Çing Hanedanı (; Mançuca: Daicing gurun; anlamı: Büyük Sing Devleti), 1644-1911 yılları arasında Çin'de hüküm sürmüş hanedandır. Kurucusu, Çin'in kuzeydoğusunda yaşayan Mançuların Aisin Gioro klanıdır; bu nedenle Mançu Hanedanı olarak da adlandırılır. Çin'in son imparatorluk hanedanıdır.

Ming Hanedanı kontrolü dağıldıkça, Li Zicheng liderliğindeki köylü isyancılar, 1644'te başkent Pekin'i fethetti. Ming general Wu Sangui, onlara hizmet etmeyi kabul etmeyerek isyancıları eleyip başkenti ele geçirdi, daha sonra İmparatorluğunu ilan etti. Taht naibi Prens Dorgon, İmparator Shunzhi egemenliği altına alarak ülkede nizami politikalar uygulayarak düzeni sağladı. Daha sonra Güneydeki Ming destekçilerinin direnişi ve Wu Sangui liderliğindeki Üç Feoruhi İsyanı, İmparator Kangxi (1661-1722) yönetimi altında tam egemenliği 1683'e kadar kısmen de olsa sağlandı, 1750 yılından 1790 yılına kadar İmparator Qianlong'un On Büyük seferi, Çing'in kontrolünü İç Asya'ya kadar genişletti. Çing Hanedanının doruğuna ulaştığında, imparatorluk bugünün Çin anakarası, Hainan, Tayvan, Moğolistan, Dış Mançurya ve Dış Kuzeybatı Çin'in tamamını egemenliği altında topladı. İlk Çing hükümdarları Mançu geleneklerini korudular ve İmparator unvanıyla birlikte Moğolların kullandığı "Bogd Han" unvanını da kullandıkları gibi Tibet Budizmi'nin de destekçileriydi. Bununla birlikte Konfüçyüsçü stilleri ve bürokratik hükûmetin kurumlarını kullanarak yönettiler ve Han Çinlilerini Mançuların altında hizmete almak ya da ona paralel olarak işe almak için geleneksel İmparatorluk sınavlarını korudular. Ayrıca, Tibet ve Moğolistan gibi komşu bölgeleri ele geçirirken, Çin vergi sisteminin ülkülerini Kore ve Vietnam gibi çevre ülkeler üzerinde üstünlük sağlama konusunda uyarladılar.

Hanedan, 18. yüzyılın sonlarında doruğuna ulaştı, daha sonra yurt dışından gelen baskılar, iç isyanlar, hızlı nüfus artışı bununla gelen ekonomik durgunluk, yolsuzluk ve yönetimin modernleşme konusundaki derin isteksizlikleri karşısında İmparatorluğun ciddi nüfuz kaybına yol açtı buna Nüfus 400 milyona yükselmesi birlikte vergilerin ve hükûmet gelirlerin düşük bir oranda bırakılması ülkeyi mali bir krizin içinde bıraktı. Özellikle Afyon Savaşları'nın ardından, Büyük Britanya'nın önderliğindeki Avrupalı güçler "eşitsiz anlaşmalar", serbest ticaret, dış dokunulmazlık ve dış kontrol altındaki anlaşma limanlarını uygulamaya koydu. Orta Asya'daki Taiping İsyanı (1850-1864) ve Dungan İsyanı (1862-1877), kıtlık, hastalık ve savaş nedeniyle yaklaşık 20 milyon insanın ölümüne yol açtı. Bu felaketlere rağmen, 1860'ların Tongzhi Restorasyonunda Han Çinli elitleri Konfüçyüs düzeninin ve Mançu hükümdarlarının savunulması için yürüdüler. Kendi Kendini Güçlendirme Hareketi'ndeki ilk kazanımlar, Çing'in Kore ve Tayvan'ın mülkiyeti üzerindeki etkisini kaybettiği 1895'in Birinci Çin-Japon Savaşı'nda kaybedildi. Yeni Ordular örgütlendi, ancak 1898'deki iddialı Yüz Gün Reformu, 1861'den sonra ulusal hükûmette baskın ses olan tutucu İmparatoriçe Cixi (1835-1908) tarafından bir darbeyle geri çevrildi. Yabancı güçlerin ayrıcalıklarını artırmak istemesi 1900'de şiddetle yabancı karşıtı Boxer Ayaklanması'nı tetikledi, birçok yabancı ve Hristiyan öldürüldü, bunu bahane bulan yabancı güçler Çin'i istila etti. İmparatoriçe Cixi'nin, İsyancıların yanında yer alması, sekiz işgalci güç olan ülkeleri daha da kararlı hale getirerek İmparatorluğun Yazlık sarayını ateşe vermeleriyle sonuçlanan bu eylem İmparatorluğu zor durumda bırakarak toplumun gözünden düşürdü.

Boxer Protokolü'nü imzalamayı kabul ettikten sonra, hükûmet seçimler, yeni bir yasal düzenleme ve eski yöntem sınav sisteminin kaldırılması da içinde olmak üzere benzeri görülmemiş mali ve yönetimsel reformlar başlattı. Sun Yat-sen ve diğer devrimciler, Çing İmparatorluğu'nu modern bir ulusa dönüştürmek için Kang Youwei ve Liang Qichao gibi anayasal monarşistler ile mücadele etti. 1908'de Genç İmparator Guangxu ve Büyük İmparatoriçe Cixi'nin ölümünden sonra, Mançu sarayı sosyal reformları sert bir şekilde engelleyerek reformcuları ve yerel seçkinleri kendinden yabancılaştırdı. 11 Ekim 1911'deki Wuchang İsyanı, Xinhai Devrimi'ne yol açtı. General Yuan Shikai, 12 Şubat 1912'de son imparator Puyi'nin taht çekilmesini görüşürken, Çing birlikleri Tibet ve Sincan'da da yenildi bunun üzerine Saltanat naibi olan İmparatoriçe Yuan Shikai aracılığıyla Cumhuriyetçilerle görüşerek can ve mal güvenliği garanti edilmesi koşuluyla İmparatorluğu onlara bırakmayı onayladı.

Etimoloji

Büyük Qing adı ilk olarak 1636'da meydana gelmiştir. Qing kelimesinin anlamı "saf, temiz" olmaktadır. Çin Zodiak sistemine göre Qing "su" anlamına gelip, aynı şekilde "ateş" anlamına gelen ve Ming Hanedanı'na adını veren Ming sözcüğüne karşı üretilmiş olabilir. Mançuca adının (Daicing Gurun) da Moğolca "savaşçı" anlamına gelen Дайчин (Dayçin) kelimesinden gelmiş olacağı varsayılabilir.

Mançu Devletinin oluşumu

Çing Hanedanı, Çin nüfusunun çoğunluğunu oluşturan Han Çinliler tarafından değil de, şu anda Çin'in Jilin ve Heilongjiang eyaletlerini içeren bölgede yaşayan bir Tunguz halklarından, Jurchen (Cürcen) olarak bilinen yerleşik bir çiftçi Klanı tarafından kuruldu. Mançuları, insanlar bazen göçebe olarak ansa da bu doğru değildir.

Nurhaci

Mançu devleti olacak olan Çing Hanedanı, 17. yüzyılın başlarında Jianzhou'da küçük bir Jurchen kabilesinin (Aisin Gioro) şefi Nurhaci tarafından kuruldu. Nurhacı, gençliğinde Çin'in kültürel atmosferinden etkilenmiş ve Moğol dilinin yanı sıra Çincede de akıcı bir şekilde konuşmayı öğrendi ve Çin'in Üç Krallık ve Su Kenarı romanlarını severek okudu. Başlangıçta Ming imparatorlarının bir vasisi olan Nurhacı, 1582'de yakındaki kabileleri birleştirmek için bir Sefere dönüşen Mançu kabileleri birleştirmek için bir mücadele başlattı. 1616'ya gelindiğinde, gücünü meşrulaştırmak için önceki Jurchen Kabilesine bağlı olan Jin Hanedanına atıfta bulunarak kendisini Büyük(Geç) Jin Devleti Kralı olduğunu bütün Mançurya'ya ilan etti.

İki yıl sonra, Nurhaci "Yedi Şikayeti" yayımlayarak Ming İmparatoru ile hala boyundurluk hâlindeki diğer Jurchen kabilelerinin birleşmesini tamamlamak için Ming üstün egemenliğini açıktan tepki göstererek reddetti. Bir dizi başarılı savaştan sonra başkentini Hetu Ala'dan Ming Hanedanına ait olan Liaodong'ı, 1621'de Liaoyang daha sonra 1625'te Shenyang'ı(Mukden) başkent yaptı.

Jurchen'liler, Nurhaci tarafından Sekiz Sancak olarak yeniden düzenlendiğinde, birçok Jurchen Klanı yapay olarak oluşturulan Mançu Klanı birleştirilerek aralarındaki çeşitli usulsüzlükleri kısmen de olsa Çing Hanedanı oluşana kadar giderildi.

Sarayını Jianzhou'dan Liaodong'a taşımak Nurhaci'nin daha fazla kaynağa erişmesini sağladı; aynı zamanda onu Moğolistan ovalarındaki Hurçin Moğol alanları ile yakın temasa getirdi. Bu zamana kadar bir zamanlar birleşik Moğol milleti uzun zamandan beri bireysel ve düşman kabilelere bölünmüş olsa da, bu kabileler Ming sınırlarına hala ciddi bir güvenlik tehdidi sundu. Nurhacı'nın Hurçinlere yönelik politikası, Batı sınırını güçlü bir potansiyel düşmandan koruyan Ming'e karşı dostluklarını ve işbirliklerini aramaktı.

Dahası, Hurçinler savaşta değerli bir müttefik olduğunu kanıtlayacak, Mançulara süvari okçuları olarak hizmetine katılacaklardır. Bu yeni ittifakı garanti altına almak için Nurhaci, Jurchen (Cürcen) ve Hurçin soyluları arasında bir evlilikler politikası başlatırken, direnenleri ise askerî harekât başlattı. Nurhaci'nın uyguladığı bu politika, daha sonra resmi Çing hükûmeti politikası hâline gelen girişimlerinin tipik bir Örneğidir. Çing döneminin büyük bölümünde Moğollar Mançulara askeri hizmette bulundular.

Nurhaci'nın diğer bazı önemli katkıları arasında, önceki Jurchen (Cürcen) alfabesi unutulduktan sonra (Kitan ve Çinceden türetilmişti) Moğolca alfavrsibe dayalı yazılı bir Mançu alfabesi oluşturulmasını emretmek yer aldı. Nurhacı, sonunda Sekiz Sanağa dönüşen sivil ve askeri idari sistemi, Mançu kimliğinin tanımlayıcı unsuru ve birbiriyle kopuk olan Jurchen kabilelerini bir ulusa dönüştürmenin temelini'de yarattı.

Çin'i uygun şekilde fethetmek için elinde yetersiz etnik olarak Mançu askeri olan Nurhaci, Moğolları kendine bağlayarak güç kazandılar. Daha da önemlisi, Sekiz Sancağa Han Çinlileri de eklediler. Mançular, hem esir alma hem de kaçarak Sekiz Sancağa çekilen çok sayıda Han Çinli askeri nedeniyle bir "Jiu Han jun" (Eski Han Ordusu) yaratmak zorunda kaldı. Ming topçusu, Mançulara karşı birçok zaferden kazanmıştı, bu yüzden Mançular, 1641'de Han Çinli askerlerinden yapılmış bir topçu kolordusu kurdular ve Sekiz Sancakta Han Çinlilerin sayısının giderek büyümesi, Sekiz Han Sancağı yaratılmasına yol açtı.

Ayrıca bakınız

 Joseon Krallığı

Kaynakça

Dipnot

Kaynakça

Çin hanedanlıkları
1644'te kurulan bölgeler ve ülkeler
1912'de varlığı sona eren bölgeler ve ülkeler
17. yüzyılda Çin
18. yüzyılda Çin
19. yüzyılda Çin
20. yüzyılda Çin

Çing Hanedanı


Čachtice este o comună slovacă, aflată în districtul Nové Mesto nad Váhom din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 3.939 de locuitori.

Istoric
Localitatea Čachtice este atestată documentar din 1248.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Čachtice


The Inman Report, formally known as the Report of the Secretary of State's Advisory Panel on Overseas Security, was a report released in 1985 in response to the Marine barracks bombing and the April 1983 US Embassy bombing in Beirut, Lebanon. The report is usually known by the name of its chairman, Admiral Bobby Ray Inman, USN (Ret.)

The report recommended a range of security improvements, including increased setback between embassies and public streets. It also recommended a major building program to improve security in existing embassies, and build new embassies to replace those that could not meet security standards. A direct result from the Report was the creation of the Bureau of Diplomatic Security and the Diplomatic Security Service within the U.S. State Department.

Background

The early 1980s experienced a wave of terrorist attacks on diplomatic premises. In the Middle East, the United States of America was intended. On April 18, 1983, a mass bombing resulted in the death of 63 people, including 18 Americans, and the injuring of 120 people in an attack by Islamic Jihad on the U.S. Embassy in Beirut. The attack involved the use of a suicide bomber who drove a truck filled with 20, 000 pounds of explosives to the front of the Embassy. On December 12, 1983, another attack was targeted towards the United States in Kuwait City, which caused five deaths. Beirut experienced a second attack on September 20, 1984. This time a truck bomb killed 24 people, including two Americans and injured an additional 21. These attacks prompted the United States to take a new perspective regarding the protection of diplomatic premises.

After several attacks in the Middle East, the Inman Report was created by the Advisory Panel on Overseas Security under the chairmanship of Admiral Bobby Ray Inman. In June 1985, the Inman Report was released and focused upon the issues of the United States' diplomatic business. The report issued a seven-year plan that initiated the replacement of 126 posts (out of 262) with more secure standards such as walled compounds, new security standards, minimums for setbacks, maximums for windows and additional architectural enhancements. Not only did it include the alteration of posts, a new construction of at-risk missions was created. The Inman Report called for advanced formation of the Diplomatic Security Service (DS), which looked to oversee security protection aspects at all overseas operations regarding the United States.

Building program inferences

The necessity for a building program was due to the threat factors towards the United States diplomatic facilities in other countries. The program implements an increase in basic security standards to protect against terrorism. The Panel was able to draw some general conclusions based on the concern of these threats:
The United States must have complete control of their facilities overseas
To avoid penetration and assault, the location of these buildings is of great importance. It is no longer an asset to be on the busiest, more popular street
It is equally important to consider the collocation of these buildings as occupants whom the United States doesn't control or choose can pose a risk
Modern electronic and audio technology can make it hard to safeguard important information; therefore, proximity to other buildings plays a key factor
Many buildings cannot be upgraded so age, architecture, and the design of the building are a concern for the ability to defend penetration and assault
The old approach to business must be overturned to promote a new approach for overseas construction and adequate funding for the program

While it is not certain that the terrorist attacks will diminish entirely, preventative inferences can be taken to reduce the risk of harm by updating and/or relocating those buildings.

Budgeting of foreign buildings

As the Inman Report outlines the importance of improving its foreign buildings, the report requires there to be a shift from previous priorities and workloads concerning overseas buildings in order to implement the report's objectives. To accomplish this work effort a total of over 344 offices in 130 countries is needed. New methods are being implemented so appropriate actions can be taken in order for enhancements to be fulfilled accordingly. In response to the alteration of buildings, new methods for budgeting and funding must be put into place. This is the first step towards incorporating the Inman Report's standards on buildings.

Currently, the Department of State's budgeting procedures for foreign buildings has several weaknesses. Its present processes contribute to lengthy delays concerning the completion of building projects. These procedures can effect the decisions regarding funding and priorities based on the costs of each project instead of on security and other operational criteria. Consequently, the procedures that are currently put in place are compelling building projects to contend for funding against other non-investment plans in the budget. The procedures also decline flexible responses to temporary real estate opportunities that are quite common overseas.

As new facilities are required to contain particular specifications, and the amount of resources and production involved in the construction of the buildings are plentiful, a new funding approach must be created in order for the planned projects to be carried out effectively. The Capital Budgeting system will allow for greater flexibility, while forcing capital investments to vie for funding against day-to-day operations. The Department of State is required to seek approval from Congress to carry out the Capital Budgeting System for foreign buildings.

External links
"The Inman Report: Report of the Secretary of State's Advisory Panel on Overseas Security"

United States Department of State

Inman Report


Hendek, çok küçük bir bölümü Karadeniz Bölgesi, daha büyük bölümü Marmara Bölgesi sınırları içinde kalan, İdari olarak Sakarya iline bağlı bir ilçedir. 1907 yılında belediye olan Hendek, 1926 yılında Kocaeli iline bağlı bir ilçe olarak yapılanmış, 1954 yılında merkezi Adapazarı olmak üzere oluşturulan Sakarya iline dahil edilmiştir. 3 Temmuz 2020'de meydana gelen havai fişek fabrikası patlamasıyla gündeme gelmiş, patlamada can kayıpları ve yaralanmalar yaşanmıştır.

Hendek ilçesi 92 mahalleden oluşmaktadır.

2023 yılı ADNKS verilerine göre ilçe toplam nüfusu 90.153'tür. Yeni büyükşehir belediye yasasına göre köylerin hepsi mahalle olduğundan kır nüfusu bulunmamaktadır.

Tarihçe
Osmanlı döneminden önceki tarihi hakkında yeterince bilgi bulunmamaktadır. Doğu Roma İmparatorluğu döneminde İstanbul ve Anadolu geçiş yolu üzerinde bulunan Hendek'in kayıtlarda ismi Lateas olarak geçmektedir. Osmanlı döneminde yörenin, Osman Bey'in komutanlarından Konur Alp tarafından, ele geçirilmesiyle bu bölge Osmanlı'ya bağlanmıştır. Bu dönemlerde ilçeye bir süreliğine Konuralp dendiği kaydedilmiştir.

Hendek Kanuni Sultan Süleyman döneminde köy konumundadır. 1877-1878 Osmanlı - Rus Savaşı sonrasında bölgeye kaybedilen Kafkasya coğrafyasından pek çok göçmen yerleştirilmiştir. Bu olaydan sonra bölgenin nüfusunun artmasıyla köy statüsünden nahiye statüsüne yükselmiştir. Balkanların Osmanlı'nın elinden çıkmasından sonra bölgeden göçen göçmenlerin bir kısmı Hendek'e yerleştirilmişlerdir.

İlk Belediye Teşkilatı 1907'de kurulan Hendek, Cumhuriyetin ilan edilmesinden sonra Kocaeli'ne bağlı kaza halini almıştır. Sakarya'nın 21 Haziran 1954'de il olması ile Hendek de ilçe statüsüne kavuşmuştur.

Coğrafi konumu
İlçe, eski E-5 yeni adı ile D-100 Karayolu üzerinde İstanbul'a 170 km, Ankara'ya 275 km Adapazarı'na 30 km kurulmuştur. TEM Otoyolu da güneyinden geçip deniz seviyesinden yüksekliği 175 metredir. Sakarya merkezin 10 metropol ilçesinden biridir.

Nüfus

Spor
Hendekspor, ilçeyi Türk futbolunda 3. Lig düzeyinde temsil etmektedir. Takım, karşılaşmalarını 1.500 kişilik Hendek Atatürk Stadyumu'nda oynamaktadır.

Turizm
Türbeler bakımından çok zengin olan İlçe Din Turizmi için de uygun sayılabilir.

 Çiğdem Yaylası: Yapısıyla ilgi çeken evlerin bulunduğu Çiğdem Yaylası, turizmci, gezgin ve yazarlardan oluşan büyük bir jüri tarafından Türkiye'nin en güzel on yaylası arasında gösterilmiştir. Topukotu olarak adlandırılan çimle kaplı geniş alanı, küçük ve hafif eğimli tepeleri ile yaylanın oldukça hoş bir manzarası vardır.  Yaylada her yıl Temmuz ayının ikinci haftasında yayla şenlikleri düzenlenmektedir. Şenlikte yayladaki hayvancılık ile yetişen sebze ve meyveler tanıtılmakta, ayrıca çeşitli eğlenceler yer almaktadır.
 Selman / Salman Dede Türbesi: Kocaali/Karasu yolu üzerinde Çam Dağı mevkiindedir. Bugün de ziyaret edilen türbenin çevresinde yılın belli bir günü (7 Temmuz), Selman Dede etkinlikleri adı altında hayır pilavı dağıtılmaktadır.
 Eren Dede Türbesi: Türbe Köprübaşı'ndadır. Burası Dereboğazı'ne bağlı bir mevki iken bugün ayrı bir mahalle olmuştur.
 Keremali Dede Türbesi: Keremali Dağı'ndadır. Mevki olarak Göksu yakınındadır. Dağa adını veren eren için yılda bir (15 Ağustos) Keremali Dede etkinlikleri adı altında etkinlik düzenlenir.
 Sarı Dede Türbesi: Türbe Mahmutbey, 62 Evler mevkiinde, Bağdat Caddesi'ndedir.
 Vahap Dede Türbesi: Karadere yakınlarındadır.
 Şeyh İsmail İzzettin Türbesi: Şeyhler mahallesindedir.
 Hendek Bayraktepe projesi: Hendek Belediyesi'nin başlattığı projeye göre, Bayraktepe'sinde Türk boyunun Orta Asya'dan Anadolu topraklarına gelmesinden bu güne kadar kurdukları 16 Türk devletini temsil eden bayraklar, bayrakların altındaki kitabelerde devletlerin simgeleri rölyefler, amfi tiyatro salonu, Zemin çalışmalarında satranç ve çeşitli spor dallarına yönelik çalışmalar, 300 m² 1 katlı betonarme bina, bina üzerine 2 katlı toplamda 600 m² kütük ev, ziyaretçiler için yaklaşık 1000 m²otopark alanı, ziyaretçilerin Bayrak Tepesi'ne ulaşımlarını sağlayacak üst geçitten oluşuyor.

Hendekli tanınmış kişiler
 Gaffar Okkan - Diyarbakır Emniyet Müdürü iken faili hâlen meçhul olan bir suikast sonucu öldürülmüş Diyarbakır emniyet müdürüdür.
 Süleyman Seba - Futbolcu, Spor yöneticisi
 Kerim Korcan - Yazar
 Ali Birinci - Tarihçi, Türk Tarih Kurumu eski başkanı
 Nevzat Ercan - Siyasetçi, 19., 20. ve 21. Dönem Sakarya Milletvekilli, Eski Orman Bakanı
 Rasim Betir - Türk asker, Orgeneral, 1996-1998 2. Ordu Komutanı, 1998-2000 Jandarma Genel Komutanı

Kardeş Şehirler
Hendek'in 6 tane kardeş şehri bulunmaktadır.
  Bakıhanov, Azerbaycan
  Bahçesaray, Türkiye
  Komrat, Moldova
  Tokmok, Kırgızistan
  Tatlısu, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti
  Taraklı, Türkiye

Kaynakça

Dış bağlantılar
 YerelNet
 Hendek Kaymakamlığı
 Hendek Belediyesi

Hendek, Sakarya


Shiftphone est une marque de smartphones modulaires et faciles à réparer créée par la société SHIFT en Allemagne.

L'entreprise, SHIFT GmbH, met l'accent sur le commerce équitable et l'écologie de façon similaire à Fairphone. Au lieu de  fabriqués à partir de coltan, des condensateurs en céramique sont utilisés pour leur fabrication. De 2014 à 2019, dix séries de modèles ont été commercialisées. La version la plus récente, en mai 2018, était la . Les appareils suivants sont le Shift6mq et le Shiftmu.

Caractéristiques

Noms de modèles
Les noms des modèles commencent par la chaîne "SHIFT" en majuscule.

Sauf pour le SHIFTmu, ceci est suivi de la longueur de la diagonale d'affichage arrondie en pouces. Après ça

 le nom se termine - pour les modèles les plus anciens
 un point suit, à son tour suivi d'un nombre - certains modèles plus récents jusqu'en 2017 environ
 un m suit - c'est pour la nouvelle ligne modulaire

Système d'exploitation
Le système d'exploitation est nommé SHIFT-OS ou ShiftOS.

Modèles

Histoire
SHIFT développe des smartphones depuis 2014. Au début, Carsten et son frère Samuel Waldeck réalise le projet SHIFT7 via la plateforme de financement participatif allemande Startnext. Les frères fondent Shift GmbH, une société à responsabilité limitée de droit allemand. D'autres Shiftphones sont lancés avec les séries de modèles SHIFT4 et SHIFT5 en 2015. Le projet devient une petite entreprise de 15 employés en Allemagne, qui a collaboré avec la société chinoise de coordination de la production « Vstar et Weihuaxin » à Shenzhen. Depuis 2018, l'entreprise emploie 10 personnes dans sa propre usine de fabrication à Hangzhou.

Caractéristiques

Durabilité
Les Shiftphones sont construits de manière modulaire pour permettre au client de changer les pièces et de réparer l'appareil sans annuler la garantie. Des vidéos accompagnent l'utilisateur dans la réparation de son appareil, lui expliquant comment l'ouvrir et comment changer certains modules.

Économie circulaire
Les clients ont la possibilité de mettre à niveau leur appareil vers un modèle différent.

Soins aux travailleurs
Les employés postés en Chine ne travaillent pas plus de 50 heures par semaine, alors qu'il est courant que les gens travaillent jusqu'à 90. Par rapport au  dans les entreprises de production, le personnel bénéficie d'assurances.

Critiques et controverses sur les minerais de conflit
En 2016, c't décrit le Shift5 comme un smartphone de catégorie bon marché. En outre, le journal fait valoir qu'il n'y avait aucune preuve que le coltan n'est pas utilisé dans les Shiftphones et critique la transparence de SHIFT. SHIFT et d'autres sources secondaires affirment que le coltan n'est pas utilisé pour leur fabrication. Cependant, selon c't, la société partenaire de SHIFT "Vstar et Weihuaxin" n'a pas fourni d'informations sur le matériel sans conflit utilisé dans Shiftphone. Contrairement à Shiftphone, Fairphone fournit des rapports d'audit détaillés sur les fournisseurs de composants par l'intermédiaire d'une agence chinoise, et fournit également des informations détaillées sur les problèmes et les compromis dans la chaîne d'approvisionnement.

Le coltan est utilisé pour fabriquer des composants pour les téléphones portables et autres appareils électroniques. Une grande partie du minerai provient de l'industrie minière en République démocratique du Congo. "Une grande partie de l'exploitation minière a été réalisée dans de petites exploitations minières artisanales, parfois connues sous le nom d'exploitation minière d'orpaillage. Ces mines à petite échelle ne sont pas réglementées, avec des niveaux élevés de travail des enfants et d'accidents du travail". Quelque 50 000 enfants, dont certains n'ont que sept ans, travaillent dans les mines de coltan du Congo. Les travailleurs de RDC ont peu ou pas de protection et travaillent souvent sous terre dans des puits construits par eux-mêmes.

Des rapports récents brossent un tableau clair : les articles de nombreux magazines ont pu capturer les déclarations de Carsten Waldeck et prouver leur crédibilité en conséquence.

Par exemple, golem.de a rendu compte en détail de l'entreprise et de ses efforts en matière de durabilité et d'équité en juin 2018.

Le magazine ProSieben Galileo a testé le nouveau smartphone Shift6m et a mis en lumière, sous forme d'enregistrements vidéo, les conditions de production de la manufacture interne située en Chine en juin 2018.

N-tv a décrit les efforts initiaux d'équité et de durabilité ainsi que l'histoire du Shiftphone, en septembre 2018.

En août 2018, le portail écologique Utopia.de n'a plus signalé de manque de transparence concernant le processus de fabrication de matériel chinois de Shift.

Dans le numéro 15/2018, le magazine informatique c't a montré une approche plus positive sur le sujet du fabricant allemand de smartphones Shift, bien que le rapport lui-même soit plutôt court par rapport à d'autres fournisseurs de matériel européens.

Notes et références

Articles connexes

Articles connexes
 Consommation responsable
 Informatique durable
 Matériel libre
 Phonebloks

Lien externe

Smartphone modulaire

Shiftphone


Podsavezna liga Zagrebačkog nogometnog podsaveza (Podsavezna liga Zagreb) je bila liga 5. stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije za sezonu 1962./63.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak su bile "Ponikve" iz Zagreba.

Ljestvica

 Podsused danas dio Zagreba

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Prvenstva Zagrebačkog nogometnog podsaveza
 Zagrebački nogometni podsavez
 Zagrebačka liga 1962./63.
 1. razred NP Zagreb 1962./63.
 Liga Centara NP Zagreb 1962./63.

Vanjske poveznice

Izvori
 nk-maksimir.hr, NK "Maksimir" - Podsavezna liga 1962./63. , pristupljeno 13. prosinca 2017.

1962-63 1
1962-63 Zagreb
Zagreb-1a

Podsavezna liga Zagrebačkog nogometnog podsaveza 1962./63.


"Molitva" (sârbă cu alfabet chirilic: Молитва; ) este un cântec interpretat de Marija Šerifović care a câștigat Concursul Muzical Eurovision 2007 pentru Serbia. Muzica a fost compusă de Vladimir Graić și versurile au fost scrise de Saša Milošević Mare. Cântecul a fost lansat ca un single de CD în nouă versiuni pe 27 iunie 2007 de Connective Records.

La Eurovision

În cadrul semifinalei din 10 mai, reprezentanta Serbiei a apărut a 15-a în concurs și s-a calificat în finala de pe 12 mai, clasându-se pe locul I în preferințele telespectatorilor cu un total de 298 de puncte. În finală, Marija a cântat a 17-a în concurs, după Germania și înaintea Ucrainei. A câștigat concursul, acumulând un total de 268 de puncte. Ea devine astfel primul reprezentant al Serbiei care câștigă vreodată Eurovision. Muntenegru, Austria, Bosnia și Herțegovina, Croația, Slovenia, Elveția, Finlanda, Macedonia de Nord și Ungaria au fost țările care au acordat maximul de 12 puncte Serbiei în finală.

Controverse

La două zile după finala concursului, ziarul britanic The Sun a declarat că melodia este plagiată după cântecul Ndarja al cântăreței albaneze Soni Malaj. Totuși, această declarație a fost negată de Marjan Filipovski, compozitorul macedonean al piesei Ndarja.

Lista pieselor
"Molitva" (varianta în sârbă) – 3:03
"Destiny" (varianta în engleză) – 3:04
"Molitva" (varianta în rusă) – 3:01
"Molitva" (Magnetic Club Reload Mix varianta în sârbă) – 4:26
"Destiny" (Magnetic Club Reload Mix varianta în engleză) – 4:23
"Molitva" (Magnetic Club Reload Mix varianta în rusă) – 4:25
"Molitva" (Remix Jovan Radomir) – 3:38
"Rukoilen" (varianta în finlandeză) – 3:06
"Molitva" (Instrumental) – 3:02

Clasamente

Referințe

Legături externe

Marija Šerifović - Molitva (Serbia) 2007 Videoclip oficial
Versuri la diggiloo.net

Cântece la Concursul Muzical Eurovision 2007

Molitva


යුරේනස් යනු සූර්යයාගේ සිට හත් වැන්නට පිහිටා ඇති ග්‍රහලොව වන අතර එය සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ විශාලත්වයෙන් තෙවන ස්ථානය හා ස්කන්ධයෙන් හතරවන ස්ථානය ලබාගනී. එය නම් කරන ලද්දේ අහසට අධිපති දෙවියාගේ නමිනි. එනම් යුරේනස්ය. ඔහු ක්‍රෝනෝස් (සෙනසුරු) ගේ පියා වන අතර සියුස් (බ්‍රහස්පති) ගේ සීයා ද වේ. නූතන කාලය තුළ සොයාගත් මුල්ම ග්‍රහ වස්තුව ද මෙය වේ. මුලින්ම සොයාගත් ග්‍රහයින් පස්දෙනා මෙන්ම පියවි ඇසට දර්ශනයවුවත් පැරණි නිරීක්ෂකයන් එය ග්‍රහලොවක් ලෙස හඳුනා නොගත්තේ එහි තිබූ අඳුරු ගතිය නිසාවෙනි. නූතන ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වරට සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය පිළිබඳව දැන සිටි සීමා මායිම් පුළුල් කරමින් 1781 මාර්තු 13 වන දින සර් විලියම් හර්ෂෙල් විසින් යුරේනස් සොයාගැනීම ප්‍රසිද්ධියට පත් කරන ලද අතර එය දුරේක්ෂ‍යක් යොදාගනිමින් සිදු කළ ප්‍රථම සොයාගැනීම ද විය.

යුරේනස් හා නෙප්චූන් යන ග්‍රහයින් දෙදෙ‍නා අභ්‍යන්තරික හා වායුගෝලීය සංයුතීන් අනුව විශාල වායු යෝධයින් වන බ්‍රහස්පති හා සෙනසුරුගෙන් වෙනස් වේ. අභ්‍යාවකාශ විද්‍යාඥයින් ඇතැම් විට ඒවා අයිස් යෝධයන් ලෙස වෙනස් වූ වර්ගීකරණයට ඇතුළත් කරයි. යුරේනස්ගේ වායුගෝල‍ය බ්‍රහස්පති හා සෙනසුරුට සමාන වන මුලිකවම හයිඩ්‍රජන් හා හීලියම්වලින් සමන්විත වන අතර ජලය , ඇමෝනියා හා මීතේන් වැනි අයිස් විශාල ප්‍රමාණ වලින්ද සාමාන්‍ය හයිඩ්‍රොකාබන ශේෂයන් ෙගන්ද සමන්විතවේ. තවද එය සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ ඇති සිසිල්ම ග්‍රහලෝකය ද වේ. එහි අවම උෂ්ණත්වය 49K (-224oC) පමණ වේ. එයට ස්ථරවලින් යුත් සංකීර්ණ වලාකුළු අකෘතියක් පවතී. එහිදී ජලය එහි පහළින්ම ඇති වළාකුළු ස්ථරය සාදන බවත් මීතේන් එහි ඉහළින්ම ඇති වලාකුළු ස්ථරය සාදන බවට උපකල්පනය කර ඇත.

අනෙකුත් යෝධ ග්‍රහලෝක මෙන්ම යුරේනස් හට ද වළලු පද්ධතියක් චුම්බක ගෝලයක් (magnetosphere) හා චන්ද්‍රයින් විශාල සංඛ්‍යාවක්ද ඇත. යුරේනස්ගේ පද්ධතිය පමණක් සතු ගුණාංගයක් පවතී. ඒ එහි භ්‍රමණ අක්ෂය ආසන්නව යුරේනස් හි සුර්යා වටා භ්‍රමණ තලයෙහි වන පරිදි පැත්තකට ඇලවී තිබිමයි.පබාහොමයක් ග්‍රහලොක වල සමකයන් ඇති පැත්තෙහි යුරේනස්ගේ ධ්‍රැව පිහිටයි. පෘථිවියේ සිට නිරීක්ෂණය කිරීමේ දී වළලු පද්ධතිය තුළ ඇති යුරේනස් දුනුවායන්ගේ ඉලක්කයක් ලෙස පෙනෙන අතර එය වටා ගමන් කරනා චන්ද්‍රයන් ඔරලෝසුවක කටු මෙන් වෙයි. නමුත් 2007 හා 2008 දී වළලුවල මායිම පෙනෙන ලදී. 1986 දී වොයෝජර් 2 යානයෙන් දුන් ඡායාරූප මගින් පෙන්වා දුන් පරිදි යුරේනස් සැබවින්ම දෘශ්‍ය ආලෝකයේදී එවැනි ලක්ෂණ නොමැති වෙනත් යෝධ ග්‍රහයින් මෙන් ස්ථරයන්හා කුණාටු වලින් තොර එකක් විය.කෙසේ නමුත් යුරේනස් පසුගිය වසර කිහිපය තුළ එහි සමකතා ලක්ෂයට ළඟා වීමත් සමඟ සෘතු වෙන්වීම කාළගුණ හැසිරීම්වල වෙනසක්ද පෘථීවි නිරීක්ෂකයන් විසින් නිරීක්ෂණය කර ඇත. යුරේනස් මත වන සුලංවලට තත්පරයට මීටර් 250ක පමණ වේගයක් ළඟා කර ගත හැක.

සොයා ගැනීම

ග්‍රහයකු ලෙස සොයා ගැනීමය ප්‍රථම අවස්ථා ගණනාවක දීම යුරේනස් නිරීක්ෂණය කර තිබුණද එය තාරකාවක් බවට වැරදි ලෙස හඳුනා ගැනුනි. මුල්ම නිරික්ෂණය 1690 දී ජෝන් ෆ්ලැමිස්ටීඩ් විසින් සිදු කරන ලදි. ඔහු විසින් යුරේනස්, ටෝරි 34 කාණ්ඩයට වර්ග කරන ලද අතර 6 වරක් පමණ එය නිරෟක්ෂණය කිරිමට ඔහුට හැකි වී තිබේ. පිට පිට රාත්‍රී හතරක දී යුරේනස්, දොළොස් වරක් නිරීක්ෂණය කිරිමට 1750 සිට 1769 දක්වා කාලයේ දී ප්‍රංශ තාරකා විද්‍යාඥ පියරේ ලෙමෙනිය‍ර් හට හැකි වි තිබේ.
1781 මාර්තු 13 වන දින ශ්‍රීමත් විලියම් හර්ෂල් විසින් තම නිවසේ උද්‍යානයේ සිට යුරේනස් ග්‍රහයා නිරික්ෂණය කරන ලදි. (අද එම නිවස හර්ෂල් තාරකා විද්‍යා කෞතුකාගාරය බවට පත්ව ඇත) කෙසේ වෙතත් ඔහු 1781 අප්‍රෙ‍්ල් මාසයේ දී එය වල්ගා තරැවක් ලෙස වාර්තා කළ අතර තමන් විසින්ම නිරම්ාණය කරන ලද දුරදක්නයක් භාවිතයෙන් ඔහු විසින් තව දුරටත් එය නිරීක්ෂණය කරන ලදි.

ඔහු විසින් රාජකිය සංගමයට ඉදිරිපත් කල වාර්තාවේ මෙ‍සේ සදහන් විය.

හර්ෂල් විසින් නෙවිල් මැස්කිලයින් නමැති රාජකීය තාරකා විද්‍යාඥයාට තම සොයාගැනීම දැන් වූ අතර ඔහු විසින් මෙසේ ප්‍රතිචාර දක්වනලදි.

තම නව වස්තුව වල්ගා තරැවක් ලෙස හර්ෂල් විසින් තවදුරටත් විස්තර කරන අතරතුරේ දී වෙනත් තාරකා විද්‍යාඥයින් මේ පිළිබද සැක පහල කරන ලදි.

රුසියානු තාරකා විද්‍යාඥ ඇන්ඩර්සන් ජෝන් ලෙක්සල් විසින් පෘථිවිය සහ සුර්යයා අතර දුර මෙන් 18 ගුණයක් දුරක් සූර්යයා සහ යුරේනස් අතර ඇති බව ඇස්තමේන්තු කලේය. පෘථිවි - සූර්ය දුරෙන් හතර ගුණයක්වත් ඈතින් පිහිටි වල්ගා තරුවක් මෙතෙක් නිරික්ෂණය කර නොතිබුණි. බර්ලින් තාරකා විද්‍යාඥ ජොහෑග් එලට් බෝඩ් විසින් නිගමනය කරන ලද්දේ එහි වෘත්තාකාර කක්ෂය නිසා එය වල්ගා තරැවකට වඩා ග්‍රහලෝකයක් වන්නට ඉඩ තිබෙන බවය.
මෙම වස්තුව වැඩිකල් යන්නට පෙර ග්‍රහ ලෝකයක් ලෙස ලොව පුරා අය පිලිගත්හ. 1873 දි හර්ෂල් විසින් ද එය ග්‍රහ ලෝකයක් බව පිලිගත්තේ ය. මෙම සොයාගැනීම පිළිබද සතුටු වුනු තුන්වන ජොර්ජ් රජු විසින් හර්ෂල්ට පවුම් 2000 ක වාර්ෂක ත්‍යාගයක් දුර දක්නයෙන් නිරීක්ෂණය කිරීමට හැකිවන පරිදි තම පදිංචියද මාරු කිරිමට හර්ෂල්ට සිදු විය.

කක්ෂය හා භ්‍රමණය

යුරේනස් සෑම පෘථිවි අවුරුදු 84 කටම වරක් සූර්යයා වටා පරිපූර්ණ වටයක් සම්පූර්ණ කරයි. එහි සිට සූර්යයාට ඇති මධ්‍යන්‍යය දුර කිලෝමීටර් බිලියන 3 ක් පමණ වේ. (AV20 පමණ) යුරේනස් මත සූර්යාලෝකනය තීව්‍රතාවය පෘතුවිය මතදී සුර්යයාලෝකයේ තීව්‍රතාවයෙන් 1/400 ක් පමණ වේ. එහි කක්ෂයේ මූලිකාංග මුලින්ම ගණනය කරන ලද්දේ 1783 දී පියරේ සිමෝන් ලාප්ලේස් විසිනි. කාලයත් සමගම ගණනය කරන ලද නිරීක්ෂණය කරන ලද කක්ෂ ගමන් මාර්ගය අතර වෙනස් කම් මතුවීමට පටන් ගත් අතර 1841 දී ජෝන් කවුච් ඇඩම්ස් මෙම වෙනස වෙනත් නොපෙනෙන ග්‍රහලොවක් නිසා සිදුවීමට ඉඩ ඇති බවට ප්‍රථම වරට ප්‍රකාශ කළේය. 1845 දී ජෝන් යුර්බේන් ලි වැරියර් යුරේනස්ගේ කක්ෂය පිළිබඳව ඔහුගේම නිදහස් ගවේෂණ කටයුතු පටන් ගත්තේය. 1846 සැප්තැම්බර් 23 ජොහාන් ගොට්ෆ්‍රයිඩ් ගෝල්, ලීවැරියර් අනාවැකි පල කළ ස්ථානයේදීම අළුත් ග්‍රහලොවක් සොයා ගත් අතර එය පසුව නෙප්චූන් නමින් නම් කරන ලදී.

අක්ෂයේ ඇලවීම

යුරේනස්ගේ අක්ෂයේ ඇලවීම අංශක 980 ක් පමණ නිසා යුරේනස්ගේ භ්‍රමණ අක්ෂය සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ තලයට බොහෝ දුරට සමාන්තරව පවතී. මෙම නිසා එහි සෘතු විපර්යාස අනෙකුත් ග්‍රහ ලෝකවලින් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වේ. අනෙක් ග්‍රහලෝක සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ තලයට සාපේක්ෂව ඇලවෙන බෝල ලෙස දර්ශනය කළ හැකි අතර යුරේනස් වඩාත් සමාන වන්නේ පෙරළෙන බෝලයකටය. යුරේනස්ගේ සූර්ය නිවෘත්ති කාලය තුළදී එක් ධ්‍රැවයක් දිගටම හිරුට මුහුණලා තිබෙන අතර අනෙක් ධ්‍රැවය දිගටම හිරුට පසුපස හරවා පවතී. සමකය ආසන්නයේ පවතින තුනී තීරුවක් පමණක් වේගවත් දිවා රාත්‍රී චක්‍රයකට භාජනය වේ.

යුරේනස්ගේ කක්ෂයේ අනෙක් පසදී යුරේනස්ගේ ධ්‍රැවවල සූර්යයා කෙරෙහි දිශානතිය ප්‍රතිවිරුද්ධ වේ. සෑම ධ්‍රැවයක්ම එක දිගට අවුරුදු 42 ක සූර්යයාලෝකයක් ලබාගන්නා අතර එමෙන්ම එක දිගට අවුරුදු 42 ක් අදුරේද පවතී. වික්‍රාන්ති කාලය ආසන්නයේදී හිරු යුරේනස්ගේ සමකයට මුහුණපාන අතර එයට අනෙක් ග්‍රහලෝකවලට බොහෝ සමාන දිවා රාත්‍රී චක්‍රයක් ලබාදේ. යුරේනස් 2007 දෙසැම්බර් 7 එහි මෑතකදී සිදු වූ විශ්‍රවයට ළඟා විය.

මෙම අක්ෂීය දිශානතියේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් යුරේනස් තම පරිභ්‍රමණ කාලය තුළදී මධ්‍යගත වශයෙන් එහි ධ්‍රැවාසන්න ප්‍රදේශවලට, සමකාසන්න ප්‍රදේශවලට වඩා විශාල සූර්ය ශක්තියක් ලබා ගනී. කෙසේ වුවද යුරේනස්ගේ සමකය එහි ධ්‍රැවවලට වඩා උෂ්ණාධික වේ. මෙයට හේතුව තවමත් අනාවරණය කොට ගෙන නැත. යුරේනස්ගේ අසාමාන්‍ය අක්ෂ ඇලවීමට ද නිවැරදි හේතුවක් නොදන්නා නමුත් සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය නිර්මාණයේදී පෘතුවියේ ප්‍රමාණය ගත් ප්‍රාක් ග්‍රහලොවක් යුරේනස් සමග ඝට්ටනය නිසා මෙය සිදු වන්න‍ට ඇතැයි අනුමාන කෙරේ. 1986 වොයර් 2 හි පියාසැරියේදී යුරේනස්ගේ දක්ෂිණ ධ්‍රැවය සූර්යයාට බොහෝ සෙයින් කෙළින් එල්ල වී තිබුණි. මෙම ධ්‍රැවය දක්ෂිණ ධ්‍රැවය ලෙස නාමකරණය කරන ලද්දේ අන්තර් ජාතික තාරකා විද්‍යා සංගමයේ (International Astronomical Union) අනුමත කරන ලද අර්ථ දැක්වීමකට අනුවය. එහි දැක්වෙන පරිදි චන්ද්‍රිකාවක හෝ ග්‍රහලොවක උත්තරධ්‍රැවය වන්නේ ස්‍රර්යග්‍රහ මණ්ඩලයේ අචල තලයෙන් ඉහළට එසැවී තිබෙන ධ්‍රැවය වන අතර එයට ග්‍රහ ලෝකයේ භ්‍රමණ දිශාව බලනොපායි. කෙසේ වුවද සමහර අවස්ථාවලදී ධ්‍රැවතාවකරණය සඳහා වෙනස් සම්මුතියක් යොදා ගන්නා අතර ඒ පරිභ්‍රමණ දිශාවට අනුකූලව "දකුණත් නීතියෙන්" එම සම්මුතියට අනුව 1986 දී හිරුට මුහුණලා සිටියේ උත්තරධ්‍රැවයය. තාරකා විද්‍යාඥ පැට්‍රික් මුරේ මෙම සිද්ධිය පිළිබඳව අදහස් දක්වමින් පැවසුවේ "ඔබට කැමති එකක් හිතා ගන්න" යනුවෙනි.

දර්ශනය

1995- 2006 දක්වා යුරේනස්ගේ විද්‍යාමාන විශාලත්වය +5.6 සිට +5.9 දක්වා උච්ඡාවචනය වූ අතර පියවි ඇසට +6.5 ක සීමාවක දර්ශනයක් ලබාදුණි. එහි කෝණික විෂ්කම්භය විකලා 3.4 – 3.7 අතර වන අතර මෙය විකලා 16 සිට 20 දක්වා සෙනසුරුගේ කෝණික විශ්කම්භය සමග සැසඳිය යුතුය. පැහැදිලි අහසේදී යුරේනස් පියවි ඇසට අදුරේදී දර්ශනය වන අතර දුරදක්නයකින් අපැහැදිලි තත්ව යටතේ වුවද පැහැදිලිව දර්ශනය කර ගත හැක. බාහිර විෂ්කම්භය 15 – 23cm වූ දුරදක්න මගින් කොටසක් අඳුරු පැහැයෙනුත් කොටසක් ලා නිල් පැහැයෙනුත් සහිත තැටියක් ලෙස යුරේනස් පෙනෙන අතර විශ්කම්භය 25cm හෝ ඊට වැඩි විශාල දුරදක්න මගින් වළාකුළු රටා හා ටයිටේනියා ඔබිරන් වැනි විශාල චන්ද්‍රිකා පවා දර්ශනය කර ගත හැකිය.

මූලාශ්‍ර

සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය
ග්‍රහලෝක
සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ ග්‍රහලෝක
යුරේනස්

යු‍රේනස්


Osman-kapetanova medresa, nekadašnja odgojno-obrazovna institucija u Gračanici, u Bosni i Hercegovini.

Povijest
Osman-kapetanova medresa u Gračanici je osnovana 1800. godine. Jedna je od tri medrese koje su u Gračanici postojale, ubraja se u veće medrese u Bosni i Hercegovini. Dao ju je sagraditi Osman-kapetan Gradaščević, upravitelj Gradačačke kapetanije i otac Husein-kapetana Gradaščevića. Medresa je bila jedan od njegovih vakufa u Bosni i Hercegovini. Prvobitno je ova ustanova bila prizemna zgrada s tri krila. Za njeno izdržavanje Osman-kapetan Gradaščević je uvakufio imetak u Gračanici, Modriči i Gradačcu, brojne dućane, hanove, obradivo zemljište.

Današnja zgrada Osman-kapetanove medrese u Gračanici potječe iz 1889. godine, nakon temeljite obnove. Od tada je imala dershanu, prostorije za muderise (profesore), knjižnicu i kuhinju za učenike. Na dužnosti knjižničara izmijenio se veliki broj muderisa (profesora i upravitelja). Među najznačajnijim bili su Mehmed ef. Piskavica, Hasan ef. Nurikić, hfz. Mehmed Teufik ef. Okić, hfz. Mustafa Šiljić, koji je u Medresi službovao oko 30 godina, sve do prestanka njenog rada 1945. godine.

Po završetku Drugog svjetskog rata, Medžlis Islamske zajednice u Gračanici imao je namjeru da obnovi ovu medresu, ali im to nije bilo omogućeno jer je njen rad bio zabranjen. Godine 1951. pokrenuta je akcija obnove medresa. Nekoliko godina kasnije zgrada je pretvorena u Dom kulture i njome je upravljao Narodni univerzitet.

Danas je Osman-kapetanova medresa ponovo u vlasništvu Medžlisa Islamske zajednice u Gračanici.

Izvori

Vanjske poveznice
 Osman-kapetanova medresa i dalje najljepši ukras grada

Građevine u Gračanici
Medrese
Islamska arhitektura

Osman-kapetanova medresa u Gračanici


Walthall is a surname, first name, and place name. It may refer to:

Surname
 Walthall (surname), of English extraction

People
 Anna Mae Walthall (1894-1950), American actress
 Edward C. Walthall (1831–1898), American Confederate general and politician
 Henry B. Walthall (1878–1936), American actor
 Madison Walthall (1792–1848), American politician
 Thomas Walthall, Master of the Mercers' Company (1611)
 William Walthall, Master of the Mercers' Company (1605)
 William Walthall, patentee of land in Virginia in 1654 that became Port Walthall
 Walthall Robertson Joyner (1854–1925), the 40th mayor of Atlanta, Georgia
 Walthall M. Moore (1886-1960), a politician from St. Louis and first African American to serve in the Missouri state legislature

Places
 Walthall, Mississippi, a village in Webster County
 Walthall County, Mississippi, a county in that state
 Walthall Mill, Virginia, an incorporated area in Chesterfield County
 Port Walthall, a former town on the Appomattox River in Chesterfield County, Virginia

Other
 Walthall County School District, is a public school district based in Tylertown, Mississippi
 Walthall School (Hattiesburg, Mississippi), is a former public school on the National Register of Historic Places
 Battle of Port Walthall Junction, fought May 6–7, 1864, between Union and Confederate forces during the American Civil War

Walthall


وادي الجَبّاس وادي يقع بولاية القيروان في الوسط التونسي، يمر قرب قرية الجباس.

أودية تونس

وادي الجباس


Ksenoglosi (xenoglossy) kişinin bilmediği bir yabancı dilde aniden konuşabilme, yazabilme, okuyup anlayabilme yeteneğinin belirmesi paranormal fenomenine Metapsişik'te verilen addır.

Terim 1913'te Nobel Fizyoloji-Tıp Ödülü'nü almış Fransız Fizyolog Charles Richet tarafından, Eski Yunancada "yabancı" anlamına gelen "xenos" ile "dil" anlamına gelen "glossa" sözcüklerinden türetilmiştir.

Metapsişikçiler ksenoglosi fenomeninin iki durumda oluştuğunu bildirmektedirler:

 1- Ekminezi deneyleri sırasında veya birtakım koşulların bir araya gelmesiyle oluşan "serbest hatırlama"lar (geçmiş yaşamlardaki olayları anımsama) sırasında. Bu gruba giren ksenoglosi fenomeninde kişinin önceki reenkarnasyonları sırasında öğrenmiş olduğu diller söz konusudur.
 2- Trans halindeki bir medyumun bedensiz bir ruhla irtibatı sırasında. Bu gruba giren ksenoglosi fenomeninde medyumun kullandığı yabancı dil irtibatta olduğu bedensiz varlığın bildiği bir dildir. Bu olayın söz konusu olduğu medyumluğa poliglot medyumluk denir. Metapsişikçiler bazı ruhsal irtibat seanslarında medyumun beş yabancı dilde konuşabildiğine tanık olduklarını ileri sürmüşlerdir.

Ksenoglosi fenomeninde kişinin kullandığı dil, kimsenin bilmediği, garip bir dil olduğunda fenomen "glosolali" (glossolalia) adını alır. Metapsişikçiler kimi glosolali fenomenlerinde yapılan kayıtların sonradan incelenmesi sonucunda, glosolali fenomenlerindeki yabancı dillerin çok eski uygarlıklarda kullanılmış ölü diller olduklarını saptadıklarını açıklamışlardır. Spiritüalistlere göre ksenoglosi fenomeni gerek reenkarnasyonun gerekse bedensiz ruhlarla irtibatın gerçekliğinin en önemli kanıtlarından birini oluşturur.

Kaynakça
 Metapsişik Terimler Sözlüğü, Ergün Arıkdal

Spiritüalizm
Metapsişik
Parapsikoloji
Ruh göçü araştırması
Paranormal terminolojisi

Ksenoglosi


تيري توسو ( في نويزي لو غراند)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الوسط .

لعب توسو في أندية نانت (1977-1983) بوردو (1983-1986) باريس (1986-1988) رانس (1988-1991) .

ساهم توسو في تتويج نادي نانت ببطولة دوري الدرجة الأولى 4 مرات مواسم 1976-1977 ، 1978-1979 ، 1979-1980 ، و1982-1983 وببطولة كأس فرنسا موسم 1978-1979 كما ساهم في تتويج نادي بوردو ببطولة دوري الدرجة الأولى 3 مرات مواسم 1983-1984 ، 1984-1985 ، و1986-1987 وببطولة كأس فرنسا موسم 1986-1987 .

شارك توسو مع منتخب فرنسا في 22 مباراة دولية في الفترة من 1977 إلى 1986 .

تم استدعاء توسو للمشاركة في بطولة كأس الأمم الأوروبية لكرة القدم 1984 التي أقيمت في فرنسا . ساهم توسو في فوز منتخب فرنسا في الدور الأول على منتخبات الدنمارك ، بلجيكا ، ويوغوسلافيا بنتائج 1-0 ، 5-0 ، و3-2 على التوالي . في الدور النصف النهائي تغلبوا على منتخب البرتغال 3-2 وفي المباراة النهائية فازوا على منتخب إسبانيا 2-0 .

تم استدعاء توسو مجددا للمشاركة في بطولة كأس العالم لكرة القدم 1986 التي أقيمت في المكسيك . شارك توسو أساسيا في المباراة الأولى أمام منتخب كندا التي انتهت بالفوز 1-0 ولكنه غاب عن المباراتين التاليتين أمام منتخبي الاتحاد السوفييتي والمجر . في الدور الثمن النهائي شارك بديلا أمام منتخب إيطاليا التي انتهت بالفوز 2-0 وفي الدور الربع النهائي شارك أساسيا أمام منتخب البرازيل حيث انتهت بالفوز 4-3 بركلات الجزاء الترجيحية بعد انتهاء الوقتين الأصلي والإضافي بالتعادل 1-1 . غاب عن مباراة الدور النصف النهائي أمام منتخب ألمانيا الغربية ولكنه كان بديلا في مباراة تحديد صاحب المركز الثالث أمام منتخب بلجيكا التي انتهت بالفوز 4-2 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم من فال دو مارن (إقليم فرنسي)
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو باريس
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو بوردو
لاعبو راسينغ باريس
لاعبو رانس
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو نانت
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مواليد 1958
مواليد في نوازي لو غران
رياضيون من نوجينت سور مارن

تيري تيسو


Humboldt Nehri (ing. Humboldt River), ismini doğa bilimci Alexander von Humboldt'dan alan ABD'nin Nevada eyâletinde 483 km uzunluğunda bir nehir.

Humboldt Nehri, Nevada'nın kuzeybatısında oluşur. Nehrin başlıca kaynak ırmakları, Humboldt Miili Parkı içinde bulunan Doğu Humboldt Sıradağları'ndaki Ruby, Jarbidge ve Independence 'den gelir. Nehir, nihâyetinde Humboldt Gölü'ne dökülür.

Dış bağlantılar
 Harita, Humboldt River Bassins

Galeri

Nevada'daki nehirler
Nevada'daki vadiler

Humboldt Nehri


تتم عملية إنتاج زيت الزيتون عن طريق عصر الزيتون بطرق مختلفة؛ ويجب اختيار الزيتون الذي يحتوى على نسبة مرتفعة من الزيت كى نقوم بعصره. وهناك طريقة لإنتاج زيت الزيتون تتم على البارد.

يتم إستخلاص الزيت من حبّات الزيتون ببساطة من خلال مرحلتين:

المرحلة الأولى: يجمع الزيتون ويفرز ويقسم إلى فئات تعتمد على حجم الحبّات وحالة النضج والجودة، يخزن لوقت بسيط وكافي حتى يصبح طريًا بما فيه الكفاية لاستخراج الزيت منه ومن ثم ينقل إلى المعصرة.

المرحلة التالية: تشمل طحن الزيتون والتخلص من جميع الأجزاء القاسية من الحبّات، بعد تحويله إلى عجين ينقل إلى مكبس هيدروليكي يقوم بالضغط على معجون الزيتون واستخلاص الزيت منه.

مراجع

وصلات خارجية
 إنتاج زيت الزيتون عالى الجودة

زيت زيتون
زيتون
صناعات غذائية
عمليات صناعية

إنتاج زيت الزيتون


Sobre la medida del círculo (en griego: Κύκλου μέτρησις, Kuklou metrēsis) es un tratado del matemático griego Arquímedes que consta de tres proposiciones. Este trabajo es sólo una fracción de lo que fue un trabajo más extenso.

Propuestas

Primera proposición

La primera proposición establece que:

Es decir, cualquier círculo con una circunferencia c y un radio r es igual en área con un triángulo rectángulo con los dos extremos siendo c y r. Esta proposición se prueba por el método exhaustivo.

De esta proposición puede deducirse directamente la fórmula más conocida para el área del círculo pues

y el área de un triángulo rectángulo es la mitad de su base por la altura, esto es
.
Así,se obtiene que el área del círculo equivale a

Segunda proposición
Dice:

Esta proposición no pudo haber sido colocada por Arquímedes, ya que se basa en los resultados de la tercera proposición.

Tercera proposición
La tercera proposición establece que:

Esto se aproxima a lo que hoy llamamos la constante matemática π. Encontró estos límites para el valor de π por inscribir y circunscribir un círculo con dos polígonos regulares similares de 96 caras cada uno.

Aproximación a la raíz cuadrada de tres
La tercera proposición también contiene aproximaciones precisas a la raíz cuadrada de 3 (una más grande y otra más pequeña), además de otras no tan perfectas aproximaciones de raíces cuadradas; sin embargo, Arquímedes no da ninguna explicación de cómo encontró estos números. Él da el límite superior e inferior de √3: ; sin embargo, estos límites son familiares a partir del estudio de la ecuación de Pell y los convergentes de un asociado de la fracción continua, dando lugar a mucha especulación en cuanto a si estos números pudieron haber estado accesibles a Arquímedes. La discusión de este enfoque se remonta, al menos, a Thomas Fantet de Lagny , FRS en 1723, pero fue tratado de manera más explícita por Hieronymus Georg Zeuthen. A principios de la década de 1880, Friedrich Otto Hultsch (1833 - 1906) y Karl Heinrich Hunrath (b. 1847) observaron cómo los límites se puede encontrar con rapidez por medio de simples límites del binomio de raíces cuadradas cerca de un cuadrado perfecto, este método se ve favorecida por Heath. Sin embargo, los límites también puede ser producido por una construcción geométrica iterativa propuesta por Arquímedes en el marco de la dodecágono regular. En este caso, la tarea es dar aproximaciones racionales a la tangente de π/12.

Referencias

Obras matemáticas de la Antigua Grecia
Trabajos de Arquímedes

Sobre la medida del círculo


Novi Mir  es un seló del raión de Labinsk del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en el borde septentrional del Gran Cáucaso, a orillas del río Okard, tributario del río Chamlyk, afluente del río Labá, de la cuenca del Kubán, 42 km al sureste de Labinsk y 177 km al sureste de Krasnodar, la capital del krai.

Pertenece al municipio Kaladzhinskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Новый Мир (Лабинский район).
El municipio en un sitio web no oficial del raión .
Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Labinsk del krai de Krasnodar

Novi Mir (Labinsk, Krasnodar)


زيفيريون (Ζεφύριον) هي مدينة في إقليم أتيكا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 9170 نسمة.

أعلام
 مايك أرناوتيس

المراجع

مدن اليونان
مقاطعة أتيكا الغربية
فيلي (أتيكي)
أماكن مأهولة في أتيكا الغربية

زيفيري


Aleksandër Moisiu (în ; în , în ; mai bine cunoscut sub numele de Alexander Moissi, n. 2 aprilie 1879 – d. 22/23 martie 1935) a fost un actor de teatru austriac de origine albaneză.

Biografie
Moissi s-a născut la Trieste în familia lui Moisi Moisiu din Kavaje, un bogat negustor albanez de petrol și grâu. Mama sa, Amalia de Rada din Trieste, provenea dintr-o familie de albanezi din Italia (Arbëresh) și era fiica unui medic florentin.

După o copilărie internațională petrecută la Trieste, Durrës și Graz, tânărul Aleksandër (pe atunci în vârstă de 20 de ani) stabilit cu mama sa și cu cele două surori la Viena. El a început studii de interpretare teatrală la k.k.Hofburgtheater, dar a fost respins din cauza puternicului său accent italian și a trebuit să se limiteze la roluri mute. Rolul său din spectacolul cu piesa Tartuffe de Molière de la Burgtheater din sezonul 1899/1900 l-a uimit pe renumitul actor austriac Josef Kainz, care juca rolul principal.

Ca urmare a încurajării și sprijinului oferit de Kainz, Moissi a început o carieră ca unul dintre marii actori europeni de teatru de la începutul secolului al XX-lea. În anul următor a fost angajat la Noul Teatrul German din Praga și în 1903 s-a alăturat ansamblului de la Deutsches Theater din Berlin, unde a devenit un protejat al influentului regizor Max Reinhardt.

Împreună cu Rudolf Schildkraut a jucat în spectacolul lui Reinhardt cu piesa shakesperiană Neguțătorul din Veneția, arătând un discurs teatral melodios, care, în ciuda primelor recenzii critice l-a făcut în cele din urmă celebru. Moissi și ansamblul lui Reinhardt au efectuat un turneu în Rusia în 1911 și a fost aclamat în Sankt Petersburg de către criticul și dramaturgul Anatoli Lunacearski pentru interpretarea sa din tragedia Oedip de Sofocle. Călătorind prin Europa și America, rolul său cel mai faimos a fost Fedia din Cadavrul viu - a efectuat mai mult de 1400 de reprezentații cu acest rol. În 1914 Moisiu a dobândit cetățeania germană ăentru a deveni voluntar în Primul Război Mondial și în timpul Revoluției Germane din 1918-2919 s-a alăturat Ligii Spartachiste.

În 1920 el a jucat rolul principal în primul spectacol al piesei Jedermann de Hugo von Hofmannsthal, ce a adaptat piesa englezească La Somonyng de Everyman la Festivalul de la Salzburg. Cu toate acestea, Moissi nu a ținut pasul cu mișcarea teatrală epică și expresionistă inițiată de regizorii Erwin Piscator și Bertolt Brecht. În cele din urmă el a părăsit Germania după Machtergreifung-ul nazist din 1933, iar regele Zog al Albaniei i-a oferit cetățenia albaneză.

Alexander Moissi a murit de pneumonie pe 22 sau 23 martie 1935, cel mai probabil la Viena (alte surse susțin că a murit pe 23 martie 1935 în Lugano) și este îngropat în cimitirul Morcote de lângă Lacul Lugano, în Elveția.

Activitatea actoricească
În Berlin, Moissi a fost apreciat pentru interpretarea lui Oswald în anul 1906 în Strigoii lui Ibsen și la premiera piesei Deșteptarea primăverii a lui Wedekind. Interpretarea rolurilor principale ale lui Hamlet, Oedip, Faust și multe altele au fost celebrate la acea vreme, la fel ca și vocea și gama lor emoțională. Pe lângă Teatrul German, el a mai jucat la Viena și la Volkstheater și Theaterin der Josefstadt. Deși în primul rând actor de teatru, el a apărut în zece producții cinematografice din 1910 până în 1935, dintre care șapte au fost mute, mai ales în Studentul de la Praga (1913).

Deși era creștin, Moissi a fost de multe ori etichetat ca evreu sau de cel puțin de origine parțial evreiască din cauza numelui lui (care se traduce prin "Moise") și a relațiilor sale de prietenie cu colegii actori evrei într-un moment când antisemitismul era în creștere. Moissi i-a mustrat pe criticii săi în presa germană, provocând lumea creștină să se ridice la idealurile sale și să renunțe la persecutarea evreilor, menționând că: "Atunci când evreii se referă la morala creștină, umanitatea și valorile sunt călcate în picioare" și "Calea antisemitismului este o întoarcere către zilele întunecate ale Evului mediu".

Moștenire

Au fost numite străzile după Alexander Moissi la Berlin, Salzburg și Viena, unde, de asemenea, a fost dezvelit un monument în anul 2005. În Albania el este venerat ca cel mai important actor național. În onoarea sa, școala de actorie de la Academia de Muzică și Arte din Tirana, precum și universitatea și teatrul orașului Durrës poartă numele "Aleksandër Moisiu".

În orașul natal al tatălui Kavaje, principalul liceu publice și teatrul local sunt, de asemenea, numite după el. Cea de-a 60-a aniversare de la moartea sa a fost comemorată în Albania în 1995 printr-un an artistic dedicat lui; el a fost sponsorizat de Fundația Aleksandër Moisiu.

Viața personală
Moissi a fost căsătorit de două ori:
 Prima căsătorie a fost cu Maria Moissi care era din Viena. Ea a fondat școala de teatru Schauspielschule Maria Moissi Berlin, unde soțul ei a predat. Au avut o fiică, Beate Moissi (n. 1908). Alexander Moissi a avut o altă fiică cu Herta Hambach, Bettina Moissi (n. 1923). Bettina s-a căsătorit mai târziu cu colecționarul de artă evreo-american Heinz Berggruen în 1959. Unul dintre cei doi copii ai lor, Nicolas Berggruen, este un finanțist și colecționar de artă miliardar, în timp ce celălalt, Olivier, este istoric de artă.
 A doua sa căsătorie a fost cu actrița germană Johanna Terwin.
 Actorul german Gedeon Burkhard este strănepotul lui Moissi.

Citate
 "Vocea și gesturile lui Moisiu ne-au arătat ceva nemaivăzut până acum pe scena europeană." – Franz Kafka
 "Hamlet este scris pentru Moissi, iar Moissi s-a născut doar pentru a-l interpreta pe prințul Danemarcei." – Max Brod
 "Îl salut pe Aleksandër Moisiu, căruia îi sunt recunoscător pentru totdeauna ca unul dintre cei mai străluciți interpreți ai personajelor mele." – Luigi Pirandello
 "Omul Sudului, întotdeauna Omul Sudului. Pentru a nu îngheța el își ia soarele din țara sa arunci când pleacă. Ori de câte ori ești cu el vei afla ceva nou despre viața în această lume." – Stefan Zweig

Filmografie
 The Night of Queen Isabeau (1920)

Referințe

Legături externe
 Spirit of Albania biography(  2009-10-25)

 Photographs of Alexander Moissi
  Moissi speaks Hamlet soliloquy

Nașteri în 1879
Decese în 1935
Actori austrieci
Oameni din Austro-Ungaria
Decese cauzate de pneumonie
Personal militar german al Primului Război Mondial
Oameni din Viena
Austrieci de origine albaneză

Alexander Moissi


Constantin Oprescu (n.8 decembrie 1878 - d. ?) a fost unul dintre ofițerii Armatei României, care a exercitat comanda unor mari unități și unități militare, pe timp de război, în perioada Primului Război Mondial și operațiilor militare postbelice.

Cariera militară
În perioada Primului Război Mondial a îndeplinit funcțiile de comandant al Regimentului 36 (1916-1918) și  Regimentul 10 Vânători.

Decorații
 Ordinul "Coroana României"

Note

Vezi și

Legături externe

Constantin Oprescu


Friedrich Heckmann (* 6. März 1941) ist Professor (em.) für Soziologie an der Universität Bamberg, Migrationsforscher und Vorsitzender des Expertenforums beim Bundesamt für Migration und Flüchtlinge (BAMF).

Die Hauptgebiete seiner Forschungs-, Lehr- und Beratertätigkeiten sind Migration und Integration. Heckmann leistete zusätzlich einen wesentlichen Beitrag zur Institutionalisierung dieser Forschung in Deutschland: zum einen innerhalb der Deutschen Gesellschaft für Soziologie durch die Initiierung einer Sektion Migration und ethnische Minderheiten (1985), zum anderen durch die Mitbegründung des Europäischen Forums für Migrationsstudien (efms) an der Universität Bamberg im Jahre 1993 als eines der ersten Forschungsinstitute in Deutschland für Migration und Integration. Zugleich etablierte Heckmann das Fachgebiet als Studienschwerpunkt im Bereich der Bamberger Soziologieausbildung.

Leben

Heckmann studierte Soziologie, Geschichte und Ökonomie in Münster, Kiel, Lawrence, USA und Erlangen-Nürnberg. Zu seinen Lehrern gehörten Helmut Schelsky (Münster), Gerhard Wurzbacher (Kiel; Erlangen-Nürnberg) und Gary M. Maranell (Lawrence). Als Fullbright Stipendiat erwarb er 1967 einen Master of Arts in Soziologie an der Staatsuniversität von Kansas in Lawrence. Während seiner Assistententätigkeit an der Universität Erlangen-Nürnberg promovierte er 1972 mit einer Arbeit zur Sozialisationsforschung. Heckmann war auch Forschungsleiter am Sozialwissenschaftlichen Forschungszentrum der Universität in Nürnberg und Lehrbeauftragter an der Universität Bamberg. 1980 habilitierte er sich mit einer Arbeit über die Bundesrepublik als Einwanderungsland an der Universität Bamberg. 1982 erhielt er einen Ruf an die Hochschule für Wirtschaft und Politik (heute Hamburger Universität für Wirtschaft und Politik) und 1992 an die Universität Bamberg. Seit den 90er Jahren ist Friedrich Heckmann u. a. in der Politikberatung und als Gutachter für die Bundesregierung, die Europäische Kommission, Landesregierungen, Städte, Stiftungen und weitere gesellschaftliche Organisationen tätig.

Beiträge zur Migrations- und Integrationsforschung

Nach Arbeiten im Bereich der Sozialisations- und Familienforschung sowie zur Geschichte der Soziologie konzentrierte sich die Forschungs- und Lehrtätigkeit Heckmanns mit der Habilitationsschrift (Die Bundesrepublik: Ein Einwanderungsland? Klett-Cotta, Stuttgart 1981) auf das Gebiet der Migrations- und Integrationsforschung. Über sozialstrukturelle Analysen wurde der Zugehörigkeitsstatus der so genannten Gastarbeiter und ihrer Familien gezeigt und mit Hilfe international und historisch vergleichender Arbeit frühzeitig nachgewiesen, dass die Bundesrepublik zu einem Einwanderungsland geworden war. In konzeptuellen und theoretischen Arbeiten entwickelte Heckmann u. a. eine Theorie ethnischer Minderheiten, das Konzept der ethnischen Kolonie, Dimensionen der Sozialintegration von Migranten sowie Bausteine zur Theorie von Vorurteilen als Einstellungen und gesellschaftlichen Ideologien. In dem auch als Lehrbuch genutzten Werk von 1992 Ethnische Minderheiten, Volk und Nation. Soziologie inter-ethnischer Beziehungen (Enke Verlag Stuttgart 1992) werden diese theoretischen Arbeiten systematisch dargestellt. 2015 veröffentlichte Heckmann das Buch "Integration von Migranten. Einwanderung und neue Nationenbildung", eine Gesamtdarstellung der Integrationsforschung, die sich an Studierende, Praktiker in Verwaltungen und Zivilgesellschaft sowie eine interessierte Öffentlichkeit wendet.

Seit der Gründung des efms leitete Heckmann zahlreiche empirische Forschungs- und Praxis bezogene Projekte. Sie liegen im Bereich der Migrationstheorie, der Migrationsberichterstattung, der Migrationspolitik, der Staatsangehörigkeit, der Integration in Städten, der Integration im Bildungswesen, der Diskriminierung sowie der Evaluation von Praxismaßnahmen (siehe näher hierzu link auf efms.de). Ein großer Teil der Projekte wird in europäischer Zusammenarbeit durchgeführt.

Seit Dezember 2019 ist Heckmann Mitglied eines Forscherteams an der Bamberger Professur für geographische Migrations- und Transformationsforschung, das verschiedene Module des EU-Horizont 2020-Projekts "HumMingBird" zu innovativen Ansätzen in der Migrationsforschung bearbeitet.

Er ist Mitglied des Rats für Migration.

Integration – ein Prozess

Heckmann hat den sozialen Prozess der Integration wie folgt definiert: "Integration ist der Mitgliedschaftserwerb von Zuwanderern in den Institutionen, sozialen Beziehungen und sozialen Milieus der Aufnahmegesellschaft. Integration als Prozess der Mitgliedschaftswerdung und Angleichung der Lebensverhältnisse entwickelt sich schrittweise entlang der Dimensionen der strukturellen, kulturellen, sozialen und identifikativen Integration. Sie erfordert Integrationsleistungen der Migranten und bedarf der Offenheit und Förderung seitens der Aufnahmegesellschaft. Sie ist somit ein wechselseitiger, wenngleich nicht gleichgewichtiger Prozess, der über Generationen verläuft. Integration als Zustand und Ergebnis soll heißen, dass volle und gleichberechtigte gesellschaftliche Mitgliedschaft einer zugewanderten Gruppe in der Aufnahmegesellschaft besteht und sich die Lebensverhältnisse angeglichen haben. Ethnische Herkunft und Migrationshintergrund spielen für Ressourcenverteilung und die Strukturierung sozialer Beziehungen keine Rolle mehr."

Die vier Dimensionen der Integration erläutert Heckmann wie folgt:

 Strukturelle Integration: Die tatsächliche Partizipation in den Institutionen, insbesondere Bildung, berufliche Qualifizierung, Arbeitsmarkt, rechtlicher Status.
 Kulturelle Integration: Prozesse, die sich auf das Lernen kognitiver Fähigkeiten und der Kenntnis der Kultur des Einwandererlandes beziehen. Das betrifft insbesondere Sprache; auch kulturelle Praktiken.
 Soziale Integration: Soziale Kontakte und Gruppenmitgliedschaften des Individuums. Dies betrifft Freundschaften, Vereinsmitgliedschaften, Eheschließungen.
 Identifikative Integration: Subjektive Gefühle und Definition der Zugehörigkeit einer Person zu einer ethnischen oder nationalen Gemeinschaft.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Diversity and Unity. Political and Conceptual Answers to Experinces of Differences and Diversities in Germany. In: Bock, Jan-Jonathan and Macdonald, Sharon (eds.), Refugees Welcome? Difference and Diversity in a Changing Germany. New York-Oxford 2019: Berghan, 67–81. ISBN 978-1-78920-128-4. ISBN 978-1-78920-135-2
 Bedingungen erfolgreicher Integration von Flüchtlingen in Deutschland. In: Haug, Werner und Kreis, Georg (Hrsg.) Zukunft der Migration. Zürich 2017: NZZLibro, 75–84. ISBN 978-3-03810-241-0
 Integration von Migranten. Einwanderung und neue Nationenbildung. Springer VS, Wiesbaden 2015, ISBN 978-3-658-06979-7,
 Willkommenskultur – Was ist das, und wie kann sie entstehen und entwickelt werden? Europäisches Forum für Migrationsstudien, Bamberg 2012. (efms paper 12/7. PDF, 1 MB)
 Intercultural Policies in European Cities (mit Doris Lüken-Klaßen) European Union Foundation, Dublin 2010.
 The Integration of Immigrants in European Societies. National Differences and Trends of Convergence (mit Dominique Schnapper (eds)), Lucius und Lucius, Stuttgart 2003, ISBN 3-8282-0181-4.
 Freizügigkeit in Europa. Migrations- und europapolitische Aspekte des Schengen Vertrags (mit Veronica Tomei (eds.)), Europa Union, Bonn 1995.
 Migration Policies: a Comparative Perspective. With a foreword by Richard von Weizsäcker (mit Wolfgang Bosswick (eds)):  Enke, Stuttgart 1995, ISBN 3-8282-4531-5.
 Ethnische Minderheiten, Volk und Nation. Soziologie inter-ethnischer Beziehungen. Enke, Stuttgart 1992, ISBN 3-432-99971-2.
 Einführung in die Geschichte der Soziologie (mit Friedhelm Kröll). Enke, Stuttgart 1984, ISBN 3-432-94081-5.
 Die Bundesrepublik: ein Einwanderungsland? Zur Soziologie der Gastarbeiterbevölkerung als Einwandererminorität. Klett-Cotta, Stuttgart 1981, ISBN 3-12-912090-4.
 Sozialisation in der Erwachsenenbildung. Die Analyse von Kurswirkungen am Beispiel der Ausbildung von Entwicklungshelfern. Campus : Forschung : Sozialwiss. Frankfurt und New York 1977, ISBN 978-3-593-32234-6.

Quellen

Weblinks

 Universität Bamberg
 Homepage von Friedrich Heckmann

Soziologe (20. Jahrhundert)
Soziologe (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Hamburg)
Hochschullehrer (Bamberg)
Migrationswissenschaftler
Absolvent der Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg
Deutscher
Geboren 1941
Mann

Friedrich Heckmann (Soziologe)


Septimius Severus (; 11 Nisan 145 – 4 Şubat 211), sadece Severus olarak da anılır, 193'ten 211'e kadar Roma imparatoruydu. Afrika eyaletinin Leptis Magna şehrinde doğdu. Afrika kökenli ilk Roma İmparatorudur. Marcus Aurelius ve Commodus'un hükümdarlıkları döneminde devlet kademelerinde yükseldi. Beş İmparator Yılı'nda İmparator Pertinax'ın ölümünü takiben Severus gücü ele geçirdi.

Pertinax'ın katilinden iktidarı satın alan Didius Julianus'u öldüren Severus, bunun ardından tahta göz diken rakipleri General Pescennius Niger ve General Clodius Albinus ile savaşa girdi. Niger'i İssus Savaşı'nda (194'te) Kilikya'da mağlup etti. Aynı sene ordusunu daha doğuya yürüterek Osroene Krallığını Roma'ya ilhak etti. Bundan üç sene sonra da Galya'da Lugdunum Muharebesi'nde Albinus'u yendi.

Batı eyaletlerinde iktidarını sağlamlaştırdıktan sonra Severus 197 yılında Part İmparatorluğu'na savaş açtı ve Roma ordusu Partların başkenti Tizpon'u yıktı, bunun sonucunda Roma sınırları Dicle'ye kadar genişlemiş oldu. Severus bundan başka, Arabia Petraea'da inşa edilmiş olan sınır güvenliği sistemi Limes Arabicus'u genişletti ve takviye etti. 202'de Mauretania'da Garamantlara sefer düzenledi, başkentleri Germa'yı ele geçirdi ve Limes Tripolitanus sınır sistemini devletin güney sınırları boyunca genişletti.

Hükümdarlığının sonraki yıllarında Britanya'ya yolculuk yaptı. Hadrian Duvarı'nı güçlendirdi ve Antoninus Duvarı'nı yeniden ele geçirdi. 208'de  Kaledonya'ya (günümüzün İskoçyası) sefer düzenledi, 210'da onu öldürecek olan hastalığa yakalanmasıyla Kaledonya'yı ele geçirme planı başarısız oldu. 211'in başlarında Eboracum'da öldü. Yerine oğulları Caracalla ve Geta geçti. Oğullarının hükümdar olmasıyla Severuslar Hanedanı kurulmuş oldu. Bu, Üçüncü Yüzyıl Krizi'nden önce hüküm süren son Roma hanedanıdır.

Hayatı

Lucius Severus Kuzey Afrika'da bugünkü Libya, Tunus ve antik dönemde Kartaca olarak bilinen bölgenin güney doğusunda Leptis Magna'da doğdu ve yetişti. Severus, Equestrian sınıftan seçkin ve varlıklı bir ailesinden geliyordu. Severus Libya-Fenike ve Roma soyundan olup, Latinceyi Fenike aksanı ile konuşurdu. Babası Publius Septimius Geta, Libya-Fenike kökenli bir Berberi soylusu idi. Hakkındaki oldukça az bilgiye göre çok büyük politik görevler almamıştı ama iki tane kuzeni Konsül olarak İmparator Antoninus Pius'un hizmetinde bulunmuştu. Annesi Fulvia Pia soylu bir Romalıydı. Ailesi İtalya'dan Kuzey Afrika göçmüştü ve Fulvius soyu olarak, eski ve politik olarak etkili, patrici kökenli bir ailedendi. Lucius Severus'un Publius Septimius Geta ve Septimia Pia adlı iki küçük kardeşi vardı. Severus'un anne tarafından kuzeni Praetorian muhafız ve  konsül Gaius Fulvius Plautianus'tu.

Yükselişi

Severus 172'de İmparator Marcus Aurelius tarafından Roma Senatosu'na Senatör olarak atandı. Severus 190'da Konsül, takip eden yılda ise İmparator Commodus'dan Pannonia Lejyonlarının komutasını aldı. 193'te Pertinax'ın kuvvetleriyle beraber öldürülmesi üzerine, Carnuntum'da imparator ilan edildi ve hızlı bir şekilde İtalya'ya döndü. Eski İmparator Didius Julianus Senato tarafından ölüme mahkûm edilip, öldürüldü ve Severus Roma'nın idaresini muhalefetle karşılaşmadan ele geçirdi. Bu sırada Suriye Lejyonları Pescennius Niger'i imparator ilan etmişti. Aynı anda Severus Britanya'nın belki de ona karşı Didius'u desteklemiş olan güçlü valisi Clodius Albinus'a, içerisinde Sezarlık payesinde bulunan ve zaman içerisinde yükselmeyi ima eden makul bir teklifte bulundu. Onun artçı desteği ile, doğuya hareket etti ve 194'te  Issus Savaşında Niger'in kuvvetlerini bozguna uğrattı. Ertesi yılı Niger'e yardım eden Mezopotamya ve Pers derebeylerini yok etmeye ayırdı. Ardından, Severus oğlu  Caracalla'yı halefi olarak ilan etti. Albinus, Kuvvetleri tarafından İmparator olarak selamlanıp Galya'ya doğru hareket edince, Severus Roma'da kısa bir konaklamadan sonra, onunla karşılaşmak için Kuzey'e yöneldi. 19 Şubat 197 tarihli  Lugdunum Muharebesi'nde, çoğunlukla İllirya, Moesia ve Daçya lejyonlarından oluşmuş 100,000 kişilik bir ordu ile Clodius Albinus'u yenerek ortadan kaldırıldı. Böylece İmparatorlukta kontrolü tam olarak sağlamış oldu.

İmparator

Severus bir askerdi ve askerliği boyunca şeref peşindeydi. 197'de Pescennius Niger'e destek verenlerden intikam almak için Pers İmparatorluğu'na karşı kısa ve başarılı bir savaş yaptı. Pers başkenti Tizpon lejyonlar tarafından yağmalandı ve Mezopotamya'nın kuzey yarısı Roma'ya iade edildi.

Severus'un Roma Senatosu ile ilişkileri hiçbir zaman iyi olmadı. Başından beri ordu yardımı ile elde ettiği gücü nedeniyle gözden düşmüştü. Severus kendisine karşı kötülük ve komplo planladıkları gerekçesiyle düzinelerce Senatörün idamını emretti ve onların yerlerine kendisine yakın adamlarını yerleştirdi. Aynı zamanda İmparatorun kişisel muhafızı olan Praetorian muhafızlar'ı kendi adamlarıyla yeniden düzenledi ve Roma yakınlarında Albanum'a 50,000 kişilik kendisine sadık bir birlik yerleştirdi. Saltanatı süresince yaklaşık 25/30 arasındaki Lejyon sayısını 33'e yükseldi. Aynı zamanda destek birlikleri (Numerii)'lerinde sayısı da arttırıldı. Bu birliklerin birçoğu doğu sınırlarından geliyordu. Buna ek olarak Lejyonlarda yıllık ücret 300'den 500 denariusa yükseltildi.

Yaptıklarıyla Roma'yı askeri bir diktatörlüğe dönüştürdüğü halde, Commodus döneminin  moral çöküntüsü ve sınırsız yozlaşmasından kurtulan Romalı yurttaşların gözünde oldukça popülerdi. Pers Ülkesinden zaferle dönmesi anısına Roma'da Septimius Severus Zafer Takı'nı diktirdi.

Kaynaklara göre, Severus 197 yılından sonra İmparatorluğun yönetim kademelerinin kontrolünü eline geçiren Gaius Fulvius Plautianus'un ağır etkisi altında kalmaya başladı. Plautianus'un kızı, Fulvia Plautilla, Severus'un oğlu  Caracalla ile evlenmişti. Aşırı gücü 205 sonlarında İmparatorun ölmekte olan kardeşinin ithamlarıyla ile sona erdi ve öldürüldü. Ardılı iki praefecti, hukukçu Aemilius Papinianus'da dahil, her nasılsa daha geniş yetkiler elde ettiler. 208 yılı başlarında  Severus Roma Britanyası'nı barbarlara karşı savunma görevini ve ardından Eburacum (York)'ta ciddi şekilede hastalanana kadar Hadrian Duvarı'nın tamiratı işini üzerine aldı. 4 Şubat 211'de öldü. 211'de ölümü üzerine Severus Senato tarafından tanrılaştırıldı ve karısı Julia Domna'nın tavsiyesi üzerine iki kavgacı oğlu Caracalla ve Geta halefleri oldular. Severus tarafında imparatorlukta sağlanan istikrar yakında kaybolacaktı.

Başarıları

İmparatorluğa pahalıya mal olan askeri temayüllerine rağmen Severus, zamanında Roma'nın ihtiyacı olan güçlü bir yöneticiydi. Takip eden birkaç yöneticinin de dahil olduğu "Asker İmparatorlar"ın başlangıcıydı. Her halükarda, bazı bakış açılarına göre ihtiyaç olduğu halde, Ordu imtiyazlarını artırma politikası çağdaşları Cassius Dio ve Herodianus tarafından eleştirildi: özellikle de, yeni ordunun beslenmesi için sivil halk  üzerinde artan zorlukları (vergi artışları) işaret ettiler.

Severus aynı zamanda inşaat faaliyetleriyle de dikkat çeker. Roma Forumundaki Zafer Takı onun adıyla anılır. Aynı zamanda, Roma'da Septizodium'u inşa ettirmiş ve doğum yeri olan Leptis Magna'yı zenginleştirmiştir (203'teki ziyaretinin anısına bir Zafer Takı inşa edilmiştir).

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Anthony Birley. Septimius Severus: The African Emperor (Septimius Severus: Afrikalı İmparator), 1998. ISBN 0-415-16591-1, (İngilizce)
 Michael Grant. The Roman Emperors (Roma İmparatorları), 1985. ISBN 0-7607-0091-5, İngilizce)
 Michael Grant. The Severans: The Changed Roman Empire, (Severuslar: Değişen Roma İmparatorluğu), 1996. ISBN 0-415-12772-6, (İngilizce)
 A. Daguet-Gagey, Septime Sévère (Paris, 2000).
 Alison Cooley, "Septimius Severus: the Augustan Emperor," in Simon Swain, Stephen Harrison and Jas Elsner (eds), Severan culture (Cambridge, CUP, 2007).
 Johannes Hasebroek, Untersuchungen zur Geschichte des Kaisers Septimius Severus (Cambridge, 1921).
 R.G. Hovannisian, The Armenian People From Ancient to Modern Times, Volume I: The Dynastic Periods: From Antiquity to the Fourteenth Century, Palgrave Macmillan, 2004
 Achim Lichtenberger, Severus Pius Augustus: Studien zur sakralen Repräsentation und Rezeption der Herrschaft des Septimius Severus und seiner Familie (193–211 n. chr.) (Leiden; Boston: Brill, 2011) (Impact of Empire, 14).

Dış bağlantılar

  Septimius Severus'un hayatı (Historia Augusta at LacusCurtius: Latince metin ve İngilizce çevirisi)
 kitaplar 74, 75, 76 ve 77 Cassius Dio, Septimius Severus'un yükseliş ve saltanatını kapsar. (İngilizce)
 De Imperatoribus Romanis Online Roma İmparatorları Ansiklopedisi, (İngilizce)
 Septimius Severus Kemeri, (İngilizce)
 Septimus Severus

145 doğumlular
211 yılında ölenler
Severus
Septimius
2. yüzyıl Roma imparatorları
3. yüzyıl Roma imparatorları
Part-Roma savaşlarında kişiler

Septimius Severus


Čížov steht für:

 Čížov (Naturpark), Naturpark in Tschechien

Orte in Tschechien:
 Čížov, Okres Jihlava
 Čížov (Chabeřice), Okres Kutná Hora
 Čížov (Horní Břečkov), Okres Znojmo

Čížov (Begriffsklärung)


Moldenhawera papillanthera, ou caingá, é uma espécie de planta do gênero Moldenhawera e da família Fabaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 2000 por Robert Allkin, Gwilym Peter Lewis e Luciano Paganucci de Queiroz.

Forma de vida
É uma espécie terrícola e arbórea.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada nos estados brasileiros de Espírito Santo.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Ligações externas

 Moldenhawera papillanthera no projeto Flora e Funga do Brasil

Moldenhawera
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo
Plantas descritas em 2000

Moldenhawera papillanthera


Troprsti galeb (lat. Rissa) je rod morskih ptica iz porodice galebova kojeg čine dvije usko povezane vrste, crnonogi troprsti galeb i crvenonogi berinški galeb, Rissa brevirostris. Engleski nazivi "crnonogi" i "crvenonogi" kittiwake, koriste se za razlikovanje dviju vrsta u Sjevernoj Americi, ali u Europi, gdje Rissa brevirostris ne živi, crnonoga vrsta često je poznata jednostavno pod nazivom kittiwake. Ime je izvedeno iz glasanja ptice, kreštavog 'kittee-wa-aaake, kitte-wa-aaake'. Ime roda Rissa potječe od islandskog imena Rita za crnonoge Rissa tridactyla.

Vrste

Izvori

Larinae

Troprsti galeb (rod ptica)


Subiectele din Grupa a 5-a: Matematică al Programului de Diplomă IB cuprind patru cursuri diferite de matematică. Pentru a obține o diplomă IB, un candidat trebuie să studieze unul dintre următoarele patru cursuri de matematică: Studii matematice SL (nivel standard), Matematică SL, Matematică HL (nivel înalt) sau Matematică suplimentară HL. Matematică suplimentară HL poate fi, de asemenea, studiat ca o materie în plus față de Matematică HL. Cursurile de informatică SL și HL, care au fost cursuri din grupa 5, reprezintă, din 2014, un curs complet în grupa a 4-a.

Studii matematice SL

Programă
Cursul de Studii Matematice SL "este conceput pentru a dezvolta  încrederea elevilor și pentru a-i încuraja să aprecieze matematica" și este realizat pentru elevii care nu doresc ca matematica să fie o parte majoră din studiile lor universitare. Curriculum-ul său cuprinde următoarele subiecte:

 Numere și algebră
 Mulțimi, logică și probabilitate
 Funcții
 Geometrie și trigonometrie
 Statistici
 Introducere în calcul infinitezimal diferențial
 Matematică financiară

Evaluare
Evaluarea internă pentru acest curs reprezintă 20% din nota finală și constă într-un proiect care este "o lucrare individuală care implică colectarea de informații sau generarea măsurătorilor". Proiectul este destinat să dureze 20 de ore de curs din toată durata cursului.

Detaliile pentru cele două examene de evaluare externă, ambele care evaluează cunoștințele elevilor despre întreaga programă, sunt prezentate în tabelul de mai jos.

Matematică SL și HL

Programa de bază pentru Matematică SL și HL
Matematica SL este destinată în primul rând elevilor care "se așteaptă să aibă nevoie de un fundament matematic solid, pregătindu-se pentru studii viitoare în domenii precum chimie și managementul afacerilor" iar curriculum-ul său este o mică parte din curriculum-ul Matematicii HL. Elevii care doresc o licență în inginerie optează de obicei pentru Matematica HL. Subiectele din următoarele domenii formează "curriculum-ul de bază" comun pentru ambele cursuri:

 Algebră
 Funcții și ecuații
 Funcții circulare și trigonometrie
 Vectori
 Statistici și probabilități
 Calcul infinitezimal

În Matematică SL, elevior li se oferă un minim de 140 de ore de instruire pe teme de bază.

Cerințe suplimentare pentru Matematică HL
Matematica, în cadrul programului de diplomă IB, este una dintre materiile cu cea mai mare diferență în dificultate și analiză între programa SL și cea HL. Prin urmare, Matematica HL este destinată elevilor "cu o pregătire bună în matematică, care sunt competenți într-o gamă largă de abilități analitice și tehnice" și care anticipează că matematica va fi "o componentă majoră a studiilor lor universitare, fie ca subiect propriu-zis sau în cadrul unor domenii precum fizica, economia, ingineria și tehnologia".  Prin urmare, elevii HL studiază subiectele de bază în profunzime mult mai mare decât elevii SL și pentru o perioadă minimă de 190 de ore de instruire, studiind cel puțin unul dintre următoarele subiecte opționale (denumite "opțiuni")  pentru cel puțin 40 ore suplimentare de instruire:

 Statistici și probabilități suplimentare
 Mulțimi, relații și grupuri
 Calcul infinitezimal, denumit anterior Serii și ecuații diferențiale
 Matematică discretă

Evaluare
În ambele cursuri, există o evaluare internă compusă dintr-o lucrare de cercetare matematică (anterior un portofoliu de două lucrări), care reprezintă 20% din nota finală a elevului. Proiectul ar trebui să dureze un total combinat de 10 ore din timpul total de curs pentru ambele niveluri de curs.

Tabelul de mai jos prezintă cerințele de evaluare externă pentru ambele cursuri:

În ambele cursuri, lucrarea 1 și lucrarea 2 testează elevii doar pe baza cunoștințelor lor despre subiectele de bază. În Matematică HL, lucrarea 3 testează elevii în mod special asupra cunoștințelor lor despre materialul din opțiunea selectată de școală. Începând cu examenele din mai 2008, școlile sunt obligate să înregistreze elevii pentru o anumită opțiune în avans, iar școala primește doar documentul de examinare pentru opțiunea înregistrată. Pentru ca un elev să primească punctaje complete pentru un răspuns la oricare dintre examenele Matematică SL sau HL, trebuie să fie scris și procesul de rezolvare al exercițiilor.

Matematică suplimentară HL

Programă
Cursul de Matematică suplimentară HL (SL înainte de 2014) este conceput pentru elevii cu un grad înalt de competență și interes în matematică și care "intenționează să studieze matematica la universitate, fie ca subiect în sine sau componentă a unui subiect conex" Elevii care urmează acest curs urmează de cele mai multe ori și Matematica HL, iar cunoașterea tuturor materialelor din curriculum-ul de bază al Matematicii HL este necesară, precum și cunoașterea a cel puțin uneia dintre cele patru opțiuni din Matematică HL. Curriculum-ul pentru Matematica suplimentară HL include toate subiectele din toate aceste patru opțiuni, pentru care sunt alocate 144 de ore de instruire, și subiecte suplimentare din geometrie și algebră liniară, pentru care sunt alocate 96 de ore de curs.  Nu există subiecte opționale în Matematică suplimentară HL.

Evaluare
Nu există o evaluare internă pentru acest curs. Un rezumat al examenelor de evaluare externe necesare, ambele care evaluează cunoștințele elevilor despre întregul curriculum, este prezentat în tabelul de mai jos.

Informatică SL și HL
Informatica nu mai este, din 2014, un curs din grupa a 5-a, ci un curs complet din grupa a 4-a și are o programă actualizată și o schemă de evaluare nouă. Programa nu se mai concentrează acum pe construirea programelor în Java, ci pe "gândirea algoritmică", care se află acum în centrul cursului.

Utilizarea calculatoarelor la evaluările externe ale matematicii IB
Elevilor le este permis și recomandat să utilizeze un calculator cu afișaj grafic (GDC) pentru unele sau toate examenele de matematică IB, în funcție de cursul pe care elevul îl urmează. Ținând cont din nou că calculatoarele nu sunt permise în lucrarea 1 pentru Matematică SL și HL,  IB oferă următoarele îndrumări cu privire la funcționalitatea GDC necesară în examenele de matematică:  "Un GDC cu următoarele funcționalități minime este necesar pentru toate celelalte lucrări:

 desenează grafice cu o fereastră de vizualizare
 rezolvă numeric ecuațiile
 adună, înmulțește și găsește matrice inverse
 găsește un derivat numeric al unui punct
 găsește o integrală definită numeric
 găsiți valorile p (nu este necesar pentru Matematică SL).

 Examinatorii vor pune întrebări presupunând că toți candidații au un GDC cu funcționalitățile minime enumerate aici. Candidații care folosesc doar calculatoare cu patru funcții sau științifice sau un GDC mai puțin capabil vor fi dezavantajați."   Toate celelalte tipuri de calculatoare (cum ar fi cele găsite pe telefoane, ceasuri sau PDA-uri sau cele echipate cu un sistem de algebră computerizată (CAS)) sunt interzise în examenele IB. Pentru a fi aprobat pentru utilizarea în cadrul examenelor IB, un GDC trebuie să aibă memoria sa ștearsă și toate programele și aplicațiile scrise/descărcate de utilizator trebuie să fie eliminate (cu excepția unui număr limitat de aplicații specific aprobate). Lista de aplicații aprobate constă, în principal, în sprijinul limbii materne pentru utilizatorii care nu sunt vorbitori de limbă engleză, împreună cu un număr mic de aplicații suplimentare.

Modelele recomandate includ familiile de produse TI-83 Plus/TI-84 plus și alte 11 calculatoare non-CAS Casio GDC, precum și cele non-CAS TI-Nspire fie cu plăcuță TI-84, fie cu plăcuță Nspire configurată conform descrierii de mai jos.

În timp ce TI-Nspire cu plăcuța Nspire a fost inițial interzis, a fost ulterior autorizat, cu condiția ca GDC-ul (non-CAS) să fie echipat cu versiunea 1.3 a software-ului de operare, care are activat modul "Press-to-Test" (cu opțiunea "limitarea funcțiilor de geometrie" activată), iar LED-ul verde să clipească. (Un anunț care a reflectat această schimbare a fost postat pe Centrul de Curriculum Online al IB pe 15 septembrie 2008.)

Note de subsol

Referințe

Bacalaureat Internațional
Pages with unreviewed translations

Subiecte de grupa a 5-a la Bacalaureatul Internațional


Le donne vendicate (título original en italiano; en español, Las mujeres vengadas) es un intermezzo per musica en dos actos con música del compositor Niccolò Piccinni basado en el homónimo drama jocoso de Carlo Goldoni. El libreto fue originariamente escrito por Goldoni para ser musicado por Gioacchino Cocchi, que lo estrenó durante el carnaval de 1751 en el Teatro San Cassiano de Venecia. Piccinni en su versión no utilizó el texto original, sino una versión alterada y adaptada a cuatro personajes, en lugar de los ocho originales.

Fue representado por vez primera durante el carnaval del año 1763 en el Teatro Valle de Roma, donde tuvo gran éxito. No fue solamente un éxito pasajero y local: pronto la obra se difundió por toda Europa, sobre todo en Austria, Alemania, Francia y Polonia, donde aún hoy sobreviven copias de la partitura de la ópera. El motivo de este triunfo fue debido principalmente al sentido y la eficacia de las arias, a la armonía refinada y a la gestión magistral de la estructura orquestal. Además de Gioacchino Cocchi y Niccolò Piccinni, el libreto goldoniano Le donne vendicate fue musicado también por Gaetano Monti en Nápoles en el año 1781.

El 25 de septiembre de 1999 en Lugano se puso en escena la primera representación en tiempos modernos y efectuada la primera grabación absoluta de Le donne vendicate de Piccinni. Esta interpretación, que difiere un poco de la versión original, fue ejecutada por I Barocchisti bajo la dirección de Diego Fasolis.

En las estadísticas de Operabase aparece una sola representación en el período 2005-2010.

Referencias
Notas

Licencia

Enlaces externos

Libreto original en el que se basa el intermedio piccinniano Le donne vendicate

Óperas de Niccolo Piccinni
Óperas de 1763
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Roma
Libretos de Carlo Goldoni

Le donne vendicate


Stijenj (razgovorno fitilj ili štapin) je goriva vrpca kojom se na daljinu ili s vremenskim odmakom pale lakozapaljive pirotehničke smjese ili kapsule kojima se izaziva detonacija razornih eksplozivnih punjenja. Djeluje prijenosom vatrenog ili eksplozivnoga vala. Nalik je užetu koje se nekoć, natopljeno zapaljivom tvari i posuto zrncima baruta, koristilo za paljenje minskih punjenja. Danas postoje sporogorivi i brzogorivi stijenj:
 sporogorivi stijenj ima srž od baruta i gori brzinom od jednoga metra za 90 do 150 sekundi. Služi za paljenje pojedinačnih punjenja ili brzogorivog stijenja.
 brzogorivi stijenj ili detonirajući stijenj ima srž od brizantnog eksploziva (tetril, trotil, heksogen i drugo) i detonira brzinom od nekoliko tisuća metara u sekundi. Obično služi za istodobno paljenje većega broja eksplozivnih punjenja spojenih u mrežu, na primjer kod rušenja starih građevina.

Stijenjem se također naziva nit ili vrpca od upredenih pamučnih vlakana koja natopljena parafinom ili uljem gori u svijeći ili svjetiljci i tako daje svjetlost.

Izvori

 Tehnologija

Stijenj


Das BNP Paribas Open 2009 ist ein Tennis-Hartplatzturnier für Frauen in Indian Wells. Es war als Turnier der Premier Mandatory-Kategorie Teil der WTA Tour 2009. Das Turnier fand vom 11. bis 22. März 2009 statt.

Das Finale im Einzel bestritten Wera Swonarjowa und Ana Ivanović, das Swonarjowa in zwei Sätzen gewann. Im Doppel gewann die Paarung Wiktoryja Asaranka und Wera Swonarjowa in drei Sätzen gegen Gisela Dulko und Shahar Peer.

Qualifikation

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Viertelfinale, Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Obere Hälfte 3

Obere Hälfte 4

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Untere Hälfte 3

Untere Hälfte 4

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks
 Offizielle Homepage des Turniers

Turnier der WTA Tour 2009
Tennisturnier in Indian Wells

BNP Paribas Open 2009/Damen


Aissata Mariama Soumah, née en  à Dubréka en république de Guinée, est médecin et femme politique guinéenne.

Elle est conseillère depuis le  au sein du Conseil national de la transition dirigé par Dansa Kourouma.

Notes et références

Voir aussi

 Conseil national de la transition de 2021

Médecin guinéen
Membre du Conseil national de transition guinéen de 2021
Naissance à Dubréka
Naissance en 1984

Aissata Mariama Soumah


São João dos Montes Portekiz'de Vila Franca de Xira belediyesine bağlı olan, 17,99 km2 yüzölçümüne sahip, 4.409 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Franca de Xira

São João dos Montes


Zadarska gitarijada, glazbena priredba u Zadru. Organizira ju Udruga za razvoj nezavisne kulture Šigureca.

Projekt je najavljen početkom studenoga 2007. godine. Prvi koncert iz niza za završnicu 2008. godine održao se 17. studenoga 2007. pod nazivom "Jeza Irokeza" - punk večer, u Klubu studenata "Božo Lerotić" u Citadeli. Koncept ovog projekta je zasnovan na tome da se stvori adekvatna «infrastruktura» koja će omogućiti svima koji se bave glazbom u Zadru da se prezentiraju i afirmiraju u sklopu jednog sustava natjecateljskog karaktera. Njime se ciljalo reanimirati zadarsku glazbenu scenu i projekt je polučio izuzetan uspjeh. Gitarijadu čini ciklus kvalifikacijskih koncerata kroz kojih prođe do tridesetak zadarskih bendova po sezoni, od kojih su veliki broj debitanti. Mogu se prijaviti za svirku svi zadarski sastavi bez obzira na vrstu repertoara autorske pjesme ili obrade.

Četiri su kvalifikacijska koncerta podijeljena po glazbenim pravcima (rock, punk, metal i ostalo) i jedne finalna večer na kojoj sviraju pobjednici kvalifikacija. Na njima sviraju svi sastavi koji se prijave, nema selekcije, bez obzira na količinu njihovog repertoara, iskustvo itd. Svaki od koncerata ima jedan sastav izvan Zadra kao posebnog gosta. Publika je jedini i isključivi sudac koji odlučuje pobjednika koncerata. Bira ih glasovanjem putem kupljenih ulaznica. Kvalifikacijski koncerti su u prvoj polovici godine, a završna večer na jesen. Tematske večeri zovu se Mixofonija (večer raznih žanrova), Jeza Irokeza (punk večer), Rocky 12 (rock večer) i Za šaku metala.

Organizatori ciljaju povezati Zadarsku gitarijadu s nekim od hrvatskih demo festivala.
Nagrade očekuju gledatelje koji sudjeluju putem kupljene ulaznice ulaze u bubanj za nagradnu igru, gdje je glavna nagrada trodnevne ulaznice za JUMF. Glazbene sastave očekuju bogate nagrade sponzora, gostovanja uživo na Radio Zadru, poklon bonovi te artikli iz sponzorskih prodavaonica.

Izvori

Vanjske poveznice
Udruga Šigureca

Glazba u Zadru
Hrvatski glazbeni festivali

Zadarska gitarijada


Die Jugend von Blueberry ist ein frankobelgischer Comic.

Handlung
Blueberry kämpft während des Bürgerkrieges in den Jahren 1861 bis 1865 auf der Seite der Unionstruppen gegen den Süden. Mehrmals wird er für gefährliche Missionen herangezogen, deren Erledigung schwieriger ausfallen als gedacht.

Hintergrund
Bereits zwischen 1968 und 1970 erschienen neun Kurzgeschichten über die Jugendzeit von Leutnant Blueberry. Jean-Michel Charlier entwickelte daraus eine eigenständige Serie mit albenlangen Geschichten. Als Zeichner wurde Colin Wilson ausgewählt. Während der Arbeit am dritten Band starb Jean-Michel Charlier. François Corteggiani schrieb den Band zu Ende und führte die Serie weiter. Colin Wilson beendete die Zusammenarbeit 1994 nach sechs Alben und wurde 1998 durch Michel Blanc-Dumont ersetzt.

Veröffentlichungen
Der Vorabdruck der ersten zwei Geschichten erfolgte in France Soir. Nach zwei Alben bei Dargaud übernahmen nacheinander Novedi und Alpen Publishers die Albenproduktion, die Dargaud 1994 erneut übernahm. Carlsen gab die ersten vier Alben heraus. Später integrierte Ehapa die Serie in ihrer regulären Albenserie um Leutnant Blueberry und fasste die Alben in den Blueberry Chroniken zusammen.

Albenausgaben
 Die Teufel vom Missouri (Les Démons du Missouri, 1985)
 Aufruhr in Kansas (Terreur sur le Kansas, 1987)
 Todesmission in Georgia (Le Raid infernal, 1990)
 Gnadenlose Jagd (La Poursuite impitoyable, 1992)
 Drei Männer für Atlanta (Trois hommes pour Atlanta, 1993)
 Der Preis des Blutes (Le Prix du sang, 1994)
 Die Pinkerton-Lösung (La Solution Pinkerton, 1998)
 Der Pfad der Verfluchten (La Piste des maudits, 2000)
 Letzter Zug nach Washington (Dernier train pour Washington, 2001)
 Lincoln muss sterben (Il faut tuer Lincoln, 2003)
 Der Schlächter von Cincinnati (Le Boucher de Cincinnati, 2005)
 Die Sirene von Veracruz (La Sirène de Veracruz, 2006)
 100 Dollar für den Tod (100 dollars pour mourir, 2007)
 Der Pfad der Tränen (Le Sentier des larmes, 2008)
 1276 Seelen (1276 âmes, 2009)
 Erlösung (Rédemption, 2010)
 Gettysburg (Gettysburg, 2012)
 Der Konvoi der Verdammten (Le Convoi des bannis, 2015)

Literatur
 Patrick Gaumer: Dictionnaire mondial de la BD. Larousse, Paris 2010, ISBN 978-2-03584-331-9.

Einzelnachweise

Frankobelgischer Comic (Werk)

Die Jugend von Blueberry


Jaume Grau Casas (* 2. Dezember 1896 in Barcelona; † 8. November 1950 in Valencia) war ein linksgerichteter, katalanisch-nationalistischer Schriftsteller und Übersetzer. Er gilt als wichtigster Dichter der Plansprache Esperanto aus Katalonien. Seine Aufsätze und Tagebücher aus seiner Haftzeit in südfranzösischen Internierungslagern gehören zu den herausragenden Zeitdokumenten über die damaligen Lebensbedingungen.

Leben

Grau Casas wurde in einfachen Verhältnissen als Sohn des Pförtners Sebastià Grau i Fageda geboren. Er arbeitete als Buchhalter, Übersetzer, Schriftsteller und Sekretär des Magistrats von Sant Quintí de Mediona (span. San Quintín de Mediona). Er engagierte sich in verschiedenen sozialen und politischen Bewegungen, insbesondere solchen, die dem katalanischen Nationalismus (Katalanismus) nahestanden. In diesem Zusammenhang wurde er in der Folge des "Spanischen Oktober" nach den Ereignissen vom 6. Oktober mehrere Monate von Ende 1934 bis 1935 inhaftiert. 1938 geriet er in die Machtkämpfe im republikanischen, contrafrankistischen Lager und wurde erneut ins Gefängnis gesteckt. Die während dieser Haftzeiten gemachten Erfahrungen verarbeitete er in katalanischer Sprache in seinen "Records de la presó" ("Berichte aus dem Gefängnis" 1934 und 1935) und "Nous records de la presó" ("Neue Berichte aus dem Gefängnis" 1938). Einige dieser Texte wurden in zeitgenössischen Zeitungen veröffentlicht.

Nach dem Sieg der Frankisten im spanischen Bürgerkrieg flüchtete er im Februar 1939 vor einer erneuten Verhaftung über die Pyrenäen nach Frankreich, wo er fünf Jahre lang in verschiedenen Internierungslagern festgehalten wurde: in Argelès, Bram, wiederum Argelès, Camp du Récébédou, Camp de Nexon, Séreilhac und schließlich in Tombebouc. 1944 wurde er in Toulouse aus der Haft entlassen, 1948 kehrte er nach Katalonien zurück. Seine Aufzeichnungen aus den Lagern blieben bis auf den Band "Ulisses en el fang - Poemes de l'exili" ("Ulysses im Morast – Gedichte aus dem Exil", 1939–1942) unveröffentlicht, die Manuskripte sind aber im Archiv des Katalanischen Esperanto-Bunds in Sabadell erhalten.

Nach seiner Rückkehr nach Barcelona siedelte er mit seiner Frau bald nach Valencia um, wo ihm Bekannte eine Pförtnerstelle verschafft hatten. Die inzwischen erwachsene Tochter und der Sohn blieben in Barcelona. Nachdem seine "Kataluna Antologio" ("Katalanische Anthologie"), eine Sammlung katalanischer Literatur in Esperanto-Übersetzung, bereits 1925 erschienen war und 1931 neu aufgelegt wurde, widmete er sich in Valencia insbesondere der Arbeit an einer "Hispana Antologio" ("Spanische Anthologie"), die jedoch nach seinem frühen Tod im Alter von 53 Jahren verschollen ist.

Esperanto
Grau Casas lernte als Achtzehnjähriger 1914 Esperanto. Auch sein Bruder und sein späterer Schwiegervater waren Esperantisten. Von 1920 bis 1924 war er Redakteur des Kataluna Esperantisto (Katalanischer Esperantist) und lange Zeit Präsident bzw. Sekretär des internationalen Wettbewerbs der Esperanto-Literatur "Internaciaj Floraj Ludoj" ("Internationale Blumenspiele"). 1919 und 1936 gewann er selbst den Hauptpreis "Natura Floro". Ab 1926 gehörte er dem Lingva Komitato (Sprachkomitee) an und war zeitweise Vizepräsident der Akademio de Esperanto (Akademie der Esperanto-Sprache, das höchste Organ in sprachlichen Fragen). Auf nationaler Ebene war er Vorsitzender der Esperanto-Gesellschaft in Barcelona und Sekretär des Katalanischen Esperanto-Bundes. Er unterrichtete Esperanto am Ateneu Enciclopèdic Popular (AEP) und verfasste zwei Esperanto-Lehrbücher in katalanischer Sprache.

Werke

Gedichtsammlungen auf Esperanto
Amaj poemoj (Liebesgedichte), 1924
Novaj amaj poemoj (Neue Liebesgedichte), 1927
La lastaj poemoj (Die letzten Gedichte), 1936

Gedichte auf Katalanisch
Cançó d'amor i melangia, 1932, Teilnahme an den Jocs Florals de Barcelona (Blumenspiele von Barcelona)
Somni d'uns dies de juny, 1936

Gedichtsammlung auf Spanisch
El suplicio de tántalo, 1937

Übersetzungen
Kataluna Antologio, 1925 (Redakteur und Hauptübersetzer)
La kataluna popolkanto (Das katalanische Volkslied), (mit Joan Amades Gelats), 1925.
Barbaraj prozaĵoj (Barbarische Prosastücke), Übersetzung von Prudenci Bertrana, 1926

Lehrbücher
Llengua auxxiliar internacional esperanto Primer Manual, 1930
Curs complet de la llengua internacional [Gramatiko, ekzercaro kaj vortaro], 1934

Weblinks
 Interveno de Jordi Grau i Gatell en la omaĝo al sia avo Jaume Grau Casas (Vortrag von Jordi Grau i Gatell zu Ehren seines Großvaters Jaume Grau Casas. Esperanto-Übersetzung des katalanisch-sprachigen Vortrags anlässlich der Eröffnung des 35. Katalanischen Esperanto-Kongresses, Barcelona, 29. Oktober 2011; mit Fotos und Karte seiner Odyssee durch französische Lager)
Blog seines Enkels Jordi Grau i Gatell mit Veröffentlichungen aus dem Archiv seines Vaters Jordi Grau Casas
 Sutton, Geoffrey. Concise Encyclopedia of the Original Literature of Esperanto . Mondial 2008, S. 121. ISBN 1-59569-090-5.
 Werke von Jaume Grau Casas in der Sammlung Plansprachen der Österreichischen Nationalbibliothek

Literatur (20. Jahrhundert)
Autor
Spanier
Geboren 1896
Gestorben 1950
Mann

Jaume Grau Casas


Le Lycée GuangMing de Shanghai est un bâtiment du District de Huangpu, situé Rue de Xizangnan au centre-ville de Shanghai. Il est fondé par les français en 1886 et est une école renommée depuis plus d'un siècle. Connue d'abord en tant qu'Ecole municipale Sino-française, puis Ecole Sino-française, elle a finalement été rebaptisée Lycée GuangMing de Shanghai en 1951. Le bâtiment ancien de l'école construit en 1923, est un bâtiment historique exceptionnel de Shanghai, de style français. Le nouveau bâtiment est un bâtiment d'aide à l'enseignement, inauguré par le célèbre mathématicien chinois Su Buqing, et est équipé en matériel de laboratoire moderne, en matériel de fitness et autres outils de soutien. Désigné comme un modèle « démonstratif », le lycée est devenu une école pilote à Shanghai en 2005.

Histoire
Le lycée GuangMing de Shanghai est fondé par le conseil d'administration municipale de la concession française de Shanghai. La première classe de 100 élèves inscrite à l'école n'étudiait que le français. Le soir, il existait une classe supplémentaire pour enseigner le français aux officiers en service dans la Concession française. Tous les élèves étaient exemptés des frais de scolarité et les livres leur étaient remis gratuitement. En 1911, l'école opte pour un système scolaire français avec quatre niveaux d'enseignement : lycée, collège, école primaire supérieure et collège, avec trois heures de français et trois heures de chinois chacun pour l'école primaire supérieure et le collège. Au collège, les cours sont dispensés en français pendant cinq heures par jour, à l'exception d'une heure en français. En 1946, l'école Sino-française alors établissement privé est renommée lycée Sino-français, puis, en 1951, Lycée GuangMing. Il devient un lycée public en 1953.

Le bâtiment d'enseignement
En 1913, le bâtiment scolaire de trois étages, situé sur la Rue Xizangnan a la forme d'un «Ⅱ».

En 1923, un bâtiment de trois étages symétrique au bâtiment d'origine est ajouté à l'aile est du bâtiment scolaire, avec une grande cour de récréation dans ses murs, qui peut accueillir un petit terrain de football, avec une piste d'athlétisme et des installations de gymnastique autour de la cour de récréation. Le bâtiment de trois étages couvre une superficie de , avec une surface au sol de  et est disposé en forme de "山" (la montagne en français) du couloir intérieur encore visible aujourd'hui. Le style du bâtiment est digne et simple, c'est un mélange éclectique de styles art nouveau et roman.

La réputation internationale
En 2017, le lycée GuangMing de Shanghai a obtenu le Label FrancÉducation, ce qui en fait la première école en Chine à être accréditée avec le Label FrancÉducation. En 2022, seules 205 écoles dans le monde, avec un total de 21 000 élèves et 2 500 enseignants, ont reçu l'agrément de l'enseignement français.

Le Président de la République française Emmanuel Macron a par ailleurs mentionné ce lycée lors de son discours du 19 avril 2018 sur la francophonie.

« En dehors même de nos établissements, les filières bilingues francophones sont en effet très demandées à l'étranger, du LAFAYETTE Acadamy de New York jusqu'au lycée GuangMing de Shanghai en passant par le 18e lycée de Zagreb. Pour accompagner leur développement, la mission de l'Agence pour l'enseignement français à l'étranger en la matière sera renforcée. L'objectif est qu'en 2022, le réseau des écoles proposant des sections bilingues francophones de qualité portant le label FrancÉducation regroupe 500 établissements contre les quelque 209 actuellement. »

Lien externe
Le site officiel du lycée GuangMing de Shanghai

Notes et références

Éducation
Enseignement à Shanghai
Shanghai

Lycée GuangMing de Shanghai