Ferhat Kaplan (* 7. Januar 1989 in Izmir) ist ein türkischer Fußballspieler.

Karriere

Verlein
Ferhat Kaplan begann mit dem Fußballspielen in der Jugend von Metaspor und wechselte dann 2005 in die Jugend von Çanakkale Dardanelspor. 2006 unterschrieb er mit seinem Verein einen Profi-Vertrag und wurde Teil der Profi-Mannschaft. In seinen ersten beiden Saisons kam er auf insgesamt 9 Ligaeinsätze für das Profi-Team. Den Durchbruch zum Stammspieler schaffte er in seiner dritten Saison. Hier gelang ihm der Aufstieg in die 1. Lig (zweithöchste Liga der Türkei). In der neuen Saison schaffte das Team den Klassenerhalt nicht, sodass man nach einer Saison wieder in der 2. Lig spielte. Auch in der 2. Lig konnte man die Klasse nicht halten.

Infolge des Abstiegs um zwei Ligen konnte Çanakkale Dardanelspor viele Spieler nicht halten. Kaplan wechselte zusammen mit seinen Mannschaftskameraden Sakıb Aytaç und Özgür İleri zum türkischen Erstligisten Gençlerbirliği. In seiner ersten Saison bei Gençlerbirliği war er aber hinter Ramazan Köse und Özkan Karabulut dritter Torwart und absolvierte bislang kein Spiel für seinen neuen Verein.

Im Sommer 2016 verließ er Gençlerbirliği, nachdem er zuvor keine Vertragsverlängerung erhalten hatte, und wurde für die Saison 2016/17 vom Ligarivalen Antalyaspor verpflichtet.

Nationalmannschaft
Ferhat Kaplan fing früh an, für die türkischen Juniorennationalmannschaften aufzulaufen. Er durchlief über die Jahre die türkische  U-18, U-19, U-20 und U-21. Für die Türkei U-21 wurde er nur einmal nominiert, kam aber nicht zum Einsatz.

Weblinks

Fußballtorhüter (Antalyaspor)
Fußballtorhüter (Dardanelspor)
Fußballtorhüter (Gençlerbirliği Ankara)
Sportler (Izmir)
Geboren 1989
Mann
Türke

Ferhat Kaplan


La , de son nom complet la  (en , abrégé en  ; numéro d'unité militaire А0666), est une grande unité d'infanterie mécanisée de l'Armée de terre ukrainienne.

La brigade actuelle reprend le numéro d'une ancienne unité soviétique, la . Son nom comporte un titre honorifique faisant référence à la première campagne d'hiver de - de l'Armée populaire ukrainienne contre l'Armée rouge.

Ex division soviétique
La filiation de la brigade actuelle remonte à la Seconde Guerre mondiale. En -, la  (en ) de l'Armée rouge est constituée dans le district militaire balte, à partir des membres de l'ex Armée estonienne, à la suite de l'occupation et annexion des pays baltes par l'URSS. Le , au début de l'invasion allemande, la division est rattachée au  et est en second échelon à Võru et Petchory. Le , elle participe à la contre-offensive soviétique contre le  (de Manstein), échouant sur les rives de la Daugava. Au sein du front du Nord-Ouest, elle est battue à Porkhov en début , connaissant beaucoup de désertions, elle contre-attaque à la mi-, reprenant Staraïa Roussa, participe à la défense autour de Demiansk en , puis à l'encerclement de la poche de Demiansk en -. En récompense, elle obtient le  le titre d'unité de la Garde et est renommée  ().

En , une seconde  est formée, qui participe à la reprise de Kiev en , puis est casernée après-guerre à Belgorod-Dniestrovski dans la RSS moldave, dépendant de la  du district militaire d'Odessa, devenant ensuite la , dissoute en .

La  reçoit de nouveaux titres honorifiques pour sa participation à la reprise de Kharkov (le titre de , Kharkovskaïa) et à la conquête de Iassy (obtenant l'ordre du Drapeau rouge). En , elle fini la guerre en Bulgarie, au sein de la . La division est renommée le  , à la suite de son équipement en véhicules blindés. Elle est durant la guerre froide cantonnée à Tchornomorske, elle aussi dans le district militaire d'Odessa, en sous-effectif en temps qu'unité-cadre en attendant une mobilisation. Elle aligne en  un total de , 40 T-54/55, 180 T-64A, 114 BMP-1, 3 BTR-50, 197 BTR-70, 90 obusiers de  D-30 et 36 .

Brigade ukrainienne
Après l'indépendance ukrainienne, les hommes de la  prêtent leur serment d'allégeance à l'Ukraine en , leur unité est renommée la  (en ) en , elle est intégrée au 6e corps d'armée (Ukraine). De , la transformation de la division en brigade est initiée et la division est finalement renommée  en .

Elle a participé à la guerre du Donbass en - : un groupe tactique y a été envoyé à l'ouest de Donetsk en , puis participant à la seconde bataille de l'aéroport de Donetsk. Son titre d'unité de la Garde a été retiré en , dans le cadre de la décommunisation en Ukraine. Le , la  a reçu le titre honorifique de « chevaliers de la campagne d'hiver ».

À partir du début de l'invasion russe en Ukraine, la  combat dans le Sud-Ouest de l'Ukraine, défendant l'accès à Odessa. Le , la brigade est entrée dans Kherson après l'évacuation de la tête de pont russe.
Elle est ensuite envoyée dans le Donbass : au printemps , elle est engagée dans la bataille de Bakhmout, y subissant de lourdes pertes.
En septembre 2023, elle combat près de Kurdiumivka (raïon de Bakhmout).

Structure
En  elle comprend :
 état-major de la brigade, avec la compagnie de protection du  ;
   ;
   ;
   ;
   ;
   (formé en ) ;
 détachement Sud de l'Armée des volontaires ukrainiens ;
  bataillon de chars (des T-64BV) ;
  groupe d'artillerie de la brigade :
 batterie de contrôle et d'acquisition de cibles ;
 groupe d'artillerie automotrice (2S3 Akatsiya) ;
 groupe d'artillerie automotrice (2S1 Gvozdika) ;
 groupe de lance-roquettes multiples (BM-21 Grad) ;
 groupe antichar (MT-12 Rapira) ;
 bataillon antiaérien (9K35 Strela-10) ;
  compagnie de reconnaissance ;
  unité de reconnaissance aérienne « Kurt Group » ;
 bataillon du génie ;
 bataillon de maintenance ;
 bataillon logistique ;
 compagnie de guerre électronique ;
 compagnie de transmissions ;
 compagnie médicale (soins et évacuation) ;
 compagnie de radars (désignation d'objectifs) ;
 compagnie de défense NBC ;
 compagnie de tireurs d'élite.

Notes et références
.

Voir aussi

Lien externe
 .

Articles connexes

Brigade mecanisee 028

28e brigade mécanisée


ත්‍යාග සම්බන්ධව ලංකා නීතියේ ව්‍යවස්ථාපිත ප්‍රතිපාදන දක්නට නැත. මේ සඳහා පොදු නීති හා ඉංග්‍රීසි නීති ප්‍රතිපාදන අදාල වේ.එසේම මුස්ලිම් හා උඩරට නීති ද බලාත්මක වේ. ත්‍යාගයක් යනු ත්‍යාගකරු ත්‍යාගලාභියා කෙරෙහි දක්වන ආදරය, කරුණාව, දයාව යනාදී හැඟීම් හේතු කොටගෙන කෘතවේදිත්වයක් දැක්වීම හෝ මූල්‍යමය ප්‍රතිෂ්ඨාවකින් තොරව
යම්කිසි දේපලක් පැවරීම වේ.මෙහිදී අපට හිමි නොවන දෙයක් තෑගි කළ නොහැක.

ත්‍යාග වර්ග 3 කි.
මරණාසන්න ත්‍යාගය (Donatio Motis causa)
ජීවත්ව සිටියදී කරන ත්‍යාගය (Donatio Inter vivos)
දෑවැදි ත්‍යාගය (Donatio propter nuptias )

මරණාසන්න ත්‍යාගය
මරණය චේතනා කරගෙන ලබාදෙන ත්‍යාගය වේ. ඕනෑම අවස්ථාවක අවලංගු කළ හැකි වේ. මෙය වැඩි වශයෙන් අන්තිම කැමති පත්‍රයක් මගින් ලබා දේ.ඵහිදී පුද්ගලයා නොමැරුණහොත් අන්තිම කැමති පත්‍රය අවලංගු කළ හැකිය.ඵසේම ත්‍යාගලාභියා මියගිය හොත් ත්‍යාගය අවලංගු වේ.

ඉංග්‍රීසි නීතියේ මේ ආකාරයේ ත්‍යාගයක් කොන්දේසි සහිත ත්‍යාගයක් ලෙස දක්වයි.හේතුව වන්නේ ත්‍යාගකරු දැන් සිටින තත්වය
නිසාම මියගියහොත් පමණක් ත්‍යාගය බලාත්මක වන බැවිණි. රෝම ලන්දේසි නීතිය දක්වන්නේ අදාල දේපල භාරදී තිබීම
නොතිබීම මත අවලංගු වන ආකාරය තීරණය වන බවයි. ත්‍යාගය භාරදී තිබුණි නම් අවලංගු කළහැකි ත්‍යාගයක් බවට පත් වේ.ඒ සඳහා අධිකරණයට යායුතුය.නමුත් භාරදී නැති නම් ඉබේ අවලංගු වේ.

ජීවත්ව සිටියදී කරන ත්‍යාගය
මෙය සාදන්නේ කිසිකලක අවලංගු කළ නොහැකි ආකාරයටය. මෙහිදී ත්‍යාගලාභියා මියගිය හොත් අනුප්‍රාප්තිකයන්ට උරුම වේ.

දෑවැදි ත්‍යාගය
මෙහිදී දෑවැදි ලෙස දෙන ත්‍යාග අදාල වේ. ඵසේම ත්‍යාගයක් වුවද අගනා ප්‍රතිෂ්ඨාවක් තිබේ. ඵනම් ගිවිසුමට ඵලඹෙන්නේ විවාහ කරදීම වෙනුවෙන් ඇයව ආරක්ෂා කළ යුතු බවටය. ත්‍යාගයක් දීම ප්‍රමාණාත්මක නොවන අතර ත්‍යාගලාභියා ඵම ත්‍යාගය පිලිගැනීම අවශ්‍යය. ඵ් සඳහා නිශ්චිත ක්‍රමයක් නැත. බාලවයස්කරුවකු නම් ඕනෑම ක්‍රමයකට පිලිගැනීම කළ හැක. තුන්වන පාර්ශවයක් භාරගනී නම් ඵ් සඳහා ත්‍යාගලාභියාගේ කැමැත්ත අවශ්‍යය. ෆලීල් ගෆූර් ඵදිරිව හම්සා හිදී ත්‍යාගලාභියාගේ අනුමැතිය නොමැතිව තුන්වන පාර්ශවය අදාල ත්‍යාගය භාරගැනීම නිසා ත්‍යාගය අවලංගු වන බව දැක්වීය.

ආශ්‍රිත
 Re Cole.

 Knapp v Knapp
 Gift tax
 Donation (Catholic canon law)

මූලාශ්‍ර

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
LawNet-Sri Lanka's Legal Information Network

දේපල නීතිය
Giving

ත්‍යාග (නීතිය)


Max Joseph, hertug i Bayern () (født 4. december 1808 i Bamberg i Oberfranken, død 15. november 1888 i München i Oberbayern i Tyskland) tilhørte slægten Wittelsbach, der var Bayerns kongehus indtil 1918.

Folkemusik
Max Joseph blev kendt som én af den bayerske folkemusiks mest fremtrædende støttere i det 19. århundrede.

Forældre
Max Joseph var søn af Pius August, hertug i Bayern og Amalie Luise af Arenberg. Han var sønnesøn af Vilhelm, hertug i Bayern.

Familie
Max Joseph var gift med Ludovika Wilhelmine, hertuginde i Bayern (1808–1892). Hun var datter af af kong Maximilian 1. Joseph af Bayern (1756–1825).

Max Joseph og Ludovika Wilhelmine fik ti børn:
 Ludwig Wilhelm, hertug i Bayern, kaldt Louis (1831–1920). Gift morganatisk to gange, fik en datter med sin første hustru.
 Wilhelm Karl (december 1832–februar 1833).
 Helene Karoline Therese, kaldt Néné (1834–1890), gift med Maximilian Anton Lamoral, arveprins af Thurn og Taxis (1831–1867).
 kejserinde Elisabeth af Østrig-Ungarn, kaldt Sissi (1837–1898), gift med kejser Franz Joseph 1. af Østrig-Ungarn (1830–1916).
 Karl Theodor (1839–1909), øjenlæge, gift to gange, i første ægteskab fik han datteren Amalie "Amélie" Maria (1865–1912), der blev gift med den senere kong Mindaugas 2. af Litauen, i andet ægteskab fik han fem børn, deriblandt dronning Elisabeth af Belgien (1876–1965) (gift med kong Albert 1. af Belgien), Marie Gabrielle (1878–1912), gift med Rupprecht, kronprins af Bayern (1869–1955) og Ludvig Vilhelm, hertug i Bayern (1884–1968), adoptivfar til Max Emanuel, hertug i Bayern (født 1937).
 dronning Marie Sophie Amalie (1841–1925), gift med Frans 2. (1836–1894), konge af Begge Sicilier.
 Mathilde Ludovika, kaldt Spatz (1843–1925), gift med Ludwig, prins af Begge Sicilier (1838–1886), en yngre søn af kong Ferdinand 2. af Begge Sicilier.
 Maximilian (født og død den 8. december 1845)
 Sophie Charlotte Auguste (1847–1897), gift med Ferdinand d'Orléans, hertug af Alençon-Orleans (1844–1910), en sønnesøn af kong Ludvig-Filip af Frankrig (1773–1850).
 Maximilian Emanuel, kaldt Mapperl (1849–1893), gift med prinsesse Amalie af Sachsen-Coburg og Gotha (1848–1894). De fik tre sønner, den yngste var Luitpold Emanuel, hertug i Bayern (1890–1973).

Huset Wittelsbach
Personer fra Bayern
Tyskere i 1800-tallet

Max Joseph, hertug i Bayern


إميل بديع يعقوب باحث في علوم اللغة العربية، وعميد كلية الآداب والدراسات العربية في جامعة سليمان الدولية، ومحقق معاصر له العديد من الشروح والتعليقات على كثير من أمهات الكتب في اللغة العربية كشرح شذور الذهب لابن هشام الأنصاري حيث قدم للكتاب ووضع هوامشه وفهارسه. بالإضافة إلى المعجم المفصل في الشواهد العربية وهو كتاب نافع مشهور، بالإضافة إلى العديد من الكتب في الخط العربي والعديد من الكتب المحققة.

ولادته ودراسته
ولد في كفرعقا قضاء الكورة محافظة لبنان الشمالي في 27/11/1950. التحق للتدريس في كلية الآداب في الجامعة اللبنانية. في السنة 1990 نال دكتورة أخرى من الجامعة اللبنانية. وهو حاليا أستاذ العلوم اللغوية في كلية الآداب في طرابلس والدراسات العليا في بيروت، ورئيس قسم اللغة العربية في كلية الآداب في الجامعة البنانية (افرع الثالث).

أعماله
لإميل يعقوب العديد من المؤلفات في اللغة العربية نحواً وأدباً كما أخرج إلى المكتبة العربية الكثير من الكتب المحققة وكتب شروحاً على كتب عربية عديدة كذلك، وله ثلاثة عشر بحثا مقوما من الجامعة اللبنانية تقويما أكادميا كما حقق سبعة دواوين شعرية (جميل بثنية، الشنفرى، الامام الشافعي، عمرو بن كلثوم، قيس لبنى...) وعشرات الكتب الأخرى.

من أهم أعماله:
 «العذراء مريم بين القدوّس والقديّسين»، مكتبة السائح، طرابلس، 2017.
 «أجمل ما قرأت في الأدب»، جروس برس، 2020، عدد الصفحات:408.
 «أجمل ما قرأت من الآيات والحكم والأقوال الخالدة»، جروس برس، 2020، عدد الصفحات:418.
 «أحلى الكلام في الغزل»، جروس برس، 2013، عدد الصفحات:160.
 «أحلى الكلام»، جروس برس، 2004، عدد الصفحات:256.
 «الأمثال الشعبية اللبنانية: دراسة وتصنيف»، جروس - بريس، بيروت، 1984.
 «الاغاني الشعبية اللبنانية: دراساه وبعض نماذجها الحلوة»، جروس برس، طرابل، لبنان، 1987.
 «الخط العربي نشأته وتطوره ومشكلاته».
 «الخط العربي: نشأت، تطور، مشكلات، دعوات إصلاحه»، جروس برس، طرابل، لبنان، 1986.
 «القواعد الوظيفية»، الدار العربية للموسوعات، بيروت، 2009.
 «المعاجم اللغوية العربية: بداءتها وتطورها»، دار العلم للملايين، بيروت، لبنان، 1985.
 «المعجم المفصل في علم العروض والقافية وفنون الشعر»، 2010.
 «المعجم الوافي في النحو والصرف والإعراب»، المؤسسة الحديثة للكتاب، بيروت، 2011.
 «الممنوع من الصرف: بين مذاهب النحاة والواقع اللغوي»، دار الجيل، بيروت، 1992.
 «تحقيق كتاب شرح شذور الذهب»، دار الكتب العلمية 1996.
 «تعلم التركية»، أكاديميا انترناشونال السلسلة: اللغات للمسافر، 2014، عدد الصفحات:223.
 «جبران واللغة العربية».
 «روائع الغزل»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع، 2006، عدد الصفحات:328.
 «شرح المفصل لابن يعيش»، تحقيق إميل يعقوب، دار الكتب العلمية، 2001.
 «شرح كتاب الألفاظ الكتابية»، دار الكتب العلمية، 1991.
 «فصول في فقه اللغة العربية»، المؤسسة الحديثة للكتاب، طرابل، لبنان، 2008.
 «فصول في فقه اللغة العربية»، المؤسسة الحديثة للكتاب، طرابل، لبنان، 2008.
 «فقه اللغة العربية وخصائصها»، دار العلم للملايين، بيروت، لبنان، 1982.
 «قاموس المصطلحات اللغوية والأدبية: عرب، ٳنكليز، فرنسي»، بالاشتراك مع بسام بركة، ومي شيخاني، دار العلم للملايين، بيروت، لبنان، 1987.
 «قاموس المعين الوافي (فرنسي-عربي)».
 «قل فهذه صواب: قاموس في التصويب اللغوي»، المؤسسة الحديثة للكتاب، بيروت، 2007.
 «قواعد اللغة العربية: التعليم الاساسي: السنة السادسة»، ومركز التربوي للبحوث والإنماء، ووزارة التربية والتعليم العالي، المركز التربوي للبحوث والإنماء، لبنان، 2002.
 «كيف تكتب بجثاً أو منهجية البحث»، 2016.
 «معجم الأوزان الصرفية»، عالم الكتب، بيروت، 1996.
 «معجم الاعراب والإملاء»، دار العلم للملايين، بيروت، لبنان، 1983.
 «معجم الخطأ والصواب في اللغة»، دار العلم للملايين، بيروت، 1983.
 «معجم الشعراء: منذ بدء عصر النهضة»، دار صادر، بيروت، 2004.
 «معجم الطلاب في الإعراب والإملاء»، دار العلم للملايين، بيروت، 2001.
 «معجم لأآليء الشعر: أجمل الأبيات وأشهرها»، دار المؤلف، بيروت، 2006.
 «من قضايا النحو واللغة»، الدار العربية للموسوعات، بيروت، 2009.
 «موسوعة أدباء لبنان وشعرائه»، دار نوبليس، بيروت، 2006.
 «موسوعة أمثال العرب»، دار الجيل، بيروت، 1995.
 «موسوعة الأدب والأدباء العرب في روائعهم»، بيروت، 2006.
 «موسوعة الأمثال الشعبية»، 16 جزء، نوبليس، بيروت، 2005.
 «موسوعة الحروف في اللغة العربية»، دار الجيل، بيروت، 1988.
 «موسوعة النحو والصرف والاعراب»، 2020.
 «موسوعة روائع الحكمة والأدب»، 2016.
 «موسوعة علوم اللغة العربية»، دار الكتب العلمية، بيروت، 2006.
 «يا مجمع اللغة العربية أجلس الهمزة وأوقف الألف»، 2017.
 «يا مجمع اللغة العربية أنقذنا من هذا النحو»، 2017.
 «المعجم المفصل في الجموع»، دار الكتب العلمية، بيروت، 2004.
 «معجم لآلئ الشعر: أجمل الأبيات وأشهرها»، دار صادر، بيروت، 2006.
 «يا مجمع اللغة العربيةّ أرحنا من حركات الإعراب»، 2017.

سلسلة المعجم المفصل
 «المعجم المفصل في اللغويين العرب»، دار الكتب العلمية، بيروت، 1997.
 «المعجم المفصل في المذكر والمونث»، دار الكتب العلمية، بيروت، 1994.
 «المعجم المفصل في دقائق اللغة العربية»، دار الكتب العلمية، بيروت، 2004.
 «المعجم المفصل في شواهد اللغة العربية المجلد الأول»، دار الكتب العلمية، بيروت، 1996.
 «المعجم المفصل في شواهد اللغة العربية المجلد الثاني»، دار الكتب العلمية، بيروت، 1996.
 «المعجم المفصل في شواهد اللغة العربية المجلد الثالث شعر قافية الراء»، دار الكتب العلمية، بيروت، 1996.
 «المعجم المفصل في شواهد اللغة العربية المجلد الرابع»، دار الكتب العلمية، بيروت، 1996.
 «المعجم المفصل في شواهد اللغة العربية المجلد الخامس»، دار الكتب العلمية، بيروت، 1996.
 «المعجم المفصل في شواهد اللغة العربية المجلد السادس قافية اللام»، دار الكتب العلمية، بيروت، 1996.
 «المعجم المفصل في شواهد اللغة العربية المجلد السابع»، دار الكتب العلمية، بيروت، 1996.
 «المعجم المفصل في شواهد اللغة العربية المجلد الثامن»، دار الكتب العلمية، بيروت، 1996.
 «المعجم المفصل في شواهد اللغة العربية المجلد التاسع»، دار الكتب العلمية، بيروت، 1996.
 «المعجم المفصل في شواهد اللغة العربية المجلد العاشر»، دار الكتب العلمية، بيروت، 1996.
 «المعجم المفصل في شواهد اللغة العربية المجلد الحادي عشر»، دار الكتب العلمية، بيروت، 1996.
 «المعجم المفصل في شواهد اللغة العربية المجلد الثاني عشر، انصاف الابيات المستدرك من الاشعار والمستدرك من الارجاز»، دار الكتب العلمية، بيروت، 1996.
 «المعجم المفصل في شواهد اللغة العربية المجلد الثالث عشر»، دار الكتب العلمية، بيروت، 1996.
 «المعجم المفصل في شواهد اللغة العربية المجلد الرابع عشر»، دار الكتب العلمية، بيروت، 1996.
 «المعجم المفصل في اللغة والأدب» دار العلم للملايين 1987.

سلسلة أروع ما قيل
سلسلة أروع ما قيل المكونة من 52 جزء، كتبها باسم مستعار «اميل ناصيف»:
«أروع ما قيل في الأطفال والأولاد»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 2000، عدد الصفحات:152.
 «أروع ما قيل في الأم»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 1997، عدد الصفحات:160.
 «أروع ما قيل في الإخوانيات»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 2012، عدد الصفحات:146.
 «أروع ما قيل في الحب والغزل»، جروس برس السلسلة: أروع ما قيل، 2003، عدد الصفحات:191.
 «أروع ما قيل في الخمرة ومجالسها»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 1993، عدد الصفحات:144.
 «أروع ما قيل في الرثاء»، 2007، عدد الصفحات:164.
 «أروع ما قيل في الزواج»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 1995، عدد الصفحات:152.
 «أروع ما قيل في العمل والعمال»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 2004، عدد الصفحات:152.
 «أروع ما قيل في العينين»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 1999، عدد الصفحات:136.
 «أروع ما قيل في القبلة»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 1997، عدد الصفحات:160.
 «أروع ما قيل في الكرم والبخل»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل في، 2005، عدد الصفحات:152.
 «أروع ما قيل في المديح»، 2007، عدد الصفحات:165.
 «أروع ما قيل في الموت»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 2008، عدد الصفحات:148.
 «أروع ما قيل في الوجدانيات»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 2007، عدد الصفحات:138.
 «أروع ما قيل في مديح الرسول»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 1999، عدد الصفحات:144.
 «أروع ما قيل من أغاني وأشعار الأطفال»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 2001، عدد الصفحات:128.
 «أروع ما قيل من الأدعية»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 2007، عدد الصفحات:127.
 «أروع ما قيل من الأمثال»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 1994، عدد الصفحات:159.
 «أروع ما قيل من الطرائف»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 1994، عدد الصفحات:160.
 «أروع ما قيل من النوادر»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 1995، عدد الصفحات:136.
 «أروع ما قيل من الوصايا»، 2007، عدد الصفحات:172.
 «أروع ما قيل من قصص العشاق»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 1999، عدد الصفحات:320.
 «أروع ما كتب من الرسائل»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 1995، عدد الصفحات:152.
 «الموسع في أروع ما قيل في الحب والغزل»، جروس برس، 2003، عدد الصفحات:191.
 «من أروع ما قال أبو نواس»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: أروع ما قيل، 2004، عدد الصفحات:152.
 «من أروع ما قال شوقي وحافظ إبراهيم وإبراهيم ناجي»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: من أروع ما قال، 1999، عدد الصفحات:143.
 «من أروع ما قال عمر وجميل والمجنون ونزار»، دار الجيل للطبع والنشر والتوزيع السلسلة: من أروع ما قال، 1999، عدد الصفحات:136.

المراجع

أساتذة الجامعة اللبنانية
خريجو الجامعة اللبنانية
كتاب وكاتبات لبنانيون
لغويون لبنانيون
مواليد 1950
لغويون عرب في القرن 20
كتاب بالعربية في القرن 20

إميل يعقوب


Cehoslovacia a participat la Jocurile Olimpice de la Jocurile Olimpice de vară din 1920 de la Anvers până la Jocurile Olimpice de vară din 1992 de la Barcelona, cu excepția ediției de vară din 1980 de la Moscova, pe care a boicotat-o. După "divorțul de Catifea", Cehia și Slovacia au trimis delegații separate. Codul CIO era TCH.

Medalii după olimpiadă

Medalii la Jocurile de vară

Medalii la Jocurile Olimpice de iarnă

Sportivii cei mai medaliați

Referințe
  Rezultate olimpice ale Cehei  pe Sports Reference

Vezi și
 Cehia la Jocurile Olimpice
 Slovacia la Jocurile Olimpice

Cehoslovacia la Jocurile Olimpice


قد تشير التبعية إلى
 التبعية في التسلسل الهرمي (في الجيش والمجتمع ، إلخ. )
 العصيان ، عدم الخضوع والتبعية
 التبعية (اللغويات)
 التبعية (التمويل)
 اتفاقية التبعية ، وهي وثيقة قانونية تستخدم لإيقاف مطالبة أحد الأطراف لصالح طرف آخر
 التبعية (اسم حصان) ، حصان سباق أصيل.

في الرياضيات
 نظرية Littlewood التبعية
 التقسيم الثانوي للوحدة في الفضاء المصغر

انظر أيضًا
 التبعية الاقتصادية

صفحات توضيح

التبعية


An Trichosalpinx fasciculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan Alexander Charles Hirtz. An Trichosalpinx fasciculata in nahilalakip ha genus nga Trichosalpinx, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichosalpinx

Trichosalpinx fasciculata


A Supercopa Italiana de Voleibol Masculino de 2005 foi a 10ª edição desta competição organizada pela Lega Pallavolo Serie A, consórcio de clubes filiado à Federação Italiana de Voleibol (FIPAV) que ocorreu em 6 de outubro.

O Sisley Volley conquistou seu sexto título da competição ao derrotar o Callipo Sport por 3 sets 0. O oposto italiano Alessandro Fei foi eleito o melhor jogador da partida.

Regulamento
O torneio foi disputado em partida única.

Equipes participantes

Resultado
|}

Premiação

Ligações externas

Supercopa Italiana de Voleibol Masculino
2005 no voleibol
Desporto na Itália em 2005


Salmonella bongori é uma bactéria patogênica pertencente ao gênero Salmonella, e anteriormente conhecida como Salmonella subespécie V ou S. enterica subsp. bongori ou S. choleraesuis subsp. bongori. É uma bactéria Gram-negativa, em forma de bastonete (bacilo), que causa uma doença gastrointestinal chamada salmonelose, caracterizada por cólicas e diarreia. É tipicamente considerado um micróbio de animais de sangue frio, ao contrário de outros membros do gênero, e é mais frequentemente associado a répteis.

Foi descoberto em 1966 a partir de um lagarto na cidade de Bongor, Chade, do qual derivou o nome específico bongori. Após décadas de controvérsia na nomenclatura de Salmonella, ganhou o status de espécie em 2005.

Patogenicidade e epidemiologia
S. bongori é classicamente considerada como a Salmonella dos lagartos. No entanto, investigações discretas contradizem a noção de especificidade estrita do hospedeiro, pois surgiram relatos de ocorrência em cães e pássaros. Em animais, ao contrário de outras Salmonella, a infecção é geralmente assintomática e não causa efeitos discerníveis. No entanto, a infecção de animais de estimação está associada à diarreia.

Além disso, infecções humanas foram comprovadas, com relatórios conclusivos da Itália. A maioria desses casos ocorre entre crianças menores de 3 anos, que são mais propensas ao contato oral com excrementos de animais. Os sintomas são caracterizados por diarreia com febre e enterite aguda. As primeiras observações, de Messina e Palermo, a partir do final de 1984, foram seguidas por outras cidades da Sicília.

Origem e evolução
Originalmente S. bongori foi considerado uma subespécie dentro do gênero Salmonella. No entanto, com base na semelhança do DNA, todos os membros de Salmonella estão agora agrupados em apenas duas espécies, a saber, S. bongori e S. enterica. Espécies de Salmonella estão intimamente relacionadas com E. coli e estima-se que tenham divergido de um ancestral comum há cerca de 100 milhões de anos; seus genomas ainda exibem semelhança significativa, daí muitas identidades funcionais. Muitos dos genes que são exclusivos dos sorovares de Salmonella, em comparação com E. coli, são encontrados em grandes ilhas genômicas discretas, como ilhas de patogenicidade de Salmonella (SPIs). Estas funções específicas de Salmonella incluem muitos genes para sua virulência e caracterizam a divergência de S. enterica de S. bongori . Por exemplo, o gene SPI-2 que codifica os sistemas de secreção do tipo III presentes em S. enterica está ausente em S. bongori. Além disso, os determinantes de virulência, especificamente proteínas efetoras, são indicados como mais intimamente relacionados à E. coli enteropatogênica porque alguns dos genes estão ausentes em S. enterica.

Referências

Ligações externas
 Taxonomia na UniProt
 Informações sobre o genoma no The Wellcome Trust Sanger Institute
 Biografia no Bacmap Genome Atlas
 Classificação na Enciclopédia da Vida
 Taxonomia no NCBI
 Nomenclatura no Leibniz-Institut DSMZ - Deutsche Sammlung von Mikroorganismen und Zellkulturen GmbH
 História da nomenclatura
 Tipo de cepa de Salmonella bongori no Bac Dive - o banco de dados de diversidade bacteriana

Salmonella

Salmonella bongori


සෆාරි යනු ඇපල් ආයතනය විසින් නිපදවන ලද වෙබ් බ්‍රවුසරයකි.

වෙබ් බ්‍රව්සර

mr:ॲपल सफारी#मोबाइल

සෆාරි (ජාල ගවේශකය)


ග්‍රැෆික් නිර්මාණකරණය යනු තේරුම් ගැනීමට අපහසු සංනිවේදනය ඉතා පහසු‍ෙවන් අවබෝධ කර ගැනීමට හැකි වන පරිදි අකුරුකරණය, අවකාශය , ප්රතිරූපය හා වර්ණ භාවිතය මඟින්  පහසු කිරීමයි.

ග්‍රැෆික් නිර්මාණකරණය


Tržačka Raštela je naseljeno mjesto u gradu Cazinu, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

U blizini se nalazi granični prijelaz s Republikom Hrvatskom Tržačka Raštela - Kordunski Ljeskovac.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 303

 Muslimani - 249
 Srbi - 38
 Hrvati - 2
 Jugoslaveni - 12
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 2

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 273

 Bošnjaci - 265
 Hrvati - 1
 Srbi - 1
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 6

Izvori

Naselja u Unsko-sanskoj županiji
Cazin

Tržačka Raštela


El nomeolvides, punteado, lacayo carmesí o palomita arlequín (Utetheisa pulchella) es un lepidóptero de la familia Erebidae de amplia difusión, perteneciente al grupo de las mariposas nocturnas, aunque puede verse volar a plena luz del día.

La larva se alimenta de plantas como las florecillas no-me-olvides (Myosotis), de ahí su nombre común, también de hierbas altas como la viborera, así como otras hierbas como las borrajas (géneros Borago y Anchusa), partes blandas de las solanáceas y heliotropos.

Hay tres generaciones entre abril y octubre (buen tiempo en el hemisferio norte) o entre noviembre y mayo (buen tiempo en el hemisferio sur), siendo las pupas, hibernantes durante los suaves inviernos en climas templados y típicamente mediterráneos.

Morfología
Sus alas tienen una envergadura de 29 a 42 mm y son de color blanco, en su parte anversa tienen un dibujo moteado en carmesí y punteado en negro. Al volar, aparecen unas alas posteriores de ligero tono celeste y en otras variedades, en tono grisáceo.

La cabeza tiene el mismo patrón de coloración que las alas, siendo las antenas largas, filiformes, el abdomen es liso y de fondo blanco.

Las orugas son verrugosas y negras con una línea central ancha en color blanco a la que acompañan paralelamente otras dos más finas lateralmente. Con pelos largos entre cada segmento, el pelo no llega a formar vellosidad.

Sus crisálidas son ovillos de seda simples, que suelen estar adheridos en el suelo, generalmente sobre hojas caídas y vegetación muerta, o trozos de corteza y madera vieja.

Por su alimentación, las orugas acumulan una gran cantidad de alcaloides (tóxicos), en consecuencia, la polilla es tóxica por contacto, siendo además de mal sabor para sus predadores, de ahí, la original coloración de sus alas que les sirven de señal de advertencia ante sus enemigos.

Los machos producen feromonas cuando llega la época del apareamiento.

Distribución y hábitat
Esta mariposa tiene un amplio rango de migración, lo que hace que pueda extenderse por medio mundo, viviendo en las zonas templadas de Eurasia y Australasia.

Se encuentra en África, Europa meridional, Asia central y meridional, Australia y Canarias.

Es típica en prados, matorrales y herbazales, en zonas de caminos y campos no roturados o en barbecho, parcelas abandonadas e incluso parques urbanos.

Referencias

 Chinery, Michael (1988, Barcelona) Guía de campo de los insectos de España y de Europa. Cuarta edición. Editorial Omega.

 Scoble, Malcom J. (1995, London) The Lepidoptera: Form, Function and Diversity. Primera edición en inglés. Editorial Oxford University Press/Natural History Museum of London.

Enlaces externos

 Educamadrid
 Granada natural
 Guadarramistas

Arctiini
Especies de Arctiinae
Migración de los insectos

Utetheisa pulchella


Pagten est un film danois réalisé par Bille August, sorti en 2021.

Synopsis
L'amitié du poète Thorkild Bjørnvig et de l'autrice Karen Blixen.

Fiche technique
 Titre : Pagten
 Réalisation : Bille August
 Scénario : Christian Torpe d'après les mémoires de Thorkild Bjørnvig
 Musique : Frédéric Vercheval
 Photographie : Manuel Alberto Claro
 Montage : Janus Billeskov Jansen et Anne Østerud
 Production : Jesper Morthorst
 Société de production : Motor, SF Studios, Scope Pictures et Yleisradio
 Pays : , ,  et
 Genre : Biopic et drame
 Durée : 115 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distribution
 Birthe Neumann : Karen Blixen
 Simon Bennebjerg : Thorkild Bjørnvig
 Nanna Skaarup Voss : Grete Bjørnvig
 Asta Kamma August : Benedicte Jensen
 Anders Heinrichsen : Knud W. Jensen
 Marie Mondrup : Mme. Carlsen
 Kurt Dreyer : Heinrich
 Mikkel Kjærsgaard Stubkjær : Bo Bjørnvig

Distinctions
Le film a été nommé pour trois prix Bodil et a reçu celui de la meilleure actrice pour Birthe Neumann. Il a également été nommé pour dix prix Robert et en a reçu deux : meilleure actrice pour Birthe Neumann et meilleur acteur pour Simon Bennebjerg.

Notes et références

Liens externes

Film danois sorti en 2021
Film belge sorti en 2021
Film norvégien sorti en 2021
Film finlandais sorti en 2021
Film biographique danois
Film biographique belge
Film biographique norvégien
Film biographique finlandais
Film dramatique danois
Film dramatique belge
Film dramatique norvégien
Film dramatique finlandais
Adaptation d'une autobiographie au cinéma
Film biographique sur un poète
Film biographique sur un écrivain
Film réalisé par Bille August

Pagten


Philip Livingston (July 9, 1686 – February 11, 1749) was an American merchant, slave trader and politician in colonial New York.  The son of Robert Livingston the Elder and elder brother of Robert of Clermont, Philip was the second lord of Livingston Manor.

Early life

Philip Livingston was the fourth child and second son of Robert Livingston and Alida (née Schuyler) van Rensselaer Livingston. He was born on July 9, 1686, in his father's Albany, New York town house, at "Elm Tree Corner", the intersection of State and Pearl Streets and one of early Albany's principal crossroads. The name commemorates a legendary elm tree that reputedly was planted in 1735 by a young Philip Livingston in front of his father's house on the northwestern corner. Something of an Albany landmark, the old elm was removed in June 1877.

At the time of Philip's birth, his father was downriver in New York engaged in persuading Governor Dongan to grant a city charter to Albany. Philip was named for his maternal grandfather Philip Pieterse Schuyler.

Alida Livingston taught her children to read and write both English and Dutch. Philip spent a year with the Huguenot community of New Rochelle in order to learn French, in anticipation of a career as an Albany trader dealing with French Canada. Philip grew up learning the intricacies of business, and trade from his father, the most successful entrepreneur in the Hudson Valley. From 1707, he acted as his father's unofficial deputy in the offices of clerk of the county and city of Albany. Philip Livingston is described as "a handsome, gay 'breaker of hearts'".

Career

Merchant
His parents relocated to Livingston Manor sometime prior to Philip's marriage Catherine van Brugh in 1708.  Philip and his wife took up residence in the Albany townhouse. From there he took over management of his father's Albany enterprises.  Philip Livingston began his mercantile career at the age of 23 after an apprenticeship with one of his Schuyler uncles in Albany. Later, he became a mercantile factor in his own right, trading furs with New York merchants such as Stephen DeLancey and Henry Cuyler. With vast land tracts and abundant water resources at their disposal, the Livingstons were well placed to recognize the importance of grain as a commodity New York could export. Robert Livingston built two gristmills on the Manor and Philip Livingston acted as his father's agent buying grain in the Hudson valley and selling flour in New York or shipping it the British West Indies. His younger brother, Robert, served as his agent in New York City.

Early in his career, Philip Livingston surveyed land titles. In late 1719, he was licensed to practice law. In 1720 Philip was appointed one of the Commissioners for Indian Affairs. That same year Robert Livingston resigned the positions of Secretary for the Commission of Indian Affairs, and Town Clerk of Albany in favor of Philip. The appointment was confirmed by Governor Burnet. The position of Secretary to the Commission of Indian Affairs Robert put to good advantage in acquiring thousands of acres of unimproved land in the Mohawk Valley. In 1725, Philip was appointed to the Provincial Council, a position he held until his death.

Unlike his father, Philip preferred business to politics, and considered himself primarily a merchant. In 1724 he declined a seat in the assembly as he thought attending the legislature would hurt business.

Philip Livingston spent a good deal of time in New York city where he owned a townhouse on Broad Street. Livingston also owned ships and participated with his sons in lucrative privateering and Triangular Trade operations.

Slave trade
Philip Livingston inherited slaves from both his parents and in-laws. One of Robert Livingston's earliest investments in 1690 was a half-interest in the Margriet, a slave ship that journeyed to Madagascar, Barbados, and Virginia to trade in slaves, sugar, and tobacco.  Philip and his sons continued this lucrative trade. Philip traded extensively with the West Indies; in the 1730s and 1740s, he was one of New York's leading importers of slave labor from the sugar islands.

Philip formed a company with his sons Philip and Pieter Van Brugh Livingston, called Philip Livingston & Sons, New York. At first the Livingstons imported small numbers of slaves from Antigua and Jamaica. One of the most notorious open-air markets was along the East River at the end of Wall Street. In August 1733, Philip's sloop Katherine returned with fifty blacks from Jamaica. In 1738, Philip bought a one-third share in a voyage to Guinea, where two hundred slaves were purchased and consigned to his son Peter Van Brugh and his partner in Jamaica. The ships also handled gold and ivory. The ship Oswego out of Jamaica, arrived in New York in August 1741, carrying a consignment of twelve African slaves. Slave ships continued to arrive in port despite the panic caused that summer by a so-called slave insurrection in the city. In 1749, the sloop Rhode Island, owned by the company Philip Livingston & Sons, traded rum, tobacco and cheese for guns, cloth and ivory, which it then traded on the African coast for 124 slaves. In 1750 Livingston & Sons had three vessels working the African coast. They also owned shares in the Stork and the Sarah and Elizabeth. When the Wolf docked in New York Harbor in May 1751, 66 slaves had survived the voyage out of 147 boarded.

One Livingston Manor tenant farmer, John Dykeman, was murdered in 1715 by his slave, Ben. Coming in the aftermath of the New York Slave Revolt of 1712, it was first thought to be part of another such uprising. But after a preliminary hearing conducted by Robert Livingston, Sr. and some county magistrates, it was determined that the murder was the sole act of a heartbroken, vengeful father: Dykeman had sold Ben's daughter off the manor to one of Livingston's kin in New York City.

Lord of Livingston Manor
Robert Livingston, first Lord of the Manor died on October 1, 1728. As Philip's older brother Johannes had died in 1720, Philip succeeded as second Lord of Livingston Manor. He was well prepared, having assisted his father in the management of the estate. He increased the family's real estate holdings and in 1743 establishing the colony's first iron works at Ancram, named for a village in Scotland. Livingston Manor became an integrated agricultural, mercantile and industrial concern. However, business affairs kept him in Albany, where he was clerk of the county and city.

In 1737, he was appointed to the commission to set the boundary between Massachusetts and New Hampshire.

Personal life
In September 1708, Livingston married nineteen-year-old Catherine Van Brugh, the only child of Albany mayor Pieter Van Brugh. Three months later, the first of their eleven children was baptized in the Albany Dutch church. Livingston trained his sons for the mercantile profession, sending them into apprenticeship with merchant friends and correspondents in New York, London and Jamaica. The children were:

 Robert Livingston (1708–1790), the 3rd Lord of the Manor who married Maria Thong (1711–1765), a granddaughter of Gov. Rip Van Dam. After her death, he married Gertrude (née Van Rensselaer) Schuyler (b. 1714), daughter of Kiliaen Van Rensselaer.
 Pieter Livingston (b. 1710), who died young.
 Peter Van Brugh Livingston (1712–1792), who married Mary Alexander (1721–1767), the daughter of James Alexander and Mary Spratt Provoost.
 John Livingston (1714–1786), who married Catharine de Peyster (1724–1804), a granddaughter of the Mayor of New York City Abraham de Peyster.
 Philip Livingston (1716–1778), a signer of the Declaration of Independence who married Christina Ten Broeck (1718–1801), daughter of Albany Mayor Dirck Ten Broeck.
 Hendrick "Henry" Livingston (1719–1772), who lived and died in the Jamaica, West Indies.
 Sara Livingston (1721–1722), who died young.
 William Livingston (1723–1790), a signer of the United States Constitution and the first Governor of New Jersey, who married Susannah French (1723–1789) in 1745.
 Sarah Livingston (1725–1805), who married William Alexander, Lord Stirling (1726–1783), in 1748.
 Alida Livingston (1728–1790), who married Henry Hansen (d. 1758). After his death, she married Martinus Hoffman (1706–1772), a member of the Hoffman family and the father-in-law of New York State Senator Isaac Roosevelt.
 Catherine Livingston (1733–1807), who married Alderman John Lawrence (1721–1764) of New York in 1759.  After his early death, Catherine, who did not have children, never remarried.

Philip Livingston died in New York on February 11, 1749. His body was transported upriver and buried at Livingston Memorial Church and Burial Ground in Livingston Manor.

Philanthropy
He donated 28 pounds sterling to Yale College in 1745 "as a small acknowledgement of the sense I have for the favour and Education my sons have had there."  The donation was used in 1756 by President Thomas Clap to establish the Livingstonian Professorship of Divinity. The Livingston Gateway at Yale stands in his honor.

See also

Livingston family

References

External links
Wilder, Craig Steven. Ebony & Ivy: Race, Slavery, and the Troubled History of America's Universities, Bloomsbury Press, New York
"The First Endowed Professorship", Yale, Slavery & Abolition

1686 births
1749 deaths
18th-century philanthropists
American people of Scottish descent
American slave owners
American slave traders
18th-century American slave traders
Benefactors of Yale University
Burials in New York (state)
Businesspeople from Albany, New York
Colonial American merchants
Philip (1686-1749)
People of the Province of New York
Philanthropists from New York (state)
Schuyler family
Van Brugh family

Philip Livingston (1686–1749)


මලියදේව රහතන් වහන්සේ ක්‍රි.පූ. දෙවන සියවසේ ලක්දිව විසු අරහත් භාවය ලැබූ හිමි නමකි.

මහාවංසයට අනුව ලක්දිව විසු අවසන් ප්‍රසිද්ධතම අභිඥ්ඥාලාභී රහතන්වන්සේ මලියදේව රහතන්වන්සේ වූ සේක. ජනප්‍රවාදයට අනුව උන්වහන්සේ ඉන්දියාවේ සිට බුද්ධ ප්‍රතිමා 4ක් ලංකාවට වැඩම කරවූ සේක.

උන්වහසේ ගේ භාවනා කුටිය අරන්කැලේ ද   වැඩසිටි ස්ථානය ගුහාරාමයේද ඇත.

මේවාද බලන්න
 මලියදේව විද්‍යාලය

මූලාශ්‍ර

රහතන් වහන්සේලා

මලියදේව රහතන්වහන්සේ


Mimiker – fra græsk μῖμος (mimos) er en skuespiller, der med mimik og gestik men uden talesprog udtrykker handlinger og sindsstemninger i f.eks. en pantomimeforestilling.

Den ældste bevarede tekst, der beskriver en mimiker, er Aischylos' drama De syv mod Theben fra 467 f. Kr., hvori danseren Telestes træder ud af koret og med gestik og rytmiske trin kommenterer korets replikker.

Mimikerens kunst udviklede sig i Europa gennem indflydelse fra Commedia dell'arte og Noh. I begyndelsen af 1800-tallets Paris opnåede Jean-Gaspard Deburau stor berømmelse med sin Pierrot-figur, som også var kendt andre steder i Europa, bl.a. i Danmark. Deburaus hvide, tragiske klovn var hovedfiguren i mange forestillinger på Théâtre des Funambules, og er overleveret som Baptiste Debureau, spillet af Jean-Louis Barrault i Marcel Carnés film Paradisets børn fra 1945.

På film fik mimiker-uddannede skuespillere som Buster Keaton, Harold Lloyd og Charlie Chaplin deres store gennembrud i stumfilmens tid.

Mimikere fra Danmark
 Hans Rønne
 Torkild Lindebjerg
 Niels Henrik Volkersen

Udenlandske mimikere
 Jean-Gaspard Deburau
 Marcel Marceau
 Jacques Tati
 Jean-Louis Barrault

 Dario Fo
 Buster Keaton
 Charlie Chaplin
 Harold Lloyd
 Harpo Marx

Henvisninger

Teater
Stumfilm
Skuespillere

Mimiker


Alice Duer Miller (July 28, 1874 – August 22, 1942) was an American writer whose poetry actively influenced political opinion. Her feminist verses influenced political opinion during the American suffrage movement, and her verse novel The White Cliffs influenced political thought during the U.S.'s entry into World War II. She also wrote novels and screenplays.

Early life
Alice Duer Miller was born in Staten Island, New York, on July 28, 1874, into a wealthy and prominent family. She grew up in Weehawken, New Jersey with her parents and two sisters. She was the daughter of James Gore King Duer and Elizabeth Wilson Meads. The family lost their fortune during the Baring Bank failure.

Her mother Elizabeth Wilson Meads was the daughter of Orlando Meads of Albany, New York. Her great-grandfather was William Alexander Duer, president of Columbia College. Her great-great-grandfather was William Duer, an American lawyer, developer, and speculator from New York City. He had served in the Continental Congress and the convention that framed the New York Constitution. In 1778, he signed the United States Articles of Confederation. Her great-great-great-grandfather was William Alexander, who claimed the disputed title of Earl of Stirling and was an American major-general during the American Revolutionary War.

Miller was also a descendant of Senator Rufus King, who was an American lawyer, politician, and diplomat. He was a delegate for Massachusetts to the Continental Congress. He also attended the Constitutional Convention and was one of the signatories of the United States Constitution on September 17, 1787.
Alice attended Barnard College in 1895, studying Mathematics and Astronomy and graduating Phi Beta Kappa. She helped to pay for her studies by selling novels and short essays to Harper's and Scribner's magazines. Alice excelled as a student with her award-winning thesis "Dedekind's Theory of the Irrational Number". She and her sister Caroline jointly published a book of poems. Miller remained connected to Barnard throughout her life; she was elected as a trustee of Barnard College in 1922.

Career
Alice wrote her entire life, but before she was a full-time writer, she taught at a girls school English composition and tutored Barnard College students in mathematics. Miller became known as a campaigner for women's suffrage and was an active member of the Algonquin Round Table and Heterodoxy (group). She published a series of satirical poems in the New York Tribune titled and later republished in the collection, Are Women People? These words became a catchphrase of the suffrage movement. It reads:

"FATHER, what is a Legislature?
A representative body elected by the people of the state.
Are women people?
No, my son, criminals, lunatics and women are not people.
Do legislators legislate for nothing?
Oh, no; they are paid a salary.
By whom?
By the people.
Are women people?
Of course, my son, just as much as men are." She followed this collection with Women Are People! (1917).

As a novelist, she scored her first success with Come Out of the Kitchen in 1916.  The story was made into a play and later the 1948 film Spring in Park Lane. She followed it with a series of other short novels, many of which were staged and (increasingly) made into films.

Her novel in verse Forsaking All Others (1933) about a tragic love affair, and many consider her greatest work. Miller was invited to write for Hollywood in 1921 by Samuel Goldwyn. Many of her stories became motion pictures, such as Are Parents People? (1925), Roberta (1935), and Irene (1940). She also became involved in a number of motion picture screenplays, including Wife vs. Secretary (1936). Her name appears in the very first issue of The New Yorker as an advisory editor. Throughout her life, she wrote successfully for a wide range of genres and produced forty-four books.

The White Cliffs
In 1940, she wrote the verse novel The White Cliffs, about an American girl who coming to London as a tourist, meets and marries a young upper-class Englishman in the period just before World War I. The war begins and he goes to the front. He is killed just before the end of the War, leaving her with a young son. Her son is the heir to the family estate. Despite the pull of her own country and the impoverished condition of the estate, she decides to stay and live the traditional life of a member of the English upper class. The story concludes as World War II commences, and she worries that her son, like his father, will be killed fighting for the country he loves. The poem ends with the lines:

...I am American bred
I have seen much to hate here – much to forgive,
But in a world in which England is finished and dead,
I do not wish to live.

The poem was spectacularly successful on both sides of the Atlantic, selling nearly one million copies – an unheard of number for a book of verse. It was broadcast and recorded by British-American actress Lynn Fontanne (with a symphonic accompaniment), and the story was made into the 1944 film The White Cliffs of Dover.

Personal life
Once she graduated, she married Henry Wise Miller on October 5, 1899, at Grace Church Chapel in New York City. Henry asked Alice to marry him three days after their first meeting. He was a Harvard graduate, born in 1877, the son of Lt. Commander Jacob Miller.

They moved to Costa Rica, where Henry Miller was gambling on land speculation and rubber cultivation. Henry and Alice had their first son Denning Duer Miller in this time period when they were moving back and forth between New York City and Costa Rica. Their investment failed and the family moved back to New York City and struggled for years financially. Alice served as the primary breadwinner for the first decade of the marriage until Henry became a successful Wall Street stockbroker.

After a long illness, Alice Duer Miller died in 1942 and was interred at Evergreen Cemetery in Morristown, New Jersey.

Selected works

 Poems (1896)
 Modern Obstacle (1903)
 Less Than Kin (1909)
 The Blue Arch (1910)
 Things (1914)
 The Burglar and the Blizzard: A Christmas Story (1914)
 Are Parents People? (1914)
 Are Women People? a book of rhymes for suffrage times (1915)
 Come Out of the Kitchen (1916)
 Women Are People! (1917)
 The Sturdy Oak (1917), Alice Duer Miller et al.
A composite Novel of American Politics by fourteen American authors
 Ladies Must Live (1917)
 The Happiest Time of Their Lives (1918)
 Wings in the Night (1918)
 The Charm School (1919)
 The Beauty and the Bolshevist (1920)
 Manslaughter (1921)
 Priceless Pearl (1924)
 The Reluctant Duchess (1925)
 The Springboard (1928)
 Welcome Home (1928)
 Forsaking All Others (1931)
 Gowns by Roberta (1933)
 Come Out of the Pantry (1934)
 The Rising Star (1935)
 And One Was Beautiful (1937)
 The White Cliffs (1940)

FilmographyLess Than Kin, directed by Donald Crisp (1918, based on the novel Less Than Kin)Come Out of the Kitchen, directed by John S. Robertson (1919, based on the novel Come Out of the Kitchen)Her First Elopement, directed by Sam Wood (1920, based on the novel Her First Elopement)Something Different, directed by Roy William Neill (1920, based on the novel Calderon's Prisoner)The Charm School, directed by James Cruze (1921, based on the novel The Charm School)Ladies Must Live, directed by George Loane Tucker (1921, based on the novel Ladies Must Live)Manslaughter, directed by Cecil B. DeMille (1922, based on the novel Manslaughter)Are Parents People?, directed by Malcolm St. Clair (1925, based on the story Are Parents People?)Someone to Love, directed by F. Richard Jones (1928, based on the novel The Charm School)Honey, directed by Wesley Ruggles (English-language version, 1930, based on the novel Come Out of the Kitchen)Salga de la cocina, directed by Jorge Infante (Spanish-language version, 1931, based on the novel Come Out of the Kitchen), directed by Louis Mercanton (French-language version, 1931, based on the novel Come Out of the Kitchen)Every Woman Has Something, directed by Leo Mittler (German-language version, 1931, based on the novel Come Out of the Kitchen), directed by  (Swedish-language version, 1931, based on the novel Come Out of the Kitchen)Manslaughter, directed by George Abbott (English-language version, 1930, based on the novel Manslaughter)The Incorrigible, directed by Leo Mittler (Spanish-language version, 1931, based on the novel Manslaughter)The Indictment, directed by Dimitri Buchowetzki (French-language version, 1931, based on the novel Manslaughter)Reckless Youth, directed by Leo Mittler (German-language version, 1931, based on the novel Manslaughter), directed by  (Swedish-language version, 1931, based on the novel Manslaughter)The Princess and the Plumber, directed by Alexander Korda (1930, based on the story The Princess and the Plumber)Big Executive, directed by Erle C. Kenton (1933, based on the story Big Executive)Roberta, directed by William A. Seiter (1935, based on the novel Gowns By Roberta)Come Out of the Pantry, directed by Jack Raymond (UK, 1935, based on the novel Come Out of the Kitchen)Collegiate, directed by Ralph Murphy (1936, based on the novel The Charm School)The White Cliffs of Dover, directed by Clarence Brown (1944, based on the verse novel The White Cliffs)Spring in Park Lane, directed by Herbert Wilcox (UK, 1948, based on the novel Come Out of the Kitchen)Sabela de Cambados, directed by Ramón Torrado (Spain, 1949, based on the novel Come Out of the Kitchen)Lovely to Look At, directed by Mervyn LeRoy (1952, loosely based on the novel Gowns By Roberta)

Screenwriter, directed by Paul Bern (1922)The Exquisite Sinner, directed by Josef von Sternberg (1926)The Last Waltz, directed by Arthur Robison (Germany, 1927)Rose Marie, directed by W. S. Van Dyke (1936)Wife vs. Secretary, directed by Clarence Brown (1936)And One Was Beautiful, directed by Robert B. Sinclair (1940)Irene, directed by Herbert Wilcox (1940)

Modern works and inspiration
Composer Edna Yeh set selections from Are Women People?'' to music. The work was commissioned and performed by Voci Women's Vocal Ensemble.

References

External links

Site dedicated to Alice Duer Miller's poems

1874 births
1942 deaths
Barnard College alumni
Burials at Evergreen Cemetery (Morristown, New Jersey)
American women poets
The New Yorker people
American people of Dutch descent
American people of English descent
American people of Scottish descent
De Peyster family
Livingston family
Schuyler family
Algonquin Round Table
People from Weehawken, New Jersey

Alice Duer Miller


(15053) Bochníček, denumire internațională (15053) Bochnicek, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
15053 Bochníček este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Petr Pravec și U. Babiakova. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,23 ua, o excentricitate de 0,04 și o înclinație de 3,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 15001-16000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

15053 Bochníček


Yerleşim yerleri
 Erentepe, Kumluca - Antalya ili Kumluca ilçesine bağlı mahalle
 Erentepe, Bingöl - Bingöl ili merkez ilçesine bağlı köy
 Erentepe, Şebinkarahisar - Giresun ili Şebinkarahisar ilçesine bağlı köy
 Erentepe, Çumra - Konya ili Çumra ilçesine bağlı mahalle
 Erentepe, Bulanık - Muş ili Bulanık ilçesine bağlı belde

Erentepe


Nystalus es un género de aves galbuliformes perteneciente a la familia Bucconidae que agrupa a especies nativas del Neotrópico que se distribuyen desde Panamá a través de América del Sur hasta el norte de Argentina. A sus miembros se les conoce por el nombre popular de bucos. Existen considerables divergencias entre las clasificaciones sobre el rango de las especies de este género, que serán comentadas abajo.

Lista de especies
Con las debidas diferencias apuntadas abajo y según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) (Versión 7.1, 2017) y Clements Checklist v.2016, el presente género agrupa a las siguientes especies:

 Nystalus chacuru (), 1816 - buco chacurú;
 Nystalus maculatus (), 1788 - buco durmilí (de la caatinga);
 Nystalus (maculatus) striatipectus (), 1854 - buco durmilí (del chaco);
 Nystalus radiatus (), 1854 - buco barrado;
 Nystalus obamai , 2013 - buco estriado (occidental).
 Nystalus striolatus (), 1856 - buco estriado (de Rondonia);
 Nystalus (striolatus) torridus , 1940 - buco estriado (oriental);

Taxonomía
 El Congreso Ornitológico Internacional (IOC) (versión 7.1, 2017) reconoce a striatipectus como especie plena con base en el concepto filogenético de especie, siguiendo a Silva (1990); lo que no es así reconocido por el South American Classification Committee (SACC) y es listada como la subespecie Nystalus maculatus striatipectus por Clements Checklists v.2016.
 Con base en una revisión taxonómica multi-característica del complejo Nystalus striolatus conducida por Whitney et al. (2013) se descubrió una nueva población fenotípica y genéticamente distinta en el centro sur de la Amazonia (a la cual se le aplica actualmente el nombre striolatus), proponiendo el nombre N. obamai a la población más occidental. El estudio también soportó la elevación al rango de especie a la población más oriental fenotípica y genéticamente distinta (torridus). Sin embargo, el SACC, a pesar de concordar con la situación de obamai, no estuvo de acuerdo con torridus, por lo que la propuesta N.º 617 al South American Classification Committee (SACC) fue rechazada, pendiente de reapresentación con más datos. Fue reapresentada la Propuesta N.º 679 proponiendo el reconocimiento apenas de obamai, lo que fue aprobado. Tanto el IOC como Clements reconocen a obamai como especie y a torridus como la subespecie Nystalus striolatus torridus. El Comité Brasileño de Registros Ornitológicos (CBRO) reconoce ambas, obamai y torridus como especies.

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Ferdinand Heine Jr.
Taxones descritos por Jean Cabanis

Nystalus


Ko Arima (født 22. august 1917) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1951||3||0
|-
!Total||3||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Ko Arima


AROS, bilgisayarlar için yapılmış Amiga işletim sistemi mimarisini temel alan bir işletim sistemidir. GNU/GPL Lisansına sahiptir. Boyut açısından çok küçüktür. Disket sürücünüzden bile çalışan sürümü bulunmaktadır.

AROS kelimesinin açılımı Amiga Research Operating System'dir.
 Aros Resmi Web Sitesi

İşletim sistemleri
X86 işletim sistemleri
PowerPC işletim sistemleri

AROS


Grenijarpi (fræðiheiti: Canachites canadensis) er hænsnfugl af orraætt. Heimkynni hans er í barrskógabeltinu í N-Ameríku. Haninn er kallaður karri, rétt eins og karlfugl rjúpunnar, en hún er líka af orraætt.

Tenglar

Orraætt

Grenijarpi


Raw é uma marca da promoção de luta livre profissional americana WWE que foi estabelecida em 25 de março de 2002. Marcas são divisões da lista da WWE onde os lutadores são designados para se apresentar semanalmente quando uma extensão de marca está em vigor. Os lutadores designados para o Raw aparecem principalmente no programa de televisão semanal da marca, Monday Night Raw, também conhecido simplesmente como Raw. É uma das duas principais marcas da WWE, juntamente com o SmackDown, coletivamente referido como o roster principal da WWE. A marca foi descontinuada por um período entre agosto de 2011 e julho de 2016.

Além do principal programa de televisão do Raw, lutadores menos utilizados também aparecem no programa complementar da marca, Main Event. Os lutadores do Raw também se apresentam nos eventos pay-per-view e transmissão ao vivo de marca e co-marca. Durante a primeira divisão da marca (2002–2011), os lutadores do Raw também competiram no antigo show complementar, Heat, e na ECW em um programa de troca de talentos com a antiga marca ECW, enquanto durante a segunda divisão da marca (2016–presente), o lutadores da marca apareceram nos eventos interbrand Worlds Collide e Mixed Match Challenge. Além disso, durante a segunda divisão, os lutadores cruiserweight do Raw competiram no 205 Live quando a divisão cruiserweight revivida da WWE era exclusiva do Raw de 2016 a 2018, antes do 205 Live se tornar sua própria marca.

História

Primeira divisão (2002–2011)
No início e meados de 2002, a World Wrestling Federation (WWF) passou por um processo que eles chamaram de "extensão de marca". A WWF se dividiu em duas promoções de wrestling de fato com escalações, histórias e figuras de autoridade separadas. Raw e SmackDown! hospedaria cada divisão, daria seu nome à divisão e essencialmente competiria entre si. A separação surgiu como resultado da WWF comprar seus dois maiores competidores, World Championship Wrestling (WCW) e Extreme Championship Wrestling (ECW); e a subsequente duplicação do seu plantel e campeonatos. A extensão da marca foi anunciada publicamente por Linda McMahon durante uma transmissão do Raw em 25 de março e se tornou oficial no dia seguinte.

Na época, isso excluía o Campeonato Indiscutível da WWE e o Campeonato Feminino da WWE original, pois esses títulos da WWE seriam defendidos em ambos os shows. Em setembro de 2002, o então Campeão Indiscutível da WWE, Brock Lesnar, recusou-se a defender o título no Raw, fazendo com que seu título se tornasse exclusivo do SmackDown. Na semana seguinte no Raw, o gerente geral do Raw, Eric Bischoff, concedeu um recém-instituído Campeonato Mundial dos Pesos Pesados ao desafiante número um do Raw, Triple H. Como o Campeonato Indiscutível da WWE era agora um título exclusivo do SmackDown, não era mais referido como "indiscutível". Depois disso, o Campeonato Feminino da WWE original logo se tornou um título exclusivo do Raw também. Como resultado da extensão da marca, um "draft lottery" anual foi instituído para trocar membros de cada lista e geralmente atualizar as escalações.

Raw foi a casa de muitas estrelas da WWE, incluindo Triple H, Ric Flair, Batista, Randy Orton, Chris Benoit, Goldberg, Chris Jericho, Christian, Shawn Michaels, John Cena, Kane, Trish Stratus, Lita e Stacy Keibler.

O draft de 2005 foi realizado no episódio de 6 de junho do Raw. A primeira escolha da loteria do draft foi o então Campeão da WWE John Cena, movendo assim o Campeonato da WWE para o Raw e tendo dois títulos na marca. Eventualmente, o então Campeão Mundial dos Pesos Pesados Batista foi convocado para o SmackDown como a última escolha do draft, deixando apenas o Campeonato da WWE no Raw. Na loteria do draft de 2008, CM Punk foi convocado para o Raw e depois ganhou o Campeão Mundial dos Pesos Pesados de Edge, que era um lutador do SmackDown. Triple H, que era o Campeão da WWE na época, foi convocado para o SmackDown, enquanto Kane, que era o então Campeão da ECW, foi convocado para o Raw. Após a loteria do draft em 2009, o Campeonato da WWE foi trazido de volta ao Raw quando Triple H foi draftado do SmackDown enquanto o Campeonato Mundial dos Pesos Pesados foi trazido de volta ao SmackDown quando Edge derrotou John Cena para ganhar o título no Backlash.

No episódio do Raw de 29 de agosto de 2011, foi anunciado que os lutadores do Raw e do SmackDown não eram mais exclusivos de suas respectivas marcas. Posteriormente, campeonatos anteriormente exclusivos de um show ou outro estavam disponíveis para lutadores de qualquer show para competir - isso marcaria o fim da extensão da marca, pois toda a programação e eventos ao vivo apresentavam a lista completa da WWE. Em uma entrevista de 2013 com Advertising Age, Stephanie McMahon explicou que a decisão da WWE de encerrar a extensão da marca foi devido a querer que seu conteúdo fluísse através da televisão e plataformas online.

Segunda divisão (2016–presente)
Em 25 de maio de 2016, foi anunciado que a WWE reintroduziria a divisão da marca em julho, com listas distintas para Raw e SmackDown. No episódio de 11 de julho do Raw, Vince McMahon nomeou Stephanie McMahon a Comissária do Raw. O draft aconteceu na estreia ao vivo do SmackDown em 19 de julho, com os gerentes gerais das respectivas marcas escolhendo a dedo os lutadores para suas marcas. A comissária do Raw Stephanie McMahon e o gerente geral Mick Foley criaram um novo campeonato - o Campeonato Universal da WWE. Este campeonato seria exclusivo da marca Raw, já que o Campeonato Mundial da WWE havia se tornado exclusivo da marca SmackDown. Clash of Champions foi programado como a reintrodução da divisão cruiserweight e o primeiro pay-per-view exclusivo do Raw desde janeiro de 2007, enquanto o Elimination Chamber foi programado como o pay-per-view final exclusivo do Raw dois anos depois. Posteriormente, isso viu todos os próximos pay-per-views interbrands após a WrestleMania 34.

A partir de dezembro de 2021, os talentos do Raw começam a aparecer no NXT 2.0. Dave Meltzer da Wrestling Observer Radio relatou que um crossover entre Raw-NXT entre seus talentos como forma de ajudar a aumentar as classificações do NXT 2.0, já que ambos os programas vão ao ar na USA Network.

Campeões
Inicialmente, o Campeonato Indiscutível da WWE e o Campeonato Feminino da WWE original estavam disponíveis para ambas as marcas. Os outros campeonatos eram exclusivos da marca da qual o campeão fazia parte. Quando a extensão da marca começou, Raw recebeu o Campeonato Intercontinental e o Campeonato Europeu quando seus respectivos titulares foram selecionados. Em setembro de 2002, o Campeonato Indiscutível da WWE tornou-se o Campeonato da WWE novamente e foi transferido para o SmackDown, levando o gerente geral do Raw Eric Bischoff a criar o Campeonato Mundial dos Pesos Pesados para o Raw. Pouco tempo depois, Raw se tornou a marca exclusiva para o Campeonato Mundial de Duplas, o Campeonato Intercontinental e o Campeonato Feminino da WWE original.

Em 19 de julho de 2016, a extensão da marca foi trazida de volta e pela primeira vez o draft foi realizado no SmackDown Live. Raw draftou o Campeonato Feminino da WWE, o Campeonato dos Estados Unidos e o Campeonato de Duplas da WWE. Com o Campeonato da WWE sendo defendido exclusivamente no SmackDown, Stephanie McMahon e Mick Foley introduziram o Campeonato Universal da WWE para ser o título mundial do Raw. No Crown Jewel em 31 de outubro de 2019, o lutador do SmackDown "The Fiend" Bray Wyatt venceu o Campeonato Universal da WWE, levando o título para o SmackDown. No episódio da noite seguinte do SmackDown, o Campeão da WWE Brock Lesnar saiu do SmackDown e mudou-se para o Raw, trazendo o título com ele.

Atuais campeonatos

Nota – O Campeonato Feminino de Duplas da WWE e o Campeonato 24/7 da WWE também podem ser defendidos no Raw, pois são compartilhados entre as marcas.

Campeonatos anteriores

Plantel

Eventos pay-per-view e WWE Network

Eventos da primeira extensão de marca

Eventos da segunda extensão de marca

Referências

WWE Raw
WWE

Raw (marca da WWE)


Ebû Bekir (, d. 573 - ö. 634) ya da tam adıyla Ebû Bekir Abdullah bin Ebî Kuhâfe Osmân bin Âmir el-Kureşî et-Teymî (), İslam peygamberi Muhammed'in sahabesi ve Dört Halife'nin ilki. Muhammed sonrası Müslüman toplumda 632-634 arası liderlik ve yöneticilik yapması, bu sebeple Muhammed'in halefi olması kendisine ilk halife unvanını kazandırmıştır.
Müslüman olduktan sonra Muhammed, Ebû Bekir'e Abdullah ismini vermiştir. Sünni inanışına göre Muhammed'in en iyi dostudur. En yaygın kullanılan lakaplarından olan es-Sıddîk (sadık, bağlı, doğrulayıcı) sebebiyle sık sık Ebû Bekir es-Sıddîk olarak anılır. Sıddîk lakabının Miraç rivayetiyle ilgili olarak kendisiyle tartışan Mekkeliler'e "Eğer olayı bildiren peygamberse doğru bildirmiştir." şeklinde cevap vermesinden sonra kendisine verildiğine inanılır.

Muhammed'in, Ebû Bekir'in kızı Aişe ile hicret öncesinde Mekke'de evlenmesinden dolayı kayınpederidir. Halifeliği sırasında Kur'an'ı mushaf haline getirtmiştir. Sünni inanışına göre İslâm'a giren hür erkeklerin, Raşit Halifeler'in ve Aşere-i Mübeşşere'nin ilkidir.

Soyu ve ailesi
Ebû Bekir, Kureyş'in Teymoğulları kabilesindendir, Mekke'de doğmuştur. Babası Ebu Kuhafe, annesi Ümmü'l-Hayr Selma'dır.

Müslüman oluşu
Peygamber ilk vahyi kendisine haber verdiğinde Müslüman olmuştur. İlk Müslüman tarihçilere göre tüccardı. Kazancının büyük bir bölümünü İslam dini için harcamış, ilk Müslümanlar'ın İslama davet edilmesinde önemli rol almıştır. Muhammed 622 yılında Mekke'den Medine'ye giderken Ebû Bekir ona eşlik etmiştir. Bu konudan Kur'an'da Tevbe Suresi'nin 40. ayetinde bahsedilmiştir:

Eğer siz ona (Peygamber'e) yardım etmezseniz, (biliyorsunuz ki) inkar edenler onu iki kişiden biri olarak (Mekke'den) çıkardıkları zaman, ona bizzat Allah yardım etmişti. Hani onlar mağarada bulunuyorlardı. Hani o arkadaşına, "Üzülme, çünkü Allah bizimle berâber" diyordu. Allah da onun üzerine güven duygusu ve huzur indirmiş, sizin kendilerini görmediğiniz bir takım ordularla onu desteklemiş, böylece inkar edenlerin sözünü alçaltmıştı. Allah'ın sözü ise en yücedir. Allah mutlak güç sahibidir, hüküm ve hikmet sahibidir. (Tevbe, 9/40)

Fahreddin Razi, Leyl Suresi'nin
"Temizlenmek üzere malını hayra veren takva sahibi, ondan (ateşten) uzak tutulur. Yüce Rabbinin rızasını istemekten başka onun nezdinde şükranla karşılanacak bir nimet yoktur. Ve o (buna kavuşarak) hoşnut olacaktır.
mealindeki 17-21. ayetlerinin, özel olarak Ebû Bekir'den bahsettiğini ve bunun Ebû Bekir'in Müslümanlar'ın en üstünü olduğu fikrini desteklediğini ifade eder.

Hicret sonrasında Medine'de Mescid-i Nebevî'nin inşasına katılmış, yardımcı olmuştur. Bundan sonra birçok gazveye katılmış, Bedir Savaşı'nda oğlu Abdurrahman'a karşı savaşmıştır.

Halifelik dönemi
Muhammed'in 632'deki ölümünden sonra yapılan çeşitli müzakerelerde Ebû Bekir'e bey'at edilmiş, tartışmalı bir şekilde kendisi halife olarak seçilmiştir.

Şii kaynaklarına göre Fatıma Ebû Bekir'in halifeliği konusunda Ömer ile aralarında geçen tartışma sonucu ölmüştür.

Ridde Savaşları

Ebû Bekir döneminde Muhammed'in ölümünden sonra ortaya çıkan dinden dönme hareketlerine, (Asvadu'l-Ansi, Museylema Kezzâb ve Tulayha bin Huvaylid gibi) kendisini peygamber ilan eden çeşitli şahıslara, zekât vermek istemeyen kabilelere karşı savaşılmıştır.

Yeni doğan dinde başlayan dönme ve isyan hareketlerinin önüne geçebilmek için Ebû Bekir Halid bin Velid'i çeşitli baskın ve askeri seferlere göndermiştir. 632-633'te yapılan bu askeri seferler Ridde Savaşları olarak anılır. Halid bin Velid bu seferde üstün başarı göstermiştir. Orta Arabistan'ın kuzey bölgesinde "Beni Asad" kabilesinin lideri "Tulayha bin Hüvaylid"  isyan başlatmıştı ve  buna  çeşitli kabileler de destek vermekteydi. Orta Arabistan ortasında "Museylema  Kezzâb" tarafından  yönlendirilen Beni Hanife kabilesi isyanı çıkmış ve bu isyan Beni Asad kabilesince de desteklemekteydi. "Nejd"'de ise "Malik bin Nüveira" komutasında Beni Tamım ve diğer çeşitli kabileler  Medine otoritesine karşı ayaklanmışlardı.

Önce Halid bin Velid Beni Tayy kabilesi lideri Adi'yi  kendi tarafına çekti. Eylul 632'de  Buzakha Muharebesinde "Tulayha"yı mağlup etti ve geride kalanları da izleyen haftalarda elimine etti. Bundan sonra  çok sayıda kabile Ebû Bekir'in otoritesini kabul ettiğini ilan ettiler. Bin Velid sonra Beni Saleem kabilesini de yendi.

Bu seferlerden sonra Beni Tamım kabilesi ve çok sayıda kabile bağlılıklarını bildirdiler. Ama "Malik bin Nüvayrah" reisliğindeki Beni Yarbu kabilesi  Malik bin Nüvayrah bağlılığını bildirmedi. Halid bin Velid Nejd'de Malik bin Nuveira liderliğindeki isyancı kabile üstüne yürüdü.Fakat hiçbir organize direniş görmedi. Malik ordusu ve yandaşlarına dağılmalarını emredip çöle çekilmişti.  Malik bin Nüveira ailesi ezana cevap vermedikleri gerekçesiyle tutuklandı. Malik Medine'ye para gönderip "aman" diledi ama bu kabul edilmedi. Malik'i yakalayan Halid bin Velid onu hemen öldürttü ve karısını da kendi haremine cariye olarak aldı.

Ebû Bekir "İkrima bin Ebu Cehil" adlı komutanı "Müseylime" ile temas kurmak üzere Yamama bölgesine gönderdi ve Velid gelmeden ona çatışmaya girmeme talimatı verdi. Fakat Velid'i beklemeyen İkrima Eylül 632'de Musaylıma'ya başarısız bir hücum yaptı ve geri püskürtüldü. Ebû Bekir onu bu komutanlıktan geri aldı. Gönderilen Sürhabil kuvvetleri de Velid'i beklemeden hücum edip Müsaylıma'ye yenildiler. Sonunda Aralık 632'de 13 bin kişilik ordu ile "Musaylıma" ile Yamama Muharebesi'nde karşılaştı ve onu mağlup etti. Musaylama Vahşi bin Harb tarafından öldürüldü. Etrafı surlu Yamama şehri de hemen teslim oldu. Yamama şehrini merkezi olarak kullanan Velid buradan komşu bölgelere yaptığı seferlerle Orta Arabistan'ı Ebû Bekir idaresi altına geçirdi.

632'de Umman'da  ve liderleri "Lakit bin Malik" altında Azd kabilesi ayaklandı. Eylül 632'de  Ebû Bekir, "Huzeyfe bin Mihsan" komutasındaki birlikleri Umman'daki ayaklanmaları bastırması için gönderdi ve  Kasım ayında yapılan "Daba Muharebesi" ile isyan bastırıldı ve Lakit bu muharebede öldürüldü.

Sasani İmparatorluğu'ndan Irak'ın alınması

Ridde Savaşları sonunda Arabistan'ın tümü Ebû Bekir halifeliği altındaki ilk Müslüman devleti eline geçmişti. Bundan sonra Müslüman orduları İslam dinini yayabilmek için Arabistan dışına hücum etmeleri gerekmekteydi, İki alternatif bulunmaktaydı:
 Kuzeydoğuda bulunan İran Sasani İmparatorluğu ve Irak;
 Kuzeybatıda bulunan Bizans İmparatorluğu idaresinde Suriye.

Bu Arabistan dışında bulunan komşu ülkelere yapılabilecek hücumlar nedenleri şöyle açıklanmaktadır:
 Arabistan ile iki büyük imparatorluk sınırlarında göçebelik yapan Arap asıllı kabileler yaşamaktaydı ve bunlar Zerdüştlük dininde olan Sasaniler ve Hristiyan dininde olan Bizans İmparatorluğu arasında tampon bölge rolünü oynamaktaydılar. Ebû Bekir'in bu Arap asıllı kabilelerin  kendilerine çok benzeyen diğer Arapların kabul ettikleri Müslüman dinin kabul edeceklerini ve yeni dini daha da yaymaya çalışacaklarına inanmaktaydı.
 Sasani ve Bizans İmparatorlukları'nda vergiler hem belirli kaidelere uygun olmayarak keyfi ve gayri adil hem de gayet yüksektiler. Müslüman zekat ve diğer özel tarım vergileri adil ve düşük olma meyilliydiler. Bu sınır Arap kabilelerinin bu daha adil ve daha düşük vergi sistemini tercih edeceklerini düşünmekteydi. Ayrıca bu sınır Arap kabilelerinin daha zengin ve daha vergi toplamaya elverişli alanlarda yaşamaları ve bu alanlara da iç ve dış ticaretin gayet gelişmiş olması yeni Müslüman devletinin genişlemesine iyi bir mali kaynak olacağını düşünmekte olduğu bildirilmektedir. Ayrıca Irak ve Suriye'de gayet zengin şehirler bulunmakta idi ve buralardan yüksek ganimet toplamak imkânı bulunmaktaydı.
 Yeni kurulan Müslüman devleti ufak, nüfusça ve servetçe zayıf bir devletti ve Sasani ve Bizans İmparatorluklar'ı gayet eski, dayanıklı tarihi geçmişi olan ve gayet güçlü devletlerdi. Ebû Bekir yeni kurulan Müslüman devletinin bu iki güç arasında ezilmesinden korkmaktaydı.
Kuzeybatı Arabistan'da bulunan bir kabile reisi olan Mütenna bin Haritha Ebû Bekir'in halifelik döneminde ilk defa Sasaniler üzerine akınlar yapmaya başladı ve bu akınlardan büyük ganimetler topladığı haberleri tüm Arabistan'a yayıldı. Mütenna bin Haritha Medine'ye giderek akınları ve sonuçları hakkında Halife Ebû Bekir'e bilgiler verdi. Bunları bir gelişme fırsatı olarak gören Halife Ebû Bekir Mütenna bin Harita'ya bir askeri komutan olarak unvan verdi ve onun Irak içinde daha derinlere akınlar yapmasını tavsiye etti. Bu tavsiyeye uyan  Mütenna bin Haritha Irak üzerine gayet derin ve gayet başarılı olarak ganimet toplama akınları yapmaya başladı. Bu komutan hafif süvari akını taktikleri kullanarak bir atlı akıncı birliği ile çölün yakınlarında bulunan bir şehir, kasaba veya yerleşkeye gayet çabuk ve atik bir şekilde akın yapıp; ganimet toplayıp; daha Sasaniler ordusu harekete geçemeden yeniden çöl içinde hızla kaybolma taktiğini geliştirdi. Bu taktiğin yeni Müslüman devletinin ordusu tarafından da kullanılabileceği açıkça belli olduğu için Halife Ebû Bekir yeni bir istila hareketinde başarılı olacağını düşünmeye başlamıştı.

Ebû Bekir bu taktiği önce Irak üzerine Sasani İmparatorluğu üzerine uygulamaya başladı. Fakat Araplar asırlar boyunca İranlılar'ın ileri medeniyeti yakınlarında yaşayıp İranlılar'a ve onların ileri medeniyetine karşı büyük bir gıpta duymakta idiler. Buna karşılık İranlılar ise Arapları medeniyetsiz çölde yaşayan göçebe  gibi görüp onları devamlı küçümseme ile karşılamakta idiler. Onun için yeni Arap devletinin mutlaka bir çatışmada galip gelmesi gerekmekte idi; yoksa Arapların kendilerini küçük görme hisleri daha da güçlenecekti. Ebû Bekir galibiyet sağlamak için iki genel prensip kullandı. Akın yapacak Arap ordularının tümüyle gönüllülerden oluşması gerekmekteydi. Bu ordunun en deneyimli Arap komutanı tarafından komuta edilmesi gerekmekteydi. Bu komutan da hiç şüphesiz Halid bin Velid idi. Halid bin Velid sahte peygamber Müsaylime'ye karşı Yamama Muharebesi'nde galibiyet kazanıp onu öldürttükten sonra yine Yamama'da yaşamaktaydı. Ebû Bekir Halid bin Velid'e emir göndererek toplanan gönüllü Arap ordusunun başına geçerek Sasani İmparatorluğu'na ait olan Irak'a hücum edip fethetmesini istedi. Halife Ebû Bekir tüm Arabistan'dan toplanan gönüllü askerleri Halid bin Velid'e gönderip bir Arap ordusu kurdurdu. Kuzeydoğu Arabistan'da bulunan kabile liderleri olan Mutanna bin Haritha, Mazhur bin Adi, Harmala ve Sulma'nın da kendi kabile mensuplarından kurulan kabile birlikleri basında bu orduya destekçi olarak katılmalarına emir verdi. Mart 633'un üçüncü haftası içinde Halid bin Velid 10,000 kişilik bir ordunun başında Yamama şehrinden Irak'a doğru harekete geçti ve Kuzeybatı Arabistan'daki  kabilelerinin 2.000'er kişilik ek birlikleri de Irak sınırlarında ona katıldılar. Böylece Halid bin Velid 18,000 kişilik bir hafif süvari ordusu ile Sasanilere Irak'ı fethetmek hedefiyle akıncı hücumuna geçti.

Bu ordu Irak'a girdikten sonra Sasani eyalet ordularına karşı arka arkaya dört muharebeye girişerek 4 kesin sonuçlu zafer kazandı: Nisan 633'te (günümüzdeki Kazıma, Kuveyt yakınlarında bir mevkide) Salassıl Savaşı, Nisan 633'un üçüncü haftasında Fırat Nehri yanında El-Madhār Nehir Savaşı; Mayıs 633'te tipik bir kıskaca alma stratejisini kullandığı Valaca Savaşı  ve Mayıs 633 ortasında Ullays Savaşı veya "Kan Nehri Savaşı". Bu savaşlardan sonra zaten iç kargaşalıklardan zayıf düşmüş olan Sasaniler devlet idaresi büyük bir darbe yemiş oldu. Sasaniler'in Irak eyalet merkezi olan Hira şehri Halid bin Velid'in Arap ordusu tarafından Hira Kuşatma Savaşı'ndan sonra Mayıs 633 sonunda Araplar eline geçti. Halid bin Velid ordusu ile bir müddet burada kalıp orduyu dinlendirdikten sonra Haziran 633'te Anbar şehir üzerine gelip bu şehri kuşattı ve birkaç hafta süren Ambar Kuşatma Savaşı sonucunda Temmuz 633'te (günümüzde Irak El-Ambar vilayetinde Felluce yakınlarında bir harabe şehir olan) Ambar şehri de Arap ordusunun eline geçti.

Buradan Halit bin Velid güneye döndü ve Temmuz 633 de yapılan Ayn El-Tamr Muharebesinde sonunda gelerek Ayn El-Tamr şehrini eline geçirdi. Böylece Halid bin Velid tüm Irak'ın Fırat bölgesini Müslümanlar eline geçirmiş olmaktaydı. Ebû Bekir  Ayaz bin Ganam komutasında diğer bir Arap ordusunu kuzey Arabistan'da büyük bir ticaret merkezi olan Davmat El-Candal üzerine göndermişti. Burada ve Suriye'de bulunan büyük Hristiyan "Kalp" aşireti ordusu Ayaz bin Ganam'ın ordusunu bir kalede sıkıştırdılar. Fakat Ağustos 633'un son haftasında Halid bin Velid kendi ordusuyla bu mevkiye gelerek Arap aşiret ordularıyla yaptığı Davmat El-Candal Savaşı'ni kazandı ve asi aşireti geri püskürttü.

Halid bin Velid bundan sonra Arabistan'a döndü. Fakat burada iken Sasani ordularının yeniden kendilerini toplayıp Irak'ı geri almaya hazırlandıkları haberini aldı. Sasani ordusu ve onları destekleyen Hristiyan Arap destek orduları dört grup halinde Hanafiz, Zumiel, Sanni ve Manzieh mevkilerinde toplanmışlardı. Halid bin Velid çok kurnaz ve  çok parlak bir askeri düşünce gösteren bir savaş planı hazırladı. Emrindeki Arap ordusunu üç gruba böldü. Kasım 633'te yapılan  üç değişik muharebenin her birinde her bir Arap ordu grubu değişik yönden, yani üç değişik yönden, koordineli olarak Sasaniler ve müttefikleri ordusuna gece saldırısına geçtiler. Bu strateji arka arkaya Muzieh Savaşı; Samni Savaşı ve Zumeil Savaşı için Arap ordusu tarafından uygulandı ve bu muharebelerin hepsinde  Halid bin Velid galip geldi. Bu üç önemli muharebeyi büyük hezimetle kaybeden Sasani ordusu Irak'ı Araplar'a karşı savunamaz hale gelmişti ve Sasani imparatorluk başkenti olan Tizfon bile korunamaz hale geçip Arap hücumlarına açık kalmıştı.

Fakat Halid bin Velid Sasaniler'in başkentine hücuma geçmeden Sasani İmparatorluğu'nun güneyinde ve batısında bulunan tüm İran Sasani ordularını yenip elemine etmeye karar verdi. Bunun için Sasani İmparatorluğu ile Bizans İmparatorluğu arasındaki sınır şehri olan Firaz üzerine geçti ve Aralık 633'te bu mevkiye yetişti. Bu mevkide büyük bir Bizans ordusu ordugahı ve yine büyük bir Sasani ordusu ordugahı bulunmaktaydı. Bu iki ordu  birleştiler ve Hristiyan Arap aşiretlerinin yerel ordularını da takviye olarak aldılar. Aralık 633'te bu birleşik Bizans-Sasani-Hristiyan ordusu karşısında Arap Halid bin Velid'in ordusu Firaz Savaşı'na giriştiler. Halid bin Velid ordusu galip geldi. Bu Arapların Irak'ı fethetmelerinin son savaşı olan Kadisiye Savaşı'ndan bir önceki savaş oldu. Halid bin Velid Sasani İmparatorluğu başkenti Tizfon yolu üzerinde Fırat Nehri üzerinde  bulunan bir geçiş noktasında bulunan önemli bir kale olan Kadısiye'ye ordusu ile gitmekte iken Halife Ebû Bekir'den bir yeni emir aldı.  Bizans İmparatorluğu elinde bulunan Filistin ve Suriye'ye karşı bir istila hücumu için hazırlanan Arap ordusunun komutanlığı kendine verilmişti ve bu ordunun başına biran evvel geçmesi gerekiyordu.

Bizans İmparatorluğu ile Suriye için savaşlar

Suriye'nin önemli şehirleri ele geçirildi. Halid bin Velid komutasındaki İslam ordusuyla Doğu Romalılar'ın Yarmuk'ta yaptığı Yermük Savaşı devam ederken halife Ebû Bekir ölmüştür.

Kuran'ın derlenmesi
Ebû Bekir, Yemame Savaşında hafızların bir bir öldürülmesi üzerine Kur'an'ı derlettirerek mushaf haline getirtmiştir.

Ölümü
Yaklaşık iki yıllık süren halifeliği hastalanıp ölmesiyle son bulmuştur. Son günlerinde yerine Halife olarak Ömer'i atamış, ahitnameyi Osman'a yazdırmıştır.

Eşleri ve çocukları

Ebû Bekir'in dört karısı olmuştur. Birinci karısı Kuteyla bint Abdüluzza olup bu karısından Esma adlı bir kız çocuğu olmuş ve sonra boşanmıştır. İkinci karısı Ümmü Rûmân bint Âmir b. Uveymir b. Abdişems el-Kinâniyye adlı bir kadından Aişe ve Abdurrahman adlı biri kız bir oğlan çocuğu olmuştur. Üçüncü karısı Esmâ bint Umeys bin Ma'bed (Ma'd) el-Has'amiyye olup Muhammed bin Ebû Bekir adlı bir oğlu olmuştur. Dördüncü karısı Ümmü Habîbe Remle bint Ebî Süfyân Sahr b. Harb el-Ümeviyye  (Banu el-Haris bin al-Hazrac kabilesinden) adlı olup Ümmü Külsum bint Ebû Bekir adlı bir kızı olmuştur. Ebû Bekir'in eşlerinden Kuteyla İslam'ı kabul etmemiştir ve Ebû Bekir onunlar İslam'dan önce evlenmiş ve sonradan boşanmıştır.

 Karısı: Kuteyla bint Abdeluzza (boşandı)

 Kızı: Esma bint Ebû Bekir
 Torunu: Abdullah bin Zübeyr (Haccac bin Yusuf tarafından öldürülmüştür.)
 Torunu: Urve bin Zübeyr
 Oğlu: Abdullah bin Ebû Bekir

 Karısı: Ümmü Rûmân bint Âmir b. Uveymir b. Abdişems el-Kinâniyye

 Evlatlık: Tufail bin Abdullah, Abdullah bin Harith'in oğlu
 Oğlu: Abdurrahman bin Ebû Bekir
 Kızı: Aişe bint Ebû Bekir
 Damadı: Muhammed bin Abdullah

 Karısı: Ümmü Abdullah Esmâ bint Umeys b. Ma'bed (Ma'd) el-Has'amiyye (Cafer bin Ebu Talib'in eski eşi)

 Oğlu: Muhammed bin Ebû Bekir

 Karısı: Habibe bint Harice bin Zeyd bin Ebu Züheyr  (Banu el-Haris bin al-Hazrac kabilesinden)

 Kızı: Ümmü Külsûm Bint Ebû Bekir

Lakapları
Sıddık-ı Azam, Câmiu'l Kur'an, es-Sıddîk, el-Atik lakaplarıyla bilinirdi. Ayrıca çok fazla teheccüde kalktığından dolayı "Vaktı Seherde Teheccüd Kılanların Babası" olarak da bilinir.

Kaynakça

573 doğumlular
Mekke doğumlular
634 yılında ölenler
7. yüzyıl halifeleri
Dört Halife
Arap siyasetçiler
Sahabe
Müslüman olanlar
Ebu Bekir ailesi
Erkek sahabe
Müslümanların Levant'ı fethinde kişiler
Arap-Bizans savaşlarında Araplar

Ebû Bekir


A85 or A-85 may refer to:

 Dutch Defence, in the Encyclopaedia of Chess Openings
 Gleaner A85, a combine harvester

Roads
 A85 road (Scotland)
 Quebec Autoroute 85, a Canadian highway part of the Trans-Canada Highway
 A85 motorway (France)

See also

A85


Titlis, Orta İsviçre'de 3.238 m yükseklikteki bir dağdır. Tercih edielen bir kış sporları ve gezi bölgesi olan Titlis dağı Urn Alpleri'nde bulunur. Obwalden, Bern ve Nidwalden kantonları sınırları arasındadır.

Coğrafya
Titlis, Obwalden ve Bern kantonlarının arasındadır. Hem en yüksek zirvesi (Büyük Titlis) hem de Küçük Titlis, kuzeyde Engelberg, güneyde Gadmen belediyesi arasında bulunur. Titlis'in dağ kütlesinin bir kısmı Nidwalden kantonuna uzanır ve kantonun en yüksek zirvesi olan Rotstöckli'yi (2901 m.) oluşturur. Titlis, aynı zamanda Nidwalden kantonunun ve Engelberg vadisinin en yüksek dağıdır. İsviçre'nin coğrafi merkezi dağın 15 km. batısındadır.

Titlis, Susten geçidi'nin kuzeyindeki Uri Alplerinin en yüksek kısmıdır. Bu kısım Hasli ve Reuss vadilerinin tam ortasında yükselir ve böylelikle Aare ve Reuss nehir yataklarını birbirinden ayırır. Engelberg vadisinin (Engelbergertal) kuzeyinde Reuss'un bir kolu olan Engelberger Aa nehri bulunur. Vadi Luzern gölünün güneyinde yer alır.

Dağ kütlesinin kuzey bölümü Titlis buzulu (Titlisgletcher) ile kaplıdır. Sarp kayalardan oluşan güney bölümü Wender buzulunun üstünde yükselir. Batı yakası ise Firnalpeligletscher buzulu ile kaplıdır.

Tarih
Bir zamanlar Titlis'e Wendenstock ya da Nollen denilirdi. Aslında bu iki dağ Titlis'den daha alçak olmalarına rağmen, sarp ve inişli çıkışlı zirvelere sahiptir. 1435 tarihli bir belgede yerel bir çiftçi olan Tutilos'un adının verildiği ifade edilir. İsim daha sonra Titlis halini aldı.

Uydurma olma ihtimali yüksek olan bir başka açıklama da, dağın en yüksek kısmının bir kadın göğsüne benziyor olmasıdır. Ortaçağ Almancasında Düttel ya da Duttel denilen, bugün Almanca argoda kullanılan "Titte" sözcüğü dağa adını vermiştir.

Dağa ilk çıkış konusunda da farklı açıklamalar söz konusudur. Schweizerseiten'''a göre ilk olarak 1739 yılında kimliği bilinmeyen bir hacı zirveye çıkmıştır. Engelberger Dokumente'e göre ise ilk olarak 1744'te dört kişilik bir dağcı ekibi zirveye ulaşmıştır. Ancak dağ 3000 metrelik ve birçoklarına göre nispeten kolaz ulaşılabilir bir zirvesi olduğu için muhtemelen daha önceleri de çıkılmış olabilir.

 Turizm ve ulaşım

Güneydeki Susten vadisinde pek yerleşim olmadığı için, kış ve yürüyüş turizmi daha yumuşak şekilde yükselen kuzey bölümünde gelişmiştir. Bu taraftaki Engelberg ile Titlis arası dağ trenleri ve çeşitli teleferik yollarıyla doludur. Engelberg'den 3020 metre yükseklikteki küçük Titlis'e, Gerschnialp ve Trübsee üzerinden teleferik ile dört ara istasyondan geçilerek gidilir. Titlis Rotair adındaki diğer bir teleferiğin son aşaması 2014 yılında tamamlandı. Bu teleferik dünyanın dönerek ilerleyen ilk teleferiğidir, teleferiğin 360 derece dönmesi sayesinde yolcular tüm çevreyi panoramik şekilde izleyebilir.

Küçük Titlis'ten bakıldığında geniş bir manzara görülür. Batı-Güneybatı yönünde Berner Oberland'ın Finsteraarhorn, Wetterhorn, Schreckhorn ile Mönch ve Eiger gibi devasa dağ kitleleri görülür. Güney'de Sustenghorn ve Dammastock buzullarıyla birlikte görülür. Batı - Kuzeybatı yönünde ise Melchtal'a kadar uzanan 4 küçük göl görülür. Kuzey yönünde Engelberg vadisi ve arkasındaki Üç kanton gölü ve orta İsviçre'yi sınırlayan dağ kitleleri görülür.

Titlis dağının 3041 metre yüksekliğinde 2012 yılında yapılan ve Cliff Walk'' adı verilen asma köprü de turistlerin bir başka ilgi odağıdır. Üzerinde yaya olarak yürünebilen köprünün yerden yüksekliği 500 metredir. Köprüye giden dağ treninin durağından köprüye ulaşabilmek için 140 metre uzunluğunda bir yeraltı tünelinden geçmek gerekir. Köprünün diğer ucundan ise bir buzul telesieji ile buzul yüzeyinin 20 metre altındaki  Ice-Flyer'a ulaşılır. Burada buzul içinden görülebilir.

Kaynakça

İsviçre'deki dağlar
Alpler'deki dağlar

Üçbinlikler

Titlis Dağı


Raliul Suediei (în ), fostul Raliu Internațional suedez, și mai târziu Raliul suedez Uddeholm, este un raliu care se ține în Värmland, Suedia la începutul lunii februarie. Prima ediție avut loc în 1950, când a fost numit Raliu Soarelui de la miezul Nopții (Care în acest moment a fost un raliu de vară), cu start și sosire în locații separate, șaptesprezece ani mai târziu atât de start și sosire au fost situate în Karlstad. Principalul parc de service este situat în orașul Hagfors, care este de fapt mult mai aproape de probele speciale decât Karlstad. Competiția se întinde pe trei zile, din dimineața zilei de vineri și se termină duminica dupa-amiaza.

În 1973 raliul a fost introdus în Campionatul Mondial de Raliuri și a început pentru să obțină recunoaștere internațională; Raliu Suediei fiind, de obicei, singurul raliu de zăpadă din WRC. Ca Raliul Finlandei, acest raliu este cunoscut a fi foarte dificil pentru piloții non-scandinav. Primul câștigător, care nu era din Suedia sau Finlanda a fost francezul Sébastien Loeb în 2004, Sébastien Ogier a fost cel de-al doilea câștigător non-scandinav cu victorii în 2013, 2015 și 2016. Spaniolul Carlos Sainz a terminat pe locul al doilea de patru ori și al treilea de două ori.

Raliul a fost anulat de două ori; în 1974 ca urmare a crizei petrolului și în 1990, datorită vremii calde. Raliul, de asemenea, nu a avut loc în 2009 , din cauza sistemului de rotație al WRC. Vremea continuă să fie un motiv de îngrijorare, deoarece creșterea temperaturilor globale reduce probabilitatea de a avea condițiile de zăpadă necesare în fiecare an. Evenimentul din 2005 a fost dintre cele mai calde, multe probe fiind noroioase și distrugând  anvelopele speciale de iarnă folosite de echipe.

Evenimente sportive în februarie
Raliu
Suedia

Raliul Suediei


Juniorski prvaci Hrvatske u nogometu za sezonu 2008./09. su bili nogometaši Dinama iz Zagreba.

Prva liga

Drugi rang prvenstva

Amatersko prvenstvo Hrvatske

Poveznice

Izvori
 Kruno Sabolić: Hrvatski športski almanah 2009-2010., Zagreb, 2010., ISSN 1330-2523

2008-09
j-p

Prvenstvo Hrvatske u nogometu za juniore 2008./09.


Falsa liră de aur (în , Istoria mias kalpikis liras) este un film grecesc dramatic și de comedie din 1955 scris și regizat de Giorgos Tzavellas și produs de studiourile Anzervos. A avut premiera în cinematografele din Grecia la 28 decembrie 1955. În rolurile principale joacă actorii Vassilis Logothetidis, Ilia Livykou, Mimis Fotopoulos și Sperantza Vrana. În 2006, la Festivalul Internațional de Film de la Salonic, filmul a fost numit ca fiind printre cele mai bune 10 filme grecești din toate timpurile de către Asociația Criticilor de Film din Grecia (Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου).

Filmul este considerat unul dintre cele mai bune filme grecești din toate timpurile.

Este un film antologie format din patru părți legate între ele de o monedă falsă. Aceasta este creată de Anargyros Loumbardopoulos în prima parte și trece prin mâini diferite în următoarele părți ale filmului. În film există un narator, care leagă aceste 4 părți, care închide filmul cu fraza falsă nu este lira în această poveste ... falși sunt, în general, [toți] banii... (în ). Fraza reflectă sensul central al întregului film, că urmărirea unilaterală a bogăției aduce tuturor o viață nemiloasă.

Prezentare

În prima poveste, un aurar și gravor onest și rezervat, Anargyros Loumbardopoulos (Vassilis Logothetidis), și-a investit constant banii în monede de aur, în special în sovereigni britanici din aur, pe care i-a cumpărat de la un prieten de-al său, un bancher. După ce a strâns 100 de sovereigni, un bărbat care lucrează pentru bancher îi sugerează lui Anargyros să înceapă să falsifice sovereigni, dar acesta refuză cu tărie. Angajatul de la bancă îi face cunoștință apoi lui Anargyros cu o doamnă divorțată, Fifi (Ilya Livykou) pe care el o cunoaște. Rezistența lui Anargyros este în curând oprită prin avansurile sexuale ale lui Fifi, iar el își cheltuiește cei 100 de sovereigni în care și-a investit banii pentru a cumpăra echipament de falsificare a monedelor. După mai multe eforturi, cei trei produc prima lor monedă falsă. Curând, Anargyros își dă seama că este foarte dificil să înșele oamenii pentru a-i face să primească moneda deoarece aceștia realizează cu ușurință că aceasta nu este o monedă autentică. Atunci când angajatul sinistru care a venit cu ideea este arestat, Anargyros se teme că poliția a descoperit că au falsificat o monedă. El intră în panică și scapă de tot echipamentul de falsificare a monedelor și o abandonează și pe Fifi. În cele din urmă se dezvăluie că totul a fost o neînțelegere și că angajatul de la bancă a fost arestat din alte motive. În siguranță din nou, Anargyros revine la munca sa onestă și la rutina sa zilnică, dar încearcă să scape de moneda falsă pe care o dă unui cerșetor aparent orb. Cerșetorul vede că moneda este falsă, dar Anargyros fuge în grabă. Cerșetorul (Mimis Fotopoulos) este, de fapt, un mincinos viclean, cu o vedere excepțională, care trăiește foarte bine din cerșit prefăcându-se că este orb.

În a doua poveste, cerșetorul încearcă să scape de moneda falsă. Acesta împarte același loc cu prostituata Maria (Sperantza Vrana).

A treia poveste începe cu o familie săracă, care trăiește prost, dar fericită, din munca lui Anastasis, tatăl, care este pictor. Proprietarul dl Vassilis Mavridis (Orestis Makris) amenință că va da familia săracă pe drumuri. El primește moneda falsă de la Fanitsa (Maria Kalamioti).

A patra și ultima poveste a filmului începe în camera săracă a lui Pavlos, un pictor care duce o viață boemă. Cu el trăiește soția sa, Aliki, fiica unei familii bogate. Moneda este găsită într-o placă de Pavlos. Cei doi fac din cameră simbolul dragostei lor minunate, dar scurtă.

Distribuție
Prolog
Dimitris Myrat - naratorul

Prima poveste
 Vassilis Logothetidis ca Anargyros Loubardopoulos
 Ilia Livykou ca Fifi
 Vagelis Protopapas ca Dinos
 Thanos Tzeneralis ca George Phil
 Yannis Ioannidis ca Papa

A doua poveste
 Mimis Fotopoulos - cerșetor "orb"
 Sperantza Vrana ca Maria
 George Vlachopoulos ca ofițer de poliție
 Paul Cappadis ca un alt "orb"
 Rallis Angelidis  ca "idiotul" înșelat temporar

A treia poveste
Orestis Makris ca Vasilis Mavridis
Maria Kalamioti ca Fanitsa
Lavrentis Dianellos ca Anastasis
 Lela Patrikiou ca Doamna Mavridou

A patra poveste
Ellie Lambeti ca Aliki, soția lui Pavlos
Dimitris Horn ca Pavlos, pictor
Zoras Tsapelis ca Dimitris
 Costas Pomonis ca tatăl lui Aliki

Primire
Filmul a fost prezentat la Festivalul de Film de la Veneția, la Festivalul Internațional de Film de la Karlovy Vary, la Festivalul de Film de la Bari și la Festivalul de Film de la Chicago.

În 2005, cu ocazia celei de-a 50-a aniversări a filmului, a fost prezentat la Festivalul de Film Grec Antipodes din Melbourne, Australia, ca film clasic al anilor 1950.

La 15 aprilie 2012, filmul a avut o nouă relansare în cinematografe, prima dată pentru un film grecesc. A fost realizată digitalizarea filmului și a fost adăugată culoare în scenele în care apare moneda.

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Filme din 1955
Filme alb-negru
Filme grecești
Filme regizate de Yorgos Javellas
Filme de comedie din anii 1950
Filme dramatice
Filme în limba greacă
Filme antologie

Falsa liră de aur


Desafios alimentares, como o desafio do galão ou o desafio do biscoito salgado, são desafios específicos que envolvem alimentos. Beber leite é um desafio alimentar competitivo popular nos campi universitários sendo promovido pelo programa Jackass, da MTV, no final dos anos 90.

Com o surgimento da Internet, os fenômenos da Internet vem se espalhando por correntes de e-mails, YouTube e mídias sociais, incentivando as pessoas a "desafiar" seus amigos ao compartilhar a mensagem para outras pessoas, além de criar memes virais na Internet.

Alguns "desafios" na internet podem causar sérios riscos aos participantes. O desafio da canela, onde se tenta comer uma determinada quantidade de canela em pó em um minuto, faz com que as pessoas engasguem com a canela inalada nos pulmões. Em julho de 2015, um menino de quatro anos morreu por asfixia após ingerir canela.

Ver também

Fenômenos da Internet

Desafio alimentar