Takeshi Yamanaka (jap. , Yamanaka Takeshi; * 30. Januar 1971 in Tomakomai, Hokkaidō) ist ein ehemaliger japanischer Eishockeyspieler und jetziger -trainer. Er ist mit der ehemaligen Eisschnellläuferin Hiromi Yamamoto verheiratet.

Karriere
Takeshi Yamanaka verbrachte seine gesamte Karriere als Eishockeyspieler bei den Ōji Eagles, für die er von 1989 bis 2002 in der Japan Ice Hockey League aktiv war. Mit seiner Mannschaft gewann er in den Jahren 1990, 1991 und 1994 jeweils den japanischen Meistertitel. Nach dem Ende seiner aktiven Karriere trat er dem Trainerstab der Ōji Eagles bei und war von 2007 bis 2010 zunächst Assistenztrainer der Mannschaft, mit der er in dieser Funktion 2008 den Meistertitel der Asia League Ice Hockey gewann. Zwischen 2010 und 2014 war er Cheftrainer bei den Eagles und konnte 2012 erneut den Meistertitel der ALIH mit den Eagles gewinnen.

Seit 2014 gehört er dem Trainerstab der japanischen Fraueneishockeymannschaft an und nahm als Cheftrainer unter anderem an den Olympischen Winterspielen 2018 teil.

International
Für Japan nahm Yamanaka an den Olympischen Winterspielen 1998 in Nagano teil.

Erfolge und Auszeichnungen
 1990 Japanischer Meister mit den Ōji Eagles
 1991 Japanischer Meister mit den Ōji Eagles
 1994 Japanischer Meister mit den Ōji Eagles
 2008 Meister der Asia League Ice Hockey mit den Ōji Eagles (als Assistenztrainer)
 2012 Meister der Asia League Ice Hockey mit den Ōji Eagles (als Cheftrainer)

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Japan)
Eishockeyspieler (Ōji Eagles)
Eishockeytrainer (Japan)
Olympiateilnehmer (Japan)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1998
Teilnehmer an den Asienspielen (Japan)
Japanischer Meister (Eishockey)
Japaner
Geboren 1971
Mann

Takeshi Yamanaka


Ensembles

Ensemble Reisingerstraße

Das Ensemble umfasst die südliche Bebauung der Reisingerstraße in ihrem historischen Bestand nahe der Ausfallstraße nach Göggingen. Der markant geschwungene Straßenzug wurde im 1. Jahrzehnt des 20. Jahrhunderts unter Einbeziehung eines um 1850 errichteten Villenbaus angelegt und ist Teil eines an der südwestlichen Gemeindegrenze entstandenen Wohnviertels. Die Bebauung erfolgte in offener und halboffener Bauweise mit dreigeschossigen Mietshäusern in historisierenden und reformstiligen Formen. Bei einigen Gebäuden wurde die Fassadengliederung nachträglich vereinfacht. Die für die Architekturwirkung und das Straßenbild wichtigen historischen Vorgärten sind großteils erhalten.

Aktennummer: E-7-61-000-13

Ensemble Burgfriedenstraße

Das Ensemble umfasst den weitgehend original erhaltenen Teil eines an der südwestlichen Gemeindegrenze, seitlich der Gögginger Straße, um 1905 entstandenen Wohnviertels an der Burgfrieden- und Von-Paris-Straße. Die dreigeschossigen Mietshäuser, in offener Bebauung entlang leicht geschwungener Straßen errichtet, zeichnen sich durch die plastische Gestaltung der Fassaden, durch asymmetrische Gruppierungen der Baumassen und die dekorative Gestaltung der Dachzonen, durch Giebel und Turmhauben besonders aus und schließen sich städtebaulich wirkungsvoll zusammen.

Aktennummer: E-7-61-000-5

Ensemble Morellstraße

Das Ensemble umfasst die südliche Bebauung sowie einen kürzeren Abschnitt der nördlichen Bebauung der Morellstraße in ihrem historischen Bestand. Die Wohnstraße gehobenen Stils wurde nach der Schleifung der Befestigung um 1880 in einem der ersten Erweiterungsgebiete der Stadt angelegt. Die Bebauung erfolgte im Wesentlichen in offener Bauweise bis 1905 mit zwei- bis viergeschossigen Häusern in spätklassizistischen und historisierenden Formen. Die für die Architekturwirkung und das Straßenbild wichtigen Vorgärten sind größtenteils erhalten. Bei einigen Gebäuden wurde die Fassadengliederung nachträglich vereinfacht.

Aktennummer: E-7-61-000-10

Einzelbauwerke

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Augsburg
!

Liste der Baudenkmäler in Augsburg-Antonsviertel


عمر فاروق تكبيلَك (بالتركية: Ömer Faruk Tekbilek)، ولد سنة 1951 في أضنة بتركيا، هو موسيقي محترف يتقن العزف على عدة آلات موسيقية مستقر في الولايات المتحدة التي هاجر إليها بعد خمس سنوات من تعرفه إلى زوجته الأمريكية.

شكل فرقة موسيقية أطلق عليها اسم «السلاطين» مع مصري، يوناني وشقيقه وبعد خمسة ألبومات، كان لا يزال مجهولا حتى لقائه مع برايان كين في عام 1988 الذي أنتج له ستة ألبومات ذائعة الصيت.

يعرف عمر فاروق موسيقاه بأنها «كونية» وتجلس عند تقاطع التصوف، الفولكلور، الرومانسية والخيال.

ألبوماته

 Best of Sultans (1986)
 Suleyman The Magnificent (1988)
 Fire Dance (1990)
 Beyond The Sky (1992)
 Whirling (1994)
 Fata Morgana (1995)
 Mystical Garden (1996)
 Crescent Moon (1998)
 One Truth (1999, World Class/Hearts of Space Records) (I Love You)
 Dance into Eternity: Selected Pieces 1987–1998 (2000)
 Alif (2002)
 Tree Of Patience (2005)
 Rare Elements (Remixes) (2009)
 Kelebek (Butterfly) (2009)
 Best of Omar Faruk Tekbilek "Longing" (2010)
 Dance for Peace "Sufi Selections of OMAR FARUK TEKBILEK" (2011)
 The Meeting of The Legends "Askin Project" (2012)

مصادر

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي لعمر فاروق تكبيلَك
 بعض مقاطع من آخر إنتاجه لسنة 2009
 أحسن مقاطع 1986

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أضنة
مواليد 1951
مواليد في أضنة
عازفو فلوت أتراك

عمر فاروق تكبيلك


الجيش الروسي الثالث كان جيشا ميدانيا روسيا شارك في الحرب العالمية الأولى على المسرح الشرقي.

أنشئ مجال الإدارة في تموز / يوليو 1914 في المقر الرئيسي منطقة كييف العسكرية. تم حل الوحدة في بداية عام 1918. في بداية الحرب كان الجيش الثالث يتألف من الفيلق التاسع والعاشر والحادي عشر والحادي والعشرين.

الجبهات العسكرية التي شارك فيها الجيش الثالث

 الجبهة الجنوبية الغربية (تموز / يوليو 1914 - يونيو 1915)
 الجبهة الشمالية الغربية (يونيو إلى أغسطس 1915)
 الجبهة الغربية (آب / أغسطس 1915 - يونيو 1916)
 الجبهة الجنوبية الغربية (يونيو إلى يوليو 1916)
 الجبهة الغربية (تموز/يوليو 1916 - بداية 1918)

القادة

 19.07.1914-03.09.1914 : جنرال المشاة نيكولاي روزسكي
 03.09.1914-20.05.1915 : جنرال المشاة رادكو ديميتريف
 03.06.1915-03.08.1917 ز جنرال المشاة ليونيد ليش
 03.08.1917-11.08.1917 : اللفتنانت الجنرال ميخائيل كفيتسينسكي
 11.08.1917-09.09.1917 : اللفتنانت الجنرال تسيخوفتش
 12.09.1917-09.10.1917 : اللفتنانت الجنرال ايليا اوديشيليدز
 09.09.1917-08.11.1917 : اللفتنانت الجنرال ديمتري بارسكي
 08.11.1917 : سيرغي انوشين

تأسيسات سنة 1914 في روسيا
جيش الإمبراطورية الروسية
جيوش الإمبراطورية الروسية
وحدات وتشكيلات عسكرية انحلت في 1918
وحدات وتشكيلات عسكرية أسست في 1914

الجيش الثالث (الإمبراطورية الروسية)


Leitsweiler ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Schnelldorf im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Durch das Dorf fließt der Herbstwiesengraben, der ein linker Zufluss der Brettach ist. 1 km östlich liegt das Finsterholz. Die Landes-/Staatsstraße 2247 führt nach Michelbach a.d.Lücke (0,6 km südwestlich) bzw. nach Wettringen (3 km nordöstlich). Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Gailroth zur St 2222 (0,8 km südlich).

Geschichte
Der Ort lag im Fraischbezirk des brandenburg-ansbachischen Oberamtes Crailsheim. Ende des 18. Jahrhunderts gab es sieben Anwesen. Grundherren waren die Herren von Schwarzenberg (4 Anwesen), die Reichsstadt Rothenburg (2 Anwesen) und das Kastenamt Crailsheim (1 Anwesen). Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Crailsheim.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Leitsweiler dem Steuerdistrikt Wettringen und der Ruralgemeinde Gailroth zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform wurde Leitsweiler am 1. Juli 1972 nach Schnelldorf eingemeindet.

Baudenkmal
 Haus Nr. 7: ehemaliges Bauernhaus, eingeschossiger Einfirsthof mit verputztem Fachwerkgiebel, Mitte 19. Jahrhundert

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Peter und Paul (Wettringen) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach Kreuzerhöhung (Schillingsfürst) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Schnelldorf)
Ort im Landkreis Ansbach
Dorf

Leitsweiler


La Misión Militar Francesa en Japón de 1867-68 fue la primera misión en el extranjero de entrenamiento militar de Japón. La misión estaba formada por Napoleón III, a petición del Shogunato Tokugawa en la persona de su emisario en Europa, Shibata Takenaka (1823–1877).

Shibata ya estaba negociando los detalles finales de la ayuda francesa para la construcción del arsenal de Yokosuka y pidió, además, tanto el Reino Unido y Francia enviar una misión militar para la formación en el oeste de la guerra. El Reino Unido parece negar el apoyo a Japón, pero el ministro francés de Relaciones Exteriores Drouyn de Lhuys (1865-1881) transmite el acuerdo del gobierno francés.

La misión estaba integrada por 17 miembros, bajo la autoridad del Ministro de Guerra General Jacques Louis Randon, que cubren una amplia gama de experiencia: cuatro oficiales (en representación de infantería, artillería y caballería), diez suboficiales y dos soldados. La misión estará encabezada por el personal de capitán Charles Jules Sulpice Chanoine, en ese momento un agregado para el personal militar de París. Los miembros son:

Comandante de la Misión:
 Capitán Charles Sulpice Jules Chanoine

Oficiales:
 Charles Albert Dubousquet, teniente del  Regimiento de línea, instructor de infantería.
 Édouard Messelot, Teniente del 20.º batallón de Chasseurs à Pied (cazadores a pie), instructor de infantería.
 Léon Descharmes, Teniente del Regimiento de Dragones de la Emperatriz de la Guardia, instructor de caballería.
 Jules Brunet, teniente del Regimiento de Artillería Montada de la Guardia, instructor de artillería.

Suboficiales:
 Jean Marlin, sargento del 8avo batallón de Chasseurs à Pied, instructor de infantería.
 François Bouffier, sargento del 8avo batallón de Chasseurs à Pied, instructor de infantería.
 Henry Ygrec, sargento del 31st Regiment of the Line, instructor de infantería.
 Emile Peyrussel, sargento, sous-maître de manège à l'école d'état-major, instructor de caballería.
 Arthur Fortant, sargento, Regimiento de Artillería Montada de la Guardia, instructor de artillería.
 L. Gutthig, el trompetista al batallón de Chasseurs de la Guardia.
 Charles Bonnet, armero jefe de segunda clase.
 Barthélémy Izard, sargento, artificier jefe del Regimiento de Artillería Montada de la Guardia.
 Frédéric Valette, sargento, especialista en madera.
 Jean-Félix Mermet, brigadier, especialista en acero.
 Jourdan, capitán, Ingeniero del  Regimiento de Ingenieros.
 Michel, sargento, Ingeniero del  Regimiento de Ingenieros.

La misión partió de Marsella 19 de noviembre de 1866, y llegó a Yokohama el 13 de enero de 1867. Ellos eran bienvenidos a su llegada por Léon Roches y al comandante de la Escuadra Francesa de Extremo Oriente del almirante Roze.

La misión militar fue capaz de formar un cuerpo de élite del Shogun Tokugawa Yoshinobu, el Denshutai, un poco más de un año, antes del shogunato Tokugawa perdió fuerzas imperiales en la Guerra Boshin de 1868. La misión militar francesa se le ordenó entonces a salir de Japón por decreto imperial en octubre de 1868.

Sin embargo, Jules Brunet y cuatro de sus suboficiales (Fortant, Marlin, Cazeneuve, Bouffier), decidieron permanecer en Japón y seguir apoyando al Bakufu. Se retiró del ejército francés, y se fue para el norte de Japón, con los restos de los ejércitos del Shogunato, con la esperanza de organizar un contraataque.

El conflicto continuó hasta mayo de 1869 hasta la batalla de Hakodate, con la victoria del lado imperial.

Véase también
 Segunda misión militar francesa en Japón (1872-1880)
 Tercera misión militar francesa en Japón (1884-1889)
 Cuarta misión militar francesa en Japón (1918-1919)

Referencias
 End of the Bakufu and restoration in Hakodate (Japanese: 函館の幕末・維新) ISBN 4-12-001699-4
 French policy in Japan during the closing years of the Tokugawa regime (English), Meron Medzini ISBN 0-674-32230-4
 Polak, Christian. (2001). Soie et lumières: L'âge d'or des échanges franco-japonais (des origines aux années 1950). Tokyo: Chambre de Commerce et d'Industrie Française du Japon, Hachette Fujin Gahōsha (アシェット婦人画報社).
 Polak, Christian. (2002). 絹と光: 知られざる日仏交流100年の歴史 (江戶時代-1950年代) Kinu to hikariō: shirarezaru Nichi-Futsu kōryū 100-nen no rekishi (Edo jidai-1950-nendai). Tokyo: Ashetto Fujin Gahōsha, 2002. 10-ISBN 4-573-06210-6; 13-ISBN 978-4-573-06210-8; OCLC 50875162

Enlaces externos
 Napoleon III's officers in Japan
 The Land of Fire

Historia militar de Francia
Historia militar de Japón
Francia en 1867
Francia en 1868
Japón en 1867
Japón en 1868
Política en 1867
Política en 1868
Historia de las relaciones exteriores de Japón

Primera misión militar francesa en Japón


San Francesco delle Monache je crkva u baroknom stilu koja se nalazi u ulici Via Santa Chiara, u Napulju, južna Italija.

Povijest

Crkvu na tom mjestu prvo su sagradili Robert Anžuvinski i njegova supruga za časne sestre iz Reda svete Klare u 14. stoljeću. Njegova supruga, nekoć udovica, stupila je u ovaj samostan. Ovdje je nekoć boravila i blažena Costanza Starace. Početni nacrt pripisan je Masucciu II., ali su daljnje rekonstrukcije i dekoracije nastavljene 1646. i 1750. godine. Arhitekti Bartolomeo Vecchione i Crescenzo Torchese sudjelovali su u potonjim rekonstrukcijama, uključujući i pročelje. Velik dio umjetnina je premješten ili izgubljen. Stropna platna u lađi pripisivana su Balducciju i njegovim učenicima. Ostala djela napravljena za crkvu ili kapele pripisana su Andrei Malinconicu; Giovanni Battista Caracciolo; Djevica sa sv. Antunom Padovanskim i Elizabetom Ugarskom Antonija Stabilea, učenika Silvestra Bruna; i Djevica od krunice sa svetim Domenikom, Ružom, Gennarom i Barbarom Giacinta Popolija, učenika Massima Stanzionea.

Ukinut 1805., Kompleks je nedavno postao škola. Torchese je dovršio unutarnje polikromirane mramorne ukrase crkve. U crkvi se danas nalazi Kulturni centar "Domus Ars".

Bibliografija
 Vincenzo Regina, Le chiese di Napoli. Viaggio indimenticabile attraverso la storia artistica, architettonica, letteraria, civile e spirituale della Napoli sacra, Newton e Compton editore, Napoli 2004.

Izvori

Vanjske poveznice

Barokne građevine u Napulju

San Francesco delle Monache


Cumberlandhalvøen eller Cumberland Peninsula er en halvø på den syddøstlige del af Baffin Island i Nunavut, Canada. Den ligger mellem 64°56' og 67°57' nord, og 61°56' til 68° vest. Polarcirklen krydser halvøen, med Labradorhavet mod sydøst, og mod øst ligger Davisstrædet mellem halvøer og Grønland. Cumberlandsundet ligger mod sydvest, og adskiller Cumberlandhalvøen fra Hallhalvøen, som også er en del af Baffin Island.

Cumberland Peninsula er ligesom resten af Baffin Island en del af den arktiske tundra biom — verdens koldeste og tørreste biom. Landskabet er bjergrigt, og Mount Odin, nær polarcirklen når op i 7.044 moh.

På halvøen ligger byen Pangnirtung på den sydvestlige kyst, og Auyuittuq National Park.

Eksterne kilder/henvisninger

 Dyke, Arthur S., John T. Andrews, and Gifford H. Miller. Quaternary Geology of Cumberland Peninsula, Baffin Island, District of Franklin. Ottawa, Canada: Geological Survey of Canada, 1982.
 Aerial photos of Cumberland Peninsula by Doc Searls

Nunavut
Baffin Island
Halvøer i Nordamerika

Cumberlandhalvøen


Francis A. De Sales (23 de marzo de 1912 – 25 de septiembre de 1988) fue un actor estadounidense. Fue conocido por sus papeles en dos antiguas series televisivas: el del Teniente de policía Bill Weigand en el show de la CBS y después de la NBC Mr. and Mrs. North (1952–1954) y el del Sheriff Maddox en la producción western Two Faces West (1960–1961). Además de ello, trabajó en otras muchas producciones televisivas, a menudo interpretando a agentes de la ley. También encarnó en cuatro ocasiones a Ralph Dobson en la sitcom de la ABC The Adventures of Ozzie and Harriet y trabajó en cinco episodios, con diferentes personajes, en la serie de la CBS Perry Mason.

Biografía
Nacido en Filadelfia, Pensilvania, fue actor teatral del circuito de Broadway formando parte del grupo de actores llamado Dead End Kids. Su primer papel televisivo fue el de Harold Faller en la producción de la NBC The Big Story. Tras The Big Story, De Sales trabajó en Mr. and Mrs, North, show protagonizado por Richard Denning y Barbara Britton, y cuyo origen era radiofónico con historias basadas en los relatos de Richard y Frances Lockridge. De los 25 episodios en los cuales De Sales hizo un papel principal destacan "Climax", "Mask of Hate", "The Girl in Cell 13", "The Placid Affair", y "Busy Signal".

En Two Faces West, De Sales encarnó al Sheriff Maddox, trabajando junto a Charles Bateman, que interpretaba dos papeles, el del Marshal Ben January y el de su gemelo, el médico Rick January. Joyce Meadows interpretaba a Stacy. Algunos de los 23 capítulos que De Sales rodó fueron "The Assassin", "The Dead Ringer", "The Decision", "The Crisis", y "The Accused". En la temporada televisiva 1955-1956 De Sales interpretó a oficiales navales en "Operation Three-In-One" y "Get Back Somehow", episodios de la serie de la CBS Navy Log.

Entre sus papeles cinematográficos, la mayoría sin créditos, figuran los que llevó a cabo en los filmes Darby's Rangers (1958), Sunrise at Campobello (1960), y The Flight That Disappeared y When the Clock Strikes (ambos de 1961).

Al final de su carrera De Sales trabajó en la serie de la CBS Barnaby Jones ("The Deady Conspiracy, Part II", 1975) y en la de la ABC Dinastía (1976).

Francis De Sales falleció en 1988 en el barrio de Van Nuys, en Los Ángeles, California. Tenía 76 años de edad.

Papeles western
Gray Ghost, serie basada en las andanzas del militar de los Estados Confederados de América John S. Mosby, en el papel de Bannersby en el episodio "Charity" (1957).
Sheriff of Cochise, como Fred Billings en "Revenge" (1957).
Cheyenne, como Teniente Quentin en "Land Beyond the Law" y como sheriff en "The Brand" (ABC, 1957).
Sergeant Preston of the Yukon, cinco episodios, concluyendo como Cy Bartok en "The Diamond Collar" (1958).
Colt .45 en "Sign in the Sand" (ABC, 1958).
State Trooper, como Teniente Jackford en "Jail Trail" (1957) y como Donald Perry en "Dangerous Honeymoon" (1958).
Casey Jones, como Hoskins en "Hard Luck Train" (1958).
Tales of Wells Fargo, en "Faster Gun" (NBC, 1958).
Frontier Doctor, como Tom Lynch en "Double Boomerang" (1958).
Jefferson Drum, como Bass Williard en "$50 for a Dead Man" (NBC, 1958).
Wanted: Dead or Alive, como Sam, un médico, en "Sheriff of Red Rock" (CBS, 1958).
Bronco, como Lawrence Larson en "Hero of the Town" (ABC, 1959).
Sugarfoot, como Mayor Sterling en "The Hunted" (1958) y "Outlaw Island" (ABC, 1959).
Riverboat, como Ed Baker en "The Boy from Pittsburgh" (NBC, 1959).
Maverick, como Mr. Gilling en "The Seventh Hand" (1958) y como Mayor Culpepper en "The People's Friend" (ABC, 1960).
The Life and Legend of Wyatt Earp, "The Judas Goat", "Love and Shotgun Gibbs", y "The Scout" (ABC, 1959–1960).
The Man From Blackhawk, como un sheriff en "Gold Is Where You Find It" (ABC, 1960).
The Deputy, como Porter en "The Chain of Action" y como Mattson en "The Deady Breed" (NBC, 1960).
Wagon Train, como Mark en "The Jim Bridger Story", con Karl Swenson como Jim Bridger (NBC, 1961).
El virginiano, tres episodios, incluyendo el papel de Dave McCoy en "A Distant Fury" (NBC, 1963).
The Wild, Wild West, como Charlton en "The Night of the Skulls" (CBS, 1966).
Bonanza, "The Beginning" (1962) y, su último papel western, "The Arrival of Eddie" (NBC, 1968)

Papeles dramáticos
Alfred Hitchcock Presents, como un jugador de cartas en "Crack of Doom" (CBS, 1956).
Crusader, como Sheriff Smithers e "The Visitors" (CBS, 1956).
Whirlybirds, como John Osborn en "Lynch Mob" (1957).
Richard Diamond, Private Detective, como Philip Brinkley in "Pension Plan" y como Charles Courtney en "Lost Testament" (CBS, 1958).
Behind Closed Doors en "The Enemy on the Flank" (1958).
77 Sunset Strip, como Sargento Egan en "Not an Enemy in the World" (1958)y como Jefe Johnson en "The Grandma Caper" (ABC, 1959).
M Squad, como Dr. Myron Ross en "The Merits of the Case" (1958) y como Dr. Arthur May en "Ten Minutes to Doomesday" (NBC, 1959)..
Gunn, como fiscal de distrito en "Hot Money" (NBC, 1960).
The Millionaire, como Myron Bradford en "Millionaire Margaret Stoneham", junto a Mona Freeman (CBS, 1960).
Los Intocables, como el Capitán Troy en "Three Thousand Suspects" y como el fiscal de distrito Roger Hayden en "The Larry Fay Story" (ABC, 1960).
Shannon, como Ray Petri en "Cold Trail" (1961).
Checkmate, como Sargento Lawrence en "To the Best of My Recollection" (CBS, 1961).
Dr. Kildare, como Dr. Whitner en "The Thing Speaks for Itself" (NBC, 1963).
Kraft Suspense Theatre, cuatro episodios, incluyendo The Court-Martial of Paul Ryker", con dos partes (NBC, 1963).Arrest and Trial, como un reportero en "A Shield Is for Hiding Behind" (ABC, 1963).The Outer Limits, como un guardia de prisión en "The Mice (ABC, 1964).
The Twilight Zone, como un doctor (sin créditos) en "Sounds and Silences (CBS, 1964).The Alfred Hitchcock Hour, como el Teniente Farrell en "Beyond the Sea of Death" (CBS, 1964).The Felony Squad, como Harmon en "The Broken Badge" (ABC, 1966).The F.B.I., como Hewitt en "The Camel's Nose" (1966), Frank Murray en "A Sleeper Wakes" (1967), y Dr. Layton en "The Exchange" (ABC, 1973).The Mod Squad, como Alex Tate en "An Eye for an Eye" (ABC, 1969).O'Hara, U.S. Treasury, como William Teal en "Operation: Payoff" (CBS, 1971).Days of Our Lives, como James Spencer (NBC, 1971).Marcus Welby, M.D., como Ralph Martin en "The Outrage" (ABC, 1974).The Rookies, como Dr. Mauer en "A Matter of Justice" (1973) y como Profesor Parmel en "Walk a Tightrope" (ABC, 1974)Cannon en "Killer on the Hill" (CBS, 1975).

 Papeles de comedia The Gale Storm Show, como Hartley E. Benson en "Bonnie Lassie" (CBS, 1956).Leave It to Beaver, como Mr. Anderson (CBS, 1957).Bachelor Father, tres episodios (CBS, NBC, 1958–1961).How to Marry a Millionaire, como George Nichols in "A Husband for Julia"  (1959).Hazel, como Osborn Bailey en "Hazel and the Playground" (NBC, 1961).The Munsters, como Mr. Foster en "Herman's Driving Test" (CBS, 1965).Green Acres, como Mr. Bliswell en "The Computer Age" (CBS, 1967).The Flying Nun, como el Obispo en "It's an Ill Windfall" (ABC, 1967).The Governor and J.J.'', como el Senador Loomis en "Charley's Back in Town" (CBS, 1970).

Referencias

Actores de teatro de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos
Actores de cine de Estados Unidos
Actores de Pensilvania
Nacidos en Filadelfia

Francis De Sales


Edward Emerson Barnard  (December 16, 1857 – February 6, 1923) was an American astronomer. He was commonly known as E. E. Barnard, and was recognized as a gifted observational astronomer. He is best known for his discovery of the high proper motion of Barnard's Star in 1916, which is named in his honor.

Early life

Barnard was born in Nashville, Tennessee, to Reuben Barnard and Elizabeth Jane Barnard (née Haywood), and had one brother. His father died three months before his birth,  so he grew up in an impoverished family and did not receive much in the way of formal education. His first interest was in the field of photography, and he became a photographer's assistant at the age of nine.

He later developed an interest in astronomy. In 1876 he purchased a  refractor telescope, and in 1881 he discovered his first comet, but failed to announce his discovery. He found his second comet later the same year and a third in 1882.

While he was still working at a photography studio he was married to the British-born Rhoda Calvert in 1881. In the 1880s, Hulbert Harrington Warner offered US$200 per discovery of a new comet. Barnard discovered a total of five, and used the money to build a house for himself and his wife.

With his name being brought to the attention of amateur astronomers in Nashville, they collectively raised enough money to give Barnard a fellowship to Vanderbilt University. He never graduated from the school, but did receive the only honorary degree Vanderbilt has ever awarded. He joined the staff of the Lick Observatory in 1887, though he later clashed with the director, Edward S. Holden, over access to observing time on the larger instruments and other issues of research and management.

Astronomical work

Barnard saw the gegenschein in 1882, not aware of earlier papers by Theodor Brorsen and T. W. Backhouse. In 1889 he observed the moon Iapetus pass behind Saturn's rings. As he watched Iapetus pass through the space between Saturn's innermost rings and the planet itself, he saw a shadow pass over the moon. Although he did not realize it at the time, he had discovered proof of the "spokes" of Saturn, dark shadows running perpendicular to the circular paths of the rings. These spokes were doubted at first, but confirmed by the spacecraft Voyager 1.

In 1892 he made observations of a nova and was the first to notice the gaseous emissions, thus deducing that it was a stellar explosion. The same year he also discovered Amalthea, the fifth moon of Jupiter. He was the first to discover a new moon of Jupiter since Galileo Galilei in 1609. This was the last satellite discovered by visual observation (rather than by examining photographic plates or other recorded images).

In 1895 he joined the University of Chicago as professor of astronomy.  There he was able to use the  telescope at Yerkes Observatory. Much of his work during this period was taking photographs of the Milky Way.  Together with Max Wolf, he discovered that certain dark regions of the galaxy were actually clouds of gas and dust that obscured the more distant stars in the background.  From 1905, his niece Mary R. Calvert worked as his assistant and computer.

The faint Barnard's Star is named for Edward Barnard after he discovered in 1916 that it had a very large proper motion, relative to other stars. This is the second nearest star system to the Sun, second only to the Alpha Centauri system.

He was also a pioneering astrophotographer.  His Barnard Catalogue lists a series of dark nebulae, known as Barnard objects, giving them numerical designations akin to the Messier catalog.  They begin with  and end with .  He published his initial list with the 1919 paper in the Astrophysical Journal, " On the Dark Markings of the Sky with a Catalogue of 182 such Objects".

He died on February 6, 1923, in Williams Bay, Wisconsin, and was buried in Nashville.  After his death, many examples from his exceptional collection of astronomical photographs were published in 1927 as A Photographic Atlas of Selected Regions of the Milky Way, this work having been finished by  Mary R. Calvert, and Edwin B. Frost, then director of Yerkes Observatory.

Comet discoveries
Between 1881 and 1892, he discovered 15 comets, three of which were periodic, and co-discovered two others:
 C/1881 did not announce
 C/1881 S1
 C/1882 R2
 D/1884 O1 (Barnard 1)
 C/1885 N1
 C/1885 X2
 C/1886 T1 Barnard-Hartwig
 C/1887 B3
 C/1887 D1
 C/1887 J1
 C/1888 U1
 C/1888 R1
 C/1889 G1
 177P/Barnard (P/1889 M1, P/2006 M3, Barnard 2)
 C/1891 F1 Barnard-Denning
 C/1891 T1
 D/1892 T1 (Barnard 3) – First comet to be discovered by photography; recovered in late 2008 as 206P/Barnard-Boattini

Honors
Awards
 Associate Fellow of the American Academy of Arts and Sciences (1892)
 Lalande Prize (1892)
 Gold Medal of the Royal Astronomical Society (1897)
Member of the American Philosophical Society (1903)
 Prix Jules Janssen, the highest award of the Société astronomique de France, the French astronomical society (1906)
 Bruce Medal (1917)
Named after him
Barnard (lunar crater)
Barnard (crater on Mars)
Barnard Regio on Ganymede
Asteroid 819 Barnardiana
NGC 6822 Barnard's Galaxy
Barnard's Loop
Barnard's Star
Barnard Hall, a residence hall at Vanderbilt University
Barnard Astronomical Society, Chattanooga's astronomy club
Mount Barnard in California
The Central of New Jersey Railroad's deluxe passenger train, the Blue Comet, featured a baggage car named after "Barnard". The train ran from 1929 to 1941.

See also
Barnard 33, (Horsehead Nebula)
Barnard 68

California Nebula
:Category:Barnard objects
:Category:Discoveries by Edward Emerson Barnard

References

Further reading

External links
 Biography
 Edward Emerson Barnard Papers at Vanderbilt University Special Collections and University Archives
 Edward Emerson Barnard's Photographic Atlas of Selected Regions of the Milky Way
National Academy of Sciences Biographical Memoir
Portraits of Edward Emerson Barnard from the Lick Observatory Records Digital Archive, UC Santa Cruz Library's Digital Collections
Guide to the Edward Emerson Barnard Papers 1846-1926 from the University of Chicago Special Collections Research Center

1857 births
1923 deaths
19th-century American astronomers
20th-century American astronomers
Discoverers of comets
Discoverers of moons
Vanderbilt University alumni
Recipients of the Bruce Medal
Recipients of the Gold Medal of the Royal Astronomical Society
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences
People from Williams Bay, Wisconsin
Recipients of the Lalande Prize
Members of the American Philosophical Society

Edward Emerson Barnard


Yara Sayeh Shahidi (* 10. Februar 2000 in Minneapolis, Minnesota) ist eine iranisch-US-amerikanische Schauspielerin.

Leben und Karriere
Yara Shahidi wurde im Februar 2000 in der bevölkerungsreichsten Stadt im US-Bundesstaat Minnesota als Tochter eines iranischen Vaters und einer afroamerikanischen Mutter geboren. Ihr jüngerer Bruder Sayeed Shahidi ist ebenfalls Schauspieler. Aufgrund der Arbeit ihres Vaters zog sie im Alter von vier Jahren zusammen mit ihrer Familie nach Los Angeles, Kalifornien. Bereits ab dem Alter von sechs Wochen war sie zusammen mit ihrer Mutter in Werbespots zu sehen, später auch mit ihrem jüngeren Bruder, unter anderem in Kampagnen für Disney, McDonald's, Target und die Gap Inc.

Ihr Schauspieldebüt gab sie in der Komödie Zuhause ist der Zauber los an der Seite von Eddie Murphy als dessen Filmtochter. Ebenfalls im Jahr 2009 war sie in der kurzlebigen ABC-Comedyserie In the Motherhood als Tochter einer der Hauptfiguren sowie in zwei Gastrollen in der Serien Cold Case – Kein Opfer ist je vergessen und Die Zauberer vom Waverly Place zu sehen. Bei den Young Artist Awards 2010 wurde Shahidi schließlich für ihre Rolle in Zuhause ist der Zauber los als Beste Hauptdarstellerin in einem Spielfilm nominiert, verlor diesen letztendlich aber an Abigail Breslin. In ihrer nächsten Rolle spielte sie im Thriller Unthinkable – Der Preis der Wahrheit neben Samuel L. Jackson, Carrie-Anne Moss und Michael Sheen die Tochter von Jacksons Figur. Im selben Jahr absolvierte sie einen Gastauftritt in der Krimiserie Lie to Me und eine kleine Rolle im Action-Thriller Salt. 2011 betätigte sie sich als Synchronsprecherin in jeweils einer Episode der Zeichentrickserien Family Guy und Spezialagent Oso. Ebenfalls in diesem Jahr war sie im Film Alles in Butter in ihrer zweiten großen Hauptrolle als Waisenkind Destiny zu sehen. 2012 spielte sie im Film Alex Cross zusammen mit ihrem jüngeren Bruder die Kinder von Tyler Perry und Carmen Ejogo. Von 2012 bis 2013 stand sie für die Comedyserie The First Family als Chloe Johnson vor der Kamera, die über Syndikation vertrieben wurde.

Nach kurzen Nebenrollen in Scandal (2013) und The Fosters (2014) wurde Shahidi für eine Hauptrolle in der ABC-Sitcom Black-ish besetzt, die am 24. September 2014 Premiere hatte. In der Serie übernahm sie die Rolle der Zoey Johnson, der Tochter von Tracee Ellis Ross und Anthony Anderson. Seit 2018 ist sie in dieser Rolle die Protagonistin im Serien-Ableger Grown-ish.

Filmografie (Auswahl)
 2007: Entourage (Fernsehserie, Episode 4x11)
 2009: Zuhause ist der Zauber los (Imagine That)
 2009: Cold Case – Kein Opfer ist je vergessen (Cold Case, Fernsehserie, Episode 7x07)
 2009: Die Zauberer vom Waverly Place (Wizards of Waverly Place, Fernsehserie, Episode 3x06)
 2010: Unthinkable – Der Preis der Wahrheit (Unthinkable)
 2010: Lie to Me (Fernsehserie, Episode 2x15)
 2010: Salt
 2011: Family Guy (Fernsehserie, Episode 9x18, Stimme)
 2011: Spezialagent Oso (Special Agent Oso, Fernsehserie, Episode 2x23)
 2011: Alles in Butter (Butter)
 2012: Alex Cross
 2012–2013: The First Family (Fernsehserie, 23 Episoden)
 2013: Scandal (Fernsehserie, 2 Episoden)
 2014: The Fosters (Fernsehserie, 2 Episoden)
 2014–2020, 2022: Black-ish (Fernsehserie, 90 Episoden)
 2016–2018: Trolljäger (Trollhunters, Fernsehserie, 18 Episoden, Stimme)
 2018: Smallfoot – Ein eisigartiges Abenteuer (Smallfoot, Stimme)
 2018: 3 von Oben (3Below, Fernsehserie, 4 Episoden, Stimme)
 seit 2018: Grown-ish (Fernsehserie)
 2019: The Sun Is Also a Star
 2020: Fearless (Stimme)
 2023: Extrapolations (Fernsehserie, Episode 1x01)
 2023: Peter Pan & Wendy
 2023: Sitting in Bars with Cake

Weblinks

 Offizielle Website von Yara Shahidi

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Kinderdarsteller
US-Amerikaner
Iraner
Geboren 2000
Frau

Yara Shahidi


O Grande Prêmio da Itália de 2022 (formalmente denominado Formula 1 Pirelli Gran Premio d'italia 2022) foi a décima sexta etapa do Campeonato Mundial de Fórmula 1 de 2022. Foi disputado em 11 de setembro de 2022 no Autódromo Nacional de Monza, Monza, Itália.

Resumo

Resultados

Treino classificatório

Notas

• – Lewis Hamilton foi obrigado a iniciar a corrida na parte de trás do grid por exceder sua cota de elementos da unidade de potência.

• – Max Verstappen recebeu uma penalidade de cinco posições no grid por exceder sua cota de elementos da unidade de potência.

•  – Sergio Pérez recebeu uma penalidade de 10 posições por exceder sua cota de elementos da unidade de potência.

•  – Valtteri Bottas recebeu uma penalidade de 15 posições no grid por exceder sua cota de elementos da unidade de potência.

•  – Carlos Sainz Jr. recebeu uma penalidade 15 posições por exceder sua cota de elementos da unidade de potência. Ele também recebeu uma penalidade de 10 lugares no grid por uma nova transmissão e caixa de câmbio. Ele então foi obrigado a começar a corrida na parte de trás do grid, pois acumulou 25 penalidades de grid.

•   – Yuki Tsunoda recebeu uma penalidade de 10 lugares no grid por exceder sua cota de limites de repreensão na rodada anterior. Ele também foi obrigado a iniciar a corrida na parte de trás do grid por exceder sua cota de elementos da unidade de potência. Ele também recebeu uma penalidade de três posições no grid por não desacelerar sob bandeiras amarelas durante a segunda sessão de treinos livres na Sexta. A penalidade não fez diferença, pois ele já deveria largar do final do grid.

 – Esteban Ocon recebeu uma penalidade de cinco posições no grid por exceder sua cota de elementos da unidade de potência.

 - Kevin Magnussen recebeu uma penalidade de 15 posições no grid por exceder sua cota de elementos da unidade de potência.

 - Mick Schumacher recebeu uma penalidade de rede de cinco lugares por exceder sua cota de elementos da unidade de energia.  Ele também recebeu uma penalidade de 10 posições no grid por uma nova transmissão e caixa de câmbio.

Corrida

Notas

 - Sergio Pérez Inclui um ponto pela volta mais rápida.

Curiosidades
 Marcou a estreia do campeão da Campeonato Mundial de Fórmula E de 2020–21 de 2021, Nyck de Vries.
 Logo na estreia, Nyck de Vries marcou os seus primeiros dois pontos de sua carreira ao terminar em nono.
 Max Verstappen vence pela primeira vez o GP da Itália e iguala o número de vitórias do inglês Nigel Mansell, com 31.
 Sexta corrida a ser encerrada sob safety car.

Voltas na liderança

2022 DHL Fastest Pit Stop Award

Resultado

Classificação

 Tabela do DHL Fastest Pit Stop Award

Tabela do Campeonato após a corrida
Somente as cinco primeiras posições estão incluídas nas tabelas.

Tabela do Campeonato de Pilotos

Tabela do Campeonato de construtores

Ligações externas

Itália
Desporto na Itália em 2022
2022

Grande Prêmio da Itália de 2022


Lirim Kastrati (Kosovska Kamenica, 16. siječnja 1999.) je kosovski nogometaš koji igra na poziciji krila. Trenutačno igra za Fehérvár.

Klupska karijera
Dana 17. veljače 2018., Kastrati je upisao prvi seniorski nastup za Lokomotivu u porazu (1:0) od Istre. Svoja prva dva pogotka postigao je 10. ožujka 2018., u pobjedi (1:4) nad Dinamom iz Zagreba. Svoj prvi hat-trick postigao je 16. rujna 2018., u pobjedi (2:5) protiv Slaven Belupa.

Dana 17. veljače 2020., Kastrati potpisuje petogodišnji ugovor s višestrukim prvakom Hrvatske, Dinamom. Nakon potpisa, Dinamo ga je odmah poslao natrag u Lokomotivu na posudbu do kraja sezone. Dana 5. kolovoza 2020., Kastratiju ističe posudba, te se vraća u Dinamo. Dana 16. kolovoza 2020. upisao je prvi nastup za Dinamo u pobjedi (6:0) nad svojim bivšim klubom, Lokomotivom.

Prvi pogodak za zagrebački klub postigao je 26. kolovoza 2020. godine, u drugom pretkolu Lige prvaka protiv rumunjskog Cluja. Svoj prvi ligaški pogodak postigao je 12. rujna 2020. godine, na derbiju protiv Hajduka na Poljudu.

Reprezentativna karijera
Kastrati je nastupao za mlađe kategorije reprezentacije Kosova. Svoj prvi nastup za seniorsku momčad Kosova, upisuje 11. listopada 2018. protiv reprezentacije Malte.

Priznanja

Klupska
Dinamo Zagreb
 1. HNL (2): 2020./21., 2021./22.
 Hrvatski nogometni kup (1): 2020./21.

Izvori

Vanjske poveznice
Lirim Kastrati na transfermarkt.com
Lirim Kastrati na soccerway.com

Kosovski nogometaši
Nogometaši Dinama
Nogometaši varšavske Legije
Nogometaši NK Lokomotive
Aktivni nogometaši

Lirim Kastrati


Die türkische Davis-Cup-Mannschaft ist die Herren-Tennisnationalmannschaft der Türkei.

Geschichte
Seit 1946 nimmt die Türkei am Davis Cup teil, kam jedoch noch nie über Zone II der Europa/Afrika-Kontinentalgruppe hinaus. Erfolgreichster Spieler und gleichzeitig Rekordspieler ist Haluk Akkoyun mit insgesamt 37 Siegen bei 41 Teilnahmen.

Aktuelles Team
Folgende Spieler traten im Davis Cup 2012 für ihr Land an:
Marsel İlhan
Ergün Zorlu
Barış Ergüden

Weblinks

Turkei
Tennis (Türkei)
Daviscup

Türkische Davis-Cup-Mannschaft


Burmanski jezik je jedan od 8 jezika koji priada južnoburmanskim jezicima, podskupinom Burmanskih jezika. Burmanski jezik je služben u državi Mijanmar koja je poznata i pod imenom Burma. Burmanskim jezikom se služi narod Burmanci koji čini glavnu etničku skupinu Mijanmara. Burmanski jezik kao materinski koristi oko 32 milijuna ljudi, dok ga kao drugi jezik koristi oko 10 milijuna ljudi.

Izvori

Jezici Burme
Jezici po abecedi:B

Burmanski jezik


Okkerbrystet biæder () er en skrigefugl, der lever i skove i nærheden af Victoriasøen i det østafrikanske indland.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Biædere
Fugle fra Østafrika

Okkerbrystet biæder


Gao était Mansa de l'empire du Mali de 1300 à 1305.

Biographie
Mansa Gao était l'un des deux fils de Kolonkan, qui était une sœur de Soundiata Keita.

Règne
Le mansa monta sur le trône à la suite du meurtre de l'usurpatrice Sakoura à son retour du pèlerinage à la Mecque.

Il a régné jusqu'en 1305, date à laquelle son fils Mohammed ibn Gao lui a succédé.

Articles connexes
 Empire du Mali
 Dynastie Keita

Date de naissance non renseignée (XIIIe siècle)
Mansa du Mali
Décès en 1305
Monarque du XIVe siècle en Afrique

Mansa Gao


HD1 est une galaxie possédant l'un des plus grands décalage vers le rouge connu, elle est considérée comme la galaxie la plus distante de la Terre. Elle est observée telle qu'elle était il y a environ 13,5 milliards d'années, soit 330 millions d'années après le Big Bang. La lumière venant de HD1 a donc voyagé durant 13,5 milliards d'années pour parvenir à la Terre. Les calculs relatifs à l'expansion de l'univers montrent qu'en avril 2022, elle se situait à une distance propre de 33,4 milliards d'années-lumière de nous.

Découverte de HD1
HD1 a été découverte lors de l'étude des objets possédant de très grands décalages vers le rouge faite avec le télescope de l'Observatoire astronomique national du Japon, elle est découverte le 7 avril 2022.

Caractéristiques de HD1
HD1 est la galaxie la plus lointaine connue, elle possède un décalage vers le rouge de z =13,27. HD1 possède une émission d'ultraviolets supérieure aux galaxies lointaines comme GN-z11. Dans ce genre de galaxie, les ondes ultraviolettes passent en infrarouge à cause du décalage vers le rouge mais dans le cas de HD1, une grande émission d'ultraviolets a été détectée, ce qui signifie que HD1 possède une très grande émission dont l'origine est inconnue. Une des théories proposées veut qu'il s'agirait de sursauts extrêmes de formation. Les étoiles créant ces sursauts seraient de possibles étoiles de population III qui auraient une luminosité ainsi qu'une masse bien supérieures à celles des étoiles classiques. Une autre théorie d'explication de l'émission d'ultraviolets voudrait qu'il s'agisse d'un quasar contenant un trou noir supermassif d'environ 500 millions de masses solaires ; beaucoup de théories tendent vers la présence d'un trou noir à croissance rapide datant des premières périodes de l'univers. Une analyse rapprochée effectuée avec le JWST permettra de valider la nature de HD1.

Considération sur HD1
La découverte de HD1 est associée avec celle de HD2. Les chercheurs ont essayé de prédire le futur de ces objets, incluant les galaxies lointaines, les quasars ou même les trous noirs, quand des observations très précises seront faites avec le JWST ainsi qu'avec le télescope spatial Nancy Grace Roman, les scientifiques pourront estimer la nature de HD1 avec une précision jamais égalée. Ces deux télescopes spatiaux pourront aider à trouver des objets se situant à la même distance que HD1

Notes et références

Articles connexes
 Liste des galaxies les plus lointaines
 Observatoire astronomique national du Japon
 Décalage vers le rouge

Objet céleste primordial
Objet céleste découvert en 2022
Galaxie
Quasar
Trou noir supermassif

HD1 (galaxie)


Olaylar

Doğumlar
 I. İgnatius, Konstantinopolis Patriği (ö. 877)

Ölümler
 VI. Konstantinos, Bizans İmparatoru (d. 771)

797


O processo de 180 nm refere-se ao nível de tecnologia do processo de fabricação de semicondutores MOSFET que foi comercializado por volta do período de 1998 a 2000 pelas principais empresas de semicondutores, começando com TSMC e Fujitsu.

Fabricação de semicondutores
Empresas de tecnologia da informação do Japão
Empresas de eletrônicos de Taiwan
Microcontroladores
Microprocessadores

180 nanômetros


Alice Blanche Balfour FRES ( - ) est une entomologiste écossaise, naturaliste, illustratrice scientifique et l'une des premières pionnières de la science de la génétique .

Biographie
Balfour est née le 20 octobre 1850 à Whittingehame House dans l'East Lothian, fille de Lady Blanche Gascoyne-Cecil (1825–1872) et de James Maitland Balfour . Elle vit une grande partie de sa vie d'adulte à Londres  avec son frère Arthur Balfour,  comte de Balfour qui est Premier ministre du Royaume-Uni de 1902 à 1905. Son frère Francis Maitland Balfour est élu membre de la Royal Society à l'âge de 27 ans pour ses travaux sur l'embryologie.

Elle développe un intérêt tout au long de sa vie pour l'entomologie et développe plus tard un intérêt pour la génétique et en particulier la façon dont les motifs des peaux de zèbre sont hérités. Elle a une longue correspondance avec James Cossar Ewart, professeur de zoologie à l'Université d'Édimbourg, qui a lui-même un intérêt professionnel pour le développement du cheval. La correspondance porte sur la possibilité de croiser des zèbres avec des chevaux pour réduire l'impact de la mouche tsé-tsé sur les chevaux en Afrique.

En 1895, elle publie le livre Twelve Hundred miles in a Waggon  qui décrit un voyage qu'elle a effectué avec HW Fitzwilliam, Albert Grey et sa femme, et le cousin d'Albert Grey, George Grey .

Elle est élue membre de la Royal Entomological Society de Londres le 7 juin 1916.

Elle est décédée le 12 juin 1936 à Wittingehame House .

Références

Liens externes

Membre de la Royal Entomological Society
Écrivain voyageur écossais
Femme entomologiste
Généticienne
Entomologiste écossais
Naissance en octobre 1850
Décès en juin 1936
Décès à 85 ans

Alice Blanche Balfour


Sadettin Kaynak (15 Nisan 1895, İstanbul – 3 Şubat 1961, İstanbul), klasik Türk müziği bestecisi.

Aslen Rize'nin Derepazarı ilçesinden olan Ali Alâaddin Efendi ve Havva Hanım'ın oğludur. 1895 yılında İstanbul'un Taşkasap semtinde doğmuştur. Sesinin güzelliği nedeniyle henüz 10 yaşında iken hafız olan Sadettin Kaynak, yine o yaşlarda babasını kaybeder. Öğretmenleri; Hafız Melek Efendi, Kasımpaşa Küçükpiyale Cami İmamı Hafız Cemal Efendi, Neyzen Emin Dede ve Muallim Kâzım Uz'dur. Dinî müzik ile din dışı müziği birlikte yürütmüş, ilk bestesi olan hüzzam şarkısı "Hicran-ı Elem"i 1926 yılında yazmıştır. Döneminde Türkçe Ezan seslendirenlerden biridir.

1940-1950 yılları arasında seksenin üzerinde film müziği bestelemiştir. 1955 yılında felç geçirmiş; 3 Şubat 1961 tarihinde İstanbul'da Haydarpaşa Numune Hastanesi'nde ölmüştür. Merkezefendi Mezarlığı'nda gömülüdür.

Saadettin Kaynak'ın vasiyeti:

Sadettin Kaynak, vasiyetinde sözü geçen Sıraselviler'deki apartmanı Varlık vergisiyle zor duruma düşen bir vatandaştan satın alır ve ölünceye kadar eski sahibinden kira almaz.

Eserlerinden Bazıları

42 ayrı makamda yazdığı 330 kadar eseri bulunmaktadır.

 Aşk Yolunda Bağrı yanık yolcular-Hüzzam
 Bahar bitti güz bitti -nihavend
 Ben Güzele Güzel Demem - Mahur
 Benim Yârim Gelişinden Bellidir - Hicaz
 Bir Rüzgardır Gelir Geçer Sanmıştım - Segâh
 Bir hüzün çöktü yine gönlüme-Hüzzam
 Bu yerler ne füsunkârdır-Hicaz
 Çile Bülbülüm Çile - Muhayyer
 Çözmek elinde değil gönlümü senden kadın-Hicazkâr
 Çıkar yücelerden Haber sorarım-Hüzzam
 Dertliyim Ruhuma Hicranını - Segâh/Nihavent
 Ela Gözlerine Kurban Olduğum -
 Enginde Yavaş Yavaş - Hicaz
 Gönlüm Seher Yeli Gibi- Hüzzam
 Gönlümün İçindedir Gözden Irak Sevgili - Hicaz
 Gönül Nedir Bilene Gönül Veresim Gelir - Nihavend
 İncecikten Bir Kar Yağar - Segâh
 Kara Bulutları Kaldır Aradan - Karcığar
 Leyla Bir Özge Candır - Segâh
 Leylakların Hayali - Hüzzam
 Muhabbet Bağına Girdim Bu Gece - Segah
 Niçin Baktın Bana Öyle - Uşşak
 Tel Tel Taradım Zülfünü - Hicaz
 Yadeller Aldı Beni - Hicaz
 Yanık Ömer - Hüseyni

Kaynakça

Genel;
 3. Osmanlı'dan Cumhuriyet'e Bir Müzik Adamı Hafız Sadettin Kaynak, (Editör: Mehmet Yalçın Yılmaz), İBB Yayınları İstanbul 2012

1895 doğumlular
1961 yılında ölenler
Klasik Türk müziği bestecileri
20. yüzyıl Türk bestecileri
Fantezi müzik
İstanbul doğumlu besteciler
Merkezefendi Mezarlığı'na defnedilenler

Sadettin Kaynak


Mark Rudolph MacGuigan,  (February 17, 1931 – January 12, 1998) was a Canadian academic and politician.

Born in Charlottetown, Prince Edward Island, the son of Mark Rudolph MacGuigan and Agnes Violet Trainor, he was educated at Saint Dunstan's University (B.A.), the University of Toronto (M.A., Ph.D. (Philosophy)), Osgoode Hall Law School (LL.B.), and Columbia University (LL.M., J.S.D.)  He was a professor at Osgoode and the University of Toronto and was dean of law at the University of Windsor.

MacGuigan was elected as a Liberal Party candidate to the House of Commons of Canada in the 1968 general election. He was re-elected in 1972, 1974, 1979, and 1980.

In 1976, he took a turn at provincial politics and ran for the leadership of the Ontario Liberal Party. He lost to Stuart Smith at the leadership convention.

In 1980, he was appointed Secretary of State for External Affairs in the cabinet of Prime Minister Pierre Trudeau. He became Minister of Justice and Attorney General of Canada in 1982.

When Trudeau announced his retirement as Liberal leader and prime minister, MacGuigan ran to succeed him at the 1984 Liberal leadership convention. He placed fifth. He retired from politics following the convention, and became a judge on the federal Court of Appeal.

He died in Oklahoma City of liver cancer in 1998.

Further reading

References

1931 births
1998 deaths
Lawyers in Ontario
Columbia Law School alumni
Canadian legal scholars
University of Toronto alumni
Academic staff of the University of Toronto
Canadian university and college faculty deans
Liberal Party of Canada MPs
Members of the House of Commons of Canada from Ontario
Members of the King's Privy Council for Canada
Politicians from Windsor, Ontario
Politicians from Charlottetown
Liberal Party of Canada leadership candidates
Canadian Secretaries of State for External Affairs
Prince Edward Island candidates for Member of Parliament

Mark MacGuigan


Demircilik, Kahramanmaraş ilinin Elbistan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Tarihi kayıtlarda 16. yüzyıla adreslenen kayıtlar bulunmaktadır.

Coğrafya

Elbistan ovasında yer alan ve şehir merkezine 10 km uzaklıkta bulunan bir mahalledir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Elbistan'ın mahalleleri

Demircilik, Elbistan


Marion Howard Brazier (pseudônimo, Marion Howard; Charlestown, 6 de setembro de 1850 – Westborough, 15 de janeiro de 1935) foi uma jornalista, editora, autora e membro do movimento social em favor das mulheres de Boston. Ela foi a autora de: Perpetrations, a Book of Humor, and Cheer, Philosophy and Comfort.

Brazier trabalhou como editora da coluna sobre sociedade do The Boston Post, 1890–1898; gerenciou as pautas da Patriotic Review, 1898–1900; e também foi colunista deste assunto no The Boston Journal, 1903–11. Ela foi membro de dezesseis organizações e fundadora de seis, incluindo o Professional Women's Club, Bunker Hill, Paul Jones Chapters, as Filhas da Revolução Americana (abreviado do inglês: DAR), Ex-Regents (LAR) e Boston Parliamentary Law Clubs; membro da Authors' Society, Drama League, Charity Club, Cremation Society, Boston Common Society, Boston Political Club e Woman's Charity Club.

Primeiros anos e educação

Marion Howard Brazier nasceu em Charlestown, Massachusetts, em 6 de setembro de 1850. Ela era filha de William Henry e Sarah Jane (Sargent) Brazier. William Henry Brazier era um veterano da Guerra Civil e membro do Grande Exército da República. De acordo com a tradição familiar, o Sr. Brazier era descendente de Sir Henry Brazier, que viveu há muitos anos em Lincolnshire, Inglaterra. O nome de solteira da mãe de Miss Brazier era Sarah Jane Sargent. Ela era filha de David Sargent (o quarto desse nome em linha direta) e sua esposa, Elizabeth I. Fille-brown, e era descendente na nona geração de William Sargent, de Malden, Massachusetts, que veio de Northampton, Inglaterra, em 1638. William é dito ter sido filho de Roger e neto de Hugh Sargent, de Northamptonshire, Inglaterra. Dois dos avós de Brazier por parte de mãe — ou seja, David Sargent e Abraham Rand — foram soldados da Revolução Americana, este último nomeado serviu no exército durante três anos. Sua mãe, Anne Devens, esposa de Thomas Rand, era "provavelmente filha de Philip Devens" e quase relacionada à família à qual o juiz Devens pertencia.

Ela se formou na Bunker Hill Grammar School no final da Guerra Civil. Concluiu sua escolaridade, mas não sua educação, que só veio após contato com o mundo; sua ambição fez com que associasse seus superiores intelectuais a mantê-la sempre atualizada no tempo e nunca olhar para trás.

Outro antepassado patriótico, John Hicks, de Cambridge, Massachusetts, foi morto pelos britânicos na retirada de Lexington, Massachusetts, em 19 de abril de 1775. O HON. Charles Saunders, ex-prefeito de Cambridge, primeiro presidente dos Filhos da Revolução Americana, também é descendente de John Hicks e primo em segundo grau da senhorita Brazier.

Carreira

Escritora

Depois que Brazier ocupou cargos de confiança como contadora e caixa por vários anos, sua saúde ficou tão muito prejudicada, isto é, no qual exigiu uma mudança de cenário e ocupação. Em 1888, em Santa Fé, Novo México, teve uma súbita inspiração para escrever sobre as cenas daquela pitoresca cidade. Assim aconteceu que, na sala onde o general Lew Wallace escrevera Ben-Hur, Brazier escreveu seu primeiro artigo para publicação.

Até 1889, ela trabalhou sob a desvantagem de um profissional sobre assuntos da área física. Enquanto estava na Califórnia, ela forneceu aos jornais locais e da Nova Inglaterra muitos tópicos extremamente variados sobre colunas especiais alegres. Enquanto viajava, atuou como correspondente especial para jornais em quase todas as partes do país. Este negócio ela sistematizou e transformou em sindicato nos anos em que os sindicatos eram muito populares e obteve muito ganho financeiro com seu empreendimento. Naquela época, ela fornecia conteúdo para desenvolver entre 60 a 80 jornais por semana.

Brazier conduziu uma agência de clipping especializada em clippings pessoais sobre pessoas notáveis na sociedade e em notas e relatórios que são relacionados a movimentos a favor das mulheres e das sociedades patrióticas. Ela foi, por muito tempo, responsável pela coluna dos movimentos sociais no periódico Boston Sunday Post, colaboradora regular do Boston Evening Transcript, editora de uma revista da cidade de Nova Iorque e redatora de inúmeros jornais. Além de trabalhar como jornalista, ela também era biógrafa de muitas pessoas notáveis.

Sua escrita foi em grande parte dedicada a questões patrióticas. A Patriotic Review, um exemplo de literatura histórica, foi fundada por Brazier em 1898. Ela era sua editora e administradora, e este periódico teve uma boa circulação antes de entrar em colapso em 1904. Nesse mesmo ano, ela atuou como editora do Boston Journal e foi colaboradora regular do Sunday Herald. e o Globo.

Ativista

Brazier foi membro das seguintes organizações: New England Woman's Press Association; Charity Club; Actors' Church Alliance; Filhas de Veteranos; USWV Auxiliary; Filhas de New Hampshire e de Massachusetts; Corporação da Casa do Clube da Mulher; e na National Society, DAR, na qual fundou dois capítulos — Bunker Hill e Paul Jones. Ela também foi a fundadora do Clube de Direito Parlamentar. Através de seus esforços, o herói naval da Revolução Americana foi homenageado em Massachusetts, e uma escola leva seu nome em East Boston.

Enquanto em Paris em 1888, ela se interessou por tudo relacionado à conexão entre a França e as colônias americanas durante a revolução. Ela fez investigações visando a descoberta do local de descanso de John Paul Jones e, posteriormente, instou fortemente que os Estados Unidos deveriam usar todos os meios para descobrir o túmulo perdido e remover o corpo para um local de descanso nos EUA. Paul Jones Chapter, DAR, 14 de junho de 1898, e através de seus esforços e da cooperação de várias sociedades patrióticas, uma escola pública em Boston recebeu o nome de Paul Jones School, e através deste mesmo capítulo foi colocada uma placa de bronze, o único memorial para o fundador da marinha americana. Ela organizou as dedicatórias, que ocorreram em 15 de abril de 1904. A Brigada Naval de Massachusetts atuou como escolta para Gov. Curtis Guild, que fez o endereço e apresentou o tablet para a prefeitura.

O Bunker Hill Cbapter, DAR foi organizado em terreno histórico em Charlestown, em 17 de junho de 1896, com trinta e oito membros fundadores. Seu fundador e primeiro regente foi Brazier, descendente de John Hicks, o primeiro soldado a ser morto na Ponte Concord. Através dos esforços de Brazier, contribuiu com muitas litografias emolduradas representando a bandeira americana com datas mostrando o tempo de admissão dos estados nas escolas públicas de Boston.

Vida pessoal e morte
Brazier estava morando no Trinity Court, em Boston, antes de se mudar para Westboro, Massachusetts, onde morou por um ano antes de sua morte, em 15 de janeiro de 1935. Um irmão, Frederick W. Brazier de Forest Hills, Long Island, Nova York, sobreviveu a ela.

Obras publicadas

 Fred's hard fight, 1873
 Stage and screen., 1920
 Perpetrations wise and otherwise, 1925
 The Professional Women's Club, 1907-1927, 1927
 John Paul Jones, founder of the American Navy., 1929

Bibliografia

Ligações externas

 Obras de ou sobre Marion Howard Brazier no Internet Archive (em inglês)

Escritoras dos Estados Unidos
Jornalistas dos Estados Unidos
Mortos em 1935
Nascidos em 1850
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Marion Howard Brazier


Athanásios Diákos, en , est un village  du dème de Delphes, dans le district régional de Phocide, en Grèce-Centrale.

Selon le recensement de 2011, la population du village s'élève à .

La localité était appelée Áno Mousounítsa avant 1958, date à laquelle elle fut renommée en l'honneur du héros de la guerre d'indépendance grecque Athanásios Diákos.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Grèce-Centrale
Phocide

Athanásios Diákos (Phocide)


La Medalla de Oro de la provincia de Segovia es una condecoración española que concede la Exma. Diputación Provincial de Segovia a personalidades o instituciones cuyo trabajo aporte beneficio a la investigación, difusión y protección de la historia y cultura de la provincia de Segovia, o bien otros símbolos que identifiquen de alguna manera a sus habitantes.

La primera medalla fue concedida en el año 1939, habiéndose repetido en 19 ocasiones, la última de ellas en el año 1991 a Juan de Borbón y Battenberg, conde de Barcelona y padre de Juan Carlos I de España, rey emérito de España, quien fuera segoviano de nacimiento.

Historia

La primera medalla fue concedida por el acuerdo en pleno del 17 de mayo de 1939 a Francisco Franco, y le fue entregada en mano con motivo de la visita del caudillo a la ciudad el 9 de febrero de 1946.

Tras ello se sucedieron los acuerdos de concesión, siendo condecoradas 16 personalidades. Además, se le otorgó la medalla a la Virgen de la Fuencisla, patrona de la ciudad, y a la Virgen del Henar, patrona de la Comunidad de Villa y Tierra de Cuéllar con motivo de su coronación canónica, siendo las dos únicas imágenes marianas en obtener esta distinción. Finalmente, la Academia de Artillería de Segovia es la única institución en la lista de condecorados.

En el año 2009 la agrupación local de Izquierda Unida inició los trámites para que le fuera retirada esta condecoración al dictador Francisco Franco Bahamonde, que le fue concedida por su condición de jefe del Estado español, con carácter excepcional para celebrar las fiestas del año de la Victoria, como forjador de la victoria que se celebra y como acto protocolario testimonial y graciable y sin sujeción a las formalidades exigidas en el reglamento. La agrupación de Izquierda Unida argumentó que era "inaceptable que una vez recuperadas, hace ya tanto tiempo, las libertades democráticas en nuestro país y máxime después de haber sido aprobada la Ley de Memoria Histórica por nuestro Parlamento, se mantenga vigente este acuerdo que supone una ignominia para la ciudad y mucho más teniendo un gobierno municipal socialista con mayoría absoluta".

La propuesta de su retirada fue aprobada en el pleno celebrado el 29 de marzo del mismo año, y reclamada la medalla a sus herederos o a la Fundación Francisco Franco.

Medalla

La medalla física es una pieza de orfebrería bañada en oro, que contiene en su centro el escudo de la provincia de Segovia, que es a su vez el mismo que representa a la Exma. Diputación Provincial, que custodia las armas de los cinco partidos judiciales en los que se divide la provincia: el de Cuéllar, el de Riaza,  el de Santa María la Real de Nieva, el de Segovia y el de Sepúlveda.

La pieza cuelga de un cordón doble de color oro y carmesí trenzado.

Listado de condecorados

Referencias

Bibliografía

 ARRIBAS, Miguel María (O. CARM): La Virgen del Henar y su santuario. En Estudios Segovianos, Segovia, 1973, Tomo XXV, n.º 74-75, pp. 371-444.

Medalla de Oro de la provincia de Segovia


Mahadevi Verma (26 March 1907 – 11 September 1987) was an Indian Hindi-language poet, essayist, sketch story writer and an eminent personality of Hindi literature. She is considered one of the four major pillars of the Chhayawadi era in Hindi literature. She has been also addressed as the Modern Meera. Poet Nirala had once called her "Saraswati in the vast temple of Hindi Literature".  Varma had witnessed India both before and after independence. She was one of those poets who worked for the wider society of India. Not only her poetry but also her social upliftment work and welfare development among women were also depicted deeply in her writings. These largely influenced not only the readers but also the critics, especially through her novel Deepshikha.

She developed a soft vocabulary in the Hindi poetry of Khadi Boli, which before her was considered possible only in Braj bhasha. For this, she chose the soft words of Sanskrit and Bangla and adapted them to Hindi. She was well-versed in music. The beauty of her songs lies in the tone that captures the euphemistic style of sharp expressions. She started her career with teaching. She was the Principal of Prayag Mahila Vidyapeeth. She was married, but she chose to live an ascetic life. She was also a skilled painter and creative translator. She had the distinction of receiving all the important awards in Hindi literature. As the most popular female litterateur of the last century, she remained revered throughout her life. The year 2007 was celebrated as her birth centenary. Later, Google also celebrated the day through its Google Doodle.

Life and education

Early life
Varma was born on 26 March 1907 in a Hindu Chitraguptavanshi Kayastha family of Farrukhabad, Uttar Pradesh, India. Her father Govind Prasad Varma was a professor in a college in Bhagalpur. Her mother's name was Hem Rani Devi. Her mother was a  religious, passionate and vegetarian woman with a keen interest in music.  Her mother would recite for many hours of Ramayana, Gita and Vinay Patrika. On the contrary, her father was a scholar, music lover, atheist, hunting enthusiast and cheerful person. Sumitranandan Pant and Suryakant Tripathi Nirala were close friends of Mahadevi Varma. It is said that for 40 years Varma kept tying Rakhis to Nirala.

Education
Varma was originally admitted to a Convent school, but upon protests and an unwilling attitude, she was admissioned to Crosthwaite Girls College at Allahabad. According to Varma, she learned the strength of unity while staying in the hostel at Crosthwaite. Here students of different religions lived together. Varma started to write poems secretly; but upon discovery of her hidden stash of poems by her roommate and senior Subhadra Kumari Chauhan (known in the school for writing poems), her hidden talent was exposed.

She and Subhadra also used to send poems to publications such as weekly magazines and managed to get some of their poems published. Both the budding poets also attended poetry seminars, where they met eminent Hindi poets, and read out their poems to the audience. This partnership continued till Subhrada graduated from Crosthwaite.

In her childhood biography Mere Bachpan Ke Din (My Childhood Days), Varma has written that she was very fortunate to be born into a liberal family at a time when a girl child was considered a burden upon the family. Her grandfather reportedly had the ambition of making her a scholar; although he insisted that she comply with tradition and marry at the age of nine. Her mother was fluent both in Sanskrit and Hindi, and was a very religious pious lady. Mahadevi credits her mother for inspiring her to write poems and to take an interest in literature.

Following her graduation in 1929, Mahadevi refused to go and live with her husband Swarup Narain Varma because they were incompatible. She found his hunting and meat-eating offensive. Since she had been married as a child, she was to go and live with her husband only after completing her education, as was the custom, but when she finished her BA, she refused to live with him. Her remorseful father offered to convert along with her if she wanted to divorce and remarry (as Hindus could not legally divorce at the time) but she refused, saying she wanted to remain single. She even unsuccessfully tried to convince her husband to remarry. Later, she was reported to have considered becoming a Buddhist nun but eventually chose not to, although she studied Buddhist Pali and Prakrit texts as part of her master's degree.

Professional career

Literary
Nihar (IPA: Nīhār) was her debut collection of poems. In 1930, Nihar, in 1932, Rashmi, in 1933, Neerja were composed by her. In 1935, her collection of poems called Sandhyageet was published. In 1939, four poetic collections were published with their artworks under the title Yama. Apart from these, she had written 18 novels and short stories in which Mera Parivar (My Family), Smriti ki Rekhaye (Lines of Memory), Patha ke Sathi (Path's Companions), Srinkhala ke Kariye (Series of Links) and Atit ke Chalachrit (Past Movies) are prominent. She is also considered the pioneer of feminism in India.

Women's advocacy

Varma's career had always revolved around writing, editing and teaching. She contributed significantly to the development of Prayag Mahila Vidyapeeth in Allahabad . This kind of responsibility was considered a revolutionary step in the field of women's education during that time. She also had been its Principal. In 1923, she took over the women's leading magazine Chand. In the year 1955, Varma established the Literary Parliament in Allahabad and with the help of Ilachandra Joshi and took up the editorship of its publication. She laid the foundation for women's poets' conferences in India. Mahadevi was greatly influenced by Buddhism. Under the influence of Mahatma Gandhi, she took up public service and worked in Jhansi alongside the Indian freedom struggle. In 1937, Mahadevi Varma built a house in a village called Umagarh, Ramgarh, Uttarakhand, 25  km from Nainital. She named it Meera Temple. She started working for the village people and their education till she stayed there. She did a lot of work, especially for women's education and their economic self-sufficiency. Today, this bungalow is known as Mahadevi Sahitya Museum. In the series of attempts, she was able to raise the courage and determination for the liberation and development of women. The way she has condemned social stereotypes made her to be known as a woman liberationist. She had also been called a social reformer due to the development work and public service towards women and their education. Throughout her creations, there are no visions of pain or anguish anywhere, but the indomitable creative fury reflected in the society's indomitable desire for change and an innate attachment towards development.

In Hindu Stree Ka Patnitva (The Wifehood of Hindu Women) marriage is compared to slavery. Not being affiliated with any political or financial authority, she writes, women are assigned to lives of being wives and mothers. Her feminism is often overshadowed by her poetic persona. Through poems like Cha, she explored themes and ideas of female sexuality, while her short stories such as Biblia, discuss the subject of experiences of women's physical and mental abuse.

She spent most of her life in Allahabad (Prayagraj) of Uttar Pradesh. She died in Allahabad on 11 September 1987.

Works
Varma was a poet as well as a distinguished prose writer. Her creations are as follows.

Poetry

 Nihar (1930)
 Rashmi (1932)
 Neerja (1933)
 Sandhyageet (1935)
 Pratham Ayam (1949)
 Saptaparna (1959)
 Deepshikha (1942)
 Agni Rekha (1988)

Several other poetic collections of Mahadevi Varma are also published, in which selected songs from the above compositions have been compiled.

Prose
List of selected prose works includes

 Ateet Ke Chalchitr (1961)
 Smriti ki Rekhaye (1943)
 Patha ke Sathi (1956)
 Mera Parivar (1972)
 Sansmaran (1943)
 Sambhasan (1949)
 Shrinkhala ki Kadiyan (1942)
 Vivechamanak Gadya (1972)
 Skandha (1956)
 Himalaya (1973)

Others
Two compilations of children's poems of Mahadevi Varma are
 Thakurji Bhole Hai
 Aaj Kharidenge hum Jwala

Critical analysis
A section of critics is those who believe that the poetry of Mahadevi is very personal. Her agony, anguish, and compassion, are artificial.

Moral critics like Ramchandra Shukla have put a question mark on the truth of her anguish and feelings. He quotes  On the other hand Hazari Prasad Dwivedi consider her poetry to be a collective criterion. Poetic works like Deep from (Nihar), Madhur Madhur Mere Deepak Jal from (Neerja) and Mome Sa Tan Gal Hai, concludes that these poems not only explain Mahadevi's self-centeredness but also to be considered a representative form of general posture and texture of her poems. Satyaprakash Mishra says about her philosophy of metaphysics related to cinematography -

American novelist David Rubin has said the following about her works

Prabhakar Shrotriya believes that those who consider her a poetess of anguish and despair do not know how much fire there is in that suffering which exposes the truth of life. He says:  Varma's poetic world indeed comes under the shadow of Chhayavaad (shadows), but to see her poetry completely unconnected to her era, one would be doing injustice to her. Mahadevi was also a conscious writer. During the Bengal famine in 1973, she published a poetry collection and also wrote a poem called "Banga Bhu Shanth Vandana" related to Bengal. Similarly, in response to the invasion of China, she had edited a collection of poems called Himalaya.

Honours and awards

 1956: Padma Bhushan
1979: Sahitya Akademi Fellowship
1982: Jnanpith Award for her poetry collection Yama.
1988: Padma Vibhushan

Besides these, in 1979, the famous Indian filmmaker Mrinal Sen produced a Bengali film on her memoir Woh Chini Bhai titled Neel Akasher Neechey. On 14 September 1991, the Postal Department of the Government of India, issued a doubles stamp of 2 along with Jaishankar Prasad, in her honour.

Literary contributions

The emergence of Mahadevi Varma in literature happened at a time when the shape of Khadi Boli was being refined. She introduced Braj bhasha softness to Hindi poetry. She gave us a repository of songs with a heartfelt acceptance of Indian philosophy. In this way, she did important work in the three fields of language, literature and philosophy which later influenced an entire generation. She created a unique rhythm and simplicity in the composition and language of her songs, as well as the natural use of symbols and images that draw a picture in the mind of the reader. Her contribution to the prosperity of Chhayavadi poetry is very important. While Jaishankar Prasad gave naturalization to the Chhayavadi poetry, Suryakant Tripathi Nirala embodied the liberation in it and Sumitranandan Pant brought the art of delicateness, but Varma embodied life to the Chhayavadi poetry. The most prominent feature of her poetry is emotionalism and intensity of feeling. A such lively and tangible manifestation of the subtlest subtle expressions of the heart makes 'Varma' among the best Chhayavadi poets. She is remembered with respect for her speeches in Hindi. Her speeches were full of compassion for the common man and firm in the truth. At the 3rd World Hindi Conference, 1983, Delhi, she was the chief guest of the closing ceremony.

Apart from the original creations, she was also a creative translator with works like her translation ' Saptaparna ' (1980). With the help of her cultural consciousness, she has presented 39 selected important pieces of Hindi poetry in her work by establishing the identity of Vedas, Ramayana, Theragatha and the works of Ashwaghosh, Kalidas, Bhavabhuti and Jayadeva. In the beginning, in the 61-page ' Apna Baat ', she gives thorough research with this invaluable heritage of Indian wisdom and literature, which enriches the overall thinking and fine writing of Hindi, not just limited female writing.

See also
Chhayavaad
Jaishankar Prasad
Suryakant Tripathi 'Nirala'
Sumitranandan Pant

References

Citations

Sources

Notes

Further reading

External links
Mahadevi Verma Jivan Parichay (Hindi Jivan Parichay)

Mahadevi Verma at Kavita Kosh (Hindi)
 Mahadevi Verma at Anubhuti
Mahadevi Verma | Kavishala Sootradhar

1907 births
1987 deaths
Hindi-language poets
Hindi-language writers
Indian women poets
Indian women educational theorists
People from Farrukhabad
Writers from Prayagraj
University of Allahabad alumni
Recipients of the Padma Vibhushan in literature & education
Recipients of the Padma Bhushan in literature & education
Recipients of the Sahitya Akademi Fellowship
Recipients of the Jnanpith Award
Poets from Uttar Pradesh
Women writers from Uttar Pradesh
20th-century Indian poets
20th-century Indian women writers
20th-century Indian educational theorists
Novelists from Uttar Pradesh
Indian women novelists
20th-century Indian novelists
Indian women short story writers
20th-century Indian short story writers
Women educators from Uttar Pradesh
Educators from Uttar Pradesh
Women school principals and headteachers
20th-century Indian educators
20th-century Indian women educators

Mahadevi Varma


{{Filmski umjetnik
|ime             = JR Reed
|slika           = JR Reed.jpg|mini|JR Reed
|opis slike      = Reed u 2006.
|rodno ime       = Jason Reed
|pseudonim       = Jason Reed
|rođenje         = 13. prosinca, 1967.
|mjesto rođenja  =  Corvallis, Oregon, SAD
|smrt            =
|mjesto smrti    =
|godine rada     =
|web             = http://www.tenaciousd.com
|supruga         =
|suprug          =
|važnije uloge   =
|važniji filmovi =
|oscar           =
|emmy            =
|tony            =
|zlatni globus   =
|bafta           =
|cesar           =
|goya            =
|afi             =
|olivier         =
|saturn          =
|ostale_nagrade  =
}}Jason "JR" Reed''' (Corvallis, 13. prosinca, 1967.), američki je glumac.

Vanjske poveznice
 JR Reed na IMDB-u

Američki filmski umjetnici

JR Reed


An Andropogon lehmannii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pilg.. An Andropogon lehmannii in nahilalakip ha genus nga Andropogon, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Andropogon

Andropogon lehmannii


Onthophagus matsuii é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por Ochi & Kon em 2006.

Referências

Ligações externas

matsuii
Coleópteros descritos em 2006

Onthophagus matsuii


Sopela Women's Team (UCI holdkode: SWT) er et professionelt cykelhold, baseret i Spanien, der konkurrerer i elite cykelløb i landevejscykling og banecykling. Holdet konkurrer f.eks. i UCI Women's Road World Cup.

Holdet i 2019

Referencer

Cykelhold for kvinder
Cykelhold fra Spanien

Sopela Women's Team


Syzygium samarangense is a species of flowering plant in the family Myrtaceae, native to an area that includes the Greater Sunda Islands, Malay Peninsula, and the Andaman and Nicobar Islands, but introduced in prehistoric times to a wider area and now widely cultivated in the tropics. Common names in English include wax apple, Java apple, Semarang rose-apple, and wax jambu.

Description
Syzygium samarangense is a tropical tree growing to  tall, with evergreen leaves  long and  broad. The leaves are elliptical, but rounded at the base; they are aromatic when crushed. The trunk is relatively short, with a wide  yet open  crown starting low on the tree. The bark is pinkish-gray in color, and flakes readily.

The flowers are white to yellowish-white,  diameter, with four petals and numerous stamens. They form in panicles of between three and 30 near branch tips. The resulting fruit is a bell-shaped, edible berry, with colors ranging from white, pale green, or green to red, purple, or crimson, to deep purple or even black. The fruit grows  long in wild plants, and has four fleshy calyx lobes at the tip. The skin is thin, and the flesh is white and spongy. Each berry holds one or two rounded seeds not larger than . The flowers and resulting fruit are not limited to the axils of the leaves, and can appear on nearly any point on the surface of the trunk and branches. When mature, the tree is considered a heavy bearer, yielding up to 700 fruits in a crop.

When ripe, the fruit puff outwards, with a slight concavity in the middle of the underside of the "bell".  Healthy wax apples have a light sheen to them.  Despite its name, a ripe wax apple only resembles an apple on the outside in color. It does not taste like an apple, and it has neither the fragrance nor the density of an apple.  Its flavor is similar to a snow pear, and the liquid-to-flesh ratio of the wax apple is comparable to a watermelon. Unlike either apple or watermelon, the wax apple's flesh has a very loose weave.  The very middle holds a seed situated in a sort of cotton candy-like mesh. This mesh is edible, but flavorless. The color of its juice depends on the cultivar; it may be purple to entirely colorless.

Composition

Nutrition

Uses

Culinary
Several cultivars with larger fruit have been selected. In general, the paler or darker the color, the sweeter it is.

In Southeast Asia, the black ones are nicknamed "Black Pearl" or "Black Diamond", while the very pale greenish-white ones, called "Pearl", are among the highest-priced ones in fruit markets. The fruit is often served uncut, but with the core removed, to preserve the unique bell-shaped presentation.

In the Indian Ocean islands cuisine, the fruit is frequently used in salads, as well as in lightly sautéed dishes. It is mainly eaten as a fruit and also used to make pickles (chambakka achar).

In the Philippines, its local name is macopa or makopa (its ancient name before colonialism, is dambo). Because of their similarity in appearance, it is often confused with tambis (Syzygium aqueum), although the latter is more commonly cultivated.

Gallery

References

samarangense
Flora of tropical Asia
Flora of Vanuatu
Tropical fruit
Plants described in 1827

Syzygium samarangense


İskelet kası, üç kas dokusu türünden biri. Çizgili kasın bir türü olan iskelet kasları, somatik sinir sistemi tarafından uyarılır. Böylece isteğe bağlı hareketi sağlar. Çoğu iskelet kası, kemiklere kolajen demetlerinden oluşan tendonlarla bağlanır.

Kas hücresi "sarkolemma" adı verilen hücre zarı ile çevrilidir. Her kas hücresi ayrıca endomisyum denen bağ doku ile sarılıdır. Lif demetleri (kas demetleri) bir araya gelerek lif demetlerini (fasciculus) oluştururlar. Bu demetleri saran bağ doku perimisyumdur. Lif demetlerinin bir araya gelmesiyle de iskelet kası oluşur. Bunu epimisyum adı verilen bağ doku sarar. Ayrıca bunun da üzerinde tüm vücut kaslarını saran fasya adı verilen bir bağ doku vardır.

Kas hücrelerinde sarkoplazma vardır. Bu sarkoplazma içerisinde asılı halde bulunan yüzlerce miyofibril vardır. Miyofibriller protein yapısındaki ince ve kalın miyofilamentlerden oluşmuştur. Bunlardan ince olanı ağırlıklı olarak aktin olmak üzere troponin ve tropomiyozin moleküllerinden, kalın olan ise miyozin moleküllerinden oluşmuştur. Bu nedenle ince ve kalın filamentler sırasıyla aktin ve miyozin filamentleri olarak da tanımlanırlar. Miyozin filamentleri orta bölgeleri dışında, çapraz köprüler içerirler. Çapraz köprülerin başlarında miyozin ATPaz enzimi yer alır. Bu enzim ATP'yi parçalayarak ADP+P+enerji oluşturur.

Kas sistemi
Hücreler

İskelet kası


Inés de Borgoña puede hacer referencia a:

Inés de Borgoña (ca. 990/995-1068), noble francesa, duquesa consorte de Aquitania, y condesa consorte de Poitiers, y condesa consorte de Anjou.

Inés de Francia, duquesa de Borgoña  (1260-1327), la menor de las hijas de San Luis de Francia y de Margarita de Provenza.

Inés de Borgoña (1407-1476), casada con Carlos I de Borbón (1401-1456).

Inés de Borgoña


Raha er en kortfilm fra 1991 instrueret af Farrokh Majidi efter manuskript af Farrokh Majidi, Moddabber Kyan.

Handling
Den iranske kvinde Raha tvinges til at opgive sit arbejde som skuespiller og flygter fra sit fædreland efter den islamiske magtovertagelse i landet. Under flugten skilles hun fra sin mand og datter, som tilbageholdes i Iran. RAHA er en film om at bryde grænser og om kampen for frihed.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1991

Raha


An Gongora herrenhusana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rudolph Jenny. An Gongora herrenhusana in nahilalakip ha genus nga Gongora, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gongora

Gongora herrenhusana


මිනි යනු දැනට බී එම් ඩබ්ලිව් සතු කුඩා කුඩා වාහන තැනීම සඳහා විශේෂිත වූ වෙළඳ නාමයකි. ඉහත නම සහිත මුල් කාරය BMC විසින් හඳුන්වා දුන් අතර පසුව එය ස්වාධීන සමාගමක් බවට පත් විය.

ආරම්භය

1954 දී ඔස්ටින් මෝටර්ස් සහ මොරිස් බ්‍රිතාන්‍ය මෝටර් සමාගම (බීඑම්සී) පිහිටුවීම සඳහා එකතු වූ අතර නව සභාපති සහ ප්‍රධාන විධායක නිලධාරී ලෙස ශ්‍රීමත් ලෙනාඩ් ලෝඩ් පත් කරන ලදී. එම වසරේම සූවස් තෙල් අර්බුදයෙන් පසු බටහිර වාහන කර්මාන්තයට දැඩි බලපෑම් එල්ල විය. මේ හේතුවෙන් නව බීඑම්සී ප්‍රධාන විධායක නිලධාරියා විසින් ග්‍රීක ජාතික නිර්මාණකරුවෙකු වූ ඇලෙක් ඉසිගොනිස්ට සංයුක්ත අරපිරිමැසුම්දායී කාර් රථයක් සැලසුම් කිරීම සඳහා පැවරීය.

1959 දී නව මෝටර් රථය එළිදැක්වූ විට එය ලෝකයේ අවධානයට ලක් වූයේ එය සංයුක්ත අවකාශයේ අසාමාන්‍ය ලක්‍ෂණ රාශියක් එකතු කරමිනි. එන්ජින් ධාරිතාව 848 සීසී අඩු කළ අතර මෙම එන්ජිම 34 බීඑච්පී බලයක් සහ පැයට කිලෝමීටර් 116 ක උපරිම වේගයක් නිපදවීය. නව මෝටර් රථය "ඔස්ටින් සෙවන්" (පසුව "ඔස්ටින් මිනි") සහ "මොරිස් මිනි මයිනර්" යනුවෙන් නම් දෙකකින් එළියට ආවේය. මෙම කාර් රථය මෝටර් රථ කර්මාන්තය මෙතෙක් දැක ඇති කාර්‍යක්‍ෂම කාර් එකක් ලෙස සැලකේ.

මාර්ගයේ රැඳවීමේදී සහ හැසිරවීමේදී කාරයේ විශිෂ්ඨභාවය හේතුවෙන් රැලි තරඟ වලදී විශිෂ්ට දස්කම් දැක්වීමට හැකියාව ලැබුණි (මොන්ටේ-කාලෝ රැලිය (1964), RAC රැලිය සහ ඔස්ට්‍රියානු ඇල්පයින් රැලි). ජෝන් කූපර් ඔස්ටින් මිනි කාර් "කූපර් එස්" නමින් ඉහළ එන්ජින් ධාරිතාවයකින් (1275 සීසී) හා ඉහළ ක්‍රියාකාරීත්වයකින් යුතුව සැකසීය.

1968 දී සමාගම නැවත ලේලන්ඩ් සමඟ ඒකාබද්ධ වන තුරු පැවති අධික ඉල්ලුම හේතුවෙන් මෙම මෝටර් රථය බීඑම්සී විසින් විශාල වශයෙන් නිෂ්පාදනය කරන ලදී.

බ්‍රිතාන්‍ය ලේලන්ඩ් සහ රෝවර් යුගය (1968-2000)

මිනි මාර්ක් III (1969–1976)

1968 දී ලේලන්ඩ් විසින් බීඑම්සී අත්පත් කර ගෙන "බ්‍රිතාන්‍ය ලේලන්ඩ්" පිහිටුවන ලදී. ඉන්පසු මිනි බ්‍රිතාන්‍ය ලේලන්ඩ් යටතේ ස්වාධීන සමාගමක් බවට පත් කරන ලදී. නව මිනි සමාගම මිනි නිෂ්පාදනය අඛණ්ඩව සිදු කළ අතර 1969 දී සමාගම විසින් "මිනි මාර්ක් III" නමින් යාවත්කාලීන කරන ලද මෝටර් රථය හඳුන්වා දෙන ලදී.

මාක් III මිනි හි ප්‍රමාණවත් වෙනස්කම් සහිතව නවීකරණය කරන ලද ශරීර ආවරණයක් තිබුණි. වඩාත් පැහැදිලිව පෙනෙන වෙනස්කම් නම් සැඟවුනු ඉඟි සහිත විශාල දොරවල් ය. සමහර ඕස්ට්‍රේලියානු නිෂ්පාදක මාර්ක් අයි මිනිස් 1965 දී මෙම විශේෂාංගය අනුගමනය කළද පාරිභෝගික ඉල්ලුම නිසා ස්ලයිඩින් ජනේල වෙනුවට එතීෙම් කවුළු සවි කිරීමට සිදු විය.

1970 දශකයේ අග භාගයේදී, ඉනෝසෙන්ටි විසින් මිනි මත පදනම් වූ බර්ටෝන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද හැච්බැක්, ඉනොසෙන්ටි 90 සහ 120 හඳුන්වා දුන්නේය.

මිනි මාර්ක් IV

1976 දී මිනී මාර්ක් IV හඳුන්වා දෙන ලදී, නමුත් මේ කාලය වන විට බ්‍රිතාන්‍ය ලේලන්ඩ් සමාගම නවතම කුඩා මෝටර් රථයක් නිෂ්පාදනය කරමින් සිටි අතර එය මිනි වෙනුවට ආදේශ කරනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු විය.

එහි ඉදිරිපස රබර් සවි කරන ලද තනි රාමු සවි කර ඇති උප රාමුවක් සහ පසුපස රාමුවේ විශාල බුෂිං කිහිපයක් හඳුන්වා දී තිබූ අතර ඒ සියල්ලේම අරමුණ වූයේ කාරයේ යාන්ත්‍රික ශෝධනය වැඩි දියුණු කිරීම සහ ශබ්ද මට්ටම අඩු කිරීමයි. විශාල පාද පෙඩල් මෙන් දර්ශක සහ වයිපර් සඳහා ද්විත්ව තීරු කූරු හඳුන්වා දෙන ලදී. 1977 සිට පසුපස ලාම්පු කට්ටලයට ආපසු හැරවීමේ විදුලි පහන් ඇතුළත් විය.

1980 දී "ඔස්ටින් මිනි මෙට්‍රෝ" ආරම්භ කිරීමත් සමඟ මිනීගේ හදිසි අභාවය පිළිබඳ වාර්තා නැවත මතු විය. මෙම නව මෝටර් රථය පූර්වගාමියා මෙන් නොවීය. කුඩා කාර් මිලදී ගන්නන්ට දැන් සාමාන්‍යයෙන් හැච්බැක් එකක් සහිත නවීන හා ප්‍රායෝගික මෝස්තර අවශ්‍යයි. මෙට්‍රෝව සාරය වශයෙන් ගත් කල, මිනි කාර්මික යන්ත්‍ර විශාල හැච්බැක් බෝඩියක් තුළට නැවත ඇසුරුම් කරන ලදී.

මෙට්‍රෝ ආරම්භ කිරීමෙන් පසු මිනි නිෂ්පාදනය නොකඩවා නිෂ්පාදනය කෙරුණද, බ්‍රිතාන්‍ය ලේලන්ඩ් සහ එහි අනුප්‍රාප්තිකයා වූ රෝවර් සමූහය නව මෙට්‍රෝව කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීම නිසා නිෂ්පාදන පරිමාව අඩු විය. 1982 දී බ්‍රිතාන්‍ය ලේලන්ඩ් මිනි 56,297 ක් සහ මෙට්‍රෝ 175,000 කට වඩා සාදන ලදී.

1984 දී එම්ජී, රෝවර් සමූහය යටතේ "එම්ජී මෙට්‍රෝ 6 ආර් 4" නමින් මිනි මෙට්‍රෝ හි ඕෆ් රෝඩ් අනුවාදයක් නිෂ්පාදනය කළේය. ඕෆ්‍රෝඩ් රේසිං ඉසව් වලදී මුල් මිනි තරම්ම එය සාර්ථක විය. 1985-86 RAC රැලි ඉසව් වලදී එය හොඳම රැලි කාර් එකක් බව ඔප්පු විය. නමුත් මේ සියල්ල මිනි කෙරෙහි උනන්දුවක් දක්වන අයගේ අවධානය ඉවත් කළේ නැත.

ඔවුන්ගේ පොදු පවර් ට්‍රේන් පැකේජය නිසා, 1980 දශකයේ මුල් භාගයේදී, ඒ-ප්ලස් එන්ජිම, ඉදිරිපස තැටි තිරිංග සහිත අඟල් 12 අඟල් රෝද, වැඩි දියුණු කළ ශබ්ද ආරක්‍ෂාව සහ නිහie, ශක්තිමත් සම්ප්‍රේෂණ වැනි මෙට්‍රෝ සමඟ බෙදා ගත් බොහෝ යාන්ත්‍රික වැඩි දියුණු කිරීම් මිනි වෙත ලැබුණි. මෙය මිනි නවීකරණය කළා පමණක් නොව, එහි ප්‍රධාන අනු කොටස් බොහෝමයක් දැන් මෙට්‍රෝ සමඟ බෙදාගෙන ඇති හෙයින්, අලෙවි ප්‍රමාණය පහත වැටුණද නිෂ්පාදනය කිරීම ඉතා ලාභදායී විය.

මිනීගේ 25 වන සංවත්සරය 1984 දී යෙදී තිබුණු අතර බ්‍රිතාන්‍ය ලේලන්ඩ් විසින් 'මිනි 25' සීමිත සංස්කරණ මාදිලියක් නිෂ්පාදනය කරන ලදී. මෙම යුගයේ දී මිනි ද විස්මිත මෝටර් රථයක් ලෙස ඇගයීමට ලක් වූ අතර ලන්ඩනයේ සීමිත සංස්කරණ මාදිලි එකතුව වඩාත් උසස් හා සුඛෝපභෝගී වූ අතර ලන්ඩනයේ ධනවත් හෝ විලාසිතාමය කොටස් වලින් නම් කරන ලදී. මෙම අලෙවිකරණ උපාය මාර්ග ඉතා සාර්‍ථක විය; කුඩා නිෂ්පාදනය ඇත්තෙන්ම 1980 ගණන්වල මැද භාගය වන විට 1985 දී 34,974 සිට 1985 දී 35,280 දක්වා සහ 1986 දී 39,800 දක්වා සුළු වර්ධනයක් පෙන්නුම් කළේය. 1990 වන විට ඉතා ජනප්‍රිය කූපර් මාදිලිය නැවත හඳුන්වා දීමත් සමඟ කුඩා නිෂ්පාදනය 40,000 ඉක්මවා ගියේය.

1988 දී ඔස්ටින් රෝවර් විසින් මිනි නිෂ්පාදනය කළ හැකි තාක් කල් එහි නිෂ්පාදනය කර තබා ගැනීමට තීරණය කළ අතර 1991 වන විට එය අත්හිටුවනු ඇති බවට වූ වාර්තා වලට තිත තැබූ අතර ඒ වන විට මුල් මෙට්‍රෝව ප්‍රතිස්ථාපනය කරන බව ප්‍රකාශ කෙරිණි.

මිනි මාර්ක්  V (1984-1990)

1984 දී නව මිනි එළිදැක්වූ අතර මෙම නව පරම්පරාවේ සියලුම කාර් වල අඟල් 8.4 (මි.මී. 210) තිරිංග තැටි සහ ප්ලාස්ටික් රෝද ආරුක්කු (මිනි විශේෂ ආරුක්කු) තිබුනද එම මාර්ක් IV ශරීරයේ කවච හැඩය එලෙසම පැවතුනි.

මුල් කාරයේ අභාවයෙන් වසර 20 කට පසු 1990 දී මිනි කූපර් අනුවාදය නැවත ආරම්භ කරන ලදී. නැවත වරක් එහි මුල් මිනි කූපර් වල මෙන්ම අනෙකුත් බොහෝ බීඑම්සී සහ බ්‍රිතාන්‍ය ලේලන්ඩ් මාදිලිවල ද ඇතුළත් දිගු කාලීනව ක්‍රියාත්මක වන 1275 සීසී එන්ජිම ද ඇතුළත් විය.

මිනි මාර්ක් VI (1990-1996)

නව කේ-ශ්‍රේණියේ එන්ජිම ගැනීම සඳහා 1990 දී විශාල මෙට්‍රෝව ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමත් සමඟ, සම්ප්‍රේෂණ-සම්ප්-පිරිසැලසුම සහිත සම්භාව්‍ය ඒ-සීරීස් එන්ජිමේ එකම ලබන්නා බවට මිනි මාර්ක් VI පත්විය. එන්ජිම සවිකිරීමේ ස්ථාන 1275-සීසී බල ඒකක ලබා ගැනීම සඳහා ඉදිරියට ගෙන යන ලද අතර, පසුව එස්.යූ.කාබ් හි තිරස් ඉන්ටෙග්‍රල් ෆ්ලෝට් අනුවාදය සහ 1991 දී එළියට පැමිණි ඒකපුද්ගලික ඉන්ධන මඟින් නිපදවන ලද කාරයද ඇතුළත් විය. 998-සීසී බල ඒකක අත්හිටුවන ලදි. 1992 සිට අභ්‍යන්තර බොනට් නිකුතුවක් සවි කරන ලදී. මාර්ක් VII එය ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමත් සමඟ නිෂ්පාදනය 1996 අගෝස්තු මාසයේදී අවසන් විය.

මිනි මාර්ක් VII (1996-2000)

සදාකාලික මිනි මෝටර් රථයේ අවසාන සංස්කරණය මෙය වේ. නව විශේෂාංග අතර ඉදිරිපස සවි කළ රේඩියේටරයකින් නිවුන් පොයින්ට් ඉන්ජෙක්ටරයක් කිරීම, මුල් රාක්කය වෙනුවට පූර්ණ පළල උපකරණ පුවරුව සහ අභ්‍යන්තර බොනට් මුදා හැරීම ඇතුළත් වේ. රියදුරුගේ පැත්තේ එයාර් බෑග් හඳුන්වා දීම. මූලික මිනි එක 1.3i වූ අතර, අනෙක් මාදිලිය මිනි කූපර් ය. 2000 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී නිෂ්පාදනය අවසන් වීම වසර 41 කට පසු මුල් මිනි නිෂ්පාදනය අවසන් වන බවට සංඥා කළා පමණක් නොව, වසර 35 කටත් වැඩි කාලයක් මිනි සහ අනෙකුත් බොහෝ බ්‍රිතාන්‍ය ලේලන්ඩ්/බීඑම්සී කාර් සඳහා බල සැපයූ 1275-සීසී එන්ජිමේ අභාවයට ද හේතු විය.

මෙට්‍රෝ හි නිෂ්පාදනය වසර දෙකහමාරකට පෙර නතර වී තිබූ අතර හාස්‍යයට කරුණ නම් මිනි එය වෙනුවට ආදේශ කළ මෙට්‍රෝ කාරය ට ආදේශකයක් වූ බවයි.

1994 වසර අවසානයේදී එම්ජී ලෑන්ඩ් රෝවර් සහ ජගුවාර් වැනි කීර්තිමත් වෙළඳ නාම ගණනාවක් හිමි රෝවර් සමූහය බීඑම්ඩබ්ලිව් විසින් මිලදී ගන්නා ලද අතර මිනි ද එයට අයත් විය. පසුව 2000දී රෝවර් සමූහය බෙදී ගිය අතර ජගුවාර් සහ ලෑන්ඩ් රෝවර් ටාටා (ඉන්දියාව) සමාගමටද එම්ජී, ආදිය චීන සමාගමකට අයත් විය. බීඑම්ඩබ්ලිව් විසින් මිනි සමාගම තමා සතුවම තබා ගන්නා ලදී.

බීඑම්ඩබ්ලිව් යුගය (2000-වර්තමානය)

2000 දී බීඑම්ඩබ්ලිව් විසින් මිනී ලබා ගත් විට මුල් මිනි නිෂ්පාදනය අවසන් වූ අතර ඒ වෙනුවට නව මාදිලියක් සාදන ලදී. ෆ්‍රෑන්ක් ස්ටෙෆන්සන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද නව කාරය නවීනත්වයට ගැලපෙන පරිදි මුල් ආකෘති නිර්මාණ බොහෝමයක් අවශෝෂණය කළේය. "මිනි හැච්බැක්" (හැච්) නමින් 2001 දී එළිදක්වන ලද නව කාරය එහි පූර්වගාමියා මෙන් ක්‍ෂණික අලෙවි සාර්‍ථකත්වයක් ලබා ඇත.

මිනි හැච් වන් (ප්‍රවේශ මට්ටමේ), කූපර්, කූපර් එස් (ක්‍රීඩා) සහ ජෝන් කූපර් වර්ක්ස් (ජේසීඩබ්ලිව්) (ඉහළ මට්ටමේ) ආකෘති වලින් ලබා ගත හැකි විය. දියත් කිරීමේදී එය කූපර්, කූපර් එස් සහ එක් වෙනස්කම් වලින් ලබා ගත හැකි විය.

බොහෝ යුරෝපීය වෙලඳපොලවල් වල මිනි කාරයක් බල ගැන්වුනේ ට්‍රිටෙක් එන්ජිමේ ලීටර් 1.4 ක අයි 4 වර්‍ශයකින් වන නමුත් අනෙක් සියලුම පෙට්‍රල් බලයෙන් ක්‍රියාත්මක වූ මිනිස් 1.6 ලීටර I4 සංස්කරණය භාවිතා කළේය.

2004 සැලුන් ඉන්ටර්නැෂනල් ද එල්'ආටෝ (පැරිස් මෝටර් ප්‍රදර්ශනය) හි, මිනි හැච්හි පරිවර්‍තනය කළ ආකෘතියක් හඳුන්වා දෙන ලදී. 2005 වර්ෂයේදී නිකුත් කරන ලද එහි production version එක කූපර් සහ කූපර් එස් ටිම් අනුවාද වලින් ලබා ගත හැකි විය.

පරිවර්‍තනය කළ හැකි වහලය සම්පුර්ණයෙන්ම ස්වයංක්‍රීය වීම එවැනි කුඩා කාරයක ඇති අසාමාන්‍ය ලක්‍ෂණයක් වන අතර කාරය වේගයෙන් යන අතරම හිරු එළියක් සේ ක්‍රියා කිරීම සඳහා අර්ධ වශයෙන් විවෘත කළ හැකිය. පරිවර්‍තනය කළ හැකි ආකෘතිය හාර්ඩ්ටොප් මිනි හි පසුපස හැච්බැක් එක අතහැර දමා එය වෙනුවට ක්ලැසික් මිනි සිහිපත් කරන 'ටේල්ගේට්' පහළට ගෙන ඒම වෙනුවට ඒ හා සමාන කැපී පෙනෙන බාහිර සවි කිරීම් ඇතුළත් වන අතර වහලය වසා ඇති පසුපස වහල කොටසේ සහ ගමන් මලු අවකාශය පහසුවෙන් ප්‍රවේශ වීම සඳහා ගමන් මලු රාක්කය හැන්ඩ්ල් දෙකකින්, අර්ධ ටේල්ගේට් ආකාරයෙන් නැංවිය හැකිය. වහලය විවෘත වන විට ස්වයංක්‍රීයව පහත් වන පසුපස ආසන මගීන් සඳහා පරිවර්‍තනය මඟින් කුඩා විදුලි ජනේල දෙකක් ද එක් කෙරේ. වහලය සෑදී ඇත්තේ බර රෙදි වලින් හා බොහෝ පරිවාරක ස්ථර වලින් ය; පසුපස ජනේලය වීදුරුව සමෝධානික හීටරයක්/ශීතකරණයක් ඇත, නමුත් වයිපරයක් නොමැත.

මිනී විසින් 2006 නොවැම්බර් මාසයේදී හාඩ්ටොප්/හැච් මාදිලියේ නවතම දෙවන පරම්පරාවක් හඳුන්වා දෙන ලදී.

එය ප්‍රින්ස් එන්ජිමක් භාවිතා කරන අතර එය නිෂ්පාදනය කරනු ලබන්නේ එක්සත් රාජධානියේ වෝර්වික්ෂයර් හි බීඑම්ඩබ්ලිව් හැම්ස් හෝල් එන්ජින් කම්හලේ ය. සංවර්ධනය සහ ඉංජිනේරු විද්‍යාව ජර්මනියේ මියුනිච් හි BMW සමූහ මූලස්ථානයේදී සහ බාහිර තුන්වන පාර්ශව විසින් සිදු කරන ලදී. නව මාදිලිය එහි පූර්වගාමියාට බොහෝ සමාන බවක් පෙනුනද, සෑම පුවරුවක්ම වෙනස් වූ අතර නව ආරක්‍ෂක අවශ්‍යතා හේතුවෙන් සමස්ත දිග 60 මි.මී. (අඟල් 2.4) කින් වැඩි විය.

2010 ජූලි 27 දින මිනි ලෝක රැලි ශූරතාවලියට ඇතුළත් වීමේ සැලැස්ම නිවේදනය කළේය. Base car ලෙස කන්ට්‍රිමන් SUV රථය තෝරාගත් අතර "මිනි කන්ට්‍රිමන් ඩබ්ලිව්ආර්සී" සකස් කිරීම සඳහා ප්‍රොඩ්‍රයිව් සමාගම තෝරාගෙන ඇත. කාර් සඳහා අරමුදල් කපා හැරීමට පෙර, 2011 ඩබ්ලිව්ආර්සී  වැඩ නිම කරන ලදී. ප්‍රෝඩ්‍රයිව් තවමත් කන්ට්‍රිමන් ඩබ්ලිව්ආර්සී කාර් වල සියලුම පිරිවිතරයන් නිෂ්පාදනය කරන නමුත් 2012 සඳහා කාර් ස්වයං අරමුදලක් යටතේ සපයයි.

කූපර් සහ කූපර් එස් ට්‍රිම් මට්ටම් වල දෙවන පරම්පරාවේ මිනි ද මෙම කාලය තුල හඳුන්වා දෙන ලදී. පළමු වතාවට ඩීසල් බලයෙන් ක්‍රියාත්මක වන කූපරයක් 2007 අප්‍රේල් සිට ලබා ගත හැකි වූ අතර එය කූපර් ඩී ලෙස ලාංඡනය කරන ලදී. 2011 ජනවාරි මාසයේදී නව 2.0 එල් ඩීසල්  එන්ජිමක් සහිතව කූපර්
එස්ඩී අනුවාදය එළිදක්වන ලදි. පරිවර්‍තනය සහ ක්ලබ්මන් අනුවාදයන් පසුව එළිදක්වන ලදී. 2009 දී, මිනි ෆස්ට් ට්‍රිම් මට්ටම එක්සත් රාජධානියේ දියත් කරන ලද අතර එය අඩු බලයක් සහ අඩු වේගයකින් යුත් පෙට්‍රල් එන්ජිමකින් ධාවනය විය. දෙවන පරම්පරාවේ මිනි හැච්හි පරිවර්‍තන කාර් රථය 2009 ඩෙට්රොයිට් ඔටෝ ප්‍රදර්ශනයේදී එළිදැක්විණි.

2011 ජුනි මාසයේදී මිනි කූපය එළිදැක්වීය. ආසන දෙකකින් යුත් ප්‍රථම මිනි මෙය වන අතර ත්‍රි බොක්ස් මෝස්තරයක් ඇති ප්‍රථම අවස්ථාව ද මෙයයි; එන්ජින් මැදිරිය, මගී මැදිරිය සහ ගමන් මලු සියල්ල වෙන් කර ඇත. එය මෙතෙක් නිපදවු වේගවත්ම මිනි කාරයයි. ජෝන් කූපර් වර්ක්ස් මාදිලියේ හි තත්පර 6.4 කදී එය පැයට සැතපුම් 0 සිට 62 දක්වා (පැයට කි.මී. 100 දක්වා) වේගයෙන් ගමන් කරන අතර පැයට සැතපුම් 149 ක වේගයෙන් (240 km/h) යයි ටර්බෝචාජ් කරන ලද 208 hp (155 kW) 1,598 cc සිලින්ඩර හතරකින් බල ගැන්වේ.

මිනි රෝඩ්ස්ටර් ප්‍රථම වරට ප්‍රදර්ශනය කෙරුණේ 2009 සැප්තැම්බර් මාසයේදී ෆ්‍රෑන්ක්ෆර්ට් මෝටර් රථ ප්‍රදර්ශනයේදී වන අතර එය මිනි කූපයේ පරිවර්‍තනය කළ හැකි මාදිලියයි. රෝඩ්ස්ටර් ටිම් මට්ටම් තුනකින් ලබා ගත හැකිය (කූපර්, කූපර් එස් සහ ජෝන් කූපර් වර්ක්ස්).

මිනි පේස්මන් යනු 2011 ඩෙට්‍රොයිට් ඔටෝ ප්‍රදර්ශනයේදී සංකල්පීය කාරයක් ලෙස හඳුන්වා දෙන ලද කන්ට්‍රිමන් හි දොරවල් තුනේ හරස්වර්ඩ් අනුවාදයයි. 2012 ජූලි 5 දින මිනි සන්නාම කළමනාකරණයේ ජ්‍යේෂ්ඨ උප සභාපති ආචාර්ය කේ සෙග්ලර් ප්‍රකාශ කළේ, "ලබන වසරේදී (2013) එළිදැක්වීමට නියමිත සන්නාමයේ හත්වන මාදිලියේ නිල නාමය මිනි පේස්මන්" බව ය. නිෂ්පාදන අනුවාදය 2012 පැරිස් මෝටර් ප්‍රදර්ශනයේදී දියත් කරන ලද අතර 2013 දෙවන කාර්තුව වන විට බොහෝ ජාත්‍යන්තර වෙළඳපොලේ අලෙවිය ආරම්භ විය.

බීඑම්ඩබ්ලිව් විසින් 2013 නොවැම්බර් මාසයේදී තුන්වන පරම්පරාවේ මිනි හැච් එළිදක්වන ලද අතර එහි අලෙවිය 2014 මුල් භාගයේදී ආරම්භ විය. නව මෝටර් රථය මිලිමීටර් 98 ක් දිග, මිලිමීටර් 44 ක් පළල සහ පිටතට යන මාදිලියට වඩා මිලිමීටර් 7 ක් උස, මිලිමීටර් 28 ක් දිග රෝද පාදයක් සහ ධාවන පථයේ පළල වැඩි වීම (ඉදිරිපස +42 මි.මී. සහ පසුපස +34 මි.මී.). ප්‍රමාණය වැඩි වීමෙන් විශාල අභ්‍යන්තරයක් ඇති වන අතර ඇරඹුම් පරිමාව ලීටර් 211 දක්වා වැඩිවේ.

දෙවන පරම්පරාවේ කන්ට්‍රිමන් 2016 නොවැම්බරයේදී පැවති එල්ඒ ඔටෝ ප්‍රදර්ශනයේදී හඳුන්වා දුන් අතර 2017 පෙබරවාරි මාසයේදී යුරෝපයේ සහ මාර්තු මාසයේදී වෙනත් ස්ථානයකට අලෙවි කරන ලදී. එය ප්‍රභේද තුනකින් දියත් කරන ලදි: කූපර් (එෆ්ඩබ්ලිව්ඩී හෝ ඒඑල්එල් 4), කූපර් එස් (එෆ්ඩබ්ලිව්ඩීඩී හෝ ඒඑල්එල් 4) සහ 2017 ජූනි මාසයේදී නව කූපර් එස් ඊ ඒඑල් 4 ප්ලග් ඉන් දෙමුහුන් කාරයක් හඳුන්වාදෙන ලදී. නව කන්ට්‍රිමන් පළමු පරම්පරාවට වඩා මිලිමීටර් 203 (අඟල් 8.0) දිගින් ද මිලිමීටර් 25 (අඟල් 0.98) පළල ද වේ. කූපර් කන්ට්‍රි මෑන් ටර්බෝචාජ් කරන ලද 3-සිලින්ඩර් එන්ජිමකින් බල ගැන්වෙන අතර කූපර් එස් නව 2.0-ලීටර් ටර්බෝ අයි 4 භාවිතා කරයි.

ජෝන් කූපර් වර්ක්ස්

දක්ෂ රේසිං ධාවකයෙකු සහ කූපර් මෝටර් රථ සමාගමේ සම නිර්මාතෘ ජෝන් කූපර් බීඑම්සී මිනි කාර් දියුණු කිරීම සඳහා කටයුතු කළ අතර ඒවා "මිනි කූපර්" ලෙස නම් කළ වෙනත් බලවත් උසස් වර්‍ග වල අනුවාදයන් විය. රැලි ධාවකයින් සහ සාමාන්‍ය මාර්ග රියදුරන් එම මාදිලි අගය කළහ.

2000 දී ජෝන් කූපර්ගේ මරණයට පෙර, කූපර්ගේ නම බීඑම්ඩබ්ලිව් වෙත බලපත්‍ර ලබා තිබූ අතර එය කාර් වල උසස් ක්‍රියාකාරී අනුවාදයන් සඳහා භාවිතා කරන ලද අතර එය මුල් මිනි විසින් ආනුභාව ලත් "මිනි කූපර්" හෝ "කූපර් එස්" ලෙස විකුණන ලදී. ජෝන් ඔහුගේ පුත් මයික් කූපර් සමඟ BMW සහ රෝවර්ගේ නව MINI සැලසුම් කණ්ඩායමේ උපදේශකයින් ලෙස කටයුතු කළේය.

2000 දී රෝවර් සංස්ථාව වෙන් කරන විට, මයික් කූපර් BMW යටතේ "ජෝන් කූපර් වර්ක්ස්" (JCW) නමින් තම පියාගේ ව්‍යාපාරය කරගෙන යන කර්මාන්ත ශාලා මිනි හැච් වැඩි දියුණු කිරීමට වැඩ කළේය.

එම අවස්ථාවේදී, කට්ටලය කර්මාන්තශාලාවෙන් ඇණවුම් කළ නොහැකි වූ අතර කුඩා අලෙවි නියෝජිතයෙකුගෙන් නැවත සවි කිරීමට සිදු විය. නමුත් 2005 අග භාගයේ සිට කූපර් එස් කර්මාන්තශාලාවෙන් ඇණවුම් කළ හැකි වූ අතර  එය අතිරේක විකල්පයක් ලෙස ලබා දෙන ලදී.

2005 දී එන්ජින් බලය 210 bhp (160 kW) දක්වා වැඩි කරන ලද අතිරේක වැඩි දියුණු කිරීමක් දියත් කරන ලදී. 2008 මැද භාගයේදී, මිනි විසින් ජේසීඩබ්ලිව් පවුලට නව එකතු කිරීමක් ගෙන එන ලදි. එය මිනි ජෝන් කූපර් වර්ක්ස් වේ. මෙය ඇත්ත වශයෙන්ම තවත් බල කට්ටලයක් නොව ආර් 56 මිනි හැච් හි නව අනුවාදයක් වන ආකෘති කේත එම්එෆ් 91 (ක්ලබ්මන් අනුවාදයේ එම්එම් 91) ය. අලෙවි නියෝජිත ජාලය හරහා සැපයිය හැකි 192 bhp (143 kW) බල කට්ටලයට සාපේක්‍ෂව මෙම නව අනුවාදය කර්මාන්තශාලාවේ විශාල වෙනස්කම් සමඟ පැමිණේ.

2013 දී ජෝන් කූපර් වර්ක්ස් විසින් "ජෝන් කූපර් වර්ක්ස් ජීපී" එළිදක්වන ලද අතර එය ජේසීඩබ්ලිව් චැලෙන්ජ් රේස් කාර් එක මත පදනම්ව නිතිපතා ජෝන් කූපර් වර්ක්ස් හැච්බැක් හි සීමිත සංස්කරණයක් සහිත ධාවන පථ පදනම් කරගත් අනුවාදයකි. ලොව පුරා නිෂ්පාදනය ඒකක 2000 කට සීමා විය. ජීපී 2 හි 218 එච්පී (එක්සත් ජනපද මාදිලි සඳහා 214) ටර්බෝ-ආරෝපිත 1.6 එල් සෘජු සිලින්ඩර එන්ජිමක් සහිත සිලින්ඩර 4 එන්ජිමක් ඇති අතර එය තත්පර 6.1 ක 0-60 ක වේගයක් සහ පැයට සැතපුම් 150 ක උපරිම වේගයක් ලබා දෙයි.

ජෝන් කූපර් වර්ක්ස් විසින් මිනි කන්ට්‍රිමේන් ටියුන් කිරීම සඳහා ද කටයුතු කළේය. මෙය මිනි සමාගමේ දොරවල් 5 කින් යුත් ප්‍රථම ජේසීඩබ්ලිව් රථයයි. එය 2012 ජිනීවා මෝටර් රථ ප්‍රදර්ශනයේදී එළිදැක්වූ අතර, කන්ට්‍රිමන් ජේසීඩබ්ලිව් හි උතුරු ඇමරිකානු මංගල දර්ශනය 2012 නිව් යෝර්ක් ඔටෝ ප්‍රදර්ශනයේදී එළිදැක්විණි.

නිශ්පාදනය සහ අලෙවිය
BMW සතු වීමට පෙර සාම්ප්‍රදායික මිනිස් නිෂ්පාදනය කරනු ලැබුවේ 2000 (මාර්තු මාසයේදී සමාගම BMW විසින් විකිණෙන තුරු) රෝවර් මූලස්ථානය අසල පිහිටි ලෝන්ග්බ්‍රිජ් කම්හලේ ය. බීඑම්ඩබ්ලිව් විසින් රෝවර් විකිණීමේදී ලෝන්ග්බ්‍රිජ් බලාගාරය අලෙවි කිරීමේ කොන්ත්‍රාත්තුවට ඇතුළත් කර තිබුණි. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් නිෂ්පාදනය තනිකරම ලෝන්ග්බ්‍රිජ් දක්වා තාර්කිකකරණය වූ අතර එම නිසා අන්තිම කාර් තැනූ තැන මෙය වූ අතර, බීඑම්ඩබ්ලිව් විසින් සමාගම බෙදීමට පෙර නව මිනි සඳහා ලෝන්ග්බ්‍රිජ් "ස්වාභාවික නිවස" බවට පත් විය.

කෙසේ වෙතත්, හිමිකාරිත්වය වෙනස් වීමේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, බීඑම්ඩබ්ලිව් නව කර්මාන්ත ශාලාවක් නිර්මාණය කිරීම සඳහා මුළු කව්ලි බලාගාරයම ප්‍රතිසංස්කරණය කර කර්මාන්තශාලාවේ වැඩි කොටසක් විනාශ කරන ලදී. මෙය "ප්ලාන්ට් ඔක්ස්ෆර්ඩ්" ලෙස නම් කරන ලද අතර එම ස්ථානයේ පෙර පැවති වානේ සමාගමේ කව්ලි බොඩි ප්ලාන්ට් සහ ඓතිහාසික මොරිස් කම්හල තිබුණි.

ඔක්ස්ෆර්ඩ් කම්හලේදී "හවුල්කරුවන්" ලෙස හැඳින්වෙන සේවකයින් 4,000 ක් දිනකට කාර් 800 ක් පමණ නිෂ්පාදනය කරති (දළ වශයෙන් වසරකට 240,000).

කව්ලි හි බොඩි ප්ලාන්ට් හි රොබෝ යන්ත්‍ර 429 ක් තබාගෙන ඇති අතර බොඩි පැනල් 425 ක් එකලස් කරයි; බොඩී සවිකොට පසුව අසල්වැසි තීන්ත ප්ලාන්ට් වෙත ගෙන යන අතර එහිදී තීන්ත-රොබෝවරු බාහිර වර්ණ 14 විකල්ප සහ විකල්ප පරස්පර වහල වර්ණ යොදති. ඇණවුම් කළ හැකි ප්‍රභේද රාශියක් නිෂ්පාදනය කිරීම සඳහා සංරචක 2,400 ක් සවි කිරීම ඇතුළත් වන කව්ලි හි අවසාන එකලස් කිරීම සිදු කෙරේ.

මුල් දොරවල් දෙකේ මිනිස් වලින් මිලියන 5.3 ක් පමණ අලෙවි වූ අතර එය මෙතෙක් පැවති වඩාත්ම ජනප්‍රිය බ්‍රිතාන්‍ය මෝටර් රථය විය. මේවා දහස් ගණනක් තවමත් මහපාරේ පවතින අතර 1980 ගණන් වලට පෙර ඉතිරි වූ එකතු කිරීම් එකතුකරන්නන්ගේ අයිතමයන් ලෙස ස්ථිරව තහවුරු විය.

මාධ්‍ය තුළ

මිනී බොහෝ චිත්‍රපට, චිත්‍රපට මාලාවන් සහ රූපවාහිනී වැඩසටහන් වල පෙනී සිටියේය. වඩාත්ම කැපී පෙනෙන එකක් නම් මිස්ටර් බීන් චිත්‍රපට මාලාවයි. මිස්ටර් බීන් චිත්‍රපට වල ලා කොළ පැහැති මිනි මාර්ක් III භාවිතා කරන අතර සමහර විට තැඹිලි පාට කාරයක් ද භාවිතා වේ.

ඒ හැරුණු විට, බොහෝ වීඩියෝ ක්‍රීඩා සඳහා ද කාරය පෙනී සිටී. වොක්ස්වැගන් බීට්ල් සහ ලෑන්ඩ් රෝවර් ඩිෆෙන්ඩර් සමඟ මිනි කාරය ද 20 වන සියවසේදී වඩාත් ප්‍රසිද්ධ කාර් එකක් ලෙස සැලකේ.

යොමු ලැයිස්තුව

මිනි


Šejh Mesud ef. Hadžimejlić (Vukeljići, 5. svibnja 1937. – Kaćuni, 9. veljače 2009.), bosanskohercegovački je teolog bošnjačkog podrijetla, šejh nakšibendijskog, rifaijskog i mevlevijskog tarikata, treći po redu šejh-ul-mešaih.

Životopis
Mesud Hadžimejlić je rođen u Vukeljićima kraj Fojnice. Bio je sin šejha, hafiza, muftije i muderrisa Musa Kjazima ef. Hadžimejlića, unuk šejha Hasana ef. Hadžimejlića i praunuk šejha Mejli-babe. Svoje prvo znanje je stekao u prvoj privatnoj medresi u Vukeljićima kod svoga oca, što je potvrdio je na državnim ispitima i stekao zvanje imama, muallima i hatiba. Obrazovanje je nastavio u Visokom, pred stricom, šejhom Refikom ef. Hadžimejlićem koji mu je dao vekiletnamu.

Kao imam, hatib i muallim radio je u džematima: Dražev Do kod Bugojna (1961. – 1963.), u Gorica kod Zenice Zenice (1963. – 1969.) i u Kaćunima kod Busovače (od 1969. do 1990.). Od 1967. do 1974., u Siriji stječe znanje kod šejha Bedruddin ef. Abidina koji mu daje idžazetnamu za šejha nakšibendijskog tarikata. Hilafetnamu za šejha rifaijskog tarikata je dobio 1989. od šejha Džemaluddina er-Rifai iz Prizrena, a 2001. postaje teberruken šejh mevlevijskog tarikata koji mu predaje postinišin šejh Mehmet Sülükçü iz Konye.

Svoj život je posvetio vjerskom i duhovnom obrazovanju mnogih generacija. Inicirao je obnavljanje porušenih džamija, turbeta i tekija učestvovao u projektima obnove u mnogim mjestima. Učestvovao je u obnavljanju mnogih dovišta u Bosni i Hercegovini, od kojih su najznačajnija dovišta u Blagaju 1973., na Vranduku i u Ključu 2000. Zalagao se mnogo na zbližavanju Islamske zajednice u BiH i Tarikatskog centra. Na dužnosti šejh-ul-mešaiha se nalazio od 1997. do 2009. godine.

Hadžimejlić je izgradio prvi privatni porodični muzej u Vukeljićima, kao i kompleks u Kaćunima koji obuhvata: Tekiju Mesudiju, Polikliniku Hadžimejlić, musafirhanu i knjižnicu. Tekija Mesudija je trenutno najveća tekija na Balkanu. Dužnost šejha Tekije Mesudije obavljao je do smrti 2009. godine. Pokrenuo je i časopis za kulturu, povijest, umjetnost i tesavvuf Kelamu'l Šifa. Ulagao je u obrazovanje, pokrenuo je aktivnost stipendiranja učenika i studenata.

Umro je u Kaćunima kod Busovače 9. veljače 2009. godine.

Djela
O čovjeku (Sarajevo, 2015)

Povezani članci
 Tarikatski centar u Bosni i Hercegovini
 Šejh-ul-mešaih Sirrija ef. Hadžimejlić

Izvori

Vanjske poveznice
 Devet godina od preseljenja šejha Mesuda ef. Hadžimejlića: Kod njega je dušama bilo lijepo

Hadžimejlići
Bošnjački derviški šejhovi

Mesud Hadžimejlić