zur praktischen Gärtnerarbeit.

Leben
Mansa wurde als Sohn eines Schlossgärtners in Zweibrücken geboren. Über seine Mutter und seine Jugendzeit ist nichts bekannt. Er erfuhr eine Ausbildung zum Gärtner in Deutschland und wanderte 1762 in das Königreich Dänemark aus.

1765 arbeitete er als Gärtner in Fuglsang. 1784 wurde er Gärtner und Verwalter von Schloss Marienlyst. Ab 1794 hatte er dieselben Funktionen auf Schloss Frederiksberg und von 1799 bis zu seinem Tod auf Schloss Fredensborg inne. Er leitete auf allen von ihm verwalteten Anlagen die Umgestaltungen der vorhandenen (Barock)gärten in solche des zeitgenössisch modernen englischen Stils, einige alte Elemente blieben, bedingt durch den Staatsbankrott (1813), erhalten. Mansa galt als ein entschiedener Verfechter des Landschaftsgartens.

Schriften

Mansas Arbeit fand Niederschlag in zwei Veröffentlichungen, einem großen Band im Querfolio-Format mit 22 Gartenplänen und einem kleinen Buch mit Ratschlägen zur Anlage von Küchengärten:

  (1787, mit zwei Kupfertafeln von G. Haas; fünf Auflagen, davon zwei posthum)
  (1798; gestochen von Gottfried Nicolai Angelo)

Die Plansammlung erschien gleichzeitig auch in einer deutschen (Plane zu Garten-Anlagen im englischen Geschmack, nebst Anweisung wie man kleinere Partien einteilen und bepflanzen kann) und  französischen Übersetzung (). In einem Anhang des "Garten-Katechismus" wird  ("Die Schädlichkeit des Kaffeetrinkens") erörtert.

Heirat und Nachkommen
Mansa heiratete zweimal, 1774 und 1791: Anne Christine Voigt (ca. 1730 bis ca. 1790) und Louise Toxværd (1769–1853), Tochter eines Kaufmanns und späteren Eigentümers von Ludvigslund (Falster). Er hatte sechs Söhne und vier Töchter, darunter: Christian Ludvig (1792–1833),  der Nachfolger seines Vaters im Schlossgarten von Fredensborg wurde, Frederik Vilhelm (1794–1879), Jacob Henrik (1797–1885) und Johan Ludvig (1802–1886), der seines Vaters Gartenbuch neu auflegte. Mansa starb 1820 und wurde in  beigesetzt.

Literatur

 Margarethe Floryan: Gartenkulturelle Lehrstücke. Die Veröffentlichungen von C.C.L. Hirschfeld und J.L. Mansa auf Deutsch, Dänisch und Russisch. In: Die Gartenkunst 25 (1/2013), S. 105–112.

Weblinks
 Lulu Salto Stephensen: Johan Ludvig Mansa In: Weilbachs Kunstnerleksikon. kulturarv.dk

Gärtner
Landschaftsarchitekt (Dänemark)
Däne
Geboren 1740
Gestorben 1820
Mann

Johan Ludvig Mansa


Montello se poate referi la:

 Montello, Lombardia, comună din provincia Bergamo, Italia
 Montello, sediul comitatului Marquette, statul Wisconsin, SUA

Montello


John Caspar Leyden, MD, ( - ) est un indologue écossais.

Biographie
Leyde est né à Denholm sur la rivière Teviot, non loin de Hawick. Son père, un berger, s'est arrangé pour l'envoyer à l'Université d'Édimbourg pour étudier pour le ministère. Leyde est un étudiant assidu mais quelque peu désordonné, étudiant apparemment tout sauf la théologie, pour laquelle il semble n'avoir eu aucun goût. Bien qu'il ait terminé son cours de théologie et qu'en 1798 il ait été autorisé à prêcher au presbytère de St Andrews, il est vite devenu clair que la chaire n'est pas sa vocation.
En 1794, Leyde fait la connaissance du Dr Robert Anderson, rédacteur en chef de The British Poets et de The Literary Magazine. C'est Anderson qui le présente plus tard au Dr Alexander Murray, et Murray, probablement, qui le conduit à l'étude des langues orientales. Ils deviennent des amis proches et des rivaux généreux, bien que Leyde ait excellé, peut-être, dans l'acquisition rapide de nouvelles langues et la connaissance de leur littérature, tandis que Murray est le philologue le plus scientifique.

Grâce à Anderson, il fait également la connaissance de Richard Heber, grâce à qui il est remarqué par Walter Scott, qui rassemble alors des matériaux pour son Minstrelsy of the Scottish Border (1802). Leyde est admirablement apte à aider dans ce genre de travail, car il est lui-même un frontalier et un amateur passionné de vieilles ballades et de folklore. Scott raconte comment, à une occasion, Leyde parcourt 40 miles pour obtenir les deux derniers couplets d'une ballade, et est revenu à minuit, le chantant tout le long avec sa voix forte et dure, à l'émerveillement et à la consternation du poète et de sa famille.

Il travaille aussi à l'édition du tract du  The Complaynt of Scotland, avec un essai explorant la musique et les coutumes folkloriques écossaises, à l'impression d'un volume de poèmes descriptifs écossais et presque la fin de ses Scenes of Infancy, un diffus poème basé sur les scènes frontalières et les traditions. Leyde compile un ouvrage sur les découvertes et les établissements des Européens en Afrique du Nord et de l'Ouest, suggéré par les voyages de Mungo Park. Il fait également quelques traductions de la poésie persane et arabe.

Enfin, ses amis lui obtiennent une nomination en Inde dans le personnel médical, pour laquelle il se qualifie par un an de travail acharné. En 1803, il s'embarque pour Madras, et y prend sa place à l'hôpital général. Il est promu naturaliste auprès des commissaires allant arpenter Mysore, et en 1807, sa connaissance des langues de l'Inde lui vaut d'être nommé professeur d'hindoustani à Calcutta ; dont il démissionne peu après pour un poste de juge, et cela à nouveau pour être commissaire à la cour des requêtes en 1805, un poste qui exige une familiarité avec plusieurs langues orientales.

En 1811, Leyde rejoint Lord Minto dans l'expédition à Java. Entré dans une bibliothèque qui contiendrait de nombreux manuscrits orientaux, sans que l'endroit soit diffusé, il est pris de la fièvre batave (peut-être le paludisme ou la dengue) et meurt, après trois jours de maladie, le 28 août 1811. Il est enterré sur l'île, sous une petite colonie de lucioles, qui reste sa pierre tombale à ce jour.

Leyde a une importance pour le Pendjab et la communauté sikh. Des manuscrits à la British Library montrent qu'il a traduit des œuvres en punjabi en anglais. Celles-ci ont été commentées et discutées par l'historien sikh Gurinder Singh Mann de Leicester, au Royaume-Uni.

Le manuscrit du Journal of a Tour in the Highlands and Western Islands of Scotland en 1800 de Leyden est publié à titre posthume en 1903. Il est édité, avec une bibliographie complète des œuvres et des manuscrits de Leyde, par l'antiquaire James Sinton .

Œuvres

 Mémoires de Zehir-Ed-Din Muhammed Babur, empereur de l'Hindoustan
 Annales malaises, traduites de la langue malaise par.. . John Leiden. . .
 Les restes poétiques du regretté Dr John Leyden, : avec les mémoires de sa vie, par John Leyden, James Morton
 Les restes poétiques de feu le Dr John Leyden, : avec mémoires de sa vie, (1819)
 Les restes poétiques de feu le Dr John Leyden, : avec mémoires de sa vie, (1819)
 Les œuvres poétiques du Dr John Leyden (1875)
 Les restes poétiques de feu le Dr John Leyden, avec des mémoires de sa vie (1819)

Références

 Les restes poétiques du regretté Dr John Leyden : avec les mémoires de sa vie sur Google Books.

Liens externes

Mort du paludisme
Mort de la dengue
Étudiant de l'université d'Édimbourg
Orientaliste écossais
Décès en août 1811
Naissance en septembre 1775
Décès à 35 ans

John Leyden


Prodidomus simoni est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Limpopo en Afrique du Sud. Elle se rencontre vers Makapansgat.

Description
Le mâle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Dalmas en 1919.

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur d'Eugène Simon.

Publication originale
 Dalmas, 1919 : « Synopsis des araignées de la famille des Prodidomidae. » Annales de la Société Entomologique de France, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique d'Afrique du Sud

Prodidomus simoni


Crittenden est une ville américaine située dans les comtés de Grant et de Kenton, dans le Kentucky. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Ville au Kentucky
Comté de Grant (Kentucky)
Comté de Kenton

Crittenden (Kentucky)


An Pycreus niederleinianus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Lindman. An Pycreus niederleinianus in nahilalakip ha genus nga Pycreus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pycreus

Pycreus niederleinianus


Happy Bob som Cyklist er en dansk stumfilm fra 1907, der er instrueret af Viggo Larsen efter manuskript af Arnold Richard Nielsen.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1907
Stumfilm fra Danmark
Cyklister

Happy Bob som Cyklist


رمسيس الحادي عشر كان آخر ملوك الفراعنة وكذلك آخر سلالة الأسرة العشرين التي حكمت مصر.اسم الولادة «رعميسو خع واست» اسم التتويج من معات رع ستب ان بتاح حكم مصر خلال الأعوام 1105 حتى 1076/1070 (?) قبل الميلاد

اتسمت الدولة في عهده بعدم الأمن وعدم الاستقرار السياسي والاقتصادي وكانت هناك قوتان جديدتان: واحدة شرقية وهي الفرس وأخرى غربية وهي الإغريق تظهران على الساحة الدولية كقوتان متناحرتان فيما بينهما على امتلاك الأراضي لاسيما الهلال الخصيب؛ بلاد بين الرافدين والشام وبالتالي لم تسلم مصر منهما. انتزع الفرس من مصر بعض أقاليمها الشرقية في الشام بسبب حالة مصر الداخلية المنهارة، وتهاون ملوكها في الدفاع عنها وعجزهم عن صد غارات الفرس. في أواخر عهد رمسيس الحادي عشر استغل أحد قواد الجيش المصري الفرصة ويسمى «حريحور»، واستقل بحكم صعيد مصر خارجا عن طاعة رمسيس الحادي عشر.

دفن الملك رمسيس الحادي عشر في شمال مصر، وصعد على العرش أحد قواده العسكريين يسمى «سمندس» حيث تولى مراسيم دفن فرعون. وحكم سمندس مصر السفلى وأسس الأسرة الواحد والعشرين وكان يحكم من العاصمة الشمالية تانيس. لم يستطع سمندس السيطرة على وسط مصر أو صعيدها، التي تولى فيها الحكم آنذاك كبير كهنة أمون بطيبة.

اقرأ أيضا
 تحتمس الثالث
 رمسيس الثاني
 رمسيس الثالث

المراجع

مصر في القرن 11 ق م
مصر في القرن 12 ق م
حكام القرن 11 ق م
حكام القرن 12 ق م
رعمسيس الحادي عشر
رعمسيس العاشر
سنة الولادة غير معروفة
فراعنة الأسرة المصرية العشرين
مواليد القرن 12 ق م
وفيات عقد 1070 ق م

رمسيس الحادي عشر


Muzeul Locomotivelor cu Abur este un muzeu din Sibiu. În cadrul muzeului sunt expuse motoare și locomotive cu abur. Un alt muzeu cu profil identic din România este Muzeul Locomotivelor cu Abur din Reșița, a fost sub sechestru în anul 2016.

Muzeul se află în apropierea Gării Sibiu, în perimetrul fostului depou care deservea calea ferată îngustă Sibiu–Agnita(–Sighișoara).

Legături externe

Un loc care trebuie vizitat: Muzeul Locomotivelor din Sibiu, radiocluj.ro, 20 octombrie 2017.

Muzee din Sibiu
Fondări în 1994
Locomotivelor cu Abur, Sibiu
CFR
Locomotive cu aburi

Muzeul Locomotivelor cu Abur din Sibiu


Die Abtei Saint-Martin in Autun war ein unmittelbar Rom unterstehendes Benediktinerkloster, das von der fränkischen Königin Brunichild und Syagrius, Bischof von Autun, gegründet wurde. Die Abtei befand sich nordöstlich und außerhalb der Stadtmauern, rund 400 m vor der Porte Saint-André im heutigen Ortsteil Saint-Pantaléon, zwischen dem Ufer des Arroux einerseits und der Nordseite der Römerstraße nach Langres, Beaune und Besançon andererseits.

Geschichte
Zur Zeit der Königin Brunichild († 613) und des Bischofs Syagrius († wohl 600) wurden in Autun die drei ersten königlichen Abteien gegründet, die Abteien Saint-Andoche und Sainte-Marie-et-Saint-Jean-le-Grand innerhalb der Stadt sowie die Abtei Saint Martin außerhalb; hinzu kam noch die Abtei Saint-Symphorien in der Nachbarschaft Saint-Martins, die aber bereits ca. 150 Jahre früher bezeugt ist und ab dem Jahr 910 dann Saint-Martin unterstand. Die Gründungen sind durch einen Brief des Papstes Gregor der Große an die drei Abteien aus dem Jahr 602 bezeugt. In diesen Abteien wurde eine große Zahl der Teilnehmer an den in Autun stattfindenden Konzilien der Jahre 670, 1065, 1077 und 1094 untergebracht.

Saint-Martin wurde an der Stelle gebaut, an der zuvor ein römischer Tempel stand, den Bischof Martin von Tours hatte zerstören lassen. Die Abtei war für etwa 300 Mönche vorgesehen, ihre Größe wird daher mit rund 12 ha angenommen.

 Um 589: Gründung der Abtei durch Brunichild
 602: Brief Papst Gregors an die drei königlichen Abteien von Autun
 613: Grausame Hinrichtung der Königin Brunichild und Bestattung in Saint-Martin
 um 670: Konzil von Autun auf Einladung von Leodegar votiert für die Benediktsregel statt der irischen Columbansregel in Klöstern.
 731: Überfall der Sarazenen im Kampf gegen Karl Martell, Aufgabe der Abtei
 859: Neugründung als Benediktinerabtei, wozu 18 Mönche aus der Abtei Saint-Savin-sur-Gartempe nach Saint-Martin abgeordnet wurden, einer Filiale Anianes, darunter auch der neue Abt Arnulf.
 878–880: Zerstörung der Abtei in den Auseinandersetzungen zwischen Karl dem Kahlen und Boso von Vienne
 885:  Wiederaufbau der Abtei durch Karl den Kahlen
 909/910: Berno von Baume, in den 880er Jahren Mönch in Saint-Martin, erster Abt von Cluny
 1058: Papst Nikolaus II. unterstellt Saint-Martin unmittelbar dem Heiligen Stuhl.
 1065: Konzil von Autun erreicht unter Hugo, Abt von Cluny, die Versöhnung von Robert I., Herzog von Burgund, mit Hagano, Bischof von Autun.
 1077: Konzil von Autun setzt Manasses, Erzbischof von Reims, wegen Simonie und Usurpation des Amtes ab.
 1094: Konzil von Autun mit Exkommunikation von König Philipp I. wegen Verstoßung seiner Gattin Bertha und Bigamie mit Bertrada von Montfort
 1236: Beschluss zum Bau einer Mauer.
 1369: Autun und die Umgebung werden durch englische Truppen niedergebrannt
 1570: Teilzerstörung der Abtei durch den Hugenotten Gaspard II. de Coligny; wenig später Schleifen der Befestigungsanlagen
 1635: Übernahme durch die Mauriner
 1740–1742: Neubau der Abtei
 1793: Verkauf in der Französischen Revolution als Nationaleigentum; Abtei wird als Waffenfabrik genutzt.
 1976/77: Restauration durch die Stadt Autun

Architektur
Die Abtei ist nahezu vollständig verschwunden; einige Reste der Nebengebäude sind restauriert. Die mittelalterliche Bausubstanz ging bereits im Zuge des Neubaus in den Jahren 1740–1742 verloren; stattdessen entstand eine klar gegliederte barock-klassizistische Kirche mit zwei Türmen, die während und nach der Französischen Revolution verschwand.

Einige Äbte
 Medericus (Saint Merri), um 680–700 Abt von Saint-Martin
 Guillaume de Vienne († 1407), Abt von Saint-Martin, 1379 Bischof von Autun, 1387 Bischof von Beauvais, 1389 Erzbischof von Rouen
 Jean Rolin, 1436 Bischof von Autun, 1442 Kommendatarabt, 1448 Kardinal
 Tristan de Salazar († 1518), 1475 Erzbischof von Sens, ca. 1480 Kommendatarabt
 Edme Mongin († 1746), 1707 Mitglied der Académie française (Fauteuil 26), 1708 Kommendatarabt, 1724 Bischof von Bazas

Literatur
 Jacques Gabriel Bulliot: Essai historique sur l'abbaye de Saint-Martin d'Autun. Autun 1849.

Anmerkungen

Kloster (6. Jahrhundert)
Ehemaliges Benediktinerkloster in Frankreich
Kloster in Bourgogne-Franche-Comté
Autun

Saint-Martin d’Autun


ක්රිය.ව 1661 – 1900 පමණ වන තෙක් ආරම්භක රසායන විද්යාවව විශ්ලේෂී ඒකකයක් විය .එසේ සැලකූයේ  මූලද්ර1ව්ය  සොයා ගැනීමත් වර්ථමානයේ ඇති රසායන ද්ර්ව්යව සොයා ගැනීමත් හා රසායන විද්යා වට මූලික පසුබිම සෑදෙන තෙක් පමණි. සංස්ලේෂණ හා සිද්ධාන්ත දෙයෙහි ඇති වූ වර්ධනය වැනි දෑ විශ්ලේෂී රසායන විද්යානව නොවේ. මෙම කාලයේ දී රසායන විද්යායවට විශාල දායකත්වයක් දැක්වූ සොයා ගැනීම වූයේ , ක්රි.යාකාරී කාණ්ඩවල ප්රිතික්රිටයා මත පදනම් වූ විශේෂ ප්රකතික්රි යා හා ජූලියස් වොන්ලීබිග් විසින් සිදු කරන ලද මූලද්ර ව්යි වර්ගීකරණයයි. ප්රූථම වත‍ාවට උපකරණ භාවිතයෙන් සිදුකළ විශ්ලේෂණයේ සිළු විමෝචක වර්ණාවලිමිනිත ක්රේමයයි. එය රුබීඩියම් හා සීසියම් මූලද්රසව්යව සොයාගත් Gustav Kirchhoff විසින් දියුණු කරගන්නා ලදී. Kirchhoff විසින් රූබිඩියම් හා සීසියම් සොයා ගන්නා ලදී.

ප්රනධාන වශයෙන් විශ්ලේෂී රසායන විද්යාිවේ විශාල දියුණුවීම් 1900 න් පසු සිදුවිය. මේ කාලය තුළ මෙම ක්ෂේත්රන තුළ උපකරණ ඇසු‍රින් සිදු කළ විශ්ලේෂණයන් වඩ වඩ‍ාත් ප්රසමුඛ විය. මෙහි දී වර්ණාවලීක්ෂ ක්ර ම තාක්ෂණය විසිවන සියවසේ  ආරම්භයේ සොයා ගැණුනු අතර එය විසිවන සියවසේ අග භාගයේ දී ශෝදනයකට ලක් කෙරුණි. වියෝජන විද්යාිව ද මෙම කාල සීමාව තුළ සම දියුණුවක් පෙන්නුම් කළේය. පසුව අධික්රිියාකාරී උපකරණ භාවිතයත් සමග ඉතා අධික වර්ධනයක් පෙන්වීය. 1970 දී බහුතරයක් මෙම තාක්ෂණ ක්රයමවේද භාවිතයෙන් සම්පූර්ණ සාම්පල්වල විදහා දැක්වීමක් ලගා කර ගන්නා ලදී. ආසන්න වශයෙන් 1970 සිට අද දක්වා වන විට වි‍ශ්ලේෂණ රසායනය ටිකෙන් ටික වැඩි දියුණු වී ජීව විද්යානත්මක ගැටළු වඩ වඩාත් විශ්ලේෂණය කරමින් මීට ප්ර්ථම අකාබනික සහ  කුඩා කාබනික අණු පිළිබඳව  පැවති  විශ්ලේෂණ සාපේක්ෂව අඩු කර ඇත. විසිවන සියවසේ අග භාගය විශ්ලේෂී රසායන විද්යා වේ පුළුල් දියුණුවක් දක්නට ලැබීය.  එනම් අධිකරණ වෛද්ය  විද්යාෂව පාරසරික සහ වෛද්ය ගැටළුවල දී එය භාවිතයෙන් ශාස්ත්රීඅය රසායනික ගැටළුවලට පමණක් සීමා නොවී ඇති බව පැහැදිලිය

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Analytical_chemistry#History

විශ්ලේෂණ රසායන විද්‍යාව

විශ්ලේෂණ රසායන විද්‍යාවේ අතීතය