L'église Saint-Luc de Nantes est située à Nantes dans le département de Loire-Atlantique en France.

Elle est située à l'ouest de la ville, dans le quartier Breil - Barberie, rue Jules Noël. Elle appartient à la paroisse Saint-Luc-Saint-Louis-de-Montfort.

Histoire

La construction du quartier du Breil-Malville en 1963 entraîne la création d'une chapelle temporaire en bois, et un projet d'église. Il se concrétise l'année suivante, selon les plans de l'architecte Pierre Pinsard avec l'aide de l'ingénieur Jean Prouvé.

L'esprit entourant sa conception, selon une interprétation radicalement réformiste du concile Vatican II prônée notamment par le Comité national d'art sacré, est de construire une église qui soit "maison du peuple de Dieu" plus que "maison de Dieu". Le bâtiment doit être polyvalent et pas spécialement un lieu de culte, comme les lieux de réunion des premiers chrétiens ; à l'origine il ne comporte même pas de croix. Le style est épuré et minimaliste à l'extrême.

L'église est inaugurée le  et prend initialement le nom de "Maison du peuple chrétien". Mais la construction de nouveaux aménagements dans le quartier prive rapidement le bâtiment de son utilité pour les réunions d'associations laïques. Le sous-sol qui était censé être occupé par des associations et des commerces reste inoccupé. Finalement il est décidé de rebaptiser l'église "Saint-Luc" et de l'identifier comme telle avec une croix sur la façade.

Après avoir servi pendant plus de 55 années de lieu de culte, notamment par la célébration anticipée de la messe dominicale, le samedi à 18 heure 15, l'édifice est vendu fin 2022 par le diocèse de Nantes à la Mairie de Nantes, laquelle prévoit d'en faire une bibliothèque. La paroisse Saint-Luc-Saint-Louis-de-Montfort, couvrant le quartier Breil-Malville et Saint-Herblain Nord, dispose à compter de janvier 2023 d'un nouveau local sur Nantes, situé au 63, boulevard Pierre-de-Coubertin.

Architecture

Le bâtiment est de style moderne et minimaliste, en béton brut.

Son aspect et agencement intérieur sont modulables en fonction des usages grâce à des panneaux escamotables. Ainsi en semaine la surface peut être réduite à cinquante places, et le dimanche agrandie à 758 places. De même, le chœur de l'église peut être caché par des panneaux, ce qui devait permettre d'utiliser le bâtiment pour des réunions laïques.

Elle reçoit le label « Architecture contemporaine remarquable » en 2014.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des édifices religieux de Nantes

Liens externes
 https://pstlucstlouis.org

Luc
Nantes
Quartier Breil - Barberie

Église Saint-Luc de Nantes


Robert Michael Maitland Stewart, Baron Stewart of Fulham,  (6 November 1906 – 10 March 1990) was a British Labour Party politician, life peer and Fabian Socialist who was a Member of Parliament for 34 years, and served twice as Foreign Secretary in the first cabinet of Harold Wilson.

Early life
The son of Robert Wallace Stewart, author and lecturer, and Eva Stewart née Blaxley, Robert Michael Maitland Stewart was born in Bromley. He was educated at Brownhill Road Elementary School, Catford, Christ's Hospital and St. John's College, Oxford, where he graduated with a first class BA in Philosophy, Politics and Economics in 1929. Whilst at Oxford he was involved in student politics and was elected as President of the Oxford Union for Michaelmas Term 1929. He was also the president of St John's Labour Club that same year.

Stewart began his career as an official in the Royal Household during 1931. He worked for a short period with the Secretariat of the League of Nations, before becoming a schoolmaster, first at the Merchant Taylors' School in London, then at Coopers' Company's School, Mile End, and then at Frome, Somerset. During World War II, Stewart served in the Middle East, joining the Intelligence Corps in 1942, before transferring to the Army Educational Corps in 1943. He was promoted to captain in 1944.

On 26 July 1941 he married Mary Birkinshaw, later Baroness Stewart of Alvechurch; they had no children. They were one of the few couples who both held titles in their own right.

Political career
Stewart had contested the Lewisham West constituency in 1931 and 1935, and Fulham East in 1936; after the war he became MP for Fulham East 1945–55, then for Fulham 1955–74, and Hammersmith, Fulham 1974–79. Soon after his initial election, he was made one of the Lords Commissioners of the Treasury (more commonly known as a junior whip), then a junior minister, as Under-Secretary of State for War (1947–51) and later as Parliamentary Secretary to the Ministry of Supply (May–October 1951). Following Labour's defeat in the 1951 election, Stewart was a rising figure on the shadow front bench, serving as Shadow Minister of Education (1955–59) and then as Shadow Minister of Housing and Local Government (1959–64).

Stewart was Fabian Summer School director in 1952 and lecturer in 1954. He was Fabian New Year School lecturer in 1954–55 and publicist in 1956.  He is listed as a member of the Fabian Society International Bureau Committee during 1957–58 and was mentioned in Fabian News November – December 1964 as a former member of the Fabian Executive Committee.

Government 1964–70
When Harold Wilson became Prime Minister in 1964, Stewart was appointed Secretary of State for Education and Science. He was promoted to Secretary of State for Foreign Affairs in January 1965 after his predecessor Patrick Gordon Walker's bid to regain a House of Commons seat in the 1965 Leyton by-election failed. He was described by the press as relatively unknown to the public but was extremely well known within Fabian socialist circles. He became Secretary of State for Economic Affairs in 1966. From 1966 to 1968, he was First Secretary of State. He returned to the Foreign Office from 1968 to 1970.  As foreign secretary, he was instrumental in supplying arms to support the Nigerian military dictatorship's crushing of the secessionist Republic of Biafra in the Nigerian Civil War (when up to one million people died), later saying "It would have been quite easy for me to say: This is going to be difficult – let's cut off all connexion with the Nigerian Government. If I'd done that I should have known that I was encouraging in Africa the principle of tribal secession – with all the misery that could bring to Africa in the future."

Post-Government
A committed pro-European, Stewart was leader of the Labour Delegation to the Council of Europe in June 1970, and joint president of the Labour Committee for Europe with George Brown and Roy Jenkins. He served as a member of the European Parliament from 1975 to 1976.

Stewart was a supporter of a United Ireland, supporting a peaceful resolution to the partition of Ireland.

Stewart was made a member of the Privy Council in 1964. He was appointed a Companion of Honour (CH) in the 1969 New Year Honours. He retired from the House of Commons in 1979. He was elevated to the House of Lords, being created a life peer with the title Baron Stewart of Fulham, of Fulham in Greater London, on 5 July 1979.

He died at a hospital in London on 10 March 1990, at the age of 83.

References

Bibliography
The Forty Hour Week (Fabian Society), (1936)
Bias and Education for Democracy (1937)
The British Approach to Politics (1938)
Policy and weapons in the nuclear age (1955)
Modern Forms of Government (1959)
An incomes policy for Labour (1963)
Fabian Freeway Rose L. Martin (1966)
Labour and the economy : a socialist strategy (1972)
Life and Labour (1980) – his autobiography
European Security: the case against unilateral nuclear disarmament (1981)

External links

The Papers of Lord Stewart of Fulham and Baroness Stewart of Alvechurch held at Churchill Archives Centre

1906 births
1990 deaths
Alumni of St John's College, Oxford
British Army personnel of World War II
British Secretaries of State for Education
British Secretaries of State for Foreign Affairs
British Secretaries of State for Foreign and Commonwealth Affairs
British Secretaries of State
First Secretaries of State of the United Kingdom
Intelligence Corps officers
Labour Party (UK) MEPs
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
Stewart of Fulham, Michael Stewart, Baron
Life peers created by Elizabeth II
MEPs for the United Kingdom 1973–1979
Members of the Fabian Society
Members of the Order of the Companions of Honour
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Military personnel from Kent
Ministers in the Attlee governments, 1945–1951
Ministers in the Wilson governments, 1964–1970
National Union of Teachers-sponsored MPs
People educated at Christ's Hospital
People from Bromley
Presidents of the Oxford Union
Royal Army Educational Corps officers
Schoolteachers from London
Schoolteachers from Somerset
Spouses of life peers
UK MPs 1945–1950
UK MPs 1950–1951
UK MPs 1951–1955
UK MPs 1955–1959
UK MPs 1959–1964
UK MPs 1964–1966
UK MPs 1966–1970
UK MPs 1970–1974
UK MPs 1974
UK MPs 1974–1979

Michael Stewart, Baron Stewart of Fulham


Falco y Falcó hacen referencia a varios artículos:

Zoología
 Falco, género de aves de presa cuyas especies son comúnmente conocidas como halcones, cernícalos o alcotanes.
 Falco ardosiaceus, especie de ave falconiforme de la familia Falconidae nativa de África.
 Falco berigora, especie de ave falconiforme de la familia Falconidae que vive en Nueva Guinea y Australia.
 Falco chicquera o halcón de cuello rojo, especie de ave falconiforme de la familia Falconidae residente, muy extendida en la India y las regiones adyacentes, así como en el África subsahariana.
 Falco cuvierii, especie de ave falconiforme de la familia Falconidae que se encuentra en el continente africano.
 Falco deiroleucus, especie de ave falconiforme de la familia Falconidae propia del sur al norte de Sudamérica.
 Falco dickinsoni, especie de ave falconiforme de la familia Falconidaees propia del sur y del este de África.
 Falco newtoni, pequeña ave de presa del género Falco, presente en Madagascar y en Aldabra.
 Falco pelegrinoides o halcón de Berbería, especie de ave falconiforme de la familia Falconidae.
 Falco rupicoloides, especie de ave falconiforme de la familia Falconidae propia de África austral y oriental.
 Falco zoniventris, especie de ave falconiforme de la familia Falconidae, el más septentrional de los halcones.
 Falco zoniventris, especie endémica de la isla Madagascar.

Personas
 Falco (músico) (1957–1998), músico austríaco.
 Edie Falco (1963-), actriz estadounidense.
 Federico Falco (1977-), escritor argentino nacido en General Cabrera, Córdoba.
 Jacobo Fitz-James Stuart y Falcó (1878-1953), noble y embajador de España en el Reino Unido durante la dictadura del general Franco.
 Jaime Juan Falcó (1522-1594), humanista, matemático y poeta latino español del Renacimiento.
 Líber Falco (1906-1955), poeta uruguayo.
 Quinto Pompeyo Falcón, político romano del .

Ficción
 Falco Lombardi, personaje de los videojuegos de la saga Star Fox de Nintendo.

Falco (desambiguación)


Izvući kraći kraj je hrvatska izreka koja je nastala iz običaja da za obavljanje nekog neugodnog, opasnog ili teškog posla kandidati za to izvlače šibice ili štapiće iz ruke. Pritom se vidi samo vrh šibice ili štapića, dok je ostali dio skriven. Jednoj od šibica otrgnut je donji kraj pa je zato kraća. Onaj tko izvuče kraću šibicu ili štapić, obavit će predviđeni posao.

Engleska inačica izreke glasi: Short end of the stick (Kraći kraj štapa).

Iz navedenog proizlazi značenje izreke: *Vrlo loše proći u nekom poslu, aktivnosti ili situaciji, biti u nepovoljnijem položaju od nekog drugog ili više drugih osoba, odnosno nadrljati, nastradati, nagrabusiti ili izgubiti.

O toj izreci i njenim drugim varijantama pisao je akademik Stjepan Babić u tekstu "Poznajemo li svoj jezik?" u sklopu njegovih stručno-znanstvenih radova.

Suprotna joj je izreka Izvući deblji kraj, koja se u tom kontekstu danas često krivo interpretira kao nešto loše, a zapravo znači: bolje proći u nekom poslu ili situaciji, odnosno biti u povoljnijem položaju od drugih, ili dobiti veći dio nečega (kolača, novca i dr.). Slično se odnosi na izreku Izvući dulji kraj, koja se rjeđe upotrebljava, a može se odnositi, na primjer, na pobjedu u natjecanju potezanja konopa. Za one koji izgube u potezanju konopa znači da su izvukli kraći kraj, odnosno da im je u ruci ostao kraći kraj užeta.

Izreka Izvući kraći kraj se upotrebljava u svim domenama života – od politike i prava preko športa do gastronomije i narodnih običaja.

Vidi još
 Mudre izreke
 Potemkinova sela
 Veni, vidi, vici
 Regnum regno non praescribit leges

Izvori

Frazeologija

Izvući kraći kraj


البَسْكَوِيت من المخبوزات الغربية، وهو عجين يحلى بخلطه مثلا بالشوكولاتة أو السكر.

أصل الاسم من اللاتينية عبر اللغة الفرنسية المتوسطة، وتعني المخبوز مرتين. في الإيطالية كلمة بيسكوتي (biscotti) تعني أي نوع من الكعك الصغير المحلّى أو المقرمشات.

ويصنع البسكويت من الدقيق والسكر والسمن والماء والمواد الرافعة ومواد محسنة للعجين وإنزيمات ومنتجات حليب بعض المكسرات وروائح والوان وأحماض عضوية مثل الستريك والكاكاو ونخالة القمح ودقيق الارز ومكونات أخرى.

التاريخ
بدأت فكرة إنتاج البسكويت مع الحاجة إلى طعام مغذي، يصلح لفترة طويلة، يسهل تناوله، حمله والتنقل به خاصة في الرحلات البحرية الطويلة التي قد تستغرق شهور وسنوات.

في البداية تم الاعتماد على اصطحاب بعض الحيوانات والطيور في الرحلة مع وجود طاهي ولكن لم تفي بالغرض لأنها كانت تشغل مساحة كبيرة جداً من السفن والمراكب.

لذلك لجأت الجيوش قديماً إلى الصيد أو الاعتماد على المؤن التي يتم العثور عليها في محل خدمتهم.
ومع بداية إدخال الحبوب الغذائية في الطهي ومعرفة الدقيق، باتت مصدراً مهماً للغذاء:

 حيث صنع التجار المصريون خبزاً هشاً من نبات الدخن عرف باسم (عيش الدرة).
 وصنع الرومانيون بسكويت (buccellum)، تم وصفه في كتاب الطهي الروماني للطاهي المعروف (ماركوس غافيوس أبيشيوس) وهو عبارة عن عجينة سميكة من دقيق القمح يتم فردها في صحن ثم تُغلى على النار وعندما تجف وتصبح أكثر صلابة يتم تقطيعها ثم قليها في الزيت حتى تصبح هاشة وتقدم مع العسل أو الفلفل.

أعتقد الكثير من الأطباء الأوائل أن معظم المشكلات الصحية آنذاك كانت متعلقة بالهضم لذلك اقترحوا عدم الإسراف في تناول البسكويت وتقليل الحصة اليومية منه تجنباً للأمراض.

لوحظ في ذلك الوقت أن البسكويت يصبح طرياً وهشاً كلما طالت مدة حفظه لذلك حاول الخبازون صنع بسكويت جاف وأكثر صلابة ومن هنا أصبح الطعام المناسب للتنقل والسفر، فالبسكويت الخاص بالأساطيل البحرية يمكنه تحمل الظروف القاسية ودرجات الحرارة المرتفعة دون أن يفسد، لذلك من أجل الرحلات الطويلة يتم خبز البسكويت أربع مرات بدلاً من اثنتين (الأكثر شيوعاً آنذاك)، وليصبح مناسب للأكل يتم تلين البسكويت بغمره في أجاج، قهوة أو أي سائل أو طهيه في مقلاة مع الطعام.

في عام 1588 كان على متن السفينة البحرية الخاصة بالملكية البريطانية رطل كامل من البسكويت وغالون من الخمر.

يعتبر صموئيل بيبس أول من زود التموين البحري بالعديد من الحصص الغذائية وكان ذلك في عام 1667.

خلال فترة حكم الملكة فيكتوريا بدأ تصنيع البسكويت الخاص بالبحرية الملكية البريطانية آلياً، وكان يُصنع في الورشة الملكية للتموين التي تقع في (كلارينس)، غوسبورت بمقاطعة هامبشاير وكانت تدمغ بحرف من اسم الملكة ويدون عليها رقم الفرن الذي تم خبزها به.

ظل البسكويت على رأس قائمة التموين البحري لسفن البريطانية حتى بداية ظهور الطعام المعلب، حيث تم إضافة اللحم البقري المعلب لأول مرة للقائمة الغذائية في البحرية البريطانية عام 1874.

مراحل تتطور البسكويت
كان البسكويت في بداية ظهوره صلب، جاف وبدون سكر، وكان من المعروف في المخابز انه يتم صنعه بعد الخبز (أي عندما يبرد الفرن)، حيث كان نوع رخيص من الدعم الخاص بالفقراء.

في القرن السابع تعلم طهاة الإمبراطورية الفارسية من أسلافهم تقنيات التسخين وكيفية طهي الخبز المصنوع من البيض، الزبدة والكريمة وطريقة تحليتها بالعسل والفواكه.

ويعتبر من أول أنواع البسكويت المتبل (بسكويت الزنجبيل) وهو نوع من البسكويت مضاف إليه بعض أنواع البهارات، جلبه جورج نيكوبوليس (راهب أرماني) إلى أوروبا عام 1992، وكان الراهب قد ترك (نيكوبوليس) بأرمنيا الصغرى وانتقل للعيش في فرنسا بمقاطعة بونداروي بالقرب من مدينة بيثيفيرس وأقام بها لمدة سبع سنوات، وخلال إقامته علم الكهنة الفرنسيين وبعض السكان طريقة صنعه، بسكويت الزنجبيل كان في الأصل عبارة عن كعكة سميكة مصنوعة من التوابل ودبس السكر وكانت تُكلف الكثير لصنعها، لذلك توجهوا إلى صناعة بسكويت الزنجبيل من الفائض من عجين الخبز وكان أرخص ثمناً.

ومع فتح المسلمين لشبة الجزيرة الإيبيرية ويليها الحملات الصليبية ازدهرت تجارة التوابل وانتقلت تقنيات الطهي والمكونات الخاصة بالعرب لجميع أنحاء العالم حتى بلغت شمال أوروبا.

في العصور الوسطي كانوا يصنعون البسكويت من عجينة الخبز مزينة ومتبله ثم يتم خبزه أو من خبز مطهي ثم يضاف له السكر والتوابل ويتم خبزه مرة أخري.

الملك ريتشارد الأول ملك إنجلترا والذي يُعرف ب ريتشارد قلب الأسد جلب معه من الحملة الصليبية الثالثة (1189 – 1192) بسكويت المسلمين وكان مصنوع من دقيق مضاف له الشعير، الذرة ودقيق الفول.
يوجد بعض الكتابات في دير فادستينا التي تعود لعام 1444 والتي تحكي عن طريقة صنع بسكويت الزنجبيل سهل الهضم.

أنواع البسكويت
يوجد أنواع مختلفة من البسكويت من أشهرها:

 بسكويت سادة
 بسكويت الشاي
 بسكويت النشادر
 بسكويت الليمون
 بسكويت البرتقال
 بسكويت الينسون
 بسكويت جوز الهند
 بسكويت بالعسل الابيض
 بسكويت اللوز
 بسكويت القرفة
 بسكويت مالح
 بسكويت بالكاكاو
 بسكويت محشي: من أشهر أنواع البسكويت المحشي:

 البسكويت بالتمر

أضرار البسكويت
يؤدي الاستهلاك المفرط للبسكويت إلى الإصابة بمرض السكري والبدانة وغيره من الأمراض وذلك لأنه يحتوي على كميات كبيرة من السكر والسمن.

مقرمشات
يحب الكثير من الناس أكل البسكويت المقرمش. ويفضلونه بصفة خاصة أن يكون «بدرجة» قرمشة معينة. لهذا تعمل مصانع البسكويت الرائدة على ابتكار أنواع لها خصائص يحبها الجمهور، وينظمون عملية الإنتاج والخلطة بحيث يكون الإنتاج هو البسكويت الذي يفضلهُ المستهلكون، ويحاولون بذلك ليس المحافظة على جمهورهم فقط بل وإغراء آخرين ليتمتعوا بمنتج فريد يسعدوا به في كل مرة، وبنفس الجودة.

المصانع الرائدة في بريطانيا وفرنسا وأمريكا وغيرها تعيين فيزيائي ليقوموا بابتكار أجهزة يمكن بها قياس «درجة قرمشة» الإنتاج، للحفاظ على جودة البسكويت، وكذلك لابتكار بسكويت لذيذ له درجات معينة من القرمشة.

معرض صور

انظر أيضًا
 كوكي.
 فطيرة التين.

مراجع

وصلات خارجية
 طريقة تحضير البسكويت المحشي
 وصفات لعمل البسكويت من موقع شهيّة

أنواع الطعام
بسكويت على الطريقة البريطانية
دخيل فرنسي
سكاكر
مطبخ أوروبي
مطبخ بريطاني

بسكويت


Lepidochrysops hypopolia ist eine vermutlich ausgestorbene Schmetterlingsart aus der Familie der Bläulinge (Lycaenidae). Die Art kam in KwaZulu-Natal und Transvaal in Südafrika vor und ist nur durch drei Männchen bekannt geworden. Weibchen wurden nie gefunden.

Merkmale
Die drei gesammelten Männchen haben eine Flügelspanne von 19 bis 20 mm. Die Oberseite ist stumpf violettblau mit einem schmalen braunen Saum. Die Oberseite der Vorderflügel hat einen deutlichen Medianfleck, während die Oberseite der Hinterflügel einen schmalen schwarzen Fleck aufweist, der oberhalb des Analwinkels von einem ockergelben Halbmond begrenzt ist.

Lebensraum
Die Art wurde auf Grünland gefunden.

Entdeckungsgeschichte und Status
Die ersten beiden Männchen wurden am 21. September 1870 von Walter Morant bei Blue Bank nahe Ladysmith, KwaZulu-Natal in der Umgebung der Drakensberge gesammelt. Das dritte Männchen wurde 1879 von Thomas Ayres bei Potchefstroom, Transvaal entdeckt. Die Exemplare von Morant befinden sich im Natural History Museum in London. Das Exemplar von Ayres ist im South African Museum in Kapstadt aufbewahrt. Seit 1879 wurde kein weiteres Exemplar mehr gefunden. Die Gründe für das Verschwinden dieses Schmetterlings sind unbekannt. Es gab Spekulationen, dass es sich bei Lepidochrysops hypopolia um chemisch geblichene Exemplare der nahe verwandten Art Lepidochrysops praeterita handeln könnte. Jedoch sind die Oberseiten nicht geblichen und die Außenränder der Vorderflügel sind mehr konvex als bei den Männchen von Lepidochrysops praeterita.

Literatur
 Stephen F. Henning & Graham A. Henning: South African Red Data Book Butterflies A report of the Committee for Nature Conservation Research, National Programme for Ecosystem Research. South African national scientific programmes report; No. 158, 1989: S. 132 ISBN 0-7988-4511-2
 G.A. Henning, R.F. Terblanche & J.B. Ball (Hrsg.): South African Red Data Book: Butterflies. SANBI Biodiversity Series 13, South African National Biodiversity Institute, Pretoria, 2009:S. 54–55 ISBN 978-1-919976-51-8.
 Roland Trimen & James Henry Bowker: South-African Butterflies: A Monograph of the Extra-Tropical Species Volume 2: Erycinidae and Lycaenidae., 1887 (Nachdruck beim Verlag BiblioBazaar, 2009):S. 30–31. ISBN 978-1-115-12153-8

Weblinks

Bläulinge
Lycaenidae
Neuzeitlich ausgestorbenes Insekt

Lepidochrysops hypopolia


පසු ප්‍රක්ෂේපනය යනු විශාල තිර රූපවාහිනී සංදර්ශක තාක්ෂණික ක්‍රමයකි. බොහෝමයක් ඉතා විශාල තිර සහිත ටීවී (අඟල් 200 දක්වා හෝ ඊට වඩා වැඩි) පසු ප්‍රක්ෂේපණය යොදා ගනී. මෙහි ප්‍රභේදනයක් වන්නේ සමානම තාක්ෂණයක් යොදා ගන්නා තිරයකට ප්‍රක්ෂේපණය කෙරෙන වීඩියෝ ප්‍රක්ෂේපකයයි.

1970 පමණ සිට ප්‍රක්ෂේපණ රූපවාහිනී වාණිජමය වශයෙන් මිළ දී ගැනීමට තිබූ නමුත් එම කාලය වන විට එයට CRT හි රූපවල තියුණු බව සමඟ ගැලපීමට නොහැකි විය. නූතන ආකෘති විශාල ලෙස වර්ධනය වී ඇති අතර මිළ අධික කාර්යක්ෂම HDTV විශාල තිර සංදර්ශක සපයයි. තවමත් LCD හා ප්ලස්මා පැතලි තිරවලට වඩා ඝනකම් නූතන පසු ප්‍රක්ෂේපණ රූපවාහිනී එහි මුල් කාලීන රූපවාහිනීවලට වඩා කුඩා පාදයකින් යුක්ත වන අතර බිත්තියෙහි එල්ලීමට තරම් සැහැල්ලු වේ.

ප්‍රක්ෂේපණ රූපවාහිනීවල ප්‍රක්ෂේපණ පද්ධති වර්ග තුනක් භාවිතා වේ. CRT ප්‍රක්ෂේපක එයින් මුල්ම වර්ගය වූ අතර ඒවා අඟල් 40 පසු කර යාමට සමත් වූ ප්‍රථම රූපවාහිනිය වේ. එය ප්‍රමාණයෙන් විශාල වූ අතර සමීප පරාසවල දී රූප අපැහැදිලි වේ. නවීන තාක්ෂණික ක්‍රමවලට DLP (පරාවර්තී ක්ෂුද්‍ර දර්පන චිප) හා LCD ප්‍රක්ෂේපක ඇතුළත් වේ. LCoS , LCD ප්‍රක්ෂේපක තාක්ෂණික ක්‍රම වර්ගය 1080p විභේදක බලයක් ලබා ගැනීමට හැකියාව ඇත. උදාහරණ: සෝනි හි SXRD, JVC හි D-ILA, හා මයික්‍රො ඩිස්ප්ලේ කෝපරේෂන්හි ලික්විඩ් ෆිඩලිටි හි ඇතුළත් වේ.

2005 දී හා 2006 දී වඩා මිළ අධික LCD රූපවාහිනි ප්ලස්මා පැතලි තිර රූපවාහිනිවලට වඩා ප්‍රචලිත වූ නමුත් LCD වල මිළ පහත වැටීම හා දියුණු වීම් සෝනි, පිලිප්ස්, ටොෂීබා හා හිතාචි ආයතන ඔවුන්ගේ පෙළ ගැස්වීම්වලින් පසු ප්‍රක්ෂේපණ රූපවාහිනී ඉවත් කිරීමට සැලසුම් කිරීමට හේතු වී ඇත. වර්තමානයේ සැම්සුං, මික්ෂුබිෂි, RCA , පැනසොනික් හා JVC වෙළෙද පොළෙහි රැඳී සිටී. මුල් කාලීන පසු ප්‍රක්ෂේපන රූපවාහිනීවල විශාල බවින් අදහස් කළේ ඒවා බිත්තියෙහි එල්ලිය නොහැකි බවයි. බොහොමයක් පැතලි තිර පාරිභෝගිකයින් ඔවුන්ගේ රූපවාහිනී බිත්තිවල නොඑල්ලූ නමුත් එසේ කළ හැකි වීම ප්‍රධාන විකුණුම් ලකුණක් සේ සැලකූහ.

සටහන්

රූපවාහිනිය

පසු ප්‍රක්ෂේපණ රූපවාහිනී


Die Route nationale 750, kurz N 750 oder RN 750, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen La Celle-Saint-Avant und Le Blanc verlief. Ihre Länge betrug 59 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 750 auf WikiSara (französisch)

750
Straße in Centre-Val de Loire
Straße in Nouvelle-Aquitaine

Route nationale 750


Tarbek er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Bornhöved i den nordlige del af Kreis Segeberg. Kreis Segeberg ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Tarbek ligger omkring 22 km øst for Neumünster. Nordvest for Tarbek krydser motorvejen A21 og Bundesstraße B430. Fra 1911 til 1961 var Tarbek station på jernbanen mellem Kiel og Segeberg.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side   på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Segeberg

Tarbek


අම්මා යනුවෙන් හඳුන්වනු ලබන්නේ ඉන්දියානු සංත්‍රාස, අපරාධ නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. මෙම කතාමාලාව විකාශය ආරම්භ වූයේ 2016 ජූනි 25 දින වන අතර, සී ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ එය විකාශය කෙරේ. මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාව නිර්මාණය කරන ලද්දේ ෆර්හාන් පී. සම්මා විසිනි. සිකුරාදා සිට ඉරිදා දක්වා විකාශය වන මෙම කතාමාලාව පුරා පැයක් විකාශය වේ. මෙම කතාමාලාව සඳහා පාදක වී ඇත්තේ මුම්බායි පාතාල නායිකාවක ලෙස ප්‍රකට ජෙනාබායි දරුවාලිගේ දිවිය යැයි විශ්වාස කෙරේ.<ref>{{cite news|url=http://timesofindia.indiatimes.com/tv/news/hindi/TV-show-Amma-based-on-the-life-of-Mumbais-female-don-Jenabai/articleshow/52479523.cms|title=TV show Amma based on the life of Mumbai's female don Jenabai?|publisher="The Times of India|accessdate=29 May 2016}}</ref> මෙම කතාමාලාවේ කථා පුවත රචනා කරන ලද්දේ ආලෝක් උපධ්‍යාය විසිනි. මෙහි නිර්මාණ අධ්‍යක්ෂකවරයා ද ෆර්හාන් පී. සම්මා ය. මෙය නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ අසීෆ් ෂෙයික් සමග ෆර්හාන් පී. සම්මා විසින් සෝල්ට් මීඩියා LLP යන සන්නාමය යටතේ ය. සෝල්ට් මීඩියා LLP සමාගමේ නිෂ්පාදනයක් වුව ද, මෙය බෙදාහරිනු ලබන්නේ සී එන්ටර්ටේන්මන්ට් එන්ටර්ප්‍රයිසස් ආයතනය විසිනි. මෙය සඳහා පසුබිම් වී ඇත්තේ ඉන්දියාවේ මුම්බායි නගරයයි.

මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාවේ එක් පරම්පරාවක ඉදිරියට මෙම කථාව ගලා යන තෙක් මෙම කතාමාලාවේ ප්‍රධාන කාන්තා චරිතය නිරූපණය සඳහා  ඌර්වෂි ෂර්මා නම් නිළිය යොදා ගැනිණි. වර්තමානය වන විට එහි ප්‍රධාන නායිකා චරිතය නිරූපණය කරනු ලබන්නේ ෂබානා අස්මි විසිනි. මෙම කතාමාලාවේ ෆයිසාල් කුරේෂිගේ චරිතය නිරූපණය කරන්නේ අෂ්මිත් පටෙල් විසින් වන අතර, යුවිකා චෞධරි විසින් ප්‍රධාන කථා නායිකාවගේ දියණිය වන රෙහානා ෂෙයික්ගේ චරිතය නිරූපණය කරනු ලබයි.

කථාපවත
මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාව මගින් දිග හැරෙන්නේ දශක පහක කාලයක් පුරා මුම්බායි නගරයේ පාතාල රැජිනියක ලෙස කටයුතු කළ ජෙනාබායි දරුවාලි නැමැති තැනැත්තියගේ ජීවන පුවතයි. මීට අමතරව මෙමගින් අම්මාගේ දියණිය වන රෙහානා සහ අම්මාගේ විශ්වාසවන්ත මිනිසකු වන ෆයිසාල් අතර ඇතිවන ප්‍රේම සම්බන්ධතාව ද නිරූපණය වේ. ඔවුනට විවිධ බාධා සහ පරීක්ෂාවන්ට මුහුණ දීමට සිදුවන අතර, එමගින් අම්මා ඔවුන්ගේ සම්බන්ධයට ඉඩ ලබාදෙන්නී ය. කෙසේ හෝ ඔවුනට විවාහ වීමට අවස්ථාව හිමි වේ. මීට අමතරව මෙම කතාමාලාව තුළින් තවත් අතුරු පෙම් පුවතක් ද දිග හැරෙයි. එනම් රෙහානාගේ සොයුරිය වන සරස්වතී සහ ඇගේ පාසල් සගයකු වන අතුල් අතර ඇති වන පෙම් සබඳතාවයයි. ඔවුන්ගේ මෙම සම්බන්ධතාව පිළිබඳ දැන ගැනීමෙන් පසු අම්මා ක්‍රියා කරන ආකාරය ප්‍රධාන වශයෙන්ම කථාවේ ඉතිරි කොටස මගින් දිග හැරේ.!!!!

චරිත නිරූපණය
ෂබානා අස්මි, සීනත් ෂෙයික් ලෙස (ජෙනාබායි දරුවාලි චරිතය පාදක කොටගෙන නිමවූවකි)
නිෂිගන්ධා වාඩ්, අන්නාගේ වැන්දඹුව ලෙස
අෂ්මිත් පටෙල්, ෆයිසාල් කුරේෂි ලෙස
යුවිකා චෞධරි, රෙහානා ෂෙයික් ලෙස
නවාබ් ෂා, හයිදර් අලි ක්වාසි ලෙස (හජ්ජි මස්තාන් චරිතය පාදක කොට නිමවූවකි)
ෂවාර් අලි  පර්වේස් ඛාන් ලෙස
දීප්රාජ් රානා, කබීර් ලාල් ලෙස (කරීම් ලාලා චරිතය පාදක කොටගෙන නිමවූවකි)
සාකීර් හුසේන්, පොලිස් කොමසාරිස් කේ. එන්. දයාල් ලෙස
මේඝ්නා නායිදු, හනාන් ලෙස
රාජ් ඛේර්, ෆාකීර් ලෙස
 සිකන්දර් ඛාර්බාන්ඩා, අතුල් ලෙස
 සොනාල් පරිහාර්, ඝසාලා ලෙස
 ජිතේන්ද්‍ර බොහාරා, තරීක් ලෙස
 ශෂී කිරාන්

පෙර චරිත
ඌර්වෂි ෂර්මා, සීනත් ෂෙයික් ලෙස (ජෙනාබායි දරුවාලා චරිතය පාදක කොටගෙන නිමවූවකි)
අමන් වර්මා, ෂේකරන් "අන්නා" ෂෙට්ටි ලෙස (වරදරාජන් මුදලියාර්'' චරිතය ඇසුරෙනි නිමවූවකි)
නේහා චන්ද්‍රා
අෂ්රෆ් කරීම්, නායීම් ලෙස
නසීර් ඛාන්, අබ්බාස් ෂෙයික් ලෙස
ජීතු වර්මා, ඉන්‍ස්පෙක්ටර් පී. කේ. ප්‍රජාපතී ලෙස

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
බාහිර සබැඳි

2010 දශකයේ ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
2016 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
හින්දි-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය
ඉන්දියානු නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලා
මුම්බායි පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී වැඩසටහන්
සී ටීවී රූපවාහිනී කතාමාලා
ඉන්දියානු කාලාන්තර රූපවාහිනී කතාමාලා

අම්මා (හින්දි රූපවාහිනී කතාමාලාව)


L'Alliance démocratique ample ( : Alianza Democrática Amplia) (ADA) est un parti politique colombien fondé en 2018 sous le nom de Consejo Comunitario La Mamuncia. La même année, son candidat, Hernán Banguero, devient représentant à la Chambre des représentants pour le siège spécial pour les communautés afro-colombiennes, cependant ce dernier se sépare du Conseil communautaire provoquant un procès. Lors des élections régionales colombiennes de 2019, Elle devient l'Alianza Democrática Afrocolombiana et accorde son investiture à près de  candidats dans plus de 26 départements de la Colombie. Dans la perspective des élections législatives et présidentielle de 2022, l'ADA s'est ralliée au Pacte historique.

Notes

Parti politique en Colombie
Parti politique fondé en 2018

Alliance démocratique ample


Dracaena surculosa es una especie de planta de la familia de las asparagáceas, anteriormente incluida en las ruscáceas. Se encuentra en África tropical en Ghana y el delta del Níger.

Descripción
Es un arbusto con tallos delgados de hasta 25 metros de altura, poco ramificado, los brotes jóvenes aparecen blancos y alcanzan una altura considerable antes de las hojas, las flores blancas se producen en inflorescencias esféricas, y son fragantes: Las frutas son rojas.

Taxonomía
Dracaena surculosa fue descrita por John Lindley y publicado en Botanical Register; consisting of coloured . . . 14: t. 1169, en el año 1828.
Etimología
Ver: Dracaena

surculosa: epíteto latíno que significa "brotes jóvenes".
Variedades aceptadas
Dracaena surculosa var. maculata Hook.f.
Dracaena surculosa var. surculosa
Sinonimia Draco surculosa (Lindl.) Kuntze	Pleomele surculosa (Lindl.) N.E.Br.var. maculata Hook.f.Dracaena interrupta Harv. ex Loudon	Dracaena surculosa var. capitata Heppervar. surculosaDracaena godseffiana Sander ex Mast.Nemampsis ternifolia Raf.	Pleomele godseffiana'' (Sander ex Mast.) N.E.Br.

Referencias

surculosa
Plantas descritas en 1828
Flora de África tropical
Plantas descritas por Lindley

Dracaena surculosa


الجورة (الجورا) قرية  فلسطينية من قرى عسقلان تقع على الساحل الفلسطيني، احتلها اليهود بتاريخ 5 نوفمبر 1948 ضمن الأراضي الفلسطينية التي استولوا عليها.

الجغرافيا
تقع الجورة على شاطئ البحر الأبيض المتوسط على بعد 2 كم غرب مدينة مجدل عسقلان وعلى بعد 21 كم شمال مدينة غزة عند التقاء دائرة 31و40 شمالاً وخط طول 34و35 شرقاً، وقد كانت على مدى تاريخها الطويل ذات شأن اقتصادي بسبب مينائها البحري وموقعها الاستراتيجي القريب من الحدود المصرية ومواجهتها للقادمين من البحر تجارا وغزاة، وقد كانت منذ القدم محطة هامة من سلسلة المحطات الممتدة على طول السهل الساحلي الفلسطيني، حيث اعتادت القوافل التجارية والحملات العسكرية المرور بها للراحة والتزود بالمؤن. وفي العصر الحديث أصبحت محطة هامة لخط سكة حديد القنطرة حيفا، كما يمر بها الطريق المعبد الرئيسي الذي يخترق فلسطين من الجنوب إلى الشمال على طول الساحل.
بها مقام رأس الحسين الذي كان مزارًا من العصر الفاطمي يقع على تل خارج الجورة والذي اشتهر بأنه كان يحمل رأس الحسين بن علي؛ دمره الجيش الإسرائيلي سنة 1950، ويعتقد أن عملية الهدم كانت مرتبطة بالجهود المبذولة لطرد العرب الفلسطينيين المتبقين في المنطقة.

التاريخ
سميت بجورة عسقلان لتمييزها عن القرى الأخرى ذات نفس الاسم، أنشئت فوق بقايا قرية قديمة من الفترة الرومانية عرفت باسم جاغور، تظهر القرية بالوثائق العثمانية العائدة للقرن السادس عشر تحمل اسم جورة الحجة وكانت تقع ضمن لواء غزة، وعدد سكانها 253 نسمة، زار الرحالة الشامي المتصوف مصطفى البكري الصديقي المنطقة. كان شكلها مستطيل كان لهم سوقا مسجدا ومضافة ومدرسة الحقت بها عام 1919 ودرس فسها 206 طالبا في أربعينيات القرن الماضي، كان يعقد فيها موسم سنوي يأتيه الناس من لواء غزة للسباحة وحضور الاحتفالات الدينية، اعتمدت القرية على صيد الأسماك والطيور وكانت تملك القرية أشجار حمضيات وعنب ومشمش وتفاح ولوز، كان 481 دونم مخصص للحمضيات والموز، و2795 مخصصا للحبوب 7198 دونما مرويا أو مخصصا للبساتين وكان يعمل سكانها أيضا بصناعة شبكات الصيد والسلال وتعتبر الجورة من أهم مراكز الصيد في فلسطين وكانت قد اشتهرت في الماضي في تصدير التفاح للقدس والتين لغزة، الجورة من المساكن القديمة بجوار مدينة عسقلان التاريخية. وهي مركز فلسطين في زمن فتح عمر بن العاص لفلسطين. عام 1922 سكن في الجورة 1326 نسمة بلغوا 1752 نسمة عام 1931 بينهم 863 من الذكور و889 من النساء، وفيها 896 بيتا وعام 1945 قدر عدد سكانها 2420 نسمة.

احتلال القرية
كانت الجورة من أوائل الأهداف التي قصفتها الطائرات الإسرائيلية، في عملية يوآف في 15 تشرين الأول/أكتوبر عام 1948

القرية اليوم
لم يبق منها سوى منزل واحد، تنتشر بها شجيرات العوسج والعليق على أقسام من الموقع، امتدّت مدينة أشكلون على أراضي القرية وغطتها

أعلام
 أحمد ياسين
 سعيد صيام
 صلاح البردويل
 سعيد المسحال

انظر أيضاً
قائمة المدن والقرى الفلسطينية التي طرد منها سكانها خلال حرب 1948

مراجع

قرى فلسطين
قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قضاء غزة

الجورة (عسقلان)


Animal Kingdom es una película de 2010 escrita y dirigida por David Michôd, y protagonizada por Ben Mendelsohn, Joel Edgerton, Guy Pearce, Luke Ford, Sullivan Stapleton, Jacki Weaver y James Frecheville. La película recibió varios premios y nominaciones con Weaver recibiendo múltiples premios por su actuación.

Elenco
 Ben Mendelsohn como Andrew 'Pope' Cody.
 Joel Edgerton como Barry 'Baz' Brown.
 Guy Pearce como Nathan Leckie.
 Luke Ford como Darren Cody.
 Jacki Weaver como Janine 'Smurf' Cody.
 Sullivan Stapleton como Craig Cody.
 James Frecheville como Joshua 'J' Cody.
 Dan Wyllie como Ezra White.
 Anthony Hayes como Det. Justin Norris
 Laura Wheelwright como Nicky Henry.
 Mirrah Foulkes como Catherine Brown.
 Justin Rosniak como Det. Randall Roache
 Susan Prior como Alicia Henry.
 Clayton Jacobson como Gus Emery.
 Anna Lise Phillips como Justine Hopper.

Referencias

Películas ambientadas en Australia

Animal Kingdom (película)


Labirintul (titlu original: Labyrinth) este un film american muzical fantastic de aventură din 1986 regizat de Jim Henson. Rolurile principale au fost interpretate de actorii David Bowie și  Jennifer Connelly.

Prezentare

Distribuție
 Jennifer Connelly ca Sarah Williams, o fată de 15 ani care intră în labirint pentru a-și recupera fratele ei vitreg, pe bebelușul Toby
 David Bowie ca Jareth Regele Goblin, conducătorul Goblinilor. El îl duce pe Toby în labirintul său la dorința lui Sarah, se îndrăgostește de ea și îi cere să fie consoarta lui
 Toby Froud ca Toby Williams. Fratele vitreg al lui Sarah
 Christopher Malcolm ca Robert, tatăl lui Sarah
 Shelley Thompson ca Irene, mama vitregă a lui Sarah
 Natalie Finland ca zânele labirintului - numeroase zâne înșelătoare cu picioarele goale care locuiesc în Labirint.

Voci
 Brian Henson ca vocea lui Hoggle, un dwarf supus lui Jareth dar care se împrietenește cu Sarah
 Artist Ron Mueck ca vocea lui Ludo, o bestie-miloasă.
 David Shaughnessy ca vocea vulpoiului Sir Didymus, un cavaler curajos.
 David Shaughnessy - vocile pălăriei-pasăre, o pălărie cu cap de pasăre purtată de Înțeleptul (The Wiseman).
 Percy Edwards ca vocea lui Ambrosius, un câine ciobănesc englezesc.
 Timothy Bateson ca vocea  Viermelui
 Michael Hordern ca vocea Înțeleptului (The Wiseman), un individ în vârstă cu aspect uman.
 Denise Bryer ca vocea Doamnei Gunoaielor, o locuitoare a Orașului Gunoaielor
 David Healy ca vocea Mânerului din dreapta ușii,  o componentă a ușii aflate între marginea labirintului și pădure.
 Robert Beatty ca vocea Mânerului din stânga ușii,  o componentă a ușii aflate între marginea labirintului și pădure.
 Kevin Clash ca vocea Flăcării (Firey) #1, conducătorul aparent al Flăcărilor
 Charles Augins ca vocea Flăcării #2, prima Flacără care îi cade capul.
 Danny John-Jules ca vocea Flăcării #3, singura Flacără cu mustață.
 Danny John-Jules interpretează și vocea Flăcării  #4
 Richard Bodkin ca vocea Flăcării #5, prima Flacără care îi sare capul în sus și în jos.

Vocile celor Patru Gardieni sunt interpretate de Anthony Jackson, Douglas Blackwell, David Shaughnessy și Timothy Bateson

Vocile goblinilor sunt interpretate de Michael Attwell, Sean Barrett, Timothy Bateson, Douglas Blackwell, John Bluthal, Brian Henson, Anthony Jackson, Peter Marinker, Ron Mueck, Kerry Shale și David Shaughnessy.

Păpușari
 Shari Weiser ca Hoggle (interpretări în costum)
 Brian Henson ca Hoggle (interpretări faciale)
 Ron Mueck și Rob Mills ca Ludo
 Dave Goelz și David Barclay ca Sir Didymus
 Steve Whitmire și Kevin Clash ca Ambrosius
 Karen Prell ca Viermele (The Worm)
 Frank Oz ca Înțeleptul (The Wiseman)
 Dave Goelz ca Pălăria-Pasăre a Înțeleptului
 Karen Prell ca Doamna Gunoaielor
 Steve Whitmire, Kevin Clash, Anthony Asbury și  Dave Goelz ca cei Patru Gardieni
 Kevin Clash, David Barclay și  Toby Philpott ca Flacără (Firey) #1
 Karen Prell, Ron Mueck și  Ian Thom ca Flacără #2
 Dave Goelz, Rob Mills și Sherry Ammott ca Flacără #3
 Steve Whitmire, Cheryl Henson și Kevin Bradshaw ca Flacără 4
 Anthony Asbury, Alistair Fullarton și Rollie Krewson ca Flacără 5
 Anthony Asbury ca Mânerul Drept al Ușii
 Dave Goelz ca Mânerul Stâng al Ușii

Jonglerul Michael Moschen a realizat jongleriile complicate ale globului de cristal deținut de Jareth.

Sodlații Goblini sunt interpretați de Marc Antona, Kenny Baker, Michael Henbury Ballan, Danny Blackner, Peter Burroughs, Toby Clark, Tessa Crockett, Warwick Davis, Malcolm Dixon, Anthony Georghiou, Paul Grant, Andrew Herd, Richard Jones, John Key, Mark Lisle, Peter Mandell, Jack Purvis, Katie Purvis, Nicholas Read, Linda Spriggs, Penny Stead și Albert Wilkinson.

Goblinii sunt interpretați de Don Austen, Michael Bayliss, Martin Bridle, Fiona Beynor Brown, Simon Buckley, David Bulbeck, Sue Dacre, Geoff Felix, Trevor Freeborn, Christine Glanville, David Greenaway, Brian Henson, Jim Henson, Brian James, Jan King, Ronnie Le Drew, Terry Lee, Christopher Leith, Kathryn Mullen, Angie Passmore, Michael Petersen, Nigel Plaskitt, Judy Preece, Michael Quinn, Gillie Robic, David Rudman, David Showler, Robin Stevens, Ian Tregonning, Mary Turner, Robert Tygner, Mak Wilson și Francis Wright.

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme fantastice din anii 1980

Filme din 1986
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Jim Henson
Filme muzicale
Filme fantastice din anii 1980
Filme TriStar Pictures
Filme pentru copii
Filme cu păpuși
Filme de aventuri
Filme Lucasfilm

Labirintul (film din 1986)


Die Estoril Open 1993 fanden vom 29. März bis 5. April 1993 statt und waren die vierte Auflage des Tennis-Sandplatzturnieres im portugiesischen Oeiras. Das Turnier zählte zur World Series und war Bestandteil der ATP Tour (siehe ATP Estoril).

Das Turnier wurde im Herreneinzel und Herrendoppel ausgetragen. Im Einzel traten 32 Spieler an, im Doppel 16 Spielerpaare.

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks
 Offizielle Homepage des Turniers
 Turnierplan Einzel auf der ATP-Homepage
 Turnierplan Doppel auf der ATP-Homepage

Turnier der ATP Tour 1993
Tennisturnier in Oeiras

Estoril Open 1993


10484 Hecht este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10484 Hecht este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,32 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 5,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Familia  Vesta

Obiecte astronomice descoperite în 1983
Centura de asteroizi

10484 Hecht


Kaoliang liquor, Gaoliang liquor or Sorghum liquor is a strong distilled liquor of Chinese origin made from fermented sorghum. It is a type of light-aroma Baijiu. The liquor originates from Dazhigu (, located east of Tianjin), first appearing in the Ming Dynasty and is widely consumed across northern China in provinces such as Hebei, Shaanxi, and Shandong. It is primarily made and sold in China and Taiwan, but is also popular in Korea, where it is called goryangju (hangul: ; hanja: ) or bbaegal (which originates from the Chinese character ). Kaoliang ranges usually between 38 and 63 percent alcohol by volume. At present, world's highest alcohol content of kaoliang liquor is up to 92% produced by Chyi Leh Wei Distillery () in Taiwan.

Famous brands from Taiwan

Kinmen Kaoliang Liquor is one of the most popular brands of kaoliang in Taiwan. As its name indicates, it is produced on the island of Kinmen. The mainstays of the range are the standard 58 percent and 38 percent alcohol bottlings. Kinmen's kaoliang production traces its roots back to the Chinese Civil War when Chinese nationalist general Hu Lien encouraged Kinmenese farmers to grow sorghum to produce hard liquor as importing alcohol from Taiwan caused financial strain. Kaoliang liquor has become an integral part of Kinmen's economy and plays a significant role in the culture of Kinmen.

Yusan Kaoliang Chiew () is produced by the Taiwan Tobacco and Liquor Corporation. It is named after the highest mountain in Taiwan, Yushan. One of the most notable products in the range is an "X.O." kaoliang aged for five years in tanks before bottling.

Matsu Tunnel 88 Kaoliang Liquor () is produced by the Matsu Distillery in Nangan Township, Lienchiang County. The name is derived from the name of an abandoned military tunnel called Tunnel 88 which the distillery took over as storage space for their kaoliang and aged rice wine. All of the distillery's aged kaoliangs are stored in the tunnel for at least five years.

In popular culture
 The 1987 Zhang Yimou film Red Sorghum is set in a rural kaoliang distillery in the Shandong province of China.
 The fictional character Li Kao, from Barry Hughart's award-winning novels Bridge of Birds, The Story of the Stone, and Eight Skilled Gentlemen, is named after kaoliang; his mother died in childbirth while requesting a last drink, and the abbot attending the birth mistook the syllables "Kao...li...kao..." as her intended name for the child. In Bridge of Birds, while telling the story of his birth, Li Kao describes kaoliang as "the finest paint thinner and worst wine ever invented".
 Kaoliang is an important catalyst of the action in the story "New Year's Eve" in Taiwanese writer Pai Hsien-yung's short story collection Taipei People.

See also
Baijiu
Chinese alcoholic beverages
Maotai

References

Baijiu
Chinese alcoholic drinks
Sorghum

Kaoliang liquor


est le premier album du groupe britannique The Housemartins, sorti en juin 1986.

Quatre singles en ont été extraits : Flag Day, Sheep, Happy Hour et Think for a Minute. Les trois derniers sont entrés dans le classement des ventes au Royaume-Uni, culminant respectivement aux ,  et  places.

Le titre fait référence à la ville natale du groupe, Kingston upon Hull, et se présente sous la forme d'un score de football. Il fait également référence à l'affirmation de Paul Heaton selon laquelle les Housemartins n'étaient que le quatrième meilleur groupe de Hull.

En juin 2009 l'album est réédité dans une version Deluxe avec un deuxième CD contenant des titres sortis en face B des singles ou enregistrés lors de sessions pour la BBC Radio 1.

Liste des pistes
Toutes les chansons sont écrites par Paul Heaton et Stan Cullimore, sauf indication contraire.

Version originale (1986)

Édition Deluxe (2009)

Musiciens
D'après le livret du CD

The Housemartins
 Norman Cook : basse, chant
 Hugh Whitaker : batterie, chant
 P.d. Heaton : chant principal, guitare, harmonica, mélodica (sur Flag Day)
 Stan Cullimore : guitare, chant
avec:
 Pete Wingfield : piano sur Flag Day, Get Up Off Our Knees et Lean On Me
 Tony Pleeth : violoncelle sur Over There et Think For a Minute
 Jeffrey Wood : piano sur I'll Be Your Shelter (Just Like a Shelter)

Conception
 David Storey : conception de couverture d'album

Classements hebdomadaires

Certifications

Notes et références

Liens externes
   The Housemartins London 0 Hull 4 (Deluxe Edition) Review sur bbc.co.uk.
 THE HOUSEMARTINS : « London 0 Hull 4 » sur le site Gonzo Music de Gérard Bar-David.

Album certifié disque de platine au Royaume-Uni
Premier album musical sorti en 1986

London 0 Hull 4


Unbearable er en bronzeskulptur af den danske kunstner Jens Galschiøt. Den består af en graf, som viser udviklingen i den globale CO2-udledning og en spiddet isbjørn. Skulpturen blev færdiggjort i 2015 og udstillet i Paris under COP21. Skulpturen er lavet i samarbejde med WWF Danmark.

Overblik
Isbjørnen er spiddet på et olierør, der er formet som en graf, der viser den historiske udvikling i verdens CO2-udledning. Isbjørnen er i naturlig størrelse og er udført i kobber. Grafen viser udledningen siden år 0. Grafen er 20 meter lang. Indtil 1850 er den konstant, men omkring 1850, da CO2-udledningen begyndte at stige som følge af den industrielle revolution, tiltager grafen. Grafen ender i 2015, og fem meter oppe hænger den spiddede isbjørn. Skulpturen blev finansieret af WWF Danmark, en crowdfunding-kampagne og Jens Galschiøt. Kampagnen blev crowdfundet på Kickstarter og indsamlede 72.000 kr.

Udstillinger
Skulpturen blev først udstillet ved en klimademonstration i København, hvor tusinder af mennesker deltog. Efter demonstrationen blev skulpturen udstillet på Cité Universitaire i Paris ved COP21.

I 2016 blev skulpturen udstillet foran Christiansborg i Danmark i samarbejde med partiet Alternativet.

Isbjørnehæren

Jens Galschiøt lavede en happening i Paris under COP21, hvor han og hans medarbejdere var iført isbjørnekostumer. Happeningen var et forsøg på at skabe øget fokus på udledningen af CO2. Paris var i undtagelsestilstand, da happeningen foregik. Det var derfor ikke tilladt for Jens Galschiøt og hans medarbejdere at bære masker. Isbjørnehæren deltog i mange demonstrationer mod klimaforandringer.

Isbjørnehæren var endvidere i aktion under Folkemødet på Bornholm i juni 2016. Happeningen omhandlede, at 10 personer iført isbjørnekostumer skulle gå igennem Folkemødet og gøre opmærksom på klimaforandringer. Happeningen blev dog stoppet af politiet grundet overtrædelse af maskeforbuddet. Dette medførte senere, at Jens Galschiøt indsendte en klage til politiet omkring dette. Denne klage medførte, at Rune Lund fra Enhedslisten stillede den daværende justitsminister Søren Pind omkring dette.

Se også
 COP21
 Jens Galschiøt
 Skulptur
 WWF

Referencer

Skulpturer af Jens Galschiøt
2015 i klimaet
Miljøkunst

Unbearable


Karahüyük, Kalecik - Ankara ili Kalecik ilçesine bağlı mahalle
 Karahüyük, Acıpayam - Denizli ili Acıpayam ilçesine bağlı mahalle
 Karahüyük, Odunpazarı - Eskişehir ili Odunpazarı ilçesine bağlı mahalle
 Karahüyük, Reyhanlı - Hatay ili Reyhanlı ilçesine bağlı mahalle
 Karahüyük, Elbistan - Kahramanmaraş ili Elbistan ilçesine bağlı mahalle
 Karahüyük, Pazarcık - Kahramanmaraş ili Pazarcık ilçesine bağlı mahalle
 Karahüyük, Kocasinan - Kayseri ili Kocasinan ilçesine bağlı mahalle
 Karahüyük, Akşehir - Konya ili Akşehir ilçesine bağlı kasabası
 Karahüyük, Akören - Konya ili Akören ilçesine bağlı mahalle
 Karahüyük, Arguvan - Malatya ili Arguvan ilçesine bağlı mahalle
 Karahüyük, Suruç - Şanlıurfa ili Suruç ilçesine bağlı mahalle

Karahüyük


NGC 114 este o galaxie lenticulară care se află în constelația Balena. A fost descoperită în 23 septembrie 1867 de către astronomul Truman Henry Safford. Are un diametru de aproximativ 49.000 ani-lumină și se află la aproximativ 195 de milioane de ani-luimnă de Pământ.

Note

Legături externe
 NGC 114 pe spider.seds.org
 NGC 114 pe WikiSky

Galaxii lenticulare
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite de Truman Henry Safford
Obiecte astronomice descoperite în 1867

NGC 114


A physical disability is a limitation on a person's physical functioning, mobility, dexterity or stamina. Other physical disabilities include impairments which limit other facets of daily living, such as respiratory disorders, blindness, epilepsy and sleep disorders.

Causes
Prenatal disabilities are acquired before birth. These may be due to diseases or substances that the mother has been exposed to during pregnancy, embryonic or fetal developmental accidents or genetic disorders.

Perinatal disabilities are acquired between some weeks before to up to four weeks after birth in humans. These can be due to prolonged lack of oxygen or obstruction of the respiratory tract, damage to the brain during birth (due to the accidental misuse of forceps, for example) or the baby being born prematurely. These may also be caused due to genetic disorders or accidents.

Post-natal disabilities are gained after birth. They can be due to accidents, injuries, obesity, infection or other illnesses. These may also be caused due to genetic disorders.

Types
Mobility impairment includes upper or lower limb loss or impairment, poor manual dexterity, and damage to one or multiple organs of the body. Disability in mobility can be a congenital or acquired problem or a consequence of disease. People who have a broken skeletal structure also fall into this category.

Visual impairment is another type of physical impairment. There are hundreds of thousands of people with minor to various serious vision injuries or impairments. These types of injuries can also result in severe problems or diseases such as blindness and ocular trauma. Some other types of vision impairment include scratched cornea, scratches on the sclera, diabetes-related eye conditions, dry eyes and corneal graft, macular degeneration in old age and retinal detachment.

Hearing loss is a partial or total inability to hear. Deaf and hard of hearing people have a rich culture and benefit from learning sign language for communication purposes. People who are only partially deaf can sometimes make use of hearing aids to improve their hearing ability.
Speech and language disability: the person with deviations of speech and language processes which are outside the range of acceptable deviation within a given environment and which prevent full social or educational development

Physical impairment can also be attributed to disorders causing, among others, sleep deficiency, chronic fatigue, chronic pain, and seizures.

See also
 Mental disability

References

Further reading
 Danielle Gourevitch & Mirko Grmek. (1998). Les maladies dans l'art antique, Paris.

 Mirko Grmek. (1983). Les maladies à l'aube de la civilisation occidentale, Paris.

 Phys
Disability

Physical disability


Das Pharos Lighthouse ist ein Leuchtturm in Fleetwood, Lancashire, England. Der Leuchtturm, der auch als Upper Light bekannt ist, signalisiert im Zusammenspiel mit dem Beach Lighthouse und dem Wyre Light die Einfahrt in den Hafen von Fleetwood durch das von Sandbänken gekennzeichnete Ästuar des River Wyre. Der Leuchtturm steht mitten in einem Wohngebiet in der Pharos Street, was ihm seinen Namen in Anlehnung an den Pharos Leuchtturm in Alexandria einbrachte.

Der 29 m hohe Leuchtturm wurde 1839 von Decimus Burton und Captain Henry Mangles Denham entworfen und aus Sandstein gebaut. Am 1. Dezember 1840 wurde der Turm in Betrieb genommen.

Der Leuchtturm sendet ein grünes Licht, das 22 km weit sichtbar ist und das, wenn es sich direkt über dem Licht des Beach Lighthouse befindet, auf das Wyre Light hinweist, das 3,7 km vor der Küste auf der North Wharf Bank die Einfahrt in den Schifffahrtskanal des Wyre markiert.

Der Leuchtturm ist ein Baudenkmal, das von English Heritage als Grade-II-Monument geführt wird.

Quellen
 Upper Lighthouse or Pharos bei English Heritage

Leuchtturm in England
Grade-II-Bauwerk in Lancashire
Erbaut in den 1840er Jahren
Leuchtturm in Europa
Fleetwood
Verkehrsbauwerk in Lancashire

Pharos Lighthouse (Fleetwood)


Chirivel , İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden en kalabalık ikinci bölge olan Endülüs'e bağlı; İspanya'nın güneyinde bulunan Almería eyaletine bağlı belediye. 2009 yılındaki nüfusu; 1,854 kişidir. Belediye, 197 km²'lik bir alanı kaplamaktadır.

Nüfus

Kaynak: INE (Spain)

Dış bağlantılar
  Chirivel - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
  Chirivel - Diputación Provincial de Almería

Chirivel


Claude Gruget (né à Paris en  et mort dans cette ville en ) est un traducteur français.

Biographie
Né à Paris dans le , il devient secrétaire de Louis de Bourbon, prince de Condé, et meurt jeune encore vers 1560. Antoine du Verdier dit que Gruget a démontré le désir d'enrichir la langue française en ce qu'il a usé d'un langage naïf et nullement affecté.

Œuvres
On a de lui :

 les Épîtres de Phalaris, mises en vulgaire français, Paris, 1550, in-8° ; réimprimées à Anvers, 1558, in-16, avec les Épîtres d'Isocrates, traduites par Louis de Matha, et le Manuel d'Épictète par Antoine Du Moulin.
 Les Dialogues de Sperone Speroni, traduit de l'italien , Paris , 1551 , in-8° ;
 les Diverses leçons de Pedro Mexía, traduites de l'espagnol, ibid., 1554, in-8°, et avec des Additions, ibid., 1560, et Lyon, 1577, in-8° ; 1580, in-16 ;
 les Dialogues d'honneur, de Giovan Battista Possevino, traduits, de l'italien, Paris, 1557, in-4° ;
 le Plaisant jeu des échecs, traduit de l'italien, Paris, 1560, in-8°.

Il laisse en manuscrit une traduction presque terminée de l'Histoire de Flavio Biondo, et il avait commencé de traduire l'Institution des filles de Lodovico Domenichi, et le Traité de Mathématiques de Pedro Mexía. C'est à Gruget que l'on doit encore la publication de l'Heptaméron de la reine de Navarre Marguerite de Valois.

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Naissance en 1525
Naissance à Paris
Décès en 1560
Décès à Paris
Traducteur français

Claude Gruget


Ante Righi, biskup trebinjsko-mrkanski od 1703. do 1727.
 Antonio Righi (kapetan regent), kapetan regent San Marina 1900. godine

Antonio Righi


Adelopomorpha glabra es una  especie de coleóptero adéfago de la familia Carabidae y el único miembro del género monotípico Adelopomorpha.

Referencias

Enlaces externos
 Adelopomorpha en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Oodini

Adelopomorpha


Cortés is one of the 18 departments of Honduras. The department covers an area of 3,954 km² and, in 2015, had an estimated population of 1,612,762, making it the most populous in Honduras. The Merendón Mountains rise in western Cortés, but the department is mostly a tropical lowland, the Sula Valley, crossed by the Ulúa and Chamelecon rivers.

It was created in 1893 from parts of the departments of Santa Bárbara and Yoro. The departmental capital is San Pedro Sula. Main cities also include Choloma, La Lima, Villanueva, and the sea ports of Puerto Cortés and Omoa.  The Atlantic coast of the Department of Cortés is known for its many excellent beaches.

Cortés is the economic heartland of Honduras, as the Sula Valley is the country's main agricultural and industrial region. US banana companies arrived in the area in the late 19th century, and established vast plantations, as well as infrastructure to ship the fruit to the United States. San Pedro Sula attracted substantial numbers of European, Central American, and Palestinian and Lebanese immigrants.  Industry flourishes in the department, and Cortés today hosts most of the country's assembly plants, known as maquilas.

Municipalities

 Choloma
 La Lima
 Omoa
 Pimienta
 Potrerillos
 Puerto Cortés
 San Antonio de Cortés
 San Francisco de Yojoa
 San Manuel
 San Pedro Sula
 Santa Cruz de Yojoa
 Villanueva

References

Departments of Honduras
States and territories established in 1893

Cortés Department


Ahmet Akif Ağaoğlu (; Aralık 1869, Şuşa - 19 Mayıs 1939, İstanbul), Azerbaycan asıllı Türk siyasetçi, hukukçu, yazar ve gazeteci. Liberal Kemalizmin kurucusuydu.

1930 yılında Türkiye'nin ilk çok partili hayata geçiş denemesinde Serbest Cumhuriyet Fırkası'nın teorisyeni olarak üstlendiği rol ile Türk siyasetine damgasını vurmuş liberal ve Türkçü bir siyasetçidir. Siyasetçiliğin yanı sıra profesyonel gazetecilik, akademisyenlik gibi alanlarda da faaliyet gösteren Ağaoğlu, 1930 öncesinde de Türk düşünce ve siyasi hayatında etkin olmuş bir isimdir.

Hayatının Bakü'de geçen on yıllık döneminde Azerbaycan Türkleri arasında milliyetçilik ve Türkçülük bilincinin gelişmesi için çalışmıştır.

İkinci Meşrutiyet'in ilanından sonra İstanbul'a gelip Türk Yurdu ve Türk Ocağı cemiyetlerinin kurucuları arasında yer almış; Ziya Gökalp, Yusuf Akçura gibi isimlerle birlikte Türkçülük akımının önderleri arasına girmiştir.

Türk Kurtuluş Savaşı döneminde Ankara'ya giderek mücadeleyi destekleyen; TBMM'de II. ve III. dönem milletvekili olarak görev yapan Ahmet Bey, Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşu sırasında devletin kurucusu Mustafa Kemal'e devrimler konusunda danışmanlık yapmıştır.

1930'daki Serbest Cumhuriyet Fırkası'nın içindeki ağırlığı, görüşleri ve faaliyetleri ile partinin kurucusu Fethi Bey'in yanındaki en önemli isimdir. Parti kapandıktan sonra aktif siyasetten çekilen Ahmet Ağaoğlu, ölümüne kadar yazılarıyla milliyetçiliği ve liberal düşünceyi savunmaya devam etmiştir.

Türkiye'nin ilk kadın avukatı Süreyya Ağaoğlu'nun, eğitimci ve milletvekili Tezer Taşkıran'ın, elektrik yüksek mühendisi ve iş insanı Abdurrahman Ağaoğlu'nun; siyasetçi, edebiyatçı ve hukukçu Samet Ağaoğlu'nun ve tıp doktoru Gültekin Ağaoğlu'nun babasıdır.

Yaşamı
1869 yılında Azerbaycan'ın Karabağ bölgesindeki Şuşa kentinde doğdu. Doğum adı Ahmet Ağayev'dir. Babası Hasan Ağayev (Mirze Hesen); annesi Sarıca Ali adlı göçebe bir kavimden Taze Hanım'dır. Aile fertleri Şuşa asilzadelerindendi ve ulema sınıfına mensuplardı.

Babası onun bir İslam bilgini olarak yetişmesini istiyordu ama o babasından habersiz bir Rus okuluna yazıldı. Ermenilerin devam ettiği, çok az Türk öğrencinin kaydolduğu bu okulda modern bir eğitim aldı ve mezuniyetinden sonra 1884'te daha yüksek dereceli bir Rus okuluna kaydoldu. Rus okullarında gördüğü eğitim sayesinde Rus ve dünya kültürünü yakından tanıdı. 1887'deki mezuniyetinin ardından 1888'de Petersburg'daki Mühendislik Enstitüsü'ne kaydoldu. Altı ay sonra gözlerindeki rahatsızlık nedeniyle tahsiline ara verip yurda dönmek zorunda kalan Ahmet Bey, yarım kalan tahsilini tamamlamak üzere 1889'da Paris'e gitti; hukuk eğitimi aldı.

Paris yılları
Ahmet Bey, Paris'te kaldığı 6 yıllık dönemde Hukuk Fakültesi'nin yanı sıra iki farklı yüksekokula devam ederek yaşayan Doğu dillerini öğrendi. "Şark Halkları Tarihi" dersini veren Fransız şarkiyatçı James Darmesteter'in yardımıyla 1890'da ilk bilimsel makalesini yayımladı. Bu ilk makalenin ardından çeşitli dergilerde yazıları yayımlanan Ahmet Bey ile tanınmış şarkiyatçı Ernest Renan yakından ilgilendi. 1892'de Londra'da toplanan Uluslararası Şarkiyatçılar Kongresi'nde bir bildiri sundu.

Paris yıllarında Ahmet Rıza Bey, Doktor Nâzım Bey, Bahattin Şakir gibi ileri gelen Jön Türkler'le ve panislamist aktivist Cemaleddin Afgani ile tanıştı. Bu tanışıklıklar onun fikir hayatının oluşmasında etkili oldu.

Bakü yılları
1894 yılında Hukuk Mektebi ve "College de France"' diplomalarını alarak Fransa'dan ayrıldı; 4 ay İstanbul'da kaldıktan sonra Şuşa'ya döndü. Mezun olduğu Rus okulunda Fransızca öğretmenliği yapan Ahmet Bey, bir süre sonra Tiflis'e göçerek öğretmenliğe devam etti ve Paris'te iken yazılar gönderdiği "Kafkas" gazetesinde muhabirlik etti.

1899'da Bakü'ye geldi; Rusça yayınlanmakta olan "Kaspi" gazetesinde çalıştı; gazeteyi Azerilerin hukukunu savunan Rusça bir Türk yayın organı haline getirdi. Bir yandan da Fransızca öğretmenliğine devam etti.

Azerbaycanlı Sitare Hanım ile evlenen Ahmet Bey, bu evlilikten beş çocuk sahibi oldu.

1900'lerin başında Bakü'de "Neşr-i Maarif Umur-ı Hayriye Cemiyeti İslamiye" adlı derneği kurdu. Derneğin başkanı iş insanı Zeynelabidin Tağıyev idi. Tağıyev'in maddi desteği; Ali Bey Hüseyinzade, Alimerdan Topçubaşov ve İsmail Gaspıralı'nın çalışmalarıyla, dil olarak Türkçeye, siyasi olarak Rusya'ya ve inanç olarak da İran'a bağlı olan Azerbaycanlılar için bir kimlik inşa etmek için çaba gösterdier.

1905'te "Hayat" adlı günlük gazeteyi çıkarmaya başladı. Bu gazete, Azeri Türklerinde milliyetçilik düşüncesinin yeşertilmesinde önemli rol oynadı. O dönemde Azerbaycan halkı, dil olarak Türkçeye, inanç olarak İran'a (Türk kökenli Kaçar devleti), siyasi olarak Rusya'ya bağlıydı; insanlar kendilerini ne Türk ne de İranlı olarak görüyorlardı; sadece"Müslüman" olarak tanımlıyorlardı. Ahmet Bey'in gayreti, Azerbaycan halkına Türk olduklarını telkin etme yönündeydi. 1906'da Hayat'ın kapanmasının ardından Bakü'de ilk Türkçe gazete olan "İrşad"'ı, daha sonra "Terakki" gazetelerini çıkardı. İttihat ve Terakki'nin yayın organı olan Şurayı Ümmet'e yazılar yazdı.

1905'te patlak veren Türk –Ermeni çatışması üzerine "Fedai" adlı bir gizli örgüt kuran Ahmet Bey, Ermenilere ve bazı Rus memurlara karşı silahlı gruplar kurdu. Birkaç kere Petersburg'a giderek Rus İmparatoru ve bakanlarla görüştü. Üzerindeki baskılar yoğunlaşınca, 1909'da ailesiyle birlikte İstanbul'a göç etti.

İstanbul'a gelişi ve II. Meşrutiyet dönemi
Türkiye'ye geldikten sonra memlekette kullandığı "Ağayev" soyadı yerine "Ağaoğlu" adını kullanmaya başladı ve bu isimle tanındı. İstanbul'a geldiğinde, II. Meşrutiyet ilan edilmiş, Paris yıllarından tanıdığı arkadaşları hükümette önemli görevler almışlardı. Maarif Nezaretinde İlköğretim Müfettişliği görevine getirildi ve Süleymaniye İttihat ve Terakki Kulübü'nün başkanı oldu. Bu kulüp, dönemin önemli bir kültür merkezi idi. Ağaoğlu Ahmet, bir yandan da "Sırat-ı Müstakim", "Sebilürreşad", "Hikmet", "Ateş''''" gibi yayınlarda yazılar yayınlamaya devam etti. Bir süre "Tercüman-ı Hakikat" gazetesinin başyazarlığını üstlendi.

1912'de Türk Yurdu ve Türk Ocağı cemiyetlerinin kurucuları sırasında yer aldı. Cemiyet yayın organı olan Türk Yurdu dergisinde yayımladığı "Türk Alemi", "Osmanlı İnkılabının Şarktaki Tesiratı", "İslam'da Davayı Milliyet" gibi yazı dizileri ilgi uyandırdı. Babanzâde Ahmet Nâim ve Süleyman Nazif Bey gibi, İslamcı ve Osmanlı yazarlarla giriştiği tartışmada Türkçülükle İslamcılığın çelişmediğini kanıtlamaya çalıştı.

1912'den itibaren Darülfünun'da Rusça ve Türk tarihi dersleri vermeye başladı. Türk Medeniyet Tarihi kürsüsü başkanı oldu.

 Meclis-i Mebusan üyeliği
1914 yılında Osmanlı Meclis-i Mebusanı'na Afyon milletvekili seçildi. 1915 yılında İttihat ve Terakki'nin genel merkez üyesi oldu.

Ağaoğlu, Meclis-i Mebusan'da sık sık söz alıp görüşlerini bildiren, konuşmacılardan izahat isteyen bir milletvekili idi. Konuşmalarında parlamenter sistemin gerekliliğini savundu, meselelerin bir müzakere yeri olan mecliste uzun uzun tartışılmasını istedi. Kanunlara namus meselesi ve din meselesinin karıştırılmamasını gerektiğini belirten konuşmalar yaptı. Sık sık hükümeti Kafkasya'daki Türk ve Müslümanların durumu ile ilgilenmeye ve bir şeyler yapmaya davet etti.

 Azerbaycan Parlamentosu'na üyeliği
31 Mart 1918'de Ermenilerin Bakü'de katliam yapması üzerine Azerbaycan'ı kurtarmak için girişilen askeri harekat sırasında Ağaoğlu Ahmet Bey, Afyon mebusluğu görevi üzerinde kalmak üzere Kafkas İslam Ordusu'nun siyasi müşaviri olarak görevlendirildi. Görevi, kurtarılmış Azerbaycan'daki ilk Türk hükümetini kurmaktı. Yeni kurulan Azerbaycan Cumhuriyeti parlamentosuna üye seçildiğinde iki farklı Türk devletinin parlamentosunda da görevli tek kişi oldu. Paris Barış Konferansı'nda devlet başkanı Ali Merdan Bey ile birlikte Azerbaycan'ı temsil etmek üzere seçildi. Ne var ki 1918'de Mondros Mütarekesi'nin imzalanması üzerine Kafkasya'dan çekilen Osmanlı ordusu ile birlikte İstanbul'a dönmek zorunda kaldı. İstanbul'u işgal etmiş olan İngilizler tarafından Kasım 1918'de tutuklandı, 21 Mayıs 1919'da Limni Adası'na , 21 Eylül 1919'da Malta'ya sürüldü.

 Malta sürgünü
Ağaoğlu Ahmet Bey, İngilizler tarafından "asayişi bozmak" ve "Ermeniler'e zorbalık" iddiasıyla tutuklanmış ve 2764 numaralı sürgün olarak Malta'ya sürülmüştü. Suçlamaların dayanağı, gazetelerdeki yazıları idi. İngilizlerle İstanbul'da başladığı kavgasını Limni'de ve Malta'da da sürdürdü; sonu gelmez dilekçeler vererek özgürlüğü için savaştı.

Malta'da bulunduğu sırada "Üç Medeniyet" adlı kitabını yazdı. Dünyanın üç büyük medeniyetinden Buda-Brahma Medniyeti ile İslam Medeniyetinin çökmekte olduğunu, Batı Uygarlığı modelinin benimsenmesi gerektiğini savundu. Bu kitap, 1927'de yayımlanabilmiştir.

1921'de Malta esirlerinin, Türk millî kuvvetlerinin tutukladığı İngiliz subaylar ile değiş tokuş edildiği bir anlaşma çerçevesinde Ankara hükümeti tarafından kurtarıldı. 21 Mayıs 1921'de İstanbul'a gelen Ağaoğlu Ahmet, oradan hemen Ankara'ya geçti.

 Millî Mücadele yılları
1921'de serbest bırakılan Ağaoğlu Ahmet, hemen Ankara'ya giderek millî mücadele hareketine katıldı. Millî Mücadele döneminde TBMM onu Karadeniz ve Doğu Anadolu bölgesinin irşad heyetinde görevlendirir. Bölgedeki millî ve dini duyguları besleyen konuşmalar yapar. Millî Şairimiz Mehmet Akif Ersoy'un baş yazarlığını yaptığı ve İstanbul'dan getirilen Sebilürreşad'ın Ankara'da yeniden yayını için çaba gösterir, dağınık olan matbaa makinesini bizzat kendisi toplar. Hâkimiyet-i Milliye'de Başyazarlık, Matbuat Genel Müdürlüğü ve Anadolu Ajansı'nın da ilk yönetim kurulu başkanlığını yapmıştır.

İlk olarak Kars'ta çıkarılması düşünülen bir gazetenin başına gönderilmişti ancak Kütahya-Eskişehir Muharebeleri'ndeki olumsuz gelişmeler nedeniyle mücadelenin durumu hakkında halk aydınlatmak ve moralleri yükseltmek için "İrşad Heyetleri" kurulması gündeme gelince Ağaoğlu daha Kars'a varmadan önce bir irşad heyetine başkan seçildi. Doğu Anadolu'yu ve Karadeniz sahillerini dolaşarak çok başarılı bir şeklide milliyetçilik propagandası yaptı.

29 Ekim 1921'de halen Kars'ta iken Ankara hükümeti tarafından Matbuat Genel Müdürlüğü görevine getirildi; 1923'e kadar bu görevi sürdürdü. Ankara'da Hâkimiyet-i Milliye gazetesinin başyazarlığını da üstlendi.

1923 yılında II. dönem Kars milletvekili olarak TBMM'de yer aldı. Aynı yıl Matbuat Umum Müdürlüğü'nden ayrılarak ve bir şirket halinde yeniden kurulan Anadolu Ajansı'nın İdare Meclisi Reisi olan Ağaoğlu, bir yandan yazarlığa devam etti diğer yandan Ankara Hukuk Mektebi'nin kuruluşunda görev aldı ve bu kurumda anayasa dersleri verdi.

 Cumhuriyet dönemi
Cumhuriyetin ilanından sonra Ağaoğlu'nun bilgi ve birikimlerinden yeni devletin kuruluşunda yararlanıldı. 1924 Anayasası'nın hazırlanmasında önemli rol oynadı. Mustafa Kemal'e devrimler konusunda danışmanlık yaptı ve özellikle laikliğe dair devrimlerin meşrulaştırılması çalışmasında katkıda bulundu. Cumhuriyet Halk Fırkası'nın içinde bireysel özgürlüklerin savunucusu olan Ağaoğlu, fırkanın bazı politikalarına eleştiriler getirdi. III. Dönemde de Kars milletvekili olarak TBMM'de yer aldı.

 Serbest Fırka
1930'daki Türkiye'deki çok partili hayata geçiş denemesinde Gazi Mustafa Kemal'in isteği üzerine Serbest Cumhuriyet Fırkası'nın kuruluşuna katıldı. Parti programı ve tüzüğünün oluşmasına katkıda bulundu, partinin ideologu olarak tanımlandı. Fırkanın teşkilat yapısını ve siyasi faaliyetlerinin esasını belirleyen fırka tüzüğünü hazırladı.

Partinin 17 Kasım 1930'da kendisini feshetmesinden sonra tekrar eski partisi CHP'ye dönmedi ve liberal görüşlerini yazılarıyla savunmaya devam etti.

 Son yılları

Siyasetten çekildikten sonra İstanbul'a dönen Ağaoğlu Ahmet, Darülfünun Hukuk Fakültesi'nde hukuk tarihi müderrisi oldu.

1932'den sonra her Pazartesi evinde devrin tanınmış düşünürlerinin katıldığı büyük toplantılar düzenledi. Nâzım Hikmet'ten Peyami Sefa'ya kadar pek çok tanınmış kişinin katıldığı bu toplantıları ölümüne kadar sürdürdü.

1932'de Cumhuriyet gazetesinde Kadrocular'la amansız bir fikir tartışmasına girdi. Batıda hürriyet ve serbestinin fertleri güçlendirdiği; güçlü fertlerin batıyı kalkındırdığı görüşünü savundu. Şevket Süreyya ise bu görüşlerin ömrünü tamamladığı, savaş döneminin bir ürünü olduğu görüşündeydi. Tartışma Ağaoğlu'nun 5 Şubat 1933'te yayınlanan "Son Söz" başlıklı yazısı ile bitti

1933'te hükümete karşı muhalefeti ile tanınan "Akın " gazetesini çıkarmaya başladı. Gazete, hükümetin devletçilik ve ekonomi politikasını eleştiriyordu. Akın, 119 sayı yayınlandıktan sonra kapatıldı.

Ağaoğlu, gazetenin kapatılmasından kısa süre sonra gerçekleşen üniversite reformu sırasında İstanbul Üniversitesi'ndeki görevinden emekliye sevk edildi. O sırada ağır hasta olan eşi Sitare Hanım, bu olay üzerine daha da ağırlaşarak 16 Kasım 1933'te hayatını kaybetti.

Hayatının son yıllarını Nişantaşı'ndaki evinde geçiren Ağaoğlu, "Kültür Haftası" ve "İnsan''" dergileri ile Cumhuriyet gazetesinde dizi yazılar yazdı.

Karaciğer kalp ve nefes darlığından muzdarip olan Ahmet Ağaoğlu, 19 Mayıs 1939'da İstanbul'da hayatını kaybetti. Feriköy Mezarlığı'na defnedildi

Liberal Kemalizm

Liberal Atatürkçülük veya liberal Kemalizm, Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucu ideolojisi olan Atatürkçülük ile özgürlük üzerine kurulu olan liberalizmin bileştirilmiş halidir.

Liberal Kemalizm, Türkiye'de cumhuriyetin henüz ilk dönemlerinde, Kemalist düşünceyi liberal bir açıdan Ahmet Ağaoğlu tarafından yorumlanması sonucu ortaya çıkmıştır. Ağaoğlu kendisini bir yandan "İnkılapçı ve Kemalist" olarak tanımlarken, diğer yandan bir "Liberal Kemalizm" düşüncesi geliştirmeye çalıştı.

Hakkında Yazılanlar
Vefatının ardından Burhan Cahid, Ağaoğlu'nu "Yerini dolduramadığımız kuvvetli alimlerden biri idi.", Ahmet İhsan "Yarım asır boyunca en verimli başmuharrirlerden biri idi." cümleleriyle övmüştür. Nurullah Ataç, "Onun ölümü ile Türk basını en iyi başmakale muharrirlerinden birini kaybetti." diye yazmış en şiddetli tartışmalarda bulunduğu Şevket Süreyya onu "Bir üstün adam" olarak nitelendirmiş ve "herkesin kaale almak zorunda olduğu millî meseleler aydını" şeklinde vasıflandırmıştır

 Ağaoğlu, "İslâm'ın kilidi bizim ülkemizin ellerindedir" sözüyle Türkiye'de Sebilürreşad dergisi Mayıs 2020 sayısının kapağında yer aldı.

Fikir dünyası
Ahmet Ağaoğlu'nun fikir dünyası Cemaleddin Efgani, Abdürreşid İbrahim ve İsmail Gaspıralı'nın görüşleri ile şekillendirmiştir. Avrupa'ya tahsile giden ilk Azerbaycanlılardan olan Ağaoğlu Rusya Müslümanları kongresinin ilk fikir sahiplerindendir.

Eserleri
 1929: İngiltere ve Hindistan, Cumhuriyet Matbaası, İstanbul
 1930: Serbest İnsanlar Ülkesinde, Sanayii Nefise Matbaası, İstanbul
 1933: Devlet ve Fert, Sanayii Nefise Matbaası, İstanbul
 1939: Ben Neyim, Ağaoğlu Külliyatı, İstanbul
 1941: İran ve İnkılâbı, Ağaoğlu Külliyatı, Ankara
 1941: Gönülsüz Olmaz, Zerbamat Basımevi, Ankara
 1942: İhtilâl mi İnkılâp mı, Alaeddin Kıral Basımevi, Ankara
 1949: Serbest Fırka Hatıraları, Nebioğlu Yayınevi, İstanbul
 1972: Üç Medeniyet, Millî Eğitim Yayınları, İstanbul
 xxxx: İslamlıkta Kadın, Nebioğlu Yayınevi, İstanbul

Kaynakça

1869 doğumlular
Şuşa doğumlular
Türkiye'deki Azeri göçmenler
TBMM 2. dönem Kars milletvekilleri
TBMM 3. dönem Kars milletvekilleri
1914-1918 Osmanlı Meclis-i Mebusanı Afyonkarahisar üyeleri
20. yüzyıl Türk yazarları
Kültür Haftası kişileri
Türk hukuk akademisyenleri
19. yüzyıl Türk gazetecileri
20. yüzyıl Türk gazetecileri
Türkçüler
Azeri milliyetçileri
İttihat ve Terakki üyeleri
Malta sürgünleri
Paris Üniversitesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyeleri
Feriköy Mezarlığı'na defnedilenler
İstanbul'da ölenler
1939 yılında ölenler
Kafkas İslam Ordusu
Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti'nin siyasetçileri
Serbest Cumhuriyet Fırkası mensubu siyasetçiler
Türk liberaller
Ağaoğlu ailesi

Ahmet Ağaoğlu (siyasetçi)


හෝමර් ජේ සිම්ප්සන් යනු  අපිනාමික පවුලේ ගෘහපති  ලෙසින්, සජීවිකෘත ද සිම්ප්සන්ස් නම් රූපවාහිනී වැඩසටහන් මාලාවෙහි පෙනී සිටින ප්‍රබන්ධාත්මක ප්‍රධාන චරිතයකි.

හෝමර් සිම්ප්සන්


Lajos Takács () a fost un matematician maghiar, cunoscut pentru contribuțiile sale în teoria probabilităților și, în special, teoria cozilor. El a scris peste două sute de lucrări științifice și șase cărți.

A studiat la Universitatea Tehnică din Budapesta (1943-1948), avându-l ca profesor pe Carol Jordan și a obținut masteratul cu disertația Despre o cercetare a mișcării browniene cu teoria probabilităților (1948). Din 1945-48 a fost asistent al profesorului Bay Zoltán și a participat la un celebru experiment de recepție a unor ecouri în domeniul microundelor de la Lună (1946). În 1957 a obținut doctoratul în matematică cu teza intitulată "procese stochastice care apar în teoria numărătoarelor de particule" (1957).

A lucrat ca matematician la Laboratorul de Cercetare Tungsram (1948-55), la Institutul de Cercetare pentru Matematică al Academiei Maghiare de Științe (1950-58) și a fost profesor asociat în cadrul Departamentului de Matematică de la Universitatea Eötvös Loránd (1953-58). A fost primul care a introdus  în teoria cozilor.

A ținut cursuri la Imperial College din Londra și la London School of Economics (1958), înainte de a trece la Universitatea Columbia din New York City (1959-66) și la  din Cleveland (1966-87), îndrumând peste douăzeci de teze de doctorat. A lucrat, ca vizitator, și la Laboratoarele Bell și la  IBM Research, și în unele concedii prelungite a activat la Universitatea Stanford (1966). A fost profesor de statistică și probabilități la Case Western Reserve University din 1966 până s-a pensionat ca profesor emerit în anul 1987.

Takács a fost căsătorit cu autoarea cărților Clear the Line și Refugee from Paradise,  profesoara de literatură engleză de la , Dalma Takács. A avut două fiice, artista figurativă contemporană realistă Judy Takács și Susan, juristă.

Note

Nașteri în 1924
Nașteri pe 21 august
Decese în 2015
Decese pe 4 decembrie
Matematicieni maghiari
Oameni din Budapesta
Specialiști în teoria probabilităților
Matematicieni din secolul al XX-lea
Matematicieni din secolul al XXI-lea

Lajos Takács


හෙළ ඉතිහාසය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ විසූ/වෙසෙන ජන කොට්ඨාශයක් වන හෙළ ජනයා සහ ඔවුන් ගේ ශිෂ්ටාචාරය පිළිබඳ ඉතිහාසයයි.

හෙළ ඉතිහාසය


Czerwionka-Leszczyny este o gmină (district administrativ) urban-rurală (rurbană) în powiatul Rybnik, voievodatul Silezia, din sudul Poloniei. Localitatea sa de reședință este orașul Czerwionka-Leszczyny, care se află la aproximativ 15 kilometri nord-est de Rybnik și la 24 kilometri vest de capitala regională Katowice.

Gmina acoperă o suprafață de 115,65 kilometri pătrați și avea în 2006 o populație totală de 40.956 locuitori (din care populația orașului Czerwionka-Leszczyny era de 28.486 locuitori și populația rurală a gminei de 12.470 de locuitori).

Gmina conține o parte din zona protejată numită Parcul Peisagistic Rudy.

Sate
În afară de orașul Czerwionka-Leszczyny, Gmina Czerwionka-Leszczyny conține satele Bełk, Książenice, Palowice, Przegędza, Stanowice și Szczejkowice.

Gmine învecinate
Gmina Czerwionka-Leszczyny se învecinează cu orașele Knurów, Orzesze, Rybnik și Żory și cu gminele Ornontowice și Pilchowice.

Legături externe
 Polish official population figures 2006

Czerwionka-Leszczyny

Comuna Czerwionka-Leszczyny


Space Tourists ist ein Kinodokumentarfilm des Schweizer Regisseurs Christian Frei. Er begleitet Weltraumtouristen bei ihren Vorbereitungen ins All und zeigt Schrottsammler in der kasachischen Steppe auf der Suche nach den hochwertigen Raketenstufen. Der Film feierte seine Premiere am Zurich Film Festival 2009 und gewann am Sundance Film Festival 2010 den «World Cinema Directing Award».

Inhalt
Der Film begleitet die erste Weltraumtouristin, die amerikanisch-iranische Doppelbürgerin Anousheh Ansari, bei den Vorbereitungen für den Flug ins Weltall. Die Reise kostet sie 20 Millionen Dollar. Im All hatte Ansari selber Videos aufgenommen, die im Film zu sehen sind und vom beinahe unspektakulären Alltag in der Schwerelosigkeit auf der Internationalen Raumstation erzählen.
Der Film kontrastiert die Welt dieser schwerreichen Weltraum-Touristin mit derjenigen von Raketenschrottsammlern, die in der kasachischen Steppe unter gefährlichen Bedingungen darauf warten, bis die Raketenstufen nach dem Start vom Himmel fallen. Diese sind aus hochwertigsten, aber auch giftigen, Materialien und lassen sich weiterverkaufen. Auch der Magnum-Fotograf Jonas Bendiksen kommt zu Wort, der diese Schrottsammler am Rande der früheren Sowjetunion bereits seit Jahren immer wieder porträtiert.
Humorvoll beleuchtet der Film das Thema des Weltraumtourismus von verschiedenen Seiten, so beobachtet er beispielsweise Charles Simonyi, Hauptentwickler von Word und Excel, beim Space-Training und beim Degustieren von weltraumtauglicher Nahrung. Und er begleitet den rumänischen Weltraum-Enthusiasten Dumitru Popescu, der beim Wettbewerb Google Lunar X-Prize mitmacht, der von der X-Prize Foundation ausgeschrieben wurde. Diese Stiftung wiederum wurde von Anousheh Ansari ins Leben gerufen.
Mit atemberaubenden Bildern bietet der Film nicht nur Einblick in die moderne Raumfahrt, sondern er ist gleichzeitig eine poetische Liebeserklärung an die Erde.

Kritiken

Auszeichnungen
 DOC: The Documentary Channel 2012: Jury-Preis «Best of Doc»
 Cervino Cine Mountain International Mountain Film Festival 2011: Miglior Grand Prix dei Festival 2011
 Beldocs Belgrad 2010: Best Photography Award
 Berg- und Abenteuerfilmfestival Graz 2010: Grand Prix Documentary Feature
 Regio Fun Film Festival Katowice 2010: 2nd Award Documentary Film Competition
 European Documentary Film Festival Oslo 2010: Eurodok Award
 Sundance Film Festival Park City 2010: Regiepreis
 EBS International Documentary Film Festival Seoul 2010: Spezialpreis der Jury
 Hot Docs Canadian International Documentary Festival Toronto 2010: Spezial-Vorführung
 Schweizer Filmpreis 2010: Nominiert für den Schweizer Filmpreis Quartz in der Kategorie «Bester Dokumentarfilm»
 International Documentary Film Festival Amsterdam IDFA 2009: Official Selection

Literatur
 Walt R. Vian: «Regie führen heisst beim Dokumentarfilm antizipieren und den Kameramann vorbereiten». Gespräch mit Christian Frei zu Space Tourists. In: Filmbulletin, Kino in Augenhöhe, Jg. 51, Nr. 6.09 (2009), S. 33–39 (online)

Weblinks

 Offizielle Seite zum Film

Einzelnachweise

Filmtitel 2009
Dokumentarfilm
Schweizer Film
Frauengeschichte (Vereinigte Staaten)
Raumfahrt im Film

Space Tourists


Švicarska kuća, poznata i pod nazivom "Tirolska kuća", je jednokatnica u park-šumi Maksimir.

Građena je prema nacrtu Franza Schüchta, od 1841. godine do jeseni 1842. godine. Prizemlje je od tesanog kamena, a kat od grubo tesanih hrastovih greda, opasan drvenim balkonom poduprtim s po četiri drvena nosača. Pod strehom je također balkon. Dvodijelno krovište pokriveno je škriljevcem.

Kuća pripada stiliziranoj rustikalnoj arhitekturi. Na katu je Haulikov salon, izrađen od drvene oplate i bogato izrezbarenog baroknog stropa koji je pribavio Michael Sebastian Riedl iz augustinskog samostana u Klosterneuburgu kao poklon prepozita Jakoba Ruttenstocka. Prozori i balkonska vrata ukrašeni su s 12 vitraja s prizorima švicarskih i tirolskih krajolika koje je izveo Antun Kothgasser prema predlošcima Antuna Gurka. Kuću je Javna ustanova "Maksimir" obnovila 2005. godine, a trenutačno (2020.) se opet obnavlja.

Zaštita
Zgrada je zaštićeno kulturno dobro.

Izvori

Vanjske poveznice

Građevine u Zagrebu
Park Maksimir
Zaštićena urbana oprema u Gradu Zagrebu

Švicarska kuća u Zagrebu


Dechoukaj (ou Déchoucage, do francês) é um termo da língua crioula haitiana que significa literalmente "desenraizamento". É usado principalmente para se referir a sublevação política no Haiti após o exílio do ditador Jean-Claude Duvalier em 7 de fevereiro de 1986. Durante o dechoukaj, muitos camponeses haitianos comuns e moradores da cidade se vingaram de seus opressores, incluindo membros do Tonton Macoutes. O dechoukaj afetou especialmente a instituição da religião do vodu haitiano, cujos princípios e tradições estiveram forte e diretamente ligados aos ditadores e usados para exercer controle sobre a população.

Notas

Referências

Belleau Jean-Philippe, Dechoukaj, Mass Violence & Résistance, publicado em 15 de dezembro de 2009.

História do Haiti
Vítimas do duvalierismo

Dechoukaj


An Pterichis habenarioides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Carl Lehmann ngan Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Pterichis habenarioides in nahilalakip ha genus nga Pterichis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pterichis

Pterichis habenarioides


Christine Brooke-Rose (* 16. Januar 1923 in Genf; † 21. März 2012 in Cabrières-d'Avignon, Département Vaucluse) war eine britische Schriftstellerin, die von der Literaturkritik wegen ihrer experimentellen Romane gefeiert wurde und als Vertreterin der konkreten und visuellen Poesie sowie der minimalistischen Definition in der Phantastik angesehen wird.

Leben

Zweiter Weltkrieg und Studium
Christine Brooke-Rose, Tochter eines englischen Vaters sowie einer schweizerisch-amerikanischen Mutter, lernte in ihrer Kindheit neben Französisch auch Englisch und Deutsch. 1929 trennten sich ihre Eltern, und nachdem ihr Vater 1934 verstarb, zog sie mit ihrer Mutter nach Brüssel sowie anschließend 1936 nach Großbritannien.

Während des Zweiten Weltkrieges diente sie als Offizier in der Women's Auxiliary Air Force (WAAF) und befasste sich als eine der Frauen in Bletchley Park bei der Government Code and Cypher School (GC&CS) mit Beurteilung abgefangener Nachrichten der deutschen Wehrmacht. In ihren späteren Memoiren Remake (1996) gab sie einen nicht-chronologischen Bericht über ihre dortigen Erfahrungen und beschrieb Bletchley Park (BP) als "ein erstes Training des Verstandes, eine erste Universität" ('a first training of the mind, a first university'). Letztlich halfen ihr diese Erfahrungen, Romanautorin zu werden, und ermöglichten es ihr, sich den Standpunkten der Anderen bewusst zu werden. In Bletchley Park traf sie auch Rodney Bax, den sie 1944 heiratete. Allerdings wurde diese Ehe noch vor Jahresende wieder annulliert.

1948 heirateten Christine Brooke-Rose und der polnische Schriftsteller Jerzy Peterkiewicz, von dem sie sich 1975 scheiden ließ. Zu dieser Zeit absolvierte sie ein Studium der Anglistik am Somerville College der University of Oxford und schloss dieses Studium 1949 mit einem Bachelor of Arts (B.A. English) ab. Ein anschließendes Studium im Fach Mittelenglische Sprache am University College London beendete sie 1954 mit einem Philosophiae Doctor (Ph.D.).

Literarisches Werk

Literarisches Debüt und erste experimentelle Werke
Während Peterkiewicz an einer beinahe tödlichen Krankheit litt, begann Christine Brooke-Rose mit dem Verfassen ihres ersten Romans The Language of Love (1957), von dem ein großer Teil im Lesesaal des British Museum spielte. Auch The Sycamore Tree (1958) handelte wieder von Londoner Intellektuellen, während ihr dritter Roman, The Dear Deceit (1960), erste erzählerische Experimente beinhaltete. Darin begibt sich ein Mann auf die Spuren des Lebens seines verstorbenen Vaters, und zwar rückwärts vom Tod zur Geburt.

Während dieser Zeit arbeitete sie außerdem als Literaturkritikerin und freie Journalistin für Tageszeitungen und Zeitschriften wie New Statesman, The Observer, The Sunday Times und The Times Literary Supplement.

1962 unterzog sie sich einer Nieren-Operation, woraufhin ihr erster tatsächlich experimenteller Roman Out (1964) entstand, der mit dem formal abenteuerlichen Nouveau roman La Jalousie (1957) von Alain Robbe-Grillet verglichen wurde. Damit wurde sie zu einem "nouveau romancier", wenngleich sie später diese Bezeichnung verachtete, jedoch den Einfluss von Robbe-Grillet, dessen Romane sie ins Englische übersetzte, eingestand. Out wurde von einem Weißen erzählt, und stellte die Rassendiskriminierung in den Nachwirren eines Atomkrieges dar, nach dem weiße Haut für eine Strahlenkrankheit stand, während dunkle Haut als gesund galt.

Ihr Verleger lehnte die Veröffentlichung von Out ab. Der Literaturkritiker Frank Kermode schrieb:
"Aber sie war unerschrocken, denn sie hatte nun die Arbeit entdeckt, für die sie geboren war; jeder Roman danach war ein gelehrtes Spiel und sie hatte eine große Freude daran, ihre eigene Intelligenz zu testen und die Intelligenz ihrer Leser, die nun wesentlich geringer war."
('But she was undismayed, for she had now discovered the work she was born to do; each book thereafter was an erudite game and she took great pleasure in it, testing her own intelligence and the intelligence of her readers, now a much reduced party').

Such (1966), für den sie den James Tait Black Memorial Prize erhielt, handelte von einem Psychologen, der sein eigenes Leben während einer halluzinatorischen Episode vor seinem Tod.

Experimentelle Werke und Lehrtätigkeit
Die vielschichtige und vielseitige Autorin war eine Verfechterin der Omission: In ihrem Roman Between (1968) ließ sie durchgängig das Verb "sein" ('to be') aus, um das desorientierte Gefühl der persönlichen Identität des Erzählers zu betonen, und wendete dieses Stilmittel ein Jahr vor dem Erscheinen des Romans La Disparition (1969) von Georges Perec an.

Kommerziell gesehen war sie jedoch aufgrund ihres experimentellen Stils in Großbritannien weitgehend unbekannt und blühte erst auf, nachdem sie sich 1968 von ihrem zweiten Ehemann trennte und nach Frankreich ging. Dort wurde sie 1969 Dozentin für Linguistik und englische Literatur an der neugegründeten Universität Paris VIII in Vincennes, einer Hochburg der 68er-Bewegung. 1975 übernahm sie schließlich dort eine Professur für englische und amerikanische Literatur sowie Literaturtheorie und lehrte dort bis zu ihrer Emeritierung 1988.

Neben ihrer Lehrtätigkeit verfasste sie mehrere literaturkritische Arbeiten wie A ZBC of Ezra Pound (1971), A Structural Analysis of Pound's Usura Canto: Jakobson's Method Extended and Applied to Free Verse (1976) sowie A Rhetoric of the Unreal: Studies in Narrative and Structure, Especially of the Fantastic (1981).

1975 inspirierte sie die Studenten ihres Kurses im Fach kreatives Schreiben dazu, gemeinschaftlich eine Erzählung zu schaffen. Das Abschlussergebnis, Thru (1975), verband Essays der Studenten mit handschriftlichen und maschinengeschriebenen Texten, Musiknoten, mathematischen Formeln, Diagrammen und Lebensläufen. In einem Interview räumte sie ein, dass diese selbstbewusste Dekonstruktion der Erzählweise mit Augenzwinkern "für ein paar Freunde der Erzähltheorie" geschrieben wurde. Später schreibt sie: "It's a novel abut the textuality of text, the fictionality of fiction", "my favourite".

Emeritierung und autobiografische Romane
Nach ihrer Emeritierung 1988 ließ sie sich in einem kleinen Dorf bei Avignon nieder. Ihr Roman Textermination (1991) spielt auf einer Konferenz in San Francisco, die von Charakteren wie Jane Austen, Gustave Flaubert, T. S. Eliot, Thomas Pynchon, Philip Roth und Salman Rushdie besucht wird, die um potenzielle Leser bitten und die mit der Hilfe von Literaturkritikern für die Massen interpretiert werden.

In ihren autobiografischen Romanen Remake (1996) und Life, End of (2006) ließ sie das Wort "Ich" ('I') aus, und bezeichnete die Erzählerin stattdessen als "die alte Dame" ('the old lady'). In ihrem 1998 erschienenen Roman Next, der 26 Erzähler hatte, deren Name mit jeweils einem anderen Buchstaben des Alphabets begann, ließ sich das Verb "haben" ('to have') aus, um dadurch die Entbehrungen der obdachlosen Londoner in diesem Buch zu betonen. Ihr zweiter Ehemann Jerzy Peterkiewicz – oder eine ihm ähnliche Person – war immer wieder Teil ihrer Bücher. In Life, End Of unterteilte der Erzähler die Menschheit in Wahre Freunde (True Friends, TFs) und Andere Leute (Other People, OPs), wobei der polnische Ex-Ehemann in diesen Memoiren als OP bezeichnet wird.

2002 veröffentlichte sie einen Band mit Literaturkritiken, und nannte diesen in Anerkennung an den französischen Philosophen, Literaturkritiker und Schriftsteller Roland Barthes Invisible Author, wobei sie das Thema des Auslöschens und Weglassens auch hier fortsetzte.

Zahlreiche Kritiker lobten ihre Werke, auch wenn vieles schwer verständlich war, aber auch angenehm für diejenigen, die die zu Grunde liegende Theorie Omission nicht kannten. Ellen G. Friedman stellte sie auf eine Stufe mit Autorinnen der experimentellen Literatur wie Dorothy Richardson, Virginia Woolf und Gertrude Stein, deren Romane "die feste Architektur von Meistererzählungen explodieren lassen" ('explode the fixed architecture of the master narrative'). Frank Kermode führte aus, dass ihre Originalität und ihre Fähigkeiten "ein größeres Maß an Bewunderung und Respekt als wir es ihr bisher entgegengebracht haben" ('a greater measure of admiration and respect than we have so far chosen to accord them') verdient hätten.

Veröffentlichungen
Ihr schriftstellerisches Gesamtwerk umfasste 16 Romane, fünf Bände mit Literaturkritik und mehrere Sammlungen von Kurzgeschichten und Gedichten.
 Gold, 1954
 A grammar of metaphor, 1958
 The sycamore tree, 1958
 The dear deceit, a novel, 1960
 The middle-men, 1961
 Out, 1964
 Such, 1966
 Between, 1968
 Go when you see the green man walking, 1970
 A ZBC of Ezra Pound, 1971
 Thru, 1975
 A structural analysis of Pound's Usura canto, 1976
 A Rhetoric of the Unreal, 1981
 Amalgamemnon, 1984
 The Christine Brooke-Rose omnibus, 1986
 Xorandor, 1986
 Verbivore, 1990
 Textermination, 1991
 Stories, theories, and things, 1991
 Remake, 1996
 Next, 1998
 Subscript, 1999
 Invisible author, 2002
 Life, End Of, 2006

Literatur
 Nur Wörter auf der Seite – Christine Brooke-Rose. In: Schreibheft, 1990, Heft 36, S. 95–118
 Michela Canepari-Labib: Word worlds. Language, identity and reality in the work of Christine Brooke-Rose. Peter Lang, Frankfurt am Main 2002, ISBN 3-906758-64-8.
 Stephanie Egger-Gajardo: Das Prinzip Unentrinnbarkeit. Heteronormativität in Werken von Angela Carter und Christine Brooke-Rose. Dissertation Universität Augsburg 2008, ISBN 978-3-8260-3882-2.
 Kerstin Frank: Die Erneuerung des Romans im Zeichen postmoderner Realitätsauffassung. Sinnstiftung und Sinnzerstörung in Christine Brooke-Roses Werk. Dissertation Julius-Maximilians-Universität Würzburg 2008, ISBN 978-3-86821-065-1.

Einzelnachweise

Weblinks

 Literaturnachweis in Open Library
 Biografie in The Encyclopedia of Science Fiction (Online-Vision)
 Eintrag (carcanet.co.uk)
 Christine Brooke-Rose obituary: Critically acclaimed author of experimental, tongue-in-cheek novels. In: The Guardian vom 23. März 2012
 Nachruf im Daily Telegraph
 Christine Brooke-Rose (1923-2012) (locusmag.com, März 2012)

Autor
Lyrik
Roman, Epik
Kurzgeschichte
Literatur (Englisch)
Literatur (Vereinigtes Königreich)
Literatur der Avantgarde
Literatur (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Paris VIII Vincennes-Saint Denis)
Literaturkritiker
Journalist (Vereinigtes Königreich)
Person im Zweiten Weltkrieg (Vereinigtes Königreich)
Nachrichtendienstliche Person (Vereinigtes Königreich)
Brite
Geboren 1923
Gestorben 2012
Frau
Träger des James Tait Black Memorial Prize

Christine Brooke-Rose


Ryo Takeuchi (født 8. marts 1991) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Shimizu S-Pulse.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryo Takeuchi


Loðvíks XIV stíll eða Louis Quatorze (/ˌluːi kæˈtɔːrz, - kəˈ-/ LOO-ee ka-TORZ, - kə-, franska: [lwi katɔʁz] (hlusta)), einnig kallaður Franskur gullaldarstíll var stefna í byggingar- og sjónlistum sem ætlað var að upphefja Loðvík XIV og stjórnartíð hans. Stefnan fól í sér mikilfengleik, samræmi og sjónræna reglufestu. Stíllinn varð opinber ríkisstíll undir stjórn Loðvíks XIV (1643-1715), bundinn í lagabókstaf með hinni nýstofnuðu Académie royale de peinture et de sculpture eða Hinni konunglegu frönsku mynd- og höggmyndalistarakademíu og Académie royale d'architecture eða Hinni frönsku byggingarlistarakademíu. Stefnan hafði afdrifarík áhrif á byggingarlist annara evrópskra einvalda, allt frá Friðrik mikla, konungs Prússlands, til Péturs mikla Rússakeisara.

Byggingarmeistarar tímabilsins

Helstu byggingarmeistarar tímabilsins voru François Mansart, Jules Hardouin Mansart, Robert de Cotte, Pierre Le Muet, Claude Perrault og Louis Le Vau. Helstu mannvirki eru Versalahöll, Grand Trianon-höllin í Versölum og Les Invalides-kirkjan (1675-91), mikil bygging sem í upphafi var ætlað að hýsa slasaða og fatlaða franska hermenn. Þá er grafhýsi Napóleóns Bonaparte þar undir.

Þrjú tímabil

Fyrsta tímabil (1643-1660)
Frönskum gullaldarstíl má skipta í þrjú tímabil. Á fyrsta tímabilinu, sem leið samhliða æskuárum konungsins og valdatíð móður hans, Önnu af Austurríki, voru arkítektúr og listir undir sterkum áhrifum frá eldri stíl fyrirrennarans Loðvíks XIII og ítölskum barrokk-stíl. Þarna mátti sjá upphaf fransks gullaldarstíls, einkum í elstu verkum Francois Mansart, til dæmis Chateau de Maisons (1630–51).

Annað tímabil (1660-1690)
Á öðru tímabili, undir beinni stjórn konungsins sjálfs, varð stíllinn í arkítektúr og skreytingalist bæði klassískari, íburðarmeiri og áberandi, sem endurspeglaðist einkum í byggingu Versala-hallar, í upphafi eftir Louis Le Vau og síðar í höndum Jules Hardouin-Mansart. Til ársins 1680 voru húsgögn og innanstokksmunir umfangsmikil og stór, skreytt útskurði og gyllingum. Á þessu seinna tímabili varð breyting á því, þökk sé framþróun í útskurðartækni, fór að bera á öðrum litum og öðrum viðartegundum. Framsæknasti húsgagnasmiður seinna tímabilsins var André Charles Boulle.

Þriðja tímabil (1690-1715)
Lokatímabil Loðvíks XIV stílsins er jafnan talið helsta umskiptatímabilið; undir áhrifum Hardouin-Mansart og siðameistara konungs, Jean Bérain eldri. Stíllinn var öllu léttari en það sem á undan hafði komið og fól í sér frjálsari línur og meiri sköpunargleði, að hluta til má því þakka notkun smíðajárns og aukinni notkun sveigaflúra, grótesku- og skálamynstra, sem hélt áfram og blandaðist inn í stíl Loðvíks XV, sem kom á eftir.

Borgaraleg byggingarlist

Elsta flaggskip borgararlegrar byggingarlistar í anda fransks gullaldarstíls er Vaux le Vicomte (1658), teiknað af Louis Le Vau, byggt fyrir þáverandi fjármálastjóra konungs Nicolas Fouquet. Loðvík XIV kærði síðar Foquet fyrir þjófnað árið 1661, setti hann í fangelsi (þar sem hann var til dauðadags 1680) og notaði bygginguna sjálfur. Hönnun Vaux le Vicomte var undir sterkum áhrifum frá klassískum stíl François Mansart. Hún einkenndist af framhlið sem yfirgnæfði og rímaði við tröllauknar klassískar súlur, undir hvolfþaki, stílbragð sem var tekið beint upp úr ítölskum barrokk arkítektúr, auk fjölda annara nýmóðins þátta, svo sem móttökusal sem myndaði hálfhring og sneri að hinum gríðarstóru frönsku lystigörðum sem voru sannkölluð völundarsmíð landslagshönnuðarins André Le Nôtre.

Í ljósi hinna vel heppnuðu Vaux le Vicomte fékk Loðvík XIV Le Vau til þess að teikna og byggja fyrir sig hinna gríðarstóru nýju Versala-höll, sem yrði uppfærsla á smærri höll sem hafði upphaflega verið veiðihús Loðvíks XII.

Tilvísanir
Byggingarlist
frönsk menning

Franskur gullaldarstíll


Kızık, Kahramanmaraş ilinin Andırın ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Kahramanmaraş'ın güneybatısında 96 km.ve Andırın ilçesinin güneyinde 25 km uzaklıktadır.

Nüfus
Mahallede okumuşluk orano 90lı yıllarda %97 iken şimdi %100 olmuştur. Hemen hemen her evden birkaç memur vardır. Mühendis, Öğretmen, komser, İl emniyet müdürleri, polis, hemşire,ebe,doktor,uzman çavuş,astsubay,maliyeci.muhasebeci,imam,gardiyan,orman muhafaza memuru gibi daha sayamadığım birçok alanlarda memurve kamu kurum müdürleri bulunmaktadır.

Andırın'ın mahalleleri

Kızık, Andırın