Sabanejewia, numite popular câre,  este un gen de pești dulcicoli, bentonici, de talie mică din familia cobitidele (Cobitidae), reofili, din apele curgătoare din estul și sudul Europei, Caucaz, nordul Italiei, bazinul caspic, bazinul aralic, Irak și Iran. Genul Sabanejewia a fost numit în cinstea ihtiologului rus Leonid Pavlovici Sabaneev (Леонид Павлович Сабанеев, 1844-1898).

Descrierea
Au o talia mică. Corpul este alungit, gros, moderat sau puternic comprimat lateral. Capul este comprimat lateral, mai ales în partea superioară. Ochii mici, apropiați. Pedunculul caudal poartă o creastă adipoasă dorsală sau ventrală. Gura inferioară, mai mult sau mai puțin semilunară. Buzele cărnoase. Buza inferioară lobată, cu doi lobi rotunjiți, netezi sau lobați, fără lob mental asemănător unei perechi suplimentare de mustăți ventrale. În jurul gurii au totdeauna 3 perechi de mustăți: una la vârful botului, a doua pe falca superioară, a treia la colțurile gurii (aceasta este cea mai lungă). Extremitatea posterioară a etmoidului e transformată într-un spin suborbitar, situat sub ochi,  care este ascuțit, mobil, bifid (rar simplu). Porțiunea anterioară a capului mobilă față de restul capului. Dorsala scurtă, situată la mijlocul corpului deasupra sau puțin înaintea ventralelor. Anala scurtă. Caudala trunchiată, ușor emarginată sau ușor scobită, cu 14 radii lungi, excepțional 13 sau 15.  Pectoralele au poziție orizontală. Linia laterală scurtă. Corpul este acoperit de solzi mărunți, cicloizi, de formă variabilă; la unele specii solzii sunt imbricați, la altele neimbricați și înfipți în piele. Capul fără solzi. Zona focală (centrală) a solzilor este mare sau redusă. Culoarea fundamentală deschisă, adesea albă. Pe linia mediană a spatelui o serie de pete dorsale metamerice. Pe laturile corpului pete laterale mărunte cu o dispoziție foarte variabilă:  fie sunt dispuse neregulat (Sabanejewia caucasica) sau în serii longitudinale regulate (Sabanejewia caspia, Sabanejewia larvata), fie sunt pete regulate, dispuse metameric și separate de petele dorsale printr-o zonă unică de pete mărunte și punctuații (Sabanejewia aurata, Sabanejewia romanica); niciodată pigmentația laterală nu constă ca la Cobitis din 4 zone longitudinale distincte. Între petele dorsale și cele laterale există o singură zonă pigmentară. La baza caudalei se află 2 pete brune, una superioară, alta inferioară, de formă variabilă; niciodată o pată neagră intens (genul Cobitis are o pată verticală neagră la baza caudalei). Dimorfismul sexual pronunțat. Masculii sunt doar puțin mai mici decât femelele, fără solz Canestrini (la genul Cobitis masculii au un solz Canestrini (lamina circularis) pe a doua radie îngroșată a pectoralei); corpul masculului are două îngroșări puternice laterale înaintea dorsalei, separate de o sugrumătură; aceste umflături apar doar la atingerea maturității sexuale și sunt mai evidente în epoca de reproducere. Dinții faringieni puțin numeroși, dispuși pe un rând. Orificiul branhial îngust, membranele branhiale atașându-se de istm, care e lat. Vezica cu aer divizată în două camere : una anterioară simplă sau bilobată, închisă într-o capsulă osoasă, și o cameră posterioară liberă, care este redusă.

Taxonomia
Au fost descrise circa 20 de specii și subspecii. În prezent sunt recunoscute numai 10 specii. În Europa șapte specii răspândite în principal în Balcani și estul Europei.
 Sabanejewia aurata (Filippi, 1863) - în bazinul sudic al Mării Caspice (Armenia, Azerbaidjan, Georgia, Iran, Turcia, Turkmenistan)
 Sabanejewia balcanica (Karaman, 1922) -  în afluenții Dunării și bazinul Mării Egee - râul Marița, Galikos,  Pineios (Albania, Austria, Bosnia și Herțegovina, Bulgaria, Croația, Republica Cehă, Grecia, Ungaria, Macedonia, Republica Moldova, Muntenegru, Polonia, România, Serbia, Slovacia, Slovenia, Turcia, Ucraina)
 Sabanejewia baltica Witkowski, 1994 - în bazinul Mării Baltice - în râurile Oder și Vistula, și în bazinul Mării Negre - Nistru, Nipru și Don (Belarus, Germania, Republica Moldova, Polonia, Slovacia, Ucraina)
 Sabanejewia bulgarica (Drensky, 1928) - Dunărea de la Bratislava până la vărsare. Tisa de la confluența cu Someșul în aval (Bulgaria, Croația, Ungaria, Republica Moldova, România, Serbia, Ucraina)
 Sabanejewia caspia (Eichwald, 1838) - în bazinul caspic (Georgia, Iran, Kazahstan, Turcia)
 Sabanejewia caucasica (Berg, 1906) - în bazinul caspic (Azerbaidjan, Iran, Federația Rusă, Turkmenistan)
 Sabanejewia kubanica Vasil'eva & Vasil'ev, 1988 - în bazinul Kubanului din Transcaucazia (Federația Rusă).
 Sabanejewia larvata (Filippi, 1859) - în Italia nordică
 Sabanejewia romanica (Bacescu, 1943) - în România - în afluenții sudici ai Mureșului, de la Sebeș până la Cerna hunedoreană, rîul Topolnița, bazinul Jiului, Oltului, Vedei și Argeșului.
 Sabanejewia vallachica (Nalbant, 1957) - în România - în bazinele Ialomiței, Buzăului și Siretului (cursul inferior)

Specii din România
În România trăiesc 4 specii:
 Sabanejewia romanica (Cobitis romanica Băcescu 1943) = Nisiparnița, Nisipariță
 Sabanejewia balcanica (Cobitis aurata balcanica Karaman 1922, Sabanejewia aurata balcanica Karaman, 1932) = Câră balcanică, Câră răsăriteană
 Sabanejewia vallachica (Cobitis aurata vallachica Nalbant 1957, Sabanejewia aurata vallachica Nalbant, 1957) = Câră
 Sabanejewia bulgarica (Cobitis aurata bulgarica Drensky 1928, Sabanejewia aurata bulgarica Drensky, 1928) = Dunăriță, Dunărința,  Câră bulgărească

Sabanejewia radnensis (Cobitis aurata radnensis Jászfalusi 1951, Sabanejewia aurata radnehsis, Jászfalusi 1951) = Sfârlează, din râul Mureș, este inclusă în prezent în  specia Sabanejewia balcanica

Specii din Republica Moldova
În Republica Moldova sunt cunoscute 3 specii:
 Sabanejewia bulgarica (Drensky, 1928) = Câră bulgărească
 Sabanejewia balcanica (Karaman, 1922) = Râmbița (Câră balcanică)
 Sabanejewia baltica Witkowski, 1994 = Câră baltică

Note

Bibliografie
 Petru Bănărescu. Fauna Republicii Populare Române. Vol. XIII : Pisces - Osteichtyes (Pești ganoizi și osoși). București. Editura Academiei Republicii Populare România, 1964.
 Sergiu I. Cărăușu. Tratat de ichtiologie. Editura Academiei Republicii Populare Române, Bucuresti 1952, 804 p.
 Maurice Kottelat, Jörg Freyhof. Handbook of European Freshwater Fishes. Publications Kottelat, Cornol, Switzerlan, 2007
 Maurice Kottelat. Conspectus Cobitidum: An Inventory of the Loaches of the World (Teleostei: Cypriniformes: Cobitoidei). The Raffles Bulletin of Zoology, 2012, Supplement No. 26: 1–199
 Perdices A, Doadrio I, Economidis PS, Bohlen J, Bănărescu P. Pleistocene effects on the European freshwater fish fauna: double origin of the cobitid genus Sabanejewia in the Danube basin (Osteichthyes: Cobitidae). Molecular Phylogenetics and Evolution 26(2):289-99, March 2003
 Teodor T. Nalbant. 1963. A study of the genera of Botiinae and Cobitinae (Pisces, Ostariophysi, Cobitidae). Travaux du Museum d'Histoire naturelle "Grigore Antipa", București. Vol. 4. p. 343–379.
 Teodor T. Nalbant. 1994. Studies on loaches (Pisces: Ostariophysi: Cobitidae). I. An evaluation of the valid genera of Cobitinae. Travaux du Museum d'Histoire naturelle "Grigore Antipa", București. Vol. 34. p. 375–380.
 Teodor T. Nalbant & Pier Giorgio Bianco (1998) The loaches of Iran and adjacent regions with description of six new species (Cobitoidea), Italian Journal of Zoology, 65:S1, 109-123
 Alexandru Iftime. Considerations over the Taxonomical Status of the Balkan Golden Loach (Sabanejewia balcanica) (Pisces: Ostariophysi: Cobitidae) in Romania and Republic of Moldova. Travaux du Muséum National d'Histoire Naturelle "Grigore Antipa", Volume 44: 335 – 355  (2002)
 Vladykov, 1929. Sur un nouveau genre de Cobitides: Sabanejewia. Bulletin du Muséum National d'Histoire Naturelle (Série 2) v. 1 (n° 1): 85-90.

Legături externe

 Il genere Sabanejewia Vladykov, 1929. Associazione Ichthyos Italia
 Genus Sabanejewia. FishBase
 Cobitidae. Freshwater Fishes of Iran

Sabanejewia
Cobitidae

Sabanejewia


L'équipe d'Algérie de football participe à la coupe arabe de la FIFA 2021 organisée au Qatar du 30 novembre 2021 au 18 décembre 2021.

Équipe

Avec l'arrivée de Madjid Bougherra à la tète de l'Algérie A', après 23 ans d'absence l'Algérie retrouve la Coupe arabe des nations, cette édition 2021 a pour particularité d'être pour la première fois organisée par la FIFA. Elle se déroule au Qatar dans les stades de la Coupe du monde 2022, entre le 30 novembre et le . Avant le début du tournoi, l'Algérie entamera quelques matchs amicaux (5 matchs), respectivement contre le Liberia, dans le nouveau Stade olympique d'Oran, victoire 5-1 de l'Algérie avec un quadruplé réalisé par Mohamed El Amine Amoura. Contre la Syrie, victoire 2-1. Deux victoires respectivement contre le Burundi (3-0) et le Bénin (3-1), le dernier match contre la Nouvelle-Zélande, se clôturera par une défaite 2-1, première défaite sous l'ère de Madjid Bougherra.

Pour le premier match du tournoi, les verts affrontent le Soudan au Stade Ahmad-bin-Ali, ils réalisent un match quasi parfait en gagnant sur le score lourd de 4-0, avec un l'ouverture du score de Baghdad Bounedjah à la  minute, il double la mise à la  minute, Djamel Benlamri, offre le troisième but avant la fin de la premier mi-temps ( minute). Au retour des vestiaires, Hillal Soudani, passeur sur le premier but, devient buteur à la  minute. Pour le second match du groupe, les hommes de Madjid Bougherra, gagnent le Liban, 2-0 avec un but du capitaine Yacine Brahimi à la  minute, malgré l'exclusion de Mrezigue, l'Algérie enfonce le clou avec un but de Tayeb Meziani à la dernière minute du match. Le dernier match de ce groupe voit l'Algérie affronter l'Égypte, considéré dans un premier temps comme le choc de ce premier tour de la Coupe Arabe de la FIFA 2021, il existe dans un second temps entre ces deux pays une rivalité sportive. L'Algérie ouvre le score via le défenseur central Mohamed-Amine Tougaï, mais les Égyptiens obtiennent un penalty à la  minute que Amr El Sulaya concrétisera. Le match se termine sur un nul, mais l'Égypte terminera première du groupe via le fair-play, l'Égypte aura concédé moins de carton que l'Algérie.

En quarts de finale, les verts affrontent le Maroc A', dans un match extrêmement relevé, les Algériens ouvrent le score sur un penalty transformé par Yacine Brahimi à la  minute, cependant le Maroc égalise 2 minutes après, grâce a Mohamed Nahiri, le match se termine au bout de 90 minutes à 1-1. Durant la prolongation, à la grande stupéfaction de tout le monde à la  minute, Youcef Belaïli inscrit un splendide but de 40 mètres reprise de volée que le gardien marocain Anas Zniti ne peut stopper. Le Maroc cependant égalise une deuxième fois à la  minute avec une tète de Badr Benoun, le match se termine sur le score de 2-2 en prolongation, l'Algérie se qualifie aux tirs au but, 5-3, grâce à un arrêt de Raïs M'Bolhi.

En demi-finale, l'Algérie affronte le pays organisateur, le Qatar, le match se finit à la pause sur le score de 0-0. En deuxième mi-temps, tout commence bien pour les Algériens où sur un corner Houcine Benayada réalise un tir contré par Djamel Benlamri qui ouvre le score, la fin de match assez spectaculaire voit dans un premier temps, un temps additionnel de 9 minutes, durant ce laps de temps le joueur du Qatar, Mohammed Muntari, égalise sur une tète à la  minute, avec le temps de célébration des joueurs du Qatar, l'arbitre polonais de ce match Szymon Marciniak, offre encore quelques minutes de plus ainsi à la  minute Yacine Brahimi, provoque un penalty, que Youcef Belaïli se chargera de transformer. Lors du tir, le penalty sera arrêté mais Belail arrivera à reprendre la balle justesse, l'Algérie gagne ce match sur le score 1-2 avec au total 18 minutes de temps additionnel.

Pour la finale, l'Algérie rencontre la Tunisie, durant 90 minutes, les tunisiens plus poussifs et dominateurs n'arriveront pas à ouvrir le score. Encore une fois l'Algérie ouvre le score pendant la prolongation avec un but de Amir Sayoud à la  minute sur une magnifique frappe que le gardien tunisien, Mouez Hassen ne peut stopper. Le deuxième but algérien intervient alors que toute la défense tunisienne y compris le gardien était montée dans le camp algérien sur un dernier corner. Yacine Brahimi, sur une passe de Djamel Benlamri, voit le but tunisien vide, seul il inscrit le dernier but de ce match. Victoire 2-0, pour l'Algérie A' qui voit son premier trophée rentrer à Alger.

Effectif

|-
!colspan=7 style="background: #FFFFFF fond=#008000" align=center| Gardiens
|-

|-
!colspan=7 style="background: #FFFFFF fond=#008000" align=center| Défenseurs
|-

|-
!colspan=7 style="background: #FFFFFF fond=#008000" align=center| Milieux
|-

|-
!colspan=7 style="background: #FFFFFF fond=#008000" align=center| Attaquants
|-

Maillot
Pour la coupe arabe de la FIFA 2021, l'équipementier de l'équipe, Adidas, lui confectionne un maillot spécifique.

Compétition

Phase de poules

Phase à élimination directe

Statistiques

Buteurs

Notes et références

Équipe d'Algérie de football par compétition
Coupe arabe des nations de football

Équipe d'Algérie de football à la Coupe arabe de la FIFA 2021


Taklit (İn. impersonation) ruhsal irtibat seanslarında, tekâmül düzeyi geri bir bedensiz varlığın medyumu ve 'hazirun'dakileri aldatmak üzere bir başkasının kılığına girerek rol yapmasına ruhçulukta verilen addır. Taklit girişiminde bulunan bedensiz varlıklar, kendilerini, kimi zaman dünyada yaşamış saygın ve ünlü insanların isimleriyle, kimi zaman bir peygamber, bir yol gösterici, bir lider ismini kullanarak yüce bir varlıkmış gibi sunarlar; kendisini Tanrı olarak sunanlara da rastlanır. Genellikle, ruhçulukta teşevvüş denilen kargaşa dönemini atlatamamış bedensiz varlıklar olan taklitçi varlıklar, obsedör karakteri gösterirler. Gerektiğinde, medyumun hafızasını ve psişik yeteneklerini kullanarak edindikleri bilgileri, kendilerinin söz konusu kişi olduğunu kanıtlamada kullanırlar. Taklit olaylarında operatör veya hazirun tuzağa düşüp kandırıldıkları takdirde obsesyon denilen tehlikeli olayla karşılaşılır.

Ayrıca bakınız

 Obsesyon
 Obsedör

Kaynakça

 Dictionary of Mysticism, Nevill Drury

Spiritüalizm

Taklit (spiritüalizm)


Asa Porter Grover (* 18. Februar 1819 bei Phelps, Ontario County, New York; † 20. Juli 1887 in Georgetown, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1867 und 1869 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Asa Grover besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat. Im Jahr 1837 kam er nach Kentucky; dort besuchte er das Centre College in Danville. Anschließend unterrichtete er selbst als Lehrer. Nach einem Jurastudium und seiner 1843 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Owenton in diesem Beruf zu praktizieren. Politisch wurde er Mitglied der Demokratischen Partei. Zwischen 1857 und 1865 gehörte er dem Senat von Kentucky an. Im Jahr 1863 war er Delegierter auf dem regionalen Parteitag der Demokraten in Kentucky.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1866 wurde Grover im fünften Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1867 die Nachfolge von Lovell Harrison Rousseau antrat. Bis zum 3. März 1869 absolvierte er eine Legislaturperiode im Kongress. Seit 1865 war die Arbeit des Parlaments von den Spannungen zwischen der Republikanischen Partei und Präsident Andrew Johnson überschattet, die in einem nur knapp gescheiterten Amtsenthebungsverfahren gipfelten.

Nach seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus arbeitete Asa Grover wieder als Anwalt. Seit 1881 war er in Georgetown ansässig; dort ist er am 20. Juli 1887 auch verstorben.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Senats von Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1819
Gestorben 1887
Mann

Asa Grover


Kuzköy, Çorum ilinin İskilip ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 74 km, İskilip ilçe merkezine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

İskilip belde ve köyleri

Kuzköy, İskilip


El Jardín botánico de Bruselas ;  es un parque público implantado en el emplazamiento del antiguo jardín de las plantas de Bruselas, Bélgica.

Después de la anexión de Bélgica por Francia en 1795, un primer jardín de las plantas se creó a lo largo del primer recinto de la ciudad, en el emplazamiento de los jardines del antiguo palacio del Coudenberg. La colección de las especies indígenas y exóticas suscita rápidamente el interés de todos. Pero sacrificado a la extensión del hábitat, hizo falta alojarlo en otro lugar.

Es así como en 1826, cinco notables adquieren un bonito terreno boscoso, aireado y muy alimentado de agua, sobre el cual fue creado un conjunto protegiendo las colecciones de plantas.

Oscilando entre la ambición monumental y las restricciones financieras, la elaboración del edificio del jardín botánico sigue un proceso particularmente complejo donde intervienen tres personalidades esenciales: el arquitecto Tilman-François Suys, Pierre-François Gineste y Jean-Baptiste Meeus-Wauters.

Jardines botánicos de Bruselas
Instituciones y organismos con sede en Bruselas
Edificios y estructuras de Bruselas
Urbanismo de Bruselas
Organizaciones fundadas en 1826
Arquitectura de 1829

Jardín Botánico de Bruselas


Rabisu ("serseri, avare"), Akad mitolojisinde vampirimsi bir ruh veya cin. İnanışa göre Rabisu karanlık köşelerde veya evlerin girişinde saklanır, insanlara saldırmak için pusuda bekler. Saf deniz tuzunun onları uzak tutacağına inanılırdı. Cehennemde, Anguiş Çölü'nde yaşadıklarına, buraya yeni gelen ruhlara saldırdıkları düşünülürdü.

Antik Semitik dinler
Mezopotamya mitolojisi
Asyalı mitolojisi yaratıkları
Kurgusal Iraklılar

Rabisu


Nicolae Neacșu () a fost un lăutar, un membru important al Tarafului de Haiduci (Taraf de Haïdouks), o trupă de rromi de la Clejani, România. El a fost considerat a fi unul dintre cei mai buni violoniști romi din lume. Principalul lui discipol a fost Gheorghe "Caliu" Anghel, care încă mai cântă în Taraful de Haiduci.

Referințe

Legături externe
 Necrolog la Pasiune Muzica

Nașteri în 1924
Decese în 2002
Români de origine romă
Lăutari români
Violoniști români
Oameni din județul Giurgiu
Compozitori din secolul al XX-lea
Artiști români de origine romă

Nicolae Neacșu


Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği (TOBB), Ticaret Odaları, Sanayi Odaları, Ticaret ve Sanayi Odaları, Deniz Ticaret Odaları ve Ticaret Borsaları'nın birleşmesiyle, 5174 sayılı Kanun ile kurulmuş, tüzel kişiliğe sahip, kamu kurumu niteliğinde meslek üst kuruluşudur. Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği'nin çatısı altında 365 Oda ve Borsa bulunmaktadır. 186 Ticaret ve Sanayi Odası, 52 Ticaret Odası, 12 Sanayi Odası, 2 Deniz Ticaret Odası ve 113 Ticaret Borsası bulunan Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği'ne bağlı oda ve borsalara kayıtlı toplam üye sayısı 1.200.000 civarındadır.

Kuruluş
Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği ile odalar ve borsalar, 15/3/1950 tarihli ve 7457 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5590 sayılı Kanun ile kurulmuştur. Yeni düzenlemeler getiren ve 1/6/2004 tarihinde yürürlüğe giren 5174 sayılı Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği ile Odalar ve Borsalar Kanunu ile 5590 sayılı Kanun yürürlükten kaldırılmıştır.

Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği, odalar ve borsalar arasındaki birlik ve dayanışmayı temin etmek, mesleğin genel menfaatlere uygun olarak gelişmesini sağlamak, oda ve borsa mensuplarının meslekî faaliyetlerini kolaylaştırmak, bunların birbirleriyle ve halk ile olan ilişkilerinde dürüstlüğü ve güveni hâkim kılmak üzere, meslek disiplinini ve ahlâkını korumak, ülkenin kalkınması, ekonominin gelişmesi için gerekli çalışmaları yapmak ve bu Kanunda belirtilen hizmetleri yerine getirmek amacıyla kurulan, tüzel kişiliğe sahip, kamu kurumu niteliğinde meslek üst kuruluşudur.

TOBB, özel sektörün Türkiye'de mesleki üst kuruluşu ve yasal temsilcisidir. TOBB 81 il 160 ilçeye yayılmış 365 oda ve borsanın (Ticaret Odaları, Sanayi Odaları, Ticaret ve Sanayi Odaları, Deniz Ticaret Odası ve Ticaret Borsası) üst kuruluşudur.

Birliğin kısa adı TOBB'dur ve merkezi Ankara'dadır. İstanbul'da hizmet binası bulunmaktadır.

Organları
TOBB'un organları Genel Kurul, Oda ve Borsa Konseyleri, Yönetim Kurulu ve Yüksek Disiplin Kuruludur. Genel Kurul delegeleri, oda ve borsaların meclis üyeleri tarafından demokratik süreçle 4 yıllığına görev yapmak üzere seçilir. Genel Kurul tarafından; 5 oda ve borsa konseyi ile Birlik Başkanı ve Yönetim Kurulu seçilir. Yönetim Kurulu, her bir oda nev'i ile borsaları temsilen 5 başkan yardımcısı seçer.

Görevleri

TOBB, aşağıdaki görevleri icra eder:

» Türk girişimcisinin çalışmalarına öncülük ve liderlik eder,

» Özel sektörün ihtiyaçları doğrultusunda siyasi güce görüş ve çözümlerini iletir,

» Kanunlar ve düzenlemeler ile ilgili görüşlerini ilgili bakanlıklara, meclis komisyonlarına sunar,

» Tabanını oluşturan KOBİ'lerin ekonomiden hak ettiği payı alması için oda ve borsalarımız kanalıyla bilgi ve danışmanlık hizmeti sunar,

» Ticari, ekonomik ve uluslararası işbirliği alanlarında yararlı olabilecek her türlü bilgiyi üyelerine sunar; ülke, il ve sektör bazında ekonomik raporlar hazırlar,

» Yabancı muadil kuruluşlarla kurumsal bağlar kurar, işbirliği anlaşmaları imzalar, Türk ve yabancı firmaların ihtilaflarının dostane yollarla çözümü amacıyla aracılık eder,

» TIR Karnesinin dağıtımını gerçekleştirir ve muhtelif ülkelere ait geçiş belgesi taleplerini karşılar, ATA Karnesi düzenler, Bilgi Standardı tanımlama ve uygulama sistemi olan EAN-UCC barkod sistemini Türkiye'de tek elden yürütür,

» Menşe Şehadetnamesi ile Dolaşım Belgesini basar ve Odalara gönderir, Kapasite Raporu inceler ve onaylar. Oluşturulan Sanayi Veri Tabanı ile imalatçı firma listelerini ilgililere sağlar, Türkiye Ticaret Sicili Gazetesi'ni yayınlar,

» Odalar ve Borsalar arasında çıkabilecek mesleki anlaşmazlıkları çözer, Oda ve borsaları geliştirecek tedbirleri alır, elektronik alt yapısını kurar, Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği Tahkimi çalışmalarını yürütür,

» Yerel fuar organizasyon firmalarına yetki verir, organize sanayi bölgeleri ve teknoloji geliştirme merkezleri kurar ,

» Eğitim kurumları kurar veya katılır, bu kurumlarla işbirliğine girer,

» Uluslararası ilişkiler ile ilgili görevleri kapsamında çok taraflı oda ve uluslararası kuruluşlarda Türk özel sektörünü temsil eder.

Yayın ve İstatistikleri
TOBB tarafından aşağıdaki yayın ve istatistikler yayımlanmaktadır.

» Türkiye Ticaret Sicili Gazetesi (tatil günleri hariç günlük)

» Kurulan/Kapanan Şirket İstatistikleri

» Sanayi Kapasite Raporu İstatistikleri

» Fuar İstatistikleri

» Haftalık Ekonomi Bülteni

» Ekonomik Forum Dergisi

Resmi, Sosyal ve Ticari İştirakler

RESMİ İŞTİRAKLER

» Akdeniz Ticaret ve Sanayi Odaları Birliği (ASCAME)

» Alman-Türk Ticaret ve Sanayi Odası (ATTSO)

» Avrupa Ticaret ve Sanayi Odaları Birliği (Eurochambers)

» Balkan Odaları Birliği (ABC)

» Dünya Odalar Federasyonu (WCF)

» ECO Ticaret ve Sanayi Odası

» İslam Ticaret ve Sanayi Odası

» Karadeniz Bölgesi Ticaret ve Sanayi Odaları Birliği

» Milletlerarası Ticaret Odası (MTO)

» OECD İş ve Sanayi Danışma Komitesi (BIAC)

» Türk-Alman İşbirliği Konseyi (TAİK)

» Türk-Alman Ticaret ve Sanayi Odası (TATSO)

» Türk-Amerikan Ticaret ve Sanayi Odası

» Türk Standartları Enstitüsü (TSE)

SOSYAL İŞTİRAKLER

» Darülaceze Vakfı

» Deniztemiz Turmepa Derneği (TURMEPA)

» Ege Bölgesi Sanayi Odası Vakfı (EBSOV)

» GS1 Türkiye Vakfı

» İktisadi Kalkınma Vakfı (İKV)

» İstanbul Sanayi Odası Vakfı (İSOV)

» İstanbul Ticaret Odası Eğitim ve Sosyal Hizmetler Vakfı

» Mesleki Eğitim ve Küçük Sanayii Destekleme Vakfı (MEKSA)

» Milli Eğitim Vakfı (MEV)

» TOBB Ekonomi ve Teknoloji Üniversitesi (TOBB ETÜ)

» Türkiye Ekonomi Politikaları Araştırma Vakfı (TEPAV)

» Türkiye Odalar, Borsalar ve Birlik Personeli Sigorta ve Emekli Sandığı Vakfı

» Türkiye Odalar ve Borsalar Eğitim ve Kültür Vakfı (TOBEV)

» Türk Deniz Eğitim Vakfı (TÜDEV)

TİCARİ İŞTİRAKLER

» Ankara Uluslararası Fuarcılık ve Kongre A.Ş. (Ankara Fuarcılık)

» BALO Büyük Anadolu Lojistik Organizasyonlar A.Ş. (BALO AŞ)

» Formula İstanbul Yatırım A.Ş. (FİYAŞ)

» Gümrük ve Turizm İşletmeleri Ticaret A.Ş. (GTİ)

» İleti Yönetim Sistemi A.Ş. (İYS)

» İstanbul Dünya Ticaret Merkezi A.Ş. (İDTM)

» İzmir Fuarcılık Hizmetleri Kültür ve Sanat Etkinlikleri A.Ş. (İZFAŞ)

» Kredi Garanti Fonu A.Ş. (KGF)

» KOBİ Girişim Sermayesi Yatırım Ortaklığı A.Ş. (KOBİ AŞ)

» TMO-TOBB Tarım Ürünleri Lisanslı Depoculuk A.Ş. (TMO-TOBB)

» TOBB-BİS Organize Sanayi ve Teknoloji Bölgeleri A.Ş. (TOBB-BİS)

» TOBB Ticaret Merkezleri A.Ş. (TOBB TM)

» TOBB-UND Lojistik Yatırım A.Ş. (TOBB-UND)

» TOBTİM Uluslararası Ticaret Merkezleri A.Ş. (TOBTİM)

» Türkiye'nin Otomobili Girişim Grubu Sanayi ve Ticaret A.Ş. (TOGG)

» TSE-SOJUZTEST Metroloji ve Kalibrasyon Ltd. Şti. (TSE SOJUZTEST)

» Türkiye Ürün İhtisas Borsası A.Ş. (TÜRİB)

» UMAT Gümrük ve Turizm İşletmeleri Turizm A.Ş. (UMAT GTİ)

» Umumi Mağazalar Türk A.Ş. (UMAT)

Üye olduğu Kuruluşlar
TOBB Avrupa Ticaret ve Sanayi Odaları Birliği (Eurochambers), ECO Ticaret ve Sanayi Odası, İslam Ticaret ve Sanayi Odası, Akdeniz Ticaret ve Sanayi Odaları Birliği (ASCAME), OECD İş ve Sanayi Dayanışma Komitesi (BIAC), Balkan Odaları Birliği (ABC) ve Karadeniz Ticaret ve Sanayi Odaları Birliği üyesidir.

Başkanları

Bağlı kuruluşlar

Ticaret ve Sanayi Odaları (TSO)

Adıyaman TSO
Afşin TSO
Afyon TSO
Ağrı TSO
Akçakoca TSO
Akhisar TSO
Aksaray TSO
Akşehir TSO
Akyazı TSO
Alaca TSO
Alanya TSO
Alaplı TSO
Alaşehir TSO
Amasya TSO
Anamur TSO
Antakya TSO
Antalya TSO
Ardahan TSO
Ardeşen TSO
Arhavi TSO
Artvin TSO
Babaeski TSO
Bafra TSO
Bartın TSO
Batman TSO
Bayburt TSO
Beyşehir TSO
Biga TSO
Bilecik TSO
Bingöl TSO
Birecik TSO
Bitlis TSO
Boğazlıyan TSO
Bolu TSO
Bolvadin TSO
Bor TSO
Borçka TSO
Boyabat TSO
Bozüyük TSO
Bucak TSO
Bulancak TSO

Burdur TSO
Bursa TSO
Cizre TSO
Çanakkale TSO
Çankırı TSO
Çarşamba TSO
Çay TSO
Çaycuma TSO
Çayeli TSO
Çerkezköy TSO
Çorlu TSO
Çorum TSO
Çumra TSO
Demirci TSO
Devrek TSO
Dinar TSO
Diyarbakır TSO
Doğubayazıt TSO
Dörtyol TSO
Düzce TSO
Edirne TSO
Elazığ TSO
Elbistan TSO
Emirdağ TSO
Erbaa TSO
Erciş TSO
Erdemli TSO
Karadeniz Ereğli TSO (Zonguldak)
Ereğli TSO (Konya)
Erzin TSO
Erzincan TSO
Erzurum TSO
Fatsa TSO
Fethiye TSO
Gediz TSO
Gelibolu TSO
Gemlik TSO
Gerede TSO
Giresun TSO
Gördes TSO
Gümüşhacıköy TSO
Gümüşhane TSO
Hakkari TSO
Havza TSO
Hayrabolu TSO
Hopa TSO
Iğdır TSO
Ilgın TSO
Isparta TSO
İnebolu TSO
İnegöl TSO

İskenderun TSO
İznik TSO
Kadirli TSO
Kahramanmaraş TSO
Kaman TSO
Karabük TSO
Karacabey TSO
Karahallı TSO
Karaman TSO
Karapınar TSO (Konya)
Kars TSO
Kastamonu TSO
Kelkit TSO
Keşan TSO
Kırıkhan TSO
Kırıkkale TSO
Kırklareli TSO
Kırşehir TSO
Kızıltepe TSO
Kilis TSO
Kumluca TSO
Kütahya TSO
Lüleburgaz TSO
Malatya TSO
Malkara TSO
Manavgat TSO
Manisa TSO
Mardin TSO
Mersin TSO
Merzifon TSO
Milas TSO
Mucur TSO
Muğla TSO
Mustafakemalpaşa TSO
Muş TSO
Mut TSO
Nevşehir TSO
Niğde TSO
Niksar TSO
Nusaybin TSO
Of TSO
Oltu TSO
Ordu TSO
Orhangazi TSO
Osmaniye TSO
Pasinler TSO
Pazar TSO
Reyhanlı TSO
Rize TSO
Safranbolu TSO
Sakarya TSO
Salihli TSO
Samsun TSO
Sandıklı TSO
Seydişehir TSO

Siirt TSO
Silifke TSO
Simav TSO
Sinop TSO
Sivas TSO
Siverek TSO
Soma TSO
Sorgun TSO
Suluova TSO
Sungurlu TSO
Şanlıurfa TSO
Şefaatli TSO
Şırnak TSO
Tarsus TSO
Taşköprü TSO
Tatvan TSO
Tavşanlı TSO
Tekirdağ TSO
Terme TSO
Tokat TSO
Tosya TSO
Trabzon TSO
Tunceli TSO
Turgutlu TSO
Turhal TSO
Uşak TSO
Uzunköprü TSO
Ünye TSO
Ürgüp TSO
Van TSO
Vezirköprü TSO
Yalova TSO
Yalvaç TSO
Yenişehir TSO
Yerköy TSO
Yozgat TSO
Yüksekova TSO
Zile TSO
Zonguldak TSO

Ticaret Borsaları

Adana Ticaret Borsası
Adıyaman Ticaret Borsası
Afyon Ticaret Borsası
Akhisar Ticaret Borsası
Aksaray Ticaret Borsası
Akşehir Ticaret Borsası
Akyazı Ticaret Borsası
Alaca Ticaret Borsası
Alaşehir Ticaret Borsası
Ankara Ticaret Borsası
Antakya Ticaret Borsası
Antalya Ticaret Borsası
Aydın Ticaret Borsası
Babaeski Ticaret Borsası
Bafra Ticaret Borsası
Balıkesir Ticaret Borsası
Bandırma Ticaret Borsası
Batman Ticaret Borsası
Biga Ticaret Borsası
Boğazlıyan Ticaret Borsası
Bolvadin Ticaret Borsası
Burdur Ticaret Borsası
Bursa Ticaret Borsası
Ceyhan Ticaret Borsası

Cihanbeyli Ticaret Borsası
Çanakkale Ticaret Borsası
Çankırı Ticaret Borsası
Çarşamba Ticaret Borsası
Çorlu Ticaret Borsası
Çorum Ticaret Borsası
Çubuk Ticaret Borsası
Denizli Ticaret Borsası
Diyarbakır Ticaret Borsası
Düzce Ticaret Borsası
Edirne Ticaret Borsası
Edremit Ticaret Borsası
Elazığ Ticaret Borsası
Ereğli/Konya Ticaret Borsası
Erzincan Ticaret Borsası
Erzurum Ticaret Borsası
Eskişehir Ticaret Borsası
Fatsa Ticaret Borsası
Gaziantep Ticaret Borsası
Gemlik Ticaret Borsası
Giresun Ticaret Borsası
Gönen Ticaret Borsası
Haymana Ticaret Borsası
Hayrabolu Ticaret Borsası
Iğdır Ticaret Borsası
Ilgın Ticaret Borsası
Isparta Ticaret Borsası
İpsala Ticaret Borsası
İskenderun Ticaret Borsası
İstanbul Ticaret Borsası
İzmir Ticaret Borsası
Kadirli Ticaret Borsası
Kahramanmaraş Ticaret Borsası

Karacabey Ticaret Borsası
Karaman Ticaret Borsası
Karapınar/Konya Ticaret Borsası
Kars Ticaret Borsası
Kastamonu Ticaret Borsası
Kayseri Ticaret Borsası
Keşan Ticaret Borsası
Kırıkkale Ticaret Borsası
Kırklareli Ticaret Borsası
Kırşehir Ticaret Borsası
Kızıltepe Ticaret Borsası
Konya Ticaret Borsası
Kozan Ticaret Borsası
Kumluca Ticaret Borsası
Kütahya Ticaret Borsası
Lüleburgaz Ticaret Borsası
Malatya Ticaret Borsası
Malkara Ticaret Borsası
Manisa Ticaret Borsası
Mersin Ticaret Borsası
Muğla Ticaret Borsası
Mustafakemalpaşa Ticaret B.
Nazilli Ticaret Borsası
Nevşehir Ticaret Borsası
Niğde Ticaret Borsası
Nizip Ticaret Borsası
Nusaybin Ticaret Borsası
Ordu Ticaret Borsası
Osmaniye Ticaret Borsası
Ödemiş Ticaret Borsası
Polatlı Ticaret Borsası
Reyhanlı Ticaret Borsası
Rize Ticaret Borsası

Sakarya Ticaret Borsası
Salihli Ticaret Borsası
Samsun Ticaret Borsası
Sandıklı Ticaret Borsası
Sivas Ticaret Borsası
Söke Ticaret Borsası
Sungurlu Ticaret Borsası
Susurluk Ticaret Borsası
Şanlıurfa Ticaret Borsası
Tarsus Ticaret Borsası
Tekirdağ Ticaret Borsası
Terme Ticaret Borsası
Tokat Ticaret Borsası
Trabzon Ticaret Borsası
Turgutlu Ticaret Borsası
Uşak Ticaret Borsası
Uzunköprü Ticaret Borsası
Ünye Ticaret Borsası
Van Ticaret Borsası
Yenişehir Ticaret Borsası
Yerköy Ticaret Borsası
Yozgat Ticaret Borsası
Zile Ticaret Borsası

Ticaret Odaları

Acıpayam Ticaret Odası
Adana Ticaret Odası
Aliağa Ticaret Odası
Ankara Ticaret Odası
Aydın Ticaret Odası
Ayvalık Ticaret Odası
Babadağ Ticaret Odası
Balıkesir Ticaret Odası
Bandırma Ticaret Odası
Bayındır Ticaret Odası
Bergama Ticaret Odası
Beypazarı Ticaret Odası

Bodrum Ticaret Odası
Buldan Ticaret Odası
Burhaniye Ticaret Odası
Bünyan Ticaret Odası
Ceyhan Ticaret Odası
Denizli Ticaret Odası
Develi Ticaret Odası
Didim Ticaret Odası
Doğanhisar Ticaret Odası
Edremit Ticaret Odası
Erdek Ticaret Odası
Eskişehir Ticaret Odası

Gaziantep Ticaret Odası
Gebze Ticaret Odası
Gönen Ticaret Odası
Haymana Ticaret Odası
Islahiye Ticaret Odası
İstanbul Ticaret Odası
İzmir Ticaret Odası
Kayseri Ticaret Odası
Kocaeli Ticaret Odası
Konya Ticaret Odası
Kozan Ticaret Odası
Körfez Ticaret Odası

Kuşadası Ticaret Odası
Marmaris Ticaret Odası
Menemen Ticaret Odası
Nazilli Ticaret Odası
Nizip Ticaret Odası
Ödemiş Ticaret Odası
Polatlı Ticaret Odası
Sarayköy Ticaret Odası
Selçuk Ticaret Odası
Söke Ticaret Odası
Susurluk Ticaret Odası
Şereflikoçhisar Ticaret Odası
Tavas Ticaret Odası
Tire Ticaret Odası
Torbalı Ticaret Odası
Yahyalı Ticaret Odası

Sanayi Odaları

Adana Sanayi Odası
Ankara Sanayi Odası
Aydın Sanayi Odası
Balıkesir Sanayi Odası
Denizli Sanayi Odası
Ege Bölgesi Sanayi Odası

Eskişehir Sanayi Odası
Gaziantep Sanayi Odası
İstanbul Sanayi Odası

Kayseri Sanayi Odası
Kocaeli Sanayi Odası
Konya Sanayi Odası

Deniz Ticaret Odaları

 İMEAK DTO (İstanbul Marmara Ege Akdeniz Karadeniz Deniz Ticaret Odası)
 Mersin Deniz Ticaret Odası

Kaynakça

Dış bağlantılar
 TOBB İnternet Sitesi
 ICC International Chamber of Commerce
 Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği

1950'de kurulan kuruluşlar
Türkiye merkezli ticaret birlikleri

Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği


Palomino je genetska boja konja, koja se sastoji od zlatne dlake i bijele grive i repa, gdje stupanj bjeline može varirati od svijetlo bijele do žute. Genetski, palomino boja posljedica je jednog alela gena razblaživanja, nazvanog kremni gen, koji djeluje na "crvenom" (kestenjastom) osnovnom omotaču. Palomino je nastao genetskim mehanizmom nepotpune dominacije, te se stoga ne smatra pravim križancem. Međutim, većina registara pasmina po boji, koji bilježe palomino konje uspostavljena je prije nego što je genetika boje dlake konja razjašnjena do današnje mjere, a standardna definicija palomina temelji se na vidljivoj boji dlake, a ne na nasljednosti i uzročnoj prisutnosti dilucijskih gena.

Zbog svoje prepoznatljive boje, palomino konji ističu se u izložbenom ringu i vrlo su traženi kao izložbeni konji. Posebno su bili popularni u filmovima i na televiziji tijekom 1940-ih i 1950-ih. Jedan od najpoznatijih palomino konja bio je "Trigger", poznat kao "najpametniji konj u filmovima", vjerni konj holivudske kaubojske zvijezde Roya Rogersa. Još jedan poznati palomino konj bio je "Mister Ed" (pravim imenom "Bamboo Harvester") koji je 1960-ih glumio u vlastitoj TV emisiji. Palomino je ponovno izabran za ulogu u TV seriji "Ksena – princeza ratnica" (1995. - 2001.). "Argo" je bila palomino kobila.

Palomino konji imaju žutu ili zlatnu dlaku, s bijelom ili svijetlo krem grivom i repom. Nijanse dlačica na tijelu variraju od kremaste do tamno zlatne.

Ako nisu pod utjecajem drugih nepovezanih gena, palomino konji imaju tamnu kožu i smeđe oči, iako se neki mogu oždrijebiti s ružičastom kožom koja s godinama potamni. Neki imaju nešto svjetlije smeđe ili jantarne oči. Heterozigotna kremna razblaženja (CR), kao što je palomino, ne treba brkati s konjem koji ima šampanjsko razblaženje. Šampanjski razblaženici ždrijebe se s bundevasto ružičastom bojom kože i plavim očima, koje nakon nekoliko dana potamne u jantarnu, zelenu ili svijetlosmeđu boju, a kako životinja stari poprima tamniju pjegavu put oko očiju.

Konj s ružičastom kožom i plavim očima u odrasloj dobi najčešće je kremelo ili perlino, što je konj koji ima dva gena kremnog razblaživanja. Prisutnost čađavog gena može uzrokovati da palomino ima tamniju grivu, rep i dlaku na tijelu. Ljetnja dlaka palomina obično je nešto tamnije nijanse u odnosu na zimsku.

Galerija

Izvori

Konjske pasmine

Palomino


Agrilus caxaxtlei é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Fisher, 1938.

Referências

caxaxtlei

Agrilus caxaxtlei


Hohenreichen ist ein Ortsteil der Stadt Wertingen im schwäbischen Landkreis Dillingen an der Donau. Hohenreichen wurde am 1. Juli 1972 nach Wertingen eingemeindet. Das Kirchdorf liegt vier Kilometer nordöstlich von Wertingen im Tal des Hohenreicher Mühlbachs.

Geschichte
Eine Siedlung bestand womöglich schon in der Zeit des Fränkischen Reichs, zwischen dem 6. und dem 9. Jahrhundert. Hohenreichen wird erstmals 1093 als "Ricchin" genannt.  Der Name wird auf den Hohenreicher Mühlbach zurückgeführt, der früher die Reiche Ach hieß, was ihn als besonders wasserreich auszeichnen sollte. Das Dorf hieß ursprünglich Kurzenreichen zur Unterscheidung von der Burg Hohenreichen und dem Ort Langenreichen. Die Nennung der Herren von Reichen ist 1093 erstmals überliefert, sie sind urkundlich bis 1154 fassbar. Burg und Dorf Hohenreichen fielen als Besitz der Hohenstaufen nach 1268 an das Herzogtum Bayern, jedoch übten die Marschälle von Reichen die Herrschaft aus. Sie veräußerten den Ort an die späteren Freiherren von Pappenheim, 1467/69 kam er zu den Churfürstlichen Freyen Reichsherrschaften Wertingen und Hohenreichen. Weitere Besitzungen im Ort besaßen das Domkapitel Augsburg, das Augsburger Kloster Maria Stern und das Kollegiatstift St. Moritz (Augsburg). Seit 1130 bestand die Burg Hohenreichen, die nach dem Umzug der Herrschaft nach Wertingen zerfallen war und 1779 abgerissen wurde. Bis heute erhalten ist die 1456 erbaute Burgkapelle St. Georg.

Von 1948 bis zur Eingemeindung der Gemeinde nach Wertingen im Jahr 1972 war Georg Ertl Bürgermeister von Hohenreichen, 1982 wurde er zum Ehrenbürger der Stadt Wertingen ernannt. 1962 erhielt die Gemeinde ein eigenes Wappen, geteilt von blau und silber; oben ist ein an den Ecken mit Türmen versehenes Schloss in Seitenansicht zu sehen, unten ein blauer Ring. 1965 wurde die Schule erbaut, in der heute eine Außenstelle der Hauptschule Wertingen mit zwei Klassen untergebracht ist.

Die römisch-katholischen Bewohner Hohenreichens gehören zur  Pfarrei St. Margareta in Bliensbach.

Siehe auch
 Liste der Baudenkmäler in Hohenreichen
Liste der Bodendenkmäler in Wertingen

Literatur
 Georg Wörishofer, Alfred Sigg, Reinhard H. Seitz: Städte, Märkte und Gemeinden. In: Der Landkreis Dillingen a. d. Donau in Geschichte und Gegenwart. Herausgegeben vom Landkreis Dillingen an der Donau, 3. neu bearbeitete Auflage, Dillingen an der Donau 2005, S. 409–411.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Dillingen an der Donau
Wertingen
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Dillingen an der Donau)
Ersterwähnung 1093
Gemeindeauflösung 1972
Kirchdorf (Siedlungstyp)

Hohenreichen


Rushmore Dağı Anıtı, Amerika Birleşik Devletleri'nin Güney Dakota eyaletinde, Rushmore Dağı'nın Black Hills (Siyah Tepeler) denilen kayalıklarında bulunan anıt. Bu anıt Amerika Birleşik Devletleri'nin dört başkanını gösteren dev heykellerden oluşur. Anıt, heykeltıraş John Gutzon Borglum'un ve Kızılderili karşıtı görüşleriyle bilinen oğlunun eseridir. Heykellerin yapımına 1927'de oğlu ile birlikte sert granitleri yontarak başlayan Borglum, eserini 14 yılda tamamladı. Black Hills'te yan yana kabartma heykelleri bulunan dört Amerika Birleşik Devletleri başkanı soldan sağa doğru: George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt ve Abraham Lincoln'dür. Heykellerin her birinin yüksekliği 18-20 metre olup çok uzaktan görülebilmektedirler.

Eskiden Altı Dede (Tȟuŋkášila Šákpe) olarak bilinen Rushmore Dağı'nın Kızılderililer için önemli bir yeri vardı. Kızılderililer, dağdaki 6 doğal yapının dedelerinin ruhunu temsil ettiğine inanırdı.

Rushmore Dağı başkanları

George Washington
Washington, Amerika Birleşik Devletleri'nin kurucusu ve ilk başkanı olmakla beraber Amerika başkenti, onun soyadını almıştır. Bunlarla birlikte Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nda Amerika Birleşik Devletleri'nin kurulması yönünde önemli rol oynamıştır.

Ayrıca bu bölgedeki Kızılderililere karşı sert tutumuyla tanınır. Büyük askeri başarısı Amerikan bağımsızlık savaşındakı stratejisi ve taktiklerinden gelmiştir. Orduyu iyi yönetmiş, iyi bir istihbarat ağı kurmuştur. Dağınık haldeki kolonileri birleştirip düzenli ordu haline getirmiştir.

Thomas Jefferson
Jefferson, Amerika Birleşik Devletleri'nin 3. Başkanı olmadan önce Virginia valisi olmuştur. Amerikan Bağımsızlık Bildirgesi'ni yayımlamasıyla beraber Cumhuriyetçilik akımınıda başlatmıştır.

Theodore Roosevelt
Roosevelt, Amerika Birleşik Devletleri'nin o zamana kadar görülmüş en genç başkanıydı. Ayrıca onun başkanlık yaptığı 1901-1909 yılları arasında o zamana kadarki dünyanın en güçlü donanması yapıldı. Ayrıca Amerika'da ten rengi farklılıkları yüzünden yaşanan ırkçılığa karşı çıkmasıylada bilinir. Son olarak 1905 yılında Rus-Japon Savaşı'na arabuluculuk yaptığı dolayısıyla Nobel Barış Ödülü'ne layık görüldü.

Abraham Lincoln
1861 yılında Amerika Birleşik Devletleri'nin başkanı seçildiğinde köleliği, seçimler öncesi vaat ettiği gibi kaldırdı. Fakat Amerika Birleşik Devletleri'nin Güney eyaletleri geçiminin büyük geçim kaynağını kölelik esaslı tarımla sağlıyordu. Dolayısıyla Güney eyaletler Birleşik Devletler'den ayrılıp Amerika Konfedere Devletleri'ni kurdu. Sonucunda Amerikan İç Savaşı başladı ve kendi başkanlığında Birleşik Devletler, savaşı kazandı. Ardından kölelik ben bütünüyle Birleşik Devletler'den kaldırıldı.

Ayrıca bakınız
 Atatürk Maskı (İzmir)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî site

IUCN Kategori V
Black Hills
Pennington County, Güney Dakota
Güney Dakota'daki korumalı bölgeler
Güney Dakota'daki dağlar
Güney Dakota'nın sembolleri
Güney Dakota'daki merkezî yerler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki anıtlar
George Washington
Thomas Jefferson
Theodore Roosevelt
Abraham Lincoln
National Memorials of the United States
1941 heykelleri

Rushmore Dağı Anıtı


The neocortex, also called the neopallium, isocortex, or the six-layered cortex, is a set of layers of the mammalian cerebral cortex involved in higher-order brain functions such as sensory perception, cognition, generation of motor commands, spatial reasoning and language. The neocortex is further subdivided into the true isocortex and the proisocortex.

In the human brain, the cerebral cortex consists of the larger neocortex and the smaller allocortex, respectively taking up 90% and 10%. The neocortex is made up of six layers, labelled from the outermost inwards, I to VI.

Etymology
The term is from cortex, Latin, "bark" or "rind", combined with neo-, Greek, "new". Neopallium is a similar hybrid, from Latin pallium, "cloak". Isocortex and allocortex are hybrids with Greek isos, "same", and allos, "other".

Anatomy
The neocortex is the most developed in its organisation and number of layers, of the cerebral tissues. The neocortex consists of the grey matter, or neuronal cell bodies and unmyelinated fibers, surrounding the deeper white matter (myelinated axons) in the cerebrum. This is a very thin layer though, about 2–4 mm thick. There are two types of cortex in the neocortex, the proisocortex and the true isocortex. The pro-isocortex is a transitional area between the true isocortex and the periallocortex (part of the allocortex). It is found in the cingulate cortex (part of the limbic system), in Brodmann's areas 24, 25, 30 and 32, the insula and the parahippocampal gyrus.

Of all the mammals studied to date (including humans), a species of oceanic dolphin known as the long-finned pilot whale has been found to have the most neocortical neurons.

Geometry

The neocortex is smooth in rodents and other small mammals, whereas in elephants, dolphins and primates and other larger mammals it has deep grooves (sulci) and ridges (gyri). These folds allow the surface area of the neocortex to be greatly increased. All human brains have the same overall pattern of main gyri and sulci, although they differ in detail from one person to another. The mechanism by which the gyri form during embryogenesis is not entirely clear, and there are several competing hypotheses that explain gyrification, such as axonal tension, cortical buckling or differences in cellular proliferation rates in different areas of the cortex.

Layers

The neocortex contains both excitatory (~80%) and inhibitory (~20%) neurons, named for their effect on other neurons. The human neocortex consists of hundreds of different types of cells. The structure of the neocortex is relatively uniform (hence the alternative names "iso-" and "homotypic" cortex), consisting of six horizontal layers segregated principally by cell type and neuronal connections. However, there are many exceptions to this uniformity; for example, layer IV is small or missing in the primary motor cortex. There is some canonical circuitry within the cortex; for example, pyramidal neurons in the upper layers II and III project their axons to other areas of neocortex, while those in the deeper layers V and VI often project out of the cortex, e.g. to the thalamus, brainstem, and spinal cord. Neurons in layer IV receive the majority of the synaptic connections from outside the cortex (mostly from thalamus), and themselves make short-range, local connections to other cortical layers. Thus, layer IV is the main recipient of incoming sensory information and distributes it to the other layers for further processing.

Cortical columns

The neocortex is often described as being arranged in vertical structures called cortical columns, patches of neocortex with a diameter of roughly 0.5 mm (and a depth of 2 mm, i.e., spanning all six layers). These columns are often thought of as the basic repeating functional units of the neocortex, but their many definitions, in terms of anatomy, size, or function, are generally not consistent with each other, leading to a lack of consensus regarding their structure or function or even whether it makes sense to try to understand the neocortex in terms of columns.

Function
The neocortex is derived embryonically from the dorsal telencephalon, which is the rostral part of the forebrain. The neocortex is divided, into regions demarcated by the cranial sutures in the skull above, into frontal, parietal, occipital, and temporal lobes, which perform different functions. For example, the occipital lobe contains the primary visual cortex, and the temporal lobe contains the primary auditory cortex. Further subdivisions or areas of neocortex are responsible for more specific cognitive processes. In humans, the frontal lobe contains areas devoted to abilities that are enhanced in or unique to our species, such as complex language processing localized to the ventrolateral prefrontal cortex (Broca's area). In humans and other primates, social and emotional processing is localized to the orbitofrontal cortex.

The neocortex has also been shown to play an influential role in sleep, memory and learning processes. Semantic memories appear to be stored in the neocortex, specifically the anterolateral temporal lobe of the neocortex. It is also involved in instrumental conditioning; responsible for transmitting sensory information and information about plans for movement to the basal ganglia. The firing rate of neurons in the neocortex also has an effect on slow-wave sleep. When the neurons are at rest and are hyperpolarizing, a period of inhibition occurs during a slow oscillation, called the down state. When the neurons of the neocortex are in the excitatory depolarizing phase and are firing briefly at a high rate, a period of excitation occurs during a slow oscillation, called the up state.

Clinical significance
Lesions that develop in neurodegenerative disorders, such as Alzheimer's disease, interrupt the transfer of information from the sensory neocortex to the prefrontal neocortex. This disruption of sensory information contributes to the progressive symptoms seen in neurodegenerative disorders such as changes in personality, decline in cognitive abilities, and dementia. Damage to the neocortex of the anterolateral temporal lobe results in semantic dementia, which is the loss of memory of factual information (semantic memories). These symptoms can also be replicated by transcranial magnetic stimulation of this area. If damage is sustained to this area, patients do not develop anterograde amnesia and are able to recall episodic information.

Evolution

The neocortex is the newest part of the cerebral cortex to evolve (hence the prefix neo meaning new); the other part of the cerebral cortex is the allocortex. The cellular organization of the allocortex is different from the six-layered neocortex. In humans, 90% of the cerebral cortex and 76% of the entire brain is neocortex.

For a species to develop a larger neocortex, the brain must evolve in size so that it is large enough to support the region. Body size, basal metabolic rate and life history are factors affecting brain evolution and the coevolution of neocortex size and group size. The neocortex increased in size in response to pressures for greater cooperation and competition in early ancestors. With the size increase, there was greater voluntary inhibitory control of social behaviors resulting in increased social harmony.

The six-layer cortex appears to be a distinguishing feature of mammals; it has been found in the brains of all mammals, but not in any other animals. There is some debate, however, as to the cross-species nomenclature for neocortex. In avians, for instance, there are clear examples of cognitive processes that are thought to be neocortical in nature, despite the lack of the distinctive six-layer neocortical structure. In a similar manner, reptiles, such as turtles, have primary sensory cortices. A consistent, alternative name has yet to be agreed upon.

Neocortex ratio
The neocortex ratio of a species is the ratio of the size of the neocortex to the rest of the brain. A high neocortex ratio is thought to correlate with a number of social variables such as group size and the complexity of social mating behaviors. Humans have a large neocortex as a percentage of total brain matter when compared with other mammals. For example, there is only a 30:1 ratio of neocortical gray matter to the size of the medulla oblongata in the brainstem of chimpanzees, while the ratio is 60:1 in humans.

See also
 List of regions in the human brain
 Blue Brain, a project to produce a computer simulation of a neocortical column and eventually a whole neocortex
 Memory-prediction framework, a theory of the neocortex function by Jeff Hawkins and related software models
 Claustrum

References

External links
 Comparative Neuroscience at Wikiversity

Cerebral cortex

Neocortex


نادي التعاون لكرة القدم هو ناد كرة قدم سعودي تأسس عام 1956م، ويلعب في الدوري السعودي للمحترفين. مقره في مدينة بريدة في منطقة القصيم.

تأسيس النادي
في بداية تأسيس النادي كان اسمه «نادي الشباب السعودي» ومن أبرز المؤسسين في ذلك الوقت صالح الوابلي، عبد الله صالح القاسم، ناصر الرشودي، عبدالله الحصان. وعين الوابلي كأول رئيس للنادي. وبعد تأسيس النادي بأربع سنوات تم تسجيله رسمياً برعاية الشباب وكان ذلك في سنة 1960. كما تم الاعتراف به كنادي رسمي معتمد من قبل الرئاسة العامة لرعاية الشباب (وزارة الرياضة حاليا) في أبريل 1963.

كرة القدم
أما أبرز الإنجازات فهو حصول الفريق الأول لكرة القدم على كأس الملك 2019 وقبل هذا الإنجاز حصوله وهو في الدرجة الأولى على فضية نهائي كأس الملك فهد رحمه الله كوصيفاً لبطل كأس موسم 1990 وهذين الإنجازين انجازات غير مسبوقة لا على مستوى أندية دوري الدرجة الأولى السعودي ولا على مستوى أندية القصيم. ويعتبر التعاون ثاني نادٍ من القصيم لعب مع الكبار بعد منافسه نادي الرائد في صعوده عام 1980 وفي دوري الكبار (الدوري المشترك) للممتاز والاولى وكان ذلك موسم 1982. موسم 1995 صعد ولأول مرة في تاريخه إلي الدوري السعودي الممتاز، وهبط بعد موسم واحد، وعاد في عام 1997 إلي الدوري الممتاز، وهبط بعد موسم واحد، وعاد ليصعد في عام 2010.

وفي موسم 2015/2016 حصل الفريق على المركز الرابع في الدوري السعودي للمحترفين والتأهل إلى دوري أبطال آسيا
كأول فريق من منطقة القصيم يتأهل إلى هذه البطولة.

مجلس الإدارة

البطولات والإنجازات

كرة القدم
 كأس خادم الحرمين الشريفين :
 البطل: 2019
 الوصيف: 1990، 2021
 كأس السوبر السعودي :
 الوصيف: 2019
 دوري الدرجة الأولى السعودي:
 اللقب(1): 1996–97
 الوصيف: 1994–95، 2009–10
 دوري الدرجة الثانية السعودي :
 البطل: 1978
 كأس الأمير فيصل بن فهد للدرجة الأولى والثانية:
 اللقب(4): 1996–97، 2000–01، 2007–08، 2008–09
 تأهل لدوري المحترفين السعودي عام 2010.
 في موسم 2015/2016 تأهل نادي التعاون إلى دوري أبطال آسيا كأول فريق من منطقة القصيم يتأهل إلى هذه البطولة.

كرة الطائرة

اللاعبين
مصدر

لاعبين غير مسجلين

المعارون

أبرز لاعبي التعاون

  حماد الحماد
  أحمد الشايع
  سليمان الطعيمي
  عبد الله العناز
  عبد الله المنصور
  أحمد السكاكر
  سعيد الاحمري
  سليمان الرشودي
  احمد ضاري
  النيلي
  فيصل كوري
  هاريسون شنجو
  ارثر
  شلومبا
  شيخ سيدي باه
  عبدالرحمن المطلق
  موسى سحاب
  عبد الرحمن السعوي
  عبد الله العريفي
  محمد الراشد
  بدر الخميس
  اندرسون داسيلفا
  باولو الو ايفولو
  جهاد الحسين
  لياندر تاوامبا
  أ ليخاندرو كاكو

العاب أخرى

نادي التعاون يزخر بالعديد من الألعاب وعلى رأسها كرة القدم التي كانت ولا زالت للعبة الشعبية الأولى، وكذلك لعبة كرة الطائرة، التي تعد اللعبة الثانية من حيث المتابعة الجماهيرية سواء في نادي التعاون أو في غيره من الأندية السعودية الأخرى، ويحتضن النادي عدد من الألعاب الفردية مثل لعبة كرة الطاولة والسباحة وكرة المضرب والكاراتية والتايكواندو والمصارعة الرومانية.

رؤساء النادي

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي نادي التعاون السعودي
 منتدى نادي التعاون السعودي

مراجع

أندية كرة قدم تأسست في 1956
تعاون
أندية كرة قدم في بريدة
الرياضة في بريدة
بريدة
تأسيسات سنة 1956 في السعودية

نادي التعاون (السعودية)


سودابة أو سوذابة بنت هاماورانشاه امرأة عربية ذكر اسمها في الشاهنامة وفي الأساطير الإيرانية. وكانت سودابة زوجة كيكاووس ولما رأت سياوش ابن كيكاووس عشقته فأرسلت الي سياوش تلتمس منه الدخول إلى دار أبيه. فلما دخل سياوش الحرم تزينت سودابة له وجلست علي الكرسي ودعت سياوش. فرفض سياوش طلبها، واما سودابة فخشمت وجهها وصاحت صيحة وسمعها الملك في مكانه وقالت سودابة للملك ان سياوش قد راودها. فأحضر الملك العلماء والموابذة وفاوضهم في القضية وقصد الملك بامتحان سياوش بالنار، فخرج سياوش من النار سالماً. ثم امر الملك كيكاووس بصلب سودابة. عفا سياوش عن سودابة فقبل الملك شفاعة سياوش فيها وعفا الملك عنها أيضاً وردّها إلى حجابها. عندما قتل سياوش في التوران باحتيال سودابة، ذهب رستم إلى بيت سودابة وألقاها من تختها وأخرجها من خدرها فوسطها في الطريق بنصفين.

المرأة في شاهنامه
شخصيات من الشاهنامة

سودابة


La partie basilaire de l'os occipital (ou apophyse basilaire de l'occipital ou corps de l'occipital) est la partie de l'os occipital situé devant le foramen magnum.

Description
La partie basilaire de l'os occipital est de forme quadrilatère et présente deux faces et quatre bords.

Faces

Face exocrânienne
La face inférieure exocrânienne présente à  devant le foramen magnum le tubercule pharyngien point d'insertion du fascia pharyngobasilaire.

En avant de ce tubercule se trouve une dépression allongée : la fossette naviculaire au fond de laquelle se trouve la fossette pharyngienne.

De chaque côté du tubercule il existe deux crêtes osseuse :

 une antérieure : la crête synostosique,
 une postérieure: la crête musculaire.

Entre ces deux crêtes s'insère le muscle petit droit postérieur de la tête.

En avant de la crête synostosique s'insère le muscle long de la tête.

Au bord du foramen magnum s'insère la membrane atlanto-occipitale antérieure.

Face endocrânienne
La face supérieure endocrânienne constitue la moitié inférieure du clivus.

Elle présente une rainure large et peu profonde qui s'incline vers le haut et vers l'avant à partir du foramen magnum qui supporte le bulbe rachidien.

Près du bord du foramen magnum s'attache la membrane tectoriale.

Sur les bords latéraux les sinus pétreux inférieurs s'insèrent dans des légères rainures.

Bords
Les deux bords latéraux sont reliés à la partie pétreuse de l'os temporal par du fibrocartilage.

Le bord antérieur est soudé au corps du sphénoïde.

Le bord postérieur limite en avant le foramen magnum et se continue avec les parties latérales de l'os occipital.

Embryologie
À la naissance, cette zone est rugueuse et inégale et est reliée au corps du sphénoïde par une plaque de cartilage.

Vers la vingt-cinquième année, cette plaque cartilagineuse est ossifiée, et l'occipital et le sphénoïde forment un os continu.

Galerie

Notes et références

Liens externes

Crâne

Partie basilaire de l'os occipital


Le terme variant préoccupant utilisé pour le SRAS-CoV-2, qui cause la COVID-19, est une catégorie utilisée pour les variants du virus pour lesquels les mutations de leur domaine de liaison au récepteur de la protéine de pointe (RBD) augmentent substantiellement l'affinité de liaison (par exemple, N501Y) dans le complexe RBD-hACE2 (données génétiques), tout en étant également lié à une propagation rapide dans les populations humaines (données épidémiologiques).

Avant cela, un variant émergent peut avoir été qualifié de « variant d'intérêt ». Pendant ou après une évaluation plus complète en tant que « variant préoccupant », le variant est généralement attribué à une lignée dans le système de nomenclature PANGOLIN et aux clades dans les systèmes Nextstrain et GISAID.

Pendant la pandémie de COVID-19, il a été observé que le virus du SRAS-CoV-2 mute, certaines combinaisons de mutations ponctuelles spécifiques s'avérant plus préoccupantes que d'autres. La surveillance s'effectue principalement pour des raisons de transmissibilité et de virulence, et aussi afin de détecter l'émergence possible de mutations d'échappement.

Critères
Plusieurs institutions de santé nationales et internationales (telles que le Centers for Disease Control and Prevention (CDC) (US), le Public Health England (PHE) et le COVID-19 Genomics UK Consortium (UK), ou encore le Canadian COVID Genomics Network (CanCOGeN)) utilisent les critères suivants pour définir ces variants en les qualifiants de « préoccupants » :
 Transmissibilité accrue,
 Augmentation de la morbidité,
 Mortalité augmentée,
 Risque accru de Covid long,
 Capacité d'échapper à la détection par des tests de diagnostic,
 Diminution de la sensibilité aux médicaments antiviraux (si et quand de tels médicaments sont disponibles),
 Diminution de la sensibilité aux anticorps neutralisants, qu'ils soient thérapeutiques (par exemple, plasma de convalescent ou anticorps monoclonaux) ou dans des expériences de laboratoire,
 Capacité d'échapper à l'immunité naturelle (par exemple, provoquer des réinfections),
 Capacité d'infecter des individus vaccinés,
 Risque accru de conditions particulières telles que syndrome inflammatoire multisystémique ou COVID à long terme,
Affinité accrue pour des groupes démographiques ou cliniques particuliers, tels que les enfants ou les personnes immunodéprimées.

Les variants qui semblent répondre à un ou plusieurs de ces critères peuvent être qualifiés de « variants d'intérêt » ou de « variants à l'étude » en attendant la vérification et la validation de ces propriétés. Une fois validés, les variants d'intérêt/à l'étude peuvent être renommés « variants préoccupants » par des organismes de surveillance, tels que le CDC. Une catégorie connexe est dénommée "variant de conséquence élevée", et est utilisée par le CDC s'il existe des preuves claires que l'efficacité des mesures de prévention ou d'intervention pour un variant particulier est considérablement réduite.

Variants déclarés

Canada
Au 12 mai 2021, le Canada comptait 3 variants préoccupants – B.1.1.7, B.1.351, et P.1.

États-Unis d'Amérique
Le Centers for Disease Control and Prevention tient à jour une liste de variants préoccupants.

En mai 2021, les variants préoccupants suivis étaient les variants B.1.1.7, B.1.351, B.1.427, B.1.429, et P.1.

En novembre 2022, le nouveau variant BN.1 avec la mutation R346T qui échappe à l'immunité et "au médicament utilisé par les personnes au système immunitaire affaibli", pourrait "doubler son nombre de contaminations tous les quinze jours".

Europe
Au 11 mai 2021, l'European Centre for Disease Prevention and Control déclarait 4 variants préoccupants, B.1.1.7, B.1.1.7+E484K, B.1.351, et P.1. Ils nommeront par ailleurs neuf autres variants sous le terme de variants d'intérêt (en anglais VOI, variant of interest) : B.1.525, B.1.427/B.1.429, P.3, B.1.616, B.1.617.1, B.1.617.2, B.1.617.3, B.1.620, et B.1.621, tandis que 17 autres variants étaient alors en cours d'étude.

En novembre 2021, l'European Centre for Disease Prevention and Control déclarait 4 variants préoccupants : Beta, Gamma, Delta, et B.1.1.529 (nommé Omicron); les variants Mu, Lambda et AY.4.2 étaient classés comme variants d'intérêt (en anglais VOI, variant of interest), tandis que 9 autres variants étaient alors en cours d'étude.

Organisation mondiale de la santé
L'OMS tient à jour une liste des variants préoccupants. Le 26 novembre 2021, elle déclare un nouveau variant préoccupant, le variant B.1.1.529, officiellement nommé Omicron d'après le système d'identification de l'OMS, et dont le premier cas a été reporté le 24 novembre 2021 par l'Afrique du Sud.

Royaume-Uni
En novembre 2021, le Royaume-Uni avait 15 variants sur sa watch list, dont 11 avec le statut de variants préoccupants, et 4 avec le statut de variants d'intérêt. Parmi les variants préoccupants se trouvaient les variants Alpha, Beta, Gamma, Delta, et VUI-21OCT-01/ A.Y 4.2.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Variants du SARS-CoV-2

SARS-CoV-2
+

Variant préoccupant


Hanoi de la răsărit la asfințit este un film românesc din 1967 regizat de Pavel Constantinescu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1967 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1967

Hanoi de la răsărit la asfințit


Glarența a fost un oraș medieval, situat pe coasta nord-vestică a Peloponezului, în prezent ruinat. După ce a încăput din mâinile Despotatului Moreei în cele ale Imperiului otoman, Glarența a cunoscut o perioadă de decadență și a fost în cele din urmă părăsită. Ruinele se află în apropierea orașului Kyllini.

 Orașe istorice

Glarența


The year 1775 in science and technology involved some significant events.

Biology
 The cheetah (Acinonyx jubatus) is described.

Chemistry
 May 25 – Joseph Priestley's account of his isolation of oxygen in the form of a gas ("dephlogisticated air") is read to the Royal Society of London.
 Torbern Bergman's  ("A Dissertation on Elective Attractions") is published, containing the largest tables of chemical affinity ever published.

Exploration
 July 30 – 3-year second voyage of James Cook completed, the first eastabout global circumnavigation, during which the Antarctic Circle has been crossed three times, Terra Australis shown to be a myth, and Larcum Kendall's K1 chronometer demonstrated to be a reliable timekeeper for the purpose of calculating longitude.

Mathematics
 Lagrange's Recherches d'Arithmétique develops a general theory of binary quadratic forms.
First Stanhope Demonstrator, a mechanical device to demonstrate and solve problems in logic, is produced by English aristocrat Charles Stanhope, 3rd Earl Stanhope.

Medicine
 English surgeon Percivall Pott finds the first occupational link to cancer, contributing to the science of epidemiology.
 German physician Melchior Adam Weikard anonymously publishes the textbook Der Philosophische Arzt including the earliest description of symptoms resembling attention deficit hyperactivity disorder.

Natural history
 February 21 – La Specola, Florence's Museum of Zoology and Natural History, opens to the public.
 Johan Christian Fabricius publishes his .
 Peter Forsskål's  (containing early observations on bird migration) and  are published posthumously, edited by Carsten Niebuhr.

Technology

 May 22 – James Watt's 1769 steam engine patent is extended to June 1800 by Act of Parliament of Great Britain and the first engines are built under it.
 Jacques-Constantin Périer operates a paddle steamer on the Seine, but it proves to be underpowered.
 Alexander Cumming patents the S-trap in London, laying the foundations for the modern flush toilet.
 Edinburgh confectioner Charles Spalding devises improvements to the diving bell, adding a system of balance-weights.
 Pierre-Simon Girard, age 10, invents a water turbine.
 December 30 – John Arnold takes out his first patent for improvements in the construction of marine chronometers in Britain, including the first for a compensation balance.
 Approximate date – Thomas Mudge invents the detached lever escapement for clocks and watches.
 French Academy of Sciences made the statement that the academy "will no longer accept or deal with proposals concerning perpetual motion."

Awards
 Copley Medal: Nevil Maskelyne

Births
 January 22 – André-Marie Ampère, French physicist (died 1836)
 February 9 – Farkas Bolyai, Hungarian mathematician (died 1856)
 May 10 – William Phillips, English geologist (died 1828)
 July 23 – Étienne-Louis Malus, French physicist and mathematician] (died 1812)
 September 30 – Robert Adrain, Irish-born mathematician (died 1843)
 November 19 – Johann Karl Wilhelm Illiger, German entomologist and zoologist (died 1813)

Deaths
 March 3 – Richard Dunthorne, English astronomer (born 1711)
 May 1 – Israel Lyons, English mathematician and botanist (born 1739; died of measles)
 October 25 – Johan Maurits Mohr, Dutch astronomer (born 1716)

References

18th century in science
1770s in science

1775 in science


Ignacio Cosidó Gutiérrez (Salamanca, 31 de julio de 1965) es un político español del Partido Popular. Ha sido miembro de las Cortes Generales desde 2004 hasta 2019, siendo senador en la  y  y  legislaturas y diputado en la  y  legislaturas.

Asimismo, ejerció como director general de la Policía Nacional entre 2012 y 2016.

Biografía

Primeros años
Nacido el 31 de julio de 1965 en Salamanca, Cosidó se licenció en Ciencias Políticas por la  Universidad Complutense de Madrid. Ha sido un colaborador destacado del Grupo de Estudios Estratégicos (GEES), un think-tank de ideario neoconservador.

Su actividad política comenzó en 1988, como secretario general de las «Juventudes Liberales». Posteriormente ejerció de secretario de Acción Política de las Nuevas Generaciones (NN.GG.) del Partido Popular (PP). Fue asesor de Defensa en el Grupo Parlamentario Popular en el Congreso de los Diputados en la VI Legislatura.

En 1994 leyó su tesis doctoral en historia por la  Universidad Nacional de Educación a Distancia ante un tribunal formado por el historiador Javier Tusell, por Juan Gómez Castañeda, por su colega en el GEES Florentino Portero, así como por dos diputados entonces del PP en el Congreso, Cristóbal Montoro y Luis Gamir Casares.

Diplomado también en Defensa Nacional por el Centro Superior de Estudios de la Defensa Nacional (CESEDEN), ha sido profesor asociado en la Universidad Carlos III de Madrid, en la Universidad Pontificia Comillas y en el Instituto Universitario Gutiérrez Mellado.

Tras la victoria del PP en las elecciones generales de 1996, se convirtió en Jefe de Gabinete del nuevo director general de la Guardia Civil, Santiago López Valdivieso.

Primera etapa en las Cortes Generales

Cosidó fue elegido senador en las elecciones generales de 2004 por la circunscripción electoral de Palencia. Alineado al ala más reaccionaria del PP, adquirió perfil político criticando al PSOE —que había llegado al poder tras las elecciones de 2004— en la cámara alta durante la  legislatura. En 2005, Cosidó crtiticó a Gregorio Peces-Barba, el nuevo alto comisionado de Apoyo a las Víctimas del Terrorismo y uno de los padres de la Constitución Española de 1978, tachando al jurista de «alto comisionado para el diálogo y el amparo de los verdugos terroristas». También se sumó a las teorías de la conspiración del 11M. Fue un asiduo columnista de Libertad Digital.

Resultó elegido diputado en el Congreso en las generales de 2008, representando a la provincia de Palencia durante la  legislatura. Renovó su acta de diputado en las elecciones de 2011, ejerciendo brevemente de parlamentario en la  legislatura. En su trayectoria en la cámara baja ejerció de portavoz de Interior del Grupo Parlamentario Popular, distinguiéndose por sus críticas a Alfredo Pérez Rubalcaba, llegando Cosidó a implicar a este último en el caso Faisán.

Director general de la Policía
Nombrado en diciembre de 2011 (con la victoria del PP en las generales de 2011 y la consiguiente llegada a la presidencia del Gobierno de Mariano Rajoy) como director general del Cuerpo Nacional de Policía (CNP), Cosidó tomó posesión del cargo el 2 de enero de 2012. Durante su mandato como director del CNP, Cosidó creó en 2012 la «Unidad de Planificación Estratégica y Coordinación», de funciones inciertas, más allá de una confusa definición genérica, y que en de vez dedicarse simplemente al análisis de inteligencia ejecutaba labores similares a las del Centro Nacional de Inteligencia, conociéndose con el nombre informal de «pequeño CNI» o la «CIA de Cosidó».

Con el nombramiento como nuevo ministro de Interior de Juan Ignacio Zoido en noviembre de 2016, este último reestructuró los altos cargos del ministerio, cesando a Cosidó como director general.

Vuelta al Senado

En diciembre de 2016, poco después de su cese como director general del Cuerpo de Policía, Cosidó volvió a la cámara alta, al ser designado senador por las Cortes de Castilla y León con el único apoyo en el parlamento regional del grupo parlamentario popular (lo que hizo necesaria una segunda ronda de votaciones); pasó a presidir en la Cámara alta la Comisión Especial sobre la Evolución de la Demografía.

Después del encumbramiento de Pablo Casado a la presidencia del Partido Popular (ahora en la oposición tras la moción de censura a Mariano Rajoy impulsada por el Grupo Parlamentario Socialista) en el verano de 2018, el nuevo líder del PP designó a Cosidó como portavoz del Grupo Popular en el Senado, donde el partido disfrutaba de mayoría absoluta.

En noviembre de 2018 un mensaje de WhatsApp de Cosidó dirigido a sus correligionarios del grupo popular en el Senado se hizo público. En el mensaje, que según Cosidó era el «reenvío» de otro que había recibido a través de un grupo privado que no quiso revelar, Cosidó explicaba el acuerdo alcanzado tentativamente entre el PSOE y el PP para la renovación del Consejo General del Poder Judicial (CGPJ), poniendo en valor que el cuerpo colegiado encargado del nombramiento de jueces tendría al magistrado de tendencia conservadora Manuel Marchena como presidente, a la vez que enfatizó que el PP mantendría la presidencia por la «puerta de atrás» de la Sala Segunda de lo Penal del Tribunal Supremo (responsable del enjuiciamiento a parlamentarios y a miembros del gobierno) y también presidiría la Sala 61 (responsable de la ilegalización de partidos políticos).

Duramente criticado por una percibida concepción partisana del funcionamiento del poder judicial, y con los rivales políticos pidiendo su dimisión, Cosidó lamentó el tono del mensaje pero declinó la posibilidad de dimitir, declarando contar con el pleno respaldo del líder de su partido, Casado. Marchena procedió entonces a renunciar a una candidatura para la presidencia dual del CGPJ y del Tribunal Supremo,
 y el PP declaró rota cualquier posibilidad de retomar negociaciones con el PSOE para la renovación del CGPJ mientras la ministra de Justicia Dolores Delgado no dimitiera, prolongándose de esta manera el mandato de Carlos Lesmes.

En diciembre de 2018 la sala número 61 del Supremo (una sala especial conformada por el presidente del Supremo Carlos Lesmes, los presidentes del resto de salas y los magistrados más antiguos y más nuevos de cada una de ellas) consideró «inaceptable» el contenido del mensaje, señalando que el mensaje «retrata» a su autor, que desconocería «por completo» el funcionamiento de la Administración de Justicia y que demostraría «una inaptitud de raíz para conocerla».

El 23 de julio de 2019 las Cortes de Castilla y León no renovaron su designación, designando en su lugar al político Javier Maroto.

No obstante, en septiembre de 2019 la Junta de Castilla y León encontró un puesto para Cosidó como «personal eventual».

Pensamiento y filiación política
Católico practicante, Cosidó abraza un pensamiento conservador y profundamente religioso. Se le considera adscrito al «ala dura» del PP. Ha sido destacado en algunos medios de comunicación como uno de las figuras de mayor confianza en el partido de su líder Pablo Casado.

En 2008 declaró que los inmigrantes musulmanes suponen «un riesgo para nuestra democracia» porque en sus costumbres e ideas traen a España un modelo de vida que presenta «incompatibilidades serias».

Obras
Coautor

Notas

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en el Congreso de los Diputados
 Ficha en el Senado

Políticos del Partido Popular
Diputados por la provincia de Palencia
Diputados de la IX Legislatura de España
Diputados de la X Legislatura de España
Senadores de la VIII Legislatura de España
Directores Generales del Cuerpo Nacional de Policía de España
Senadores por designación de las Cortes de Castilla y León
Senadores de la XII Legislatura de España
Senadores de la XIII Legislatura de España
Teóricos de la conspiración del 11-M
Nacidos en Salamanca

Ignacio Cosidó


Liljebille (Lilioceris lilii) er en bille som tilhører familiegruppen bladbiller (Chrysomelidae). Den lever på forskellige liljer og kan være et plagsom dyr i haven.

Udviklingen af Lilioceris lilii

Noter

Bladbiller
Skadedyr
Lilje-familien

Liljebille


El Pago Youth F.C. es un club de fútbol de Pago Pago, Samoa Americana. Se destaca tanto en la liga masculina como en la femenina, consiguiendo los dos títulos en repetidas ocasiones. El conjunto masculino presenta dos equipos, uno A y otro B para afrontar la liga local.

Plantilla

Actualizado al 28 de enero de 2019.

Palmarés

 Liga de Fútbol FFAS (8): 2008, 2010, 2011, 2012, 2016, 2017, 2018 y 2019.
 Campeonato Femenino de Samoa Americana (1): 2011
 Segunda División de Samoa Americana (1): 2015

Referencias

Enlaces externos
 Pago Youth en ceroacero

Equipos de fútbol de Samoa Americana

Pago Youth FC


Teresa Stela Barbosa Silva Santos (Fortaleza, 7 de junho de 1998) é uma modelo e rainha da beleza brasileira, vencedora do concurso Miss Brasil 2021. Como Miss Brasil, Santos representou o Brasil no concurso Miss Universo 2021 em Eilat, Israel. Ela já havia sido coroada Miss Ceará 2021 e Miss Ceará 2018, e colocada como segunda colocada no Miss Brasil 2018. Ela é a quarta mulher cearense a vencer o Miss Brasil.

Biografia
Santos nasceu em Fortaleza, capital do Ceará, e tem raízes familiares na Bahia.

Participou do concurso de beleza

Miss Ceará
Santos iniciou sua carreira de pomposo em 2018, após competir no Miss Ceará 2018. Na época da competição, Santos não tinha nenhuma experiência de pompa e pouca ideia do que esperar. Ela representou Groaíras no concurso e acabou ganhando o título, que a qualificou para competir no Miss Brasil 2018. O Miss Brasil 2018 foi posteriormente realizado no dia 26 de maio de 2018, no Riocentro do Rio de Janeiro. Na competição, o Santos avançou para o Top 15, Top 10, Top 5 e acabou se classificando como 3º lugar, atrás da vencedora Mayra Dias, do Amazonas.

Depois do Miss Brasil 2018, Santos deu um hiato na pompa. Posteriormente, ela voltou em 2021, como concorrente no Miss Ceará 2021. Santos acabou conquistando o título, tornando-se bicampeão estadual no Ceará.

Miss Brasil 2021
Como Miss Ceará 2021, Santos se classificou para disputar o Miss Brasil 2021. A competição estava programada para ser a edição inaugural da nova competição Miss Universo Brasil, sob nova liderança. A final foi filmada em 7 de novembro de 2021, a bordo do navio de cruzeiro MSC Preziosa. Na competição, o Santos avançou para os Top 15, Top 10, Top 5 e Top 3; como a final estava programada para ir ao ar dois dias após as filmagens, os clímax dos três finalistas foram filmados, enquanto apenas os do vencedor seriam incluídos na transmissão. No dia 9 de novembro, foi ao ar a final que revelou que Santos havia sido coroada a vencedora, tornando-a a quarta cearense a conquistar o título.

Como Miss Brasil 2021, Santos representou o Brasil no concurso Miss Universo 2021 em Eilat, Israel.

Ligações externas
 Página oficial do Miss Brasil
 Página oficial do Miss Universo

Vencedoras do Miss Brasil
Modelos do Ceará
Miss Ceará
Modelos femininos do Brasil
Naturais de Fortaleza
Concorrentes do Miss Universo
Misses do Brasil

Teresa Santos


La peine de mort en Turquie a été abolie le , et dès le  pour les crimes de droit commun. Le pays ne comptait plus alors aucune exécution capitale depuis 1984.

En 2016, Recep Tayyip Erdoğan indique sa volonté de remettre en place la peine capitale.

Histoire

Application de la peine de mort jusqu'en 1984

La Turquie ratifie le protocole n°6 de la Convention européenne des droits de l'homme du  concernant l'abolition de la peine de mort. Le dernier condamné est exécuté en 1984, à la suite de quoi, bien que l'exécution capitale soit toujours en vigueur, aucune exécution ne soit plus menée.

Abolition en 2002 puis 2004
Le , alors que Bülent Ecevit est Premier ministre, la peine de mort est abolie pour les crimes de droit commun. Cette mesure est explicitement adoptée par la Grande Assemblée nationale de Turquie de manière que leur pays adhère à la Convention européenne des droits de l'homme, préalable indispensable à une éventuelle entrée dans l'Union européenne.

La Cour constitutionnelle confirme, dans son arrêt du , la validité de la loi abolissant la peine de mort ; les peines prononcées mais non exécutées sont automatiquement commuées en sentences de prison à vie.

Souhait de remise en place dans les années 2010
Au cours des années 2010, mais plus particulièrement à partir de 2016, à la suite de la tentative de coup d'État, le président Recep Tayyip Erdoğan déclare qu'il souhaite rétablir la peine de mort, par voie de référendum ; toutefois, l'Union européenne avertit à cette occasion la Turquie que la réintroduction de la peine de mort rend de facto inenvisageable l'adhésion de la Turquie à l'Europe.

Le président turc affirme ainsi vouloir  calquer sa législation criminelle sur celles des États-Unis, de la  ou de la Chine. Dans le discours d'Erdoğan, ce rétablissement viserait prioritairement les coupables de meurtres de masse ; mais selon l'immense majorité des observateurs, la principale cible de cette mesure seraient les activistes kurdes du Parti des travailleurs du Kurdistan, et en particulier Abdullah Öcalan, enfermé dans les geôles turques depuis 1999.

Toutefois, le rétablissement de la peine de mort nécessite de modifier la Constitution, ce qui nécessite une majorité que ne possède pas le Parti de la justice et du développement (AKP) : le Parti républicain du peuple et le Parti démocratique des peuples y sont opposés, et le seul soutien dont dispose l'AKP est celui, insuffisant, du Parti d'action nationaliste

Références

Liens externes

Politique en Turquie
Turquie
Droit en Turquie

Peine de mort en Turquie


Aceasta este o listă de actori din Statele Unite ale Americii (I-L):

I
Dyanne Iandoli - Ice T - John Ingle - Frank Inn - Laura Innes - Manu Intiraymi - John Ireland (actor) - Kathy Ireland - Iron Eyes Cody - Amy Irving - Chris Isaak - Burl Ives - Tommy Ivo -

J
Jeremy Jackson - Janet Jackson - Jennifer Jackson - Jonathan Jackson (actor) - Joshua Jackson - Kate Jackson - Mary Jackson - Mary Ann Jackson - Sammy Jackson - Samuel L. Jackson - Sherry Jackson - Glen Jacobs - Nicole Jaffe - Sam Jaffe (actor) - Dean Jagger - Brion James - Kevin James - Thomas Jane - Conrad Janis - Elsie Janis - Allison Janney - David Janssen - Claude Jarman mlajši - Gabriel Jarret - Billy Jayne - Myles Jeffrey - Anne Jeffreys - Herbert Jeffreys - Annalee Jefferies - Allen Jenkins - Richard Jenkins - Jennifer Schwalbach - Claudia Jennings - Penny Johnson Jerald - Adele Jergens - George Jessel (actor) - Michael Jeter - Isabel Jewell - Ann Jillian - Pennelope Jimenez - Robert Joel - Scarlett Johansson - John Doman - Tylyn John - Amy Jo Johnson - Anne-Marie Johnson - Arte Johnson - Ashley Johnson - Ben Johnson (actor) - Brad Johnson - Debi Johnson - Don Johnson - Dwayne Johnson - Echo Johnson - Lynn-Holly Johnson - Rafer Johnson - Russell Johnson - Tor Johnson - Van Johnson - Kristen Johnston - JoJo - Angelina Jolie - Frankie Jonas - Kevin Jonas - Joe Jonas - Nick Jonas - Jonathan Winters - L.Q. Jones - Anissa Jones - Ben Jones (actor) - Buck Jones - Carolyn Jones - Cherry Jones - Dean Jones (actor) - Eddie Jones (actor) - James Earl Jones - Janet Jones - January Jones - Jeffrey Jones - Lauren Jones - Mickey Jones - Orlando Jones - Robert Earl Jones - Sam J. Jones - Shirley Jones - Tommy Lee Jones - Kathryn Joosten - Leslie Jordan - Michael B. Jordan - Will Jordan - Allyn Joslyn - Milla Jovovich - Leatrice Joy - Brenda Joyce (actriță) - Ashley Judd - Christopher Judge - Janet Julian - Rupert Julian - Gordon Jump - Victoria Justice -

K
KJ - Suzanne Kaaren - Jane Kaczmarek - Madeline Kahn - Stacy Kamano - Melina Kanakaredes - Steve Kanaly - Carol Kane - Gabe Kaplan - James Karen - John Karlen - Alexandria Karlsen - Richard Karn - Jay Karnes - Alex Karras - Cody Kasch - Jean Kasem - Katrina Leskanich - Andreas Katsulas - Nicky Katt - William Katt - Omri Katz - David Kaufman (actor) - Julie Kavner - Danny Kaye - Wendy Kaye - Tim Kazurinsky - Kea Wong - Stacy Keach - James Keach - Staci Keanan - Buster Keaton - Diane Keaton - Joshua Keaton - Michael Keaton - Andrew Keegan - Scarlett Keegan - Howard Keel - Ruby Keeler - Monica Keena - Tom Keene - Catherine Keener - Bob Keeshan - Jack Kehler - Stacy Keibler - Keith Szarabajka - Brian Keith - David Keith - Robert Keith - Tim Kelleher - Sally Kellerman - DeForest Kelley - Malcolm David Kelley - Catherine Kellner - Paul Kelly (actor) - Amber Rose Kelly - Brian Kelly - Daniel Hugh Kelly - David Patrick Kelly - Dorothy Kelly - Gene Kelly - Grace Kelly - Jean Louisa Kelly - Lisa Robin Kelly - Moira Kelly - Nancy Kelly - Linda Kelsey - Charlotte Kemp - Kerri Kendall - George Kennedy - Jamie Kennedy - Merna Kennedy - Sheila Kennedy - Kari Kennell - Tom Kenny - Enid Kent - Ken Kercheval - Joanna Kerns - Margaret Kerry - Lance Kerwin - Kevin Weisman - Evelyn Keyes - T'Keyah Crystal Keymáh - Kid 'n Play - Nicole Kidman - Richard Kiel - Susan Kiger - Richard Kiley - Victor Kilian - Val Kilmer - Charles Kimbrough - Richard Kind - Anita King - Adrienne King - Cammie King - Chris Thomas King - Jaime King - Perry King - Rosalie King - Lana Kinnear - Kathy Kinney - Alyson Kiperman - George Kirby - Justin Kirk - Phyllis Kirk - Tommy Kirk - Stan Kirsch - Tawny Kitaen - Helen Kleeb - Chris Klein (actor) - Diane Klimaszewski - Elaine Klimaszewski - Kevin Kline - Richard Kline - Jack Klugman - Robert Knepper - Evel Knievel - Christopher Knight - Shirley Knight - Ted Knight - Wayne Knight - Wyatt Knight - Don Knotts - Josh Andrew Koenig - Walter Koenig - Susan Kohner - Clarence Kolb - Sharry Konopski - Bernie Kopell - Harvey Korman - Mary Kornman - Charlie Korsmo - Apollonia Kotero - Yaphet Kotto - Nancy Kovack - Martin Kove - Sarah Kozer - Linda Kozlowski - Jane Krakowski - Clare Kramer - John Krasinski - Brian Krause - Peter Krause - Sabrina Krievins in Erika Krievins - Marta Kristen - David Krumholtz - Lisa Kudrow - Sheila Kuehl  - Judy Kuhn -  Nancy Kulp - Mila Kunis - Richard Kuranda - Emily Kuroda (actriță) - Troy Kurtis - Swoosie Kurtz - Ashton Kutcher - Alexandra Kyle -

L
Alison LaPlaca - Laura La Plante - Rod La Rocque - Lash La Rue - Eriq La Salle - Lucille La Verne - Florence La Badie - Shia LaBeouf - Winona LaDuke - Felicity LaFortune - Barbara La Marr - Robia LaMorte - Adam LaVorgna - Matthew Laborteaux - Patrick Labyorteaux - Nick Lachey - Alan Ladd - Cheryl Ladd - Chris Ladd - Diane Ladd - Jordan Ladd - James Lafferty - Bert Lahr - Christine Lahti - Arthur Lake (actor) - Patricia Lake - Ricki Lake - Veronica Lake - Christine Lakin - Hedy Lamarr - Adam Lamberg - Karen Lamm - Dorothy Lamour - Burt Lancaster - John de Lancie - Juliet Landau - Martin Landau - David Lander - Steve Landesberg - Sonny Landham - Carole Landis - Forrest Landis - Jessie Royce Landis - Joe Lando - Michael Landon - Ali Landry - sestre Lane - Abbe Lane - Diane Lane - Nathan Lane - June Lang - Lex Lang - Harry Langdon - Hope Lange - Jessica Lange - Ted Lange - Frank Langella - Heather Langenkamp - A. J. Langer - Frances Langford - Wallace Langham - Robert Lansing (actor) - John Larroquette - David Larsen - Christine Larson - Jack Larson - Ali Larter - Louise Lasser - Chester Lauck - Billy Laughlin - Tom Laughlin (actor) - Laurel and Hardy - Lauren Bosworth - Dan Lauria - Piper Laurie - Ed Lauter - Taylor Lautner - Linda Lavin - Jennifer Lavoie - John Phillip Law - Marc Lawrence - Andrew Lawrence (actor) - Carol Lawrence - Florence Lawrence - Joey Lawrence - Matthew Lawrence - Rosina Lawrence - Bianca Lawson - Maggie Lawson - Paul Le Mat - Matt LeBlanc - Clayton LeBouef - Kelly LeBrock - Adam LeFevre - Lance LeGault - Mervyn LeRoy - Hal LeSueur - Nicholas Lea - Britt Leach - Cloris Leachman - Christina Leardini - Denis Leary - Rex Lease - Frederic Lebow - Charles Lederer - Brandon Lee - China Lee - Daniel Curtis Lee - Diana Lee - Gypsy Rose Lee - Jason Lee (actor) - Jason Scott Lee - Julia Lee - Luann Lee - Peggy Lee - Shannon Lee - Sheryl Lee - William Gregory Lee - Andrea Leeds - Lila Leeds - Erica Leerhsen - Michael Legge (filmski producent) - Henry Lehrman - Ron Leibman - Hudson Leick - Janet Leigh - Jennifer Jason Leigh - Katie Leigh - Leisha Hailey - Chris Lemmon - Jack Lemmon - Mark Lenard - Thomas Lennon - Adriane Lenox - Bethany Joy Lenz - Nicole Marie Lenz - Marion Leonard - Leonard Stone - Gloria Leonard - Joshua Leonard - Robert Sean Leonard - Marianne Leone Cooper - Al Leong - Téa Leoni - Chauncey Leopardi - Logan Lerman - Ken Lerner - Michael Lerner (actor) - Jennifer LeRoy - Joan Leslie - Tom Lester - Jared Leto - Al Lettieri - Ken Leung - Oscar Levant - Paul Levesque - Samm Levine - Al Lewis - Geoffrey Lewis - Jenny Lewis - Juliette Lewis - Richard Lewis (comic) - Vicki Lewis - Jennifer Lien - Judith Light - Matthew Lillard - Iyari Limón - Tiffany Limos - Lar Park Lincoln - Linda Harrison - Hal Linden - Kate Linder - Audra Lindley - Delroy Lindo - Amy Lindsay - Laura Linney - Larry Linville - Alex D. Linz - Ray Liotta - Jonathan Lipnicki - Peggy Lipton - John Lithgow - Little Jack Little - Angela Little - Cleavon Little - Lucy Liu - Blake Lively - Eric Lively - Margaret Livingston - Ron Livingston - Liz Sheridan - Christopher Lloyd - Danny Lloyd - Jake Lloyd - Lisa Lo Cicero - David Lochary - Sondra Locke - Anne Lockhart - June Lockhart - Heather Locklear - Gary Lockwood - Harold Lockwood - Philip Loeb - Cirroc Lofton - Robert Loggia - Lindsay Lohan - Alison Lohman - Kristanna Loken - Carole Lombard - Jason London - Jason and Jeremy London - Jeremy London - Julie London - Tom London - Audrey Long - Howie Long - Justin Long - Nia Long - Richard Long (actor) - Shelley Long - Eva Longoria - Mike Lookinland - Jennifer Lopez - Phillips Lord - Del Lord - Traci Lords - Lisa Loring - Marion Lorne - Lori Loughlin - Julia Louis-Dreyfus - Anita Louise - Tina Louise - Demi Lovato - Courtney Love - Melody Love - Frank Lovejoy - Candy Loving - Celia Lovsky - Rob Lowe - Carey Lowell - Scott Lowell - Robert Lowery (actor) - Lynn Lowry - Michael Lowry (actor) - Myrna Loy - Josh Lucas - Wilfred Lucas - Shannon Lucio - Laurence Luckinbill - Charles Ludlam - Derek Luke - Jamie Luner - Alfred Lunt - Ida Lupino - Kellan Lutz - Alexandra Lydon - Jane Lynch - Richard Lynch - Carol Lynley - Diana Lynn - Ginger Lynn - Jeffrey Lynn - Ben Lyon - Sue Lyon - Natasha Lyonne -

Note

americani
Actori
 Listă

Listă de actori americani (I-L)


Zeyrek Camii veya Pantokrator Manastırı Kilisesi (Yunanca: Μονή του Παντοκράτορος Χριστού Moni tu Padokratoros Hristu) İstanbul'un Zeyrek semtinde, Bizans dönemi kilisesinden dönüştürülmüş cami. Yapı, iki kilise ve ortalarındaki bir şapelden oluşmaktadır. Orta Dönem Bizans mimarisinin İstanbul'daki en karakteristik örneklerinden biri olarak gösterilmektedir. Ayrıca gene İstanbul'da, Bizans İmparatorluğu'nca inşa edilip günümüze ulaşabilmiş, Ayasofya'dan sonraki en büyük dini yapıdır.

Konumu
Fatih ilçesinde, Fazilet, İbadethane ve İbadethane Arkası sokaklarının çevrelediği alanda bulunur. Haliç'e hâkim bir tepedeki geniş bir arazi üzerinde inşa edilmiştir. Zeyrek semti, adını bu camiden alır.

Tarihçe

Bizans Dönemi
İmparator II. İoannis'in eşi İmparatoriçe Macaristanlı İrini, 1124 yılı dolaylarında Hristos Pantokrator'a ("Evrenin Hakimi İsa Mesih") ithaf ettiği, kilise, kütüphane ve hastaneden oluşan bir manastır kompleksi inşa etmeye başladı. Mimarı Nikeforos olarak bilinmektedir.

Eşinin 1134 yılındaki ölümünden sonra II. İoannis, ilk kilisenin kuzeyine Theotokos Elaiusa'ya ("Şefkatli Meryem Ana") ithaf ettiği ayrı bir kilise daha inşa etti. Son olarak (en geç 1136 yılında) iki kilisenin ortasına Arhangelos Mikhail'e ("Başmelek Mikail") ithaf edilen bir mezar şapeli inşa ettirerek kiliseleri birleştirip yekpare bir yapı haline getirdi. Bu aşamada yapının güneyine bir avlu, güneydeki kiliseye de bir dış narteks eklendi.

Şapel, zamanla Komnenos ve Paleologos hanedanlarının imparatorluk mozolesi haline geldi. Öyle ki, Havariyyun Kilisesi'nden sonra en fazla Bizans imparatorunun defnedildiği yapı olmuştur. Komnenos hanedanlığından, manastırın banileri II. İoannis ve eşi İrini, oğulları İmparator I. Manuil ve eşi Sulzbachlı Bertha; Paleologos hanedanlığından İmparator II. Manuil ve VIII. İoannis buraya defnedilmişlerdir.

Dördüncü Haçlı Seferinden sonra İstanbul'un Latin hakimiyetine girdiği dönemde kompleks, Venedikli Latin Katolik din adamlarının makamı haline geldi. Bu sırada manastırda bulunan pek çok kutsal obje, Avrupa'nın çeşitli şehirlerine götürüldü. Venedik'te bulunan San Marco Bazilikası'ndaki Pala d'Oro altar panosunun üst kısmındaki 7 adet mine ikonanın buradan götürüldüğü düşünülmektedir.

1261 yılında VIII. Mihail'in İstanbul'u yeniden ele geçirmesinin ardından manastır, tekrar Ortodoks rahiplerin himayesine geçmiştir.

Osmanlı ve Cumhuriyet Dönemi
İstanbul'un fethinden sonra manastırın keşiş hücreleri medreseye çevrilerek İstanbul'daki Osmanlı'ya ait ilk eğitim kurumu olarak faaliyet gösterdi. Kiliseler de cami ve derslik olarak kullanılmıştır. Medresenin ilk müderrislerinden Molla Zeyrek Efendi, camiye günümüzdeki ismini vermiştir. 1470 yılında Fatih Külliyesi'nin tamamlanmasıyla birlikte medrese yeni yerine taşındı ve burada bulunan hücreler de terk edilip zamanla bütünüyle yok oldular. Caminin minaresinin de II. Mehmed döneminde inşa edildiği düşünülmektedir.

18. yy'da bölgede etkili olan büyük bir yangın (1756) ve depremin (1766) ardından bina, ciddi ölçüde tahribata uğramış ve ardından III. Mustafa döneminde geçirdiği geniş çaplı onarımdan sonra günümüzdeki halini almıştır.

20. yy'ın ortalarına doğru iyice bakımsız halde kalan cami, ilerleyen yıllarda (1953, 1966, 1995, 2006) bir dizi iyileştirme ve restorasyondan geçmiştir. Son olarak, 2009'da başlayıp 9 yıl süren büyük ölçekli bir restorasyondan sonra 29 Mayıs 2019'da yeniden ziyarete açıldı.

Mimari

Taş işçiliği(Orta dönemdeki Bizans mimari simgesi) girintili tuğla tekniğine kısmen adapte edildi. Bu teknikte birbiri ardına gelen tuğlalar duvar çizgisinin arkasına monte edildi ve karışım yatağına daldırıldı. Bundan dolayı karışım katmanının kalınlığı, normal tuğla katmanının üç katı fazlasıdır.

Caminin yakınında (Pantokrator Manastırı'na ait küçük bir Bizans yapısına dayanan), küçük Şeyh Süleyman Mescidi yer almaktadır.

Bir bütün olarak bu kompleks, dönemin İstanbul'undaki Bizans stilinin (orta döneminin) en tipik mimari örneğini temsil ettiği söylenir.

İmparatorluk şapeli tonozlarla örtülüdür ve üstüne iki kubbe oturmaktadır.

Kuzey kilisesinin tek kubbesi vardır ve saçak hattı boyunca uzanan üçgen motifi ve köpek dişi ile oyulmuş friziyle dikkat çekici haldedir.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Zeyrek Sarnıcı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Zeyrek Camii ve  Tanıtımı

İstanbul'daki camiye çevrilen kiliseler
Fatih'teki camiler
İstanbul'daki Bizans yapıları
İstanbul'un Tarihî Alanları
Konstantinopolis kilise ve manastırları
Zeyrek

Zeyrek Camii


Cäcilie Margarete Annemarie Hübner () a fost o lingvistă germană specializată în germanistică și neerlandistică.

Biografie
Annemarie Hübner a fost fiica lui Hermann Carl August Hübner. Tatăl ei a fost profesor și director al Gimnaziului Reformat din Elmshorn, unde Annemarie Hübner și-a petrecut primii ani de viață. După absolvirea liceului din Elmshorn în anul 1928, a studiat limba și literatura germană, limba și literatura engleză, filosofia și psihologia la Universitatea din Hamburg. Ea s-a specializat în filologia germană de jos, care era predată de Conrad Borchling și Agathe Lasch. În perioada studiilor Hübner a lucrat la arhivele lexicale ale Seminarului de Germanistică. Teza ei de doctorat din 1938, elaborată sub îndrumarea profesorului Hans Teske, era intitulată "Studien zur Sprachform des frühen Hamburger Hochdeutsch". Lucrarea, care avea legături metodologice cu studiile Agathei Laschs referitoare la istoria veche a limbii scrise din Berlin, nu a fost niciodată tipărită din cauza izbucnirii celui de-al Doilea Război Mondial. Până la începerea celui de-al Doilea Război Mondial, Hübner nu a întrerupt contactul cu profesoara Agathe Lasch, care a trebuit să părăsească Universitatea din Hamburg imediat după preluarea puterii de către naziști.

Începând din 1940, Hübner a lucrat, inițial fără plată, ca asistent științific la elaborarea dicționarului limbii germane medii. În plus, ea a predat la Seminarul de Germanistică în următorii ani, ținând mai multe cursuri de limbi germanice: gotică, saxonă veche, germană de sus mijlocie, germană de sus nouă și neerlandeză mijlocie. Din 1943 până în 1948 a lucrat provizoriu ca asistent la Seminar. După sfârșitul celui de-al Doilea război mondial, a demisionat din poziția sa, ca și alți oameni de știință, astfel încât pozițiile universitare să poată fi ocupate de colegii reveniți din război.

Hübner a predat acum limba neerlandeză și a participat din 1951 la elaborarea dicționarului limbii germane de jos mijlocii, sub conducerea lui Gerhard Cordes. În 1956 Hübner a obținut un post permanent de lector de limba neerlandeză și de limba afrikaans și a predat până la pensionare, în anul 1976, la Universitatea din Hamburg. Chiar și după pensionare, ea a continuat să predea până în ultimii ani de viață, adesea fără a fi plătită. În timpul carierei didactice la Universitatea din Hamburg, a înființat un seminar regulat de limba neerlandeză mijlocie și a abordat, de asemenea, în cursurile ei chestiuni de artă și de istorie literară. Din 1958 până în 1972 profesoara Hübner a fost membru al consiliului Societății Germano-Neerlandeze din Hamburg, care îi sprijinea pe studenți să studieze limba neerlandeză și să obțină burse de studiu în Țările de Jos.

În 1959 profesoara Hübner a fost însărcinată de Tribunalul Districtual din Lübeck să elaboreze un aviz comparativ cu privire la autenticitatea surselor traducerii în limba germană a Jurnalului Annei Frank. Institutul Neerlandez pentru Documentarea Războiului a confirmat ulterior evaluarea lui Hübner într-un studiu cuprinzător.

Activitatea științifică
Annemarie Hübner și-a dedicat activitatea în principal elaborării dicționarului limbii germane de jos mijlocii, pentru care a redactat numeroase articole. Din 1956 până în 1974 a fost responsabilă pentru apariția a șapte ediții ale dicționarului. Cinci ediții conțin volumul III elaborat de Hübner, care începe cu litera "S". În plus, Hübner a scris eseuri referitoare la istoria limbii germane de jos. Ea a elaborat manuale care au apărut în editura Langenscheidt și a tradus din limba neerlandeză cărți de beletristică și cărți pentru copii. Ulterior, Hübner s-a ocupat cu actualizarea lingvistică a unor surse importante despre istoria bisericilor din nordul Germaniei în perioada modernă timpurie.

Onoruri
Annemarie Hübner a fost membru din străinătate al Academiei Regale Suedeze de Științe (din 1961) și al Academiei Regale Neerlandeze de Arte și Științe (din 1963). Ambele alegeri dovedesc un nivel înalt de recunoaștere a activității științifice a lui Hübner în afara Germaniei.

Note

Bibliografie
 Mirko Nottscheid: "Hübner, Annemarie", în: Hamburgische Biografie. vol. 4, Wallstein, Göttingen 2008, , pp. 163–165.

Nașteri în 1908
Decese în 1996
Lingviști germani
Germaniști
Membri ai Academiei Regale Suedeze
Oameni din Hamburg
Membri ai Academiei Regale Neerlandeze de Arte și Științe

Annemarie Hübner


Salinas de Garci Mendoza es un municipio y localidad de Bolivia, capital de la Provincia Ladislao Cabrera en el departamento de Oruro. El municipio tiene una superficie de 5.591 km², y cuenta con una población de 11.878 habitantes (según el Censo INE 2012).

El municipio está situado junto a los cerros de San Pedro y San Pablo, entre los salares de Uyuni y Coipasa. Fue nominado mediante Ley de 25 de octubre de 2000 como Capital de la Quinua Real de Bolivia, bajo el gobierno de Hugo Bánzer Suárez. Posteriormente en 2018, el municipio también fue declarado Capital del Huayño Salineño, mediante ley departamental N.º 155.

En el municipio se encuentra la famosa ciudadela arqueológica de Alcaya, declarada patrimonio departamental.

Historia
La sección municipal fue creada por Ley de 16 de octubre de 1903, como parte de la Provincia de Eduardo Abaroa. Cuando posteriormente se creó la Provincia Ladislao Cabrera, Salinas de Garci Mendoza pasó a constituirse en capital de la nueva provincia, por Ley de 13 de octubre de 1941, durante el gobierno de Enrique Peñaranda.

Por mandato del Referéndum del 6 de diciembre de 2009, celebrado simultáneamente a las elecciones presidenciales, el municipio de Salinas de Garci Mendoza optó por entrar en el régimen de la autonomía indígena, con una votación de 75.09% por el Sí.

Geografía
El municipio de Salinas de Garci Mendoza se ubica en la parte sur de la provincia de Ladislao Cabrera, en el extremo sur del departamento de Oruro. Limita al noroeste con el municipio de Chipaya de la provincia de Sabaya, al norte con los municipios de Santiago de Andamarca y Belén de Andamarca de la provincia de Sud Carangas, al este con el municipio de Pampa Aullagas de provincia de Ladislao Cabrera, al sureste, sur y suroeste con los municipios de Uyuni, Tahua y Llica respectivamente en el departamento de Potosí.

Geográficamente se encuentra en la región andina de Bolivia, específicamente en el Altiplano. Cuenta con la famosa laguna de cráter de impacto de Jayu Kota.

Referencias

Municipios del departamento de Oruro
Localidades del departamento de Oruro
Capitales de provincia de Bolivia
Mendoza

Salinas de Garci Mendoza


An Carex scaposa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Carex scaposa in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. s. dolichostachya
 C. s. hirsuta
 C. s. scaposa

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex scaposa