Enver Hadžihasanović (Zvornik, 7. srpnja 1950.), bosanskohercegovački visoki vojni časnik, visoki zapovjednik u JNA i poslije u Armiji RBiH.

Životopis
Rođen u Zvorniku od roditelja Besima i Refije djevojački Sarajlić. Bivši je djelatni časnik JNA. Pohađao Vojnu akademiju kopnene vojske u Beogradu. Diplomirao 1973. godine. Raspoređen na dužnosti u JNA u Tuzli i Sarajevu. Došao do čina kapetana I. klase. S tim činom pohađao je Komandno-štabnu školu u Beogradu. Nakon što je završio tu školu unaprijeđen je u majora. Raspoređen je na dužnost zapovjednika bataljuna vojne policije 7. armije. Prekomandiran na novu dužnost godine 1988. godine. Postavljen za načelnika stožera 49. motorizirane brigade. Brigada je preobražena u mehaniziranu brigadu. Već koncem 1989. obnaša dužnost zapovjednika te brigade. Tijekom obnašanje te dužnosti stekao čin potpukovnika. U JNA bio tijekom Domovinskog rata u kojoj se JNA priklonila snagama Vojske Republike Srpske Krajine. Početkom travnja 1992. JNA ga je pritvorila u Sarajevu u kućni pritvor. Pobjegao je 8. travnja 1992. i potom dezertirao iz JNA. Po napuštanju JNA prišao u Teritorijalnu obranu BiH. 14. studenoga 1992. došao na mjesto zapovjednika Trećeg korpusa Armije Bosne i Hercegovine. Nepuna dva mjeseca poslije eskalira Bošnjačko-hrvatski sukob. Dužnost zapovjednika 3. korpusa obnašao je za najžešćih sukoba do 1. studenoga 1993. kada je prešao je na viši položaj. Unaprijeđen je u načelnika stožera Vrhovnog zapovjedništva ABiH. Već prosinaca 1993. promaknut u brigadnog generala. S tim činom postao članom Zajedničkog zapovjedništva Armije Federacije Bosne i Hercegovine. Poslije rata napredovao u činu. Svibnja 1997. dobio čin divizijskog generala. Poslije unaprijeđen u čin general-majora. Umirovljen travnja 2000. godine. 5. srpnja 2001. tužiteljica Međunarodnog kaznenog suda za područje bivše Jugoslavije Carla Del Ponte, podigla je optužnicu protiv njega, Mehmeda Alagića i Amira Kuburu na osnovi svog ovlaštenja iz člana 18 Statuta MKSJ za kršenje zakona i običaja ratovanja i teške povrjede Ženevskih konvencija, u kojima su žrtve bili bosanskohercegvoački Hrvati i Srbi, u predmetu br. IT-01-47-I.

Izvori

Životopisi, Zvornik
Rat u Bosni i Hercegovini
Vojni zapovjednici Armije BiH
Osuđenici Haaškog suda

Enver Hadžihasanović


Ben Hugh Guill (* 8. September 1909 in Smyrna, Tennessee; † 15. Januar 1994 in Pampa, Texas) war ein US-amerikanischer Politiker. In den Jahren 1950 und 1951 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Ben Guill besuchte bis 1933 das West Texas State College in Canyon. Danach arbeitete er als Lehrer und privater Geschäftsmann. Während des Zweiten Weltkrieges diente er zwischen 1942 und 1945 in der US Navy. Danach betätigte er sich in der Immobilienbranche. Politisch schloss er sich der Republikanischen Partei an. Nach dem Rücktritt des Abgeordneten Eugene Worley wurde Guill bei der fälligen Nachwahl für den 18. Sitz von Texas als dessen Nachfolger in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 6. Mai 1950 sein neues Mandat antrat. Da er bei den regulären Kongresswahlen des Jahres 1950 nicht bestätigt wurde, konnte er bis zum 3. Januar 1951 nur die laufende Legislaturperiode im Kongress beenden.

Im Juli 1952 war Guill Delegierter zur Republican National Convention in Chicago, auf der General Dwight D. Eisenhower als Präsidentschaftskandidat nominiert wurde. Zwischen 1953 und 1955 arbeitete er für das Bundespostministerium in Washington. Danach war er bis 1959 Mitglied des Federal Maritime Board, das dem Handelsministerium unterstand. Ansonsten arbeitete er als Berater. Ben Guill starb am 15. Januar 1994 in Pampa, wo er auch beigesetzt wurde.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied der Republikanischen Partei
US-Amerikaner
Geboren 1909
Gestorben 1994
Mann

Ben H. Guill


Slično teoriji racionalnog izbora, teorije sukoba ili funkcionalizam, čista sociologija je sociološki paradigma - strategija objašnjavanja ljudskog ponašanja. Razvio ga je Donald Black kao alternativu individualističkim i socijalno-psihološkim teorijama, čista sociologija izvorno se koristila za objašnjenje razlika u pravnom ponašanju.[1] Od tada Blackdrugi čisti društveni znanstvenici koristili su ovu strategiju za objašnjenje terorizma, [2] genocida, [3] linča[4] i drugih oblika upravljanja sukobima [5], kao i znanosti, [6] umjetnosti [7] i religije.[8]

Epistemologija
Čista sociologija objašnjava društveni život svojim društvene geometrije. Društveni život odnosi se na bilo koju manifestaciju ljudskog ponašanja — poput zakona, samoubojstva, ogovaranja ili umjetnosti — dok se društvena geometrija ponašanja, koja se naziva i njegovom društvenom strukturom, odnosi na društvene karakteristike uključenih pojedinaca, poput stupnja njihove interakcije u prošlosti ili razine njihovog bogatstva. Ovaj se pristup donekle oslanja na aspekte ranijih sociološki djela u rasponu od naglaska Durkheim o socijalnim objašnjenjima individualnog ponašanja i završavajući kasnijim radovima o varijacijama policijskog (i drugog pravnog) ponašanja.

Razlike
Gotovo sva sociologija objašnjava ponašanje ljudi — bilo da su to skupine ili pojedinci — s nekim pozivanjem na njihove mentalne konstrukcije (psihologija) ili ciljevi njihovih postupaka (teleologija). Ali čista sociologija preoblikuje ljudsko ponašanje kao društveni život-nešto što ne postoji u svijesti, prkosi objašnjenju ciljevima djelovanja i supraindividualno je. Stoga se čista sociologija može razlikovati od ostalih socioloških paradigmi po onome što joj nedostaje: psihologija, teleologija, pa čak i ljudi kao takvi. Usredotočenost čiste sociologije na jedinstvenu društvenu stvarnost može se činiti durkheimovom, ali Black taj pristup vidi kao "više durkheimov nego Durkheimov" [1].

Objašnjenja
U knjizi "Ponašanje zakona", objavljeno 1976, Donald Black predstavio je prvi primjer čiste sociologije - opću pravnu teoriju ili vladinu društvenu kontrolu. Ova teorija nastoji objasniti razlike u zakonodavstvu, a jedan aspekt pravnih razlika je opseg prava koji se privlači u slučaju sukoba. Sukob je situacija u kojoj jedna osoba ima potraživanja prema drugoj, na primjer kada se dogodio napad ili je prekršen ugovor, a uvrijeđene strane mogu ili ne moraju kontaktirati policiju ili građanske sudove kako bi to riješile. Dakle, slučajevi mogu privući zakon ili ne, a kad privuku zakon, može ga biti više ili manje. Na primjer, kada policija izvrši uhićenje u slučaju napada, postoji više zakona kada postoji jednostavan poziv policiji, a kada je netko osuđen i osuđen, postoji više zakona nego kada postoji samo uhićenje. Čista sociologija prava objašnjava ovu razliku identificiranjem niza socioloških varijabli koje su povezane s promjenom količine zakona. To uključuje različite oblike društvenog statusa (poput bogatstva, integracije, kulture, tradicije, organizacije i uglednosti), kao i različite oblike socijalne distance (poput relacijske udaljenosti i kulturne distance). Dakle, to su aspekti društvene strukture slučajeva, pa stoga slučajevi u kojima su oba sudionika u sporu visokog statusa imaju različite društvene strukture — i tretiraju se drugačije — od slučajeva u kojima su uključeni sudionici u sporu niskog statusa. Bez obzira na to jesu li sporovi društveno bliski ili udaljeni jedni od drugih, određuje se i opseg prava koji privlači slučaj. Na primjer, jedno od predviđanja teorije je da unutar društva zakon izravno ovisi o udaljenosti između pojedinaca. Udaljenost odnosa odnosi se na količinu i intenzitet interakcije između stranaka, pa teorija predviđa da postoji više zakona u sukobima između stranaca nego u sukobima između bliskih osoba. Ovaj aspekt teorije objašnjava brojne činjenice, poput toga zašto se oni koji ubijaju strance kažnjavaju strože od onih koji ubijaju voljene osobe[1] i zašto je vjerojatnije da će žene koje su stranci silovali prijaviti policiji.

U knjizi "Ponašanje zakona", objavljeno 1976, Donald Black predstavio je prvi primjer čiste sociologije - opću pravnu teoriju ili vladinu društvenu kontrolu. Ova teorija nastoji objasniti razlike u zakonodavstvu, a jedan aspekt pravnih razlika je opseg prava koji se privlači u slučaju sukoba. Sukob je situacija u kojoj jedna osoba ima potraživanja prema drugoj, na primjer kada se dogodio napad ili je prekršen ugovor, a uvrijeđene strane mogu ili ne moraju kontaktirati policiju ili građanske sudove kako bi to riješile. Dakle, slučajevi mogu privući zakon ili ne, a kad privuku zakon, može ga biti više ili manje. Na primjer, kada policija izvrši uhićenje u slučaju napada, postoji više zakona kada postoji jednostavan poziv policiji, a kada je netko osuđen i osuđen, postoji više zakona nego kada postoji samo uhićenje. Čista sociologija prava objašnjava ovu razliku identificiranjem niza socioloških varijabli koje su povezane s promjenom količine zakona. To uključuje različite oblike društvenog statusa (poput bogatstva, integracije, kulture, tradicije, organizacije i uglednosti), kao i različite oblike socijalne distance (poput relacijske udaljenosti i kulturne distance). Dakle, to su aspekti društvene strukture slučajeva, pa stoga slučajevi u kojima su oba sudionika u sporu visokog statusa imaju različite društvene strukture — i tretiraju se drugačije — od slučajeva u kojima su uključeni sudionici u sporu niskog statusa. Bez obzira na to jesu li sporovi društveno bliski ili udaljeni jedni od drugih, određuje se i opseg prava koji privlači slučaj. Na primjer, jedno od predviđanja teorije je da unutar društva zakon izravno ovisi o udaljenosti između pojedinaca. Udaljenost odnosa odnosi se na količinu i intenzitet interakcije između stranaka, pa teorija predviđa da postoji više zakona u sukobima između stranaca nego u sukobima između bliskih osoba. Ovaj aspekt teorije objašnjava brojne činjenice, poput toga zašto se oni koji ubijaju strance kažnjavaju strože od onih koji ubijaju voljene osobe[1] i zašto je vjerojatnije da će žene koje su stranci silovali prijaviti policiji.

Nedavno je Black otišao dalje od učenja kako se rješavaju sukobi i istražio podrijetlo samog sukoba. Moralno vrijeme otkriva uzroke sukoba ispravnog i pogrešnog u ljudskim odnosima.Pritom ova teorija koristi novi objašnjeni koncept-ideju kretanja u društvenom vremenu-i na taj način proširuje čisto sociološki pristup.

Black i drugi također su otišli dalje od sukoba i društvene kontrole kako bi razvili objašnjenja ideja,  grabežljivost,  društvene osiguranje, istraživanja,  i drugih oblika društvenog života. Na primjer, crna teorija ideja objašnjava sadržaj ideja njihovim društvenim strukturama. Baš kao što svaki sukob ima društvenu strukturu koja se sastoji od društvenih karakteristika argumenata i trećih strana, svaka ideja — svaka izjava o stvarnosti — ima društvenu strukturu koja se sastoji od karakteristika izvora, subjekta i publike. Na primjer, predmet ideje može biti blizu ili daleko od izvora: ljudi imaju ideje o članovima obitelji i prijateljima, kao i strancima. Subjekt također može imati visok ili nizak socijalni status: ljudi imaju ideje o senatorima i poslovnim ljudima, kao i o skitnicama iz "skid-Roea". Ali ideje se razlikuju ovisno o njihovim društvenim strukturama. Blackovo objašnjenje voluntarizma i determinizma, na primjer, kaže da će ideje o subjektima visokog statusa vjerojatno biti voluntarističke (pozivajući na slobodnu volju). Dakle, teorija bi predvidjela da će ljudi ponuditi voluntaristička objašnjenja senatori i biznismena i deterministička objašnjenja skitnica iz "skid-Roea".[5]

Praktičari i znanstvenici
Brojni društveni znanstvenici koristili su barem neke elemente teorijske strategije Black u svom radu, uključujući profesora M. P. Baumgartnera, Marian Borg, Bradlee Campbell, Mark Kuni, Ellis Godard, Allan Horvitz, Scott Jack, Marcus Condcar , Jason Manning, Joseph Michalski., Calvin Morrill, Scott Phillips, Roberta Seneschal de La Roche i James Tucker .

Kritika
Dok su istaknuti društveni znanstvenici poput Randall Collins, Karen A. Cerulo,David Skulli,  i Jonathan H. Turner pohvaljeni aspekti čiste sociologije, ovaj je pristup također kritiziran. Kam K. Vong [5] kritizira scijentizam čiste sociologije, David F. Greenberg [6] njegovu upotrebu objašnjenja zakona pokrivanja, a Thomas J. Greenberg. Scheff [7] - njegov pokušaj disciplinske čistoće. Douglas A. Marshall[8] nudi proširenu kritiku sustava. Marshall tvrdi da je, suprotno Blackovom navedenom cilju da sociologiju učini znanstvenijom, njegov pristup zapravo u suprotnosti sa suvremenim znanstvenim vrijednostima i praksama-tema koja se ponavlja Stephen Turner[9]

Odgovor na kritiku
Mark Kuni, Allan Horvitz i Joseph Michalski  odgovorili su na neke specifične kritike čiste sociologije, dok Donald Black u "epistemologiji čiste sociologije" , kao i u drugim radovima  općenito je odgovorio na tvrdnje kritičara i pružio opsežnu obranu čisto sociološkog pristupa.

Primjećujući ideološku prirodu mnogih napada, Black kaže da je njegova teorija zapravo "politički i moralno neutralna". No, prema Blacku, to ipak izaziva politizirano neprijateljstvo zbog svoje nekonvencionalnosti:

"Moj rad je šokantan, ne zato što je politički nekorektna, ali zato što je epistemološki netočna. To krši uobičajena uvjerenja o društvenoj stvarnosti općenito, a posebno o pravnoj i moralnoj stvarnosti. Stoga je šokantno-epistemološki šokantno-za mnoge kojima je naneseno. Ako uznemirim vaš svemir, možda ću biti vrijedan prezira. Mogu izgledati kao vaš omiljeni politički neprijatelj, konzervativac ako ste radikal, radikal ako ste konzervativac."

Black također raspravlja o ciljevima ovog pristupa. Iako je to nekonvencionalna sociologija, to je tradicionalna znanost koja nastoji pružiti jednostavna, općenita, provjerljiva, valjana i originalna objašnjenja stvarnosti. I samo prema tim kriterijima, tvrdi Black, treba suditi o tome:

Recite mi da moj rad nije provjerljiv kao nešto drugo, recite mi da nije generički kao nešto drugo, recite mi da je manje elegantan od nečeg drugog, recite mi da je već objavljen ili mi jednostavno recite da nije u redu. Recite mi nešto relevantno za ono što pokušavam postići - nešto znanstveno."[1

Preporuke

Daljnje čitanje
Baumgartner, M. P.

 1978.	"Zakon i socijalni status u kolonijalnom Novom Havenu". Stranice 153-178 u knjizi "studije prava i sociologije: godišnja zbirka studija", svezak 1, uredila Rita J. Lo. Simone. GMT: televizija.1984.
 "Društvena kontrola odozdo." Prema općoj teoriji društvene kontrole, svezak 1: Osnove, uredio Donald Black. Orlando: akademski tisak.1984.
 "Društvena kontrola u predgrađu." U knjizi "prema općoj teoriji društvene kontrole", svezak 2: Odabrani problemi, uredio Donald Black. Orlando: akademski tisak.1985.
 "Zakon i srednja klasa: dokazi iz prigradskog grada". Zakon i ljudsko ponašanje 9 (1): 3-24.1987.
 "Utopijska pravda: prikriveno olakšavanje zločina s bijelim ovratnicima". Časopis za socijalna pitanja 43: 61-69.1988.
 Moralni poredak predgrađa. Njujorški: Sveučilište Oksford Press.1992.
 "Rat i mir u ranom djetinjstvu". Stranice 1-38 u časopisu asa: asa, uredio James Tucker. GMT, Connecticut: televizija.1992.
 "Mreže nasilja: Podrijetlo i upravljanje unutarnjim sukobom." Stranice 209-231 pod agresija i nasilje: Socijalna interakcionistička perspektiva, uredio Richard B. Felson i Jamesa T. Tedeschija. DC: Američko psihološko udruženje.1993.
 "O pretjerano legaliziranom konceptu modernog društva." Suvremena sociologija 22 (3): 336-337.1993.
 "Mit o razboritosti". Stranice 129-162 u knjizi "upotreba razboritosti" koju je uredio Keith Hockins. Oksford: Sveučilište Oksford press.1996.
 "Najbolje mjesto za život: preobrazba američkog predgrađa." Suvremena sociologija 25 (2): 222-224.1998.
 "Moralni glas zajednice". Sociološki fokus 31(2):??-??. (urednik) 1999.
 Društvena organizacija prava. San Diego: akademski tisak.1999.
 "Uvod". Stranice 1-8 u "društvenoj organizaciji prava" uredio M. P. Baumgartner. San Diego, akademski tisak (drugo izdanje; prvo izdanje, 1973.).2001.
 "Sociologija prava u Sjedinjenim Državama". Američki sociolog 32 (ljeto): 99-113. Tematsko izdanje: sociologija prava, uredio A. Javier Trevino.2002.
 ""Ponašanje zakona", ili kako sociologizirati čekićem." Suvremena sociologija 31 (6): 644-649.

Black, Donald

 1970.	"Production of Crime Rates."  American Sociological Review 35:733-748.
 1971.	"The Social Organization of Arrest."  Stanford Law Review 23:1087-1111.
 1972.	"The Boundaries of Legal Sociology."  Yale Law Journal 81:1086-1100.
 1973.	"The Mobilization of Law."  Journal of Legal Studies 2:125-149.
 1973.	"Introduction."  Pages 1–14 in The Social Organization of Law, edited by Donald Black and Maureen Mileski.  New York:  Academic Press.
 1976.	The Behavior of Law.  New York:  Academic Press.
 1979.	"Common Sense in the Sociology of Law."  American Sociological Review 44(1):18-27.
 1979.	"A Note on the Measurement of Law."  Informationsbrief für Rechtssoziologie, Sonderheft 2:92-106.
 1979. "A Strategy of Pure Sociology." Pages 149-168 in Theoretical Perspectives in Sociology, edited by Scott G. McNall. New York: St. Martin's Press.
 1980.	The Manners and Customs of the Police.  New York:  Academic Press.
 1981.	"The Relevance of Legal Anthropology."  Contemporary Sociology 10(1):43-46.
 1983.	"Crime as Social Control."  American Sociological Review 48:34-45.
 1984.	Toward a General Theory of Social Control, Volume 1:  Fundamentals.  Orlando:  Academic Press. (editor)
 1984.	"Preface." Toward a General Theory of Social Control, Volume 1:  Fundamentals, edited by Donald Black.  Orlando:  Academic Press.
 1984.	"Social Control as a Dependent Variable."  In Toward a General Theory of Social Control, Volume 1:  Fundamentals, edited by Donald Black.  Orlando:  Academic Press.  (editor)
 1984.	Toward a General Theory of Social Control, Volume 2:  Selected Problems.  Orlando:  Academic Press.  (editor)
 1984.	"Preface." Toward a General Theory of Social Control, Volume 2:  Selected Problems, edited by Donald Black.  Orlando:  Academic Press.
 1984.	"Crime as Social Control."  Pages 1–27 in Toward a General Theory of Social Control, Volume 2:  Selected Problems, edited by Donald Black.  Orlando:  Academic Press.
 1984.	"Jurocracy in America."  The Tocqueville Review – La Revue Tocquevelle 6:273-281.
 1987.	"Compensation and the Social Structure of Misfortune." Law & Society Review 21(4):563-584.
 1987.	"A Note on the Sociology of Islamic Law."  Pages 47–62 in Perspectives on Islamic Law, Justice and Society, edited by Ravindra S. Khare.  Working Papers, Number 3.  Charlottesville:  Center for Advanced Studies University of Virginia.
 1989.	Sociological Justice.  New York:  Oxford University Press.
 1990.	"The Elementary Forms of Conflict Management."  In New Direction in the Study of Justice, Law, and Social Control, prepared by the School of Justice Studies, Arizona State University.  New York:  Plenum Press.
 1991.	"Relative Justice."  Litigation 18:32-35.
 1992.	"Social Control of the Self."  Pages 39–49 in Virginia Review of Sociology:  Law and Conflict Management, edited by James Tucker.  Greenwich:  JAI Press Inc.
 1993.	"La Mobilisation du Droit:  Autobiographie d'un Concept:  (The Mobilization of Law:  Autobiography of a Concept").  Pages 376-378 in Dictionnaire Encyclopédique de Théorie et de Sociologie de Droit, under the direction of André-Jean Arnaud.  Paris:  Librairie, Générale de Droit et de Jurisprudence.
 1995.	"The Epistemology of Pure Sociology."  Law and Social Inquiry 20:829-870.\
 1997.	"The Lawyerization of Legal Sociology."  Amici (Newsletter of the Sociology of Law Section, American Sociological Association) 5:4-7.
 1998.	The Social Structure of Right and Wrong.  San Diego:  Academic Press.
 2000.	"On the Origin of Morality."  Journal of Consciousness Studies 7:107-1191.
 2000.	"The Purification of Sociology."  Contemporary Sociology 29(5):704-709.
 2000.	"Dreams of Pure Sociology."  Sociological Theory 18(3):343-367.
 2002.	"The Geometry of Law:  An Interview with Donald Black", by Aaron Bell.  International Journal of the Sociology of Law 30:101-129.
 2002.	"Terrorism as Social Control.  Part I:  The Geometry of Destruction."  American Sociological Association Crime, Law, and Deviance Newsletter Spring:3-5.
 2002.	"Terrorism as Social Control.  Part II:  The Geometry of Retaliation."  American Sociological Association Crime, Law, and Deviance Newsletter Summer:3-5.
 2002.	"Pure Sociology and the Geometry of Discovery."  In Toward a New Science of Sociology:  A Retrospective Evaluation of The Behavior of Law, by Allan V. Horwitz.  Contemporary Sociology 31(6):668-674.
 2004.	"The Geometry of Terrorism."  In "Theories of Terrorism," symposium edited by Roberta Senechal de la Roche.  Sociological Theory 22:14-25.
 2004.	"Violent Structures."  Pages 145-158 in Violence:  From Theory to Research, edited by Margaret A. Zahn, Henry H. Brownstein, and Shelly L. Jackson.  Cincinnati:  Anderson Publishing Company.
 2004.	"Terrorism as Social Control."  In Terrorism and Counter-Terrorism:  Criminological Perspectives, edited by Mathieu Deflem.  New York:  Elsevier Ltd.
 2007.	"Legal Relativity." In the Encyclopedia of Law and Society: American and Global Perspectives, Volume 3, edited by David S. Clark. Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
 2010.  "How Law Behaves:  An Interview with Donald Black," by Mara Abramowitz.  International Journal of Law, Crime and Justice 38:37-47.
 2010.  The Behavior of Law (Special Edition).  Bingley, England:  Emerald.
 2011.  Moral Time.  New York:  Oxford University Press.

Black, Donald i M. P. Baumgartner

 1983.	"Prema teoriji treće strane." Stranice 84-114 u knjizi "empirijske teorije o sudovima" koju je uredio Keith O. Boijum i Leanne Mather. Longman.1987.
 "O samopomoći u današnjem društvu." Dijalektička antropologija 12: 33-44. Također stranice 193-208 u knjizi" maniri i običaji policije " Donalda Blacka. Njujorški: akademski tisak.

Borg, Marian J.

 1992.	"Upravljanje sukobima u suvremenom svjetskom sustavu". Sociološki forum 7 (2): 261-282.1998.
 "Viktimizacija posredovanog ubojstva i podrška smrtnoj kazni: ispitivanje Crne pravne teorije". Kriminologija 36: 537-567.2000.
 "Ispitivanje droga u organizacijama: primjena Horvitzove teorije o učinkovitosti društvene kontrole". Devijantno ponašanje 21: 123-154.

Borg, Marian J. i Vilijam P. Arnold

1997.	"Socijalno praćenje kao društvena kontrola: slučaj testiranja na droge na Medicinskom radnom mjestu." Sociološki forum 12 (3): 441-460.

Borg, Marian J. i Karen F. Parker

2001. "Mobilizacija zakona u urbanim područjima: Društvena struktura stopa rješavanja ubojstava". Pregled prava i društva 35: 435-466.

Campbell, Bradley

 2009. "Genocid kao društvena kontrola". Sociološka teorija 27 (2): 150-172.2010.
 "Kontroverzno ponašanje tijekom genocida". Sociološki forum 25 (2): 296-314.2010.
 "Pregled je li ubojstvo pogrešno?" Društvene snage 89(2): 720-721.2011.
 "Crna teorija prava i društvene kontrole". U Oksfordskoj bibliografiji na mreži: Kriminologija, uredio Richard Rosenfeld.Nadolazeći.
 "Genocid kao pitanje stupnja." Britanski sociološki časopis.

Cooney, Mark

 1986.	"Bihevioralna sociologija prava: Zaštita."Pregled suvremenog prava 49 (2): 262-271.1989.
 "Pravna tajna: jednakost i učinkovitost u uobičajenom pravu". Američki sociološki časopis 95 (2): 536-537.1992.
 "Rasna diskriminacija u uhićenju". Stranice 99-119 u časopisu IPA: IPA, uredio James Tucker. GMT, Connecticut: televizija.1993.
 "Zašto je ekonomska analiza toliko privlačna profesorima prava?" Pravni pregled Stanforda 45 (6): 2211-2230.1994.
 "Neformalna društvena kontrola ubojstava". Časopis za pravni pluralizam i neslužbeno pravo 34: 31-59.1994.
 "Dokazi kao ovisnost." Pregled prava i društva 28(4): 833-858.1995.
 "Borba za kontrolu: istraživanje prava, sporova i odstupanja." Društvene snage 73 (3): 1174-1175.1997.
 "Od rata do tiranije: smrtonosni sukob i država." Američka sociološka revija 62 (2): 316-338.1997.
 "Pad elitnog Odjela za ubojstva". Kriminologija 35: 381-407.1997.
 "Lov između policije i grabežljivaca: provođenje prometnih zakona." Studije prava, politike i društva 16: 165-188.1998.
 Ratnici i mirotvorci: kako treće strane oblikuju nasilje. Njujorški: Njujorški sveučilišni tisak.1998.
 "Mračna strana zajednice: ubojstvo motivirano moralom i snažne društvene veze." Sociološki fokus 31: 135-153.2001.
 "Pravni aspekti zavade/unutarnjeg rata". Odjeljak 3.8 u međunarodnoj enciklopediji društvenih i bihevioralnih znanosti, ur. Smelsera i Paula B. Baltesa.2002.
 "Još uvijek plaćajući neortodoksnost:" ponašanje zakona " četvrt stoljeća kasnije." Suvremena sociologija 31 (6): 658-661.2003.
 "Privatizacija nasilja". Kriminologija 41 (4): 1377-1406.2006.
 "Kriminološki potencijal čiste sociologije". Kriminal, zakon i društvene promjene 46: 51-63.2009.
 "Etnički sukob bez etničkih skupina: Studija u čistoj sociologiji". Britanski sociološki časopis 60: 473-492.2009.
 "Znanstveni značaj collinsovog nasilja". Britanski sociološki časopis 60: 586-594.2009.
 Je li pogrešno ubijati? Studija iz čiste sociologije. Charlottesville:Sveučilište Virginia Press.

Cooney, Mark i Scott Phillips

 2002.	"Tipologizacija nasilja: Black-ov pogled". Međunarodni časopis za sociologiju i socijalnu politiku 22 (7/8): 75-108

Geiger-Oneto, Stephanie i Scott Phillips

 2003. "Vožnja u crnom: uloga rase, spola i socijalnog statusa." Časopis za etničku pripadnost u kaznenom pravosuđu 1(2): 1-25.

Godard, Ellis

 2003.	"Život koluta: društvena geometrija stvarnosti". Stranice 73-96 u knjizi "lekcije o preživljavanju: eseji o komunikaciji i stvarnosti TV-a", uredio Matej J. Lo. Smith i Andrija F. drvo. Jefferson, Sjeverna Karolina: Ace & Ace.

Hawdon, James i John Ryan

 2009. "Skrivanje na vidiku: organizacija zajednice, naivno povjerenje i terorizam." Suvremena sociologija 57: 323-343.

Hembroff, Larry A.

 1987. "Ozbiljnost djela i društveni konteksti: ispitivanje Black-ove teorije o ponašanju zakona". Američki sociološki časopis 93: 322-347.

Hoffmann, Heath C.

 2006. "Kritika kao odstupanje od norme i društvena kontrola kod Anonimnih alkoholičara". Časopis za suvremenu etnografiju 35: 669-695

Horwitz, Allan V.

 1982.	Socijalna kontrola mentalnih bolesti. Njujorški: akademski tisak.1982-3.
 "Otpor inovacijama u sociologiji prava: odgovor Greenbergu". Pregled prava i društva 17: 369-384.1984.
 "Terapija i socijalna solidarnost". Prema općoj teoriji društvene kontrole, svezak 1: Osnove, uredio Donald Black. Orlando: akademski tisak.1990.
 Logika društvene kontrole. Plenum Press.1995.
 "Preusmjeravanje u maloljetničkom pravosudnom sustavu i sociološka teorija socijalne kontrole". Stranice 17-34 u knjizi "distrakcija i neformalna društvena kontrola" koju su uredili Gunther Albrecht i Volfgang Ludvig-Maierhofer. Berlin: Valter de Gruiter. (urednik) 2002.
 "Simpozij kontinuiteta o knjizi Donalda Blacka "ponašanje zakona". Suvremena sociologija 31 (studeni): 641-674. (urednik) 2002.
 "Prema novoj znanosti o društvenom životu: retrospektivna analiza "ponašanja zakona"." Suvremena sociologija 31 (6): 641-644.2002.
 Stvaranje mentalne bolesti. Chicago: Sveučilište Chicago Press.

Jacques, Scott i Richard Wright

 2008. "Blizina kriminalaca: uloga udaljenosti u regrutiranju, plaćanju i intervjuiranju sudionika u istraživanju podzemlja". Časopis za istraživanje kriminala i delinkvencije 45: 22-38.2008.
 "Značaj svijeta za proučavanje nasilja na tržištu droga." Kriminologija 46: 221-253.2009.
 "Zakon o drogama i okrutna odmazda." U knjizi "Kriminologija i javna politika: primjena teorije u radu", 2.izd., ur. Hugh Barlough i Scott Decker. Philadelphia, PA: Temple College Press Press.2010.
 "Pritvaranje kriminalaca: utjecaj zakona na istraživanje temeljeno na kriminalu." U knjizi "delinkventi o delinkvenciji: učenje o zločinu od kriminalaca", ur. Vim Bernasco. Calompton, UK: Izdavačka Kuća.2010.
 "Ispravno ili pogrešno? Prema teoriji odobravanja istraživanja IPA (IPA)". Časopis za obrazovanje u kaznenom pravosuđu 21:42-59.2010.
 "Kriminologija kao društvena kontrola: proučavanje diskriminacije i njezina uloga u reprodukciji socijalne nejednakosti i kriminala." Kriminal, zakon i društvene promjene 53: 383-396.2010.
 "Sociološka teorija prodaje droga, darova i prijevara". Zločin i delinkvencija 20 (10): 1-26.2010.
 "Opasna blizina:prema teoriji nasilne viktimizacije u studijama aktivnih počinitelja". Časopis za obrazovanje u kaznenom pravosuđu 21: 503-525.

Kan, Yee W. i Scott Phillips

 2003. "Rasa i smrtna kazna: Uključujući azijske Amerikance i istražujući desocijalizaciju prava." Časopis za etničku pripadnost u kaznenom pravosuđu 1: 63-92.

Kruttschnitt, Candace

 1980-81. "Socijalni status i kazne za žene prijestupnice". Pregled prava i društva 15: 247-266.1982.
 "Žene, kriminal i ovisnost: Primjena pravne teorije". Kriminologija 19:495-513.1982.
 "Ugledne žene i zakon." Sociološki tromjesečnik 23: 221-234.1985.
 "Tretiraju li se tvrtke drugačije? Usporedba pojedinačne žrtve i korporativne žrtve u kaznenom sudu." Sociološka studija 55: 225-238.

Kuan, Ping-Yin

 2004. "Mir, a ne rat: tinejdžersko upravljanje međugeneracijskim sukobom na Tajvanu". Časopis za komparativne obiteljske studije 35: 591-614.

Lally, Wilijam E. i Alfred DeMaris

 2012. "Uhićenje počinitelja nasilja nad intimnim partnerom: usporedna analiza rodnih učinaka i udaljenosti u vezi". Zločin i delinkvencija 58 (1): 103-123.

Lee, Catherine

 2005. "Vrijednost života u smrti: Višestruka regresija i analiza povijesti događaja o rješavanju ubojstava u okrugu Los Angeles."Časopis za kazneno pravosuđe 33: 527-534.

Manning, Jason

 Nadolazeći. "Samoubojstvo kao društvena kontrola." Sociološki forum.

Marshall, Douglas A.

 2008. "Opasnosti čistoće: o nespojivosti' čiste sociologije 'i znanosti" sociološki tromjesečnik 49 (2): 209-235.2008.
 "Uklanjanje retorike iz teorijske rasprave: replika Michalskom" sociološki tromjesečnik 49 (2): 275-284.

Michalski, Joseph H.

 2003.	"Financijski altruizam ili jednostrana razmjena resursa? Prema čistoj sociologiji blagostanja". Sociološka teorija 21 (4): 341-358.2004.
 "Davanje sociološkog značenja trendovima nasilja intimnih partnera: Društvena struktura nasilja nad ženama". Nasilje nad ženama 10: 652-675.2005.
 "Objašnjenje nasilja intimnog partnera: Sociološka OGRANIČENJA STUDIJA viktimizacije". Sociološki forum 20: 613-640.2008.
 "Znanstveno otkriće u dubokom društvenom prostoru: sociologija bez granica". Kanadski sociološki časopis 33: 521-553.2008.
 "Društveni život čiste sociologije". Sociološki tromjesečnik 49: 253-274.

Mileski, Maureen

 1971. "Sastanci u sudnici: Opservacijska studija nižeg kaznenog suda". Pregled prava i društva 5: 473-538.

Morrill, Calvin

 1989.	"Upravljanje menadžerima: sporovi u izvršnoj hijerarhiji". Sociološki Forum 4:387-407.1992.
 "Osveta među rukovoditeljima". Stranice 51-76 u časopisu IPA: IPA, uredio James Tucker. GMT, Connecticut: televizija.1995.
 Izvršni put: upravljanje sukobima u korporacijama. Chicago, IL: Sveučilište Chicago Press.

Mullis, Jeffrey

 1995. "Medicinska nesavjesnost, socijalna struktura i društvena kontrola". Sociološki forum 10:135-163.

Peterson, Elicka S.

 1999. "Ubojstvo kao samopomoć: žene i nasilje intimnih partnera." Odjel za ubojstva, 3:30-46.

 2003.	"Društvena struktura osvete: provjera crnog modela". Kriminologija 41 (3): 673-708.2008.
 "Rasne razlike u primjeni smrtne kazne: slijepa pravda zahtijeva povez preko očiju." Sažetak zakona i politike američkog Ustavnog društva.

Phillips, Scott i Mark Kuni

 2005.	"Promicanje mira, poticanje na nasilje: Treće strane i rješavanje sukoba". Američka sociološka revija 70: 334-354.

Seneschal de La Roche, Roberta

 1995.	"Ponašanje izvan zakona." Zakon i socijalna studija 20 (3): 777-785.1996.
 "Kolektivno nasilje kao društvena kontrola." Sociološki forum 11 (1): 97-128.1997.
 "Sociogeneza linča". Stranice 48-76 u knjizi "osuđeni na smrt: linč na jugu" uredio U. Fitzhugh Brundage. Chapel Hill:Sveučilište Sjeverne Karoline Press.2001.
 "Zašto je kolektivno nasilje kolektivno?" Sociološka teorija 19 (2): 126-144.2004.
 "Moderni linčevi". Stranice 213-225 u knjizi "nasilje: od teorije do istraživanja" koju su uredili Margaret A. Zahn, Henri H. Braunstein i Shelli L. Jackson. Cincinnati: Andersonova izdavačka kuća.

Silberman, Matthew

 1985. Proces građanske pravde: dosljedan model mobilizacije prava. Akademski tisak.

Tucker, James

 1989. "Krađa zaposlenika kao društvena kontrola." Devijantno ponašanje 10: 319-334.1992.
 Virginijski pregled sociologije: pravo i upravljanje sukobima. GMT, Connecticut: televizija. (urednik)1992.
 "Predgovor". Stranica za internet u časopisu Internet: Internet: uredio James Tucker. GMT, Connecticut: televizija.1993.
 "Svakodnevni oblici otpora zaposlenika." Sociološki forum 8:25-45.1999.
 Terapijska korporacija. Njujorški: Sveučilište Oksford Press.1999.
 "Terapija, organizacija i država: Black-ov pogled". Stranice 78-87 u knjizi "savjetovanje i terapijsko stanje" koju je uredio James J. Lo. Crissa. Aldine de Gruiter.1999.
 "Devijantnost radnika kao društvena kontrola". Studije sociologije rada 8: 1-16.2002.
 "Postajem čisti sociolog." Suvremena sociologija 31 (6): 661-664.2002.
 "Religija novog doba i kult ličnosti". Društvo siječanj / veljača: 46-51.2004.
 "Kako ne objasniti ubojstvo." Globalni kriminal 6, 2: 235-243.2004.
 "Iscjelitelji novog doba i terapijska kultura". Stranice 153-169 u "terapijskoj kulturi" uredio Jonathan Imber. Novi Bransuick: izdavačka kuća transakcija.

Tucker, James i Susan Ross

 2004.	"Black-ova teorija tjelesnog kažnjavanja i društvene kontrole". U knjizi "tjelesno kažnjavanje u teorijskoj perspektivi" koju je uredio Michael J. Lo. Donnelli i Murrea A. Straussa. Nova Haven: sveučilišna tisak Jell.

wong, Kam C.

 1995. "Blackova teorija o ponašanju zakona revidirana je." Međunarodni časopis za sociologiju prava 23: 189-232.

wong, Siu Kwong

 2010. "Stope rješavanja zločina u kanadskim općinama: ispitivanje pravne teorije Donalda Blacka". Međunarodni časopis za pravo, kriminal i pravdu 38: 17-36.
Sociološke teorije

Čista sociologija


Fairfield County er navnet på 3 counties i USA:

 Fairfield County, Connecticut
 Fairfield County, Ohio
 Fairfield County, South Carolina

Fairfield County


الجابرية منطقة من مناطق محافظة حولي في دولة الكويت، تقع غرب منطقة السالمية وجنوب منطقة حولي، وشرق منطقة السرة التابعة لمحافظة العاصمة. سميت بهذا الاسم نسبة إلى أمير الكويت الرابع، الشيخ جابر بن عبد الله الصباح.

نبذة
تعتبر الجابرية منطقة سكنية وتجارية وإستثمارية وتنقسم المنطقة جغرافيا إلى اثنتي عشرة قطعة سكنية منها قطعتين إستثمارية مقسمة إلى أربع قطاعات، وتحتوي الجابرية على 7490 منزل خاص. وتضم المنطقة عدد سكان يصل إلى 76,332 نسمة منهم 23,551 من الكويتيين و52,781 من غير الكويتيين.

يتواجد معظم الأجانب في القطاع الإستثماري بينما يقطن المواطنون في القطاع السكني، بين من يمتلكون مساكن وبين من يستأجر منازل أو أدوار أو شقق سكنية، وتكثر في منطقة الجابرية منازل السفراء والدبلوماسيين والشيوخ والتجار لما تميزت به المنطقة بطبيعة مختلفة عن سائر مناطق الكويت.

يوجد بها العديد من المحلات التجارية بالإضافة إلى المطاعم والمراكز الحكومية، وكباقي مناطق الكويت تنتشر في المنطقة المساجد والأسواق المركزية (جمعية الجابرية التعاونية وفروعها) والمركز الصحي (المستوصف) والمدارس علاوة على مركز خدمة المواطن الذي يقدم مجموعة من خدمات المعاملات الحكومية في موقع واحد.

يوجد في المنطقة مستشفى مبارك الكبير وهو واحد من أكبر مستشفيات الكويت، علاوة على «مستشفى هادي» والذي يعد من أعرق المستشفيات الخاصة في الكويت، وكذلك مستشفى «رويال حياة»، وبنك الدم الكويتي بالإضافة إلى مركز العلوم الطبية في جامعة الكويت والذي يضم عددًا من الكليات الطبية وهي كلية الطب وكلية طب الأسنان وكلية الصيدلة وكلية العلوم الطبية المساعدة وكلية الصحة العامة، ويتواجد في الجابرية مقر الجمعية الطبية الكويتية وجمعية أطباء الأسنان الكويتية.

الغزو العراقي
خرجت أول مظاهرة نسائية مناهضة للغزو العراقي للكويت في منطقة الجابرية في 8 أغسطس 1990 بعد الاحتلال باسبوع. تجمعت جموع غفيرة من النساء وساكني المنطقة بجانب شارع المخفر في الساعة 5 مساءا وتظاهروا أمام الجيش العراقي وسط وجود الدبابات رافضين الغزو الغاشم وحملوا أعلام الكويت وصور أميرها ولافتات «لا حكم إلا حكم آل صباح» وراحوا يرددون «بالروح والدم نفديك يا الكويت» و«يا صدام شيل إيدك هذا الشعب ما يريدك». وإقتربوا أكثر إلى الجيش بكل قوه دون خوف. حتى قام الجنود العراقيين بإطلاق النار من مدافعهم الرشاشة على جموع المتظاهرين لتفريقهم، فأصيبت سناء الفودري برصاصة في بطنها وأخذت تؤشر لوالدتها أن تتراجع حتى لا تصاب بأذى فجاء أحد الجنود من الجيش العراقي الشعبي، وأطلق عشر رصاصات على جسد سناء وتوفت. وهي أول شهيدة كويتية تستشهد في المظاهرات المناهضة للغزو.

أماكن في المنطقة
 مركز خدمة المواطن.
 صالة الشيخة سبيكة دعيج السلمان الصباح.
 إدارة الفحص الفني.
 فروع لمعظم البنوك الكويتية.
 العديد من السفارات.
 مسرح الحملي.
 العديد من المعاهد الصحية.
 العديد من محلات الكماليات.
 العديد من المحلات الإلكترونية.
 العديد من العيادات التخصصية.
 العديد من مراكز العناية بالبشرة.
 العديد من المطاعم والمقاهي.

منشئات صحية وطبية
 مستشفى مبارك الكبير.
 مستشفى رويال حياة.
 مستشفى هادي.
 مركز محمود حيدر التخصصي.
 مركز مزايا الطبي.
 مركز الجابرية الصحي.
 بنك الدم المركزي.
 جمعية أطباء الأسنان الكويتية.
 مركز العلوم الطبية التابع لجامعة الكويت ويشمل: كلية الطب وكلية طب الأسنان وكلية الصيدلة وكلية الطب المساعد وكلية الصحة العامة.

مراجع

أماكن مأهولة في الكويت

ضواحي مدينة الكويت

الجابرية (الكويت)


Das Edgar-André-Bataillon war ein weitgehend deutsch-österreichisches Bataillon der Internationalen Brigaden im Spanischen Bürgerkrieg. Es dienten aber auch Brigadisten aus sprachverwandten Ländern in diesem Bataillon. Es wurde nach Etkar André benannt, einem deutschen Kommunisten, der 1933 nach der Machtergreifung der Nationalsozialisten verhaftet und 1936 hingerichtet wurde. Nach Etkar André wurde zudem die Iruner Edgar-André-Gruppe benannt.

Deutsches Bataillon
Nach dem Beschluss der republikanischen Regierung in Madrid wurden die internationalen Centurien Ende Oktober 1936 in Kastilien zu Bataillonen zusammengefasst. Kommandant des deutschen Bataillons, des späteren Edgar-André-Bataillons, wurde der deutsche Kommunist Hans Kahle. Aus diesem Grund wurde es auch als Hans Bataillon bezeichnet. Nach der Umgruppierung der internationalen Centurien zu Bataillonen wurde das Deutsche Bataillon am 22. Oktober 1936 Teil der IX. Brigada Móvil de Choque, einer motorisierten Brigade, mit der folgenden Gliederung.

I.   Deutsches Bataillon
II.  Commune-de-Paris-Bataillon
III. Garibaldi-Bataillon

Am 25. Oktober wurden die Centuria Dąbrowski, die Centuria Thälmann und eine Artilleriebatterie in die IX. Brigada Móvil de Choque eingegliedert. Nach der Eingliederung hatte die mobile Brigade die folgende Gliederung:

I.   Deutsches Bataillon
II.  Commune-de-Paris-Bataillon
III. Garibaldi-Bataillon
IV.  Dąbrowski-Bataillon
V.   Thälmann-Bataillon

In Folge wurde am 1. November 1936 aus der IX. Brigada Móvil de Choque die XI. Internationale Brigade formiert.

Edgar-André-Bataillon

XI. Internationale Brigade
Das spätere Edgar-André-Bataillon wurde mit einer Mannstärke von 650 Brigadisten in Albacete, dem Ausbildungslager der Internationalen Brigaden, formiert. Es erhielt die Bezeichnung No 1. Der Kommandant des Edgar-André-Bataillons war Hans Kahle. Im Bataillon kämpfte auch der frühere Reichstags- und Landtagsabgeordnete Max Roscher. Das Bataillon war neben dem Commune-de-Paris-Bataillon und dem Dąbrowski-Bataillon eines der ersten in Albacete aufgestellten Bataillone der Internationalen Brigade. Der Kommandeur der Brigade war Manfred Stern, besser bekannt als General Emilio Kléber. Generalinspekteur der Brigade war André Marty. Die drei Bataillone wurden Teil der XI. Internationale Brigade mit der folgenden Zusammensetzung:

I.   Edgar-André-Bataillon
II.  Commune-de-Paris-Bataillon
III. Dąbrowski-Bataillon

Schlacht um Madrid

Casa de Campo
Am 4. November 1936 wurden die in Albacete aufgestellten Bataillone mit einer britischen Maschinengewehr-Kompanie zur Madrider Front beordert. Am 6. November 1936 erhielt das Edgar-André-Bataillon aber erst seinen Namen. Am 8. November 1936, auf dem Höhepunkt der Kämpfe um Madrid, zogen die drei Bataillone mit einer Parade über die Gran Vía zur Front mit Rufen "Hoch lebe Russland". Am Abend bezog das Edgar-André-Bataillon mit dem Commune-de-Paris-Bataillon Stellungen im Casa de Campo am Manzanares zwischen der Eisenbahnbrücke Puente los Franceses und der Rennbahn. Ausländische Frontkämpfer, die die Kämpfe am Tajo überlebt hatten, wurden zudem in die Internationale Brigade eingegliedert. Am folgenden Tag, dem 9. November, befahl General Emilio Kléber einen Angriff in den Abendstunden. Der Angriff zog sich bis in den Morgen des 10. November hinein. In der Folge umfasste das Edgar-André-Bataillon mit zwei Kompanien die Nationalisten bei Húmera, am westlichen Ende des Parkes Casa de Campo. Als die Kämpfe abflauten, waren die nationalen Truppen aus ihren Stellungen gedrängt worden, die geplante schnelle Eroberung Madrids war gescheitert, und die XI. Internationale Brigade hatte ein Drittel ihrer Soldaten verloren.

Universitätsquartier von Madrid
Am 15. November 1936 durchbrachen die Nationalisten die republikanischen Stellungen im Bereich des Universitätsviertels von Madrid. Es gelang den Nationalisten, tief in das Universitätsviertel vorzurücken, trotz heftiger Gegenwehr seitens der XI. Internationale Brigade, der Kolonne Durruti sowie anderer Milizverbände. Die XI. Internationale Brigade mit dem Edgar-André-Bataillon besetzte Stellungen im nördlichen Sektor zwischen dem Fluss Manzanares und dem Universitätsviertel, wobei General Kléber seinen Befehlsstand im Real Club Puerta de Hierro aufschlug. In dem Bereich, der von der XI. Internationalen Brigade verteidigt wurde, konnten die Nationalisten im Bereich der Casa de Velázquez und der Landwirtschaftsschule die Stellung der XI. Internationalen Brigade einnehmen. Bei Kämpfen bis zum 18. November 1936 fielen über 50 % der 1700 Brigadisten. Am 20. November wurde das Edgar-André-Bataillon wegen Erschöpfung von der Front abgezogen, wobei die Stellungen des Edgar-André-Bataillons vom neu formierten Thälmann-Bataillon von der XII. Internationalen Brigade besetzt wurden. Am 25. November 1936 löste das Edgar-André-Bataillon das Thälmann-Bataillon von der XII. Internationalen Brigade am Moncloa-Palast wieder ab. Dem Edgar-André-Bataillon gelang es in den folgenden Tagen, im Gegensatz zum Thälmann-Bataillon, das Hauptgebäude des Moncloa-Palastes einzunehmen.

Umgruppierung der XI. Internationalen Brigade
Am 29. November 1936 sollte das Kommando über die XI. Internationale Brigade an Hans Kahle, dem Kommandeur des Edgar-André-Bataillons und Ludwig Renn, dem Kommandeur des Thälmann-Bataillons, übertragen werden. Aufgrund eines Angriffes der Nationalisten das Hauptgebäude des Moncloa-Palast, dass die Nationalisten erneut eroberten sowie des Todes von Hans Beimler verzögerte sich die Übergabe des Kommandos bis zum Dezember 1936. Nach einer von der Comandancia (Brigadeführung) aufgestellten Liste vom 3. Dezember 1936 lag die Mannstärke des Edgar-André-Bataillons in der XI. Internationalen Brigade bei 359. Laut dieser Liste war in der XI. Internationalen Brigade neben dem Edgar-André-Bataillon, auch das Thälmann-Bataillon, das Dąbrowski-Bataillon, das Commune-de-Paris-Bataillon, eine französisch-belgische Batterie, eine spanische Batterie, ein Kavallerie-Peloton und eine Panzerabwehrgruppe eingruppiert. Im Zuge der Umgruppierung der Internationalen Brigaden zur Sprachhomogenisierung wurde die XI. Internationalen Brigade neu gruppiert. Am 4. Dezember 1936 ging die Führung der XI. Internationalen Brigade von General Kleber auf Hans Kahle und Ludwig Renn über. Die Brigade hatte nach der Umgruppierung die folgende Zusammensetzung:

I.   Edgar-André-Bataillon
II.  Commune-de-Paris-Bataillon
III. Thälmann-Bataillon
IV.  Asturias-Heredia-Bataillon

Boadilla del Monte
Im Dezember 1936 versuchten die Truppen von Franco, die Straße nach A Coruña im Nordwesten von Madrid abzuschneiden, um die Stadt weiter einzukreisen. Die nationalistische Offensive begann am 3. Dezember und wurde am 13. Dezember intensiviert. Nach der Einnahme von Boadilla del Monte am 14. Dezember wurden die beiden Internationalen Brigaden in den Kampf geworfen. Nach der Einnahme von Boadilla del Monte und Villanueva de la Cañada beendeten die Nationalisten die Offensive.

Las Rozas
Am 3. Januar unternahmen die Nationalisten einen neuerlichen Versuch, die Straße von Madrid nach A Coruña zu sperren. Am 4. Januar erreichten die Nationalisten die ersten Häuser des Ortes Las Rozas de Madrid an der Eisenbahnstrecke. Zur Verstärkung sandten die Republikaner das Commune-de-Paris-Bataillon nach Pozuelo de Alarcón und die Bataillone Edgar-André-Bataillon und das Thälmann-Bataillon nach Las Rozas. Am 5. Januar griffen die Nationalisten erneut an und erreichten die Straße von Madrid nach A Coruña, aber den internationalen Brigaden gelang es, ihre Stellungen zu halten. Bei diesen Kämpfen wurde das Thälmann-Bataillon aufgerieben.

Integration von Spaniern in das Edgar-André-Bataillon
Nach Ludwig Renn erfolgte Ende Januar 1937 aufgrund der Verluste der XI. Internationalen Brigade die Integration von 900 Spaniern in die Brigade. Die Einbindung der Spanier erfolgt dadurch, dass in jede der vier Kompanien der drei internationalen Bataillone, des Edgar-André-Bataillons, des Commune-de-Paris-Bataillons und des Thälmann-Bataillons, ein spanischer Zug integriert wurde. Nach der Integration der Spanier bestand die XI. Internationale Brigade mit dem spanischen Asturias-Heredia-Bataillon zur Hälfte aus Spaniern.

Schlacht von Jarama
Am 17. Februar befahl Miaja der XI., XXII., XIV. und XV. Internationalen Brigade einen großen Gegenangriff. Diese vier Internationalen Brigaden hielten die Front von Arganda del Rey bis Morata de Tajuña. Der einzige Erfolg war, dass die nationalistischen Truppen im nördlichen Teil des Kampfgebietes vor Arganda del Rey zurückweichen mussten. Die Internationalen Brigaden erlitten bei diesen Angriffen hohe Verluste.

Erneute Umgruppierung der XI. Internationale Brigade
Vor der Schlacht von Brunete im Juli 1937 erfolgte die Neugruppierung der Internationalen Brigaden. Die Brigade hatte nach der Umgruppierung die folgende Zusammensetzung:

I.   Edgar-André-Bataillon
II.  Hans-Beimler-Bataillon
III. Thälmann-Bataillon
IV.  12.-Februar-Bataillon

Schlacht von Brunete
Zu Beginn der Schlacht von Brunete, am 6. Juli 1937, bezog die 35. Division mit der XI. Internationale Brigade, der 32. Brigade und 108. Brigade Reservestellungen hinter der 11. Division von Enrique Líster. Nach dem Einsatzbefehl vom Edgar-André-Bataillon und dem Thälmann-Bataillon gegen 11:00 Uhr erfolgte gegen Abend der Einsatzbefehl für das 12.-Februar-Bataillons.

Am 9. Juli 1938 erhielt die 35. Division den Befehl, in südlicher Richtung anzugreifen, wobei die XI. Internationale Brigade Reservestellungen hinter der 108. Brigade bezog. Am 10. Juli 1938 um 08:00 Uhr erreichte das Hans-Beimler-Bataillon mit dem halben 12.-Februar-Bataillon den Frontabschnitt, wobei das Edgar-André-Bataillon und das Thälmann-Bataillon in ihren Stellungen im südlichen Frontabschnitt verblieben.

Am 25. Juli 1938 erfolgte aufgrund der nationalistischen Offensive zur Begradigung der Frontlinie der Befehl zur Rücknahme der XI. Internationalen Brigade aus den Stellungen bei Quijorna. Die Brigade bezog mit dem Edgar-André-Bataillon, dem Thälmann-Bataillon und dem Hans-Beimler-Bataillon neue Stellungen südlich der Straße von Quijorna nach Villanueva de la Cañada, nördlich des Morales-Baches, wobei das 12.-Februar-Bataillon in einer Ausgangsstellung verblieb.

Kriegsende
Am 24. September 1938 musste die Regierung der Spanischen Republik, unter anderem wegen des Drucks vom Völkerbund, die Internationalen Brigaden auflösen. Im Januar 1939 unterstellten sich deshalb die staatenlosen Brigadisten des Edgar-André-Bataillons der Befehlshoheit der Volksarmee Spaniens. Das Bataillon wurde bei der Katalonienoffensive bei La Granadella aufgerieben.

Siehe auch
 Internationale Milizionäre

Weblinks
 Das Bundesarchiv 5.4.2. I. Bataillon "Edgar André", abgerufen am 7. Mai 2012

Einzelnachweise

Internationale Brigaden
Deutsche Militärgeschichte
Spanien
Spanien
Spanien

Edgar-André-Bataillon


An Anthurium icanense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Graziela Maciel Barroso. An Anthurium icanense in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium icanense


مروة هو اسم عربي مؤنث، وهو واحد المرو، وهي حجارة بيض رقاق براقة تقدح منها النار، والمروة جبل بمكة مكان مرتفع في أصل جبل قعيقعان في الشمال الشرقي للمسجد الحرام قرب باب السلام.

المرو أيضا هو نبات عطري طبي والمرو ضروب من الصوان توجد في الأرض على أشكال شتى أهمها الرمال، والمروءة وتقال مروة من جمعت اسمى الأخلاق.

مراجع

أسماء إناث عربية
أسماء شخصية
ألقاب النسب

مروة (اسم)


Mustafa Münir Özkul (15 Ağustos 1925, İstanbul - 5 Ocak 2018, İstanbul), Türk meddâh, tiyatro ve sinema oyuncusudur.

Hayatı
Münir Özkul, İstanbul Erkek Lisesi mezunudur. Sanat hayatına henüz lise öğrencisiyken 1939 yılında Bakırköy Halkevi'nde tiyatro ile başladı. Bir süre İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesine ve Edebiyat Fakültesinin sanat tarihi bölümüne devam etti.

1948'de Ses Tiyatrosu'nda sahnelenen "Aşk Köprüsü" oyunuyla profesyonel oldu. Daha sonra Muhsin Ertuğrul'un yönetimindeki Küçük Sahne'ye geçti. Bu dönemde John Steinbeck'ten Fareler ve İnsanlar (1951), John Millington Synge'den Babayiğit, George Axelrod'dan Yaz Bekarı (1954), John Patrick'ten Çayhane (1955) gibi oyunlarda oynadı. Daha sonra İstanbul Şehir Tiyatroları'nda (1958-59), Ankara Devlet Tiyatrosu'nda (1959-60) ve İstanbul Aksaray'daki Bulvar Tiyatrosu'nda arkadaşlarıyla kurduğu kendi topluluğunda (1960-62) çalıştı. 1963-67 arasında çeşitli topluluklarla turnelere çıktı; zaman zaman sahneden uzak kaldığı dönemler oldu. Sahne aldığı özel tiyatrolarda Sadri Alışık, Cahit Irgat, Nevin Akkaya ve Şükran Güngör gibi oyuncularla çalıştı.

1969'da Haldun Taner ile birlikte Bizim Tiyatro'yu kurdu. Aynı yıl Bizim Tiyatro tarafından sahnelenen Taner'in "Sersem Kocanın Kurnaz Karısı" adlı oyununda Tomas Fasulyeciyan tiplemesiyle büyük başarı elde etti.

Özkul 1972'de Sadık Şendil'in araya girmesiyle gazino ve gece kulüplerinde şovmenlik yapmaya başladı. Adile Naşit'le de zaman zaman gazino sahnelerine şovmen olarak çıktı.

1978'de yeniden Şehir Tiyatroları'na döndü. 1983-84'te, daha önce kendi topluluğunda (1961) sahneye konan ve büyük ilgi gören, Jean Anouilh'in "Generalin Aşkı" oyunuyla Dormen Tiyatrosu'nda sahneye çıktı. 1980'lerin ortalarında Ferhan Şensoy'un Ortaoyuncular topluluğuna katıldı, aralarında "İstanbul'u Satıyorum"un da yer aldığı dört oyunda rol aldıktan sonra sahnelere veda etti.

Özkul 1968'de Altan Karındaş topluluğunda oynanan Sadık Şendil'in Kanlı Nigar oyunundaki rolüyle İlhan İskender Armağanı'nı kazandı. Gene bu başarısı üzerine İsmail Dümbüllü, Kel Hasan Efendi'den devraldığı 50 yıllık simgesel kavuğu Özkul'a verdi (Özkul bu kavuğu 1989'da Ferhan Şensoy'a devretti.). Daha önce de oynadığı Haldun Taner'in Sersem Kocanın Kurnaz Karısı (1978) oyunundaki rolüyle Avni Dilligil (1978), Ulvi Uraz (1979), İsmet Küntay (1979) ve İsmail Dümbüllü (1980) ödüllerini kazandı.

Özkul 1950'lerden itibaren sinemada da rol almaya başladı. İlk dönem filmlerinden dikkat çekenleri Edi ile Büdü, Balıkçı Güzeli ve Kalbimin Şarkısı'''dır. 1965'ten sonra sinemada canlandırdığı karakterlerle övgü topladı.

1970'li yıllarda, kalabalık kadrolu ve genellikle Ertem Eğilmez'in yönettiği filmlerde önemli roller aldı. En bilinen rollerinden biri, adeta onunla özdeşleşmiş olan, Hababam Sınıfı serisindeki Özel Çamlıca Lisesi'nin tatlı sert müdür yardımcısı "Kel Mahmut" karakteri oldu. Özkul'un kadrosunda yer aldığı bu dönemde çekilen kalabalık kadrolu aile filmlerinden bazıları Mavi Boncuk, Bizim Aile, Aile Şerefi, Gülen Gözler, Neşeli Günler, Gırgıriye ve Görgüsüzler olarak sayılabilir. Bu filmlerin büyük kısmında Adile Naşit'le beraber, Türk sinemasının unutulmaz ikililerinden birini oluşturmuştur. 1980 sonrası ise dönemin akımı olan video için çekilen pek çok filmde rol almıştır.

Kariyeri boyunca 200'den fazla filmde rol alan Özkul, Sev Kardeşim filmindeki oyunuyla 1972 Altın Portakal Film Festivali'nde "En İyi Erkek Karakter Oyuncu" ödülünü kazandı. "Bizim Aile" filminde canlandırdığı "Yaşar Usta" rolüyle de 1977 Azerbaycan Film Festivali'nde özel ödül kazandı. "Süt Kardeşler" filminde yönetmen yardımcılığı da yapmıştır.

Tarık Buğra'nın romanından televizyona aktarılan ve Naşit Özcan'ın yaşam öyküsünden bir kesiti canlandıran "İbiş'in Rüyası"nda canlandırdığı İbiş karakteri de unutulmazlar arasındadır. Televizyon dizilerinin yaygınlaşmaya başladığı 90'lı yıllarda dizi oyunculuğundan uzak dursa da Uzaylı Zekiye, Ana Kuzusu ve Şaban ile Şirin gibi dizilerde rol aldı. Son olarak 2000'li yılların başında, Hamdi Alkan'ın canlandırdığı "Yarmagül" karakterinin dedesini oynadığı Reyting Hamdi televizyon programında kamera karşısına geçti.

1980'de yapılan bir jübileyle 40. sanat yılı, 1996 yılında da Atatürk Kültür Merkezi'nde gerçekleştirilen gecede 55. sanat yılı kutlandı. 1998 yılında Kültür Bakanlığı tarafından Münir Özkul'a "devlet sanatçısı" unvanı verildi.

 Özel hayatı
Özkul dört kez evlendi ve üç çocuğu oldu. İlk eşi Şadan, ikinci eşi Suna Selen, üçüncü eşi Yaşar ve son eşi 1986'da evlendiği Umman Özkul'dur. Oyuncu ve sunucu Güner Özkul'un babasıdır. Güner Özkul'a göre babası "evlilikten korkmazdı ama boşanamamaktan korkardı".

Hayatının önemli bir kısmını alkolle savaşarak geçiren Özkul, 1990'lı yılların ortasında alkolü tamamen bıraktı.

 Hastalığı ve ölümü
2003 yılından beri demans ve kronik obstrüktif akciğer hastalığı ile mücadele eden Özkul, bu tarihten sonra evinden dışarıya çıkmak ve kimseyle görüşmek istemedi. Hastalığına bağlı olarak geçmişe dair hafıza kaybı yaşayan oyuncu, vefat etmiş birçok tanıdığının hayatta olduklarını sandı.
Uzun süre mücadele ettiği hastalıkları süresince hakkında birçok kez asılsız ölüm haberleri çıktı. 5 Ocak 2018'de Beyoğlu'nun Cihangir semtindeki evinde 92 yaşında hayatını kaybetti. 7 Ocak 2018'de Harbiye Muhsin Ertuğrul Sahnesi'nde düzenlenen anma etkinliğinin ardından Teşvikiye Camii'nde kılınan cenaze namazı sonrası Bakırköy Mezarlığı'ndaki aile kabristanına defnedildi.

 Tiyatro oyunları

 Aşkımızın Gemisi Fındık Kabuğu Aşk Köprüsü Babayiğit Çayhane Fareler ve İnsanlar Generalin Aşkı Hababam Sınıfı İstanbul'u Satıyorum (1987-88)
 Kanlı Nigar Keşanlı Ali Destanı Sersem Kocanın Kurnaz Karısı Soyut Padişah Yaz Bekarı Yorgun Matador Filmografisi

 Televizyon

 Ödüller
 1967: İlhan İskender Armağanı (Kanlı Nigâr oyunuyla)
 1972: 9. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Erkek Karakter Oyuncu - Sev Kardeşim
 1991: İsmail Dümbüllü Ödülü
 1995: 9. Altın Koza Film Festivali - Yaşam Boyu Onur Ödülü
 1997: 25. Altın Kelebek Ödülleri - Onur Ödülü
 1999: Dokuz Eylül Üniversitesi - Güzel Sanatlar Fakültesi Sahne Sanatları Bölümü - "Muhsin Ertuğrul Tiyatro Emek Ödülü"
 1999: 36. Altın Portakal Film Festivali - Yıldırım Önal Anı Ödülü
 2004: 37. Sinema Yazarları Derneği Ödülleri - Onur Ödülü
 2006: İstanbul Tiyatro Festivali - Onur Ödülü
 2014: 18. Afife Tiyatro Ödülleri - Muhsin Ertuğrul Özel Ödülü
 2015: T.C. Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü

 Ayrıca bakınız
 Türk oyuncu film listeleri
 Türkiye'deki film festivalleri
 Yeşilçam oyuncuları

 Kaynakça

 Dış bağlantılar
 Beyazperde'de Münir Özkul
 IMDb'de Münir Özkul
 Sinemalar.com'da Münir Özkul
 SinemaTürk'da Münir Özkul
 TSA'de Münir Özkul
 Babam Münir Özkul - Kızı Güner Özkul'un Aktör Dediğin Nedir Ki? Münir Özkul Kitabı'''nda yer alan yazısı.
 1981 yılında SES Dergisinde yayınlanan röportajı

1925 doğumlular
Bakırköy doğumlular
İstanbul doğumlu erkek oyuncular
İstanbul Erkek Lisesinde öğrenim görenler
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
20. yüzyılda Türk erkek oyuncular
İstanbul Şehir Tiyatroları sanatçıları
Devlet Sanatçıları
Altın Portakal Ödülü sahibi oyuncular
Devlet tiyatroları sanatçıları
2018 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
Bakırköy Mezarlığı'na defnedilenler

Münir Özkul


Alseuosmia, rod novozelandskog bilja iz porodice Alseuosmiaceae, dio reda zvjezdanolike. Postoji pet vrsta malenih vazdazelenih grmova, sve su endemi sa Sjevernog ili Južnog otoka

Vrste
 Alseuosmia atriplicifolia A.Cunn.
 Alseuosmia banksii A.Cunn.
 Alseuosmia macrophylla A.Cunn.
 Alseuosmia pusilla Colenso
 Alseuosmia quercifolia A.Cunn.
 Alseuosmia turneri R.O.Gardner

Izvori

Zvjezdanolike

Alseuosmia


An Orchimantoglossum terraccianoi in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni E.G.Camus, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ined.. An Orchimantoglossum terraccianoi in nahilalakip ha genus nga Orchimantoglossum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Orchimantoglossum

Orchimantoglossum terraccianoi


نادي سبورتنغ خيخون الملكي  هو نادي كرة قدم إسباني تأسس في عام 1900 تحت مسمى نادي خيخون إلا أنه اندمج مع نادي المدينة الآخر سبورتيفا في عام 1911 ليصبح اسمه سبورتينغ خيخون . وبعدها تحول اسمه إلى ريال سبورتينغ خيخون، يعتبر من أقدم الأندية في إسبانيا، وأكبر من بعض الفرق الكبيرة كريال مدريد ونادي فالنسيا.

التاريخ
بدأ فريق سبورتينغ خيخون بفريق مكون أغلبيته من العمال وأبناء المدينة وكان يشارك في دورات شبه ودية مع فرق بلجيكية وفرنسية وألمانية وذلك قبل أنطلاق الدوري الإسباني في عام 1929 بعد تشكيل اتحاد إسبانيا لكرة القدم. ورغم أنه من أقدم أندية إسبانيا إلا أن بداية سبورتينغ خيخون لم تكن سريعة حيث كان ظهوره الأول في دوري الدرجة الأولى بعد 15 عام من انطلاق الدوري بعد أن صنف من فرق الدرجة الثانية في بداية التأسيس والالتحاق تحت مظلة الاتحاد الإسباني وكان ظهوره الأول مميز حيث حقق نتائج طيبه وانتصارات مهمة جعلته يبقى في مصاف الكبار أربع مواسم متتالية.

وقد هبط الفريق في نهاية موسم 1947/ 1948 ليعود أدراجه إلى دوري الدرجة الثانية مرة أخرى ومحاولة الصعود مجددا إلى الدرجة الأولى. وخلال عقد الخمسينيات تأرجح الفريق ما بين الدرجة الأولى والثانية إلا أنه استقر في الدرجة الثانية طيلة عقد الستينات والذي لم يشهد صعوده إلا في بداية السبعينات وتحديداً في موسم 1970/ 1971 إلا أن هذا الصعود كان مختلف ومغاير عن سابقه فسبورتينغ خيخون والذي أخذ ما أخذ من خبره في مشواره المتأرجح واصل مشواره الناجح ونتائجه الإيجابية بل وأصبح أحد الفرق المهمة والمميزة طيلة 27 موسم متتالي.

وكان ما بين المتوسط والجيد حيث حقق أغلب المواسم المركز من العاشر وحتى الثالث عشر لكنه أيضا حقق مراكز متقدمة في بطولة الدوري طوال تلك المواسم كانت أبرزها المركز الثاني أي خلف البطل مباشرة وذلك في موسم 1978/ 1979 وأيضا حقق المراكز الرابع والخامس والثالث في مواسم متفاوتة ما بين عقد الثمانينات والتسعينات. لكن وبعد نجاته لثلاث مواسم متتالية من الهبوط وخصوصاً بعد تقليص فرق بطولة الدوري إلى 20 فريق بدلاً من 22 في عام 1998 هبط سبورتينغ خيخون وكما كان متوقع حينها وبجدارة حيث حقق المركز الأخير.

وكانت أسباب الهبوط والتراجع الكبير كثيرة إلا أن أهمها وأبرزها هي رحيل النجوم وتطور الفرق المنافسة ما جعل سبورتينغ خيخون يغيب فترة طويلة وصلت لعشرة أعوام. لكن وبعد تلك النكسات والركود عاد مجددا لدوري الدرجة الأولى في موسم 2008/2009.

لعب سبورتينغ خيخون طوال مواسمه في بطولة الدرجة الأولى 1230 مباراة فاز في 410 وخسر في 304 وتعادل في 516 مباراة. وسجل منذ موسم 1944 حتى موسم 1998 قبل أن يهبط 1511 هدف ودخل مرماه 1777 هدف. ثم رجع مرة أخرى لدوري الأضواء في عام 2015.

الملعب

ملعب المولينيون  هو ملعب كرة قدم بمدينة خيخون في إسبانيا، بني في عام 1908, وهو الملعب الرئيسي لنادي ريال سبورتينغ خيخون في الفترة ما بين 1929-1997. ويصل طاقة الملعب الاستيعابية إلى 30,000 ألف متفرج.

استضاف الملعب العديد من المنافسات منها كأس العالم لكرة القدم 1982.

التشكيلة الحالية
آخر تحديث في 3 سبتمبر 2016.

اللاعبون المعارون

تنتهي إعارة جميع اللاعبين في 30 يونيو 2017.

المواسم السابقة
{|class="wikitable"
|-bgcolor="#efefef"
! الموسم
! الدرجة
! المركز
! المباريات
! الفوز
! التعادل
! الخسارة
! له
! عليه
! النقاط
!كأس إسبانيا
!ملاحظات
|-
|1997–1998
|الأولى
|align=right |20
|align=right|38||align=right|2||align=right|7||align=right|29
|align=right|31||align=right|80||align=right|13
||
|هابط
|-
|1998–1999
|الثانية
|align=right |9
|align=right|42||align=right|16||align=right|11||align=right|15
|align=right|47||align=right|47||align=right|59
||
|
|-
|1999–2000
|الثانية
|align=right |9
|align=right|42||align=right|17||align=right|9||align=right|16
|align=right|54||align=right|48||align=right|60
||
|
|-
|2000–2001
|الثانية
|align=right |7
|align=right|42||align=right|17||align=right|13||align=right|12
|align=right|55||align=right|49||align=right|63
||
|
|-
|2001–2002
|الثانية
|align=right |6
|align=right|42||align=right|17||align=right|13||align=right|12
|align=right|47||align=right|57||align=right|64
||
|
|-
|2002–2003
|الثانية
|align=right |10
|align=right|42||align=right|11||align=right|20||align=right|11
|align=right|44||align=right|41||align=right|53
||
|
|-
|2003–2004
|الثانية
|align=right |5
|align=right|42||align=right|20||align=right|10||align=right|12
|align=right|58||align=right|40||align=right|70
||
|
|-
|2004–2005
|الثانية
|align=right |9
|align=right|42||align=right|15||align=right|12||align=right|15
|align=right|41||align=right|39||align=right|57
||
|
|-
|2005–2006
|الثانية
|align=right |9
|align=right|42||align=right|13||align=right|17||align=right|12
|align=right|41||align=right|34||align=right|56
||
|
|-
|2006–2007
|الثانية
|align=right |14
|align=right|42||align=right|16||align=right|8||align=right|18
|align=right|53||align=right|53||align=right|56
||
|
|-
|2007–2008
|الثانية
|align=right |الثالث
|align=right|42||align=right|20||align=right|12||align=right|10
|align=right|61||align=right|40||align=right|72
||
|صاعد
|}

لاعبين مشاهير

  جيرمان ريفارولا
  باتريشيو غراف
  كريستيان دياز
  ليو بياغيني
  بابلو كالاندريو
  إنزو فيريرو
  أوسكار فيريرو
  فكتور دوريا
  خورخي رينالدي
  هوغو بيريز
  روبرتو تروتا
  ريكاردو ريزا
  خورخي فيرير
  داريو سكوتو
  لويس كريستالدو
  جيورجي يوردانوف
  إدوين كونغو
  رونالد غوميز
  ماريو ستانيتش
  دانييل تشاريتش
  مات بيليتش
  ميلان لوهوفي

  لاوري كانينغهام
  تاكيس جونياس
  كيفن موران
  مانويل نيغريتي
  لويس فلوريس
  فلاديمير بوبوفيتش
  كاماتشو
  رشيدي ياكيني
  سيزاري كوتشارسكي
  فيرناندو غوميز
  مارسيل سابو
  إيغور ليدياكوف
  يوري نيكيفوروف
  دميتري تشيريشيف
  أليكسي كوسولابوف
  دوشان سافيتش
  فلاديمير فيرميزوفيتش
  دراغوي ليكوفيتش
  إيغور تاسيفيسكي
  مانويل ميانا
  فيرناندو فيلافيردي
  خيسوس كاسترو

  كوايني
  خوزيه لويس أبلانيدو
  خوان كارلوس أبلانيدو
  أنتونيو ماسيدو
  كوندي
  خواكين
  أبيلاردو فيرنانديز
  لويس أنريكه
  إلوي
  خافيير مانخارين
  مارسيلينو إلينا
  كيرياكو كانو
  فيليب مينامبيريس
  مارسيلينو
  ريكاردو بانغو
  ماركوس فاليز
  توماس كريستيانسين
  خوليو ساليناس
  دافيد فيا
  بابلو ألفاريز
  فيسينتي إبورا
  مانويل بادينيس
  خوان مونيز
  أندريس ليرين
  يواكيم نيلسون
  ويلمار كابريرا
  أليكس بيريرا

انظر أيضًا

 سبورتينغ خيخون ب

مراجع

أندية الدوري الإسباني
أندية الدوري الإسباني الدرجة الثانية
أندية كرة قدم أسست في 1905
أندية كرة قدم في منطقة أستورياس
الرياضة في خيخون
تأسيسات سنة 1905 في إسبانيا
منظمات ذات رعاية ملكية مقرها إسبانيا

ريال سبورتينغ خيخون


Campionatul Internațional de Scrimă din 1936 s-a desfășurat pe 15–16 februarie la Sanremo, Italia. Doar proba de floretă feminină pe echipe s-a tras, nefiind pe programul Jocurilor Olimpice din același an. Competiția a fost boicotată de Franța.

Campionatele Internaționale (1921–1936) erau denumite inițial Campionate Europene, chiar dacă scrimerii non-europeni erau acceptați, Federația Internațională de Scrimă fiind constituită doar de țari europene în cursul acestei perioade. După ce Campionatele Mondiale propriu-zise au fost înființate în anul 1937, Campionatele Europene au fost redenumite "Campionatele Internaționale" retroactiv.

Rezultate

Feminin

Clasament pe medalii

Referințe

1936
1936 în sport
Competiții de scrimă în Italia
scrima
Sanremo


Eli Katz (6 de abril de 1926, Riga, Letonia – 31 de enero de 2000, Miami, Florida, Estados Unidos) más conocido por sus seudónimos Gil Kane y Scott Edward, fue un dibujante de cómics, activo desde la década de 1940 hasta la de 1990, que trabajó en las principales compañías del sector en Estados Unidos.

Kane cocreó las versiones modernas de los superhéroes Linterna Verde y Atom para DC Comics, y a Puño de Hierro, con Roy Thomas, para Marvel Comics. Contribuyó en la creación de varias historietas famosas, como los números 96, 97 y 98 de The Amazing Spider-Man publicados entre mayo y julio de 1971, los cuales, a requerimiento del Departamento de Salud y Servicios Humanos de los Estados Unidos, llevaron a modificar el Comics Code Authority de esa época para que se permitiera abordar la temática del abuso de drogas. En 1968, Kane creó una de las primeras novelas gráficas en los Estados Unidos, His Name is...Savage, y en 1971 le siguió Blackmark.

En 1997, fue incluido en el Salón de la Fama del Cómic de Will Eisner y en el Salón de la Fama Jack Kirby.

Primeros años y carrera
Kane nació en el seno de una familia judía que emigró a los Estados Unidos en 1929 y se estableció en Brooklyn, Nueva York. Cuando estaba cursando los primeros años del colegio secundario, colaboró en varios proyectos literarios con Norman Podhoretz, quien se convertiría en un prominente escritor y editor. A los dieciséis años de edad, cuando asistía a la School of Industrial Art (más tarde renombrada como High School of Art and Design), comenzó a trabajar en la industria de los cómics como asistente, llevando a cabo tareas básicas como la realización de los bordes de los paneles.

Durante sus vacaciones de verano de 1942, Kane obtuvo un empleo en MLJ, donde trabajó durante tres semanas y fue despedido. Como recuerda Kane, "En un par de días obtuve un empleo en la agencia de Jack Binder. Binder tenía un departamento en la Quinta Avenida y parecía un campo de prisioneros. Había como cincuenta o sesenta hombres allí, todos trabajando en sus mesas de dibujo. Tenías que rendir cuentas por la cantidad de papel que usaras". Allí fue donde Kane comenzó a trabajar como artista de cómics de manera profesional, pero "No estaban muy felices con lo que hacía. Sin embargo, cuando MLJ me recontrató tres semanas después, no solo me volvieron a poner en el departamento de producción con un aumento, sino que me dieron mi primer trabajo, que fue 'Inspector Bentley of Scotland Yard' en Pep Comics, y después me dieron un número entero de The Shield and Dusty, una de sus principales publicaciones". Kane no tardó en abandonar la escuela para trabajar a tiempo completo.

Edad de Plata
Durante los años siguientes, Kane trabajó para aproximadamente doce estudios y editores independientes, entre los que se encuentran Timely Comics, predecesor de Marvel Comics, y aprendió técnicas de artistas prominentes como Jack Kirby y Joe Simon. Interrumpió su carrera por un breve período de tiempo para enlistarse en el ejército durante la Segunda Guerra Mundial, donde combatió en el teatro de operaciones en el Pacífico. En los años de posguerra, cuando volvió a la industria de los cómics, usó varios seudónimos, como "Pen Star" y "Gil Stack" antes de establecerse como Gil Kane.

A finales de la década de 1950, Kane trabajó como artista independiente para DC Comics. Allí, contribuyó en varias obras que formaron parte de lo que los fanes e historiadores denominan la Edad de Plata de los comic-books e ilustró numerosas historietas protagonizadas por superhéroes revitalizados (basados vagamente en los personajes similares de la década de 1940), entre los que se destaca Linterna Verde, al cual dibujó durante más de setenta y cinco números, y Atom. Kane también diseñó a Los Jóvenes Titanes, un equipo de superhéroes adolescentes, y sobre finales de la década de 1960 desarrolló historietas de corta duración, como Hawk and Dove, y el personaje Captain Action, basado en la figura de acción. También trabajó como artista independiente para Marvel Comics, donde creó varias historietas de Hulk en Tales to Astonish, bajo el seudónimo "Scott Edward".

Debido a las dificultades económicas que tenía en la época, Kane comenzó a aceptar tantos trabajos como le fuera posible, y a medida que su carga de trabajo fue creciendo tuvo que contratar a otros artistas para que finalizaran sus bocetos. En la década de 1960, bajo el seudónimo Scott Edwards, Kane desarrolló la historieta de espionaje T.H.U.N.D.E.R. Agents para Tower Comics y la tira "Tiger Boy" para Harvey Comics. A principios de la década siguiente, fue contratado por Marvel y comenzó a trabajar como el artista regular de The Amazing Spider-Man, en reemplazo de John Romita Sr; a lo largo de la década, se convirtió en el artista de cubiertas más prominente de la compañía y consiguió estabilidad financiera.  En alguna ocasión empleó a Howard Chaykin como negro.

En 1971, Kane y el editor y guionista Stan Lee crearon un arco narrativo de tres números en The Amazing Spider-Man (96 a 98) que se convirtió en el primer desafío a la entidad reguladora de la industria de los cómics, la Comics Code Authority, desde su creación en 1954. El código prohibía que se mencionaran las drogas, incluso en un contexto negativo. Sin embargo, Lee y Kane crearon una historia antidrogas concebida a requerimiento del Departamento de Salud y Servicios Humanos de los Estados Unidos, y cuando no recibió la aprobación del Comic Code Authority, Marvel publicó los números sin el sello de la entidad en las portadas. Los cómics tuvieron tal éxito de crítica y ventas que se decidió modificar el código. Otro hecho destacado en la carrera de Kane con Spider-Man fue el arco narrativo "La noche en que murió Gwen Stacy", en los números 121 y 122 de junio y julio de 1973, en el cual Gwen Stacy (la novia de Spider-Man) y el villano recurrente Green Goblin son asesinados, una ocurrencia muy poco usual en la época.

Junto al guionista Roy Thomas, Kane ayudó a revisar la versión de Marvel Comics del Capitán Marvel, y relanzaron a Adam Warlock, un personaje ya existente. Kane y Thomas cocrearon al superhéroe Puño de Hierro y al vampiro Morbius.

Nuevos formatos
En 1968, Kane concibió el argumento e ilustró una novela gráfica de cuarenta páginas, con formato de historieta, titulada His Name is... Savage. Archie Goodwin, bajo el seudónimo Robert Franklin, escribió el guion, y Adventure House Press publicó la novela; en 1971 le siguió la novela de ciencia ficción Blackmark, publicada por Bantam Books. Algunos historiadores consideran que Blackmark fue la primera novela gráfica de los Estados Unidos, ya que el término no se usaba en esa época; en la contraportada de la edición del trigésimo aniversario (ISBN 1-56097-456-7) se la denomina, de manera retroactiva, "la primera novela gráfica estadounidense". Lo haya sido o no, Blackmark es una historia en forma de cómic de 119 páginas, con globos y epígrafes, publicada en un formato de libro tradicional. Es también la primera novela con un personaje original heroico y aventurero, concebido especialmente para este formato.

A finales de la década de 1960, Kane adquirió temporalmente los derechos de la publicación del personaje de pulp Conan el Bárbaro, creado por Robert E. Howard, para intentar revivir el personaje en un formato de revista, al estilo de Savage. Sin embargo, no consiguió financiación para el proyecto, y los derechos le fueron devueltos a los herederos de Howard. Cuando Marvel Comics registró el personaje, en 1970, el guionista Roy Thomas consideró a Kane o a John Buscema para que fueran los artistas del comic book; aunque Kane dejó claro que quería el trabajo, el editor Lee lo consideraba muy valioso por sus ilustraciones de portadas como para permitirle que dedicara mucho tiempo a un proyecto cuyo futuro comercial era incierto. Finalmente, Kane ilustró a Conan el Bárbaro cuando ya se había convertido en uno de los éxitos de Marvel.

Últimos años
Durante las décadas de 1970 y 1980, Kane diseñó varios personajes de Hanna-Barbera y de las series animadas de Ruby-Spears. En 1977, creó la tira de prensa Star Hawks con el guionista Ron Goulart, empleando en ocasión a Howard Chaykin como negro.  Esta tira, que se publicó hasta 1981, se destacó por su uso experimental de un formato en dos partes durante los primeros años. A principios de la década de 1980, trabajó con Curt Swan en los cómics de Superman, y también contribuyó a la serie animada de 1988. Al año siguiente, Kane ilustró una adaptación en formato de historieta de la ópera mitológica El anillo del nibelungo, de Richard Wagner.

Continuó trabajando como artista hasta su muerte, causada por unas complicaciones derivadas de un linfoma. Le sobrevivieron su segunda esposa, Elaine; sus hijos Scott, Eric y Beverly; y sus dos nietas. Fue sepultado en Aventura, Florida, donde residía.

Premios
Kane recibió varios premios a lo largo de su vida, incluyendo el Premio de la National Cartoonist Society al mejor comic book en 1971, 1972 y 1975 y el premio a la mejor tira en 1977 por Star Hawks. También recibió el Premio Shazam en 1971, en reconocimiento especial por Blackmark, su novela gráfica en formato de libro. Ingresó en el Salón de la Fama de los Premios Eisner y en el Salón de la Fama Jack Kirby de los Premios Harvey en 1997.

Homenajes
En In Darkest Night, una historia de la Liga de la Justicia, se incluyeron homenajes para Kane y para el escritor John Broome: en el cómic se menciona el Instituto Kane/Broome de Estudios Espaciales en Ciudad Costera. En el episodio "In Brightest Day", de Superman The Animated Series, el restaurante Gil's fue nombrado en honor a él. En Green Lantern: Emerald Knights, aparece una galaxia llamada Broome Kane, también en honor a ambos.

Obras
Ha ilustrado las siguientes obras:

DC
 Action Comics (Superman) #539-541, 544-546, 551-554 (1983–84), 642 (cuatro páginas) (1989), 715 (1995); (Linterna Verde) #601-605 (1988)
 All-Star Western #3-4, 6, 8 (1970–71)
 Atari Force #3, 5 (1982–83)
 Atom #1-37 (1962–68)
 Batman #208 (1969)
 Batman: Legends of the Dark Knight #24-26 (1991–92)
 Blue Beetle #22 (1988)
 Captain Action #2-5 (1968–69)
 DC Challenge #4 (1986)
 DC Comics Presents (Rex the Wonder Dog) #35 (1981); (Superman & Shazam!) Anual #3 (1984)
 Detective Comics (Batman & Robin) #371, 374 (1968); (Elongated Man) #368, 370, 372-373 (1967–68); (Batgirl) #384-385, 388-389, 392-393, 396, 401, 406-407 (1969–71); (Robin) #390-391, 394, 398-399, 402-403 (1969–70); (Catwoman) #520 (1982)
 Doomsday Anual #1 (1995)
 Flash #195, 197-199 (1970)
 Forbidden Tales of Dark Mansion #13 (1973)
 Linterna Verde, vol. 2, #1-61, 68-75 (1960–70), #156 (1982); (Green Lantern Corps) #177 (1984)
 Green Lantern Corps #223-224 (1988)
 Hawk and the Dove #3-5 (1968–69)
 House of Mystery #180, 184, 196 (1969–71); 253 (1977), 300 (1982)
 Liga de la Justicia #200 (seis páginas)(1982)
 Legends of the DC Universe (Linterna Verde & Atom) #28-29 (2000)
 Metal Men #30-31 (1968)
 Plastic Man #1 (1966)
 Power of Shazam! #14, 19 (junto con Joe Staton) (1996)
 Ring of the Nibelung #1-4 (miniserie) (1989–90)
 Secret Origins (Blue Beetle) #2; (Midnight) #28 (1986–88)
 Showcase (Green Lantern) #22-24; (Atom) #34-36 (1959–62)
 Static #31 (1996)
 Star Spangled War Stories #169 (1973)
 Strange Adventures (Adam Strange) #222 (1970)
 Superman, vol. 1, (Fabulous World of Krypton) #367, 375; (Superman 2021) #372 (1982)
 Superman, vol. 2, #99, 101-103 (1995)
 Superman: Blood of My Ancestors (junto con John Buscema) (2003, póstumo)
 Superman: Distant Fires (1998)
 Superman: The Wedding Album (entre otros artistas) (1996)
 Superman Special (serie anual) #1-2 (1983–84)
 Sword of the Atom #1-4 (miniserie) (1983)
 Tales of the Green Lantern Corps Anual #1 (1985)
 Tales of the Wilderness Sea (1986)
 Los Jóvenes Titanes #19, 22-24 (1969)
 Time Warp #2 (1979)
 Vigilante #12-13 (1984)
 Weird Mystery Tales #10 (1974)
 Weird Western Tales #15, 20 (1972–73)
 The Witching Hour #12 (1970)
 World's Finest Comics (Flecha Verde & Canario Negro) #282-283; (Shazam!) #282 (1982)

Marvel
 Amazing Spider-Man #89-92; 96-105; 120-124; 150; Anual #10 (1970–75), Anual #24 (1990)
 Astonishing Tales (Ka-Zar) #11,15 (1972)
 Capitán América #145 (junto con John Romita Sr) (1972)
 Capitán Marvel #17-21 (1969–70)
 Conan el Bárbaro #17-18 (1972); #127-134 (1981–82)
 Creatures on the Loose (Gullivar Jones) #16-17 (1972)
 Daredevil #141, 146-148, 151 (1977–78)
 Deadly Hands of Kung Fu (Sons of the Tiger) #23 (1976)
 Fear (Morbius) #12 (1973)
 Ghost Rider #21 (1976)
 Giant-Size Conan #1-4 (1974–75)
 Inhumans #5-7 (1976)
 John Carter, Warlord of Mars #1-10 (1977–78)
 Journey into Mystery, vol. 2, #1-2 (1972)
 Jungle Action, vol. 2 (Pantera Negra) #9 (1974)
 Marvel Comics Presents (Two-Gun Kid) #116 (1992)
 Marvel Fanfare (Mowgli) #9-11 (1983)
 Marvel: Heroes & Legends #2 (1997)
 Marvel Premiere (Adam Warlock) #1-2; (Puño de Hierro) #15 (1972–74)
 Marvel Preview (Blackmark) #17 (1979)
 Marvel Team-Up (equipo de Spider-Man) #4-6, 13-14, 16-19, 23 (1972–74)
 Marvel Two-in-One (equipo de The Thing) #1-2 (1974)
 Micronauts #38, 40-45 (1982)
 Monsters Unleashed #3 (1973)
 Savage Sword of Conan #8, 47, 63-65, 67, 85-86 (1975–83)
 Savage Tales (Conan) #4 (junto con Neal Adams) (1974)
 Scarlet Spider #1 (1995)
 Peter Parker, the Spectacular Spider-Man #63 (1995)
 Tales of Suspense (Capitán América) #88-91 (1967)
 Tales to Astonish (Hulk) #89-91 (1967)
 Thor #318 (1982)
 Vampire Tales (Morbius) #5 (1974)
 Warlock #1-5 (1972–73)
 Web of Spider-Man Anual #6 (1990)
 Werewolf by Night #11-12 (1975)
 What If? (Avengers) #3, (Spider-Man) #24 (1977–80)

 Referencias

 Bibliografía
 Herman, Daniel, Gil Kane: The Art of the Comics (Hermes Press, Neshannock, Pensilvania, 2001), ISBN 0-9710311-1-8 (hardcover), ISBN 0-9710311-2-6
 Herman, Daniel,Gil Kane Art and Interviews (Hermes Press, Neshannock, Pensilvania, 2002), ISBN 0-9710311-6-9, ISBN 978-0-9710311-6-6

 Enlaces externos
 Radford, Bill. "Influence of Master Comic Illustrator Will Not Be Erased", The Gazette Colorado Springs, Colorado, 13 de febrero de 2000.

 Afterword, Blackmark'' edición del trigésimo aniversario (Fantagraphics Books, 2002) ISBN 1-56097-456-7
 Galería de Comic Art Grafix: Gil Kane
 Secret Identities

Nacidos en Riga
Fallecidos en Miami
Historietistas de Estados Unidos
Dibujantes de DC Comics
Dibujantes de Marvel Comics
Hanna-Barbera
Ruby-Spears
Judíos de Estados Unidos
Personas de Brooklyn
Nacionalizados de Estados Unidos
Fallecidos por linfoma
Fallecidos por cáncer en Florida

Gil Kane


O Exorcista do Papa é um filme de terror sobrenatural dirigido por Julius Avery e estrelado por Russell Crowe como o Padre Gabriele Amorth. O filme também é estrelado por Daniel Zovatto, Alex Essoe e Franco Nero. É baseado nas memórias de Amorth, An Exorcist Tells His Story e An Exorcist: More Stories.

A produção começou em 2020, quando a Screen Gems comprou os direitos da história de Amorth. Após uma substituição de direção e revisões de roteiro, as filmagens ocorreram de agosto a outubro de 2022 na Irlanda.

Está programado para ser lançado nos Estados Unidos em 14 de abril de 2023, pela Sony Pictures Releasing.

Atores

 Russell Crowe como Padre Gabriele Amorth
 Daniel Zovatto
 Alex Essoe
 Franco Nero como o Papa
 Laurel Marsden
 Cornell S. John
 Peter DeSouza-Feighoney
 Ralph Ineson como Demônio (voz)

Produção

Desenvolvimento
Em outubro de 2020, a Screen Gems adquiriu os direitos da história do padre Gabriele Amorth com Ángel Gómez contratado para dirigir. Chester Hastings e R. Dean McCreary foram anexados para escrever o roteiro, enquanto Michael Patrick Kaczmarek, Jeff Katz e Eddie Siebert foram definidos para produzir o filme.  Em junho de 2022, Julius Avery embarcou no filme como diretor, juntamente com o produtor Doug Belgrad, da 2.0 Entertainment. Revisões subsequentes do roteiro foram fornecidas por Michael Petroni e Evan Spiliotopoulos.

Atuações
Em junho de 2022, Russell Crowe foi escalado como Amorth. No mês seguinte, Alex Essoe e Daniel Zovatto se juntaram ao elenco. Em setembro, Franco Nero foi escalado como o Papa, enquanto Laurel Marsden, Cornell S. John e Peter DeSouza-Feighoney foram adicionados ao elenco em papéis não revelados. Ralph Ineson dubla o demônio.

Filmagem
A fotografia principal ocorreu de agosto a outubro de 2022 em Dublin e Limerick, na Irlanda. As cenas foram filmadas com Crowe no Trinity College, em Dublin.

Divulgação
No Brasil, O Exorcista do Papa foi lançado nos cinemas em 6 de abril de 2023. Na estreia, o filme arrecadou R$ 5 milhões entre os dias 6 e 9 de abril 2023. O Exorcista do Papa foi lançado nos Estados Unidos em 14 de abril de 2023, pela Sony Pictures Releasing. Em seu final de semana de estreia, o filme arrecadou US$ 9,1 milhões, entre os dias 14 e 16 de abril de 2023.

Ligações externas
Página no IMDB

Página no Rotten Tomatoes

Referências
Filmes dos Estados Unidos de 2023

O Exorcista do Papa


Tranzitul lui Venus din 1639 este primul tranzit al planetei de la care se cunosc observații astronomice, realizate la 4 decembrie 1639, de către astronomii englezi Jeremiah Horrocks și William Crabtree. Cei doi astronomi, prieteni și corespondenți, și-au realizat observațiile în mod independent, în Anglia.

Horrocks și Crabtree, discipoli ai teoriilor noi ale lui Johannes Kepler, erau astronomi autodidacți care lucrau metodic pentru corectarea și îmbunătățirea Tabelelor rudolfine ale lui Kepler. În 1639, Horrocks a fost singurul astronom care a realizat că un tranzit al lui Venus era iminent; ceilalți nu au luat cunoștință de eveniment decât după publicarea dării de seamă a observațiilor lui Horrocks. Cei doi astronomi prieteni au murit în următorii cinci ani, însă lucrarea lor a avut o importanță considerabilă pentru stabilirea mărimii Sistemului Solar; în parte pentru aceste motive, Horrocks și Crabtree, cât și corespondentul lor William Gascoigne, sunt considerați drept fondatorii cercetării astronomice britanice.

De la tranzitul din 1639 au trecut .

Caracteristici

Tranzitul a avut loc la 4 decembrie 1639, în calendarul gregorian (24 noiembrie, în calendarul iulian). A fost vizibil de pe întregul teritoriu al Statelor Unite ale Americii (cu excepția extremelor de nord-est și nord-vest), în sudul Canadei centrale, în America Centrală și în vestul Antilelor și al Americii de Sud. A fost vizibil, la răsăritul Soarelui, din cvasitotalitatea Africii și din Europa de Vest (între care Insulele Britanice). La apusul Soarelui, a fost vizibil din Oceanul Pacific, până în Australia.

Durata tranzitului a fost de 6 ore și 57 de minute.

Istoric

Context

Lucrările lui Kepler

În secolul al XVII-lea, dezvoltări permit să se prevadă și observe tranziturile planetelor prin fața Soarelui: telescopul și lucrările astronomice ale lui Johannes Kepler care presupun orbite eliptice mai degrabă decât circulare.

În 1619, Kepler și-a publicat Tabelele rudolfine. Zece ani mai târziu, el a publicat extrase în De raris mirisque Anni 1631 care includ o admonitio ad astronomos (« avertisment astronomilor ») à propos de tranzitul lui Mercur din 1631 și tranziturile lui Venus din 1631 și 1761. Tranzitul lui Mercur a fost observat, cum se prevăzuse, de către Jean-Baptiste Cysat la Innsbruck, Johann Ruderauf la Rouffach și Pierre Gassendi la Paris, justificând lucrările pregătitoare ale lui Kepler. Totuși, observațiile lor repun în discuție teoriile asupre Sistemului Solar, Mercur fiind observat limpede mai mic decât se aștepta, sugerând că observarea unui tranzit al lui Venus ar fi mai util pentru știință.

Calculele lui Kepler îi indicau faptul că tranzitul lui Venus din 1631 ar fi vizibil mai ales de pe continentul american, dar el nu s-a încrezut cu totul previziunilor sale și i-a sfătuit pe astronomii europeni să se pregătească să observe evenimentul. Gassendi și alți astronomi în Europa i-au urmat sfaturile, dar, așa cum prevăzuse Kepler, Soarele era sub orizont în timpul tranzitului. Potrivit calculelor moderne, observatorii situați în Italia și de-a lungul Mediteranei orientale ar fi putut observa sfârșitul tranzitului, însă nicio observație de acest gen nu este cunoscută.

Kepler nu a prezis vreun tranzit al lui Venus pentru 1639. Tranzitul următor nefiind așteptat înainte de 121 de ani, astronomii și-au concentrat eforturile în altă parte.

Jeremiah Horrocks

Jeremiah Horrocks (sau uneori Horrox) s-a născut la Toxteth Park, în prezent face parte din Liverpool; tatăl său, James, era ceasornicar, iar mama sa, Mary Aspinwall, provenea dintr-o familie influentă din Toxteth Park. Mai mulți membri ai familiei Aspinwall practicau ceasornicăria, iar un unchi ceasornicar i-ar fi stârnit interesul lui Jeremiah spre astronomie. A mers la Emmanuel College și la Universitatea din Cambridge în 1632, unde a studiat, probabil, artele, limbile clasice, un pic de geometrie și astronomie tradițională, dar fără să studieze ultimele lucrări ale lui Galileo, Tycho Brahe și Kepler. A profitat de timpul liber pentru a învăța astronomia matematică și a se familiariza cu ultimele idei. În 1635, el a părăsit Cambridge fără diplomă, probabil din lipsa banilor necesari continuării studiilor.

Horrocks este primul care a demonstrat că Luna urmează o orbită eliptică în jurul Pământului. El a scris și un tratat de astronomie kepleriană și a început să exploreze matematic proprietățile unei forțe care va deveni, în continuare, cunoscută ca fiind gravitație; Isaac Newton îi aduce omagiu lui Horrocks în lucrarea sa, Philosophiae Naturalis Principia Mathematica.

William Crabtree

William Crabtree (1610–1644) era un negustor de haine din Broughton Spout, un cătun din Broughton, în apropiere de Manchester (actualmente situat la Salford). Fiu al lui John Crabtree, un fermier destul de bogat din Lancashire, și al lui Isabel Crabtree, el a primit o educație într-o școală de gramatică din Manchester. A lucrat la Manchester și s-a căsătorit cu fiica unei familii bogate; în timpul liber, studia matematica și astronomia. A măsurat cu precizie mișcările planetelor, a întreprins calcule astronomice precise și a rescris tabelele rudolfine într-un mod mai precis. A menținut o corespondență activă cu Horrocks, cu astronomii William Gascoigne și Christopher Towneley, precum și cu Samuel Foster, profesor de astronomie la Gresham College din Londra. Nu se știe dacă Horrocks și Crabtree s-au întâlnit vreodată personal, dar, începând din 1636, ei au corespondat în mod regulat prin interesul lor comun privitor la lucrările lui Kepler.

Observațiile lui Crabtree l-au convins că în pofida erorilor lor, tabelele rudolfine ale lui Kepler sunt mai bune decât tabelele lui Lansberge, care erau utilizate curent. În 1637, el l-a convins pe Horrocks de superioritatea sistemului keplerian și, cu ajutorul observațiilor lor, ei au corectat numeroase erori din tabelele lui Kepler.

Tranzitul lui Mercur
La 29 septembrie 1638 (calendarul iulian), Horrocks i-a scris lui Crabtree despre probabilul viitor tranzit al lui Mercur, din 21 octombrie 1638 (calendarul iulian), pe care tabelele lui Kepler nu-l preziseseră prédisent pas. El i-a explicat că avea intenția să construiască ceea ce va fi denumit, mai târziu, un helioscop, atașând telescopului său « un baston lunguieț, purtând o suprafață plană perpendiculară care putea să primească imaginea Soarelui. » În final, niciun tranzit al lui Mercur nu s-a produs, planeta trecând deasupra Soarelui, însă evenimentul a fost o încercare importantă pentru observarea ulterioară a tranzitului lui Venus.

În octombrie 1639 (calendarul iulian), Horrocks a calculat că tranziturile lui Venus nu se produc singure, ci în perechi, la un interval de opt ani, și a realizat că al doilea tranzit se va produce în mai puțin de patru săptămâni. Era convins că este posibil să se măsoare diametrul aparent al planetei cu o precizie de mai puțin de o secundă de arc, aproape când discul său este vizibil în fața Soarelui (precizia în epocă era de un minut de arc, când Venus era observat aproape de Soare). Le-a scris fratelui său mai tânăr și lui Crabtree, sfătuindu-i să observe evenimentul la 24 noiembrie (4 decembrie în calendarul gregorian) .

Observarea tranzitului

Înainte de tranzit, Horrocks își făcea griji de posibilul timp defavorabil pentru observație, gândindu-se că o asemenea conjuncție planetară ar putea să strice vremea!

Spre amiaza lui 23 noiembrie, Horrocks și-a întunecat camera din Much Hoole și a focalizat razele Soarelui, provenind de la fereastră, pe o bucată de hârtie, unde imaginea acestuia putea fi observată fără pericol. La Much Hoole (căruia îi determinase latitudinea la 53° 35'), el a calculat că tranzitul trebuia să înceapă pe la orele 3, în după-amiaza lui 24 noiembrie, dar și-a început observațiile în ajun, de teamă să nu piardă evenimentul, în situația în care calculele sale ar fi fost imprecise. La 24 noiembrie (calendarul iulian), Horrocks și-a început observația la răsăritul Soarelui; timpul era noros, însă a zărit micul disc negru al lui Venus traversând peste discul Soarelui, pe la ora 15:15, și l-a observat timp de o jumătate de oră până la apusul Soarelui.

Crabtree și-a început observațiile într-un mod similar, însă nu a dispus de destul timp pentru a-și face măsurările, cerul fiind noros deasupra localității sale, Broughton: el nu a zărit decât scurt timp tranzitul. A reușit totuși să traseze un crochiu rapid (o schiță) a lui Venus în fața Soarelui, care i-a permis să estimeze diametrul unghiular la 1′ 3″, cu precizie de o secundă de arc; estimările făcute de Horrocks, de 1′ 12″, sunt mai puțin precise.

Rezultate

Kepler descoperind că distanța dintre planete crește proporțional cu distanța lor față de Soare, este condus să presupună că Universul este o creație armonioasă perfectă și că talia planetelor trebuie și ea să crească. Când măsurările lui Horrocks par să confirme acest lucru, acesta propune o regulă potrivit căreia toate planetele (cu excepția lui Marte) au același diametru unghiular observat de la Soare, adică 28 de secunde de arc. Acest lucru presupune că ipoteza lui Kepler despre talia planetelor ar fi exactă și-l conduce pe Horrocks să conchidă în mod eronat că distanța dintre fiecare planetă și Soare ar fi de circa   de ori raza sa. Atunci el a estimat distanța dintre Pământ și Soare la în jur de 97 de milioane de kilometri, sugerând un Sistem Solar de zece ori mai mare decât estimările tradiționale. Deși mai mică decât distanța cunoscută actualmente (cca 150 milioane de kilometri)  și bazată pe premise false, ea este totuși mai precisă decât tot ce se sugera în acea epocă.

Horrocks a scris un tratat în latină, Venus in sole visa ("Venus văzută de pe Soare"), bazat pe observațiile sale, însă a murit subit din cauze necunoscute la, 3 ianuarie 1641, la vârsta de 22 de ani.

Influență

Câteva ciorne din Venus in Sole Visa a fost păstrate de Crabtree, care a murit în 1644, la trei ani după Horrocks. Corespondentul lor, William Gascoigne, a murit în același an, în Bătălia de la Marston Moor. Hârtiile lui Horrocks au rămas în familia sa câtva timp; unele au fost distruse în timpul războiului civil, altele au fost duse în Irlanda, de către fratele său, Jonas, și pierdute, altele au căzut în mâinile astronomului Christopher Towneley și au fost consultate de către Jeremy Shakerley, care a scris trei cărți de astronomie pe la mijlocul secolului al XVII-lea. Ultimele au fost distruse în timpul Marelui incendiu din Londra, în 1666. Manuscrisele au circulat, pe larg, la sfârșitul anilor 1650, dar au rămas nepublicate timp de mai mulți ani.

Încoronarea lui Carol al II-lea a avut loc la 23 aprilie 1661 (3 mai, în calendarul gregorian), ziua unui tranzit al lui Mercur. Astronomul neerlandez Christian Huygens, prezent la ceremonie, a auzit vorbindu-se despre manuscrisul lui Horrocks, descoperit în 1659 de către John Worthington, magister la Jesus College din Cambridge și alumnus al Emmanuel College, în aceeași epocă cu Horrocks, cu câteva fragmente din corespondența sa cu Crabtree. Huygens, cunoscându-l pe astronomul polonez Johannes Hevelius, i-a încredințat manuscrisul. Hevelius l-a adăugat raportului său asupra tranzitului lui Mercur, Mercurius in sole visus Gedani, publicat în 1662. Această publicare a consternat noua Royal Society când aceasta a realizat că un manuscris atât de important, scris de un englez, a fost neglijat de propria-i țară timp atât de îndelungat. Ea și-a luat ca sarcină publicarea cvasitotalității scrierilor rămase de la Horrocks ca Opera posthuma în 1672–73.

Observarea tranzitului a fost percepută de către mulți drept nașterea astronomiei moderne în Regatul Unit. John Flamsteed (1646-1719) a spus, mai târziu, că îi considera pe Horrocks, Crabtree și Gascoigne drept fondatorii cercetării astronomice britanice și moștenitorii intelectuali ai lui Galileo și Kepler. El și-a început Historia Coelestis Britannica (1725) prin cinci pagini din scrisorile și observațiile lor între 1638 și 1643.

Note

Vezi și
 Tranzitul lui Venus

1639
1639 în astronomie
1639 în știință

Tranzitul lui Venus din 1639


Manuel Blasco Marqués (Teruel, 9 de febrero de 1960) es un político español, fue alcalde de Teruel en dos etapas distintas de 1999 a 2003 y de 2011 a 2016. Pertenece al Partido Popular.

Biografía

Nació el 9 de febrero de 1960 en Teruel. Blasco estudió Derecho y ayudó en la empresa familiar, dedicada a la fabricación de ladrillos. Casado y con dos hijos.

Carrera política

En las elecciones municipales del 13 de junio de 1999, Manuel Blasco fue el candidato del Partido Popular para la alcaldía de Teruel, en sustitución del entonces alcalde popular Luis Fernández Uriel en una operación respaldada tanto por el entonces presidente del Gobierno de Aragón, Santiago Lanzuela como por Ricardo Doñate. El PP volvió a vencer en las elecciones con un 39,25% y nueve ediles —Perdiendo uno respecto a la cita con las urnas de 1995— Entre los asuntos que afrontaron o tuvieron en marcha destacaron la gestión del Plan URBAN, el Plan de Recuperación del Casco Histórico y el Programa de Urbanización del Ensanche, en el que está incluido el Plan de Vivienda Protegida. En estas colaboraron las instituciones europeas o el Gobierno de Aragón.

En las elecciones del 25 de mayo de 2003, el PP a pesar de ser el partido más votado —6239 votos y 400 votos más respecto a la cita con las urnas de hace 4 años— empató a número de concejales con el PSOE con ocho.

Cuatro años después, el 27 de mayo de 2007 volvieron a celebrarse las elecciones municapales, en ellas volvió a ganar el Partido Popular —que lo llevaba haciendo desde las elecciones del 28 de mayo de 1995— con Blasco como candidato con 8 concejales (5.909 votos). Pero nuevamente un previsible pacto entre el PSOE y el PAR podría alejarle del bastón de mando ya que esas dos fuerzas alcanzaban la mayoría absoluta (11 concejales) y además contaría con la oposición de CHA con sus dos ediles. Como así sucedió, el día 16 de junio fue investido alcalde de Teruel, el candidato del PAR y hasta entonces y desde el año 2006 Consejero de Servicios Sociales en el gobierno de la DGA presidido por el socialista Marcelino Iglesias; Miguel Ferrer. En esa sesión de investidura, Blasco se refirió a Miguel Ferrer como «ocupa».

En las elecciones municipales del 22 de mayo de 2011, Blasco obtuvo en la capital turolense doce concejales, la primera mayoría absoluta que se lograba en el Ayuntamiento de Teruel en la democracia. En este segundo mandato destacó la mejora económica en el Consistorio —Desde 2010 se redujo la deuda un 56% (De deber 60,1 millones de euros a 26,3 en agosto de 2015)— y situaciones comprometidas realizadas por el PP autonómico que fueron: el cierre de la residencia Turia y de la residencia estudiantil Luis Buñuel, los retrasos en la construcción del nuevo hospital y la decisión del Gobierno de Aragón entonces presidido por la popular Luisa Fernanda Rudi de autorizar el Grado de Magisterio en la Universidad San Jorge de Zaragoza, lo que provocó que participara en la manifestación en contra de ella por el perjuicio que supondría para el Campus turolense.

El 24 de mayo de 2015, se celebraron las elecciones municipales, en ellas volvió a vencer el Partido Popular —con Blasco de nuevo como cabeza de lista— pero perdiendo la mayoría absoluta.

El 27 de enero de 2016 presenta su renuncia como alcalde de Teruel.

El día 3 de mayo de 2016, el rey Felipe VI —por primera vez en la historia de la democracia— disolvió la Legislatura tras no conseguir que ningún candidato tuviera el respaldo de la Cámara para ser investido presidente del Gobierno. A continuación, el rey firmó el decreto de disolución de las Cortes y la convocatoria de unas nuevas elecciones generales, que se celebraron el 26 de junio de ese mismo año. Tres años después, en las elecciones generales anticipadas del 28 de abril de 2019, Blasco fue elegido senador por la provincia de Teruel.

Referencias

Políticos de España de ámbito estatal
Políticos de España del siglo XXI
Alcaldes de España del reinado de Juan Carlos I
Alcaldes de España del reinado de Felipe VI
Alcaldes de Teruel
Senadores por la provincia de Teruel
Senadores de la VIII Legislatura de España
Senadores de la IX Legislatura de España
Senadores de la X Legislatura de España
Senadores de la XIII Legislatura de España
Senadores de la XIV Legislatura de España
Diputados por la provincia de Teruel
Diputados de la XI Legislatura de España
Diputados de la XII Legislatura de España
Nacidos en Teruel

Manuel Blasco Marqués