Suillaceae (Rolf Singer, 1986 ex Helmut Besl și Andreas Bresinsky, 1997), din încrengătura Basidiomycota în clasa Agaricomycetes și ordinul Boletales, este o familie de ciuperci comestibile. Ea coabitează, fiind un simbiont micoriza, care formează micorize pe rădăcinile arborilor, dar numai pe cele din familia Pinaceae. În momentul de față conține 3 (4) genuri cu peste 100 de specii. Cel mai mare precum tip de gen este Suillus.

Istoric
Familie de ciuperci a fost determinată de micologii germani Helmut Besl (1944-2013) și Andreas Bresinsky (n. 1935) referindu-se la o studie mai veche a compatriotului lor Rolf Singer din 1986. Articolul a fost publicat în volumul 206 al jurnalului științific Plant Systematics and Evolution din martie 1997.

Sistematică
Există opinii diferite cu privire la conceptul familii Suillaceae.

Pentru mult timp, familia actuală Suillaceae  a aparținut familiei Boletaceae, de asemenea din ordinul Boletales. Dar Besl și Bresinsky au dovedit, datorită compușilor chimici și ai pigmenților, că sunt mai strâns înrudite cu familia Gomphidiaceae și Rhizopogonaceae, deși primele poartă lamele, iar cele din urmă se dezvoltă subteran, asemănător trufelor. De acea au creat subcategoria Suillineae precum noua familie aici descrisă.

Clar este, că următoarele genuri au fost transferate:
 Cricunopus P.Karst. (1881) cu 1 specie (C. luteus, azi Suillus luteus,
 Dodgea  Malençon (1939) cu 1 specie (D. occidentalis, azi Truncocolumella occidentalis),
 Eryporus Quél. (1886) cu 1 specie, Fuscoboletinus Pomerl. & A.H.Sm. (1962) cu 1 specie, Gastrosuillus Thiers (1989) cu 5 specii, Ixocomus Quél. (1888) cu 30 specii, Mariaella Šutara (1987) cu 1 specie, Peplopus (Quél.) Quél. (1887) cu 1 specie, Rostkovites P.Karst. (1881) cu 9 specii și Viscipellis (Fr.) Quél. (1886) cu 39 specii, azi cu toate sinonime ale genului Suillus.

O discuție dusă de ani de zile, dar în principiu încă nefinalizată, se referă la relațiile dintre genurile Suillus și Boletinus. Privind relația strânsă între acești doi taxoni, nu există nicio controversă, însă poziția Boletinus ca gen independent este neclară. Ușor generalizat, se pot distinge două modele diferite cu privire la relația de familie dintre Suillus și Boletinus: Reprezentanții direcției practicate în Statele Unite îl văd pe Boletinus ca parte al genului Suillus, iar direcția europeană acceptă pe Boletinus ca gen independent, susținuți de constatările chemi-taxonomice, fără îndoială importante. Astfel, bureții arată alături de ingrediente comune de asemenea câteva specific proprii. Boletinus Kalchbr. (1867) cu 38 (35) specii este văzut în prezent (2019) de Mycobank, cel mai renumit comitet de nomenclatură, drept gen independent în familia Suillaceae.

Astfel au rămas doar 3  genuri (fără Boletinus), anume:
 Psiloboletinus Singer (1945) cu 1 specie (P. lariceti),
  Suillus cu 99 specii și
 Truncocolumella Zeller (1939) cu 3 specii (T. citrina, T. occidentalis, T. rubra) care are însușirile de trufă.

Specii ale familiei în imagini ( mică selecție)

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4

Legături externe

Suillaceae
Micoriză
Ciuperci comestibile
1997 în știință

Suillaceae


John Ernst Matzke  (* 20. Oktober 1862 in Breslau; † 18. September 1910 in Mexiko-Stadt) war ein US-amerikanischer Romanist und Mediävist deutscher Herkunft.

Leben und Werk
Matzke kam mit 15 Jahren in die Vereinigten Staaten. Er promovierte 1888 an der Johns Hopkins University mit der Arbeit Dialektische Eigenthümlichkeiten in der Entwicklung des mouillierten L im Altfranzösischen (Paris 1890 und in: Publications of the Modern language association 5, 1890, S. 52–107) und lehrte von 1889 bis 1892 nacheinander am Bowdoin College, an der Indiana University Bloomington und an der Johns Hopkins University. Von 1893 bis zu seinem frühen Tod (anlässlich der Neugründung der Nationalen Autonomen Universität von Mexiko)  war er Professor für Romanistik an der Stanford University. Von 1908 bis 1909 war Matzke Präsident der Philological Association of the Pacific Coast.

Weitere Werke
A primer of French pronunciation, New York 1897, 1905
(Hrsg.) Lois de Guillaume le Conquérant, en français et en latin. Textes et étude critique, Paris 1899
(Hrsg.) Les oeuvres de Simund de Freine, Paris 1909, New York 1968 (Société des ancien textes français; dem Andenken an Gaston Paris gewidmet)
(Hrsg. mit Maurice Delbouille) Jakemes, Le roman du castelain de Couci et de la dame de Fayel, Paris 1936

Literatur
Matzke Memorial volume, containing two unpublished papers by John E. Matzke and contributions in his memory by his colleagues, San Francisco 1911 (http://www.archive.org/stream/matzkememorialvo00matzuoft/matzkememorialvo00matzuoft_djvu.txt)

Weblinks

Romanist
Hochschullehrer (Stanford University)
US-Amerikaner
Geboren 1862
Gestorben 1910
Mann

John Ernst Matzke


Villar de Sapos (asturisch Villabrufe) ist eine Parroquia und ein Ort in der Gemeinde Allande, in der autonomen Gemeinschaft Asturien im Norden Spaniens.Die 24 Einwohner (2011) leben auf einer Fläche von 2,42 km² in 3 Dörfern. Pola de Allande, der Verwaltungssitz der Gemeinde liegt 12,4 km entfernt und über die "AS-14" zu erreichen.

Sehenswürdigkeiten
 Pfarrkirche in Villar de Sapos, die Ausstattung zeigt ein breites Spektrum der asturischen Handwerkskunst

Dörfer und Weiler

Quellen

 Bevölkerungszahlen siehe
 Koordinaten, Entfernungen und Höhenangaben siehe Google Earth

Weblinks
 Infoseite im Tourismusportal vivirasturias en, es
 Karte von Asturien (PDF; 12,52 MB)

Ort in Asturien
Allande

Villar de Sapos


ධර්මශ්‍රි වික්‍රමසිංහ (ඉංග්‍රීසි: Dharmasri Wickramasinghe) යනු   ශ්‍රී ලංකාවවේ ප්‍රවීන ගුවන් විදුලි හා රූපවාහිනී නිවේදකයෙකි. ජනප්‍රිය ගායිකා  උරේෂා රවිහාරි වික්‍රමසිංහ ධර්මශ්‍රිගේ දියනියයි.

ධර්මශ්‍රි වික්‍රමසිංහ  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ

ධර්මශ්‍රි වික්‍රමසිංහ


يو ميهالي Jo Mihaly (ولدت في 25 أبريل 1902 في شنايديمول - وماتت في 29 مارس 1989 في زيسهاوبت في بافاريا وقيل في أسكونا في تيسين في سويسرا) هي راقصة وممثلة وشاعرة ومؤلفة.

حياتها

ولدت في عام 1902 تحت اسم إيلفريده أليسه كور Elfriede Alice Kuhr ، ودرست الرقص الكلاسيكي ثم أصبحت عضوة في باليه هاس هايه في برلين Haas-Heye-Ballet.

قامت بين عامي 1923 و 1925 بالعديد من الجولات عبر ألمانيا في الفرق التمثيلية وكذلك في السيرك. وحين كانت تمثل على المسرح الشعبي تعرفت بالممثل والمخرج ليونارد شتيكل، الذي تزوجته في عام 1927. وعاشت معه لفترة في منزل رقم 12 شارع بون في مستعمرة الفنانين في برلين Künstlerkolonie. وبين عامي 1923 و 1928 ظهرت كراقصة منفردة في عدة مسرحيات خاصة وناقدة للمجتمع من بينها اضطهاد اليهود و رؤيا الحرب. اشتغلت منذ عام 1927 في كتابة الشعر ونشرت أولى أعمالها في مجلة Der Kunde التي كان يصدرها جيورج جوج وأخوية المتشردين Brüderschaft der Vagabunden. عاشت إبان جمهورية فايمار عاشت التجول، وجمعت تجاربها في عام 1929 في كتاب شعري غنائي بعنوان «قصيدة البؤس» Ballade vom Elend. وكانت ذات تعاطف سياسي مؤيد لحقوق الـ Sinti u. Roma. وكانت بين عامي 1931 و 1933 عضوة في المعارضة النقابية الحمراء Rote Gewerkschafts-Opposition و العون الأحمر Rote Hilfe و اتحاد المفكرين الأحرار Freidenkerbund. وفي عام 1933 ولدت ابنتها أنيا (أنيا أوت الممثلة).

هاجرت في عام 1933 مع زوجها إلى سويسرا وعاشت حتى عام 1949 في زيورخ. وكانت تنشر المقالات تحت اسم مستعار في الصحف السويسرية وواصلت العمل كراقصة ومغنية. وكانت لها نشاطات لرعاية اللاجئين وكانت لها صلات بمجموعات المقاومة في ألمانيا. في عام 1943 شاركت في تأسيس ورأست الجمعية الثقافية للمهاجرين في إطار مساعدة اللاجئين في زيورخ. وبجانب ذاك شاركت في تأسيس حركة الألمان الأحرار في سويسرا. وعملت ما بين أكتوبر 1945 حتى يوليو 1946 في فرانكفورت على الماين، ومنعت من قبل السلطات الأمريكية من العودة إلى سويسرا. أسست الجمعية الألمانية الثقافية الحرة في فرانكفورت وكانت عضوة في اللجنة الثقافية الرسمية هناك.

تفرغت للكتابة الحرة منذ عام 1949 في أسكونا. كتبت الروايات والقصص والقصائد وكتب الشباب.

وقد حصلت على جائزة الشرف من مدينة زيورخ.

من أعمالها
 ولو كان الوقت ليلا - رواية
 مطلوب - رواية
 من هو اللص
 وهناك لقاء آخر - يوميات من الحرب
 ثلاث قصص لعيد الميلاد
 ما تحكيه العجوز أنا بيتروفنا - قصص من روسيا
 أعطني الوقت لأحب
 الأرنب المسحور
 تفكر أيها الإنسان
 ميشائيل أبراد وطفله

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من مقاطعة بوسن
راقصات ألمانيات
كاتبات ألمانيات في القرن 20
كاتبات يوميات
كتاب يوميات ألمان
كتاب يوميات في القرن 20
مواليد 1902
وفيات 1989

يو ميهالي


Agrilus carettei é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Baudon, 1968.

Referências

carettei

Agrilus carettei


الراعي والنساء
 الكيت كات
 لعبة الأشرار
 المخطوفة
 المواطن مصري
 الهروب
 قانون ايكا
 شمس الزناتي
 مسجل خطر

مصر في 1991
أفلام مصرية إنتاج 1991
9
قوائم أفلام مصرية حسب السنة
قوائم أفلام حسب البلد أو اللغة 1991

قائمة الأفلام المصرية سنة 1991


Brzi i žestoki 6 (eng. Fast & Furious 6) je američki akcijski film redatelja Justina Lina iz 2013. godine i ujedno šesti dio filmskog serijala Brzi i žestoki. Glavne uloge u filmu tumače protagonisti originala iz 2001.

Radnja

Pljačka u Riu osigurala je 100 milijuna za ekipu Doma i Briana, pa su se naši junaci rasuli svijetom, ali nemogućnost povratka kući i stalni bijeg učinili su njihove živote nepotpunima. U međuvremenu Hobbs kroz 12 zemalja prati ubojite vozače plaćenike. Ispostavlja se da njihovom vođi pomaže Letty, ljubav za koju je Dom mislio da je mrtva. Zaustaviti ih se može jedino na ulici pa Hobbs poziva Doma da okupi svoj elitni tim u Londonu. Plaća? Potpuni oprost za sve kako bi se mogli vratiti kućama i ponovno biti uz svoje obitelji. O FILMU Davne 2001. godine film o ilegalnim utrkama vozača brzih automobila iz podzemlja istočnog Los Angelesa Brzi i žestoki postao je ljetni hit i pokorio kino blagajne. Peti je nastavak na dosad neviđeni način redefinirao kreativne i financijske parametre franšize, a uspon je stalan još od trećeg dijela, dok broj obožavatelja koji prate i iščekuju svaki novi film premašuje onaj bilo kojeg filmskog serijala koji se i dalje snima. Filmovi su sve ambiciozniji i lokacije sve egzotičnije, no bez gubitka onoga što je donijelo uspjeh prvom nastavku, čime su zadržali lojalnost fanova. Filmski serijal ponovno oduševljava fanove s omiljenim likovima i sjajnom pričom koja ih je vratila korijenima franšize akcijskim trilerom temeljenim na pobjedničkoj formuli koju čine novi likovi i zanimljiv razvoj priče. Dwayne Johnson je kao Luke Hobbs povisio uloge za našu skupinu antijunaka i unio novu dozu neizvjesnosti u njihove živote. U šestom dijelu sve se uzdiže na novu razinu: akcija, vratolomije, priča i emocije. Obiteljske veze, odanost, brzi automobili i prava akcija za volanom te osveta voljene osobe - sve to zacementiralo je uspjeh ovog serijala.

Glavne uloge
 Vin Diesel
 Paul Walker
 Dwayne Johnson
 Michelle Rodriguez
 Jordana Brewster
 Tyrese Gibson
 Chris "Ludacris" Bridges
 Sung Kang
 Luke Evans
 Gina Carano
 John Ortiz

Izvori

Vanjske poveznice
 Brzi i žestoki 6 na Internet Movie Databaseu

Brzi i žestoki
Američki filmovi 2010-ih
Akcijski filmovi

Brzi i žestoki 6


Gara Paddington, cunoscută și sub numele de Gara Londra Paddington, este o gară feroviară terminus și stație pentru London Underground din Londra, amplasată pe Praed Street în zona Paddington. Această gară este punctul terminus al trenurilor oferite de compania Great Western Railway și de companiile succesoare ale acesteia încă din 1838. Gara a fost proiectată de Isambard Kingdom Brunel, iar o mare parte din gara actuală datează din 1854.

Paddington este punctul terminus londonez al Magistralei Great Western, operată astăzi de către Great Western Railway, care oferă majoritatea serviciilor de transport regionale și pentru navetiști spre vestul Londrei și regiunii Thames Valley, precum și trenuri intercity pe distanțe lungi trenurile spre sud-vestul Angliei și sudul Țării Galilor. Este, de asemenea, punctul terminus pentru trenurile Heathrow Express și TfL Rail către și de la Aeroportul Heathrow. Aceasta este una din cele 19 gări în Marea Britanie administrate direct de către Network Rail. Gara este situată în zona tarifară londoneză 1 și are două stații de metrou, deservite de liniile Bakerloo, Circle, District și Hammersmith & City.

Gara a fost mereu una principală pentru pasageri și mărfuri, în special lapte și colete. Îmbunătățiri majore au avut loc în 1870, 1910 și 1960, fiecare încercând să adăuge mai multe peroane și să mărească spațiul, dar în același timp să păstreze serviciile existente și arhitectura originală cât mai mult posibil. Paddington fost prima dată deservită de metrou în 1863, ca punctul terminus de vest al liniei originale Metropolitan, prima cale ferată subterană din lume. În secolul al XX-lea, au apărut servicii suburbane și de navetiști, o dată cu expansiunea urbană spre vestul Londrei. În ciuda numeroaselor îmbunătățiri și lucrări de refacere și a daunelor suferite, în special în timpul celui de-al doilea Război Mondial, proiectul original al lui Brunel este încă ușor de recunoscut.

Localizare

Gara se află în zona tarifară londoneză 1. Pe lângă stațiile de metrou din Paddington, stația Lancaster Gate de pe linia Central se află la scurtă distanță la sud. Un pic mai departe spre sud se află parcurile Hyde Park și Kensington Gardens. Mai multe autobuze, inclusiv 23 și 205, opresc la gară.

Istorie

Gara National Rail este numită oficial Londra Paddington, un nume frecvent utilizat în afara Londrei, dar rar folosit de londonezi, care spun doar Paddington, ca pe harta metroului din Londra. Aceeași practică se aplică tuturor gărilor terminus din Londra, cu excepția London Bridge. Părți din gară, inclusiv principalele depouri, datează din 1854, când au fost construite de Isambard Kingdom Brunel ca punctul terminus pentru Great Western Railway (GWR). Această gară este una dintre cele nouăsprezece gări gestionate de Network Rail.

Referințe culturale

Cartea pentru copii "Ursulețul Paddington" a fost numită după gară. În cartea scrisă de Michael Bond, ursulețul a fost găsit în gară, după ce a sosit din "zonele cele mai adânci și întunecate din Peru", cu bilet atașat de haina lui cu mesajul "te rog să ai grijă de acest urs, mulțumesc". O statuie a ursulețului, creată de Marcus Cornish și bazată pe desenele originale ale lui Peggy Fortnum, este situată sub ceasul de pe peronul 1.

Gara Paddington a fost subiectul taboului The Railway Station, pictat de William Powell Frith în 1862. Tabloul a fost admirat de peste 21.000 de persoane (fiecare plătind un șiling) în primele șapte săptămâni ale expoziției publice. Pictura se află acum la Royal Holloway College.

Trupa Supertramp folosit gara Paddington pentru a înregistra sunetele de tren folosite în piesa "Rudy" de pe albumul Crime of the Century din 1974.

Galerie

Referințe

Paddington
Fondări în 1838
Monumente protejate de gradul I

Gara Londra Paddington


El término Jockey Club es el nombre de instituciones sociales y deportivas que inicialmente se han centrado en el turf, una actividad hípica. En esta enciclopedia, puede referirse:

En Argentina
En Argentina existen varios importantes clubes con nombre similar.

 Jockey Club de Buenos Aires;
 Jockey Club Córdoba;
 Jockey Club de Rosario;
 Jockey Club de Salta;

En Brasil
Los hipódromos brasileños son administrados por un Jockey Club (también llamados Derby Club o Jóquei Clube).

 Derby Clube Sobralense / Hipódromo Edmilson Moreira o Hipódromo Sobralense, (Sobral)
 Jockey Club Cearense / Hipódromo de Aquiraz, (Aquiraz)
 Jockey Club de Pernambuco / Hipódromo da Madalena, (Recife)
 Jóquei Clube de Goiás / Hipódromo Ubirajara Ramos Caiado o Hipódromo da Lagoinha, (Goiânia)
 Jockey Club Brasileiro/ Hipódromo de La Gávea, (Río de Janeiro)
 Jockey Club de São Paulo/ Hipódromo de Cidade Jardim, (São Paulo)
 Jockey Club de São Vicente / Hipódromo de São Vicente o Hipódromo Vicentino, (São Vicente)
 Jockey Club Pontagrossense / Hipódromo de Uvaranas, (Ponta Grossa)
 Jockey Club do Paraná / Hipódromo do Tarumã, (Curitiba)
 Jockey Club de Cachoeira do Sul / Hipódromo do Amorim, (Cachoeira do Sul)
 Jockey Club do Rio Grande do Sul / Hipódromo do Cristal, (Porto Alegre)
 Jockey Club de Pelotas /Hipódromo da Tablada, (Pelotas)

En China
 Jockey Club de Hong Kong

En España
 Jockey Club Español,  es desde 2015 el ente regulador del turf español.
 Picadero Jockey Club

En Francia
 Jockey Club de París

En México
 Jockey Club de México, una asociación fundada en 1881.

En Paraguay
 Jockey Club del Paraguay (Hipódromo de Asunción)

En Perú
 Jockey Club del Perú
 Jockey Club de Arequipa
 Jockey Club de Chiclayo

En Venezuela
 Jockey Club de Venezuela

Jockey Club


The 251 Club of Vermont, established in 1954, is an organization of Vermont enthusiasts whose objective is to visit the 251 towns and cities in Vermont. In 2022, Essex Junction became a city and now there are 252 cities and towns in Vermont. The club is retaining its name.

History

The idea of establishing a club to encourage visiting all of Vermont's 251 towns and cities was first suggested by Dr. Arthur Wallace Peach in At the Sign of the Quill the column he wrote for Vermont Life Magazine. Dr. Peach proposed an informal group that became known as the 251 Club in response to countless readers asking "How can I come to know the real Vermont?"

In the Summer 1954 issue, he invited "the native-born and those born elsewhere but with Vermont in them... to discover the secret and lovely places that main roads do not reveal." "One real way to know Vermont is to visit every town in the state," wrote Peach as he challenged the state's citizens and seasonal visitors to join his newly established 251 Club of Vermont. A new batch of Vermont maps had to be printed to meet the growing demand and letters from prospective club members rolled in.

In 2021, the village of Essex Junction voted to become a city, breaking from the town of Essex, bringing the total count of towns and cities in Vermont to 252 on July 1, 2022. The club, during a meeting in November, 2021, voted to keep their original name of "251 Club of Vermont".

Current Club Status

Club members are encouraged to travel at their own pace, by car, on foot or any method of their choosing.

There are no membership requirements and just a small fee for joining. There are no rules. There are no records to keep although many members document their travels with photographs, journals, or blogs. The club offers a Vermont Travel Journal as part of its merchandise line for those interested in creating a keepsake of their experiences.

Three times a year, members receive the club newsletter The Wayfarer and are also invited to attend the annual luncheon meeting typically held to coincide with Vermont's Fall foliage season in late September or early October.

Members also receive a profile page on the club web site where they can track their progress and access member resources such as information and archival material.

References

External links
 Official website

Vermont culture
1954 establishments in Vermont
Organizations established in 1954
Randolph, Vermont

251 Club of Vermont


الفرع خلاف الأصل، وهو اسم لشيء يبنى على غيره.
 فرع (القف)
 فرع (المخادر)
 فرع (تصنيف)
 فرع (دلتا نهر)
 فرع (علم النبات)
 فرع (نعمان)
 لغة الغصن
 شرعا هو المقيس، والمقيس عليه هو الأصل

أعلام

مواضع
الفرع

فرع (توضيح)


Agrilus pubornatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Jendek, 2001.

Referências

pubornatus

Agrilus pubornatus


Žaboglavke (Myctophidae, od grčkog μυκτήρ myktḗr, "nos" i ophis, "zmija") su jedna od dvije porodice iz reda Myctophiformes. Porodicaima 246 vrsta u 33 roda, a žive u oceanima širom svijeta. Nazvani po specifičnoj bioluminescenciji.

Ova porodica spada u najrasprostranjenije, najraznolikije i najnajbrojnije kralježnjake, a neke procjene govore da bi mogla imati ukupnu biomasu od 550–660 milijuna metričkih tona, što čini do 65% sve biomase dubokomorske ribe. Komercijalno se love uz Južnu Afriku, u podantarktičkom području i u Omanskom zaljevu.

Opis
Ribe iz ove porodice obično imaju vitko, komprimirano tijelo prekriveno malim, srebrnastim cikloidnim ljuskama (ctenoidne kod četiri vrste), veliku tupo zaobljenu glavu, velike eliptične do okrugle bočne oči (dorsolateralne u vrstama Protomyctophum) i velika usta s usko postavljen čeljustima s redovima malih zuba. Peraje su obično male, s jednom visokom leđnom perajom i masnom perajom. Analna peraja je poduprta hrskavičnom pločom u njezinoj bazi, a potječe ispod, ili malo iza, stražnjeg dijela leđne peraje. Pektoralne peraje, obično s osam zraka, mogu biti velike i dobro razvijene do malih i degeneriranih ili potpuno odsutne u nekoliko vrsta. Kod nekih vrsta, poput one iz roda Lampanyctus, pektoralne peraje su uveliko izdužene. Većina svjetiljki ima plinski mjehur, a kod nekoliko vrsta se degenerira ili puni lipidima tijekom sazrijevanja. Bočna pruga je neprekinuta.

U svih vrsta osim jedne, Taaningichthys paurolychnus, prisutan je određeni broj fotofora (organi koji stvaraju svjetlost); koje su uparene i koncentrirane u ventrolateralnim redovima na tijelu i glavi. Neki mogu imati i specijalizirane fotofore na peteljki na glavi (kaudalne peteljke), u neposrednoj blizini očiju (npr. "Farovi" vrste Diaphus) i svjetlosne mrlje na dnu peraje. Fotofore emitiraju slabo plavo, zeleno ili žuto svjetlo, a raspoređene su u uzorcima specifičnim za vrste. Kod nekih vrsta uzorak se razlikuje kod mužjaka i ženki. To vrijedi za svjetleće kaudalne zakrpe, s tim da ih mužjaci obično imaju iznad repa, a ženke ispod repa.

Ove su ribe uglavnom male, u rasponu od oko 2 do 30 cm, a većina je manja id 15 cm. Plitko-živuće vrste su plave do zelene ili srebrne boje, dok su dublje žive vrste tamno smeđe do crne boje. Oni su najgušće naseljene riba u otvorenom oceanu, s gustoća od oko jedne po kubičnom metru.

Rodovi

 Benthosema
 Bolinichthys
 Centrobranchus
 Ceratoscopelus
 Diaphus
 Diogenichthys
 Electrona
 Gonichthys
 Gymnoscopelus
 Hintonia
 Hygophum
 Idiolychnus
 Krefftichthys
 Lampadena
 Lampanyctodes
 Lampanyctus
 Lampichthys
 Lepidophanes
 Lobianchia
 Loweina
 Metelectrona
 Myctophum
 Nannobrachium
 Notolychnus
 Notoscopelus
 Parvilux
 Protomyctophum
 Scopelopsis
 Stenobrachius
 Symbolophorus
 Taaningichthys
 Tarletonbeania
 Triphoturus

Izvori

Svjetlučavke

Myctophidae


43793 Mackey este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
43793 Mackey este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Carolyn S. Shoemaker și David H. Levy. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,55 ua, o excentricitate de 0,22 și o înclinație de 5,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 43001-44000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

43793 Mackey


Bakara Suresi (Arapça: سورة البقرة), Kur'an'ın ikinci suresidir. Kur'an'ın en uzun suresi olan Bakara Suresi, 286 ayetten oluşur.

Sure, ismini 67-73. ayetlerde geçen ve Arapçada ''sığır / inek'' anlamına gelen ''bakara'' kelimesinden almıştır. Medine döneminde, hicretin 1. ve 2. yıllarında inmiştir. Surenin 281. ayetinin Mekke'de, Veda Haccı sırasında indiğine inanılır.

Özellikler
Medine döneminde hicretten hemen sonra vahyedilmeye başlanmış ve takriben on yıla yayılan bir süreçte tamamlanmıştır. Kur'an'ın en uzun suresi olup, İslam hukukunun ana konuları hakkında çeşitli hükümler içermektedir.

Bakara Suresi, sadece sayfa ve ayet sayısı bakımından Kur'an'ın en uzun suresi değil, aynı zamanda içine aldığı konuların çokluğu ve çeşitliliği bakımından da çok yönlü bir suredir. Sure, hacim itibarıyla Kur'an'ın 1/12'sini teşkil eder. Kur'an'ın ayrıntılı bir özeti durumundadır.

Bahsi geçen konular
Bakara Suresi, ayet sayısı çokluğunun yanı sıra, konu çokluğu bakımından da zengin bir suredir. Surede Kur'an, tevhit, mümin / kâfir / münafıkların vasıfları, Âdem'in İblis ile imtihanı ve cennetten indirilmesi, İsrailoğulları'nın tarih içindeki durumları, Peygamber Musa, Kâbe'nin inşası ve kıblenin Mescid-i Aksa'dan (Kudüs) Mescid-i Haram'a (Mekke) çevrilmesi, Allah'ın birliği ve bazı nitelikleri, son olarak da İslam hukuku ve toplumuyla ilgili pek çok konu hakkında (namaz, oruç, zekât, hac, cihat, adalet, ahde vefa, infak, aile hukuku, devletlerarası ilişkiler, iktisadî ve siyasi düzenlemeler, sihir, içki, kumar, faiz) ayetler bulunmaktadır.

Surenin 65-66. ayetleri, cumartesi günü hakkındaki hükmü çiğneyen bir Yahudi topluluğuna Allah tarafından verilen cezayı konu alır. 102. ayeti, Babil ve Sümer mitolojileriyle Tevrat ve Avesta gibi dini kaynaklarda birbirine yakın telaffuzlarla anılan Harut ve Marut kıssası (Tevrat'ta Merodach) ile ilgilidir. Mitolojilerde tanrı (Marduk) veya tanrısal varlıklar olarak anlatılan Harut ve Marut adlı şahıslar; Yahudi ve Hristiyan kaynaklarında Babil'in "düşmüş melekleri", Kur'an'da ise insanlara sihir öğreten iki melek olarak geçmektedir.

67 - 73. ayetler
67:  Hani Musa kavmine, ''Allah, size bir sığır kesmenizi emrediyor.'' demişti. Onlar da, ''Sen bizimle eğleniyor musun?'' demişlerdi. Musa, ''Kendini bilmez cahillerden olmaktan Allah'a sığınırım.'' demişti.

68:  ''Bizim için Rabbine dua et de onun nasıl bir sığır olduğunu bize açıklasın.'' dediler. Musa şöyle dedi: ''Rabbim diyor ki: O, ne yaşlı, ne körpe, ikisi arası bir sığırdır. Haydi, emrolunduğunuz işi yapın.''

69:  Onlar, ''Bizim için Rabbine dua et de, rengi neymiş, açıklasın.'' dediler. Musa şöyle dedi: ''Rabbim diyor ki, o, sapsarı; rengi, bakanların içini açan bir sığırdır.'' dedi.

70:  ''Bizim için Rabbine dua et de onun nasıl bir sığır olduğunu bize açıklasın. Çünkü sığırlar, bizce birbirlerine benzemektedir. Ama Allah dilerse elbet buluruz.'' dediler.

71:  Musa şöyle dedi: ''Rabbim diyor ki; o, çift sürmek, ekin sulamak için boyunduruğa vurulmamış, kusursuz, hiç alacası olmayan bir sığırdır.'' Onlar da, ''İşte, şimdi tam doğrusunu bildirdin.'' dediler. Nihayet o sığırı kestiler. Neredeyse bunu yapmayacaklardı.

72:  Hani, bir kimseyi öldürmüştünüz de suçu birbirinizin üstüne atmıştınız. Hâlbuki Allah, gizlemekte olduğunuzu ortaya çıkaracaktı.

73:  ''Sığırın bir parçası ile öldürülene vurun'' dedik. (Denileni yaptılar ve ölü dirildi.) İşte, Allah ölüleri böyle diriltir, düşünesiniz diye mucizelerini de size böyle gösterir.

Tarihçe

Mısır toprakları Büyük Sahra Çölü'nün bir parçası olduğundan dolayı Nil Nehri, kum denizi hükmündeki bu topraklara hayat vermektedir. Böyle verimsiz ve çorak bir çölün yanı başında Nil Nehri'nin sularıyla hayat bulan son derece verimli, cennet gibi yerlerin bulunması, Musa zamanında çiftçilik ve ziraat uygulamalarını Mısır halkı için son derece cazip bir hâle getirmişti. Çiftçilik ve ziraat, oranın halkının karakterlerinin bir parçası hâline gelmiş; o devirde Mısır halkı ziraatı, ziraat vasıtası olan "bakar"ı (sığır) ve öküzü kutsal saymış, hatta ona tapacak kadar bir kutsiyet vermişlerdi. O zamanlar İsrailoğulları kabilesi de o kıtada yaşıyor ve aynı inanışın tesirinde kalıyordu.

İsrailoğulları, Firavun'dan kurtulup Sina Çölü'ne yerleştikleri zaman, bu buzağı hadisesi yaşanmıştır. Musa, Sina Dağı'na çıkmış ve orada bir süre kalmıştı. İsrailoğulları da bu esnada Sâmirî'nin yaptığı altından bir buzağıya tapmaya başlamışlardı.

Bakara Suresi, Musa'nın, peygamberliğiyle İsrailoğullarının tabiatına işlemiş olan ineğe tapma inancını kesip öldürdüğünü, bir sığırın boğazlanması hadisesiyle anlatmıştır.

Ayet-el Kürsî

Bakara Suresi'nin 255. ayeti, Müslümanlar için büyük önem arz eder ve bu ayet Ayet-el Kürsi şeklinde anılır. Ayet Medine'de inmiştir ve birçok faziletinin ve koruyucu özelliğinin olduğuna inanılır. Ayet, adını ayetin içinde geçen ve "taht, hükümranlık, ilim, kudret" gibi anlamlara gelen kürsî kelimesinden alır ve içeriğinde Allah'ın kendisine has bazı özellikleri vurgulanır.Ayet-el Kürsî:Allah, kendisinden başka hiçbir ilâh olmayandır. O, diridir, kayyumdur. O'nu ne bir uyuklama tutabilir, ne de bir uyku. Göklerdeki her şey, yerdeki her şey O'nundur. İzni olmaksızın O'nun katında şefaatte bulunacak kimdir? O, kulların önlerindekileri ve arkalarındakileri (yaptıklarını ve yapacaklarını) bilir. Onlar O'nun ilminden, kendisinin dilediği kadarından başka bir şey kavrayamazlar. O'nun kürsüsü, bütün gökleri ve yeri kaplayıp kuşatmıştır (O, göklere, yere, bütün evrene hükmetmektedir). Gökleri ve yeri koruyup gözetmek O'na güç gelmez. O, yücedir, büyüktür. (Kur'an, Bakara, 255)

Galeri

Ayrıca bakınız

 Antik Mısır
 İsrailoğulları
 Musa
 İslam mitolojisi
 Harut ve Marut
 Câlût

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Bakara Suresi
 Bakara suresi meali

Sureler

Bakara Suresi


Drabet på Emilie Meng var en forbrydelse, der fandt sted i 2016. Sagen fik opmærksomhed i medierne og en efterforskning af både politi og civile. Der blev sat plakater op med efterlysning af Emilie Meng over hele landet. Den 26. april 2023 blev en 32-årig mand, der også er sigtet og varetægtsfængslet for bortførelsen og voldtægt af en 13-årig pige på Sydvestsjælland i april 2023, sigtet for drabet.

Forsvundet i 168 dage
Emilie Anine Skovgaard Meng (født 31. juli 1998 i Korsør) forsvandt den 10. juli 2016 i Korsør efter en bytur i Slagelse med sine veninder. De ankom omkring kl. 4 om morgen på Korsør station og Emilie gik alene hjem til fods.

Mange frivillige hjalp politiet med at lede efter hende. Der kom flere henvendelser til politiet, hvilket førte til mistanke mod tre personer, herunder blandt andre en 33-årig lastbilchauffør og en mand på 67 år, som fik sit hus ransaget fem gange, men det viste sig senere, at de ikke havde noget med sagen at gøre. Efter fire måneder arbejdede politiet med 3 teorier:
 Hun har i en periode valgt at leve et andet sted
 Hun har været udsat for en ulykke under en eller anden form
 Hun har været udsat for en forbrydelse

Fundet død, efterforskes som en forbrydelse

Emilie Meng blev den 24. december 2016 fundet død ved Regnemarks Bakker, Køge Kommune tæt ved Borup. Politiet afspærrede og efterforskede på findestedet. Politiet oplyste ved et pressemøde den efterfølgende aften, at Emilie Meng havde været udsat for en meget grov forbrydelse. Politiet efterforsker bevismateriale samt mobiltrafik fra området hvor Emilie Meng forsvandt og hvor hun blev fundet.

Mandag den 26. december 2016 blev der afholdt en mindehøjtidelighed ved Korsør Station, hvor flere hundrede personer var til stede, blandt dem borgmesteren fra Slagelse Kommune, Stén Knuth (V). 19. januar 2017 blev hun begravet fra Sankt Povls Kirke i Korsør, og efterfølgende jordfæstet på Korsør Kirkegård.

I juni 2017 offentliggjorde Sydsjællands og Lolland-Falsters Politi resultaterne af tekniske undersøgelser af en overvågningsvideoen fra Korsør Station.
Politiets rekonstruktion af videoen viser overvågning af et indendørs gangareal, men også øverst i venstre hjørne et blik ud mod stationens parkeringsplads.
Ganske svagt ses en lys personbil der kører rundt omkring klokken 4.07 den 10. juli 2016.
Videoens ringe kvalitet gjorde det svært at fastslå bilens model, men efter flere måneders arbejde i udlandet var det en eksperts vurdering at der med stor sandsynlighed var tale om en Hyundai i30, model 2011-2016.
Politiet havde da afhørt omkring 650 personer i sagen, skrevet i nærheden af 2.000 rapporter og sammenholdt cirka 400.000 biler med teleoplysninger.

Omtale
Sagen var vidt omtalt i medierne.
Tre år efter forsvinden den 22. august 2019 udsendte TV 2-dokumentaren "Hvor er politiet?".
Nogle måneder senere udsendte DR dokumentarserien "Emilie Meng - en efterforskning går galt".
I 2021 premierede en fire-episodes dokumentarfilm af Discovery+.

Over to sæsoner i 2019 og 2020 udsendte B.T. i alt 22 episoder i podcasten "Emilie Meng Mysteriet".

Pressemøde 26. april 2023
Den 26. april 2023 holdt Sydsjællands og Lolland Falsters Politi et pressemøde, hvor de meddelte, at den 32-årige mand, som blev anholdt den 16. april for bortførelsen og voldtægten af en 13-årig pige i Kirkerup nu også er sigtet for drabet på Meng. Politiet tilføjer, at den 32-årige mand også er sigtet for en uopklaret sag fra Sorø. Her blev en efterskoleelev i november 2022 truet med kniv og forsøgt voldtaget og frihedsberøvet. Politiet har beslaglagt en bil i Slovakiet af mærket Hyundai i30, som angiveligt tidligere har været ejet af den 32-årige sigtede i sagen om bortførelsen af en 13-årig pige.

Se også
 Bortførelsessagen fra Sydvestsjælland 2023

Referencer

Meng, Emilie
Meng, Emilie
Begivenheder i 2016

Drabet på Emilie Meng


Raba (njem. Raab; mađ. Rába; {slo. Raba) je rijeka na jugoistoku Austrije i u zapadnoj Mađarskoj i desna je pritoka Dunava.

Njen izvor je u Austriji nekoliko kilometara istočno od grada Brucka an der Muru ispod brda Heubodenhöhe. Raba teče kroz Štajersku i Gradišće, i mađarske županije Vas i Győr-Moson-Sopron. Ulijeva se u pritok Dunava (Mosoni-Duna), na sjevero-zapadu Mađarske, u gradu Győr. Naselja duž rijeke su: Gleisdorf, Feldbach (u Austriji), Szentgotthárd i Kirmied (u Mađarskoj). U početku kenozoika rijeka je išla u suprotnom smjeru, ali tektonski pomaci su je zatim okrenuli.

U Rapski slovenci, koji žive u dolini Rabe su najzapadnija grupa mađarskih Slovenaca. Dolina je dio velike regije Prekmurja.

Izvori

Rijeke u Mađarskoj
Rijeke u Austriji
Pritoke Dunava

Rába


Karolinška umjetnost odnosi se na umjetničko stvaralaštvo Franačkog Carstva u razdoblju dugom oko 120 godina, od 780. do 900. godine, za vrijeme vladavine Karla Velikog i njegovih neposrednih potomaka. Ovo se razdoblje popularno naziva karolinškom renesansom. Umjetničko stvaralaštvo bilo je podređeno potrebama dvora i skupine važnih manastira pod carskom zaštitom. Sačuvani primjerci izvan ovog kruga utjecaja pokazuju značajni pad u kvaliteti izrade i sofisticiranosti dizajna. Karolinška umjetnost stvarala se u nekoliko centara koji se danas nalaze u Francuskoj, Njemačkoj, Austriji, sjevernoj Italiji i Nizozemskim zemljama, a na nju su značajno utjecali drugi umjetnički pravci preko misionarskih centara, od insularne umjetnosti Britanskih otoka do bizantskih umjetnika koji su, čini se, živjeli u karolinškim centrima stvaranja.

Bio je to prvi korjenit pokušaj oživljavanja i kopiranja klasične mediteranske umjetnosti u oblicima i stilovima na području Sjeverne Europe, što je rezultiralo fuzijom klasičnih i nordijskih elemenata u jedan raskošan i dostojanstven stil. Posebno je važno uvođenje kvalitetnog i sigurnog prikazivanja ljudske figure, što je otvorilo put kasnijem razvoju romanike i najzad gotike na Zapadu. Karolinška umjetnička era čini dio razdoblja u srednjovjekovnoj umjetnosti poznata kao "predromanika". Nakon prilično kaotičnog intervala poslije karolinške vladavine, nova otonska dinastija oživljava karolinšku umjetnost carskog dvora od 950. godine na dalje, te je dodatno razvija u vlastiti umjetnički stil poznat kao otonska umjetnost.

Pregled

Nakon što je izgradio carstvo, koje je po veličini bilo jednako Bizantskom Carstvu onog doba i koje se po veličini može usporediti sa Zapadnim Rimskim Carstvom, karolinški je dvor postao svjestan da nije razvio umjetnički stil kvalitetom usporediv s antičkom ili čak postantičkom umjetnošću (ili, kako je Ernst Kitzinger naziva, "subantičkom" umjetnošću) Umjetnost takve kvalitete još se uvijek stvarala u vrlo malom obujmu u Rimu i malobrojnim drugim centrima u Italiji, što je Karlo Veliki i znao iz svojih kampanja i krunidbe u Rimu 800. godine kao car Svetog Rimskog Carstva.

Kao simbolički predstavnik Rima on je zahtijevao renovatio (oživljenje) rimske kulture i učenja na Zapadu i zahtijevao da se razvije umjetnički stil sposoban razviti jaku naraciju i prikazivati likove s većom učinkovitošću nego je to bila sposobna ornamentalna germanska barbarska umjetnost. Želio je postaviti sebe kao nasljednika velikih vladara prošlosti i kopirati i simbolički povezati umjetnička dostignuća ranokršćanske i bizantske umjetnosti sa svojim vlastitim umjetničkim pravcem.

Bilo je to više od svjesne želje da se oživi kultura Starog Rima. Tijekom vladavine Karla Velikog kontroverzija bizantskog ikonoklazma podijelila je Bizantsko Carstvo. Karlo Veliki je podržavao dosljedno odbijanje zapadne Crkve da slijedi ikonoklazam; u dokumentu Libri Carolini s točnošću se određuje pozicija dvora u odnosu na tu pojavu, bez sumnje u smjer u kojem će se razvijati. Bez inhibicija spram kulturalnog sjećanja na mediteransku pogansku idolatriju, Karlo Veliki je prvi put uveo kršćansko monumentalno religijsko kiparstvo, važan presedan u zapadnoj umjetnosti.

Do današnjih je dana preživio relativno bogat broj iluminiranih rukopisa i skulptura malih dimenzija, najčešće u bjelokosti, ali i rijetki primjerci obrade metala, mozaika, freska i drugih vrsta umjetničkog stvaralaštva. Pogotovo mnogi rukopisi su kopije ili reinterpretacije kasnoantičkih ili bizantskih originala, danas gotovo svih izgubljenih, a priroda utjecaja specifičnih modela na individualne karolinške radove ostaje konstantno otvoreno pitanje u povijesti umjetnosti. Osim tih utjecaja, ekstravagantna energija insularne umjetnosti dodala je konačni ukus karolinškoj umjetnosti, koja je ponekad koristila i pleter i opreznije je slijedila insularnu slobodu da se po stranici manuskripta dekoracije šire oko i preko teksta.

S krajem karolinške vladavine oko 900., umjetnička je proizvodnja visoke kvalitete u Carstvu uvelike opadala otprilike tri generacije. S krajem 10. stoljeća i pokretom reformi u Clunyju, kao i obnovljenog duha ideje Carstva, umjetnička proizvodnja ponovo oživljava. S prvom sljedećom dinastijom stabilno na vlasti u Njemačkoj pojavljuje se novi predromanički stil: otonska umjetnost, dok u Engleskoj cvate kasna anglo-saska umjetnost nakon što je nestala opasnost vikinških napada.

Iluminirani rukopisi

Najbrojniji radovi karolinške renesanse preživjeli do današnjih dana svakako su iluminirani rukopisi. Preživio je velik broj raskošnih rukopisa, najčešće molitvenika, dekoriranih relativno malim brojem minijatura preko cijele stranice s čestim prikazima portreta evanđelista, kao i raskošno ukrašenih euzebijevih kanona koji su slijedili prethodni stil insularne umjetnosti u Britaniji i Irskoj. Rjeđi su narativni prikazi, pogotovo ciklusi, ali ipak su se mnogi sačuvali, najčešće iz Knjige Postanka Staroga Zavjeta, dok su se scene iz Novoga Zavjeta češće nalazile na reljefima od bjelokosti kojima su se pokrivale korice knjiga. Iz insularne umjetnosti je preuzet običaj oslikavanja raskošno ukrašenih inicijala velikih dimenzija i pred kraj perioda karolinške umjetnosti dodatno je razrađen pojavom prvih narativnih scena, najznačajniji primjer je Drogov sakramentarij. Luksuzni rukopisi imali su korice prekrivene panelima od bjelokosti ili zlata ukrašene dragom kamenjem. Najraskošniji primjerci iluminiranih rukopisa bili su način podizanja prestiža i čuvali su se u riznicama značajnijih crkava, a radne kopije rukopisa držale su se u bibliotekama i svakodnevno koristile. Kod radnih kopija su inicijali mogli biti ukrašeni, ali ne nužno, a pronađeni su i primjerci s naknadno dodanim crtežima na marginama. Nekoliko najveličanstvenijih carskih rukopisa napisano je na stranicama pergamenta obojenih purpurnom bojom. Bernski Physiologus je relativno rijetki primjer raskošno ukrašenog sekularnog rukopisa s potpuno obojenim minijaturama. Između ovih dviju vrsta rukopisa (religioznog i sekularnog) nalazimo primjer rukopisa Codex Vaticanus Latinus 3868, napisanog za privatnu biblioteku važne ličnosti.

Proizvedeno je i mnogo drugih raskošnih rukopisa liturgijskih djela, kao npr. sakramentarija, ali niti jedna karolinška Biblija nije bila kako raskošno ukrašena kao kasnoantički primjerci koji su preživjeli u fragmentima. Knjige za učenje, bilo teološkog, povijesnog, književnog ili znanstvenog karaktera bile su često kopirane i, ako su uopće i imale ilustracije, uglavnom su bile ilustrirane samo tintom. Kronografija iz 354. bio je kasnorimski rukopis navodno kopiran u karolinškom razdoblju, ali izgleda da je ta kopija izgubljena u 17. stoljeću.

Centri stvaranja iluminiranih rukopisa
Pretpostavlja se da su karolinške rukopise u glavnom ili u potpunosti napisali svećenici u nekoliko centara u Franačkom Carstvu, svatko sa svojim vlastitim stilom kojeg je razvio pod utjecajem točno određenog područja i vremena. Rukopisi često imaju bilješke, ne nužno iz vremena stvaranja istog, o tome tko je naručio rukopis, u kojoj je crkvi ili manastiru stvoren, ali s vrlo malo nadnevaka stvaranja ili podataka o autoru. Za većinu preživjelih rukopisa onog doba stručnjaci su odredili pripadnost centru stvaranja često je i mijenjajući, ali kontroverzije oko pripadnosti su gotovo posve utihnule. Najranija radionica rukopisa bila je Dvorska škola Karla Velikog, potom stil iz Rheimsa, koji je postao najutjecajniji u karolinškom periodu, pa touronijski stil, pa stil Drogo i konačno Dvorska škola Karla Ćelavog. To su bili veći centri, ali postojali su i ostali manji centri sa svojim vlastitim lokalnim stilom.

Dvorska škola Karla Velikog (poznata i kao Ada škola) stvorila je prve rukopise, kao što su Godescalcov evanđelistar (781. – 783.), Codex Aureus iz Lorscha (778. – 820.), Evanđelja iz Ade, Soissonsova evanđelja, Harley Goldenova evanđelja (800. – 820.) i Evanđelja bečke krunidbe. Do sada je prepoznato deset rukopisa iz ove škole. Rukopisi Dvorske škole bili su bogato ukrašeni i razmetljivi, slični rezbarijama od bjelokosti i mozaicima iz 6. stoljeća iz Ravenne u Italiji. Ti su najraniji karolinški rukopisi donekle ponovo oživjeli duh rimske klasike, iako su još uvijek održali tradiciju barbarske umjetnosti s njenim bazično linearnim prikazom, bez davanja naglaska na volumen i prostornu perspektivu.

U ranom 9. stoljeću arhiepiskop Ebbo od Rheimsa je u Hautvillersu (u blizini Rheimsa), okupio značajan broj umjetnika i transformirao karolinšku umjetnost u nešto sasvim novo. Ebbova evanđelja (816. – 835.) oslikana su brzim, svježim i vitalnim potezima kista, čime su probudila inspiraciju i energiju nepoznatu u klasičnim mediteranskim formama. Druge knjige povezane sa školom iz Rheimsa su psaltir iz Utrechta, vjerojatno najvažniji od svih karolinških rukopisa, i Bernski Physiologus, najranije latinsko izdanje kršćanskih alegorijskih tekstova o životinjama. Ekspresivne animacije škole iz Rheimsa, posebno psaltir iz Utrechta sa svojim naturalističkim ekspresivnim linijskim crtežom, imat će utjecaj na sjevernu srednjovjekovnu umjetnost stoljećima kasnije, sve do radoblja romanike.

Još se jedan stil razvio u manastiru Svetog Martina od Toursa, gdje su se oslikavale Biblije velikog formata po principu biblijskih ilustracija kasne antike. Koliko je danas poznato, stvorene su tri velike tourske Biblije, a najpoznatija od njih, tzv. Vivianska Biblija, datira iz 845. – 846. i izrađena je za Karla Ćelavog. Škola iz Toursa je nestala s invazijom Normana iz 853., ali njen je stil ostavio neizbrisiv trag na druge centre Karolinškog Carstva.

Dieceza iz Metza bila je još jedan važan centar karolinške umjetnosti. Između 850. i 855. izrađen je sakramentarij za biskupa Droga od Metza danas poznat kao Drogov sakramentarij. Iluminirani ukrašeni inicijali (vidi sliku) imali su velik utjecaj na kasnije razdoblje romanike i predstavljaju harmonični spoj klasične umjetnosti pisanja slova i prikaza figurativnih scena.

U zadnjoj polovici 9. stoljeća nastavlja se tradicija prethodnih razdoblja. Izrađena je nekolicina bogato dekoriranih Biblija za Karla Ćelavog, koje su spajale forme kasne antike sa stilovima razvijenim u Rheimsu i Toursu. U tom se razdoblju u sjevernoj Francuskoj pojavio novi franačko-saski stil, koji je integrirao i hiberno-saski pleter, što će nadživjeti sve ostale karolinške stilove do sljedećeg stoljeća.

Isto kao i njegov djed, i Karlo Ćelavi je osnovao vlastitu dvorsku školu. Njena je lokacija nejasna ali nekoliko joj je rukopisa pripisano, posljednji i najspektakularniji od kojih je Codex Aureus svetog Emmerama iz 870. Sadrži elemente škola iz Toursa i iz Rheimsa, ali spojene u jedinstven stil tipičan za formalnije rukopise dvora Karla Velikog.

Sa smrću Karla Ćelavog postepeno prestaje pokroviteljstvo nad proizvodnjom rukopisa, što je bio početak kraja, ali neki su se radovi još neko vrijeme nastavili izrađivati. Opatija Sankt Gallen je stvorila Folchardov psaltir (872.) i Zlatni psaltir (883.). Ovaj je gaski stil bio jedinstven, ali nije dostigao nivo tehničkog majstorstva kao u drugim centrima.

Skulptura i obrada metala

Raskošni karolinški rukopisi često su imali korice ukrašene plemenitim metalima i dragim kamenjem oko središnjeg motiva izrađenog od ploča bjelokosti, ponekad naknadno nadodanih na rukopis dugo nakon njegove izrade. Preživjelo je samo nekoliko takvih rukopisa s cijelim koricama, ali sačuvano je mnoštvo ploča od bjelokosti odvojenih od korica. Mnoge su korice, naime, bile uništene zbog prisvajanja plemenitih materijala iz kojih su bile izrađene. Prikazani motivi su često bile narativne religijske scene u vertikalnim odjeljcima, uglavnom izvedene iz kasnoantičkih slika i rezbarija, kao što su bili oni s više hijeratskih slika izvedenih iz konzularnih diptiha i ostale imperijalne umjetnosti. Karakterističan primjer su prednje i stražnje korice Evanđelja iz Lorscha, u kojem je vidljiva adaptacija imperijalnog trijumfa iz 6. stoljeća na prikaz trijumfa Krista i Marije.

Važni karolinški primjeri obrade zlata su korice Evanđelja iz Lindaua i korice Codexa Aureusa svetog Emmerama, precizno datirane na 870. godinu i vjerojatno proizvod iste radionice, ali s određenim stilskim razlikama. Djelovanje ove radionice veže se za cara Svetog Rimskog Carstva Karla Ćelavog i često se naziva "dvorskom radionicom". Točna lokacija (ako je uopće imala čvrstu lokaciju) ostaje nepoznata i predmet je diskusija, ali Bazilika Saint-Denis izvan Pariza ostaje najvjerojatnija hipoteza.  Arnulfov ciborium (minijatura arhitektonskog ciboriuma), danas u palači Münchner Residenz treće je važno djelo ove radionice, a sva tri djela prikazuju figure u finom reljefu izrađene u zlatu tehnikom iskucavanja. Još jedno djelo iz ove radionice je okvir starog tanjura od serpentina danas čuvan u Louvreu. Suvremeni znanstvenici imaju tendenciju grupiranja Evanđelja iz Lindaua i Arnulfovog ciborija u tijesnu korelaciju s Codexom Aureusom.

Osnivanjem talionice u Aachenu, Karlo Veliki je oživio proizvodnju kipova velikih dimenzija od bronce. U ovoj su talionici proizvedena vrata za dvorsku kapelu Karla Velikog u imitaciji starorimskog stila. U kapeli se također nalazilo danas izgubljeno raspelo u prirodnoj veličini s figurom Krista u zlatu, prvo poznato djelo ovog tipa, što je postalo vrlo važno obilježje srednjovjekovne crkvene umjetnosti. Vjerojatno je drvena figura pozlaćena mehaničkim nanošenjem pozlate, kao i otonska Zlatna bogorodica iz Essena.

Jedan od najrafiniranijih primjera karolinške obrade zlata je Zlatni oltar (824. – 859.), poznat kao Paliotto, nalazi se u Bazilici Sant'Ambrogio u Milanu. Sve četiri strane oltara dekorirane su prikazima u zlatu i srebru izrađenim tehnikom iskucavanja uokvirenim filigranskim obrubom, dragim kamenjem i emajlom.

Lothairov kristal iz sredine 9. stoljeća je jedan od najvećih iz skupine 20 ugraviranih kvarcnih kristala očuvanih do danas. Ovaj prikazuje velik broj figura u nekoliko scena iz biblijske priče o Suzani.

Mozaici i freske

Mozaici na zidovima Dvorske kapele Karla Velikog prikazivao je Krista na tronu, evanđeliste koji ga slave i dvadeset četiri starješine iz apokalipse. Ovaj mozaik nije preživio, ali drugi restaurirani mozaik još je uvijek očuvan u apsidi oratorija u Germigny-des-Prés (806.) u kojem je prikazan zavjetni kovčeg okružen anđelima. Otkriven je 1820. ispod sloja žbuke.

Vila koja se u prošlosti nalazila uz oratorij pripadala je bliskom suradniku Karla Velikog, biskupu Theodulfu od Orléansa. Kasnije je uništena, ali se zna da je bila ukrašena freskama sedam slobodnih vještina, četiri godišnja doba i Mappe Mundi. Poznato je iz više izvora da je postojalo još freska u drugim crkvama i dvorovima, ali danas su gotovo potpuno izgubljene. U dvorcu Karla Velikog u Aachenu nalazila se freska slobodnih vještina i narativne scene rata u Španolskoj. U palači Ljudevita I. Pobožnog u Ingelheimu nalazile su se povijesne slike od antike do vremena Karla Velikog, a u dvorskoj crkvi bili su prikazi scena iz Starog i Novog Zavjeta.

Fragmenti slika preživjeli su u više gradova kao što su Auxerre, Coblenz, Lorsch, Cologne, Fulda, Corvey, Trier, Müstair, Mals, Naturns, Cividale, Brescia i Milano.

Spolije

Riječ spolije dolazi od latinske riječi spolium (množina spolia) sa značenjem "plijen" i koristi se za praksu uzimanja ili aproprijacije djela antičke spomeničke i druge umjetnosti i njezinog premještanja. Poznato je da su u tom razdoblju mnogi mramori i stupovi uzeti iz raznih lokacija u Rimu i preneseni u sjeverna područja.

Vjerojatno najpoznatiji primjer karolinških spolija je slučaj jednog konjaničkog spomenika. Karlo Veliki je u Rimu vidio Konjaničku statuu Marka Aurelija u Lateranskoj palači. Bio je to jedini preživjeli kip pretkršćanskog rimskog cara zbog pogrešnog mišljenja da predstavlja lik Konstantina Velikog koji se preobratio na kršćanstvo. Karlo Veliki je prenio statuu iz Italije u Aachen.

Antički rezbareni dragulji često su se ponovo koristili u raznim novim aranžmanima, bez previše obzira za njenu originalnu ikonografiju.

Veze
 Karolinška arhitektura
 Codex Vaticanus 3868

Izvori

Literatura
 Beckwith, John.  Early Medieval Art: Carolingian, Ottonian, Romanesque, Thames & Hudson, 1964 (rev. 1969), ISBN 0-500-20019-X
 Dodwell, C.R.; The Pictorial arts of the West, 800-1200, 1993, Yale UP, ISBN 0-300-06493-4
 Gaehde, Joachim E.  (1989). "Pre-Romanesque Art". Dictionary of the Middle Ages. ISBN 0-684-18276-9
 Hinks, Roger. Carolingian Art, 1974 edn. (1935 1st edn.), University of Michigan Press, ISBN 0-472-06071-6
 Kitzinger, Ernst, Early Medieval Art at the British Museum, (1940) 2nd edn, 1955, British Museum
 Lasko, Peter, Ars Sacra, 800-1200, Penguin History of Art (now Yale), 1972 (nb, 1st edn.) ISBN 978-0-14056036-7
 "Carolingian art". In Encyclopædia Britannica Online

Bibliografija
 (see index)

Vanjske poveznice
 Ross, Nancy, Carolingian Art , Smarthistory.

Srednjovjekovna umjetnost
Njemačka umjetnost
Francuska umjetnost

Karolinška umjetnost


Ribarroja de Ebro (en catalán y según Adif: Riba-roja d'Ebre) es una estación ferroviaria situada en el municipio español de Ribarroja de Ebro en la provincia de Tarragona, comunidad autónoma de Cataluña. Dispone de servicios de Media Distancia.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 504,2 de la línea férrea de ancho ibérico que une Miraflores con Tarragona, entre las estaciones de Fayón-Puebla de Masaluca y de Flix a 54 metros de altitud. El tramo es de vía única y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 24 de enero de 1892 aunque su puesta en servicio se realizó el 1 de febrero de ese mismo año con la apertura del tramo Fayón - Mora la Nueva de la línea férrea Samper vía Reus con Roda de Bará por parte de la Compañía de los ferrocarriles de Tarragona a Barcelona y Francia (TBF). Un año antes en 1891 TBF había logrado un acuerdo de fusión con MZA que no se haría efectivo hasta 1899 y que permitía a MZA conectar Barcelona con Madrid vía Zaragoza. Aun así TBF mantuvo cierta autonomía dentro de la nueva compañía, autonomía que conservaría hasta 1936. En 1941 la gestión de la estación pasó a manos de RENFE tras la nacionalización de todos los ferrocarriles de ancho ibérico.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
El edificio para viajeros de dos alturas, planta rectangular y disposición lateral a las vías se encuentra a orillas del río Ebro. Posee cuatro vías y dos andenes, uno lateral y otro central este último especialmente estrecho. La vía principal (vía 1) y la vía 2 son las únicas en uso. En los extremos del andén central son visibles las antiguas aguadas para máquinas de vapor.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
Renfe presta servicios de Media Distancia gracias a sus trenes Regionales y Regional Exprés en los trayectos:

Referencias

Enlaces externos

 Media Distancia Cataluña en la web de Renfe.

Ribarroja de Ebro
Ribarroja de Ebro
Riba

Estación de Ribarroja de Ebro


ගෝමරන්කඩවල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය යනු,  ශ්‍රී ලංකාවේ, නැගෙනහිර පළාතේ,   ත්‍රිකුණාමල දිස්ත්‍රික්කයේ, පිහිටි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයකි.

ජනගහනය
ගෝමරන්කඩවල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයේ ජනගහණය වසර 2015 වන විට පුද්ගලයින් 8563 කි. ඉන් 4247ක් පිරිමින් වන අතර කාන්තාවන් ගණන 4316 කි.

ග්‍රාම නිළධාරි වසම්
ග්‍රාම නිලධාරි වසම් 10 කි.

ආර්ථිකය

ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරුන්

ආශ්‍රිත ලිපි
ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්
ශ්‍රී ලංකාවේ පරිපාලන දිස්ත්‍රික්ක

මූලාශ්‍ර
 Divisional Secretariats Portal

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
ත්‍රිකුණාමලය දිස්ත්‍රික්කය

ගෝමරන්කඩවල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය


පර්ත් එසේත් නැත්නම් ප'ත් (), බටහිර ඕස්ට්‍රේලියාවේ පිහිටි නගරයකි.

මූලාශ්‍ර

ඕස්ට්‍රේලියාව

පර්ත්


.global est un domaine générique de premier niveau (en anglais, generic top-level domain ou gTLD). Il a été inscrit à la zone racine du DNS le .

La demande pour le domaine a été approuvée le 17 avril 2014, et .global a été mis à la disposition du public le 9 septembre 2014.

Histoire

Le chemin de l'application au lancement a été plutôt compliqué, en raison de problèmes de collisions de noms liées au mot global (utilisé dans de nombreux réseaux internes). En conséquence, le registraire de .global a dû bloquer l'enregistrement de 60 000 noms de domaine pendant quelques mois, jusqu'à ce que les problèmes de collision de noms soient entièrement résolus.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Résolution de noms
 Liste des domaines Internet de premier niveau
 Domaine de deuxième niveau

Liens externes
  La description des types de domaines Internet de premier niveau, sur le site de l'ICANN
  Liste des domaines Internet de premier niveau, de leur type et de leurs caractéristiques, sur le site de l'ICANN

Domaine de premier niveau

.global


Saloum est un film sénégalais réalisé par Jean Luc Herbulot et sorti en 2021.

Synopsis
Trois mercenaires surnommés « les Hyènes de Bangui » sont chargés d'extraire un trafiquant de drogue de Guinée-Bissau. En raison d'une fuite de carburant, ils doivent se cacher dans la région mystique du Saloum.

Fiche technique
 Titre : Saloum
 Réalisation : Jean Luc Herbulot
 Scénario : Jean Luc Herbulot et Pamela Diop
 Photographie : Gregory Corandi
 Montage : Sébastien Prangère, Nicolas Desmaisons et Alasdair McCulloch
 Musique : Reksider
 Son : Ousmane Coly
 Société de production : Lacmé Studios
 Pays de production :
 Langue originale : français, wolof
 Format : couleur
 Genre : thriller, horreur
 Durée :
 Dates de sortie :
 Canada :  (Festival de Toronto)
 France :  (Festival international du film fantastique de Gérardmer) ;  (sortie nationale)
 Classification :
 France : tous publics avec avertissement lors de sa sortie en salles

Distribution
Yann Gael : Chaka
Roger Sallah : Rafa
Mentor Ba : Minuit
Evelyne Ily Juhen : Awa
Bruno Henry : Omar
Marielle Salmier : Sephora
Babacar Oualy : Salamane
Ndiaga Mbow : Souleymane
Cannabasse : Youce
Renaud Farah : Felix

Production
Saloum est le premier long métrage produit par Pamela Diop. Il a été entièrement tourné dans l'une de ses régions d'origine le Sine Saloum au sud du Sénégal.

Accueil critique
Salué par la critique internationale, Saloum est sélectionné en première mondiale au TIFF,  Festival International du Film de Torontoet dans une quarantaine de festivals internationaux comme le Fantastic Fest (Prix du Meilleur Réalisateur) à Austin Texas USA, Sitges en Espagne et L'Etrange Festival à Paris. Il est également nommé meilleur film dans plusieurs festivals dont le Festival du Film Fantastique de Gérardmer 2022 dans la catégorie "longs métrages -hors compétition ou encore au Festival International du Film de Catalogne (2022) dans la catégorie "Prix New Vision".

Le film sera distribué aux USA par IFC Films / Shudder, dans plus de 17 pays africains francophones par Pathé BC Afriquedans les salles françaises par CGR Events. Le long métrage est également vendu à Amazon Prime Vidéo pour toute la zone SSA.

Distinctions

Sélections
 Festival international du film de Toronto 2021
 Festival international du film d'Istanbul 2022
 Festival international du film fantastique de Gérardmer 2022
 Festival Hallucinations collectives 2022 (Lyon)
 Toronto International Film Festival - Canada
 Warsaw Film Festival - Poland
 Sao Paulo International Film Festival -  Brazil
 Red Sea International Film Festival - Saoudi Arabia
 Vancouver International Film Festival - Canada
 Festival du nouveau cinéma - Canada
 Beyond Fest - United States of America
 Philadelphia Film Festival - United States of America
 Denver FF - United States of America
 Fantastic Fest - United States of America
 Cleveland International Film Festival - United States of America
 Films from the South - Norway
 Films from the South - Norway
 Stockholm International Film Festival - Sweden
 Lund Fantastic Film Festival - Sweden
 International Film Festival of India (Goa) - India
 Thessaloniki International Film Festival - Greece
 Brussels International Fantastic Film Festival - Belgium
 International Film Festival Rotterdam - Netherlands
 Golden Apricot Yerevan IFF - Armenia
 Lichter Filmfest Frankfurt International - Germany
 La semaine du cinéma africain de Bayreuth - Germany
 Edinburgh International Film Festival - United Kingdom
 Karlovy Vary International Film Festival - Czech Republic
 Istanbul International Film Festival - Turkey
 TOHorror Fantastic Film Fest - Italy
 Mostra Cine Baix - Spain
 Melbourne International Film Festival - Australia

Nominations internationales
 Meilleur film au Festival du Film Fantastique de Gérardmer 2022 dans la catégorie "longs métrages -hors compétition"
 Meilleur film au Festival International du Film de la Mer Rouge 2021 dans la catégorie "Meilleur long métrage"
 Meilleur film au Festival International du Film de Catalogne (2022) dans la catégorie "Prix New Vision "
 Meilleur film au Festival International du Film de São Polo dans la catégorie " concours des nouveaux réalisateurs "
 Gagnant du Prix du Meilleur réalisateur avec Saloum au Fantastic Fest 2021 dans la catégorie " Prix de la prochaine Vague "

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Olivier Herviaux,

Liens externes

Film sénégalais sorti en 2021
Film d'horreur sénégalais
Thriller (film) sénégalais
Film tourné au Sénégal

Saloum (film)


Sdr. Omfartsvej  er en tosporet omfartsvej der går syd vest om Brønderslev.

Vejen er en del af sekundærrute 543 der går fra Saltum til Hirtshalsmotorvejen E39 øst for Brønderslev, og Ring 2 der går halvvejs rundt om Brønderslev.

Den er med til at lede trafikken uden om Brønderslev, så byen ikke bliver belastet af så meget gennemkørende trafik.

Vejen forbinder Agdrupvej i nord med Ålborgvej i øst.

Kilder

Brønderslev
Omfartsveje i Danmark

Sdr. Omfartsvej (Brønderslev)


ඒක් හසිතා ති (සිංහල: රූමත් ලලනාවක විය) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ සිනෙවිස්ටාස් ලිමිටඩ් ආයතනය විසින් නිර්මාණය කරන ලද අපරාධ සංත්‍රාස රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. 2014 අප්‍රේල් 14 ිට 2014 දෙසැම්බර් 20 දක්වා මෙය ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාවෙන් විකාශය කෙරිණි. ප්‍රේම් ක්‍රිෂන් විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලද ඒක් හසිනා ති කතාමාලාව ලිහිල්ව ඇමරිකානු කතාමාලාවක් වූ Revenge පාදක කොටගෙන නිපදවා ඇත. මෙම චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන්නේ සංජීදා ෂෙයික් සහ වත්සාල් ෂේත් විසින් වන අතර, සිමෝනි සිං සහ ආයුබ් ඛාන් විසින් සහාය චරිත නිරූපණය කරන ලදී. මෙම වැඩසටහන සඳහා පසුබිම් වී ඇත්තේ කොල්කතාව වුවත්, රූගත කොට ඇත්තේ මුම්බායිහි ය. මෙම කතාමාලාව මුලින් නම්කොට තිබුණේ දාග් ලෙස ය. විචාරකයන් සහ ප්‍රේක්ෂකයන් අතින් පැසසුමට පත් මෙම වැඩසටහන එකල ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාවේ වූ වඩාත් සාර්ථකම වැඩසටහන් අතුරින් එකක් විය. මෙහි දී සිමෝනි සිංගේ රංගන ප්‍රතිභාව ප්‍රංශංසාවට ලක් විය.

මෙම කතාමාලාව භාෂා ගණනාවකින් හඬකැවිණි. තෙලිඟු බසින් "දුර්ගා" ලෙසත්, මලයාලම් බසින් "ඔරු ෂිෂිරතින්ටේ ඕර්මක්කු" ලෙසත් මෙය හඬකැවිණි. අරාබි බසින් හඬකැවූ මෙම කතාමාලාව "ලහීබ් අල්-හුක්ඩ් / لهيب الحقد"  (සිංහල: වෛරයේ ගිනිදැල්) යන තේමාව ඔස්සේ MBC Bollywood නාළිකාවෙන් විකාශය විය. ශ්‍රී ලංකාව තුළ සිංහල බසින් හඬකැවූ මෙම කතාමාලාව "සුළඟ වගේ ඇවිදින්" යන තේමාව යටතේ හිරු ටීවී නාළිකාවෙන් විකාශය කොට ඇත.

සාරාංශය
කථාපුවත ඇරඹෙන්නේ දුර්ගා ඨාකුර් (සංජීදා ෂෙයික්) නැමැති අපේක්ෂාවන්ගෙන් යුත් සහ විශ්වාසයෙන් හෙබි තරුණ යුවතිය එක්සත් ජනපදයේ සිට පැමිණීමත් සමගයි. ඇයට කොල්කතාවේ ගොවෙන්කා පවුල මුණගැසේ. රාජ්නාත් (ආයුබ් ඛාන්) සහ සාක්ෂි ගොවෙන්කා (සිමෝනි සිං) යනු ෂෞර්යා ගොවෙන්කා (වත්සාල් ෂේත්) ගේ දෙමාපියන් ය. ෂෞර්යා ධනවත් පෙනුමැති සල්ලාල තරුණයකු වන අතර, දුර්ගා ඔහුට රැවටෙන්නී ය. සිය මිතුරන් සමග කථා කිරීමෙන් අනතුරුව, ඔවුන් තීරණය කරන්නේ ෂෞර්යාහට දුර්ගාව එක් රැයක ඔට්ටුවකින් දාන ගැනීමට සිදුවන බවයි. කෙසේනමුත්, දුර්ගා හට වෙනත් සැලසුම් ඇති අතර, ඇය පායල් මිත්‍රාගේ (ටීනා චොප්රා) ආරක්ෂිකාව ද වන්නී ය. පායල්හට මානසික ආබාධයක් ඇති අතර, ඇයට ගොවෙන්කා පවුල හා සම්බන්ධ අභිරහස් අතීතයක් ඇත. ඇය ෂෞර්යා දැකීමෙන් අනුතරුවඅඇගේ මානසික සමතුලිතතාව ගිලිහී යයි. ෂෞර්යා සහ දුර්ගා සිය විවේකය උපරිමයෙන් ගත කරමින් දින ගණනක් ගෙවති. මෙය සාක්ෂිගේ අප්‍රසාදයට හේතු වේ. දුර්ගා විසින් ෂෞර්යා කෙරෙහි බලපෑම් කරන හෙයින් සාක්ෂිහට දුර්ගා අසල දී අවිනිශ්චිත බවක් හැඟී යයි. එසේම සාක්ෂි අනුමාන කරන්නේ දුර්ගා සිය පුත්‍රයා සමග සිටින සෑම අවස්ථාවකම කිසියම් ගැටලුවක් ඇතිවන බවයි.

දුර්ගා යනු සැබැවින්ම නිත්‍යා (ආදිති සජ්වාන්) බව හෙළි වේ. ඇය වෛද්‍ය දයාල් ඨාකූර්ගේ (භූපින්දර් සිං) කාරයේ හැපී අනතුරට ලක්වීමෙන් පසුව ප්ලාස්ටික් සැත්කමක් මගින් සිය මුහුණේ ස්වරූපය වෙනස් කරගෙන තිබිණි. අතීතාවර්ජන මාලාවකට පසු හෙළිවන්නේ, වසර දෙකකට පෙර, ෂෞර්යා සහ ඔහුගේ මිතුරන් විසින් නිත්‍යාගෙන් පළිගැනීම පිණිස පායල්ව දූෂණය කොට ඇති බවයි. සියලුම සාක්ෂි සහ සාක්ෂිකරුවන් ෂෞර්යාට පක්ෂව වූ බැවින් මෙම සොයුරියන් (නිත්‍යා සහ පායල්) නඩුවෙන් පරාජය වී තිබිණි. වර්තමානයේ දුර්ගා පැමිණ සිටින්නේ ඇගේ පළිය ගැනීමටයි. පසුව, ෂෞර්යාගේ මස්සිනා වන දේව් (භූවනේෂ් මාන්) ඇමරිකාවේ සිට පැමිණෙන අතර, වසර දෙකකට පෙර වූ සිදුවීම් ඔහුට දැනගන්නට ලැබෙයි.

සිදුවීම් මාලාවකින් පසුව, දේව් නිත්‍යාහට පෙම් කරන බව දුර්ගා වටහා ගනියි. නමුත් ඇය සිය අරමුණ (ගොවෙන්කා පවුල විනාශ කිරීම) සිය මනසෙහි රඳවාගත යුතු හෙයින් දේව්ගෙන් ඈත් වන්නී ය. සිය පළිගැනීමේ අරමුණට සමීප වීම සඳහා ව්‍යාජ සියදිවි හානි කරගැනීමේ තැතක් මගින් දුර්ගා ෂෞර්යාහට ඔහුගේ ප්‍රේමය පපොච්ඡාරණයට සලස්වයි. දුර්ගා සහ ෂෞර්යා විවාහ ගිවිස ගන්නා නමුත්, ඇගේ පියා සාක්ෂිගේ සේවකයා (සැබැමින්ම මොහු සාක්ෂි පිළිබඳ ඔත්තු බැලීමට දුර්ගා විසින් යෙදවූවෙකි) වන අකාශ් (මිහිර් මිෂ්රා) හට පවසන්නේ ෂෞර්යාගේ සිහිය නැති කීරමට මැරවරයන් පිරිසක් යොදවන ලෙසයි. එය සාර්ථක වේ.

පෙම් යුවළ විවාහ වීමට සූදානම් වේ. නමුත් විවාහ දිනයේ ෂෞර්යා පිටව යන්නේ සිය මවගේ දැඩි බලපෑම හේතුවෙනි. අපාවදය වළක්වා ගැනීම පිණිස සාක්ෂි මනාලයා ලෙස දේව්ගේ නාමය යෝජනා කළ ද, දේව් දුර්ගා සමග විවාහ වීම ප්‍රතික්ෂේප කරයි. නමුත් වෛද්‍ය ඨාකුර් ඔහුට ව්‍යාජ ලෙස විවාහයට පෙනී සිටින ලෙස පවසන්නේ ඒ වෙනුවෙන් තමන් නිත්‍යා පිළිබඳ තොරතුරු හෙළිකරන බව පවසමිනි. දේව් එයට එකඟ වේ. මේ දෙදෙනා විවාපත් වූ බව හඟවති. මේ අතර, රාජ්නාත් සාක්ෂිගේ සුළු-පුත්‍රයා වන අක්‍රම් රෙහ්මත් ඛාන් (හෙවත් ආකාශ්) පොළඹවාලන්නේ ඔහු සතුව පැවති වීඩියෝ පටය (රාජ්නාත් විසින් සිය සහෝදරයා වන අර්නාව්, එනහ් දේව්ගේ පියාට වෙඩි තැබූ බව හෙළිවන) ලබාගැනීමටයි. මෙම වීඩියෝ පටය යොදාගෙන සාක්ෂි ඇගේ සැමියා වූ රෙහ්මත් ඛාන් මරාදමා, තමන් සමග විවාහ වන මෙන් රාජ්නාත්ට තර්ජන එල්ල කොට තිබිණි. සිය බාධාවන් මැඬලීමට වූ එකම සාක්ෂිය එය පමණි.

රාජ් සහ සිය හොඳම මිතුරිය වන රායිමා (කිෂ්වාර් මර්චන්ට්) අතර අනියම් සම්බන්ධයක් ඇති බව සාක්ෂි දැන ගැනීමෙන් පසුව සියල්ල කනපිට හැරේ. කෝපවන සාක්ෂි රායිමා හට වෙඩි තබයි. ඇය කෝමා තත්ත්වයට පත්වේ. සාක්ෂි මෙම මිනීමැරුම වෙනුවෙන් දේව් හසුකරයි. රායිමා කෙසේ හෝ සිහිය ලබා උසාවියේ සාක්ෂි ලබාදේ යැයි බිය වන ඇය, හෙදියකට අල්ලස් ලබා දෙන්නේ රායිමාගේ සෞඛ්‍ය තත්ත්වය අයහපත් කරවීමට ඖෂධ මාරු කරන ලෙසයි. මේ අතර තමන්ට සිදුකළ ප්‍රහාරයට වෛද්‍ය ඨාකුර් ද සම්බන්ධ බව ෂෞර්යා දැනගනියි. ඔහු ඨාකූර්ට වෙඩි තබයි. මෙය දුර්ගාගේ පළිගැනීමේ චේතනාව පොළඹවාලයි. ඇය ගොවෙන්කා පවුල තුළ ආරවුලක් ඇති කරන්නට උත්සාහ දැරුව ද එය අසාර්ථක වේ.

ෂෞර්යාව මරාදැමූයේ යැයි සිතන සාක්ෂි ඔහුගේ මරණය අනතුරකින් වූ බවට මුසා පවසයි. නමුත් ෂෞර්යා පායල්ව අල්ලාගනන්නා අතර, ආකාශ් සහ රිෂිව ඝාතනය කරයි. නමුත් ඔවුන් ජීවත්ව සිටින බව හෙළිවේ. ගොවෙන්කා පවුලට විරුද්ධව ප්‍රබල සාක්ෂි ඉදිරිපත් කරන දුර්ගා, එම පවුලේ සාමාජිකයින් සිරගත කරයි. විනිසුරුවරයා විසින් ෂෞර්යා සහ කරන්ව වරදකරුවන් ලෙස නම්කරනු ලබයි. කෙසේනමුත්, කථාවට විවෘත අවසානයක් ලබාදෙමින්, ෂෞර්යා දුර්ගාට ඉඟි කරන්නේ තමන් සිරභාරයේ පසුනොවන බවයි. මේ නිසා ගොවෙන්කා පවුලට එරෙහි දුර්ගාගේ පළිගැනීමේ ව්‍යායාමය සාර්ථක නොවේ. කථාව අවසන් වන්නේ දුර්ගාහට ෂෞර්යාගේ සිවුරුහන් හඬ ඇසීමෙනි.

චරිත නිරූපණය සහ චරිත

 සංජීදා ෂෙයික්, දුර්ගා ඨාකුර් / දුර්ගා දේව් ගොවෙන්කා / නිත්‍යා මිත්‍රා ලෙස; පායල්ගේ වැඩිමහල් සොයුරියයි. සැබෑ දුර්ගා මියගොසිනි. වෛද්‍ය ඨාකුර්ගේ (සැබෑ දුර්ගා ඨාකුර්ගේ පියා සහ නිත්‍යාගේ හදාගත් පියා) මෙහෙයවීම යටතේ නිත්‍යා මිත්‍රා ප්ලාස්ටික් සැත්කමක් කරගනියි. ඇයට අවශ්‍ය වන්නේ සිය දිවිය විනාශ කිරීම පිළිබඳ ගොවෙන්කා පවුලෙන් පළිගැනීමටයි.
 වත්සාල් ෂේත්, ෂෞර්යා ගොවෙන්කා ලෙස; ප්‍රධාන පිරිමි චරිතයයි. ගොවෙන්කා පවුලේ ධනවත්, සල්ලාල උරුමකරුවායි. සිය පවුලේ බලපෑම මත ඔහුට තමන්ට අවශ්‍ය සෑම දෙයක්ම ලබාගත හැකි අතර "බැහැ" යන වදන කිහිදින අසා නැත්තෙකි, මොහු. පායල්ගේ දූෂකයා මොහු වන අතර, දුර්ගා සමග මීට පෙර විවාහ ගිවිසගෙන සිටි තැනැත්තා මොහුයි.
 සිමෝනි සිං, සාක්ෂි ගොවෙන්කා ලෙස; ප්‍රධාන එදිරිවාදිනියයි. ධනවත් රූමත් තැනැත්තියක වන මැයි රාජ්නාත්ගේ භාර්යාවයි. කොල්කතාහි අවධානය තමන් වෙක නතු කරගැනීමට ඇය ප්‍රිය කරයි. සිය දරුවන් දෙදෙනා වන ෂෞර්යා සහ කන්ගනා රැක ගැනීමට ඇය ඕනෑම දෙයක් සිදු කිරීමට සූදානම් ය. මෙය ඇගේ එකම දුර්වලතාව ද වේ.
 ආයුබ් ඛාන්, රාජ්නාත් ගොවෙන්කා ලෙස; දෙවන එදිරිවාදී පිරිමි චරිතයයි. මහත් අපේක්ෂා සහගත මොහු කෲර පුද්ගලයකු වන අතර, කොල්කතාවේ ඉහළ පෙළේ ව්‍යාපරිකයකු ද වේ. සාක්ෂිගේ සැමියායි. සිය සමාජ තත්ත්වය පවත්වා ගැනීමට ඔහු ඕනෑම දෙයක් සිදු කිරීමට සූදානම් ය.
 භුවනේෂ් මාන්, දේව් ගොවෙන්කා ලෙස; ෂෞර්යාගේ මස්සිනායි. නිත්‍යාගේ හොඳම මිතුරායි. මොහු එක්සත් ජනපදයේ සිට පැමිණෙන්නේ වසර දෙකකට පෙර සිදුවූයේ කුමක්ද යන්න හෙළි කරගැනීමටයි.
 ආදිති සජ්වාන්, නිත්‍යා මිත්‍රා ලෙස; දේව්ගේ හොඳම මිතුරිය සහ පෙම්වතියයි. පායල්ගේ වැඩිමහල් සොයුරියයි. (ප්ලාස්ටික් සැත්කමට පෙර)
 කිෂ්වාර් මර්චන්ට්, රායිමා මහේෂ්වරී ලෙස; සාක්ෂිගේ හොඳම මිතුරියයි. සාක්ෂිගේ සැමියා වන රාජ්නාත් සමග අනියම් සම්බන්ධයක් පවත්වන්නී ය.
 ජ්‍යෝති ගෞබා, සුචිත්‍රා ගොවෙන්කා ලෙස; දේව්ගේ මව වන මැය සමාජ සේවාවන්ට ලැදි කාරුණික තැනැත්තියකි.
 පූනම් ප්‍රීත්, කන්ගනා රාජ්නාත් ගොවෙන්කා; ගොවෙන්කා පවුලේ එකම දියණියයි. මෙම චරිතය සඳහා පෙළඹවීමක් ඇතිව තිබෙන්නේ ඉන්දියානු නිළි කන්ගනා රනෞත්‍ගේ 2014 ප්‍රහසන චිත්‍රපටයක් වූ Queenහි චරිතය ඇසුරෙනි.
 මිහිර් මිෂ්රා, අක්‍රම් රෙහ්මත් ඛාන්/ආකාශ් රෝයි ලෙස; සාක්ෂිගේ සුළු පුත්‍රයායි. ඔහුගේ පියාව මරාදමන ලද්දේ සාක්ෂි විසිනි. අක්‍රම් රෙහ්මත් ඛාන් ආකාශ් රෝයි ලෙස පැමිණෙන්නේ සාක්ෂිගෙන් පළිගන්නටයි. ඔහුට දුර්ගා ද සහාය වේ.
 ටීනා චොප්රා, පායල් මිත්‍රා ලෙස; නිත්‍යාගේ නැගණියයි. ෂෞර්යා සහ ඔහුගේ මිතුරන් විසින් ඇයට අතවර කොට ඇත.
 විකී අරෝරා, කරන් බාසු ලෙස
 වික්‍රම් සිං චෞහාන්, රිෂි ලෙස
 අලිරාසා නම්දාර්, ගිරිෂ් බාසු ලෙස
 භූපින්දර් සිං, වෛද්‍ය දයාල් ඨාකූර් ලෙස
 අමිත් බේල්, නවීන් මාථුර් ලෙස; ගොවෙන්‍කා පවුලේ අවංක සේවකයෙකි. ද්‍රෝහීවීමේ චෝදනා නගා සිරගත කොට ඇත.
 ආමිර් අලි, වෛද්‍ය නීල් භට්ටාචාර්ය ලෙස; අලි විසින් විශේෂ නිරූපණයක් සිදුකරන ලදී. ඔහු දුර්ගා සමග ව්‍යාජ ලෙස විවාහ ගිවිස ගන්නා නීල්ගේ චරිතය නිරූපණය කළේ ය.
 වින් රානා, කරන් සෙත් ලෙස
 ෂාල්මලී දේසායි, සාගරිකා ගංගුලි ලෙස

සම්මාන
ස්ටාර් පරිවාර් සම්මාන 2014
 වඩාත් ජේත්තුකාර සදස්‍යා (පිරිමි) - වත්සාල් ෂේත්
 වඩාත් ජේත්තුකාර සදස්‍යා (කාන්තා) - සංජීදා ෂෙයික්
ඉන්දියානු ටෙල්ලි සම්මාන 2014
 ඍණාත්මක චරිතයක හොඳම නිළිය - සිමෝනි සිං
ඉන්දියානු රූපවාහිනී ඇකඩමි සම්මාන 2014
 හොඳම මාලා නාට්‍යය - ඒක් හසිනා ති
 ඍණාත්මක චරිතයක හොඳම නළුවා - ආයුබ් ඛාන්
 ඍණාත්මක චරිතයක හොඳම නිළිය - සිමෝනි සිං
 Gr8! වසරේ රංගන ශිල්පිනිය - සංජීදා ෂෙයික්
 හොඳම නළුවා සඳහා නිර්දේශ වීම - වත්සාල් ෂේත්

පාදක සටහන්

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 නිල වෙබ්අඩවිය - හොට්ස්ටාර් තුළ

2010 දශකයේ ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
2014 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
ස්ටාර් ප්ලස් රූපවාහිනී කතාමාලා
කොල්කතාව පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී වැඩසටහන්
ඉන්දියානු රූපවාහිනී සෝප් ඔපෙරා
රූපවාහිනී කතාමාලා

ඒක් හසිනා ති (රූපවාහිනී කතාමාලාව)


Máximo Cajal Sarasa (nacido en Huesca, 1896 –  fallecido en Madrid, 1990 España) fue un maestro, abogado, político y testaferro español.

Biografía
Estudió magisterio y ejerció en los pueblos aragoneses de Panillo y Mequinenza (donde impulsó la construcción del Grupo Escolar María Quintana), Alconchel en Badajoz, Torre de Esteras en La Mancha, aplicando la filosofía docente de la Institución Libre de Enseñanza. Fue pensionado para estudiar en el extranjero por la Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas. Más tarde fue trasladado al pueblo de Titulcia (en la entonces provincia de Madrid) y luego a la capital, donde se matriculó en Derecho. Después de licenciarse y ejercer durante algunos años en despachos ajenos, pudo abrir su bufete propio con el que prosperó como representante societario y asesor de grandes intereses. En ese periodo hace amistad con Miguel Maura, político conservador liberal. Fue Gobernador civil de Cáceres y Baleares, a través de su trato con Indalecio Prieto.

En 1936, al producirse la sublevación militar que provocó la Guerra Civil Española, al verse perseguido por elementos incontrolados del Frente Popular utilizó sus relaciones para esconderse en la Embajada de Chile, huir a Valencia y después a Bélgica. Regresó a San Sebastián, una vez ocupado por los franquistas, e ingresó en Falange Española.

Durante el franquismo siguió ejerciendo la abogacía y llegó a representar grandes intereses en la Playa de San Juan de la ciudad de Alicante durante los años cuarenta, cincuenta y sesenta del siglo veinte.

Casado con la doctora Mercedes López Pader, fueron padres del diplomático Máximo Cajal López. Falleció en Madrid a los 94 años de edad.

Referencias

Políticos de Huesca
Abogados de Aragón
Políticos de la Segunda República Española
Gobernadores civiles de Cáceres
Gobernadores civiles de Baleares
Pensionados de la JAE
Nacidos en Huesca

Máximo Cajal Sarasa


43025 Valusha este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
43025 Valusha este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Uccle de Eric Walter Elst și Sergij Ivanovič Ipatov. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,33 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 2,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 43001-44000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

43025 Valusha


Lehi (acronim ebraic pentru denumirea Lohamey Herut Israel - Luptătorii pentru Libertatea Israelului, în ebraică:לוחמי חירות ישראל sau לח"י) a fost un grup mic paramilitar radical care a luat ființă în rândurile evreilor din Palestina în septembrie 1940 detașându-se în anii 1939-1941 din organizația sionistă revizionistă mai mare "Etzel" sau "Irgun" (Irgun Tzvaí Leumí, adică "Organizația Militară Națională"). Motivul sciziunii a fost împotrivirea membrilor lui la decizia Irgunului de a înceta acțiunile contra puterii mandatare britanice, în vremea în care Marea Britanie era antrenată în combaterea Germaniei naziste și a aliaților ei și împotrivirea la înrolarea evreilor din Palestina în armata britanică.

Grupul Lehi, care număra câteva sute de membri, era hotărât să continue rezistența contra politicii guvernământului britanic în Palestina care după 1939 limitase foarte mult imigrația evreiască în Palestina, împiedica astfel salvarea a sute de mii de evrei amenințați de regimul hitlerist,și tindea să favorizeze, în schimb, revendicările naționaliștilor arabi. Lehi și-a propus să combată cu mijloace violente forțele de ocupație britanică, pentru a obține încetarea prezenței britanice și a Mandatului britanic în Palestina, imigrația fără restricții a evreilor în Palestina și constituirea unui stat național evreiesc pe tot cuprinsul Palestinei și în Transiordania.
Lehi s-a opus conducerii instituțiilor alese ale Ishuvului - colectivitatea evreiască din Palestina - și conducerii mișcării sioniste.

În 1940 și 1941 în scopul luptei contra britanicilor și din dorința de a salva pe evreii din Europa, doi reprezentanți ai acesteia au tatonat cu naivitate și fără nici un succes contactarea unor reprezentanți ai Italiei fasciste și ai Germaniei naziste. Germania se afla în război cu puterea mandatară, Marea Britanie, dar cristalizase de mult o politică de o represiune și ostilitate fără precedent, până la genocid, față de evrei și, alături de regimul Mussolini, a arătat  simpatie și sprijin față de cauza naționalistă arabă (în Irak, Palestina, Egipt etc).

Între 1941-1948 organizația a comis atentate și acțiuni de sabotaj contra forței de ocupație britanice, a unor ofițeri și instalații strategice ale armatei britanice în Palestina.
Grupul difuza emisiuni radio, afișe și manifeste propagandistice, și a tipărit două gazete periodice clandestine "Bahazit" (Pe front) și "Hamáas" (Acțiunea)

Autoritățile britanice foloseau pentru organizația Lehi denumirea de "Stern gang" sau "Banda Stern", după numele întemeietorului și primului ei comandant, Avraham Stern, zis Yair.
După uciderea lui Stern de către agenți britanici într-un apartament în care se ascundea la Tel Aviv, Lehi a fost condusă de un triumvirat format din Itzhak Iezrinitzki, zis Michael, în viitor cunoscut ca Itzhak Shamir, ministru de externe și prim ministru al Israelului, Nathan Friedman Yalin Mor și dr Israel Shaib, ulterior Eldad.
Noua conducere a subliniat caracterul "antiimperialist" al organizației.
În anii 1945-1946  s-a alăturat Lehi la mișcarea de revoltă antibritanică proclamată de organizațiile subterane Etzel (iulie 1945) și Hagana (noiembrie 1945), iar în anii 1947-1948  a participat împreună cu Hagana și Etzel la războiul pentru apărarea colectivității evreiești din Palestina și la Războiul de independență al Israelului.

La 6 noiembrie 1944 doi membri ai Lehi au asasinat la Cairo pe Walter Guiness, lord Moyne, ministrul britanic pentru afacerile Orientului Mijlociu. Atentatorii, Eliyahu Beit-Tzuri și Eliyahu Hakim au fost capturați, judecați de un tribunal militar britanic și spânzurați la 23 martie1945.
În cadrul revoltei antibritanice Lehi a perpetrat un număr de operații, dintre care cea mai mare a fost aruncarea în aer a Atelierelor feroviare de la Haifa, în care au fost omorâți și 11 membri ai grupului. Mișcarea de rezistență s-a destrămat ca urmare a exploziei executate la 22 iulie de Etzel la Hotelul King George din Ierusalim.

În 1948 împreună cu Hagana și Palmah și cu Etzel,grupul Lehi a fost dizolvat de guvernul israelian pentru a lua parte începând din 29 mai 1948 la constituirea Armatei de apărare a Israelului. Totuși organizația și-a continuat activitatea în zona luptelor din regiunea Ierusalim, unde la 9 aprilie 1948 a fost implicată alături de membri ai Etzel în Masacrul de la Deir Yassin. În septembrie 1948 a fost dizolvată și dezarmată și în zona Ierusalim de către autoritățile israeliene, în urma asasinării de către membrii ei a mediatorului ONU, contele Folke Bernadotte din Suedia.

Unul din comandanții grupului, Nathan Yalin Mor, a fost ales în 1948 ca deputat în primul Knesset din partea fracțiunii parlamentare Reshimat Halohamim (Lista Luptătorilor)

În anul 1980 contribuția grupului Lehi și a veteranilor săi la întemeierea Statului Israel a fost recunoscută oficial în această țară. În acel an a fost instituită o "Medalie a Lehi" cu care au fost decorați veteranii organizației.

Bibliografie
Colin Shindler - Triumph of Military Zionism: Nationalism and the Origins of the Israeli Right, I.B.Tauris, London, NY 2010
Benny Morris - 1948 - A History of the First Arab-Israeli War'' Yale University Press, New Haven and London 2008

Legături externe

Enciclopedia electronică evreiască în limba rusă (după Kratkaia Evreiskaia Ențiklopedia vol.4,p.961-963 Ierusalim, 1988
Situl Asociației pentru prezervarea moștenirii organizației Lehi și eroilor ei în ebraică
Eroi anonimi - Imnul organizației Lehi - in interpretarea corului Tel Aviv si al lui Yaffa Yarkoni pe canalul youtube

Organizații evreiești

Lehi


La , de son nom complet la  (en , abrégé en  ; numéro d'unité militaire А1619), est une grande unité d'infanterie motorisée de l'Armée de terre ukrainienne.

Cette brigade a été créée le  à Haïssyn à partir de trois bataillons de volontaires. Elle porte depuis 2020 le nom de Yakov Gandziouk, un ataman mort en .

Historique
La brigade est formée pour encadrer une partie des unités de volontaires levées lors de la guerre du Donbass ; par manque de ressources, elle a moins de véhicules blindés (BMP et BTR), elle ne reçoit au début qu'une compagnie de chars au lieu d'un plein bataillon (à trois compagnies) et elle a plus d'obusiers tractés que d'automoteurs, d'où son appellation d'infanterie motorisée plutôt que d'infanterie mécanisée. Elle reçoit son drapeau le  et en  est rattachée au Commandement opérationnel sud. À partir de , elle participe à la guerre du Donbass dans la région de Méotide.

Le , la brigade a reçu comme titre honorifique à rajouter à son nom celui de Yakov Gandziouk, un général de l'Armée populaire ukrainienne, ataman d'une brigade du temps de la guerre d'indépendance, mort en . En conséquence, la brigade reçoit un nouvel insigne, orné du galon correspondant au grade de Gandziouk.

La brigade est engagée dès les premières heures de l'invasion de l'Ukraine par la Russie, car ses unités sont alors déployées au nord de la Crimée : rapidement isolées par l'avance russe, elles reçoivent dès le matin du  l'ordre de battre en retraite vers le nord-ouest. Un des pelotons de chars de la brigade, commandée par le lieutenant Ievgen Palchenko (Євген Михайлович Пальченко), a ordre de rejoindre le pont autoroutier d'Antonivka, le principal sur le Dniepr à proximité de Kherson, pour en défendre l'accès : arrivant à Olechky vers , les quelques chars reprennent le pont aux aéroportés russes qui l'avaient capturé. La  ainsi que la  défendent ensuite la rive droite du fleuve, jusqu'au , quand les Russes prennent à Nova Kakhovka le pont sur le barrage et débouchent sur le flanc des défenseurs ukrainiens, ces derniers décrochant vers Mykolaïv. Pour son action lors des premiers jours, Palchenko a reçu la médaille de héros de l'Ukraine. Jusqu'au , la brigade participe à la première bataille de Kherson, ainsi qu'à la bataille de Mykolaïv. Le , la brigade perd le colonel Serhiy Kotenko du , héros de l'Ukraine.

En , juste avant le début de la seconde bataille de Kherson, la  est envoyée participer à la bataille de Bakhmout. Dans le cadre de la contre-offensive ukrainienne de 2023, la  tient une portion du front à l'ouest de ce qui reste de l'aéroport de Donetsk, attaquant début septembre 2023 en direction du village d'.

Structure
Depuis  :
 état-major de la brigade, avec la compagnie de protection du  ;
   « Vinnytsia » (ex , levé dans l'oblast de Vinnytsia) ;
   « Polésie » (ex , levé dans l'oblast de Jytomyr) ;
   « Rus' de Kiev » (ex , levé dans l'oblast de Kiev) ;
  groupe d'artillerie de la brigade :
 batterie de contrôle et d'acquisition de cibles ;
 divizion () d'obusiers tractés (des obusiers de  modèle ) ;
 divizion d'obusiers automoteurs (des 2S1 Gvozdika) ;
 divizion de lance-roquettes multiples (BM-21 Grad) ;
 divizion antichar (MT-12 Rapira) ;
 bataillon antiaérien ;
 compagnie de chars (des T-64 et T-72) ;
 compagnie de reconnaissance :
  unité de drones  ;
 compagnie du génie ;
 compagnie de maintenance ;
 compagnie logistique ;
 compagnie de guerre électronique ;
 compagnie de transmissions ;
 compagnie médicale (soins et évacuation) ;
 peloton de tireurs d'élite.

Commandants
  —  : colonel Oleksandr Vynohradof
  : colonel Vadym Soukharevitch, héros de l'Ukraine.

Notes et références
.

Voir aussi

Lien externe
 .

Articles connexes

Brigade motorisee 059
Unité militaire de la guerre russo-ukrainienne

59e brigade d'infanterie motorisée


UTC−8 er en tidszone som er 8 timer efter standardtiden UTC.

UTC−8 bruges hele året af
 Dele af Canada:
 Byen Tungsten i territoriet Northwest Territories (Resten af Northwest Territories har UTC−7 som standardtid og UTC−6 som sommertid)
 Dele af Mexico:
 Øen Clarión i øgruppen Revillagigedoøerne under delstaten Colima
 Clippertonøen (tilhører Frankrig)
 Øgruppen Pitcairn (tilhører Storbritannien)

UTC−8 bruges som standardtid (vinter på den nordlige halvkugle) af
 Dele af Canada:
 Det meste af provinsen British Columbia og territoriet Yukon
 Dele af USA:
 Delstaterne Californien, Idaho (nordlige del), Nevada (hovedparten), Oregon (hovedparten), Washington
 Dele af Mexico:
 Delstaten Baja California
Disse områder bruger alle UTC−7 som sommertid.

UTC−8 bruges som sommertid på den nordlige halvkugle af
 Dele af USA:
 Delstaten Alaska undtaget den amerikanske del af Aleuterne. Alaska bruger UTC−9 som standardtid.

Tidszoner

UTC−8


بروميد الحديد قد تشير إلى إحدى المركبين الكيميائيين التاليين:
 بروميد الحديد الثنائي FeBr2 (ثنائي بروميد الحديد) حالة أكسدة الحديد في المركب +2
 بروميد الحديد الثلاثي FeBr3 (ثلاثي بروميد الحديد) حالة أكسدة الحديد في المركب +3

بروميد الحديد (توضيح)


قائمة بالأبطال في 1896 البطولات الوطنية الأمريكية لكرة المضرب (المعروفة الآن باسم أمريكا المفتوحة):

الكبار

فردي رجال

 روبرت ورين هزم  فريد هوفي 7-5 3-6 6-0 1-6 6-1

فردي سيدات

 إيليزابيث مور هزم  جولييت أتكاينسن 6-4, 4-6, 6-2, 6-2

مراجع

الرياضة في بنسيلفانيا في 1896
الرياضة في رود آيلاند في 1896
رود آيلاند في 1896
أحداث أغسطس 1896 الرياضية
أحداث يونيو 1896 الرياضية
البطولات الوطنية الأمريكية (كرة مضرب) حسب السنة
كرة المضرب في 1896

البطولات الوطنية الأمريكية 1896 (كرة مضرب)


Park Mi-ra (født. 20. April 1987) er en sydkoreansk håndboldspiller, som spiller for Sydkorea, og deltog under VM i håndbold 2013 i Serbien.

Referencer

Håndboldspillere fra Sydkorea

Park Mi-ra


Pas (futbol), Futbolda, oyunculardan birinin topu takım arkadaşına atmasıdır.
 Pas Nehri, İspanya'daki nehir.
 Pas (futbol kulübü), İran futbol liginde oynayan bir kulüptür.
 Malezya İslam Partisi, Malaycada kısaltması PAS olan siyasi parti
 Pas (kimya), su içinde ve nemli havada metallerin, özellikle demirin yüzeyinde oksitlenme sonucunda oluşan madde, metal oksit.
 Pas (biyoloji), bazı asalak mantarların çeşitli bitkilerde oluşturduğu portakal sarısı veya kahverengi lekeler.
 Pas (hastalık), bu lekelerden ileri gelen bitki hastalığı.
 (tıp) Genellikle midenin bozulmasından ötürü dilin üzerinde oluşan beyaz tabaka, bar.
 Pas, Soner Sarıkabadayı'nın albümü

Pas


US Open-mesterskabet i damedouble 2018 var den 130. turnering om US Open-mesterskabet i damedouble. Turneringen var en del af US Open 2018 og blev spillet i USTA Billie Jean King National Tennis Center i New York City, USA i perioden 29. august - 9. september 2018.

Mesterskabet blev vundet af Ashleigh Barty og CoCo Vandeweghe, som dermed begge vandt deres første grand slam-titel i deres respektive karrierer, efter at de to spillere tilsammen tidligere havde været i seks grand slam-finaler i damedouble og mixed double uden at smage sejrens sødme. I finalen vandt den australsk-amerikanske duo over Australian Open-mestrene Tímea Babos og Kristina Mladenovic, der var seedet som nr. 2, med 3-6, 7-6(2), 7-6(6) i en kamp, der varede 2 timer og 30 minutter og blev spillet med skydetaget lukket på Arthur Ashe Stadium. De 13.-seedede vindere havde undervejs til deres første grand slam-finale som makkere besejret det topseedede par, Barbora Krejčíková og Kateřina Siniaková, i semifnalen og afværgede i løbet af finalen to matchbolde ved stillingen 4-5 (15-40) i andet sæt og en matchbold i det afgørende sæts tiebreak ved stillingen 5-6. Parret vandt dermed deres anden titel i 2018, idet de tidligere på sæsonen havde vundet Miami Open 2018.

Latisha Chan og Martina Hingis var forsvarende mestre, men efter Hingis' karriestop stillede Chan op til sit titelforsvar sammen med Viktorija Azarenka. Det taiwanesisk-hviderussiske par blev slået ud i anden runde, hvor de opgav midt i første sæt mod Raquel Atawo og Anna-Lena Grönefeld.

Pengepræmier og ranglistepoint

Den samlede præmiesum til spillerne i damedouble androg $ 3.070.420 (ekskl. per diem), hvilket var en stigning på 3,5 % i forhold til året før.

Turnering

Deltagere

Turneringen havde deltagelse af 64 par, der var fordelt på:
 57 direkte kvalificerede par i form af deres ranglisteplacering.
 7 par, der havde modtaget et wildcard.

Seedede par

De 16 bedst placerede af parrene på WTA's verdensrangliste blev seedet:

Wildcards

Syv par modtog et wildcard til turneringen.

Resultater

Kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Se også
 US Open-mesterskabet i herresingle 2018
 US Open-mesterskabet i damesingle 2018
 US Open-mesterskabet i herredouble 2018
 US Open-mesterskabet i mixed double 2018

Eksterne henvisninger
 US Open

Noter

US Open 2018
2018
WTA Tour 2018

US Open-mesterskabet i damedouble 2018


Sea angels (clade Gymnosomata) are a large group of small free-swimming sea slugs, not to be confused with Cnidarians (Jellyfish and other similar creatures), classified into six different families. They are pelagic opisthobranchs in the clade Gymnosomata within the larger mollusc clade Heterobranchia. Sea angels were previously referred to as a type of pteropod.

Sea angels are also sometimes known as "sea butterflies" but this is potentially misleading because the family Clionidae is just one of the families within this clade, and the term "sea butterfly" is also applied to the shelled Thecosomata.

Recent molecular data suggest the Gymnosomata form a sister group to the Thecosomata (other planktonic, weakly or nonmineralized gastropods), but this long-standing hypothesis has also had some recent detractors. Fossils of the group go back to the Middle Frasnian stage of the Late Devonian period

Distribution

These organisms have a wide geographic range, from polar regions, under sea ice, to equatorial (tropic) seas.

Description
In this clade, the foot of the gastropod has developed into wing-like flapping appendages (parapodia) and larval sea angels discard their embryonic shells a few days after hatching. Both adaptations suit their free-swimming oceanic lives. The adaptations also explain the common name sea angel and the scientific name of the order: From Greek gymnos meaning "naked" and soma meaning "body".

The lack of a heavy shell for gymnosomes allows them to hover on the upper water surfaces for longer periods, along with a streamlined body that reduces the drag coefficient. Also, gymnosomes have a low aspect ratio which aids them to maneuver and accelerate quickly.

Sea angels are gelatinous, mostly transparent, and very small, with the largest species (Clione limacina) reaching 5 cm. C. limacina is a polar species; those found in warmer waters are far smaller. Some species of sea angels feed exclusively on sea butterflies; the angels have terminal mouths with the radula common to mollusks, and tentacles to grasp their prey, sometimes with suckers similar to cephalopods.

Wings Anatomy

The wing comprises seven groups of muscles, anterior oblique muscles for dorsal and ventral sides, posterior oblique muscles for dorsal and ventral sides, the longitudinal and transverse wing retractors muscles, and dorso-ventral muscles. The first four groups form a continuous sheet where the dorsal muscles are perpendicular to the ventral muscles. Transverse and longitudinal retractors muscles retract the wing along the span and the chord. The dorso-ventral muscles control the thickness of the wing by changing the haemocoelic pressure inside the wing, this also ejects the buccal apparatus from C. limacina's head.

Behavior
Gymnosomata are carnivorous, feeding only on their fellow pteropods, the Thecosomata. Their lifestyles have coevolved with those of their prey, with their feeding strategy adapting to the morphology and consistency of the thecosome shell.

By rowing their "wings" back and forth at 1–3 Hz, the sea angels swim at speeds up to . This is about twice as fast as their prey, the sea butterfly. Tracing the wingtip showed a 'figure-of-eight' trajectory and stroke plane orthogonal to the caudal-rostral axis, this pattern was observed in some aerial insects, small birds, and sea butterflies such as hummingbirds and Limacina helicina. It is not yet clear whether the sea angel uses its swimming appendages as 'rowing paddles' or as 'wings'.

However, cold water sea angel C. antarctica likely accommodates drag-based force production for several reasons, (1) Low aspect ratio for C.antarctica causes deleterious lift-drag ratios. (2) High angle of attack typically ranges from 60  to 80 degrees. (3) The orthogonality between the surface of the wing and ascending trajectory of the sea angel.

Furthermore, Clione antarctica, defends itself from predators by synthesizing a previously unknown noxious molecule, pteroenone. Because of this secretion, predators will not eat the sea angel. A species of amphipod takes advantage of this trait: The amphipod will seize an individual of C. antarctica out of the water column, and carry it around for protection. Local population density of C. antarctica may reach extraordinary levels; up to 300 animals per cubic metre have been recorded.

Their hunting strategies are variable; some forms are ambush predators, sitting and waiting for their prey; whilst others actively pursue their prey; their metabolic rate is closely linked to that of their prey species. Even the size of the gymnosomes is correlated to the size of their prey, which they recognize by means of touch and grab using their sometimes-suckered buccal cones. A combination of hooks and a toothed radula are employed to scour the flesh from the thecosomes' shells.

C. limacina stimulates the neuromuscular system to chase the prey, this notably increases the motion of the wings, minimizes the gap between wingtips at the end of each stroke, lessening the aspect ratio, and increases the deflection of the wings. Therefore, reducing the drag forces and overcoming stall. Also, the increment in the angle of attack along with low Reynold number for sea angels resembles the fluid dynamic forces acting on insects such as Drosophila.

Gymnosomes slowly beat their wing-like parapodia in a rowing motion to propel their "perfectly streamlined" bodies through the upper 20 m of the water column. Although usually slow-moving, beating their wings once or twice per second, they are capable of bursts of speed when they need to pursue their prey, calling a separate suite of muscles into action to obtain the higher beat frequency.

Reproduction and development
Like many gastropods, sea angels are simultaneous hermaphrodites with internal fertilization. A fertilized animal later releases a gelatinous egg mass, and the eggs float freely until hatching. Their embryonic shells are lost within the first few days after hatching.

The gymnosomes, like other shell-less opisthobranchs, discard their shells at metamorphosis, with the retractor muscles being severed and the shell lost.
The group does not truly, therefore, lack a shell. Few larval shells have been described (and consequently an understanding of their fossil record is as yet unknown).

Taxonomy

The other suborder of pteropods, Thecosomata, is superficially similar to sea angels, but are not closely related; some authorities include both Thecosomata and Gymnosomata as separate branches of the order Pteropoda, whereas others list them as distinct orders within the subclass Heterobranchia. They have larger, broader parapodia, and most of that species retain a shell; they are commonly known as sea butterflies.

In the new taxonomy of Bouchet & Rocroi (2005), the clade Gymnosomata is arranged as follows:

Superfamily Clionoidea:
family Clionidae
family Cliopsidae
family Notobranchaeidae
family Pneumodermatidae
Superfamily Hydromyloidea:
family Hydromylidae
family Laginiopsidae

The group that used to be the family Thliptodontidae is treated as Thliptodontinae, a subfamily of the family Clionidae.

Footnotes

References

Further reading
 Mollusca - The Southern Synthesis Order Gymnosomata by L. Newman pages 985–989; Beesley, P.L., Ross, G.J.B. & Wells, A (eds) -

External links

 list of Clione entries in the Sea Slug Forum:
 Video of a sea angel in motion: https://web.archive.org/web/20040607043553/http://www.biol.sc.edu/~vogt/courses/neuro/neurobehavior.html#clione
Mikko's Phylogeny Archive
Reconstruction of the phylogeny of Opisthobranchia; Journal of Molluscan studies

Euopisthobranchia

Sea angel


Primavera – Partido Verde (; Vesna) é um partido político verde esloveno, fundado a 9 de fevereiro de 2022. No congresso de fundação, apresentou o programa e 4 pilares do programa: meio ambiente, democracia, justiça social e criatividade.

O partido começou a aparecer nas pesquisas de opinião desde dezembro de 2021.

Partidos políticos fundados em 2022

Primavera – Partido Verde


Mao takımı (Mao Zedong), Çinde Sun Yat-sen-takımı (cin. 中山装/中山裝, Zhōngshān zhuāng "Zhongshan-takımı") olarak biliniyor. İlk Çin cumhurbaşkanı Sun Yat-sen (çin. Sūn Zhōngshān), ile beraber 1911 yılında Çin Cumhurriyeti'nin kuruluş ile Çin'de kullanıldı ve Mao ile tüm dünyada ün kazanan bir takım.

Çin'de kültür

Mao takımı


Fear Factor, Show TV'de yayımlanmış olan bir yarışma programıdır.

8 Nisan 2006 tarihinde Acun Ilıcalı ile Show TV'de başlamış program Kasım 2006'da sona ermiştir. Ardından Asuman Krause ile FOX'ta 2007 yılında yayınlanıp 2008'de bitmiştir.

Show TV yarışmaları
Fox programları
Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizilerinden uyarlanan Türk televizyon dizileri
Acun Ilıcalı

Fear Factor (Türkiye)


A Venerável Irmandade do Senhor Bom Jesus dos Passos, da cidade de Goiás, é uma associação pública de fiéis católicos, fundada em 1745 e canonicamente desde 1863 estabelecida na Igreja São Francisco de Paula, construída em 1761 e tombada pelo IPHAN em 1950 como Patrimônio Histórico e Artístico do Brasil.

Dentre as atribuições da Irmandade dos Passos, está a missão de promover o culto ao Senhor dos Passos no ambiente paroquial, bem como as tradicionais e solenes celebrações da Festa de Passos, com a respectiva procissão, de Passos e a do Encontro além de missa mensal as sextas-feiras.

Bibliografia
 BRITTO, Clóvis C. Catolicismo popular e espaço público no culto ao Senhor Bom Jesus dos Passos na Cidade de Goiás (séculos XVIII e XIX). In: BRITTO, Clóvis C.; ROSA, Rafael L. (Orgs.). Nos Passos da Paixão: A Irmandade do Senhor Bom Jesus dos Passos em Goiás. Goiânia: PUC-GO/Kelps, 2011. p. 55-84.
 BRITTO, Clóvis C.; PRADO, Paulo Brito. A economia simbólica da Paixão vilaboense. In: BRITTO, Clóvis C.; ROSA, Rafael L. (Orgs.). Nos Passos da Paixão: A Irmandade do Senhor Bom Jesus dos Passos em Goiás. Goiânia: PUC-GO/Kelps, 2011. p. 102-128.
 MORAES, Cristina de Cássia P. Os passos dos irmãos: uma análise do Senhor dos Passos na capitania de Goiás nos setecentos. In: BRITTO, Clóvis C.; ROSA, Rafael L. (Orgs.). Nos Passos da Paixão: A Irmandade do Senhor Bom Jesus dos Passos em Goiás. Goiânia: PUC-GO/Kelps, 2011. p. 23-54.
 ROSA, Rafael Lino. A Irmandade dos Passos e o Período Quaresmal como Formadores da Religiosidade Vilaboense. In: BRITTO, Clóvis C.; ROSA, Rafael L. (Orgs.). Nos Passos da Paixão: A Irmandade do Senhor Bom Jesus dos Passos em Goiás. Goiânia: PUC-GO/Kelps, 2011. p. 186-202.

Organizações de leigos católicos

Venerável Irmandade do Senhor Bom Jesus dos Passos de Goiás


Columbia Lane – the Last Sessions is an album released by Australian country music singer Slim Dusty, who was recording the album when he died on 19 September 2003. The album was released on 1 March 2004.

At the ARIA Music Awards of 2004, the album was nominated for Best Country Album.

Track listing

Charts
Columbia Lane - the Last Sessions debuted at number 5 in the Australian album charts and number one on the country charts for the week commencing 8 March 2004. The album was certified gold within two weeks of release.

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

Release history

Personnel
 Rod Coe – bass guitar except "Long Distance Driving", "Answer To Billy" and "Blue Hills (In The Distance)"
 Slim Dusty – acoustic guitar, vocals
 Michael Kerin – fiddle, acoustic guitar
 Anne Kirkpatrick – bass guitar on "Blue Hills (In The Distance)" and "Answer To Billy"
 Jeff Mercer – electric guitar, baritone guitar, resonator guitar, harmony vocals
 Lawrie Minson – harmonica
 Michel Rose – pedal steel guitar
 Rob Souther – drums
 Ian Simpson – banjo, acoustic guitar on "Answer To Billy"
 Michael Vidale – bass guitar on "Get Along"
 Tim Wedde – piano, accordion
 Steve Woods – upright bass on "Long Distance Driving"

References

External links
 Slim Dusty home page

Slim Dusty albums
2004 albums
EMI Records albums

Columbia Lane – the Last Sessions


දත් (ඒක වචනය දත) යනු  බොහෝ පාෂ්ඨවංශීන්ගේ හනු (හෝ මුඛයන්හී) දක්නට ලැබෙන කුඩා, චූර්ණීකෘත, සුදුපැහැති ව්‍යුහයන් වන අතර මූලික කාර්යය ලෙස ආහාර කැබලි කර ගැනීමට භාවිතා වෙයි.

දත්


La fausse esclave (título original en francés; en español, La falsa esclava) es una opéra comique en un acto con música de Christoph Willibald Gluck, usando un libreto basado en el de Louis Anseaume y Pierre-Augustin Lefèvre de Marcouville para La fausse aventurière (La falsa aventurera), una opéra comique de Jean Louis Laruette. Se estrenó el 8 de enero de 1758 en el Burgtheater de Viena.  La partitura integra se ha perdido, pero hay una versión para piano.

Klaus Hortschansky ha señalado que La fausse esclave es una de las pocas piezas teatrales de Gluck donde el compositor no usa material musical de obras anteriores, o recicla material de ella en obras futuras.

Argumento
La historia es de una intriga que se emprende para asegurar el consentimiento paterno al matrimonio de su hija.

Referencias

Casaglia, Gherardo, "8 Gennaio 1758", Amadeus Almanac, 2005, consultado 29 de enero de 2010
Naxos Records, "Fausse esclave, La (The False Slave)". Consultado en el Índice de óperas del compositor , 30 de septiembre de 2008.

Enlaces externos

Óperas de Christoph Willibald Gluck
Óperas de 1758
Óperas en francés
Óperas estrenadas en Viena

La fausse esclave