Adriana Barbu (născută Mustață, ) este o fostă atletă română, alergătoare pe distanțe lungi, specializată în maraton.

Carieră
A participat la Campionatul Mondial de Cros din 1983, sub numele Adriana Mustață, unde s-a clasat pe locul 5 cu echipa României (Fița Lovin, Doina Melinte, Maria Radu, Adriana Mustață). În același an și în 1984 a devenit campioană națională în proba de maraton. În 1987 românca a câștigat maratonul de la Amsterdam. În anul 1994 a câștigat maratonul de la Marrakech, stabilind un nou record personal cu un timp de 2:29:21. La Campionatul European din 1994 de la Helsinki a obținut medalia de bronz. A câștigat de trei ori maratonul de la Istanbul.

În 2004 ea a primit Medalia "Meritul Sportiv" clasa I.

Realizări

Recorduri personale

Note

Legături externe

Nașteri în 1961
Atlete române
Sportivi români în viață
Maratoniști
Campioni naționali de atletism ai României
Decorați cu Medalia "Meritul Sportiv"

Adriana Barbu


An Myrmecophila laguna-guerrerae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carnevali, L.Ibarra ngan José Luis Tapia. An Myrmecophila laguna-guerrerae in nahilalakip ha genus nga Myrmecophila, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Myrmecophila

Myrmecophila laguna-guerrerae


Die Comarca Noia (spanisch Noya) ist eine Verwaltungseinheit Galiciens. Die Fläche von  km² entspricht 1,10 % der Fläche Galiciens.

Gemeinden

Siehe auch
 Liste der Comarcas in Spanien

Noya
Provinz A Coruña

Noia (Comarca)


Die Phoenix de Sherbrooke () sind ein kanadisches Eishockeyfranchise aus Sherbrooke in der Provinz Québec. Das Team wurde am 31. Mai 2011 gegründet und spielt ab der Saison 2012/13 in einer der drei höchsten kanadischen Junioreneishockeyligen, der Ligue de hockey junior majeur du Québec (LHJMQ). Die Mannschaft spielt im 4.176 Zuschauer fassenden Palais des Sports Léopold-Drolet. Die Teamfarben sind Marineblau, Hellblau und Beige.

Geschichte
Die Lewiston MAINEiacs waren im Jahr 2003 aus Sherbrooke nach Lewiston im US-Bundesstaat Maine umgesiedelt worden, wodurch die Stadt nicht mehr in der Ligue de hockey junior majeur du Québec vertreten war. Die MAINEiacs hatten eine erfolgreiche Zeit, ehe sie aufgrund finanzieller Schwierigkeiten nach der Saison 2010/11 für 3,5 Millionen US-Dollar von der Liga aufgekauft wurden. Zur Spielzeit 2011/12 wurde der Spielbetrieb daher eingestellt und die Anzahl der Mannschaften in der LHJMQ sank auf 17 Teilnehmer.

Gleichzeitig vergab die Ligaleitung die frei gewordene Lizenz an die Stadt Sherbrooke. Am 24. November 2011 gab Team-Präsident Denis Bourque bekannt, dass das Franchise den Namen Phoenix erhält. Die Offiziellen gaben dem Team bewusst einen Beinamen in englischer Sprache, da in der Stadt bereits ein kleineres Juniorenteam mit dem französischen Beinamen Phénix existiert.

Saisonstatistik
Abkürzungen: GP = Spiele, W = Siege, L = Niederlagen, T = Unentschieden, OTL = Niederlagen nach Overtime SOL = Niederlagen nach Shootout, Pts = Punkte, GF = Erzielte Tore, GA = Gegentore, PIM = Strafminuten

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Eishockeyverein (Ligue de hockey junior majeur du Québec)
Organisation (Québec)
Gegründet 2011

Phoenix de Sherbrooke


El 10.º Batallón Aéreo de Reemplazo (10. Flieger-Ersatz-Abteilung) fue una unidad de la Luftwaffe de la Alemania nazi.

Historia
Fue formado el 1 de noviembre de 1938 en Neukuhren. El 1 de abril de 1939 es redesignado I Grupo/11.º Batallón Aéreo de Reemplazo.

Comandantes
 Mayor General Franz Biwer (1 de noviembre de 1938 - 1 de abril de 1939)

Enlaces externos
WW2 - 10. Flieger-Ersatz-Abteilung

Luftwaffe (Wehrmacht)
Batallones aéreos de reemplazo

10.º Batallón Aéreo de Reemplazo


Republička liga Crne Gore (Crnogorska republička nogometna liga) je bila liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1966./67.
Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je bio "OFK Titograd" iz današnje Podgorice.

Ljestvica

 Ivangrad – tadašnji naziv za Berane
 Titograd – tadašnji naziv za Podgoricu
 OFK Titograd – također naveden i kao "Titograd"
 "Arsenal" Tivat – odustao u proljetnom dijelu sezone

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice

Izvori

 Novak Jovanović: Fudbalska takmičenja u Crnoj Gori : 1925-1985 , Cetinje, 1991., UDK: 796.332.093(497.16)"1925/1985", str. 46-47
 Zdravko V. Gavrilović: Od Sloge do Iskre : (monografija) : 85 godina fudbala u Bjelopavlićima 1919-2004 , Podgorica, 2004., UDK: 796.332(497.16)"1919/2004" 796.332:061.2(497.16)(091), str. 325-326

1966-67 1
CG 1 republička
1966-67 1 republička
1966-67 1

Crnogorska republička nogometna liga 1966./67.


Canterbury is an eastern suburb of Melbourne, Victoria, Australia, 10 km from Melbourne's Central Business District, located within the City of Boroondara local government area. Canterbury recorded a population of 7,800 at the 2021 census.

Famed for its leafy green boulevards and substantial, opulent historic residences, Canterbury is one of Melbourne's most expensive and exclusive suburbs.

Geography
Canterbury extends as far as Mont Albert Road in the north, Burke Road in the west, Chatham and Highfield Roads in the east and Riversdale Road to the south. The main thoroughfare through Canterbury is Canterbury Road, which runs east–west and roughly bisects the suburb.

Canterbury is the home to many of Victoria's oldest and most prestigious private schools, including Camberwell Grammar School, Camberwell Girls Grammar School and Strathcona Baptist Girls Grammar School. Other schools include Camberwell High School, Canterbury Girls' Secondary College and Canterbury Primary School. Canterbury contains various parks and gardens and is home to the Camberwell Hockey Club in Matlock Street. The Canterbury Sports Ground, home of cricket and Australian football, is in Chatham Road.

The main shopping area in Canterbury is around the railway station and includes shops in Canterbury Road, as well as Maling Road. Larger shopping centres nearby include Burke Road in Camberwell and Whitehorse Road in Balwyn.

Canterbury is serviced by the Canterbury and East Camberwell stations, on the Lilydale and Belgrave train lines. It is also serviced by tram routes 72 and 109.

History
The railway station is in many ways responsible for the suburb's existence: before the opening of the railway to the City in 1882, the area was a semi-rural area. Even then, it was occupied by the well to do. Many of these early residents and in some cases, their properties, are remembered in the street names of the suburb, notably Logan Street and Monomeath Avenue.

Canterbury Post Office opened on 22 November 1870 (it was closed between 1887 and 1892). It has since been turned into a café.

The first subdivision in the area came in 1885, when Michael Logan created the 'Claremont Park Estate' within the area of Canterbury Road, Bryson Street, Prospect Hill Road and Logan Street.

At around this time, Edward Snowden settled on 7 hectares in the area centred on a manor he named Monomeath. In 1900 Snowden's estate was subdivided and sold off to form what is now Monomeath Avenue and residents such as notable architect Percey Kernot and prominent citizen George Coghill moved in. The road was paved in 1911 and lined with oak trees. Over time it has gained much cachet in Australian society, famed for its wealthy and sometimes eccentric residents.

Population
In the 2016 Census, there were 8,056 people in Canterbury. 67.2% of people were born in Australia. The next most common countries of birth were China 7.9%, England 3.7%, Malaysia 1.7%, New Zealand 1.6% and India 1.3%. 73.4% of people spoke only English at home. Other languages spoken at home included Mandarin 9.9%, Cantonese 2.4% and Italian 1.3%. The most common responses for religion were No Religion 37.7%, Catholic 20.1% and Anglican 12.8%.

Culture

Canterbury is regarded as one of Melbourne's most exclusive suburbs, particularly the "Golden Mile" – a term referring to a part of Mont Albert Road, running west from Balwyn Road and the avenues that connect it to Canterbury Road, specifically Monomeath Avenue, which is lined by large, century old oak trees and grand ornate mansions and is home to many notable politicians and leaders of business and industry.

Other blue-chip locales along this stretch include Alexandra Avenue, Hopetoun Avenue, Victoria Avenue and The Ridge. It consistently ranks in the top three suburbs for average house prices in Melbourne.

Notable residents
Present and past residents of Canterbury include or have included:
 Sir Macfarlane Burnet virologist best known for his contributions to immunology. He won a Nobel Prize in 1960 for predicting acquired immune tolerance and was best known for developing the theory of clonal selection. He was the first ever Australian of the Year and the Burnet Institute is named in his honour
 Frank Cheshire, bookseller and publisher who founded the F. W. Cheshire Pty. Ltd. publishing house
 Frank Cicuttoformer CEO of National Australia Bank
 Sir Rupert Hamerformer Premier of Victoria
 Billy Harvey , Australian Rules footballer who during World War I won the Military Cross and was killed during the Battle of Passchendaele
 Kylie and Dannii Minogue's family
 Andrew Peacockformer federal leader of the Liberal Party of Australia
 Tom Schiefferformer US Ambassador to Australia, and to Japan

Sport
The suburb has an Australian rules football team called the Canterbury Cobras, who compete in the Yarra Junior Football League.

Schools

Canterbury has a number of primary and secondary schools in its vicinity. These include Canterbury Primary School, Camberwell Grammar School, Camberwell High School, Strathcona Baptist Girls' Grammar School, and Canterbury Girls' Secondary College.

Places of worship
 Canterbury Christadelphians
 Canterbury Presbyterian Church
 Canterbury Baptist Church

See also
 City of Camberwell – Canterbury was previously within this former local government area.

References

External links
 Australian Places – Canterbury

Suburbs of Melbourne
Suburbs of the City of Boroondara

Canterbury, Victoria


Regionalna liga Slavonije i Baranje je predstavljala 4. rang nogometnog natjecanja u SFRJ. Prvak bi se kvalificirao u Jedinstvenu republičku ligu, dok bi posljednjeplasirani ispadali u Slavonsku nogometnu zonu.

Izvori

 Dragutin Kerže: "Olimpija, simbol Donjega grada 1923. – 2003.", Nogometni klub Olimpija, Osijek, 2003.,

1980-81
1980-81
Slavonija

Regionalna nogometna liga Slavonije i Baranje 1980./81.


Numărul bulgarilor din Serbia este de 18.543, potrivit unui recensământ efectuat în 2011.  împărțiți în două comunități: Șopluk (din zona Pomoravia) și regiunea Banat (în Banatul Sârbesc , Voivodina ). Numărul de persoane identificate ca bulgari în Serbia în 2002 este de 20 497  .

Zone locuite

În Serbia centrală
Numărul de persoane cu conștiință de sine în Serbia Centrală este de 18.839 persoane. Cea mai mare parte a populației bulgare trăiește în comunele cu majoritate bulgară Bosilegrad și Dimitrovgrad - un total de 12.873 de bulgari.  Majoritatea populației din Serbia de Est este de origine bulgară, dar din cauza politicii sale serioase de sârbizare, comunitatea și-a pierdut conștiința de sine a bulgară.

În Voivodina
Numărul de bulgari în Provincia Autonomă Voivodina este de 1658 de persoane (în 2002):

 Ivanovo : 307 (27,14%);
 Belo Blato : 128 (8,66%);
 Modoș : 29 (0,97%).

Date demografice

Cultură
Asociațiile bulgare sunt: Societatea Culturală Bulgară din nord-estul Serbiei "Zornița" - Veliki Yasenovac (din 2004), Societatea Culturală Bulgară "Trandafer" - Belo Blato (din 1999), Asociația Obștească Tsaribrod din Nis, Bulgari "DSB" - Bosilegrad (din 1990), Partidul Democrat al Bulgarilor "DSP" - Tsaribrod (din 2007), Societatea pentru Limba, Literatura si Cultura Bulgara - Novi Sad 2002), cultural și educațional al Societății bulgari bănățeni catolici "Ivanovo 1868" - v . Yves nou (2001), Matica de bulgari din Serbia - Bosilegrad (2003), Consiliul Național al minorității naționale bulgare din Serbia - Dimitrovgrad (2003), Partidul bulgari din Serbia "PBS" - Dimitrovgrad (2007) Asociația Prietenia sârbo-bulgară Rila- Niș (din 2004), Comitetul Helsinki pentru protecția drepturilor și libertăților bulgarilor din Iugoslavia - Tsaribrod (din 1997), Solidaritatea Socialistă - Tsaribrod (din 1996).

Mass-media tipărit

Redacțiile presă bulgare sunt: ziarul Bratstvo - Niș, revista Bulletin - Bosilegrad (din 1998).

Mass-media online

Buletine electronice bulgare sunt: Monitor - știri TV în limba bulgară la TV "ART" - Niș (din 2008), Radio Bosilegrad - Bosilegrad (din 1997), Niș Radio cu transmisie Niș, Radio Tsaribrod la Centrul pentru cultură a municipiului Tsaribrod, Televiziunea Tsaribrod la Centrul de Cultură al Municipalității din Dimitrovgrad.

Asociații culturale

Asociațiile culturale bulgare sunt: Centrul Cultural  Derekul - sat Zvonți (din 2004), Centrul Cultural și de Informare al Minorității Bulgare "Bosilegrad" - Bosilegrad (din 1999), Centrul Cultural și de Informare al Minorității Bulgare "Tsaribrod" - Tsaribrod din 1998), Biblioteca Națională "Detko Petrov" - Tsaribrod, Biblioteca Națională "Hristo Botev" - Bosilegrad.

Școli

Școlile bulgare sunt: Școala duminicală bulgară - satul Belo Blato (din 2000), Școala generală - Bosilegrad, "Sf. Chiril și Metodiu " - Tsaribrod, Școala primară" Mosa Pijade "cu curs în limba bulgară - satul Ivanovo (din 2005), Școala primară" Bratstvo "  Zontsi, Școala primară Georgi Dimitrov - Bosilegrad, Școala primară "Sveti Sava"  Bozhitsa , Școala primară Hristo Botev - Tsaribrod.

Legături externe

 Agenția de Stat pentru bulgarii din străinătate
 Agenția pentru bulgarii din străinătate
 Centrul Cultural și de Informare al Minorității Bulgare din Serbia "Tsaribrod"
 Centrul Cultural și de Informare al Minorității Bulgare din Serbia "Bosilegrad"

Surse

Minorități bulgare

Bulgarii din Serbia


Michael "Mike" McNamee (født 23. september 1992) er en canadisk ishockeyspiller. Han spiller i øjeblikket for Aalborg Pirates.

Aalborg Pirates (2018-19)

Referencer

Eksterne henvisninger

Ishockeyspillere fra Canada
Ishockeyspillere fra Aalborg Pirates

Mike McNamee


විශ්ණු පුරාණයේ මෙම රජු පිළිබදව දැක්වේ. විෂ්ණුගේ දස අවතාරයන්ගෙන් එකක්වන නරසිංහ නම් අවතාරය විසින් මෙතුමාව මරා දමන්නේ යැයි එහි දැක්වේ. හිංදු සාහිත්‍යයේ හෙතෙම දක්වා ඇත්තේ විෂ්ණු ඇතුළු දේව විරෝධියෙකු ලෙසය.

කෙසේනමුත් රයිගම් කොරළයේ ප්‍රචලිත ජනප්‍රවාදයන්ට අනුව හිරාණ්, හිරණ් යක්, හිරණ්‍යක නමින් හැදින්වෙන්නේ යක්ෂ ගෝත්‍රික බලවත් හෙළ රජෙකි. හිරණ්‍යමලය ඔහුගේ නිජ බිම ලෙස සැලකේ. හිරණ්‍යමලය නොහොත් හිරඤ්ඤමළය වත්මන් හොරණ ප්‍රෙද්ශයේ ඇල්ල කන්ද යැයි මතයක් පවතී. පියා රක්ෂස හෙළ ගෝත්‍රෙය් වික්‍රමාදිත්‍ය කස්සප වූ අතර මව හෙළ යක්ෂ ගොත්‍රෙය් දිතී නම් විය. ඔහුගේ නාමය හිරණ් විය. යක්ෂ ගෝත්‍රෙය් නිසා වංශ චිංහය අනුව හිරණ්යක් විය. ඔහුගේ පියා වික්‍රමාදිත්‍ය කස්සප වූ නිසා හෙතෙම හිරණ්‍යකස්ස නම්වූ බව කියවේ. විෂ්ණු පුරාණයේ හා භාග්‍යවත පුරාණයේ විෂ්ණු අවතාර විසින් මරා දමන හිරණ්‍යක්ෂ හා හිරණ්‍ය කස්සප නමින් දෙදෙනෙක් දක්වා ඇත. ඔවුන් දෙදෙනා දෙසොයුරන් වී යැයි මත පවතී.

කෙසේනමුත් ඉන් ජේෂ්ඨයා වඩාත් උත්සාහවන්ත දක්ෂයකි. ජනප්‍රවාද අනුව හෙළ දීපයට පමනක් නොව වින්ධ්‍යා කදුවැටිය දක්වා වන අධිරාජ්‍යක් ඔහු විසින් දඩුමොණර යානා භාවිතා කරමින් ගොඩ නන්වා ඇත. ගුවන් සංචාරයන්ට මහත් ඇල්මක් දැක්වූ හෙතෙම රුමේනියාව හා තදාසන්න රටවල විසූ මිනිස් දිවියට තර්ජනයක් වූ මකරුන් මැරූ බව කියවේ. ඔහුගේ සෙනවියෙකු වන දානි යක්ෂ නොහොත් දානියක් විසින් උතුරේ හිම දියකර දානියක් නදිය නිර්මානය කළ ජනප්‍රවාදයක්ද ඇත.

මෙතුමා දේව මැවුම්වාදයට විරුද්ධ, දේව වන්දනය මිනිසා දෙවියන් ඉදිරියේ වැද වැටෙන යදින්නන් පිරිසක් බවට පත් කරන්නේ යැයි පවසා හිංදු දේව වංදනයට විරුද්ධවිය. මැවුම්වාදය මෙන්ම කුළ වාදයටද දැඩිව විරුද්ධ විය.

මොහුට මානස, හෝලිකා, චුල්‍ය හිරණ්‍යකස්සප, ආදිත්‍ය නමින් සහෝදර සහෝදරියෝ විය. හෝළිකා ඉංදු හෙළයේ පාලිකාව වූඅතර, මානස ටිබෙටයේ රජු විය. දානි සෙනවි දානියක් නමින් යුරෝපයේ රජ විය. මොවුන්ට දඩුමොණර යානා පහසුකම් පැවති නිසා පාලන කටයුතු පහසුවී ඇත. හෝලිකා ඉංදු හෙළයේ හෙළ බලය ඇති ප්‍රෙද්ශවල කුළබේදය හා දේව ඇදහිලි තහනම් කල ඇය අඩු කුළයේ මිනිසුන් අදිනා සුදු ඇදුම් පමනක් ඇදීමට සියල්ලන්ටම නියෝග කර තමන්ද සුදු වස්ත්‍ර පමනක් අගලෑවේය.

මානස විසින් පසුව විලක්වූ ඓතිහාසික මානස වැව තැනීය. එමෙන්ම සිය සොයුරු හිරණයකගේ සහය ඇතිව ටිබෙට හිමාලයේ අඳුරු කදු අතර සමකාලීන විද්වත් එක්රැස්කර ෂම්හාලා නම් අභිරහස් නුවරක් කරවීය. මෙහි අමරණීයව වෙසෙන විද්වතුන් අත තවමත් අතිත හෙළ විද්‍යාවන් සුරැකිව ඇතැයි කියවේ.

නාරද නම් බමුණාගේ කුමණ්ත්‍රණයකට අනුව හිරණ්‍යකගේ දෙටු පුත් ප්‍රර්හාලාද නොහොත් පණ්ඩු නම් කුමරාව යොදාගනී. කලින් කළ සැලසුමකට අනුව දෙවියන් පෙන්වීමට මාළිගාවේ කුළුනක් තුළ සිටින සාහසිකයෙක් විසින් ඝාතනය කරනු ලැබේ.

අනතුරුව දැඩි දේව භක්තික ප්‍රර්හලාද රජවන අතර ඉංදු හෙළයේ ආර්ය ප්‍රෙද්ශ ආක්‍රමනය නොකරන ලෙස දැනුම් දෙයි. එනතුරුව ඇගේ සේනා ශක්තිය ආපසු හෙළදිවට කැදවා අඩු කරයි. යුද්ධයකින් පැරදුණු හෝළිකාව ආර්ය විසින් බමුණන්ගේ උපදෙස් පිට පනපිටින් ගිනිතබා මරා දැමූ ඉව කියවේ. ඇගේ මරණය සැමරීමට හෝලි උත්සවය පවත්වයි.

හිරණ්‍යක රජුට ගරු කිරිමක් ලෙස කාශ්‍යප නමින් මුහුදක්ද (කැස්පියන් මුහුද), කස්සප මිහිර නොහොත් කාශ්මීරය නම්කළ  බව කියවේ.

හිරණ්‍යකගෙන් පසුව ප්‍රර්හලාද රජවූ බව කියවේ. නමුත් මොහුගේ බමුණ ගැති පාලනය නොරිස්සූ හෙළයින් කතිකාකර ඔහුව බලයෙන් පහකර හිරණ්‍ය කස්සපයන්ගේ තවත් පුතෙකු වූ අනුරාධ රජකරවයි.

මූලාස්‍රය- හිරණ්‍යක -ජානක තරංග අරියරත්න

හිරණ් යක්ෂ කියනුයේ උපුල්වන් යක්ෂයාටද?

වර්ගපූර්නිකාවේ උප්පලවන්නා දේශය නමින් හදුන්වන්නේ මායා රටය. මේ නිසාවෙන් මේ අතර අන්තර සම්බන්ධයක් පවතින්නේදැයි  සාධරණ සැකයයක් ඇත.

නරසිංහ(නෘසිංහ) අවතාරය
කාෂ්‍යප නැමැත්තාට අදිති ගෙන් උපන් හිරණ්‍ය  කාෂ්‍යප නම් බලවත් අසුර රජෙකු වූ අතර ඔහු උග්‍ර තපසක් රැක, දෙවියන්, මිනිසුන් තිරිසනුන්ට හෝ රෑ,දවල් හෝ ගෙදරදී පිටතදී හෝ  අවියකින් හෝ විෂකින් හෝ තමාව නැසිය නොහැකි ලෙසට  මහා බ්‍රහ්මයාගෙන් වරයක් ලබාගත්තේය. ඔහුගෙන් ගැලවීමක් ලබා දෙන ලෙස  සියලු දේවතාවෝ විෂ්ණු දෙවිඳුන් හමුවට ගොස් ඉල්ලූහ. විෂ්ණු නරසිංහ අවතාරයක් ඔහු නැසූ බව සදහන්ය.

හිරණ්‍යක මන්ත්‍ර

හෙක්සටර් පද්මසිරි මහතා විසින් යාමල ග්‍රන්ථවල පහත මංත්‍රය පවතින බව සදහන් කරයි.  හිරණ්‍යකශිප්‍ර නරේන්ද්‍රශ්‍ය.විෂ්ණුනාදේශිතා පුරා.චක්‍රං ගුප්තමිදංවක්ෂ්‍යෙ.යදුක්තං සප්ත යාමලෙ.

හිරණ්‍යක


පාද ක්‍රියාකාරිත්වය යනු නර්තන ශිල්ප ක්‍රම‍යේ පාද තබන ආකාරයන් වේ. එනම් පාද ස්ථානය හා පාද ක්‍රියාකාරිත්වයයි.

පහත සඳහන් ආකාරයේ පාද ක්‍රියාකාරිත්වයන් සැලකිල්ලට ගනු ලැබේ.
 නර්තන ශිල්පක්‍රම - නිවැරදි පාද ක්‍රියාකාරිත්වය, නිවැරදි ඉරියව් හා චලනයන් කෙරෙහි මූලිකව බලපායි.
සෞන්දර්යය වටිනාකම| - සමහර පාද ස්ථානයන් හා ක්‍රියා සාම්ප්‍රදායික ලෙස සිත් ඇද ගන්නා සේ සැලකුවත්, සමහර දෑ අසෝබනය. නමුත් එය සංස්කෘතිය මත තීරණය වේ.
ශිල්පාත්මක ස්වභාවය - වඩා ගැඹුරු පාද ක්‍රියාකාරිත්වයන් නර්තන ශිල්පයේ මූලික අභිප්‍රාය වේ.

වෙනස් නර්තනයන් ඉහත දෘෂ්ටීන් කෙරෙහි වෙනස් ආකාරයෙන් බලපායි.

සටහන්

පාද ක්‍රියාකාරිත්වය (නර්තනය)


Les Anciennes glacières de Reims étaient un entrepôt de Reims où l'on entreposait de la glace en hiver pour la redistribuer à ceux qui en avaient besoin durant le reste de l'année.

Historique
Ce que l'on appelle « Anciennes glacières de Reims » sont de fait les dernières glacières de Reims avant la production de façon industrielle de la glace et du développement des frigos chez les professionnels puis chez les particuliers.
Une glacière (époque médiévale) a été mise à jour lors de fouille sur le chantier de la rue de Pouilly à Reims en 2005.

Situation
Les anciennes Glacières de Reims étaient situées en arrière et en contrebas de la butte de l'ancien Calvaire de 1821, proche le cimetière du Nord, le long de la rue du Champ-de-Mars.

La construction
Les Anciennes glacières de Reims ont été construites en ?.
Ce caveau réfrigérant avait une dimension de 6 m 50 de diamètre sur 12 mètres de haut.
Au bas de la construction était établi un puisard pour l'écoulement des eaux de fonte, condition nécessaire pour la conservation de la glace. Les portes avaient un système spécial pour éviter le contact direct avec l'air extérieur.

Récolte de la glace
Le principe est que la glace est prélevée sur une étendue glacée lorsque son épaisseur atteint au moins 15 cm.
La récolte de blocs doit être rapide, généralement réalisée de nuit pour bénéficier des températures les plus fraiches.
Les blocs de glace sont descendus dans la glacière, tassés et arrosés d'eau pour solidifier les différentes couches.

Fabrication de la glace
À défaut de glace ou en complément, la neige était utilisée en la comprimant.

Utilisation et fonctionnement
Le déchet de fonte de la glace était d'environ de 20 %. L'écoulement de l'eau de fonte de glace était un critère essentiel pour sa conservation.
La sortie de la glace pouvait se faire soit par la découpe de bloc de glace ou en tassant des morceaux de glace dans un moule pour reconstituer des blocs et permettre leur transport.

Galerie photos

Évolution du site
Actuellement, terrain en cours d'aménagement après avoir été un site du service des eaux de la ville de Reims.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Glacière
 Commerce de la glace
 Glacières de champagne

Bibliographie
 Eugène Dupont, La Vie Rémoise (1865 - 1868)

Réfrigération
Glacière

Anciennes glacières de Reims


Slovenské Nové Mesto este o comună slovacă, aflată în districtul Trebišov din regiunea Košice, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.096 de locuitori.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Slovenské Nové Mesto


رسم الحلبي هي إحدى القرى الواقعة تحت السيادة السورية, والتابعة لمحافظة القنيطرة في هضبة الجولان بجنوب غرب سوريا.

مزرعة في هضبة الجولان، تتبع قرية رويحينة، ناحية قرى مركز ومنطقة القنيطرة. (87ن-870م). تقع في أرض بركانية منبسطة شرق وادي الرقاد، يبدأ عندها مسيل الحلبي، شمال شرق قرية رويحينة ب3 كم. وإلى الجنوب الشرقي من مدينة القنيطرة بمسافة 11 كم. يعمل سكانها بزراعة الحبوب والبقول زراعة بعلية، ويربون الأغنام والأبقار. تشرب من شبكة موزعة تستجر ماءها من قرية رويحينة.

قرى الجولان المحتلة
قرى الجولان المدمرة
قرى محافظة القنيطرة

رسم الحلبي


Neustädtlein ist ein Gemeindeteil der Großen Kreisstadt Dinkelsbühl im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern). Das Dorf wird von Ortsunkundigen oft verwechselt mit dem gleichnamigen, etwa 12 Kilometer entfernten Neustädtlein, einem Weiler bei Fichtenau im Landkreis Schwäbisch Hall in Baden-Württemberg.

Geografie
Das Dorf liegt am linken Ufer der Wörnitz. Etwas weiter nordöstlich mündet der Ölgraben als linker Zufluss, etwas weiter westlich der Walkenweiherbach als rechter Zufluss in die Wörnitz. 0,5 km östlich liegt das Hausholz. Die Bundesstraße 25 führt nach Dinkelsbühl (2,3 km nordwestlich) bzw. an Freundstal vorbei nach Knittelsbach (1,2 km südöstlich).

Geschichte
Die Fraisch über Neustädtlein war strittig zwischen dem ansbachischen Oberamt Wassertrüdingen, dem oettingen-spielbergischen Oberamt Dürrwangen und der Reichsstadt Dinkelsbühl. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts bestand der Ort aus 8 Anwesen und 1 Gemeindehirtenhaus. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft sowie die Grundherrschaft über alle Anwesen hatte die Reichsstadt Dinkelsbühl (Dreikönigspflege: 2 halbe Güter; evangelische Kirchenpflege: 1 Gut; Ratsamtspflege: 2 Güter; Siechenpflege: 1 Gut, 2 halbe Güter). Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Wassertrüdingen.

Im Jahr 1809 wurde Neustädtlein infolge des Gemeindeedikts dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Villersbronn zugeordnet. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) wurde der Ort an die neu gebildete Ruralgemeinde Knittelsbach überwiesen. Am 1. April 1971 wurde Neustädtlein im Zuge der Gebietsreform in Bayern nach Dinkelsbühl eingegliedert.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und war ursprünglich nach St. Vinzenz (Segringen) gepfarrt, seit Mitte des 20. Jahrhunderts ist die Pfarrei St. Paul (Dinkelsbühl) zuständig. Die Katholiken sind nach St. Georg (Dinkelsbühl) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Dinkelsbühl)
Ort im Landkreis Ansbach
Dorf
Ort an der Wörnitz

Neustädtlein (Dinkelsbühl)


I oceanografi er en sverdrup (symbol: Sv ) en ikke- SI- enhed for strømningshastighed (flow) , hvor  er lig med 1.000.000 kubikmeter per sekund  . Det svarer til den SI-afledte enhed hektometer pr. sekund (symbol: hm³/s eller hm³⋅s-¹). Den bruges næsten udelukkende i oceanografi til at måle den volumetriske transporthastighed for havstrømme. Den er opkaldt efter Harald Sverdrup. Den bør ikke forveksles med SI enheden sievert eller ikke-SI enheden svedberg , som bruger det samme symbol.

I forbindelse med havstrømme kan en million kubikmeter per sekund bedst tænkes som en "skive" af havet, 1 km bred x 1 km dyb x 1   m tyk. På denne skala kan disse enheder lettere sammenlignes med hensyn til bredde af strømmen (flere km), dybde (hundreder af meter) og den aktuelle hastighed (i meter per sekund). Således ville en hypotetisk strøm som var 50 km bred, 500 m (0,5 km) dyb og som bevæger sig med 2 m/s transportere  vand.

Eksempler
Vandtransporten i Golfstrømmen øges gradvist fra  i Florida Strømmen til maksimalt  syd for Newfoundland ved 55° vestlig længdegrad .

Den antarktiske cirkumpolære strøm , på ca. , er den største havstrøm.

Hele det globale input af ferskvand fra floder til havet er lig med ca.  .

Referencer

Oceanografi
Pages with unreviewed translations

Sverdrup


Clientelismul reprezintă oferirea de bunuri și servicii pentru sprijin politic, în care ambele părți obțin avantaje necuvenite. Acesta este un sistem politic care are la bază o relație asimetrică între grupuri de actori politici descriși ca patroni și clienți, precum și partidele politice. Richard Graham a definit clientelismul ca un set de acțiuni bazate pe principiul "ia de acolo și dă aici", cu practici care să permită atât clienților cât și patronilor să obțină avantaje "ajutându-se unii pe alții". Mai mult decât atât, clientelismul este prezent în sisteme în care alegătorii își oferă votul unor politicieni pentru ca aceștia să legifereze în favoarea lor.

Origini
Originea acestei practici a fost trasată în trecut până la Roma antică. Aici relațiile dintre patron (patronus) și client (cliens) sunt cruciale pentru înțelegerea procesului politic. Obligațiile dintre cele două părți erau atât reciproce cât și ierarhice. Aceste relații sunt cel mai bine văzute nu ca o entitate, ci mai degrabă ca o rețea (clientela), unde patronul putea avea "îndatoriri" către cineva mai mare, iar clienții puteau avea îndatoriri către unul sau mai mulți patroni. Aceste conexiuni complexe duceau adeseori la conflicte de interese. În timp ce familia era unitatea de bază a societății romane, rețelele de clienți (clientela) acționau ca restricții privind autonomia lor, ceea ce a dus la dezvoltarea unei societăți complexe.

Consecințe
Clientelismul are, în general, consecințe negative asupra democrației și a guvernului, având în același timp și consecințe mai incerte asupra economiei.

Relația de responsabilitate într-o democrație, în care alegătorii dețin funcționari aleși răspunzători de acțiunile lor, este subminată de clientelism. Clientelismul degradează, de asemenea, instituțiile democratice, cum ar fi votul secret și supravegherea administrativă. Acești factori slăbesc instituțiile democratice și influențează negativ eficiența guvernării .

Corupția și percepția corupției au fost de asemenea stabilite ca fiind puternic corelate cu sistemele clientelist. Există multe motive pentru acest lucru. Pentru unul, patronii apar adesea deasupra legii în multe sisteme clientelist. În plus, unele acte în sistemele clientelist, cum ar fi cumpărarea de voturi, ar putea fi inerent ilegale. În cele din urmă, resursele necesare pentru patroni în menținerea sistemului clientelist ar putea necesita mijloace ilicite de obținere a bunurilor.

Unii cercetători consideră că, deoarece patronii se concentrează asupra controlului și achizițiilor de bunuri private, neglijează și bunurile publice, cum ar fi drumurile și școlile publice, care contribuie la dezvoltarea economică. Cercetătorii de asemenea remarcă că corupția, predominantă în sistemele clientelist, ar putea avea un impact negativ asupra economiei. Cu toate acestea, există încă o mare incertitudine în ceea ce privește efectele economice ale clientelismului.

Controverse
Clientelismul este adesea conectat cu corupția; ambele implică actori politici ce utilizează resurse publice și private pentru câștig personal, deși ele nu sunt sinonime.  Corupția este definită în general ca un "comportament necinstit și fraudulos de către cei de la putere, care implică de obicei luare de mită." Pe de altă parte, clientelismul politic înseamnă "distribuirea de beneficii direcționate către indivizi sau grupuri, pentru sprijin electoral". Există diferite forme de corupție care nu au nimic de-a face cu clientelismul, precum intimidarea electoratului. Clientelismul este considerat un lucru negativ pentru că promovează interese private în loc de interesele comunității sau ale populației.

Furnizarea de bani în schimbul unui vot este ilegală în multe țări, precum Statele Unite. O altă formă de clientelism și corupție este patronajul, care reprezintă distribuția de locuri de muncă pentru suporteri politici.

Note

Vezi și
 Favoritism (politică)
 Corupție politică

Corupție
Corupție politică
Termeni politici

Clientelism


What If God Were the Sun? (titulado Si Dios fuera el sol en Hispanoamérica y España) es una película de género drama dirigida y producida por Stephen Tolkin y Greg Copeland, respectivamente, y protagonizada por Gena Rowlands y Lacey Chabert. Se estrenó el 14 de mayo de 2007 en Estados Unidos.

Sinopsis
Jamie es una enfermera de urgencias y cuando muere su padre en la habitación del hospital mientras ella atiende a otro paciente, su vida se derrumba. La relación con su prometido empeora y solo empieza a recuperarse cuando conoce a Melissa, una enferma terminal con una fuerte creencia de que hay vida después de la muerte.

Reparto principal
 Lacey Chabert como Jamie Spagnoletti.
 Sam Trammell como Jeff.
 Sarah Rafferty como Rachel.
 Klea Scott como Carmen.
 Amanda Brugel como Lupe.
 Diana Reis como Katherine.
 Kim Roberts como Maricela.
 Gena Rowlands como Melissa Eisenbloom.
 Ernesto Griffith como Capitán Herbert.
 Illya Torres-Garner como Raul.

Fuente:

Recepción

Crítica
Según la página Variety, Laura Fries dijo: «Rowlands es sin duda la mejor de la película, y se enfrenta a los más grandes retos, incluyendo los clichés y un diálogo colosalmente mal escrito, con su reputación bastante intacta, pero incluso su presencia no puede salvar en última instancia la película, a parte de sus propias emociones exaltadas y ridículas alusiones póstumas. Tal vez los muertos están siempre con nosotros, pero que sin duda agradecerían perderse esta (película)».

Marilyn Moss de la revista The Hollywood Reporter señaló: «Las piezas no siempre encajan o tienen sentido, pero cualquier persona que se queda con los personajes lo suficiente, no vendrá con las manos vacías. La historia quiere hacer demasiadas cosas y encierran demasiadas cuestiones y eventos. Sin embargo, ¿se preocupa por esas cosas pequeñas si eso significa llegar a ver a Gena Rowlands en la pantalla?».

Ficha técnica

Dirección
 Stephen Tolkin

Guion
 Janet Dulin Jones
 Jamie Pachino

Producción
Greg Copeland

Música
 Laura Karpman

Fotografía
 Robin Loewen

Montaje
 Gib Jaffe

Vestuario
 Darena Snowe

Diseño de Producción
 Tim Bider

Productora
 JECO Productions
 Old Beantown Films
 Fox Television Studios

Fuente:

Nominaciones
Gena Rowlands recibió dos nominaciones al Premio Emmy a la Mejor Actriz en Miniserie o telefilme y el Premio del Sindicato de Actores a la mejor actriz de televisión - Miniserie  o telefilme por su actuación.

Referencias

Enlaces externos
 What If God Were the Sun? en Internet Movie Database

Películas de 2007
Películas de Estados Unidos
Películas de Lifetime
Películas dirigidas por Stephen Tolkin
Películas dramáticas
Películas en inglés

What If God Were the Sun?


المنسي هي قرية فلسطينية مهجرة منذ عام 1948

التسمية
أصل التسمية يعود إلى اسم أحد الأولياء الصالحين المتصوفين والملقب بـ «المنسي» الذي حفر عينًا في تلك المنطقة سميت باسمه، فتقربًا منه أطلق اسمه على المنطقة المحيطة به، والتي ضمت بيوتًا متناثرة كانت بمثابة النواة للقرية.

التاريخ

تحركت وحدات من البلماح ليل 12 - 13 نيسان \ أبريل 1948 نحو قرية المنسي واحتلتها، فضلا عن قرية النغنغية. وكانت القوات الصهيونية اشتبكت منذ 4 نيسان \ أبريل في معركة مع جيش الإنقاذ العربي بشأن مستعمرة مشمار هعيمك المجاورة. تسللت القوات الصهيونية إلى المنسي قبل بضعة أيام، في 9 نيسان \ أبريل، وتبادلت إطلاق النار مع المدافعين عنها. وصرح قائد جيش الإنقاذ العربي، فوزي القاوقجي أن قواته انسحبت إلى القرية عصر 11 نيسان \ أبريل بعد تعرضها لهجوم يهودي عنيف مضاد. وعندما اقترح جيش الإنقاذ وقف إطلاق النار رفض قادة الهاغاناه العرض وقرروا شن هجوم مضاد شامل، فاحتلوا القرى المجاورة وخربوها. ودمرت جميع منازل المنسي في الأيام التي تلت وهذا استناد إلى المؤرخ الإسرائيلي بني موريس. ومن المرجح أن يكون السكان هجروا الطوابير الإسرائيلية اخترقت منطقة المثلث من الناحية الشمالية الغربية، فاحتلت المنسي قرى أخرى. ومن الجائز أن يدل هذا على أن الهاغاناه لم تحافظ على وجود ثابت في القرية.

اليوم
ما زالت بقايا المدرسة الابتدائية والمسجد ماثلة للعيان، وسط أجمة كثيفة من شجيرات الشوك والكرمة. ويشاهد في أرجاء الموقع بعض الأسس الباقية من أبنية القرية الدارسة، والمحاطة بأكوام الأنقاض. وثمة الكثير من نبات الصبار والأشجار. ويحتل كيبوتس مدراخ عوز الزراعي جزءا من الأراضي المجاورة، بينما يستعمل الجزء الباقي لزراعة شجر الأفوكاتو، وتربية الدجاج والمواشي. بنيت مدراخ عوز بالقرب من موقع القرية في سنة 1952 ويقع جزء منها على أراضي القرية.

السكان
كان في القرية عام 1922م 72 نسمة، وفي عام 1931م 467 نفرًا (230 ذكور و237 إناث) لهم 98 بيتًا. جلهم من المسلمين، بينهم 6 من النصارى (4 ذكور و 2 إناث). ويشمل هذا الإحصاء تعداد عرب بني سعيدان، عرب الظبايا وعرب بني غرة، وعرب العلاجمة.
وفي 1945م ارتفع عدد سكان القرية إلى 1200 نسمة: منهم 1180 مسلمًا و20 نصرانيًّا. حسب إحصائية الانتداب البريطاني لعام 1945م.

الجغرافيا

المساحة
تبلغ مساحتها 12,272 دونمًا، وتقع على حافة مرج ابن عامر، بين حيفا وجنين. منها 337 دونمًا للطرق والوديان. غرس الزيتون في 43 دونمًا، كما غرس في 200 دونم في أراضي عرب بني سعيدان. وفي عام 1938م بلغ عدد الدونمات المغروسة بالبرتقال في القرية 13 دونمًا.

الموقع والحدود
تقع القرية على خط طول 35 شرقًا، وهي من أعمال حيفا،  حيث تبعد عنها 29 كم باتجاه جنوبي شرقي، ويمر خط جنين - حيفا من أراضيها. يحدها من الشمال نهر المقطع ومستعمرة الورقاني، ومن الشمال الغربي قرى الغبيات (الغبية الفوقا والغبية التحتا) ومستعمرة مشمار هعيمق، ومن الجنوب قرية اللجون، ومن الشرق عين المنسي وتل المتسلم، ومن الغرب قرية الكفرين.

طبيعة الأراضي
يبلغ ارتفاع أراضي القرية السهلية عن مستوى سطح البحر 130م، ويمر من شمالها على بعد 5كم نهر المقطع (كيشون).
وتشكل المرتفعات التي تقع عليها القرية الامتداد الطبيعي للجبال الداخلية، حيث أُقيمت القرية على السفح الشرقي لجبل الكرمل المطل على مرج ابن عامر.
1- السهول :
تعتبر أراضي القرية السهلية جزءًا من مرج ابن عامر، المعروف بخصوبة تربته الحمراء، وقد كان أهالي القرية يزرعون هذه السهول بالقمح والشعير والسمسم والبطيخ والبقوليات.

2- الأودية :
يوجد بين مرتفعات القرية عدة أودية تتجه بصورة عامة من الجنوب إلى الشمال، وترفد جميعها نهر المقطع، خاصة في فصل الشتاء، وهذه الأودية هي:
 وادي حجيرة.
 وادي الرند.
 وادي عين الخلة.
 وادي طريمة.
 وادي الفرت.
 وادي مشرع الصفا.
إن جميع هذه الأودية يبدأ من جنوب غربي القرية، باستثناء وادي مشرع الصفا الذي يبدأ من شرقي القرية ويلتقي مع وادي القصيب.

3- الينابيع :
في أرض القرية ينابيع كثيرة هي:
 عين البياظة.
 عين الخلة.
وكلاهما في غربي القرية، وقد استعملت مياه عين الخلة لأغراض الشرب والأغراض المنزلية.
 عين الباشا.
 عين السمطات.
 عين انبوع.
 عين المشخة.
 بئر المدينة، وقد تم تركيب موتور عليه من أجل تزويد مدرسة القرية بالمياه.
إن جميع الينابيع المذكورة تقع في الشمال الغربي للقرية باستثناء عين انبوع فإنها تقع في شمال شرقي القرية.

4- المرتفعات :
وتتألف من صخور كلسية هشة، كثيرًا ما تتأثر بعوامل التعرية التي تحدثها السيول والأمطار والرياح. وجبال القرية تعتبر الامتداد الطبيعي لسلسلة جبال الكرمل، حيث أن القرية نفسها تقع على السفح الشرقي لجبل الكرمل. أما أهم المرتفعات في القرية فهي:
 ظهرة العاصي، وهي أعلى المرتفعات في القرية.
 ظهرة الملول، وتحيطها الحواكير المزروعة بجميع أنواع الأشجار المثمرة.
 تل الجحاش، وهو تل رملي، وقد اكتشفت به مواقع أثرية قديمة.
 الطنبورة، وهي مرتفع مستثمر زراعيًّا، ومشجر بالتفاح والعنب والخوخ والمشمش.
 جبل مدلج.
 ظهرة الشيخ عنيبان.
 ظهرة الشيخ أحمد.
 عرقان الحمام.

5- المقامات :
لا تكثر المقامات في القرية كما في بعض القرى... ولكنها لا تخلو منها.... ففي القرية مقام للولي أبي عرقوب في إحدى المغاور القديمة المحاطة بأشجار البلوط. وهذا المقام يوجد بالقرب من منزل الحاج حسن منصور.

الاقتصاد
إن مرج ابن عامر من أخصب سهول فلسطين، وقرية المنسي المطلة عليه تعتبر من القرى الغنية بالمياه الجوفية فكثير من عيون الماء تتفجر في فصل الشتاء عدا العيون التي لا تجف في فصل الصيف كما أن بعض الأودية يطول فيها جريان الماء إلى ما بعد فصل الشتاء. وقد أحسن المواطنون استغلال طبيعة الأراضي التي تعود ملكيتها لهم. فكانوا يزرعونها بالقمح والشعير والسمسم والكرسنة والحلبة - كعلف للمواشي - وكذلك بالعدس والخضراوات والبطيخ والذرة.
أما أرض الجبل والمرتفعات فكانت تستغل بزراعة الأشجار المثمرة من التفاح واللوز والخوخ والمشمش والعنب والزيتون والتين.
لقد كانت المحاصيل تعتمد على مياه الأمطار، ولما كان المرج من الأراضي الخصبة فإنه غالبًا ما كان الإنتاج وفيرًا وجيدًا بالرغم من استعمال الآلات الزراعية البدائية والقديمة، التي تعتمد على الحيوانات في عملية الجر والحراثة. كما استفاد السكان من مياه الأودية بعمل بعض السدود الطينية المؤقتة من أجل الري، واستعملوا أيضًا الدورة الزراعية الثنائية في زراعتهم (صيفي وشتوي) مما ساهم في عدم إنهاك التربة أو استنزاف المواد العضوية بها. وقد كان المواطنون يدخرون مستلزماتهم الغذائية من القمح ومشتقاته والبقوليات لطيلة العام من أجل الاستهلاك، وجزء من المحصول يدخر من أجل الزراعة في العام القادم، والجزء الأكبر كان يباع في الأسواق خاصة في أسواق مدينة حيفا.
أما بخصوص النشاط الرعوي، فقد اهتم الأهالي بتربية المواشي والأبقار والاستفادة من لحومها وحليها وصوفها وجلودها... وقليلًا ما يبتعد الرعاة عن أراضي القرية أو القرى المجاورة نظرًا لتوفر الخصب والمياه، ليعودوا في المساء إلى القرية.
كما كان هناك اهتمامٌ بتربية الدواجن والطيور حيث كانت النسوة تشرفن عليها، بالإضافة إلى عملية حلب المواشي وعمل منتجات الحليب من الجبن واللبن والزبدة.. والاهتمام بالصوف من حيث غزله بعد أن ينتهي الرجال من عملية جز صوف المواشي الموسمية.

البنية التحتية

مساكن القرية
تعتبر القرية من القرى الحديثة نسبيًّا من حيث البناء، فأهل القرية جلهم من العشائر البدوية التي كانت تقطن بيوت الشعر، وكانت متنقلة ما بين أرض كركور - حيث تمتلك عشيرة بني سعيدان بعض الأراضي هناك - ووادي عارة، وخربة السركس، والمنسي. أو كما يقولون عن هذا التنقل «ما بين السهل والرمل»، ففي فصل الصيف يتم التوجه نحو منطقة «الرمل»، وفي فصل الشتاء نحو "السهل"، والمقصود بالسهل المنسي بأراضيها الواقعة على مرج ابن عامر... إلا أن التطورات الاقتصادية والاجتماعية والسياسية أثرت على سير الأمور التقليدي، وبدأت حياة الاستقرار تشكل السمة البارزة لهذه القبائل والعائلات التي أخذت تتجمع في البقعة الجغرافية المسماة «المنسي» على شكل بيوت متناثرة هنا وهناك. وفي غضون فترة زمنية قليلة اكتظت إحدى مناطق القرية المسماة «الخربة» بالمساكن المبنية من الطين والمسقوفة بأخشاب الأشجار والطين أيضًا، وقد شكل المواطنون من غير العشائر الأربعة الأكثرية في هذه المنطقة.
أما العشائر الأربع - التي كان يطلق عليها اسم «بنيها» - فقد أقامت مبانيها على سفوح وسهول القرية ، وقد كانت العشائر متداخلة في سكنها فلم تكن هنالك منطقة مخصصة لعشيرة أو عائلة بعينها سوى حارة كانت تدعى «حارة الحواشين». وكانت الملكيات محدودة وواضحة المعالم، وقليلًا ما كان يتم النزاع على حدود الأراضي بين أهالي القرية. وقد توزعت مساكن القرية بين الأشجار وبأشكال مختلفة ومن مواد مختلفة أيضًا، فمنها ما بني من الحصى والحجارة والإسمنت ومنها ما بني من الطين، منها المساكن الفسيحة ومنها المساكن المتواضعة، كما أن البعض كان يبني الحفش إلى جوار بيت الحجر.
وبشكل عام فقد صممت البيوت لتتناسب مع حاجات الأسرة الممتدة، التي كانت تجمع في السكن الواحد الوالدين وأبناءهما المتزوجين والعزاب والأحفاد أحيانًا، بحيث يشمل البناء أيضًا أمكنة لخزن المؤن ولحفظ الدواب والماشية في «حوش» واسع، أو قرب المساكت المخصصة للعائلة، بالإضافة إلى الطابون الذي يعتبر من ملحقات بعض البيوت، أو مكان لإيقاد النار والخبز على الصاج.
لم يكن في داخل هذه البيوت حمامات، أما الإنارة فقد كانت تعتمد على «السراج» الذي استعيض عنه بـ «اللامضة» مؤخرًا التي يستعمل فيها الكاز. أما «اللوكس» فكان يستعمل في المناسبات.
لقد كانت معظم البيوت تحتفظ بمؤنتها، خاصة من القمح، في خوابي خاصة بذلك، و«الخابية»: هي مكان لحفظ القمح وتصنع من الطين المجبول بقصل القمح، لها فتحة من أعلى لوضع المخزون، ولها فتحة صغيرة في مقدمتها من الأسفل، تغلق بخشبة لها يد في أعلاها لتسهيل عملية الفتح والإغلاق. وكان يتم طحن القمح أو الشعير بواسطة «جاروشة» وهي عبارة عن حجري رحى مستديرين يعلو أحدهما الآخر، وفي منتصف الحجر الدائري الأعلى فتحة لوضع القمح، وعلى جانب القرص الأعلى أيضًا مقبض خشبي لتسهيل إدارة القرص الأعلى بشكل دائري على القرص الأسفل، وكان هذا العمل من نصيب النساء، حيث يجلسن على الأرض بعد أن يفرشن قماشًا نظيفًا تحت الجاروشة، ويقمن بعملية طحن الحبوب، وكذلك العجن والخبز، إما على الطابون أو على الصاج.
وإذا كانت الخابية هي مكان حفظ القمح، فإن مؤونة البيت كانت تقتضي حفظ السمن أو الزيت في جرار فخارية أو تنك، أما ماء الشرب فكان يوضع في جرة أو زير من الفخار، وهذه أيضًا من المهمات النسائية.
ومع بداية الثلاثينات من القرن العشرين خفَّ استعمال الجاروشة لطحن حبوب القمح حيث أقيمت في القرية مطحنة كبيرة لطحن الحبوب، نظرًا للمحصول الوفير من القمح، وكانت هذه المطحنة تلبي احتياجات القرى المجاورة أيضًا.

الشوارع والطرق
في القرية عدة طرق زراعية - ترابية وهناك طريق واحد معبد يمر من أراضي القرية هو: شارع حيفا - جنين، وهو يصل قرية المنسي / عرب البنيها من أعمال حيفا بقرية عين المنسي من أعمال جنين وبقرى الغبيات أيضًا. وهناك ثلاث طرق زراعية تصل القرية بـ أم الفحم، وطريق زراعي يوصل إلى قرية عين المنسي، وشبكة طرق زراعية مختلفة تمر عبر أراضي القرية، أهمها شارع المدرسة الذي يبدأ من عند مطحنة الحبوب مارًّا بالمدرسة ليتفرع بعد ذلك غربًا اتجاه المساكن الواقعة هناك. أما وسائل المواصلات فكانت الحيوانات من حمير وبغال وخيل، والحنطور وهو عربة تجرها الخيول، ومع أربعينات القرن العشرين أصبح في القرية جرارات زراعية، وشاحنة (اترك) كان يملكها حسن علي حسن الجندي.

الحواكير
إن كل بيت في القرية - باستثناء منطقة «الخربة» المزدحمة بالمباني الطينية - يكاد يكون له «حاكورة»، وهي قطعة أرض ملحقة بالبيت، تزرع بها الأشجار المثمرة وأصناف معينة من الخضراوات بغرض الاستهلاك، كما كان يتم تربية الدواجن والطيور في جزء من الحاكورة، ليتم الاستفادة من لحومها وبيضها. بالإضافة إلى الاستفادة من النباتات البرية في الغذاء أو الدواء، مثل الخبيزة واللوف والبقلة والفطر والميرامية والبابونج وغيرها.
كذلك يوجد في القرية مقبرة، تقع شرقي المدرسة، وغرب بئر المدينة، وهي أراضي تابعة للأوقاف الإسلامية، بها مجموعة من القبور الفردية.
كذلك يوجد للقرية مسجد ذو بناء حديث، ترتفع منه مئذنة عالية ويقع على أرض للأوقاف الإسلامية في المنطقة الغربية لـ «خربة المنسي» - شرقي وادي حجيرة.

أعلام
 عبد الله حسين منصور، (17 نوفمبر 1942 - 28 نوفمبر 2015) شاعر ومحترف إعلامي.
 نواف ساري ابو شحرور "ابو غازي"، قائد فصيل الجزار الشهير التابع للمجاهد يوسف ابو درة. قاد ابو غازي عدة معارك مع فصيله خلال الثورة الفلسطينية الكبرى (1936-1939) و من اهمها معركة سجن عتليت التي أسفرت عن تحرير اسرى الثورة المحجتزين.
 حمزة عباس منصور، سياسي أردني وكان الأمين العام لجماعة الاخوان المسلمين في الأردن.

انظر أيضًا
قائمة المدن والقرى الفلسطينية التي طرد منها سكانها خلال حرب 1948

المصادر
 موقع فلسطين في الذاكرة
 موقع هوية

المراجع

قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قرى فلسطينية أخليت من سكانها قبل الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قضاء حيفا
مقالات تتضمن معلومات من موقع فلسطين في الذاكرة

المنسي (حيفا)


Louis Racine (born 6 November 1692, Paris; died 29 January 1763, Paris) was a French poet of the Age of the Enlightenment.

The second son and the seventh and last child of the celebrated tragic dramatist Jean Racine, he was interested in poetry from childhood but was dissuaded from trying to make it his career by the poet Boileau on the grounds that the gift never existed in two successive generations. However, in 1719 Racine became a member of the Académie des Inscriptions and published his first major poem, La Grâce, in 1722. But, because of the poem's Jansenist inspiration, Cardinal de Fleury, chief minister of Louis XV, blocked the poet's admission to the Académie Française, and instead Racine was induced to accept the post of inspector-general of taxes at Marseille in Provence.

For the next 24 years, although he continued to write poetry, Racine worked as a tax inspector in various provincial towns and cities, marrying in 1728. His most important poem, La Religion, in which he was careful to avoid further accusations of Jansenism, was published in 1742. He eventually retired from government service in 1746, aged 54, and returned to Paris where he devoted himself to his writing.

In November 1755, he lost his only son and his daughter-in-law when they were swept away by the tsunami from the Lisbon earthquake while on honeymoon at Cadiz in Spain. This tragedy, commemorated by the French poet Écouchard-Lebrun, is said to have broken Racine's spirit. He sold his large library, gave up writing, and devoted himself now to the practice of religion. It was around this time that Racine wrote his last published work, an essay on the famous feral child of 18th-century France Marie-Angélique Memmie Le Blanc whom he had interviewed and written of in his philosophical poem L'Épître II sur l'homme (1747) (Second Epistle on Man).

Louis Racine was characterised by Voltaire, the leading French intellectual of his day, as le bon versificateur Racine, fils du grand Racine ("the good versifier Racine, son of the great Racine"). His Oeuvres complètes (complete works) were collected in six volumes and published in Paris in 1808. He was said by his contemporaries to have been a very personable, humble man who was sincerely pious and fluent in seven languages.

References

External links

1692 births
1763 deaths
French poets
Members of the Académie des Inscriptions et Belles-Lettres
French male poets

Louis Racine


Michael Ende (Garmisch-Partenkirchen, 12. studenog 1929. – Filderstadt, 28. kolovoza 1995.) bio je njemački pisac.

Bio je jedini sin Edgara Endea, nadrealističkoga slikara, kojem su nacisti zabranili slikati. Kad je imao šest godina, preselio se u München, gdje je pohađao gimnaziju. Krajem Drugog svjetskog rata skrivao se kako bi izbjegao obaveznu vojnu službu. Nakon rata završio je školovanje i studirao na umjetničkoj akademiji.

Michael Ende radio je i kao glumac i radio predavač. Pisao je prozu, drame, pjesme, filmske scenarije i kritike. Neka od Endeovih djela nose pečat antropozofskoga svjetonazora, kao što je "Momo".

Počeo je pisati knjige za djecu, na nagovor prijatelja koji ga je zamolio da napiše tekst knjizi koju je ilustrirao. Tako je došlo do njegove prve knjige za djecu "Jim Knopf i Lucas strojovođa" (1960.)

Godine 1971., Michael Ende se preselio sa suprugom u Italiju i nije se vratio do 1985. Godine 1989. oženio se japanskom prevoditeljicom Mariko Sato. Nakon šest godina, umro je od raka želuca.

Njemački književnici
Pisci za djecu

Michael Ende


Le château de Salmaise est un château médiéval situé à Salmaise (Côte-dOr) en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation
Le château de Salmaise est bâti au centre du village sur un éperon barré protégé à l'est par deux fossés taillés dans le roc.

Historique

Les origines semblent abbatiales. En 1003, le duc Hugues fait don « à Notre Dame et à Saint-Bénigne », de ses biens de Salmaise et Présilly. En 1020, Galon, comte d'Auxois et de Duesmois, lègue son héritage au prieuré de Salmaise. En 1030, , sire de Salmaise, donne au prieuré Notre-Dame, un domaine à Salmaise avec un serf et sa famille. En 1123, Mille de Frolois donne à Saint-Bénigne le moulin situé en dessous de son château avec une serve et ses fils.

Le , Hugues du Sauvement, bailli d'Auxois, réclame à Étienne de Mont-Saint-Jean la remise du château de Salmaise au duc Robert de Bourgogne. Celui-ci s'exécute, mais en 1334 ses héritiers tiennent les châteaux de Mont-Saint-Jean, Salmaise, Mothe-Otoisey et leur maison de Morrey en fief lige du duc. Le château passe ensuite aux mains de Mathieu Bedey en 1335, Jean de Frôlois en 1348, Oudot de Sauvigny en 1359. Il revient en 1371 à Marguerite de Frôlois. En 1373, la tour Neuve, appelée dame Laurence est rénovée. De 1408-1409, travaux du pont qui précède le  du château. De 1415 à 1417 est construit un étage et reprise des mâchicoulis d'une tour. En 1444, le château revient en fief du duc à Guillaume Dubois puis en 1474 à son fils Antoine.

En 1478, Louis XI donne à Philippe de Hochberg, maréchal de Bourgogne, les terres et seigneuries de Montbard et Salmaise pour services rendus à l'État et Charles, roi de France, confirme ce don en 1483. Le   remet Salmaise à Françoise d'Orléans. Le château est pris en 1592 par le vicomte Jean de Tavannes, lieutenant en Bourgogne du duc de Mayenne. À partir de 1690, le château et ses terres passent à divers propriétaires qui laissent les bâtiments à l'abandon. En 1727 il est réputé « ruiné depuis plus de 100 ans » et en 1791, il n'existe plus que des « vestiges d'ancien murs dans lesquels se trouve une chènevière de la continence de cent perches et une chambre qui menace ruine de toute part ».

Architecture

Le corps de logis principal occupe le flanc sud de l'éperon alors que les communs occupent le flanc du fossé à l'est en arc de cercle ; le flanc nord est protégé par un parapet qui suit les irrégularités du rocher. D'ouest en est, le corps de logis principal se compose d'une tour rectangulaire, d'un bâtiment à quatre portées de charpente et d'une grange formant angle entre le logis et le fossé. La tour, qui se compose d'un rez-de-chaussée et un étage carré, est percée de fenêtres à croisée au sud et de fenêtres à traverse au nord. Sa façade ouest porte une souche de cheminée polylobée et son angle nord-est est garni côté cour d'une tourelle d'escalier hors-œuvre qui la dépasse d'un étage.

Le bâtiment central, à un étage carré, est ouvert au sud et à l'ouest par des croisées et des baies plus simples à l'est. La façade sur cour ne présente pas d'élément médiéval notable. Les communs qui dominent les fossés sont largement ouverts sur la cour et aveugles sur l'extérieur. Le soubassement du bâtiment nord donne accès à une canonnière et à une poterne ouverte à l'extrémité nord du fossé. Au milieu de la cour, une chapelle romane a été démontée et rebâtie entre 1987 et 1993. Devant la porte, récemment remontée, un premier fossé est en phase de comblement. Le second fossé, plus à l'est, n'est plus qu'une légère dépression.

La chapelle est inscrite aux monuments historiques par arrêté du 25 septembre 1928 et le reste de l'ancien château par arrêté du 26 novembre de la même année.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or
 Halle de Salmaise, classée

Liens externes

Salmaise
Salmaise
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique inscrit en 1928

Château de Salmaise


An Malleola macranthera in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Richard Eric Holttum. An Malleola macranthera in nahilalakip ha genus nga Malleola, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Malleola

Malleola macranthera


Michael Oliver (Ashington, 20 de fevereiro de 1985) é um árbitro de futebol profissional inglês de Ashington, Northumberland. A FA de seu condado é a Northumberland Football Association.

Em 2022, teve suas redes sociais invadidas por torcedores da Seleção Brasileira, após a partida Brasil x Croácia, pelas quartas de final da Copa do Mundo de 2022. Os torcedores alegavam um possível erro de arbitragem na partida.

Carreira de árbitro

Ele pertence ao Grupo Seleto de Árbitros da Inglaterra e atua principalmente na Premier League. Ele recebeu o distintivo da FIFA em 2012, o que lhe permitiu arbitrar as principais partidas internacionais. Oliver foi nomeado para comandar a final da Copa do Mundo FIFA Sub-17 de 2015. Oliver foi promovido ao Grupo de Árbitros de Elite da UEFA em 2018.

Nascido em  Northumberland, Oliver foi apresentado à arbitragem por seu pai, Clive, aos 14 anos. Ele progrediu rapidamente na classificação e foi promovido à Lista Nacional de Árbitros em 2007; ele arbitrou a final do play-off da Conferência Nacional de 2007, tornando-se o árbitro de futebol mais jovem a arbitrar no Estádio de Wembley. Além disso já havia se tornado o mais jovem árbitro assistente da Football League, o mais jovem árbitro da Football League, e também se tornaria o mais jovem quarto árbitro da Premier League.

A família Oliver desfrutou de uma dupla de arbitragem única quando o pai Clive assumiu o comando da final do play-off da League Two de 2009 e Michael apitou no dia seguinte na final do play-off da League One de 2009. Oliver estava prestes a se tornar o árbitro mais jovem da Premier League quando foi nomeado para uma partida entre Fulham e Portsmouth em janeiro de 2010. No entanto, o mau tempo fez com que ele tivesse que adiar a partida, e uma operação no tornozelo posteriormente o afastou dos gramados até abril. Ele foi promovido ao Select Group em agosto de 2010, sua primeira nomeação foi Birmingham City contra Blackburn Rovers. Oliver tinha 25 anos e 182 dias, quebrando o recorde de Stuart Attwell como o árbitro mais jovem da Premier League.

Em 11 de abril de 2018, Oliver arbitrou a segunda mão das quartas de final da Liga dos Campeões da UEFA de 2017–18 entre Real Madrid e Juventus. O Real Madrid venceu a primeira mão por 3–0 em Torino, o que significava que a Juventus teria de vencer por 3–0 em Madrid para levar a partida para a prorrogação. A Juventus liderou por 3 a 0 até o minuto 93, quando Oliver concedeu uma penalidade nos acréscimos ao Real Madrid depois que Medhi Benatia desafiou Lucas Vázquez na área. Os jogadores da Juventus cercaram Oliver, com o veterano goleiro e capitão Gianluigi Buffon no centro do confronto, recebendo cartão vermelho por abuso verbal. Oliver também emitiu nove cartões amarelos durante a partida. O segundo goleiro Wojciech Szczęsny foi forçado a ser substituído, com o pênalti resultante convertido por Cristiano Ronaldo aos 98 minutos, para uma vitória agregada final de 4–3 para o Real Madrid avançar para a semifinal.

Em um pronunciamento da FIFA em maio de 2022, Oliver foi listado como um dos seis oficiais ingleses a supervisionar as partidas da Copa do Mundo de novembro e dezembro. A lista também incluía o árbitro Anthony Taylor e quatro árbitros assistentes compatriotas - Simon Bennett, Gary Beswick, Stuart Burt e Adam Nunn.

Em 10 de agosto de 2022, foi o árbitro da SuperTaça Europeia de 2022 entre Eintracht Frankfurt e Real Madrid.

Árbitros de futebol da Inglaterra
Árbitros da Copa do Mundo FIFA
Árbitros da Copa do Mundo FIFA de 2022

Michael Oliver (árbitro)


Existen diversas instituciones religiosas con la denominación convento de Santa Cruz:
 el convento de Santa Cruz, en la localidad española de Córdoba;
 el convento de Santa Cruz, en la localidad española de Segovia;
 el convento de Santa Cruz, en la localidad española de Vitoria;

Convento de Santa Cruz


تيزي نثلاثة إحدى بلديات دائرة واضية التابعة لولاية تيزي وزو.

القرى
 إيغيل إيمولا

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية تيزي وزو
 دوائر ولاية تيزي وزو

مصادر

 التقسيم الإداري لولاية  ولاية تيزي وزو

تيزي نثلاثة

تيزي نثلاثة


Josef « Sepp » Gangl, né le  à Obertraubling, district de Ratisbonne, en Allemagne, et mort le  au château d'Itter, dans le Tyrol, en Autriche, est un officier allemand de la Seconde Guerre mondiale. Il est connu pour avoir combattu avec des soldats de son unité aux côtés de l'armée américaine lors de la défense du château d'Itter contre les troupes de la 17e division SS Götz von Berlichingen, et a été tué lors de l'attaque.

Biographie
Josef Gangl est né en 1910 à Obertraubling, en Bavière, fils d'un fonctionnaire des Chemins de fer royaux bavarois et d'une commerçante.

Gangl s'engage le  dans la Reichswehr, alors limitée à , pour entamer une carrière de militaire dans le  d'artillerie à Nuremberg. Il y reste jusqu'en  puis rejoint le  d'artillerie à Ulm.

En 1935, il rejoint le  d'artillerie à Louisbourg, où il épouse une vendeuse, Walburga Renz, avec qui il a plus tard deux enfants : leur fille Sieglinde naît en 1936.

En , Gangl est promu sergent-major (). À partir d', il devait fréquenter une école d'officiers de la Wehrmacht, mais dans le cadre des préparatifs de guerre, il est transféré avec son régiment dans le district de Sarre-Palatinat, près de la frontière française. Le , onze divisions françaises franchissent la frontière sur une largeur de , pénètrent environ  en territoire allemand, mais se retirent deux semaines après sur ordre de Gamelin. Dans les mois qui suivent la « Drôle de guerre » (en allemand : Sitzkrieg : guerre assise), Gangl passe six mois à l'hôpital. Le , il retourne dans son régiment et participe à la Bataille de France comme commandant d'une unité de reconnaissance de la 25. Panzergrenadier-Division de la Wehrmacht. Après l'armistice, il est muté au  de remplacement de l'artillerie et en  après une courte permission, à la base de Taus dans le Protectorat de Bohême-Moravie. Le , il commence une formation d'un mois à l'école d'artillerie de Jüterbog.

À partir du , Gangl part avec le  d'artillerie motorisée du groupe d'armées Sud en Ukraine et combat sur le Front de l'Est. Il commande une batterie d'obusiers de campagne de  pendant la bataille de Kiev. Le , il reçoit la Croix de fer . En , il est promu premier Oberleutnant. En , on lui décerne la Croix de fer . Le , il prend le commandement d'une unité Nebelwerfer du  d'artillerie. En , il est nommé commandant du  de remplacement et d'entraînement de lance-roquettes à Höchstädt an der Donau. En , on l'envoie au  de la  de lance-roquettes à Celle. Après le Débarquement de Normandie, il marche le  sur Caen pour rejoindre les ordres de la 12e division SS Hitlerjugend lors de la bataille de Caen. La  s'extirpe de la poche de Falaise en août avec de lourdes pertes. Il participe avec la brigade à l'offensive des Ardennes, à la retraite générale qui s'ensuit, et en  à la défense infructueuse de Sarrebruck. Le , il reçoit la Croix allemande en or. Peu de temps après, il est promu major et reçoit le commandement de la  du  de lance-roquettes. Début avril, le général Kurt Paape ordonne aux commandants de ses bataillons près de Peißenberg de marcher sur le Tyrol et de participer à la défense de la « Forteresse des Alpes ». À la mi-avril, Gangl rencontre le lieutenant-général Georg Ritter von Hengl, qui l'a affecté avec les restes de son unité au groupe de combat Giehl sous les ordres du lieutenant-colonel Johann Giehl à Wörgl.

Résistance en Autriche
Quelques jours après son arrivée à Wörgl, Gangl change de camp et contacte le groupe local de la résistance autrichienne autour d'Alois Mayr. Il fournit aux résistants des informations et des armes. L'objectif est d'empêcher Giehl de défendre Wörgl contre les Américains en faisant sauter les ponts et en bloquant les routes, ainsi que de libérer les prisonniers français détenus au château d'Itter voisin. Le , une partie du Kampfgruppe Giehl à Niederaudorf est attaquée par la  blindée américaine et subit de lourdes pertes. Von Hengl fait retirer ses troupes de Wörgl et Itter pour laisser place à des unités de la Waffen-SS. Entre-temps, de nombreux habitants de Wörgl ont déjà accroché des drapeaux blancs aux fenêtres. Selon un ordre de Heinrich Himmler, tous les hommes agissant ainsi doivent être abattus : Gangl choisit de rester dans le village et de protéger les habitants des représailles des SS avec dix de ses camarades du .

Le , à 11 heures, un cuisinier tchèque du nom d'Andreas Krobot part à vélo du château d'Itter et se rend à Wörgl auprès de Gangl pour demander une aide immédiate aux prisonniers français qui s'y trouvent, menacés par la Waffen SS sur le point d'attaquer le château. Gangl, qui ne veut pas sacrifier ses hommes dans une mission suicide, part au devant des Américains avec un drapeau blanc ; à Kufstein, à  de là, il prend contact avec une unité de reconnaissance américaine sous le commandement du capitaine John C. « Jack » Lee. Celui-ci choisit de conduire ses 14 soldats américains ainsi que Gangl et dix de ses artilleurs au château d'Itter, où a alors lieu une des deux seules bataille de la Seconde Guerre mondiale au cours de laquelle des soldats de l'armée américaine et de la Wehrmacht se sont battus côte à côte (Bataille du château d'Itter et Operation Cowboy). Gangl rappelle Alois Mayr par téléphone qui lui envoie deux autres soldats de la Wehrmacht et le jeune résistant Hans Waltl. Les prisonniers français libérés participent également au combat.

Le matin du , environ 100 à 150 hommes de la 17e division SS Götz von Berlichingen lancent l'attaque. Gangl est mortellement touché par un tireur d'élite alors qu'il tente d'éloigner l'ancien Premier ministre Paul Reynaud de la ligne de mire. Il est le seul défenseur du château à être tué. Vers 16 heures, une unité de secours du  d'infanterie américaine arrive à la rescousse, faisant prisonniers une centaine de SS.

Gangl est enterré à St. Johann in Tirol, où son nom est mentionné sur une pierre commémorative dans le cimetière de la chapelle Saint-Antoine.

Distinctions
 Croix de fer de  le  ;
 Croix de fer de  le  ;
 Croix allemande en or le .

Hommage posthume
Gangl est honoré comme un héros de la résistance autrichienne. Une rue de Wörgl porte son nom.

Bibliographie
  Stephen Harding, The Last Battle: When U.S. and German Soldiers Joined Forces in the Waning Hours of World War II in Europe. Da Capo Press, Boston (Massachusetts) 2013
  Martin Eich, Er riskierte sein Leben und rettete einstige Feinde. Ende des Kriegs verbündete sich der deutsche Major Josef Gangl mit Amerikanern, um französische Gefangene vor SS-Truppen zu schützen. Frankfurter Allgemeine Zeitung, , , .
  Militärgeschichtliche Gesellschaft Ludwigsburg (Hg.) : Major Josef "Sepp" Gangl. Ein Ludwigsburger Soldat im Widerstand; 12. September 1910 in Obertraubling bei Regensburg geboren, 5. Mai 1945 in Wörgl (Tirol) von einem Scharfschützen der Waffen-SS getötet, Verlag Regionalkultur, Ubstadt-Weiher 2020 .

Notes et références

Liens externes

Décès en mai 1945
Naissance en septembre 1910
Récipiendaire de la croix allemande en or
Récipiendaire de 1re classe de la croix de fer
Personnalité allemande de la Seconde Guerre mondiale
Résistant autrichien
Décès à 34 ans
Militaire autrichien mort lors de la Seconde Guerre mondiale

Josef Gangl


Dogo bezeichnet:

 im weiteren Sinne die östliche Gruppe der japanischen Oki-Inseln, im engeren Sinne deren Hauptinsel, siehe Dōgo
 eine Gemeinde im Kreis Bougouni in Mali, siehe Dogo (Mali)
 eine Gemeinde im Departement Mirriah in Niger, siehe Dogo (Niger)
 eine westafrikanische Volksgruppe, siehe Dogon

Personen:
 Marco Dogo (1946–2021), italienischer Balkanologe
 Yannis Dogo (* 1992), französischer Fußballspieler
 Yazi Dogo (* 1942), nigrischer Schauspieler, Dramatiker und Theaterleiter

Dogo


was a town located in Ayauta District, Kagawa Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 6,720 and a density of 94.38 persons per km². The total area was 71.20 km².

On March 21, 2006, Ayakami, along with the town of Ryōnan (also from Ayauta District), was merged to create the town of Ayagawa.

External links
 Official website of Ayagawa

Dissolved municipalities of Kagawa Prefecture
Ayagawa, Kagawa

Ayakami, Kagawa


Dipsas catesbyi es una especie de serpiente no venenosa que pertenece a la familia Colubridae. Es una culebra nocturna, nativa del norte de América del Sur, que se alimenta principalmente de caracoles arbóreas. No tiene subespecies reconocidas.

Distribución y hábitat
Su área de distribución incluye Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Guayana Francesa, Guyana, Perú, Suriname y Venezuela.

Su hábitat se compone de bosque húmedo tropical y bordes de bosque, desde las tierras bajas hasta altitudes de 1.500

Referencias

Enlaces externos

Dipsas
Reptiles de América del Sur
Animales descritos en 1796
Reptiles de Venezuela

Dipsas catesbyi


Pugwash-bevægelsen er en international organisation, som samler videnskabsfolk og offentlige personer i arbejdet på at begrænse faren for krig og at finde løsninger på globale sikkerhedstrusler. Bevægelsen blev grundlagt i 1957 af Jozef Rotblat og Bertrand Russell i Pugwash, Nova Scotia, Canada, et par år efter udsendelsen af Russell-Einstein-manifestet.

Rotblat og Pugwash-bevægelsen blev tildelt Nobels fredspris i 1995 for deres indsats for atomnedrustningen. Russell var død på dette tidspunkt, hvilket er grunden til, at han ikke også blev tildelt prisen.

En ungdomsudgave af bevægelsen, International Student / Young Pugwash, har fostret lokale grupper siden sidst i 1970'erne.

Noter

Modtagere af Nobels fredspris
Nobelprismodtagende organisationer
Ngo'er

Pugwash-bevægelsen


Die Durham Wasps waren ein Eishockeyclub der Stadt Durham in England. Die Wasps spielten von 1982 bis 1996 in der British Hockey League. Ihre Heimspiele trugen sie im 2.860 Zuschauer fassenden Durham Ice Rink aus.

Geschichte
Die Durham Wasps spielten von 1982 bis 1996 während deren ganzen Bestehens in der British Hockey League, der damals höchsten britischen Spielklasse. In den Jahren 1985, 1986, 1989, 1991 und 1992 gewannen sie jeweils deren Meistertitel. Als britischer Vertreter trat die Mannschaft auf internationaler Ebene mehrfach im Eishockey-Europapokal an, konnte dort jedoch nicht überzeugen. In den Jahren 1984, 1987, 1988 und 1990 gewannen die Durham Wasps jeweils den Autumn Cup. Im Jahr 1996 wurde der Verein aufgelöst.

Bekannte ehemalige Spieler
 Darren Durdle
 Alexander Koschewnikow
 Randy Velischek
 Jonathan Weaver
 Gary Yaremchuk

Weblinks
 The Hockey Database - Durham Wasps (engl.)

Englischer Eishockeyclub
Gegründet 1947
Sportverein (North East England)
Ehemaliger Eishockeyverein
Ehemaliger Sportverein (Vereinigtes Königreich)
Historische Organisation (England)
Organisation (County Durham, Unitary Authority)

Durham Wasps


Énée et Lavinie (título original en francés; en español, Eneas y Lavinia) es una tragédie lyrique en cinco actos y un prólogo con música de Pascal Collasse y libreto en francés de Bernard Le Bouyer de Fontenelle. Se estrenó el 16 de diciembre de 1690 en la Académie royale de musique de París.

Se repuso en 1758 y en 1768. Una parodia se interpretó bajo el título de l'Embarras du choix en la Opéra-Comique, el 13 de marzo de 1758.

Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase aparece con sólo una representación en el período 2005-2010, siendo sin embargo la única representada de Collasse.

Referencias
 Le magazine de l'opéra baroque

Enlaces externos

Óperas de Pascal Collasse
Óperas en francés
Óperas de 1690
Óperas estrenadas en París

Énée et Lavinie


Louis Harold "Lou" Jacobi (28 decembrie 1913 23 octombrie 2009) a fost un actor canadian.

Începuturile carierei
Jacobi s-a născut sub numele Louis Harold Jacobovitch în Toronto, Ontario, ca fiu al lui Joseph și Fay Jacobivitch. Familia lui avea origine evreiască.

Jacobi a început să joace ca actor încă din copilărie, debutând pe scenă în anul 1924, la un teatru din Toronto, unde a cântat la o vioară în The Rabbi and the Priest. După ce a lucrat ca regizor de teatru la Toronto Y.M.H.A., director cu activități sociale la o stațiune de vară, actor într-un stand-up comic din Canada echivalent cu Borscht Belt și la diferite nunți și petreceri ale burlacilor, Jacobi s-a mutat la Londra pentru a lucra în teatru, apărând în Guys and Dolls și Pal Joey. Jacobi și-a făcut debutul pe Broadway în 1955, în Jurnalul Annei Frank, în care l-a interpretat pe Hans van Daan, ocupantul egoist al mansardei din Amsterdam unde se ascundeau membrii familiei Frank, și și-a reluat rolul în versiunea cinematografică din 1959. Printre alte spectacole de pe Broadway în care a jucat au fost The Tenth Man (1959) al lui Paddy Chayefsky, Don't Drink the Water (1966) al lui Woody Allen și Come Blow Your Horn (1961), piesa de debut al lui Neil Simon, în care l-a interpretat pe tatăl dezamăgit al playboy-ului protagonist. Replica sa din film, "Aha!", a fost reținută de editorialistul William Safire de la Times încât el a menționat-o atunci când a scris despre sensul cuvântului 36 de ani mai târziu.

Cariera pe ecran
Jacobi a jucat, de asemenea, în două duzini de filme de lung metraj. Filmul său de debut a fost comedia britanică Is Your Honeymoon Really Necessary (1953), în care a a jucat alături de sex-symbol-ul blond al țării Diana Dors. Printre alte filme notabile în care a apărut se numără Irma La Douce, Penelope, Everything You Always Wanted to Know About Sex* (*But Were Afraid to Ask) (1972) ca Sam Musgrave, un bărbat căsătorit de vârstă mijlocie, care purta haine de femei, Arthur (1981) ca norocosul florar din comedia lui Dudley Moore, My Favorite Year (1982) ca unchiul nesofisticat al tânărului erou și în Amazon Women on the Moon (1987), ca un om pe nume Murray, rătăcind în căutarea soției sale. A apărut în Avalon-ul (1990) lui Barry Levinson, într-un rol semidramatic, ca unul din patru ruși (bătrânii) încercând să-și facă un viitor în Baltimore, în secolul al XX-lea, cu replica comică memorabilă: "You cut the 'toikey without me'!?" deoarece el ajungea cu întârziere la cina de Ziua Recunoștinței a familiei, în fiecare an. Ultimul său rol de film a fost I.Q. (1994), în care l-a interpretat pe filosoful/matematician Kurt Gödel.

A apărut ca invitat în emisiunile de televiziune Playhouse 90, Tales From The Darkside, Love, American Style, That Girl și The Man From U.N.C.L.E. și a fost un invitat obișnuit la The Dean Martin Show. În vara anului 1976, Jacobi a fost vedeta serialului de comedie CBS Ivan the Terrible, în care a interpretat un chelner rus care locuia împreună cu alte nouă persoane, într-un mic apartament din Moscova. În serial au mai apărut comicii Christopher Hewett, Phil Leeds, Alan Cauldwell și Nana Visitor (prezentată sub numele de la naștere, Nana Tucker). Harvey Korman a apărut ca un birocrat sovietic în aproape fiecare episod. Producătorul executiv al serialului a avut celebrul comic Alan King. Serialul de comedie a avut doar 5 episoade.

Jacobi a realizat LP-uri cu înregistrări comice cu titluri ca "Al Tijuana and His Jewish Brass" și "The Yiddish Are Coming! The Yiddish Are Coming!"

În 1999, Jacobi, care avea 85 de ani la acel moment, a fost inclus în Canada's Walk of Fame. Criticul de film Roger Ebert l-a intervievat pe Jacobi, scriind mai târziu: "Mă uit la Lou și nu mă tem că voi avea 85 de ani, dacă aș putea ajunge la acea vârstă în stilul lui Lou".

Viața personală și moartea
Jacobi a fost căsătorit cu Ruth Ludwin din 1957 până la moartea ei, în 2004. Lou Jacobi a murit vineri, 23 octombrie 2009, din cauze naturale, la casa lui din Manhattan. El avea vârsta de 95 de ani. I-au supraviețuit fratele său, Avrom Jacobovitch, și sora, Rae Jacobovitch, ambii din Toronto, Ontario, Canada.

Referințe

Lectură suplimentară
 Oderman, Stuart, Talking to the Piano Player 2. BearManor Media, 2009; .

Legături externe

  Lou Jacobi la Internet Broadway Database
 Gates, Anita. "Lou Jacobi, Critically Acclaimed Actor of Film and Stage, Dies at 95", The New York Times, 25 octombrie 2009.

Nașteri în 1913
Decese în 2009
Actori canadieni
Canadieni expatriați în Statele Unite

Lou Jacobi


Červený Kameň este o comună slovacă, aflată în districtul Ilava din regiunea Trenčín, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 681 de locuitori. Se învecinează cu , ,  și Zubák.

Istoric
Localitatea Červený Kameň este atestată documentar din 1354.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Červený Kameň


El cable mecánico es aquel cable empleado para la transmisión mecánica de movimiento o de cargas entre otros elementos mecánicos, como palancas, ruedas, y poleas, etc.
Los cables mecánicos básicamente realizan su trabajo en tracción o en rotación.
En rotación se  denomina sirga.

Normalmente suele usarse cable de acero, aunque el avance en los materiales ha hecho que en algunos ambientes corrosivos se utilice materiales plásticos, o sintéticos, como el poliéster o el kevlar.

Materiales de los cables mecánicos
 Metálicos:
Los materiales metálicos más usados para la fabricación de cables son el acero galvanizado y el acero inoxidable. El cable metálico suele usarse en los casos en los que existen altas cargas de tracción. Su construcción puede ser en forma de cordón, formado por varios alambres o por una sola varilla.

 Plásticos y fibras sintéticas:
Los materiales plásticos y sintéticos más comúnmente usados en cables de tracción son: poliéster, kevlar, polietileno de alto módulo y  polipropileno de alta resistencia.
Estos materiales presentan la ventaja de su resistencia a la corrosión, y algunos de ellos gran resistencia a la intemperie, y mucho menor peso que los metálicos. Se diferencian poco de las cuerdas de material sintético; solo por su mayor densidad y rigidez.

Aplicaciones

Desde principios del  se utilizan los cables como elementos mecánicos básicos en multitud de aplicaciones. Una de las más antiguas es la elevación de cargas mediante grúas, utilizando cabrestantes y poleas.

También se emplean cables mecánicos en la suspensión y accionamiento de teleféricos, funiculares y tranvías.

Los cables de tracción han sido el sistema más empleado tradicionalmente desde los inicios de la aviación para accionar los mandos de vuelo, en los aviónes.

También se emplean cables de tracción como elemento estructural en puentes, edificios y otras obras de arquitectura.

El Cable Bowden es unos de los tipos de cable mecánico más usado en automoción, tanto en motocicletas como en automóviles, aunque es muy conocido por su uso en los frenos de las bicicletas.

Los cables para las distintas modalidades de pesca (cerco, arrastre por popa, arrastre de costado y buques de menor dimensión como camaroneros y otros) deben cumplir una serie de cualidades para los esfuerzos que se les exigen: desgaste o abrasión, flexión en los puntos donde se pliega al final de las maniobras, esfuerzo de tracción indicada por la tensión debiendo evitarse sobrecargas, alargamiento que debe ser el menor posible, esfuerzo de rozamiento y resistencia a la corrosión  y su protección en los ambientes salinos y de altas temperaturas de trabajo.

Los cables mecánicos que trasmiten movimiento de rotación, conocidos como sirgas, se emplean en automoción desde los primeros automóviles para transmitir el movimiento de las ruedas del vehículo al velocímetro situado en el panel de instrumentos , o para trasmitir el movimiento de giro del motor al cuentarrevoluciones,

Recientemente se ha empleado en los autogiros para pre-rotación del rotor antes de un despegue vertical

Referencias

Enlaces externos
 www.controlsandcables.com

Cables

en:Mechanical cable

Cable mecánico


Et værksted er en bygning eller et eller flere lokaler, der indrettet med redskaber og maskiner til udførelse af et håndværk og eller reparationer. for eksempel skomagerværksted, autoværksted eller IC¤-værksted.

Håndværk
Rum

Værksted (arbejdsrum)


La chaquitaclla conocida también como tirapie o arado de pie, fue uno de los instrumentos de labranza más importantes del mundo andino. Según fuentes arqueológicas, la chaquitaclla es un instrumento antiquísimo, que data incluso de los inicios de la agricultura en América. Floreció en el período del Tahuantinsuyo cuando su uso alcanzó niveles más elevados.

Etimología y nombres alternativos
El origen de su nombre es quechua, en este idioma chaqui significa pie y taqlla designa originalmente un palo en general, para luego ser llamado así el mango de esta herramienta. En la región de Andahuaylas, la palabra taqllay significa golpear.

Si bien el más difundido es el anterior, existen diversos nombres para esta herramienta, en quechua: "rhuki", "shuki", "sapankiri", "hualhuaco", "callpachuma", "yapuna", y muchos otros compuestos con la palabra "taclla". En aimara y quechua del Altiplano: "wiri", "uyso" y sus variantes.

Descripción y uso
La chaquitaclla posee un palo principal con una punta un tanto encorvada, que puede ser de piedra o de metal. A este palo se le agrega otro palo transversal, el takillpu, en el cual el agricultor apoya su pie para hundir la punta en el suelo. De esta manera, al inclinar el palo principal, remueve una parte de la tierra y así hace un surco.

Partes
La chaquitaclla consta de seis partes:
 Timón o mango, llamado taclla, es el palo principal.
 Posa pie, estribo o takillpu. Es un palo transversal al principal, en el que el agricultor apoya su pie para ejercer fuerza
 Travesaño, otro palo transversal que sirve para sostener la herramienta.
 Tuerca
 Chícora metálica
 Corte de lanza, cuchilla o qorana.
Su tamaño varía de acuerdo a las regiones, sobrepasando unas veces la estatura del trabajador; pero raras veces es más abajo de los hombros. Las maderas preferidas son las más duras: lloque, chachacomo, huarango, huranhuay, queñua y quishuar.

Tipos
Según la forma del palo principal, se distinguen tres tipos: la recta, la semicurva y la curva.

Galería

Véase también

 Luma (herramienta)

Referencias

Enlaces externos
 Comprender la agricultura campesina en los Andes centrales (Perú - Bolivia)
  (TVPerú Noticias)
  (Ministerio de Cultura del Perú)

Agricultura andina

Chaquitaclla


Dogtrekking – zu Deutsch "Hundeweitwandern" – ist eine vor allem in Tschechien, der Slowakei, Österreich, Polen, Belgien und Spanien populäre Hundesportart. Als Erfinder des modernen Dogtrekking gelten der ehemalige Bergsteiger und nunmehrige Schriftsteller Jaroslav "Monte" Kvasnica und in weiterer Folge der Schlittenhundesportler und Journalist Vladimír Páral.

Seit dem Jahr 2000 finden in den genannten Ländern pro Saison zahlreiche Dogtrekking-Rennen statt, seit dem Jahr 2012 existiert ein europaweiter Cupbewerb.

Veranstaltungen zwischen 40 und 80 km Länge werden als Doghike bezeichnet, solche mit mehr als 80 km als Dogtrekking. Im Zuge mancher Rennen werden auch Einsteigertouren (meist ohne Wertung) mit weniger als 40 km Streckenlänge angeboten.

Der Hund trägt ein Zug- oder Führgeschirr, der Mensch einen Laufgürtel, wie er auch beim Canicross Verwendung findet. Daran befindet sich eine beliebige, etwa zwei bis drei Meter lange Leine mit einem Ruckdämpfer, wie er für den Schlittenhundesport entwickelt wurde. Je nach Veranstaltung ist auch der Einsatz von Hundepacktaschen möglich.

Die Strecke (Trail genannt) wird bei Rennen mit Hilfe von Karten und einer (vom Veranstalter bereitgestellten) Wegbeschreibung abgegangen oder -gelaufen, wobei in diesem Falle für die einzelnen Streckenabschnitte und/oder das gesamte Rennen zeitliche Obergrenzen gesetzt werden und das korrekte Zurücklegen der Route mit Hilfe von anzulaufenden Checkpoints (ähnlich einem Orientierungslauf) kontrolliert wird.

Ebenfalls vorgegeben ist bei Rennen eine Pflichtausrüstung, die zumeist aus Erste Hilfe-Ausrüstung, Booties (Pfotenschutz für Hunde), Schlafsack, Unterlagsmatte, Stirnlampe, Kartenmaterial, Wasser für Mensch und Hund, Futter und Fressnapf besteht. Je nach Beschaffenheit der Route kann diese Pflichtausrüstung aber variieren. Im Reglement ist das Mindestmaß an Ausrüstung angegeben, bei jeder Veranstaltung kann aber spezielles Equipment in der Ausschreibung gefordert werden.

Weblinks
 Website des österreichischen Vereins Dogtrekking and more
 Tschechische Dogtrekking-Site
 Polnische Dogtrekking-Site
 Spanische Dogtrekking-Site

Hundesportart

Dogtrekking


An Sunipia thailandica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Gunnar Seidenfaden ngan Tem Smitinand, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Peter Francis Hunt. An Sunipia thailandica in nahilalakip ha genus nga Sunipia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sunipia

Sunipia thailandica


Islam Rzayev (en azéri: İslam Tapdıq oğlu Rzayev; né le 11 novembre 1934 dans le village de Sardarli de la région de Fuzuli et mort le 26 janvier 2008 à Bakou) est un chanteur azerbaïdjanais, Artiste du peuple de la RSS d'Azerbaïdjan.

Biographie
Islam Rzayev est l'un des adeptes de l'école de chant du Karabakh. Il étudie au Collège national de musique d'Azerbaïdjan Asaf Zeynally à Bakou...)
De 1958 jusqu'à la fin de sa vie, il est soliste de l'Orchestre philharmonique académique d'État d'Azerbaïdjan. Il était également engagé dans un travail pédagogique et ses élèves sont connus comme de dignes successeurs de l'école de chant. Le premier théâtre d'État Mugam est créé à Bakou en 1989 à l'initiative d'Islam Rzayev. Il travaille comme directeur artistique du Théâtre du Mugam.
Ses instruments mugam Tchahargah, Bayati-Kurd, Mahur-Hindi, Rast sont inclus dans le fonds d'AzTV. Il est également l'auteur d'un certain nombre de chansons, dont Ne soyons pas têtus, Tête de montagne, Almadaran  (cueilleur de pommes). Dans son travail, il se réfère aux œuvres du compositeur  tels que Nassimi de Jahangir Jahangirov, Achig Ali et d'autres, interprète une partie solo dans ses cantates.
Il fait plus de 70 tournées et représente la culture azerbaïdjanaise en France, Angleterre, Iran, Irak, Algérie, Turquie, Israël, Colombie, Pérou, à Cuba, au Japon, en Inde et au Népal.

Récompenses
Artiste émérite de la RSS d'Azerbaïdjan (1967)
Artiste du peuple de la RSS d'Azerbaïdjan (1989)
Pension individuelle du président de la république d'Azerbaïdjan  (11 juin 2002)
Ordre de la Gloire (10 novembre 2004)

Filmographie
Les régions d'Azerbaïdjan (film, 1976)
Banlieux de BakouTurkan (film, 2007)
Conte Haji Mail(film, 2005)
La Voix de Khan (film, 2001)
Séville (film, 1970)
Conseil (film, 1967)
Bataillon invincible (film, 1965)
Je ne suis pas fatigué. Rovchan Behjat (film, 2007)

Références

Naissance en novembre 1934
Décès en janvier 2008
Artiste du peuple de la RSS d'Azerbaïdjan
Décès à 73 ans

Islam Rzayev


(ඇන්ටන් විකී අම්බලවණර්) (උපත 1936 සැප්තැම්බර් 26) ජපානයේ ජනප්‍රිය අධ්‍යාපනඥයෙකි.  ලංකාවේ දී උපත ලැබූ මොහු 1961 දී මොම්බුෂෝ (Mombusho) ශිෂ්‍යත්වය යටයේ ජපානයට ගියේ ය. 1969 දී ඔහු තෝකියෝ විශ්ව විද්‍යාලයෙන් ආචාර්ය උපාධියක් ලබා ගත්තේ ය. ඔහු (Ohu) සහ රෙයිතකු (Reitaku)  විශ්ව විද්‍යාලවල ඔහු උගැන්වීම් කටයුතු සිදු කර ඇත.

1979 දී ඔහු නිප්පොන් රූපවාහිනියේ Wicky-san's One-point English Conversation නම් වැඩසටහන ආරම්භ කළේ ය. වසර පහළොවක් පුරාවට එම වැඩසටහන විකාශය විය. නැවත 2007 දී ඔහු සිය රූපවාහිනි වැඩසටහන ආරම්භ කළේ ය.

මෝටර් රථවාහන සැපයුම් සිල්ලර වෙළඳ ජාලයක් වන යෙලෝ හැට් හි වෙළඳ දැන්වීම්වල ඔහු 2006 සිට පෙනී සිටී.

මූලාශ්‍ර
Kobayashi Ginko: Minutes with our man on the street - Sri Lankan appeared on TV spot with unsuspecting Japanese. The Daily Yomiuri (Tokyo), October 13, 1994, p. 9.

බාහිර අඩවි
 නිල වෙබ් අඩවිය

ජපානයේ අධ්‍යාපනඥයන්
1936 උපත්
ජීවත්වන්නෝ

ඇන්ටන් විකී


කුප්පියවත්ත බෝධානන්ද තෙරණුවෝ (ඉංග්‍රීසි: Kuppiyawatta Bodhananda Thera) යනු බෞද්ධ භික්ෂුවක්, පඬිවරයෙකු සහ මිතුර මිතුරෝ සන්විධාන නිර්මාතෘ වන්නාහ.

චරිතාපදානය

සංක්‍ෂිප්ත විස්තරය
කුප්පියවත්ත බෝධානන්ද තෙරණුවෝ කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි. වසර 2009 හි තෙරණුවෝ, තම පාසැල් මෑණියන්ගෙන් නාලන්දාවේ වැදගත්ම ආදි සිසුවාට පිරිනමන නාලන්දා කීර්ති ශ්‍රී ගෞරව සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබූහ.

ආශ්‍රිත
  කුප්පියවත්ත බෝධානන්ද තෙරණුවානන්ගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු බෞද්ධ භික්ෂූන්

 නාලන්දියයන්ගේ ආඩම්බරය - නාලන්දා කීර්තී ශී‍්‍ර ගෞරව සම්මානය

 Pinbara Udesana (පින්බර උදෑසන) | 2017-02-12 | 8.30 AM (නාලන්දා විද්‍යාලය (කොළඹ 10))

ශ්‍රී ලාංකික භික්ෂූහූ
බෞද්ධ දාර්ශනිකයන්
නූතන බෞද්ධ ගත්කතුවරු
චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
භික්‍ෂූහූ

කුප්පියවත්ත බෝධානන්ද තෙරණුවෝ


Un tâmplar este un muncitor care face mobile și alte obiecte din lemn. Tâmplarul are sarcina de a produce, proiecta, repara și întreține construcții din lemn precum și părțile lor componente. Meseriașul are abilitatea de a modela lemnul care reprezintă materialul prim, în diferite piese de mobilier care vor servi în diverse scopuri. Din punctul de vedere al esteticii, tâmplarul este un artist.
Tâmplăria este o meserie cu un spectru foarte larg care implică multă îndemânare, simț estetic, viziune în spațiu și cunoașterea aspectelor de proiectare (măsurare, calculare, desenare, etc.). În construcția navală, un tâmplar marin poate lucra cu alte materiale decât lemn, cum ar fi linoleum, fibră de sticlă, materiale și garnituri.

Profesii legate de prelucrare a lemnului
Institutul de tâmplari recunoaște următorii profesioniști care lucrează în domeniul lemnului:

 Dulgheri
 Meșteri de mobilier și birouri
 Constructori de ambarcatiuni (Abilitati de prelucrare a lemnului)
 Tâmplari
 Tâmplărie din lemn pentru construcții și construcții de lemn (structuri din lemn)
 Rotari
 Sculptori în lemn
 Strungari

Istoric
Este una dintre meseriile despre care amintește Biblia, Iosif (tatăl pâmântesc al lui Isus) fiind tâmplar.

Vezi și
 Tâmplar manual artizanal

Note

Meserii

Tâmplar


Léon Gouvenin, né le  à Fontainebleau et mort le  dans la même ville, est un architecte français.

Biographie

Origines
Léon Louis Adrien Gouvenin naît le  à midi, dans la ville de Fontainebleau (Seine-et-Marne) au domicile de ses parents sis rue Grande. Il est le fils d'Edme Louis Gouvenin (maître maçon) et d'Éloïse Rosalie Havard, mariés l'un à l'autre et alors respectivement âgés de 33 et  à sa naissance.

Carrière et activités
Élève d'Alexis Paccard, il réussit à acquérir une notoriété en Seine-et-Marne. Il devient inspecteur des Bâtiments civils et Palais nationaux et collabore ainsi pendant plusieurs années à la restauration du château de Fontainebleau, sous les ordres d'Alexis Paccard, de Prosper Desbuisson et de Louis Boitte, avec une intervention notable sur la galerie des Cerfs. Aussi, est-il élevé à la  de son grade par arrêté ministériel du . En conséquence de ces travaux, il publie une étude sur cette galerie et une biographie de Paccard. Sa qualité d'architecte inspecteur du palais lui confère aussi le dessin des inscriptions de l'obélisque de Marie-Antoinette pour leur rétablissement dans leur forme originelle, en . Puis, des incidents politiques l'éloignent de fonctions administratives et il se tourne vers la clientèle particulière. Il réalise notamment à Fontainebleau l'école des Sœurs et, en collaboration étroite avec Clovis Normand, le carmel ; à Vaux-sur-Lunain, le château de Villeniard ; de nombreuses restaurations, en particulier d'églises, de châteaux et de chapelles dont celle du château de Bourron.

Il est également expert auprès du Tribunal civil de Fontainebleau et du Conseil de préfecture. Pour ses avis appréciés et cette carrière, il reçoit la médaille de Jurisprudence de la Société de défense mutuelle des architectes en 1912, décernée à La Rochelle en assemblée générale. En outre, il s'implique dans les sociétés professionnelles : il devient membre du Conseil des bâtiments civils de Seine-et-Marne ; membre de la Société de défense mutuelle ; en 1883, est admis à la Société centrale des architectes ; préside deux fois la Société des architectes de Seine-et-Marne. Architecte estimé, il est lui-même passionné par sa profession. Il cesse d'exercer en 1907 mais continue de s'intéresser aux travaux de ses collègues.

Accident et décès
Le , vers midi, Gouvenin est avec son fils dans la rue de la Paroisse, à Fontainebleau. Alors qu'il s'engage dans la traversée de la chaussée pour rejoindre quelqu'un de l'autre côté de la voie, la voiture d'un dénommé Gaston La Chambre vire vers le trottoir en en croisant une autre et heurte Gouvenin qui tombe à terre. Le crâne fracturé (au niveau de l'os temporal), les témoins de la scène s'empressent autour de lui. Il est transporté à sa maison dans la voiture même qui l'a renversé et est empressement soigné par deux médecins. Pourtant jusque-là en bonne santé, il ne retrouve pas connaissance malgré des soins continus et son état empire après une huitaine de jours. Il décède le  à , à l'âge de , dans la ville de Fontainebleau en son domicile sis 110 rue Saint-Merry. Ses obsèques ont lieu le  avec une affluence considérable et son corps est inhumé le même jour au cimetière de la ville.

Références

Annexes

Articles connexes
 Jules Viatte
 Armand Cassagne
 Liste de personnalités liées à Fontainebleau

Liens externes

Naissance en avril 1840
Naissance à Fontainebleau
Décès en avril 1913
Décès à Fontainebleau
Personnalité inhumée au cimetière de Fontainebleau
Architecte français du XIXe siècle
Architecte français du XXe siècle
Architecte lié à Fontainebleau

Léon Gouvenin


Lee Kuan Yew (Singapur, 16. rujna 1923. — 23. ožujka 2015.) - singapurski političar i državnik, poznat kao prvi premijer Singapura. Uživao je ugled jedne od najutjecajnijih osoba u Jugoistočnoj Aziji. Kao jedan od osnivača Stranke narodne akcije, Lee je prepoznat kao otac osnivač nacije, zaslužan za brzi prelazak Singapura iz "države trećega svijeta u razvoju u razvijenu državu prvoga svijeta u okviru jedne generacije" pod njegovim vodstvom.

Rođen je 1923. godine u obitelji singapurskih Kineza. Njegovo studiranje prekinuo je početak Drugog svjetskog rata u Singapuru 1942. godine. Tijekom japanske okupacije bio je činovnik u jednom tekstilnom poduzeću.

Nakon rata otišao je studirati u Englesku. Tamo je diplomirao pravo na Sveučilištu Cambridge. Tijekom boravka u Engleskoj, shvatio je da Englezi tijekom rata nisu bili sposobni obraniti Singapur od japanske okupacije, pa je zaključio da Singapur mora biti nezavisan. Kući se vratio 1949. godine.

Počeo je baviti se politikom 1950.-ih godina, zahtijevajući samoupravu i nezavisnost Singapura od britanske vlasti. Godine 1954. osnovao je nominalno socijalističku Stranku narodne akcije, kako bi na svoju stranu pridobio imućne prokomunističke Kineze. Kada je Singapur dobio samoupravu godine 1959. njegova stranka je dobila izbore i Lee Kuan Yew postao je premijer.

Godine 1963., Singapur je postao dijelom Malezijske Federacije. Dvije godine kasnije, nakon etničkih sukoba između Malajaca i Kineza, Singapur i Malezija su se mirno rastali 9. kolovoza 1965. Istog dana je proglašena Republika Singapur.

U sljedećih 25 godina, Singapur je pod Leejevim vodstvom postao industrijski div Azije i jedna od najprosperitetnijih država u svijetu. Tri stupa njegove politike činili su: nacionalna sigurnost, ekonomija i socijalna stabilnost. Kako bi ojačao suverenost i ugled Singapura u svijetu, Lee je promovirao politiku neutralnosti i nesvrstanosti. S druge strane, mnogi su mu zamjerali autoritarnu unutrašnju politiku.

Godine 1990. pažljivo je pripremio silazak s vlasti, ali je u budućim singapurskim vladama zadržao savjetodavnu ulogu u kabinetima Višeg ili Ministra mentora Singapura. Ovu posljednju funkciju napustio je 2011., i time se povukao iz političkog života Singapura.

Napisao je memoare u dva toma: "Priča o Singapuru", koja obuhvaća povijest države do razlaza s Malezijom 1965. i "Od Trećeg svijeta do Prvog: priča o Singapuru", koja opisuje njegov doprinos preobražaju Singapura u modernu naciju.

Preminuo je 23. ožujka 2015. preminuo je u bolnici u Singapuru od upale pluća.

Izvori

Životopisi, Singapur
Pravnici
Predsjednici
Političari nakon 1989.
Politika Singapura

Lee Kuan Yew


Nikolaus Stein von Kamienski (* 25. Januar 1961 in Essen) ist ein deutscher Regisseur und Drehbuchautor. Er stammt aus einer polnisch-preußischen Adelsfamilie.

Leben
Stein studierte zunächst Gesellschafts- und Wirtschaftskommunikation an der Hochschule der Künste Berlin und von 1992 bis 1994 Filmregie bei Hark Bohm und Alexander Mita an der Universität Hamburg sowie der Hamburg Media School und gewann mit seinem ersten Kurzfilm Vorsicht Sepp! 1984 den Hauptpreis beim Europäischen Kurzfilmfestival.

Bekannt wurde er vor allem durch zahlreiche Tatort-Inszenierungen. Neben zahlreichen Tatort-Folgen führte er bei einer Folge der Hörspielserie Radio-Tatort Regie. Fünfmal wurde er für den Adolf-Grimme-Preis nominiert und dreimal für den "Deutschen Fernsehpreis". Sein Film Die Quittung wurde 2004 mit dem "Deutschen Fernsehpreis" für das "Beste Drehbuch" ausgezeichnet. 2010 erhielt er für Buch und Regie des Films Bis nichts mehr bleibt den Bayerischen Fernsehpreis. Der Film wurde auch mit dem "Norddeutschen Filmpreis" und dem "Prix d´Or" auf dem FIPA-Festival in Biarritz ausgezeichnet.

Neben seiner Tätigkeit als Drehbuchautor und Filmregisseur hat Niki Stein auch am Theater inszeniert und Regie bei Hörspielen geführt. Außerdem lehrt er an der Internationalen Filmschule Köln und der Hamburg Media School.

Filmografie (Auswahl)

Theaterinszenierungen
 2005: "Der Krüppel von Inishmaan", Martin Mc Donagh, Theater Baden-Baden
 2010: "Iphigenie auf Tauris", Johann Wolfgang von Goethe, Staatstheater Mainz

Hörspiele
 zusammen mit Leonhard Koppelmann: Rommel, Ufa (Sony Music) B009J3K4M8
 Helmut Krausser: Nahrungsaufnahme während der Zeitnotphase – Gedankenprotokoll einer Schachpartie, 3. Platz "Hörspiel des Jahres 2008"
 Roland Schimmelpfennig: Krim-Krieg in Wiesbaden, ISBN 978-3-86717-335-3.
 Die Streife, Originalhörspiel dt., Bearbeitung Tatiana Nekrasov, Autor und Regie: Niki Stein, Produktion SWR 2022, 55 Min., Ursendung SWR2 7. Aug 2022.

Veröffentlichungen
 Schneewittchen oder Die Kunst der Entscheidung. In: Regiebekenntnisse, Beatrice Ottersbach, Thomas Schadt (Hg.), ISBN 978-3-89669-673-1
 Unter Piraten. In: FAZ, 20. April 2012
 "Der Klick. In: Neue Rundschau 2015/4, ISBN 978-3-10-809104-0
 Wenn unser starker Arm es will, stehen alle Googles still. In: Tagesspiegel, 14. Dezember 2016
 Ein Schreckensszenario fast wie im eigenen Spielfilm. In: FAZ, 5. Februar 2020
 Der Rest ist Schweigen. In: FAZ, 11. April 2020

Weblinks

 Niki Stein beim Bundesverband Regie
 Niki Stein bei der Agentur Above The Line
 Ein Porträt des Frankfurter Filmemachers Niki Stein beim Filmhaus Frankfurt vom 1. August 2005
 Der liebe Gott wird leuchten mir: Niki Stein über Frankfurt, vom 10. September 2022 (hinter Paywall)

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Künstler (Deutschland)
Niki
Deutscher
Geboren 1961
Mann

Niki Stein


Die Geländeoberfläche ist im deutschen Bauordnungsrecht die Schnittlinie, die das Gelände unmittelbar mit den bzw. allen Außenwänden eines Gebäudes bildet. Sie dient in den jeweiligen Landesbauordnungen der einzelnen Bundesländer als untere Bezugsfläche bei der Bestimmung der Gebäudehöhe und bildet damit die Grundlage für die Einstufung eines Gebäudes in eine Gebäudeklasse und für die Berechnung der Abstandsflächen. Grundsätzlich wird zwischen der natürlichen, der vorhandenen und der festgelegten Geländeoberfläche unterschieden.

Unterscheidung

Natürliche Geländeoberfläche
Dabei handelt es sich um die Geländeoberfläche, die natürlich vorhanden (also "gewachsen") ist und somit nicht durch Aufschüttungen oder Abgrabungen verändert wurde. Sie kann eben oder geneigt sein. Manipulationen der natürlichen Geländeoberfläche, um beispielsweise eine geringere Gebäudeklasse zu erreichen, sind unzulässig. Betrachtet wird allerdings nur der Höhenverlauf des Geländes an allen Außenwänden. Der übrige Geländeverlauf auf dem Grundstücks kann also eine unterschiedliche Höhenlage aufweisen.

Vorhandene Geländeoberfläche
Die vorhandene Geländeoberfläche kann entweder der natürlichen Geländeoberfläche entsprechen oder durch eine rechtmäßig genehmigte oder verfahrensfreie Aufschüttung bzw. Abgrabung entstanden sein. Rechtswidrig entstandene Aufschüttungen oder Abgrabungen finden keine Berücksichtigung und müssen unter Umständen sogar beseitigt werden. Nach einer gewissen Zeit ist allerdings davon auszugehen, dass auch eine rechtswidrig geschaffene Geländeoberfläche als natürliche Geländeoberfläche angesehen wird. So hat beispielsweise der Bayerische Verwaltungsgerichtshof entschieden, dass ein vor 25 bis 30 Jahren aufgeschüttetes Gelände eine neue natürliche Geländeoberfläche bildet.

Festgelegte Geländeoberfläche
Die Geländeoberfläche kann auch auf Antrag oder von Amts wegen im Rahmen eines Verwaltungsaktes festgelegt werden.  Der Verwaltungsakt tritt dabei entweder eigenständig oder in Verbindung mit einem anderen Verwaltungsakt (beispielsweise mit einer Baugenehmigung) auf. Im Verwaltungsakt wird dabei ein rechnerisches Maß festgelegt (beispielsweise als Bezugshöhe über dem Meeresspiegel), das sich vom tatsächlichen Geländeverlauf unterscheiden kann. Notwendig kann eine Festlegung der Geländeoberfläche werden, wenn der natürliche Geländeverlauf unregelmäßig oder nicht mehr feststellbar ist bzw. wenn der Geländeverlauf einer sinnvollen Bebauung entgegensteht oder bestimmte Gestaltungsabsichten bestehen. Die Festlegung kann aber auch dazu dienen, rechtswidrig ausgeführte Bauvorhaben nachträglich zu legalisieren.

Einzelnachweise

Öffentliches Baurecht (Deutschland)

Geländeoberfläche