Baurusuchus es un género extinto de mesoeucrocodiliano baurusúquido del Cretácico Superior de Brasil. Era un carnívoro terrestre, de entre 3.5 a 4 metros de largo. Baurusuchus vivió desde las épocas del Turoniense a Santoniense (90-83.5 millones de años) del período Cretácico, en la formación Adamantina, Brasil. Su nombre, que significa "cocodrilo de Bauru", proviene del llamado Grupo Bauru, que agrupa a varias formaciones geológicas. Está emparentado al anteriormente nombrado Cynodontosuchus rothi, el cual es menor, con una dentición más débil (Bonaparte, 1996). Las tres especies son B. pachechoi (Price, 1945), B. salgadoensis (Carvalho et al., 2005) (nombrado por el condado General Salgado en São Paulo, Brasil) y B. albertoi (Nascimento & Zaher, 2010) (nombrado por el Dr. Alberto Barbosa de Carvalho, paleontólogo brasileño). Entre sus parientes se encuentran los géneros de tamaño similar Stratiotosuchus de la formación Adamantina y Pabweshi, de la formación Pab de Pakistán.

Paleoecología

B. salgadoensis es considerado como un depredador terrestre, que vivía en un clima cálido y árido. La posición de las narinas externas no estaba adaptada a la vida anfibia como los crocodilianos modernos y el hocico y los dientes estaban comprimidos lateralmente como en los dinosaurios terópodos. Ambas características apoyan la idea de la vida en tierra. El clima cálido se deduce del estilo de vida de los crocodilianos modernos y la estratigrafía de Baurusuchus. B. salgadoensis fue hallado en grandes areniscas de grano fino que son interpretadas como el resultado de un área de planicies inundables en un clima cálido. Baurusuchus era probablemente capaz de cavar agujeros para encontrar agua en las temporadas secas o, como los actuales aligatores, para regular su temperatura. La aparición de esqueletos muy completos en niveles estratigráficos correlacionados apoya esta idea. Dicha estrategia le pudo haber permitido sobrevivir con mucha menos agua que los cocodrilos modernos, y vivir en un clima continental. El pterigoideo sumamente curvado sugiere una poderosa mordida y que Baurusuchus podía cerrar sus mandíbulas muy rápidamente. La morfología del cráneo y dientes indica que las estrategias de caza de Baurusuchus eran parecidas a las del dragón de Komodo,las cuales incluyen emboscar a una presa, morderla y halar hacia atrás con sus dientes aserrados en forma de cuchillo. Baurusuchus probablemente jugaba un importante rol en su ecosistema, compitiendo con los abelisáuridos por la comida.

Filogenia

Baurusuchus es el género tipo de la familia Baurusuchidae, que abarca a crocodiliformes con cráneos alargados y comprimidos lateralmente. Otros miembros de la familia del Cretácico de América del Sur incluyen a Stratiotosuchus y a Cynodontosuchus, aunque los baurusúquidos también son conocidos del Cretácico de Asia (Pakistán) y tal vez el Terciario de Europa.

Un estudio publicado en 2011 erigió a una nueva subfamilia llamada Baurusuchinae. Se describieron siete características diagnósticas para el grupo las cuales incluyen el tamaño moderado y los amplios huesos frontales. La subfamilia solo incluye a Stratiotosuchus y a Baurusuchus, lo que hace a Stratiotosuchus el pariente más cercano conocido de Baurusuchus. No obstante, un estudio publicado en 2014 refirió a una nueva especie llamada Aplestosuchus sordidus a la subfamilia, pero apoyando una relación más cercana de Baurususchus con Stratiotosuchus que con Aplestosuchus. La especie B. albertoi es una excepción. El artículo no apoya su afiliación con Baurusuchus y lo considera como un pariente cercano de Aplestosuchus. Este es el cladograma presentado:

 Referencias

 Bibliografía
Price, Llewellyn I. 1945.  A new reptile from the Cretaceous of Brazil. Notas Preliminares e Estudos - Divisao de Geologia e Mineralogia, Departamento Nacional da Produao Mineral 25'''.

 In the Shadow of the Dinosaurs: Early Mesozoic Tetrapods by Nicholas C. Fraser and Hans-Dieter Sues
 The Osteology of the Reptiles'' by Alfred Sherwood Romer

Notosuchia
Crocodilomorfos del Cretácico
Crocodilomorfos extintos de América del Sur

Baurusuchus


Concord est une ville américaine située dans le comté de Pike, en Géorgie. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Town en Géorgie (États-Unis)
Comté de Pike (Géorgie)

Concord (Géorgie)


Stormblåst ist das zweite Album der norwegischen Metal-Band Dimmu Borgir.

Entstehung
Die Texte entstanden im Zeitraum von August 1993 bis Juli 1995, die Musik von Juli 1993 bis Juli 1995, sofern Angaben dazu im Beiheft zu finden sind. Der Text zu Antikrist ist nicht im Beiheft enthalten, bei diesem Stück und Sorgens kammer finden sich keine genaueren Angaben zum jeweiligen Urheber. Im Beiheft wird zwar angegeben, alle Lieder stammten von Dimmu Borgir, der Klaviereinklang zu Alt lys er svunnet hen basiert jedoch auf Magnums Sacred Hour, komponiert von Tony Clarkin und im Original wesentlich schneller gespielt, und das Instrumentalstück Sorgens kammer ist ein Plagiat der von Tim Wright komponierten Titelmelodie für das Amiga-Spiel Agony von Psygnosis; Erkekjetter Silenoz gab später an, er habe Stian Aarstad spielen gehört, das Stück gemocht und nicht angezweifelt, dass es von Aarstad stamme. Jahre später habe Wright Silenoz per E-Mail kontaktiert. Die ersten 19 Sekunden von Guds fortapelse – Åpenbaring av dommedag stammen aus dem ersten Satz von Antonín Dvořáks 9. Sinfonie Aus der Neuen Welt.

Das Album wurde im Juli und September 1995 bei Endless Sound Production aufgenommen, Toningenieur war Good Time Charlie. Gemastert wurde das Material von Kristian Romsøe bei Strype Audio im Dezember 1995, produziert wurde es von der Band selbst. Das an Tormentors Anno Domini angelehnte Cover, das einen Turm aus der Froschperspektive zeigt, und die Portraitrahmen stammen von Alex Kurtagić, der Rahmen auf Seite 11 von Tove.

Titelliste
 Alt lys er svunnet hen – 06:05 (Text: Silenoz, Musik: Silenoz und Shagrath; Einklang im Original von Tony Clarkin)
 Broderskapets ring – 05:07 (Text: Shagrath, Musik: Shagrath und Silenoz)
 Når sjelen hentes til Helvete – 04:30 (Silenoz)
 Sorgens kammer – 06:19 (Tim Wright)
 Da den kristne satte livet til – 03:06 (Silenoz)
 Stormblåst – 06:13 (Text: Aldrahn, Musik: Silenoz und Shagrath)
 Dødsferd – 05:28 (Shagrath)
 Antikrist – 03:42
 Vinder fra en ensom grav – 04:25 (Text: Aldrahn, Musik: Shagrath)
 Guds fortapelse – Åpenbaring av dommedag – 04:23 (Text: Silenoz, Musik: Shagrath)

Musikstil und Texte
Der Klang von Stormblåst basiert auf Keyboard-Arrangements, bei Antikrist werden außerdem Flöten eingesetzt. Die Produktion wird oft als schwach bezeichnet, aber auch als "sehr transparent, fast schon poppig und alles andere als räudig und primitiv". Die Musik ist hauptsächlich im mittleren Tempo angesiedelt.

Die Texte handeln von Dunkelheit, Kälte, Hass, dem Töten von Christen und dem Kampf gegen sie.

Kritiken
Frank Stöver vom Voices from the Darkside bezeichnete Dimmu Borgir als eine der reifsten und einzigartigsten norwegischen Black-Metal-Bands und Stormblåst als großen Fortschritt in Komposition und Produktion. Die Band wisse offensichtlich, wie sie emotionsgeladene Kompositionen kreieren könne, und ihre Einflüsse aus der klassischen Musik passten auf natürliche Weise zu ihrem Metal-Stil; die melodischen, beinahe chopin-artigen Klavierpassagen und orchestralen Arrangements seien auf nahezu perfekte Weise in die Musik integriert worden. Die Musik sei nicht wie ein Sturm, also nicht extrem genug, aber stattdessen eines der besten musikalischen Kunstwerke aus Skandinavien. Kai Wendel vom Rock Hard zufolge fährt die Band "alles auf, was man heute von einem guten Album erwartet: sägende Gitarren, heiseren Gesang und bombastische Atmosphäre - und das vom Feinsten. Im Mittelpunkt der Mucke steht nicht die brachiale Raserei, sondern der gute alte Heavy Metal und viele grandiose, melancholische Melodien, die von zarten klassischen Piano- und orchestralen Keyboardklängen getragen werden und so manchem Gothic-Freak Freudentränen in die Augen treiben dürften." Dimmu Borgir gehöre zu der kleinen Gruppe von Bands, denen es gelinge, "mit ihren Werken von der Norm abzuweichen und die Chance zu nutzen, nicht in der farblosen schwarz-weißen Masse unterzugehen". Außerdem nahm das Magazin in die Liste der "250 Black-Metal-Alben, die man kennen sollte" auf.

Dem Nordic Vision zufolge fehlte es Stormblåst an Kraft; das Album wirke, als sei es von müden Musikern aufgenommen worden, dies sei aber eher als symbolische Beschreibung zu verstehen. Die Lieder seien langsam, etwas mehr Kraft hätte dem Album sehr geholfen. Die Musik habe mit Klavier und Synthesizer einen sehr schönen Aspekt und werde die weibliche Natur ansprechen, was jedoch ausdrücklich nicht negativ gemeint sei; dennoch könne die Redaktion nicht aufhören, an die dem Album fehlende Energie zu denken; diese hätte der Identität der Musik geholfen, stattdessen fehle jedoch jede Identität. Daher sei das Album zu passiv, ohne Aggression und Intensität.

Einzelnachweise

Album 1996
Album (Black Metal)
Dimmu Borgir

Stormblåst


Avon Rubber p.l.c. es una empresa británica que se especializa en la ingeniería y fabricación de equipos de protección respiratoria para militares, policías y bomberos, así como equipos de ordeño para granjeros lecheros.

Su sede corporativa se encuentra a 3 km (1.9 millas) al sur de Melksham en Wiltshire, Inglaterra, en el desarrollo de Hampton Park West. Tiene otros sitios de fabricación en Johnson Creek, Wisconsin; Cadillac, Michigan y Albinea, Italia.

En 1933, la compañía se hizo pública en la Bolsa de Valores de Londres. Ahora es un componente del Índice FTSE SmallCap.

Empresas de defensa de Reino Unido
Fabricantes de neumáticos de Fórmula 1

Avon Rubber


6429 Brâncuși, cu denumirea internațională 6429 Brancusi. este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6429 Brâncuși este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld și Tom Gehrels. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,15 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 3,7° în raport cu ecliptica.

Denumire
Asteroidul poartă numele sculptorului și fotografului român Constantin Brâncuși (1876–1957), unul dintre cei mai influenți sculptori ai secolului al XX-lea.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1971
Centura de asteroizi
Asteroizi cu nume de oameni

6429 Brâncuși


ඒ. වී. සුරවීර

කෘති-කාටත් මා ඒපා වෙලා,ගොදුරු ලොබ,පැදි දියට බොර දිය,බව තිමිර
"අර්ථවත් ලෙස චරිතාංගයක් හෝ චරිතයක් මතු කරන ප්‍රබල අවස්ථාව කෙටිකතාව" බව බව ඒ.වී.සුරවීර මහතාගේ කෙටිකතාව පිළිබඳ නිර්වචනයයි

සාහිත්‍යය
ලේඛකයෝ - ශ්‍රී ලංකා
සිංහලයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ලේඛකයන්
ශ්‍රී ලංකීය නවකතාකරුවන්

ඒ.වී. සුරවීර


عدوى الدودة الشصية  هي عدوى بنوع من الطفيليات المعوية المعروفة باسم الدودة الشصية. في البداية، قد تحدث الحكة والطفح الجلدي في مكان العدوى. أولئك الذين يتأثرون فقط بعدد قليل من الديدان قد لا تظهر عليهم أي أعراض. قد يعاني المصابون بالعديد من الديدان من ألم بطني، إسهال، خسارة الوزن، والتعب. قد يتأثر النمو العقلي والبدني للأطفال. قد يحدث فقر الدم.

هناك عدوى شائعة بالدودة الشصية في البشر هما داء الأنكلستومات وداء الدودة الفتاكة، الناجم عن النوعين أنكلستوما اثنا عشرية وفتاكة أمريكية على التوالي. تترسب بيض الدودة الشصية في براز الأشخاص المصابين. إذا انتهى بها المطاف في البيئة، فيمكنها أن تفقس كيرقات (ديدان غير ناضجة)، والتي يمكن أن تخترق الجلد بعد ذلك. يمكن أيضا أن ينتشر نوع واحد من خلال الطعام الملوث. تشمل عوامل الخطر المشي حافي القدمين في المناخات الدافئة، حيث الصرف الصحي ضعيف. التشخيص عن طريق فحص عينة البراز باستخدام المجهر.

يمكن الوقاية من المرض على المستوى الفردي من خلال عدم المشي حافي القدمين في المناطق التي ينتشر فيها المرض. على مستوى السكان، فإن تقليل التغوط في الهواء الطلق، وعدم استخدام البراز الخام كسماد، والتخلص من الديدان الجماعية فعال. عادة ما يكون العلاج بالأدوية ألبيندازول أو ميبيندازول لمدة يوم إلى ثلاثة أيام. قد تكون هنالك حاجة إلى مكملات الحديد لدى المصابين بفقر الدم.

أصابت الديدان الشحصية حوالي 428 مليون شخص في عام 2015. يمكن أن تحدث العدوى الثقيلة في كل من الأطفال والبالغين، ولكنها أقل شيوعا لدى البالغين. من النادر أن تكون قاتلة. عدوى الدودة الشصية تعتبر التهاب الديدان الطفيلية المنقولة بالتربة ويصنف على أنه مرض استوائي مهمل.

العلامات والأعراض
لا تتخصص العدوى بالديدان الشصية بأعراض أو علامات معينة، ولكنها تؤدي إلى مزيج من الالتهاب المعوي وفقر الدم الناجم عن عوز الحديد التدريجي ونقص البروتين. تترافق العدوى الشديدة في بعض الأحيان مع السعال وألم الصدر والأزيز والحمى. قد تحدث الآلام الشرسوفية وعسر الهضم والغثيان والقيء والإمساك والإسهال في مراحل العدوى المبكرة أو اللاحقة، على الرغم من تراجع الأعراض الهضمية مع مرور الوقت. تشير الأعراض المترافقة مع فقر الدم ونقص البروتين إلى الإصابة بعدوى شديدة متقدمة، والتي تضم الهزال وفشل القلب وانتفاخ البطن مع الاستسقاء.

يمكن أن ينتج عن غزو اليرقات للجلد (معظمها في الأمريكيتين) مرض جلدي يسمى داء هجرة اليرقات الجلدي والمعروف أيضًا باسم الطفح الزاحف. لا يعد الإنسان مضيفًا لهذه الديدان وتستطيع اليرقات اختراق الطبقات الخمس العليا فقط من الجلد، فتؤدي إلى حكة شديدة موضعية على القدم أو أسفل الساق عادةً، تُعرف بحكة التراب. تنتج هذه العدوى عن يرقات الدودة الشصية البرازيلية. تهاجر اليرقات في أنفاق متعرجة بين الطبقة القاعدية والطبقة القرنية للجلد مما يسبب آفات حويصلية ساعية أو أفعوانية. تصبح الأجزاء الخلفية من الآفات جافة ومتقشرة مع تقدم حركة اليرقات. عادة ما تسبب الآفات حكة شديدة.

السبب
تشمل عدوى الديدان الشصية لدى البشر داء الأنكلستومات وداء الدودة الفتاكة. يتسبب داء الأنكلستومات الإصابة بمرض الأنكلستوما الاثنا عشرية وهو النوع الأكثر شيوعًا في الشرق الأوسط وشمال إفريقيا والهند و (سابقًا) في جنوب أوروبا. تسبب دودة الفتاكة الأمريكية داء الدودة الفتاكة وهو النوع الأكثر شيوعًا في الأمريكتين وأفريقيا جنوب الصحراء وجنوب شرق آسيا والصين وإندونيسيا.

قد تتأثر الحيوانات الأخرى مثل الطيور والكلاب والقطط. تصيب دودة الأنكلستوما القطط ودودة الأنكلستوما الكلبية الكلاب، أما الشصية رفيعة الرأس والأنكلستوما البرازيلية فتصيب كلًا من الكلاب والقطط. يمكن أن تنتقل بعض هذه العدوى إلى البشر.

العلاج

اعتمد العلاج المبكر على استخدام ملح كبريتات المغنسيوم لتقليل المخاط الواقي، يليه الثيمول لقتل الديدان. مثل رباعي كلورو الإيثيلين في وقت لاحق الطريقة الرائدة للعلاج. لم تُطوَّر مركبات عضوية جديدة للعلاج حتى وقت لاحق في منتصف القرن العشرين.

في حالة فقر الدم، يمكن أن تسبب مكملات الحديد أعراض تخفيف فقر الدم الناجم عن عوز الحديد. ومع ذلك، مع استعادة مستويات خلايا الدم الحمراء، قد يتطور نقص في الضروريات الأخرى مثل حمض الفوليك أو فيتامين بي12، لذلك قد يتم استكمالها أيضا.

مراجع

  الدُّودة الشِّصِّية، دودة الأنسيلوستوما - موسوعة المورد، منير البعلبكي، 1991

أسطونيات
أمراض القطط
أمراض الكلاب
أمراض حيوانية المنشأ
أمراض مدارية
أمراض معدية مع جهود لاستئصالها
أمراض مهملة
حالات مشخصة باختبار البراز
ديدان أسطوانية
طفيليات القطط
طفيليات الكلاب

دودة شصية (دودة الانسيلوستوما)


"The Last Rose of Summer" is a poem by the Irish poet Thomas Moore. He wrote it in 1805, while staying at Jenkinstown Castle in County Kilkenny, Ireland, where he was said to have been inspired by a specimen of Rosa 'Old Blush'.

The poem is set to a traditional tune called "Aisling an Óigfhear", or "The Young Man's Dream", which was transcribed by Edward Bunting in 1792, based on a performance by harper Denis Hempson (Donnchadh Ó hAmhsaigh) at the Belfast Harp Festival. The poem and the tune together were published in December 1813 in volume 5 of Thomas Moore's A Selection of Irish Melodies. The original piano accompaniment was written by John Andrew Stevenson, several other arrangements followed in the 19th and 20th centuries. The poem is now probably at least as well known in its song form as in the original.

Poem

Musical settings

Classical
The following is an incomplete selection of "theme and variations" created during the 19th and 20th centuries.

Ludwig van Beethoven used "The Last Rose of Summer" twice:
as no. 6 "Sad and Luckless was the Season" in volume 2 of his Irish Songs, WoO 153 (written 1814, published 1816)
as no. 4 of his Six National Airs with Variations, Op. 105 for flute and piano (composed 1818, published 1819)
Ferdinand Ries: Grand sestetto ... in which is introduced the admired air 'The Last Rose Summer, Op. 100, for string quartet, double bass, piano (1819)
Friedrich Kalkbrenner: Eighth Fantasia for the piano forte in which is introduced a favourite Irish melody, Op. 50, for piano (1821)
Charles Bochsa: Fantaisie et variations sur un air favori irlandais, for harp (1822)
Mauro Giuliani: No. 2 of Six Airs irlandois nationales variés, Op. 125, for guitar (c.1825)
Ignaz Moscheles: The Recollections of Ireland, Op. 69, for piano and orchestra (1826)
Felix Mendelssohn: Fantasia on 'The Last Rose of Summer''', Op. 15, for piano (c.1827)
Jean-Louis Tulou: Souvenir anglais, Op. 51, for 2 flutes and piano (1828)
Friedrich Kuhlau: Variations on an Irish Folksong, Op. 105, for flute and piano (1829)
Kaspar Kummer: Des Sommers letzte Rose, no. 6 in: Transcriptionen über beliebte Themen, Op. 57, for 2 flutes (1829)
Auguste Franchomme: Variations sur des thèmes russes et écossais, Op. 6 (1835)
Henri Herz: The Last Rose of Summer, Op. 159, for piano (1842)
William Vincent Wallace: The Last Rose of Summer (1846)
Friedrich von Flotow: aria "Letzte Rose" in the opera Martha (1847)
Charles Mayer: La Dernière rose. Fantaisie variée, for piano (mid-1840s)
Mikhail Glinka: Theme ecossais varie based on the Irish tune 'The Last Rose of Summer', for piano (1847)
Joseph Joachim Raff: The Last Rose of Summer. La Dernière rose. Impromptu, Op. 46, for piano (1849)
: Des Sommers letzte Rose, Op. 141 no. 3, for mixed choir (1850)
Brinley Richards: The Last Rose of Summer, Op. 45, for piano (1853)
Charles Oberthür: Fantaisie brillante, on motives of Flotow's Martha, introducing the air 'The Last Rose of Summer, Op. 116, for harp (1854)
Sigismond Thalberg: The Last Rose of Summer. Air irlandais varié, Op. 73, for piano (1857)
Jean-Chrisostome Hess: La Dernière rose d'été. Rêverie, Op. 66, for piano (1860)
Henri Vieuxtemps: No. 5 of Bouquet Américain, Op. 33 ("Dernière rose de l'été"), for violin and piano (1860)
Heinrich Wilhelm Ernst: No. 6 of Sechs mehrstimmige Etüden (Six Polyphonic Studies): Variations on 'The Last Rose of Summer', for violin solo (1865)
Joseph O'Kelly: La Dernière rose; no. 6 of Les Soirées enfantines, 2nd series, versions for piano solo and 4-hands (1866)
Jules Danbé: La Dernière rose. Mélodie irlandaise, fantaisie, for violin and piano (1870)
Charles Gounod: The Last Rose of Summer, for mixed choir (1873)
Dudley Buck: The Last Rose of Summer, Op. 59; introduction, theme, and variations for organ (1877)
Sydney Smith: The Last Rose of Summer. Paraphrase de concert, Op. 173, for piano (c.1880)
Félix Godefroid: La Dernière rose d'été. Mélodie irlandaise, for harp (1891)
Max Reger: Vierstimmiger Kanon über das Lied 'Letzte Rose', for piano (1903)
Paul Hindemith alluded to both words and music in his On Hearing 'The Last Rose of Summer', part of Nine English Songs (1944)
Benjamin Britten: no. 9 of Folksong Arrangements, vol. 4: Moore's Irish Melodies (1958)

Popular
In Japan, the melody is widely known as the song , meaning "The Plants in the Garden". The poem was adapted by Tadashi Satomi (1824–1886) and published as part of Primary School Songbooks (Volume III) in 1884 by the Japanese Education Ministry.
Bing Crosby included the song in a medley on his album On the Sentimental Side (1962).
Nina Simone covered it on her album Broadway-Blues-Ballads (1964).
Judas Priest recorded a song entitled "Last Rose of Summer" on their 1977 album Sin After Sin. Written by Rob Halford and Glenn Tipton, the song is all about "unyielding love".
Clannad released a rendition of "The Last Rose of Summer" on their 1980 album Crann Úll.
The poem is alluded to in the Grateful Dead song "Black Muddy River", which is sung to the original tune, on their 1987 album In the Dark.
Sarah Brightman recorded "The Last Rose of Summer" for her 1988 album The Trees They Grow So High.
Tom Waits included a song entitled "The Last Rose of Summer" on his 1993 album The Black Rider, based on the eponymous stage production by Waits, Robert Wilson (director) and William S. Burroughs. In it, the singer talks about the petals of his "favourite rose" being shrouded "in shadows dark and long". The song ends with the lines: "I can be found in the garden singing this song / When the last rose of summer is gone".
Charlotte Church recorded "The Last Rose of Summer" on her 1999 album Charlotte Church.
The Irish Tenors covered the song on their 2000 CD/DVD release Live in Belfast.
It is sung in the musical group Celtic Woman by Méav Ní Mhaolchatha and Hayley Westenra. Chloë Agnew's solo version is recorded on her 2002 album Chloë. Ní Mhaolchatha's solo version is included in her 2006 A Celtic Journey album. In the 2007 Celtic Woman: A New Journey tours, Agnew sang duets with Ní Mhaolchatha, Westenra, and the vocalist-guitarist of the same group, Lynn Hilary.
James Galway: Over the Sea to Skye – The Celtic Connection, James Galway & The Chieftains (2009).
In 2010, Fionnuala Sherry of the New Instrumental duo Secret Garden released a version of the song titled "The Last Rose" on her solo debut album Songs From Before.
Laura Wright recorded a version, featured on her album The Last Rose (2011).
Kanye West refers to the poem in his song Blood on the Leaves on his album Yeezus wherein the rapper writes, "That summer night holdin' long and long, 'din long Now waiting for the summer rose and (breathe)" (2013).
Anna Meredith recorded a version as "Last Rose" featured on her album "Varmints" (2016).
Gintaras Januševičius uses the melody (with its Irish title "Aislean an Oigfear") as the opening of his 2019 narrative recital programme "The New Colossus". The programme is dedicated to people who built New York and their stories. The melody is included as a tribute to Irish people. Januševičius then uses attacca to go into the next piece - "L'isle Joyeuse" by Claude Debussy.

Literary allusions
This poem is mentioned in Jules Verne's 1884 novel The Vanished Diamond (aka. The Southern Star), and by Wilkie Collins in The Moonstone (1868), in which Sergeant Cuff whistles the tune frequently.

The song is mentioned by James Joyce in Ulysses. It is also referred to, disdainfully, in George Eliot's Middlemarch.

The song also mentioned in Rupert Hughes's 1914 book by the same name, The Last Rose of Summer, and by Betty Smith in her 1943 novel A Tree Grows in Brooklyn.

Film, television, radio and games
An American silent film titled The Last Rose of Summer was produced and released by the Lubin Manufacturing Company of Philadelphia in 1912.

A British silent film of The Last Rose of Summer made in 1920 stars Owen Nares and Daisy Burrell.

Deanna Durbin sings the song in the 1939 film, Three Smart Girls Grow Up.

In the 1941 film Here Comes Mr. Jordan, it is the character Joe Pendelton's inability to play "The Last Rose of Summer" on his saxophone in any way other than badly that allows him to prove that he is alive in another man's body; all the other characters think he is the dead man from whom he got the body, but when he plays the sax for his old boxing manager, he uses the same wrong note in the melody as he always did, and which thus confirms his story of coming back from the after-life.

In the 1944 film Gaslight, the melody is associated with the opera singer Alice Alquist, the murdered aunt of the protagonist, Paula (Ingrid Bergman).

In the 1951 film The Great Caruso, actor Mario Lanza who played Caruso sang it as Caruso's swan song.

In the 1953 I Love Lucy, episode "Never Do Business With Friends" (Season 2, Episode 31), Ethel Mertz (played by Vivian Vance) sings the first lines of this song while doing housework.

This song is heard played on a 19.5/8-inch upright Polyphon musical box as Katie Johnson is walking to/away from the police station at the start/end of the 1955 Alec Guinness film The Ladykillers.The Last Rose of Summer was also the title (later revised as Dying of Paradise) of a three-hour science fiction production written by Stephen Gallagher in 1977–78 for Piccadilly Radio.

This song was also featured in the 1970 West Germany Film .

In the 1983–1984 Japanese TV drama Oshin, broadcast on NHK, the melody is played on harmonica by the characters.

In the 1995 film An Awfully Big Adventure, the song is used as P.L. O'Hara's theme music and is a recurrent musical motif in the film's score.

The song was featured in Ric Burns' documentary series, New York: A Documentary Film (1999–2003), broadcast on PBS in the USA.

In the 2000 Thai western film Tears of the Black Tiger (, or Fa Thalai Chon), a translated version of the song called "Kamsuanjan" ("The Moon Lament") was used as the closing song concurrent with the tragic ending of the film.

The song was used in the 2008 video game Endless Ocean 2: Adventures of the Deep as the theme of the Depths area of the Zahhab Region. It is also playable on the jukebox that the player can purchase in-game.

In the 16th (final) episode of the 6th season (2009) of the UK Channel 4 television series Shameless, the song was sung by Jamie Maguire (played by Aaron McCusker) at the funeral of his sister Mandy Maguire (Samantha Siddall).

The song was featured in FOX TV series,"The Chicago Code" Season 1 Episode 2, "Hog Butcher" (February 2011). This traditional Irish song was sung by Jason Bayle, as the uniformed officer during the memorial service of fallen Chicago police officer Antonio Betz.

In Rooster Teeth Productions' RWBY web series, the name of Summer Rose is a direct reference to the poem. The thirteenth line, "Thus Kindly I Scatter", is used as the epitaph on her gravestone in the trailer "Red" and episodes one and twelve of the third season (2015).

In the Austenland (film) (2013), the character of Lady Amelia Heartwright plays a verse of the song while at the pianforte, in an affected and not particularly skilled manner.

In the Hangar 13 game Mafia III (2016), one of the main characters, Thomas Burke, can be heard singing this song with sorrow.

The 2017 film Three Billboards Outside Ebbing, Missouri starts with The Last Rose of Summer, performed by Renée Fleming from the CD The Beautiful Voice by Renée Fleming, the English Chamber Orchestra & Jeffrey Tate 1998. The song is played again late in the film, when the central character, Mildred Hayes, hurls Molotov cocktails at the police station. The version performed is part of the opera Martha by Friedrich von Flotow.

In the season 9 premiere of The Walking Dead, Hilltop resident Alden (played by Callan McAuliffe) sang a rendition of The Last Rose of Summer at the funeral of the blacksmith's son Ken.

Anya Taylor-Joy performs The Last Rose of Summer'' in another Austen-related film, the 2020 film adaptation of Emma, based on Jane Austen's 1815 novel of the same name.

References

Audio clips

External links

 (multiple versions)

1805 poems
Irish poems
Irish songs
Poetry by Thomas Moore
Songs about old age
Songs based on poems
Stefan Zweig Collection
Works about old age

The Last Rose of Summer


Proizvodnja električne energije koristi električnu potencijalnu energiju koja nastaje odvajanjem elektrona iz elektronskih omotača atoma. Odvajanje se može postići elektromehaničkom energetskom pretvorbom (elektromagnetska indukcija), termoelektričnom (Seebeckov učinak ili efekt), termoionskom, fotoelektričnom pretvorbom (fotoelektrični učinak ili fotoefekt kao na primjer kod fotonaponske ćelije), izravnom pretvorbom kemijske u električnu energiju u gorivnom članku, magnetohidrodinamičkim generatorom. Jedna je od bitnih značajki proizvodnje električne energije što se ona ne može uskladištiti, nego se mora proizvoditi onda kada je potrebna. Zbog toga se elektrane i cijeli elektroenergetski sustav izgrađuju tako da mogu trenutačno zadovoljiti potražnju za električnom energijom.

Izvori električne struje u svakodnevnom životu dakle mogu biti:
 mehanički, i to električni generatori istosmjerne i izmjenične struje u kojima se mehanički rad pretvara u električnu energiju,
 kemijski, i to galvanski članci i akumulatori koji proizvode električnu energiju na račun kemijskih procesa koji se u njima zbivaju,
 fotonaponske ćelije koje energiju svjetlosti pretvaraju u električnu energiju,
 termočlanci ili termoelementi u kojima se toplinska energija pretvara u električnu (termoelektricitet).

Izvori električne struje
Električna struja je gibanje slobodnih elektrona, to jest negativno nabijenih čestica. Do takvog gibanja dolazi u nekom električnom vodiču ako je on svojim krajevima priključen na polove nekog izvora struje između kojih postoji električni napon. Kako napon između polova nastaje zbog razlike količine elektrona, to elektroni nastoje tu razliku izjednačiti tako da se gibaju od pola, gdje ih ima previše, prema polu, gdje ih ima premalo. Vlada li između obiju vodljivo spojenih točaka nekoga izvora struje stalni električni napon, u električnom vodiču će teći električna struja. Onaj pol izvora struje koji ima viši električni potencijal označuje se s plus (+),  a pol koji ima niži potencijal s minus (-).

Za svako gibanje postoji neki uzrok. Tako je na primjer uzrok gibanju vode u vodovodnim cijevima razlika tlaka, a uzrok gibanju elektrona je elektromotorna sila (EMS), to jest ona sila koja stvara razliku električnih potencijala, to jest električni napon. Uređaji koji stvaraju elektromotornu silu zovu se izvori struje. Takav je na primjer izvor struje džepna baterija. Da struja može teći, strujni krug mora biti zatvoren. Strujni krug se sastoji od izvora struje i električnih vodiča koji su priključeni na njegove polove. Za otvaranje i zatvaranje strujnih krugova služe različiti prekidači ili sklopke. Otvori li se strujni krug, na primjer kod džepne baterije, elektromotorna sila će i dalje tjerati elektrone, pa će na negativnom polu nastati suvišak, a na pozitivnome manjak elektrona. Između polova vladat će, dakle, napeto stanje koje se zove električni napon (električna napetost), što je posljedica elektromotorne sile.

Rekli smo da električna struja, to jest elektroni, struje od mjesta gdje ih ima više (minus pola) prema mjestu gdje ih ima manje (plus pola), to jest smjerom koji je suprotan smjeru električnog polja. Taj se smjer zove elektronski smjer. Međutim se u elektrotehnici obično uzima protivni smjer, to jest od pozitivnog prema negativnom polu. Taj se smjer zove tehnički smjer. Ovakav smjer struje bio je usvojen još onda kada se nije znalo za elektrone. U stručnoj literaturi smjer se nije promijenio do danas jer bi se zbog toga morale mijenjati izvjesne definicije usvojene u elektrotehnici. Najobičnija je istosmjerna struja koja teče uvijek u istom smjeru i ne mijenja naglo svoju jakost. No danas se mnogo više upotrebljava izmjenična struja koja neprestano mijenja jakost i svoj smjer.

Izvori

 Elektroenergetika

Proizvodnja električne energije


روبرت لافلين   هو عالم فيزيائي أمريكي حاز على جائزة نوبل للفيزياء عام 1998 بالمشاركة مع هورست شتورمر و دانيل تسوي عن تفسيرهم تأثير هول الكمي الكسري.

ولد روبرت لافلين في 1 نوفمبر 1950 في بمدينة فيزاليا بولاية كاليفورنيا. حصل لافلين على بكالوريوس العلوم في الرياضيات من جامعة كاليفورنيا في بيركلي عام 1972، والدكتوراه في الفيزياء عام 1979 من معهد ماساتشوستس للتقنية بالولايات المتحدة الأمريكية. ويعمل حاليا أستاذ للفيزياء التطبيقية في جامعة ستانفورد. عمل كرئيس لجامعة KAIST في كوريا الجنوبية في الفترة 2004-2006.

ولا يعتقد روبرت لافلين في وجود الثقوب السوداء.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من فيساليا (كاليفورنيا)
أعضاء الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
خريجو جامعة كاليفورنيا (بركلي)
خريجو معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا
رؤساء جامعات وكليات في كوريا الجنوبية
علماء في مختبرات بل
فيزيائيون أمريكيون
مواليد 1950
مواليد في فيساليا (كاليفورنيا)
حاصلون ميدالية بينجامين فرانكلين

روبرت لافلين


Timi "Grabber" Hansen (28. oktober 19584. november 2019) var en dansk bassist. Han spillede i det danske heavy metalband Mercyful Fate fra 1981 til 1985 og fra 1992 til 1993, og i King Diamond fra 1985 til 1987.

Han spillede med fingrene frem for et plekter.

Hans tilnavn "Grabber" skulle efter sigende komme fra, da han spillede på en Gibson G3 Grabber.

Diskografi

Med Mercyful Fate
 Nuns Have No Fun
 Melissa Don't Break the Oath Return of the Vampire In the Shadows The Bell Witch EP Med King Diamond
 No Presents for Christmas
 Fatal Portrait
 Abigail
 The Dark Sides

Referencer

Heavy metal-musikere fra Danmark
Mercyful Fate

Timi Hansen


Anderson Gils de Sampaio (født 15. februar 1977) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama Flügels.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Anderson Gils de Sampaio


Étienne-Charles Le Guay ou Leguay (1762-1846) est un peintre miniaturiste de la fin du .

Spécialisé dans la peinture de genre et le portrait, il a travaillé pour la manufacture Dihl et Guérhard à Paris, et pour celle de Sèvres.

Biographie

Étienne Charles Le Guay est le fils d' Étienne Henri Leguay, peintre sur porcelaine. Il étudie le dessin à la manufacture de Sèvres puis continue à l'Académie royale avec Joseph-Marie Vien.

Marié trois fois, avec successivement  Marie Sophie Giguet,  Marie Victoire Jaquotot et Charlotte Henriette de Courtin, en 1794, sa seconde épouse Marie-Victoire Jaquotot est d'abord son élève  et à terme devient elle-même une miniaturiste très renommée. Le couple est témoin au mariage de Christophe Dihl avec  veuve Guérhard le 25 décembre 1797 ; à cette époque, Étienne-Charles a déjà travaillé avec succès depuis plusieurs années pour la manufacture de porcelaine Dihl et Guérhard.

Œuvres
Le musée de Sèvres possède plusieurs œuvres de Le Guay, dont une huile sur toile L'Amour gravant sur un arbre le nom de La Valière (H x l : , maintenant au musée national Magnin de Dijon), et le fameux portrait de Christophe Erasmus Dihl peint en 1797 sur une plaque de porcelaine. Il a fait de nombreuses miniatures sur ivoire, sont au moins six d'entre elles sont au musée du Louvre.

Le musée du Louvre possède aussi de ses œuvres. Parmi celles-ci, une miniature sur ivoire de son élève et épouse Marie Victoire Jaquotot.

Pour Dihl et Guérhard

Pour la très renommée manufacture Dihl et Guérhard, il a réalisé des tableaux sur porcelaine, dont une « Baigneuse » exposée au « salon » (Exposition des produits de l'industrie française) de 1796, un Beau portrait d'une jeune personne au salon de 1797.

Le portrait de Christophe Erasmus Dihl (1797) est peint sur une plaque de porcelaine à pâte dure, avec les nouvelles peintures émaillées pour porcelaine inventées par Dihl. Cette double nature d'œuvre d'art en soi et de véhicule de démonstration d'un produit manufacturé, est reflétée dans la double signature de « Dihl et Guérhard » et de « Étienne Le Guay » sur le côté du secrétaire.

En 1978 les pièces présentées par la manufacture Dihl au « Musée Central des Arts » incluent des œuvres par Le Guay, dont Un paysage marin assez large, Autre paysage marin plus petit et Paysage en pendentif.

Une table du roi d'Espagne peinte par Le Guay et Piat Joseph Sauvage atteint, selon Prud'homme, un coût de plus de

Pour Sèvres

Pour Sèvres il peint en 1814 Sappho (la « dixième muse ») sur une plaque de porcelaine (H x l : , maintenant au musée d'art Roger-Quilliot de Clermont-Ferrand).

Il a peint au moins une assiette du fameux « service à marli d'or » de Sèvres (1812) : Psyché abandonnée.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 .
 .
 .

Liens externes

 .

Peintre français du XVIIIe siècle
Peintre français du XIXe siècle
Naissance en avril 1752
Naissance à Sèvres
Décès en septembre 1846
Décès à Paris
Décès à 94 ans

Étienne-Charles Le Guay


Komrat Cumhuriyeti, Gagavuz köylülerin 1906 yılında Rus İmparatorluğu'na karşı kurduğu ve kısa süre yaşayan tarihî Türk devleti.

Tarihi
20. yüzyılın başlarında Gagavuz Türkleri, Rus İmparatorluğu'na bağlı Besarabya Guberniyası'nda yaşamaktaydılar. Rusya İmparatorluğu, topraklarındaki Gagavuz halkına Ruslaştırma politikası uygulamıştır. Rusya İmparatorluğu'nun uyguladığı bu politikaya karşı milli kültür ve kimliklerini korumak amacıyla 6 Ocak 1906 tarihinde Komrat'ta Andrey Galaţan ve Atmaca Pavlioğlu önderliğindeki Gagavuz çiftçiler, Rusya İmparatorluğu'na karşı ayaklanmıştır. Gagavuz Türklerinden çiftçiler, Çiftçiler Komitesi adlı bir komite kurmuşlardır. Bu komite 10 Ocak 1906'da Komrat bölgesinin cumhuriyet olmasına karar vermiştir. Böylelikle Komrat Cumhuriyeti resmen kurulmuştur. Çiftçiler Komitesi, Çiftçiler Komitesi borç kâğıtlarının yakılması ve vergilerin verilmemesi kararlarını almıştır.

Gagavuz Türklerinin kurduğu bu devlete diğer bölgelerden destek gelmemiştir. 12 Ocak 1906 tarihinde ayaklanmayı bastırmak için Rusya İmparatorluğu askerleri Komrat'a gelmişlerdir. Rusya İmparatorluğu askerleri bölgeyi hem işgal hem ilhak etmişlerdir. Bu askerî harekâtlar sonucunda Komrat Cumhuriyeti tamamen yıkılmıştır.

Kaynakça

Gagavuzya
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler
Gagavuz devletleri

Komrat Cumhuriyeti


Eric Gerard Coleman (Denver, 27 de diciembre de 1966) es un exjugador estadounidense de fútbol americano que ocupaba en la posición de defensive back en la Liga Nacional de Fútbol  a fines de la década de 1980. Jugó fútbol americano universitario en la Universidad de Wyoming, siendo reclutado por los New England Patriots en el Draft de la NFL de 1989.

Referencias

Jugadores de fútbol americano de Estados Unidos
Jugadores de New England Patriots
Nacidos en Denver

Eric Coleman (fútbol americano)


The nightride er en eksperimentalfilm fra 1989 instrueret af Ulrik Al Brask, Knud Vesterskov efter manuskript af Knud Vesterskov.

Handling
Ridtet gennem nattens by er på én gang en psykologisk mind game og en fysisk realitet. Manden spiller med knivens spids mellem sine fingre, med lemmet mellem sine ben og med den anonyme kvindekrop i en blanding af smerte og spænding.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1989

Eksperimentalfilm fra Danmark

The nightride


Un regulador es un mecanismo que permite que un buceador pueda respirar a la presión ambiente el aire de una botella de buceo, sea cual sea la profundidad a la que el buceador se encuentre. Es sobre todo el invento del regulador lo que ha permitido el desarrollo de la escafandra autónoma.

Principio de funcionamiento

El regulador es el componente esencial de la escafandra autónoma. Es el mecanismo que despresuriza el gas respirable de la reserva embarcada por el buceador, proporcionándoselo automáticamente a la presión ambiente en cada una de sus inspiraciones, cualquiera que sea la profundidad a la que se encuentre. El regulador por sí solo es completamente inútil y no constituye por sí mismo una escafandra autónoma si no está acoplado a una reserva de gases respirables que permitan la supervivencia del buzo bajo el agua. Esta reserva de gases está habitualmente constituida por una o más «botellas de buceo». La escafandra autónoma es por tanto el dispositivo de respiración subacuática constituido por un regulador acoplado a una reserva de gas respirable, la escafandra autónoma, pero los buceadores, en su jerga habitual, no suelen hacer uso del término «escafandra autónoma». Se refieren a esos mismos dispositivos con los simples nombres de «regulador» y «botella».

Historia

A lo largo del  y hasta mediados del  el sistema de buceo más habitual fue el de la escafandra tradicional o escafandra de casco, con la que el buzo deambulaba verticalmente por el fondo de un mar, río o lago respirando gracias al aire que una bomba le enviaba desde la superficie a través de una manguera que llegaba hasta su casco. Los sistemas autónomos, como ya había sido el caso en el , siguieron siendo la excepción el , pero aun así hubo algunos inventos de mayor o menor eficacia. El primer reciclador (los recicladores también se les llama «sistemas de respiración recliclada») fue patentado por primera vez en Francia en 1808 por sieur Touboulic, pero no se fabricó ninguno de manera eficaz hasta la llegada en 1849 del reciclador de Pierre Aimable De Saint Simon Sicard. Desde entonces se siguió perfeccionando la tecnología del reciclador en otros países de Europa hasta la actualidad, sobre todo en Inglaterra y en Alemania, pero siempre con una autonomía muy limitada en profundidad debido al hecho de usar oxígeno puro en el sistema de reciclaje del aire respirado (pues el oxígeno puro puede provocar un edema pulmonar a profundidades superiores a 10 o más metros).

La tecnología del reciclador es por tanto muy limitada en cuanto a la profundidad que el buceador puede llegar, pero no es el caso del regulador cuando este está acoplado a una reserva de aire comprimido, la cantidad de oxígeno no es peligrosa hasta aproximadamente los 70 metros de profundidad. Otras mezclas de gases, en proporciones diferentes a las del aire que compone la atmósfera terrestre, permiten incluso bucear con relativa seguridad a profundidades de unos pocos cientos de metros. El primer regulador de la historia, o en todo caso el más antiguo del que se tiene constancia, fue patentando a Argentan en 1838 por el médico francés Manuel Théodore Guillaumet. Estaba acoplado a una manguera alimentada en aire desde la superficie y por lo tanto no constituía en sí mismo un escafandra autónoma propiamente dicho. La primera vez que un regulador fue acoplado a una reserva de aire fue gracias al invento que el francés Benoît Rouquayrol puso a punto en 1860 para que los mineros pudieran escapar de minas inundadas o intoxicadas con gas venenoso. En 1864 el oficial de la marina imperial francesa Auguste Denayrouze se asoció a Rouquayrol para adaptar el invento al buceo y en 1865 comenzó la primera producción en serie de la historia de una escafandra autónoma. En 1867 el aparato Rouquayrol-Denayrouze fue presentado en la exposición universal de ese mismo año en París donde ganó la medalla de oro en su categoría. Impresionado por este invento el escritor Julio Verne equipó al capitán Nemo y a sus hombres con el aparato Rouquayrol-Denayrouze en su famosa novela Veinte mil leguas de viaje submarino. Pero Verne describió en su novela una versión ficticia del aparato, que mejorado por el talento y el ingenio del capitán Nemo podía proporcionar horas de autonomía a cualquier profundidad. En realidad el verdadero aparato Rouquayrol-Denayrouze, tal como estaba concebido en el , con una reserva de aire comprimido de baja presión, no podía permitir inmersiones de más de 30 minutos y, a no más de 10 metros de profundidad.

Los reguladores modernos, tienen mucho menor tamaño que el regulador Rouquayrol-Denayrouze y con botellas de gas comprimido a presiones que permiten respirar durablemente a profundidades muy superiores a 10 metros, son un invento de los franceses Émile Gagnan y Jacques-Yves Cousteau. En París en 1942, debido a la confiscación de la gasolina por parte de los alemanes, Gagnan va miniaturizar un regulador Rouquayrol-Denayrouze y adaptó a los motores gasógenos para que los franceses pudieran utilizar sus automóviles, esperando tiempos mejores en que la gasolina volviera a ser más fácil de encontrar. Cousteau conoció Gagnan en diciembre de 1942 y le propuso acoplar su regulador no entre el carburador de un motor y una caldera de gases sino entre una botella de aire comprimido y los pulmones de un buceador. Gagnan aceptó el reto y en 1943 hicieron una serie de pruebas en el Marne. Después de solucionar algunas dificultades, patentaron el primer regulador moderno, el scaphandre autonome Cousteau-Gagnan («escafandra autónoma Cousteau-Gagnan»). En 1945, terminada ya la guerra, patentaron una versión mejorada, el CG45 ("C" de Cousteau, «G» de Gagnan y «45» de 1945), que fue el primer regulador moderno en ser comercializado (a partir de 1946). Con los años este invento ha sido objeto de adiciones y mejoras continuas hasta la actualidad, lo que garantiza hoy un alto nivel de seguridad y comodidad.

Componentes

 Primera etapa: Es la pieza que se conecta directamente a la botella. Realiza una primera reducción de la presión, de alta presión a presión intermedia y distribuye el aire (u otro gas) a los latiguillos.
 Segunda etapa: Es la parte de la que respira el buceador, poniéndola en la boca. Reduce el aire de presión intermedia a presión ambiente y se lo proporciona al buceador a través de una boquilla.
 Segunda etapa alternativa u "octopus": Es otra segunda etapa que se lleva por seguridad, ya sea para el buceador o un compañero. Por esta razón suele ser de color amarillo, para que sea más visible.
 Latiguillos: Cada una de las "mangueras" que conectan los componentes. Son adecuadas para las altas presiones y pueden ser de distintos revestimientos y color.
 Manómetro: Para conocer la presión del aire que hay en la botella, imprescindible para tu seguridad. Normalmente, se vende por separado del regulador.
 Latiguillo de baja presión: Es el latiguillo que se conecta al chaleco para permitir inflarlo con el aire a presión de la botella. Este se incluye con la compra del chaleco habitualmente.

Conector DIN
Es el dispositivo que sirve para acoplar la primera etapa en la válvula de la botella. La presión máxima es de 300 bar.

Primera etapa
La primera etapa es un manorreductor que reduce la presión del gas (típicamente) a 8-10 bar por encima de la presión ambiente. La primera etapa tiene una banda de alta presión y una banda de baja presión. La parte de alta presión está conectada al cilindro de gas. El lado de baja presión proporciona el gas la segunda etapa.

Segunda Etapa
La segunda etapa suministra gas a la boquilla a la presión del entorno, para que el buceador pueda respirar correctamente.

Véase también
 Buceo

Referencias

Equipo de buceo

Regulador (buceo)


16986 Archivestef este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
16986 Archivestef este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,30 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 2,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 16001-17000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

16986 Archivestef


කැරිබියානු ගල්පර මෝරා Caribbean reef shark  ("කාකරයිනස් පෙරේසි"-Carcharhinus perezi, often misspelled perezii) කාකරයිනිඩයි කුලයට අයත් රික්වියෙම් මෝරුන් (requiem shark) විශේෂයකි. බොහෝවිට අත්ලාන්තික් සාගරයට අයත් ෆ්ලොරිඩා සිට බ්‍රසීලය දක්වා වූ නිවර්තන ජල කලාපයේ දැකිය හැක. තවද කැරිබියානු මුහුද ආශ්‍රිතව වැඩි වශයෙන් දැකිය හැකි ගල්පර මෝරුන් විශේෂයද වේ. ශක්තිමත් මනා ලෙස හැඩගැන්වුනු ශරීරයකින් යුත් මෙම රික්වියෙම් මෝරුන් එම කුලයටම අයත් අනෙකුත් මෝරුන් වන ඩස්කි මෝරා ( "සී. ඔබ්ස්කියුරස්"-C. obscurus)සහ සිල්කි මෝරා ("සී. ෆැල්සිෆෝමිස්"-C. falciformis)අතරින් වෙනකර හඳුනා ගැනීම දුෂ්කර කාර්යයකි. නමුත් වෙන්කර හඳුනාගතහැකි ලක්ෂණ වනුයේ, කැපී පෙනෙන සලකුනු නොමැති අළු පැහැයෙන් යුත් වරල්, දෙවන පිටුපස වරල කෙලවර කෙටි තුඩ හා දත් වල හැඩය සහ මෝරුන් සමූහය වේ.

දිගින් මීටර් 3 ක් (අඩි 10 ක්) පමණ වන කැරිබියානු ගල්පර මෝරා, ගල්පර පරිසර පද්ධතිය තුල මාලුන් සහ බූවල්ලන් විශාල වශයෙන් ගොදුරු කරගන්නා  අග්‍ර විලෝපිකයෙක් ලෙස හැන්ඳින්විය හැක. සාමාන්‍යයෙන් ක්‍රියාකාරී ලෙස පිහිනන මෝරෙකු වශයෙන්, මොවුන්ගේ අසාමාන්‍ය හැසිරීම් රටාවක් ලෙස දැක්විය හැක්කේ,  මුහුදු පතුලේ හෝ ගුහාවන් තුල නොසෙල්වී සිටිනු දක්නට ලැබීමයී. යම් අනතුරු හැඟවීමකදී මොවුන් ලය වරල් පහතට හෙලීමකින්ද ගමන් ගන්නා දිශාව වෙනස් කිරීමකින්ද ගර්ජන විදහා දැක්වීමක් පෙන්නුම් කරයි. අනෙකුත් රික්වියෙම් මෝරුන් විශේෂ මෙන් මොවුන් ජලාබුජ ගණයට අයත් වන අතර ගැහැණු සත්වයා විසින් අවුරුද්දකට පැටවුන් 4–6 අතර ප්‍රමාණයක් ප්‍රසූත කරයි. කැරිබියානු ගල්පර මෝරුන් ධීවර කර්මාන්තයේදී වැදගත් කමක් උසුලන්නේ මාංස, පදම් කල සම්, පීකුදු තෙල් වැනි ද්‍රව්‍ය ලබාගැනීමට වන අතර, නමුත් නොබෝදා සිට සංචාරක ආකර්ෂණයක් ලෙස වැඩි වටිනාකමක් දිනා ඇත. "මෝරුන් පෝෂ්‍ය කිරීම" සඳහා ඔවුන් සමූහයා වශයෙන් ආකර්ෂණය කරගැනීමට  බහමාස් සහ එයින් ඔබ්බට ඇති රටවල් විසින් විවිධ ගොදුරු යොදාගැනීම  මතභේදයට තුඩුදුන් කරුණක් වේ. මෙම විශේෂය  මෝරුන්ගෙන් මිනිසා මත සිදුවූ ආක්‍රමණ සුලු ප්‍රමාණයකට වගකිව යුතුවේ.

වර්ගීකරණය සහ වංශ ප්‍රවේණිය
ෆෙලිප් පොයේ ("Felipe Poey") විසින් 1876 වසරේදී ලියා පලකරන ලද, අනාලෙස් ඩි ලා සොසයිඩාඩ් එස්පැනෝලා ඩි හිස්ටොරියා නැචුරල් – Anales de la Sociedad Española de Historia Natural යන විද්‍යාත්මක සඟරාව සඳහන් කරන පරිදි, කැරිබියානු ගල්පර මෝරා මුලින්ම හඳුන්වන ලද්දේ ප්ලැටිපොදොන් පෙරෙzසි – Platypodon perezi යන නමින් වේ. කියුබාව ආශ්‍රිත මුහුදුබඩ ප්‍රදේශයේ විශේෂ හයකට අයත් නිදර්ශක වර්ග දක්නට ලැබිණි. ප්ලැටිපොදොන් – Platypodon යන ගණය පසු ලේඛකයින් විසින් කාචාහිනස් – Carcharhinus ලෙස සමානාර්ථකරන ලදී.

රූප විද්‍යාත්මක සමානතා පාදක කොටගෙන, 1982 වසරේදී ජැක් ගැරික් "Jack Garrick" විසින් මෙම විශේෂ බිග්නෝස් මෝරා "bignose shark"(සී. අල්ටිමස් – C. altimus) සහ සෑන්ඩ්බාර් මෝරා "sandbar shark" (සී. ප්ලම්බියස් – C. plumbeus) ලෙස කාණ්ඩ දෙකකට වර්ග කරන ලද අතර 1988 දී ලියොනාඩ් කොම්පැග්නෝ "Leonard Compagno" විසින් අලු පැහැ ගලපර මෝරා "grey reef shark" (සී. ඇම්බ්ලිරයින්චොස් – C. amblyrhynchos) ගේ සහෝදර කාණ්ඩය ලෙස දක්වන ලදී. තවද කැරිබියානු ගල්පර මෝරා යනු, ගලපගොස් මෝරා "Galapagos shark" (සී. ගලපගැන්සිස් – C. galapagensis), ඩස්කි මෝරා "dusky shark" (සී. ඔබ්ස්කියුරස් – C. obscurus), ඕශනික් වයිට්ටිප් මෝරා "oceanic whitetip shark" (සී. ලොන්ගිමානුස් – C. longimanus), සහ නිල් මෝරා "blue shark" (ප්‍රියොනේස් ග්ලෝකා – Prionace glauca) ගෙන් සමන්විත කාණ්ඩයක සහෝදරී ඒකකය බව, ඇලලීය එන්සයිම "allozyme" දත්ත පදනම් කරගෙන, ගාවින් නේලර් "Gavin Naylor" විසින් 1992 දී ප්‍රකාශිත වංශප්‍රවේණික විශ්ලේෂණයෙන් පෙන්වාදෙන ලදී. කෙසේ වුවත් "කාචාහිනස් – Carcharhinus" කුලය තුල අන්තර් සබැඳියාව නිශ්චය කරගැනීම සඳහා තව බොහෝ කාර්යය කිරීම අවැසි වේ.

ව්‍යාප්තිය සහ වාසස්ථානය
කැරිබියානු ගල්පර මෝරා, බර්මියුඩා ඇතුලුව උතුරු කැරොලිනා ප්‍රදේශයේ සිට දකුණේ බ්‍රසීලය දක්වා, උතුරු මෙක්සිකන් බොක්ක, සහ කැරිබියානු මුහුද එක්වූ බටහිර නිවර්තන අත්ලාන්තික් සාගරය පුරාවට ම දැකිය හැකි වේ. කෙසේ නමුත් ෆ්ලොරිඩා කී හි මොවුන් දැකිය හැක්කේ ඉතාමත් කලාතුරකිනි. මොවුන් නොගැඹුරු ජලය ඇති හිරිගල් පර අවට සැරිසැරීමට වැඩි කැමැත්තක් දක්වන අතර ගල්පරයට පිටතින් වූ ගැටිති අවට පහසුවෙන් දැකගත හැකි වේ.  මෙම මෝරා ට වඩා නොගැඹුරු ජලයේ දැකගැනීම පහසු වන අතර මීටර් 378 ක්(අඩි 1240)  දක්වා ගැඹුරකට පිහිනීමට හැකි බව වාර්තා වේ.

විස්තරය

නියමානුකූල සරල කාර්යක්ෂම බාහිර පෙනුමක් සහිතව විශාල ශරීරයකින් හෙබි කැරිබියානු ගල්පර මෝරා අනෙකුත් විශාල රික්වියෙම් මෝරුන්ගෙන් වෙන්කර පැවසීම දුෂ්කර කටයුත්තකි. මොවුන් සාමන්‍යයෙන් දිගින් මීටර් 2 – 2.5 (අඩි 6.5 – 8) අතරද; වාර්ථාවී ඇති උපරිම දිග මීටර් 3 ( අඩි 10) ක් ද; වාර්ථාවී ඇති උපරිම බර කිලෝග්‍රෑම් 70 ( රාත්තල් 154) ක් ද වේ. මොවුන්ගේ ස්වාභාවික වර්ණාවලිය අවධානය යොමුකිරීමේදී, ඇළපත්හි පහසුවෙන් නොපෙනෙන සුදු පැහැ පටිය ද, ඉහල ශරීරය අළු පැහැය හෝ අළු-ඳුඹුරු පැහැය ද, පහල ශරීරය සුදු පැහැය හෝ සුදු-කහ පැහැයද වන අයුරින් වර්ණ ගැන්වී ඇත. වරල් කැපී පෙනෙන ලෙස දර්ශනය නොවන අතර, යුගල වශයෙන් පවතින වරල් වල යටි පැත්ත, අධෝමුඛ වරල සහ පසුපස වරලේ යටි ඛණ්ඩිකාව, අඳුරු පැහැයක් ගනීයි.

නාස් පුඩු දෙපස සමෙහි කැපී පෙනෙන එල්ලා වැටීම් නොමැති අතර, නාසය තරමක් කෙටි, පළල් සහ වටකුරු ස්වභාවයක් ගනී. ඇසිපිල්ලම් තුනීසිවියකින් (ආරක්ෂාකාරී තුන්වන ඇසිපිය) යුක්ත ඇස් විශාල වටකුරු ස්වභාවයක් ගනීයි. හනු දෙකෙහිම එක් අර්ධයක දත් පෙළ 11 – 13 අතර ප්‍රමාණයක් බැගින් පවති‍යි. දත් පළල් භස්මකින්ද, දැති තියුණු බවකින්ද, සියුම් තුඩකින්ද යුක්ත වේ. ඉදිරිපස එක් එක් පැත්තේ පිහිටා ඇති දත් 2-4 ක් සෘජු බවින් යුක්ත අතර අනෙකුත් දත් ක්‍රමයෙන් ආනත වේ. යුගල් පහක් වශයෙන් පවතින කරමල් සිදුරු ප්‍රමාණයෙන් කෙතරම් දිගු වන්නේද යත්, තුන්වන කරමල් සිදුර ලය වරලේ ආරම්භක ස්ථානයටත් වඩා එතෙරට පිහිටයි. පළමු පෘෂ්ඨීය වරල උස්ව දෑකැති හැඩයකින් පිහිටා ඇත. අන්‍යෝන්‍ය ලෙස ගත්කල විශාලව පිහිටි, නිදහස් කෙටි පසුපස තුඩක් සහිත දෙවන පෘෂ්ඨීය වරල තෙක්, පළමු පෘෂ්ඨීය වරලෙන් පසු පෘෂ්ඨය තර්මක් පහත්ව පිහිටයි. පලමු පෘෂ්ඨීය වරලේ ආරම්භය, ළය වරල්හි නිදහස් පසුපස තුඩු වලට ඉහලින් හා සුලුවශයෙන් ඉදිරියෙන් පිහිටා ඇති අතර දෙවන පෘෂ්ඨීය වරල, අධෝමුඛ වරලට ඉහලින් හා සුලුවශයෙන් ඉදිරියෙන් පිහිටා ඇත. ළය වරල් දිග, පටු සහ තුඩක් දක්වා ක්‍රමයෙන් සිහින් වන ආකාරයකින් යුක්ත වේ.කොන් පහක් සහිතව තිරස්ව පිහිටන චර්මීය කොරපොතු අතර අවකාශය ඉතාමත් අඩුව සහ එකිනෙක අතිච්ඡාදනය වෙමින් දෙකෙලවර දත් දක්වා ව්‍යාප්තව පවතී.

ජීව විද්‍යාව සහ පරිසර විද්‍යාව

හඳුනාගත් නිශ්චිත ප්‍රදේශ වල මෙම මෝරුන් ගහණය අධික වුවත්, කැරිබියානු ගල්පර මෝරා රික්වියෙම් මෝරුන් අතරින් ඉතාමත් අවම වශයෙන් අධ්‍යයනයට ලක්වූ සත්වයෙකි. කැරිබියානු ගල්පර ප්‍රජාවන්හි විවිධ හැඩගැන්වීම් කෙරෙහි මොවුන්ගේ ඉතා විශාල දායකත්වයක් ඇති බව පිලිගත් කරුණකි. මෙම මෝරුන් සෘතු වෙනස්වීම් වලදී ක්‍රියාකාරීත්වයේ වෙනසක් හෝ සංක්‍රමණයක් නොපෙන්වන අතර රාත්‍රී කාලයේදී බොහෝ ක්‍රියාකාරී බවක් පෙන්නුම් කරයි. ළපටි කැරිබියානු ගල්පර මෝරුන් වසර මුලුල්ලේම සීමිත ප්‍රදේශයක රැඳෙන අතර වැඩිහිටි මෝරුන් විශාල ප්‍රදේශයක හැසිරෙනු දැකිය හැක.

ඇතැම් අවස්ථා වලදී කැරිබියානු ගල්පර මෝරුන් මුහුදු පතුලේ හෝ ගුහාවන් තුල නොසෙල්වී අක්‍රීයව සිටිනු දැකිය හැකිය; මෙවැනි හැසිරීම් රටාවක් වාර්තා වූ ප්‍රථම ක්‍රියාකාරී මෝරුන් විශේෂය මොවුන් වේ. 1975 වසරේදී ඉයුජිනි ක්ලාර්ක් "Eugenie Clark" යුකටන් පෙනින්සුලා "Yucatan Peninsula" ප්‍රදේශයට ඔබ්බෙන් වූ ඉස්ලා මුජෙරෙස් "Isla Mujeres" අවට පිහිටා ඇති ගුහාවන් තුල "නිදන මෝරුන්" විමර්ශනය කරන ලදී. එහිදී තහවුරු කරගන්නා ලද්දේ මෝරුන්ගේ ඇස් විවිධ චලනයන් දැක්වීම හේතුවෙන් ඔවුන් සත්‍ය වශයෙන්ම නිද්‍රෝපගත නොවන බවයි. ගුහා තුල පවතින නැවුම් upwelling ජලය, මෝරුන්ගේ පරපෝෂිත බව ලිහිල් කරමින් සුඛදායක "මත් බවින් යුක්ත" බලපෑමක් ඇතිකරන බව ක්ලාර්ක් අනුමාන කරන ලදී.  යම් අනතුරු හැඟවීමකදී, කැරිබියානු ගල්පර මෝරුන් ඇතැම් අවස්ථා වලදී කෙටි ගැස්සෙන සුළු අන්දමකින් දිශාව වෙනස් කරමින් සහ ළය වරල් කෙටි (තත්පර 1-1.2 ක ප්‍රවර්ථන කාලය
), පුනරාවර්ත ආකාරයකින් පහත් කරමින් ගර්ජන විදහා දැක්වීමක් පෙන්නුම් කරයි. මෙම විදහා දැක්වීම අළු ගල්පර මෝරා ගේ "grey reef shark" (සී. ඇම්බ්ලිරයින්චොස් - C. amblyrhynchos) ඉහළින් පසක් කරගත් විදහා පෑම තරම් සුපැහැදිලි නොවේ.

විශාල මෝරුන් වන කොටි මෝරා (ගැලියොසර්ඩෝ කුවියර් - Galeocerdo cuvier) සහ ගව මෝරා (සී.ලියුකස් - C. leucas) විසින්ළපටි කැරිබියානු ගල්පර මෝරුන් අල්ලා ගොදුරු කරගනු ලබයි. මෙම විශේෂය සඳහා පරපෝෂිතයින් කිහිප දෙනෙකු හඳුනාගෙන ඇති අතර අඳුරු පැහැ විචිත්‍ර කූඩැල්ලෙකු බොහෝවිට පෘශ්ඨීය වරලේ එල්ලී සිටිනු දක්නට ලබේ. උතුරු බ්‍රසීලයට ඔබ්බෙන් ජීවත්වන කහනාසා ගෝබි (එලකැටිනස් රන්ඩල්ලි - Elacatinus randalli) නම් කුඩා මාලුන්, මෝරුන් මුහුදු පතුලේ නිසලව සිටින අවස්ථාවන්හිදී ශරීරයේ ඇලී සිටින පරපෝෂිතයින් පිරිසිදු කිරීමේ කාර්යයේ නිරතවන බැවින් ළපටි කැරිබියානු ගල්පර මෝරුන් බොහෝවිට ඔවුල්ගේ සහය පතයි. හෝස් - අයි ජැක් (කැරන්කස් ලේටස් - Caranx latus) මාළුන්  and බාර් ජැක් (කැරන්ගොයිඩෙස් රියුබර් - Carangoides ruber) මාළුන් පුරුද්දක් වශයෙන් කැරිබියන් ගල්පර මෝරා අවට ගැවසෙනු දැකිය හැකිය.

ආහාර රටා

කැරිබියානු ගල්පර මෝරුන්ගල්පර වාසස්ථාන කරගත් කුඩා මාලුන්, බූවල්ලන්සහ ඊගල් රේ (ඒටොබටුවා නරිනාරි - Aetobatus narinari) හා යෙලෝ ස්ටින්ග්‍රේ (යුරොබාටිස් ජමයිසෙන්සිස් - Urobatis jamaicensis) යන එලස්මොබ්‍රාන්ච් elasmobranch සතුන්ද ආහාරයට ගනියි. මාළුන්ගේ කැලඹීම් දක්වන අඩු සංඛ්‍යාත ශබ්ද තරංග සඳහා ආකර්ශනය වේ. මීටර් 2 (අඩි 6.6) ක් දිග පිරිමි කැරිබියානු ගල්පර මෝරෙකු යෙලෝටේල් ස්නැපර්  yellowtail snapper මත්ස්‍යයෙකු ගොදුරුකර ගැනීමක් නිරීක්ෂණය කල එක් අවස්ථාවක, මෝරා පළමුව උදාසීන අයුරින් වටකර කිහිපවිටක් නොසැලකිලිමත් ලෙස ලන්වී, හදිසියේ වේගය වැඩිකර ම්ත්ස්‍යයාගේ හනුවෙන් අල්ලාගැනීම උදෙසා හිස පසෙකට වනමින් ගමන් කරනු දැකිය හැකි විය. නොමේරූ මෝරන් කුඩා මාලුන්, කූනිස්සන් සහ කකුලුවන් ගොදුරුකර ගනිමින් ජීවත් වේ.දිරවිය නොහැකි ද්‍රව්‍යය, පරපෝෂිත‍යින් සහ ලාටු ඉවත් කිරීම සඳහා කැරිබියානු ගල්පර මෝරුන් හට ඔවුන්ගේ උදරය පිටතට පෙරළිමට හැකියාවක් ඇත.

ජීව ඉතිහාසය
ප්‍රජනනය ජලාබුජ ආකාර වේ. කලලය තරමක් වර්ධනය වීමෙන් පසු, මෝර මවගෙන් පෝෂණය ලබාගැනීම සඳහා කලලය අඩංගු පටලමය කෝෂය විසින් කලල බන්ධයක් වර්ධනය කරගනියි. බොහෝවිට ගැහැනු සත්වයාගේ ශරීර්යේ දෙපස සැපීම් කැලැල් සහ තුවාල දැකියහැකි බැවින්, සංසර්ගය ආක්‍රමණශීලී ක්‍රියාවක් ලෙස හැඳින්විය හැකි වේ.  බ්‍රසීලයට ඔබ්බෙන් වූ ෆර්නැන්ඩෝ ඩි නොරොන්හා ආකිපෙලගෝ (Fernando de Noronha Archipelago) සහ ඒටොල් ඩාස් රෝකස් (Atol das Rocas) යන ප්‍රදේශන්හි වියළි කාලයේ dry season අග භාගය වන පෙබරවාරි සිට අප්‍රේල් දක්වා ප්‍රසව ක්‍රියාවලිය සිදුවන අතර දක්ෂිණ අර්ධගෝලයේ අනෙකුත් ප්‍රදේශය්න්හි ඇමේසන් ගිම්හාන සෘතු පවතින නොවැම්බර් සිට දෙසැම්බර් කාලයේ ගැහැණු සත්වයා විසින් ප්‍රසූත ක්‍රියාවලියේ යෙදෙයි. ගර්භණී කාලය වසරක් වන අතර එක් වරක හතර-හය අතර ප්‍රමාණයක් උපත ලබයි. ගැහැණු මෝරා වසර දෙකකට වරක් පැටවුන් බිහි කරයි. අලුත උපන් පැටවුන් සෙ.මී 74 () කට වඩා දිගු නොවන අතරද; පිරිමි මෝරුන් මීටර් 1.5-1.7 සහ ගැහැණු මෝරුන් මීටර් 2-3  පමණ දිගු වන විට පරිණත බවට පත්වේ.

මානව අන්තර්ක්‍රියා

සාමාන්‍යයෙන් කිමිදුම් කරුවන් අභියස උදාසීන හෝ ලැජ්ජාශීලී ලෙස හැසිරෙන කැරිබියානු ගල්පර මෝරා ආහාර ඇති තැන්හි ආක්‍රමණශීලී ලෙස හැසිරෙන් අතර අනතුරුදායක සත්වයෙකු ලෙස හැඳින්වීමට තරම් විශාල ලෙස වර්ධනය වේ. 2008 වර්ශයේදී අන්තර්ජාතික මෝර ආක්‍රමණ ලිපිගොනුව ශ්‍රේණිගත කරන පරිදි මෙම විශේෂයට ආරෝපිත ආක්‍රමණ 27න් 4ක් ප්‍රකෝපයෙන් සිදුනොවුන සහ මාරාන්තික නොවන ලෙස හන්ඳුනාගෙන ඇත.

මෙම විශේෂය වාණිජ, කාර්මික, longline සහ gillnet යන ධීවරයනි විසින් අල්ලනු ලබයි. මොවුන් මාංස, පදම්කල සම්, අක්මා තෙල් සහ මාළු ආහාර සඳහා වටිනාකමක් උසුලයි. කොලොම්බියා වේ ඉතාමත් බහුල ලෙස අල්ලනු ලබන මෝරුන් විශේෂය කෑරිබියානු ගල්පර මෝරා වේ. සඳහා මූලික හේතුව, ඔවුන්ගේ දළ, මෝර තෙල් හා හනු(විසිතුරු කර්මාන්ත සඳහා විකුණනු ලබයි) ලබාගෑනීම වේ. බෙලිස් හි මෙම වර්ගයා මූලික වශයෙන් bycatch ලෙස, grouper සහ  snapper  ඈල්ලීම සඳහා යොදනු ලබන කොකු ඈමෙහි පෑටලෙයි; දළ, ලාබදායී ආසියානු වෙළඳපලට විකුණනු ලබන අතර, මාංස කොටස්, "panades" (tortilla වෑනි ඖෂධයක්) නිපදවීම සඳහා, බෙලිස්, මෙක්සිකෝ සහ ගෝතමාලා වට විකුණනු ලබයි. 1900 මෑද භාගයේ පටන් 1990 මුල් අවධිය දක්වා බෙලිස් හි ක්‍රියාත්මක වූ මෝර ධීවර මධ්‍යස්ථානයක් හේතුවෙන් මෝර විශේෂයන්හි සීග්‍ර අඩුවීමක් සිදුවිය.   මෙම විශේෂයන්හි මාංස වල මෙතිල්මර්කරි සහ අනිකුත් බෑර ලෝහ විශාල වශයෙන් අඩංගු විය හෑක..

මෝරුන් පෝෂණය

ඈම යොදාගෑනීමෙන් මෝරුන් කිමිදුම්කරුවන් වෙත ආකර්ෂණය කරගනිමින් සිදුකරන "මෝරුන් පෝෂණය" ඈසුරු කරගනිමින් ලාබදායක සංචාරක ආකර්ෂණ ව්‍යාපාරයක් ආරම්භ වී ඈත. US$6,000,000 ක පමණ මුදලක් මෝරුන් දර්ශනය සඳහා බහමාස් හිදී වාර්ශිකව යොදවන අතර සමහර ස්ථානයන්හිදී ජීවමාන කෑරිබියානු ගල්පර මෝරෙකුගේ වටිනාකම US$13,000 සහ US$40,000 අතර ප්‍රමාණයක් වේ ( ජීවමාණ මෝරෙකුගේ එක්වරක දර්ශන වටිනාකම US$50 සහ අජීවී මෝරෙකුගේ දර්ශන වටිනාකම US$60 ක් වේ).මෙම ක්‍රියාව මතභේදයට තුඩුදුන් කරුණක් වනුයේ, ගල්පර මාළුන් ඉවත්කිරීමෙන් දේශීය පරිසර පද්ධතිය හානිවීම සහ මෝරුන්, ආහාර සඳහා මිනිසා ඈසුරු කිරීමෙන් මෝර ආක්‍රමණ වෑඩිවීමේ අවධානමක් ඈතිබව ප්‍රතිපාක්ෂිකයින් කරුණු ගෙනහෑර දෑක්වීම හේතුවෙනි. මෙයට ප්‍රතිවිරුද්ධව යෝජකයින් දරන මතය නම්, මෝරුන් ආරක්ෂාකරමින් ඔවුන් සංරක්ෂණය සඳහා දායක වීමත්, මෝරුන් පිළිබඳව ජනයා දෑනුවත් කිරීමට හෑකිවීමත්ය. මේ දක්වා ඒ අවට ප්‍රදේශයෙහි මෝරුන් පෝෂණය හේතුවෙන් මෝර ආක්‍රමණ අවධානම වෑඩිවී ඈතිබවට සාධක පවතිනුයේ ඉතා අල්ප වශයෙනි. ෆ්ලොරිඩාවට ඔබ්බෙන් වූ මුහුදු තීරයේ මෝරුන් පෝෂණය නීතියෙන් තහනම් කර ඈතත් කෑරිබියානු මුහුදේ අනෙකුත් ස්ථානයන්හි එය තව දුරටත් ක්‍රියාත්මක වේ.

සංරක්ෂණය
කෑරිබියානු ගල්පර මෝරා, ආසන්න තර්ජනයට ලක්වූ විශේෂයක් ලෙස International Union for Conservation of Nature (IUCN) විසින් තක්සේරුකර ඈත. අධික මසුන් ඈල්ලීම හේතුවෙන් බෙලිස් සහ කියුබාව අවට මෝරුන් ගහණය අඩුවී ඈති අතර අනෙකුත් කලාපයන්හිද එය සිදුවෙමින් පවතියි. හිරිගල්පර පරිසර පද්ධතිය කෙළෙසීම සහ විනාශය හේතුවෙන්ද ඔවුන් තර්ජනයට ලක්වී ඈත.   ඈමෙරිකා එක්සත් ජනපදය ආශ්‍රිත මුහුදේ මෙම විශේෂයෙහි වාණිජ මසුන් ඈල්ලීම තහනම්කර ඈත.  බහමාස් හි සහ බ්‍රසිල් වලට ඔබ්බෙන් ඈති අනෙකුත් සමුද්‍ර ආරක්ෂිත කලාප බොහොමයක ද පරිසර පද්ධතියේ ඔවුන්ගේ වෑදගත්කම හේතුවෙන් රක්ෂිත කර ඈත. කෙසේනමුත් මෙම සංචිතය කිහිපයක නීතිවිරෝධී මසුන් ඈල්ලීම කෙරෙහි බලපැම අඩු අතර බොහෝ කලාපවල මෙම විශේෂයන්හි බොහොමයක් ආරක්ෂිත බවින් තොරය.

මූලාශ්‍ර

Carcharhinidae

කැරිබියානු ගල්පර මෝරා


Borgarstjórakosningin 1920 voru harðvítugar kosningar í Reykjavík sem fram fóru 8. maí 1920. Knud Zimsen var þar endurkjörinn borgarstjóri eftir harða baráttu við Sigurð Eggerz. Er þetta í fyrsta og eina skiptið sem borgarstjóri Reykjavíkur hefur verið kjörinn með beinni kosningu.

Aðdragandi
Borgarstjóraembættið var stofnað með lögum árið 1907 og auglýst til umsóknar í fyrsta sinn eftir bæjarstjórnarkosningarnar árið 1908. Kusu bæjarfulltrúar á milli umsækjenda og var skipunartíminn sex ár. Þegar embættið losnaði á ný til umsóknar árið 1914 sóttust þrír menn eftir því: Knud Zimsen, SIgurður Eggerz og Vigfús Einarsson. Varð Knud Zimsen hlutskarpastur og hófst þar með átján ára embættisseta hans.

Þegar fyrsta kjörtímabil Knuds Zimsens rann út árið 1920 hafði Alþingi breytt lögum á þann veg að kjósa skyldi borgarstjóra í almennum kosningum. Ákveðið var að kjósa í maímánuði en almennar bæjarstjórnarkosningar fóru fram í janúar sama ár. Í þeim kosningum sameinuðust borgaralegu öfl bæjarins í einu framboði sem hlaut tvo þriðju hluta atkvæða en listi jafnaðarmanna aðeins þriðjung.

Í ljósi þeirra úrslita voru hverfandi líkur á að frambjóðandi jafnaðarmanna gæti unnið borgarstjórakosningarnar um vorið. Jafnaðarmenn komu því með krók á móti bragði og studdu framboð Sigurðar Eggerz, sem nú atti kappi við Knud Zimsen öðru sinni um embættið. Sigurður hafði í millitíðinni gegnt embætti ráðherra Íslands um skeið og var nýhættur sem fjármálaráðherra. Framboð hans rak því fleyg í samstöðu borgaralegu aflanna.

Kosningarnar
Kosningabaráttan varð gríðarlega heiftúðug og persónuleg enda snerist hún fyrst og fremst um feril og mannkosti frambjóðendanna tveggja. Rifjuð var upp stjórnmálasaga Sigurðar Eggerz sem tók við embætti ráðherra Íslands árið 1914 en sagði af sér örskömmu síðar. Var hart deilt um hvort sú afsögn hefði verið til marks um stefnufestu eða vingulshátt. Sem fjármálaráðherra á kreppuárunum eftir fyrri heimsstyrjöldina hafði Sigurður einnig þurft að taka fjölmargar óvinsælar ákvarðanir sem nú voru dregnar fram í dagsljósið.

Knud Zimsen hafði verið borgarstjóri og áður bæjarfulltrúi og bæjarverkfræðingur á miklum framkvæmdatímum. Því var hægt að rifja upp fjöldann allan af ákvörðunum sem kunnu að orka tvímælis. Í fjölda blaðagreina var Knud sakaður um að hafa kostað bæjarsjóð svimandi upphæðir með röngum ákvörðunum, vanhæfni og með því að hygla sér og vinum sínum. Voru ásakanirnar svo harðar að séra Friðrik Friðriksson, sem var vinur Knuds frá fornu fari, steig fram og ritaði sína fyrstu og einu pólitísku grein borgarstjóranum til stuðnings.

Knud Zimsen sárnaði hversu lítt borgaralegu blöðin í Reykjavík komu honum til varnar í kosningabaráttunni. Þá tók hann nærri sér umræðu um starf hans á vettvangi KFUM, þar sem látið var að því liggja að borgarstjórinn væri trúarofstækismaður. Loks stóð Knud höllum fæti í kappræðum, þar sem hann þótti ekki leiftrandi í ræðustól en Sigurður Eggerz var landskunnur ræðumaður og með mikla persónutöfra.

Eftir snarpa kosningabaráttu var gengið til atkvæða. Knud Zimsen hlaut 1.760 atkvæði en Sigurður Eggerz 1.584.

Árið 1926 átti að kjósa að nýju en þá var Knud Zimsen sjálfkjörinn eftir að eina mótframboðið var úrskurðað ólöglegt. Í kjölfarið var lögum um borgarstjóraembættið breytt og horfið frá almennri kosningu.

Tilvísanir

Reykjavík
Sveitarstjórnarkosningar á Íslandi
Borgarstjórar Reykjavíkur

Borgarstjórakosningin 1920


MOSFET ya da metal oksit yarı iletken alan etkili transistör, sayısal ve analog devrelerde en sık rastlanan alan etkili transistör türüdür. İyileştirilmiş MOSFET, Azaltılmış MOSFET gibi çeşitleri vardır.

JFET'e benzerliği
MOSFET, JFET'e pek çok yönden benzerlik gösterir. JFET'de Gate Source ters polarlanmış bir PN oluşturmaktadır. MOSFET'de ise böyle değildir. MOSFET'de gate () öyle oluşturulmuştur ki drain ile source arasındaki bölge üzerine silikon dioksit ve onun üzerine de gate elektrodu (metal plaka) konularak yapılmıştır. Böylece kapı metal elektrotu ile drain ve source arasına bir yalıtkan konulmuş olur. Buradaki yalıtkan silikon dioksit(SiO2)'dir. Silikon dioksit çok iyi bir yalıtkandır ve ayrıca mükemmel mekanik özelliklere sahiptir. Metal oksit ve yarı iletken bir kapı oluşturur ve MOSFET adının oluşmasını sağlar. Bu nedenle kapı gerilimine JFET' de olduğu gibi bir sınırlandırma konulmamıştır. Tabi bu teoriktir. Kapı yalıtkanı o kadar incedir ki eğer bir koruma yoksa vücudumuzdaki gerilim bile bu yalıtkanı delmeye yeter. Ayrıca bu yalıtkan yüzünden kapı akımı neredeyse hiç yoktur ve giriş empedansı çok yüksektir. Tipik olarak kapı akımı 10−14 A (0,01piko amper) ve 1014 ohm (10.000 Giga ohm).

Kapı geriliminin sınırlı olmaması ayrıca MOSFET'de iki durumda çalışma olanağı sağlar. Bunlar "Arttırılmış - Enhancement" ve "Azaltıcı - Depletion" çalışma şekilleridir. Enhancement MOSFET' ler uygun şekilde kutuplanmadığı sürece üzerlerinden akım akmaz. Çünkü kapı geriliminin sıfır olması ile kaynak ve savak arasında iki tane arka arkaya bağlanmış PN diyotu vardır. Savak-kaynak gerilimi ne değerde olursa olsun kaynak akımı akmaz. Depletion tipi MOSFET'ler Enhancement tiplerinin tam tersidir. Bu tip MOSFET'ler normalde "ON" tipi MOSFET'lerdir. Gate uygun şekilde bayslanmadığı sürece akım geçirirler.

Enhancement MOSFET'in kabaca üç çalışma bölgesi vardır:
 Kesim: Kapı-kaynak gerilimi, eşik geriliminden düşük olduğunda, , savak akımı sıfıra çok yakındır .
 Doğrusal: Kapı-kaynak gerilimi, eşik geriliminden yüksek, , ve savak-kaynak gerilimi kapı-kaynak gerilimi ile eşik gerilimi arasındaki farktan daha düşük  olduğunda;
 Doyum: Kapı-kaynak gerilimi, eşik geriliminden yüksek, , ve savak-kaynak gerilimi kapı-kaynak gerilimi ile eşik gerilimi arasındaki farktan daha yüksek olduğunda, , savak akımı (ID) ile kapı gerilimi arasındaki ilişki kabaca aşağıdaki formülle verilir. Bu formüle kare kanunu da denir. SPICE devre benzeşim programında kullanılan 1. seviye model de bu formüle dayanır.

MOSFET, girişinde hiç güç harcamadığı için ve drain - source arası tam olarak "ON" yapıldığında üzerinde çok az güç harcar. Bu nedenle içinde çok sayıda transistör olması istenen entegre devrelerin vazgeçilmez parçalarıdır. Yazının baş taraflarında da söz edildiği gibi MOSFET' in kapısını oluşturan dioksit çok ince olduğundan vücut elektriğinden bile kolayca bozulabilir. Bu durumu önlemek için gate ile MOSFET'i oluşturan alt taş (substrate) arasına bir zener diyot fabrikasyon olarak yerleştirilir. Bu zenerin iletime geçme voltajı düşük olacağına göre dışarıdan gelebilecek gerilimler zener üzerinden kısa devre olur. Fabrikasyon tedbirler alınmasına rağmen bu tür transistörleri taşırken dikkatli olmalı, eğer bacakları bir tel ya da benzeri bir şeyle kısa devre edilmişse bunu, transistörü yerine taktıktan sonra çıkarmalıdır.

Günümüzde MOSFET transistörlerinin yerine BJT tipi transistörler daha fazla kullanılmaya başladığından daha az tercih edilir hale gelmektedirler.

Dış bağlantılar

Understanding power MOSFET data sheet parameters - NXP PDF Application Note AN11158
An introduction to depletion-mode MOSFETs
Power MOSFETs
Mosfet Bilgisi ve Mosfetin Sürülmesı
Mosfet Özellikleri, Mosfet Çeşitleri

Elektronik devre elemanları
1959 tanıtımları

MOSFET


Bandalag Jafnaðarmanna (dansk: Socialistalliancen) var et islandsk parti, der blev etableret i 1983 af Vilmundur Gylfason, der var tidligere justits- og undervisningsminister og altingsmedlem for Islands Socialdemokratiske Parti, som han havde medlt sig ud af året før i protest mod partiets borgerliggørelse og pro-amerikanske udenrigspolitik. Gylfason brugte en kontant og konfrontatorisk stil overfor sine modstandere, hvilket resulterede i stor tilslutning. Ved altingsvalget 1983 fik partiet 7,3% af stemmene og fire mandater. Senere på året begik Gylfason selvmord og efterfølgende gik partiet langsomt i opløsning. Ved valget i 1987 fik Socialistalliancen 0,2% af stemmerne og ingen repræsentation, hvorefter den blev nedlagt.

Litteratur
 Dieter Nohle & Paul Stöver: Elections in Europe: A data handbook, London 2010. s. 965
 Frauke Rubart: Das Parteiensystem Islands. In: Oskar Niedermayer, Richard Stöss, Melanie Haas (Hrsg.): Die Parteiensysteme Westeuropas. VS Verlag für Sozialwissenschaften, Wiesbaden 2006. s. 269

Tidligere politiske partier i Island
Etableret i 1983
Ophørt i 1987

Socialistalliancen


Alice is the fourteenth studio album by Tom Waits, released in 2002 on Epitaph Records (under the Anti sub-label).

Background
The album contains the majority of songs written for the play Alice. The adaptation was directed by Robert Wilson, whom Waits had previously worked with on the play The Black Rider, and originally set up at the Thalia Theatre in Hamburg in 1992. The play has since been performed in various theatres around the world.

The album was co-released with Blood Money, an album containing songs from Wilson and Waits' 2000 musical Woyzeck.

Alice was ranked #2 in Metacritic's Top 30 albums of 2002.

The songs had been released as a bootleg in several different versions called The Alice Demos many years before its official release. The source is believed to be studio recordings taken when Waits' car was broken into in late 1992.

The song "Poor Edward" is about Edward Mordake.

In 2006 it was awarded a diamond certification from the Independent Music Companies Association, which indicated sales of at least 250,000 copies throughout Europe. As of 2003, Alice has sold 140,000 copies in the U.S., according to Nielsen Soundscan.

Track listing
All tracks written by Tom Waits and Kathleen Brennan.
 "Alice" – 4:28
 "Everything You Can Think" – 3:10
 "Flower's Grave" – 3:28
 "No One Knows I'm Gone" – 1:42
 "Kommienezuspadt" – 3:10
 "Poor Edward" – 3:42
 "Table Top Joe" – 4:14
 "Lost in the Harbour" – 3:45
 "We're All Mad Here" – 2:31
 "Watch Her Disappear" – 2:33
 "Reeperbahn" – 4:02
 "I'm Still Here" – 1:49
 "Fish & Bird" – 3:59
 "Barcarolle" – 3:59
 "Fawn" – 1:43 (Instrumental)

Personnel
Adapted from the album liner notes.

Musicians
Tim Allen – scraper (5)
Ara Anderson – trumpet (1, 13), horns (11, 13)
Myles Boisen – banjo (11)
Andrew Borger – oil drums (5), frame drum (5), percussion (5)
Matt Brubeck – cello (2-6, 8, 10, 12, 13), bass (14)
Bent Clausen – Swiss hand bells (2), piano (7), piano solo (14)
Stewart Copeland – trap kit (7)
Joe Gore – electric guitar (7)
Dawn Harms – violin (3, 4, 10, 12-14), Stroh violin (4, 6, 8, 13)
Carla Kihlstedt – violin (8, 9, 11, 15)
Eric Perney – bass (1)
Nik Phelps – French horn (2), trumpet (2)
Bebe Risenfors – Stroh violin (2), viola (3, 4, 6), clarinet (3, 5, 13), Baby Bass (5, 7), marimba (5), percussion (5), fiddle (8)
Gino Robair – drums (1), percussion (9, 11), marimba (15)
Matthew Sperry – bass (9, 11, 14, 15)
Colin Stetson – saxophone (1, 5, 14), clarinet  (9, 11, 12, 15)
Larry Taylor – bass (2-8, 13), electric guitar (2), acoustic guitar (5, 7), percussion (5)
Tom Waits – vocals, piano (1, 3, 6, 9, 11-15), Mellotron (2), Chamberlin vibraphone (2, 14), pod shaker (2, 5), pump organ (3, 4, 7, 8, 10, 13), stomp (5), circular violin (9), Chamberlin (11), toy glockenspiel (13), cymbal  (14)

Technical
Jeff Abarta – art direction
Gerd Bessler – engineer (8)
Kathleen Brennan – producer
Richard Fisher – studio support
Oz Fritz – engineer (1-11, 13, 15), mixing
Jacquire King – engineer (12, 14), mixing (3, 8)
Matt Mahurin – photography, concept
Ralfinoe – design
Doug Sax – mastering
Jeff Sloan – second engineer
Tom Waits – producer

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

References

Music based on Alice in Wonderland
2002 soundtrack albums
Theatre soundtracks
Tom Waits soundtracks
Anti- (record label) soundtracks

it:Alice#Musica

Alice (Tom Waits album)


Hermann Fischer (Ostheim vor der Rhön, 19 de febrero de 1894 - Bonn, 12 de marzo de 1968), Teniente General de la Wehrmacht durante la Segunda Guerra Mundial. También fue un beneficiario de la Cruz de Caballero de la Cruz de Hierro. La Cruz de Caballero de la Cruz de Hierro fue galardonado con la valentía de reconocer el campo de batalla extrema o el liderazgo militar exitoso.

Historia
Entró en servicio en el Ejército el 27 de febrero de 1913. Con el rango de Alférez en el 32.º Regimiento de Infantería el 27 de febrero de 1913. Lidero un Pelotón y una Compañía, lideró un Batallón temporalmente y lideró el Ejército de Cursos entre 1914 - 1918. El 1 de octubre de 1919 fue transferido al 14.º Regimiento de Infantería Reichswehr hasta el 1 de octubre de 1920. El 1 de octubre de 1920 fue transferido al 18.º Regimiento de Infantería hasta el 1 de octubre de 1926. El 1 de octubre de 1926 fue jefe Compañía del 18.º Regimiento de Infantería hasta el 1 de octubre de 1934. El 1 de octubre de 1934 fue Comandante del III Batallón del 39.º Regimiento de Infantería hasta el 12 de octubre de 1936. El 12 de octubre de 1936 fue Comandante del III Batallón del 77.º Regimiento de Infantería hasta el 1 de diciembre de 1939. El 1 de diciembre de 1939 fue Comandante del 340.º Regimiento de Infantería hasta el 24 de marzo de 1942. El 24 de marzo de 1942 es delegado en la directiva del 181.º División de Infantería hasta el 20 de abril de 1942. El 24 de marzo de 1942 fue Comandante del 181.º División de Infantería hasta el 1 de octubre de 1944. El 1 de octubre de 1944 fue Jefe de Reserva del O.K.H. hasta el 1 de noviembre de 1944. El 1 de noviembre de 1944 fue Comandante de Ejército del área de retaguardia de 16.º Ejército hasta el 8 de mayo de 1945. Es capturado por las tropas soviéticas, el 8 de mayo de 1945 en la Bolsa de Curlandia hasta el 7 de octubre de 1955. Fue liberado el 7 de octubre de 1955.

Fechas de ascensos
Alférez - (20 de octubre de 1913)
Teniente - (19 de junio de 1914)
Teniente 1.º - (6 de noviembre de 1917)
Capitán - (1 de diciembre de 1925)
Mayor - (1 de junio de 1934)
Teniente Coronel - (1 de octubre de 1936)
Coronel - (1 de agosto de 1939)
Mayor general - (1 de abril de 1942)
Teniente General - (1 de abril de 1943)

Referencias
 Hermann Fischer @ Axis Biographical Research

Condecorados con la Cruz de Caballero de la Cruz de Hierro
Militares alemanes de la Primera Guerra Mundial
Militares alemanes de la Segunda Guerra Mundial
Condecorados con la primera clase del Broche de la Cruz de Hierro

Hermann Fischer


Ghidul este un film românesc din 2010 regizat de Artin Badea.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2010 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2010
Filme de comedie românești

Ghidul


Lordul Primar al Londrei (în ) este primarul entității administrative City of London, având rangul de ministru, și conducătorul districtului financiar al Londrei (). Nu trebuie confundat cu primarul Londrei, care conduce o suprafață mai mare (Greater London).

Lordul Primar este ales în fiecare an la sfârșitul lunii septembrie sau la începutul lunii octombrie și intră în funcție în noiembrie. A doua zi după inaugurare are loc Lord Mayor's Show, în timpul căruia are loc o paradă; Lordul Primar trece de la cartierul de afaceri al orașului Fleet Street la Westminster pentru a jura credință monarhului în prezența judecătorilor la .

Rolul Lordului Primar este mai mult ceremonial și social decât politic; el are totuși importantul rol de a promova afacerile londoneze în străinătate; de asemenea, el îndeplinește funcția de cancelar al .

Actualul Lord Primar este Nicholas Lyons, din 2022.

Note

Vezi și
 Biserica St Dunstan-in-the-West, EC4

Legături externe
 Lord Mayor's Show
 City of London portal

Londra

Lordul Primar al Londrei


L'Usine la teinturerie Censier était une usine de teinture située à Reims, en France.

Localisation
L'usine de la teinturerie Censier, dite Usine Censier était située dans le département français de la Marne, sur la commune de Reims, 26 rue de Saint-Brice.

Historique
La maison originelle a été fondée en 1825 par la famille Renaud-Gaultier. Elle est spécialisée dans la teinturerie et le nettoyage de vêtements, costumes, rideaux, couvertures, flanelles, plumes, fourrures,….
En 1940, la raison sociale devient Censier-Renaud et comprenait deux usines.

La première usine était installée avenue de Laon avec le siège de la société. La deuxième est installée 26 rue de Saint-Brice en 1882 ?.

La cessation d'activité semble intervenir vers 1970. Les bâtiments ont été détruits vers 1980.

Évolution du site de la teinturerie
Elle a été remplacée par des immeubles à logements. Une œuvre reprenant des machines a été élevée à l'entrée de l'immeuble pour rappeler le passé industriel du site.

Galerie photo

Les techniques utilisées

La teinture

L'apprêt

Autres

Bibliographie
 Le Cafoin N°19 P10
 Hubert Michel - Pernet Jacques, Regard sur un siècle de vie économique à Reims 1855-1955,1991 P
 Quant Reims est sortie de ses remparts de Michel Thibault et Bernard Desoize P117

Liens externes
https://inventaire-chalons.grandest.fr/gertrude-diffusion/illustration/ivr2120145102624nuda/712c5a1f-5064-46c5-9a02-c7532b4e4fd7

Articles connexes
 Teinture
 Apprêt (textile)
 Industrie textile Rémois

Références

Entreprise ayant son siège à Reims
Teinturerie
Entreprise disparue
Entreprise du secteur du textile ayant son siège en France

Usine Censier rue de Saint-Brice


Survive AIDS is the group formerly known as ACT UP/Golden Gate. In 1990, the ACT UP chapter in San Francisco split into two chapters, the San Francisco chapter and the Golden Gate chapter.  The catalyst for this was over decision-making processes, although it also involved many larger issues.  According to ACT UP/Golden Gate, "ACT UP Golden Gate concentrated on issues involving treatment and treatment access while ACT UP San Francisco focused on broader social issues involving public policy and politics. Over the next several years the two ACT UP chapters worked separately and together on local and national AIDS issues."  But in 1994, the two organizations stopped working together, and they grew further apart.

The AIDS Survival project writes, "By the late '90s, ACT UP San Francisco developed a very different philosophy concerning AIDS treatment and began to align itself with groups that believe HIV does not cause AIDS and that it is the use of anti-HIV medications which make people get sick and die. ACT UP San Francisco members are now called 'AIDS dissidents' because of views like these: antiretroviral drugs are harmful; safer sex is unnecessary; animal testing of medical therapies is unethical; HIV is not the cause of AIDS. "

In 2000, ACT UP/Golden Gate changed its name to Survive AIDS, to disavow any connection with ACT UP San Francisco.  In their March 21, 2000 statement, they wrote: "Over time ACT UP San Francisco became controlled by individuals who had a different philosophy concerning AIDS treatment. This in itself was not a problem. The problem was that any one who disagreed with them on this one issue was shouted down, intimidated and driven out of the group. Long term members, seeing the original ACT UP mission and philosophy destroyed, were forced out of the group in disgust. The statement read, in part, "This new ACT UP San Francisco chapter harassed and stalked members of the AIDS community who disagreed with them about AIDS treatment strategy, first locally, then at national AIDS events. As time went on their tactics became more violent, culminating in physical assaults, which runs counter to the ACT UP philosophy of non-violent civil disobedience."

External links
ACT UP Golden Gate statement about their name change
AIDS survival project: along the latex highway
AIDS Treatment News: ACT UP/San Francisco Splits
Washington Blade: Name-dropping in San Francisco
ACT UP San Francisco
Men Behaving Viciously; How ACT UP San Francisco spreads spit, fake blood, used cat litter, and potentially deadly misinformation through the AIDS community

Health and disability rights organizations in the United States
HIV/AIDS activism

Survive AIDS


එරිස් (සංකේතය: ) විධිමත්ව හඳුන්වනු ලබන්නේ නාමය වන්නේ 136199Eris ලෙසයි. ඊට පෙර එය 2003VB313 (ප්‍රාථමික ග්‍රහ නාමකරණය බලන්න) වශයෙන්ද හඳුන්වන අතර එය මෙතෙක් සොයාගෙන ඇති විශාලතම වාමන ග්‍රහලොව වන අතර එය සූර්යයා කේන්ද්‍ර කොටගත් කක්ෂයක සෘජුවම කක්ෂගතවී ඇති 9 වැනි විශාලතම ග්‍රහවස්තුව ද වේ. එහි විශ්කම්භය 2.500km පමණ වන අතර ප්ලුටෝට වඩා 27% විශාල වේ.

එරිස් මුලින්ම නිරීක්ෂණය කරන ලද්දේ පැලොමාරා නිරීක්ෂණාගාරයේ මයික් බ්‍රවුන්ගේ නායකත්වය ලද කණ්ඩායමක් විසින් 2003 දීය. නමුත් එය 2005 වනතුරු හදුනා නොගන්නා ලදී.] එය කුපර් පටියට එපිටින් ඇති අකාබනික ට්‍රාන්ස් නෙප්චූනියානු වස්තුවකි(TNO). එරිස්ට එක් චන්ද්‍රයෙක් පවතින අතර ඩිස්නොමියා වශයෙන් හඳුන්වයි. වෙනත් උප ග්‍රහයින් ඒරිස්ට පවතින බව මෙතෙක් සොයා ගෙන නැත. එයට සූර්යයාගේ සිට දුර 96.7 AU පමණ වේ. එය දළ වශයෙන් සූර්යයාගේ සිට ප්ලුටෝට ඇති දුර මෙන් තුන් ගුණයකි. යම් ධුම කේතු කිහිපයක් හැරුණු විට සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ සිට ඈතින්ම ඇති ග්‍රහවස්තු යුගල එය වේ.

එරිස් ප්ලූටෝට වඩා විශාල නිසා එය සොයාගත් අයන NASA ආයතනය සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ දස වැන්නා ලෙසද නම්කරන ලදී. මෙවැනි විශාල වස්තූන් අනාගතයේ තවත් හමුවිය හැකි නිසා අන්තර්ජාතික අභ්‍යවකාශ සංගමය [IAU] විසින් "ග්‍රහලොව" යන වදනට අර්ථ දැක්වීමක් ගෙන එන ලදී. එම නව අර්ථ දැක්වීම 2006 අගොස්තු 24 දින සිට ක්‍රියාත්මක වූ අතර එතුළින් එරිස්, ප්ලුටෝ හා සිරිස් සමග වාමන ග්‍රහලෝක කාණ්ඩයට කාණ්ඩගත කරන ලදී.

කක්ෂය
ඒරිස්ට දින 557ක කක්ෂීය ආවර්තීයක් ඇති අතර 2008 දී එය සූර්යයාගේ සිට යා හැකි උපරිම දුර වන නක්ෂත්‍ර ඒකක 96.7 ක දුරින් පිහිටයි. (එහි සූර්ය දුරකය 97.5AUකි) ඒරිස් උප‍හේලිකයට පැමිණුනේ 1698 – 1600 අතරතුරය, සූර්ය දුරකයට 1977 දීය. නැවත උපහේලිකයට පැමිණෙන්නේ 2256 හා 2258 අතරතුරය. දීර්ඝ කාලීන සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ දුරින්ම ඇති දන්නා වස්තු වන්නේ ඒරිස් හා එහි චන්ද්‍රයාය. කෙසේ නමුත් දන්නා TNO 40 ක් විශේෂයෙන් 2006 SQ372, 2000 OO67 හා සෙඩ්නා , වර්තමානයේ ඒරිස්ට වඩා හිරුට සමීප අතර ඒරිස්ගේ 67.7AU ක අඩ-මහා අක්ෂයට වඩා වැඩි සාමාන්‍ය කක්ෂීය දුරක් පවතී.

මෙහි කක්ෂය අධික ලෙස විකේන්ද්‍රික වන අතර හිරුට 37.5AU තරම් ආසන්නයට ඒරිස් ගෙන එයි. එය විසිරුණු වස්තු සඳහා අපේක්ෂිත උපහේලිකයකි. මෙය ප්ලූටෝහි කක්ෂය තුළ වන නමුත් තවමත් නෙප්චූන් (28.8 – 30.4AU) සෘජු ගැටුමකින් ආරක්ෂා වී ඇත. අනෙක් අතින් ප්ලූටෝ , අනෙකුත් ප්ලූටෝනියන් මෙන් අඩු ආනතියකින් හා අඩු විකේන්ද්‍රිකතාවකින් යුත් කක්ෂයක් අනුගමනය කරන හෙයින් කක්ෂීය අනුනාදයෙන් ආරක්ෂාවන අතර නෙප්චූන්ගේ කක්ෂය ඡේදනය කළ හැක. භූ පෘථිවියේ කක්ෂය ඇති තලයේම කක්ෂ පිහිටා ඇති ග්‍රහලෝක හා වායු දැවැන්තයන් මෙන් නොව, එරිස්ගේ කක්ෂය අධික ලෙස ආනත වී ඇත. එය කක්ෂ තලයට අංශක 44කින් පමණ ආනතවේ.

දැනට එරිස්ට 18.7 ක දෘශ්‍ය විශාලත්වයන් ඇති අතර එමනිසා එය සමහරක් ආධුනික දුර දක්නවලට අනාවරණය විය හැකි තරම් දීප්තිමත්ය. නිසි තත්ව යටතේ දී CCD සහිත 200mm දුර දක්නයකට ඒරිස් අනාවරණය කර ගත හැක. එය මේ දක්වා අනාවරණය නොවීමට හේතුව එහි අධික කක්ෂීය ආනතියයි. බොහොමයක් පර්යේෂකයන් විශාල බාහිර සෞරග්‍රහ මණ්ඩල වස්තු සඳහා නිරීක්ෂණය කරන්නේ බොහොමයක් වස්තු හමුවන කක්ෂ තලයේ තලයයි.

ඒරිස් දැන් සීටස් තාරකා මණ්ඩලය තුළ පවතී. 1876 සිට 1929 තෙක් එය ස්කල්ප්ටර් හින්, දළව 1840 සිට 1875 තෙක් ෆීනික්ස්හි ද පැවතුණි. 2036 දී මීන රාශිය වෙත ඇතුළු වන එය 2065 තෙක් එහි රැඳී සිට මේෂ රාශිය වෙත ඇතුළු වනු ඇත. ඉන්පසු උතුරු ආකාශයට ඇතුල්වන මෙය 2128 දී පර්සියස් තුළටත් 2173 දී කැමලෝගඩලිස් (එය එහි උතුරු ක්‍රාන්තියට ළඟාවන ස්ථානය) තුළටත් ඇතුළු වනු ඇත. ඒරිස්ගේ කක්ෂය අතිශයින් ආනත නිසා සාම්ප්‍රදායික රාශි චක්‍රයේ තාරකා මණ්ඩල කිහිපයක් හරහා පමණක් යයි.

ඩ්වෝප් ප්ලැනට් සොයාගැනීම

ජනවාරි 5, 2005 දී එරිස් නම් වු වාමන ග්‍රහයා පහත සදහන් විද්‍යාඥයින් විසින් සොයාගන්නා ලදී. මයික් බ්‍රවුන්, චැඩි ට්‍රැජිලෙප් හා ඩේවිඩ් /බිනොවිට්ස්, ඔක්තොම්බර් 21, 2003 දී ගත් ඡායාරූප වලින් මෙම ආකාශ වස්තුවේ උපස්ථිතිය හෙළි විය. මෙම විද්‍යාඥයින් කණ්ඩායම විසින් තවත් විශාල TNO සොයාගන්නා ලදී, 50 000 ක්වොදා, 90482 ඕකස් හා 90377 සෙඩ්නා මේවාට උදාහරණ වේ.

	2003 ඔක්තෝම්බර් 21 දින, කැලිෆෝනියාවේ මවුන්ට් පැලෝමාර් නිරීක්ෂණාගාරයේ තිබෙන, 1200 mm ' සැමුවෙල් ඔස්වින් දුරදක්නය මගින් සිදුකල ගවේෂණ මගින් ගත් ඡායාරූප අතර එරිස්ගේ ඡායාරූපයක් සොයාගැනිමට අපොහොසත් වුණි, මීට හේතුව වූයේ එරිස් හි ගමන් වේගය මෘදුකාංගය මගින් පැයකට තත්පර (ආක්සෙකන්ඩ්) 1.5 ට වඩා අඩු වේගයෙන් යුත් ආකාශ වස්තුන් බැහැර කිරීමයි. 90377 සෙඩ්නා සොයාගැනී මට හැකිවුයේ එහි වේගය පැයට ආක්තප්පර 1.75 පමණ වු නිසාය. ජනවාරි 2005 නැවත මෘදුකාංගය මගින් බැහැර කරන ලද ඡායාරූප විශ්ලේෂණය කිරීමේදී එරිස් සොයාගන්නා ලදී.

මින් අනතුරැව, එරිස් හි කක්ෂය නිර්ණය කිරීමට නිරීක්ෂණ කරන ලදී. ' හමව්මියා' නමැති තවත් TNO වන උපස්ථිතිය වෙනත් විද්‍යාඥයින් කණ්ඩායමක් විසින් ලාවට හෙළිකර නිසා එරිස් හි උපස්ථිතිය හෙළිකිරීමට විද්‍යාඥයින් කණ්ඩායම විසින් පියවර ගන්නා ලදී.

ඔක්තෝබර් 2005 දී 'එරිස්' ට 'ඩිස්නෝමියා' නම් චන්ද්‍රයෙකු ඇති බව හෙළිවිය. 'ඩිස්නෝමියා' හි කක්ෂය පිළිබද මිනුම් ගැනීමෙන් අනතුරැව 'එරිස්' හි ස්කන්ධය සොයා ගැනීමට විද්‍යාඥයින්ට හැකිවිය. මෙය 2007 ජුනි මාසයේ ගණනය කල අතර එහි අගය ( )  විය. මෙය ප්ලුටෝ ග්‍රහයාගේ ස්කන්ධයට වඩා 27% වැඩි අගයකි.

මූලාශ්‍ර

තාරකා විද්‍යාව
ග්‍රහලෝක
එරිස් (වාමන ග්‍රහලෝකය)

එරිස් (වාමන ග්‍රහලෝකය)


Hrvatska je nastupila na Zimskim paraolimpijskim igrama u Vancouveru 2010. godine. Hrvatski sportaši nastupili su u alpskom skijanju.

Popis hrvatskih natjecatelja

U Vancouveru 2010. nastupilo je četvero hrvatskih reprezentativaca na Zimskim paraolimpijskim igrama:

 Nikolina Santek - alpsko skijanje
 Mario Dadić - alpsko skijanje
 Zlatko Pesjak - alpsko skijanje
 Dino Sokolović - alpsko skijanje

Ostvareni rezultati

Vidi još

 Paraolimpijske igre
 Zimske paraolimpijske igre
 X. Zimske paraolimpijske igre - Vancouver/Whistle 2010.
 Popis zemalja osvajača odličja na ZPI 2010.

Izvori

Hrvatska na Paraolimpijskim igrama

Hrvatska na Zimskim paraolimpijskim igrama 2010.


Las Asambleas del Partido Republicano de 2012 en Guam se hicieron el 10 de marzo de 2012. Las Asambleas del Partido Republicano fueron unas asambleas, con 9 delegados para elegir al candidato del partido Republicano para las elecciones presidenciales de Estados Unidos de 2012.  En el territorio de Guam estaban en disputa 9 delegados.

Elecciones

Resultados

Véase también
 Primarias presidenciales del Partido Republicano de 2012

Referencias

Enlaces externos
 Destino 2012 en Univision (en español)
 Asambleas y asambleas en CNN (en inglés)
 Candidatos a las Asambleas (en inglés)

2012
Guam
Elecciones en Oceanía de 2012
Guam en 2012


الاتفاقية الإنجليزية الكويتية 1899 أو الاتفاقية الأنجلو-كويتية 1899  هي معاهدة عقدت بين الإمبراطورية البريطانية وحاكم الكويت الشيخ مبارك الصباح في 23 يناير 1899 بطلب منه بهدف مقاومة المد العثماني. وتجنباً لهجوم ابن رشيد وحذراً من عدوّه يوسف الإبراهيم، وقد اتفق على أن تكون الإتفاقية سرية حتى لا تثير مشاكل دبلوماسية مع العثمانيين إلا أنها أعلن عنها بعد سنوات قليلة من توقيعها، قالت سعاد الصباح «استمر الاتفاق غير معلن بصفة رسمية حتى عام ١٩٠٣. عندما أعلن اللورد لنسدون في مجلس العموم البريطاني أن شيخ الكويت يرتبط مع بريطانيا باتفاق حماية. وكان هذا التصريح هو أول إعلان رسمي بشأن الحماية الإنكليزية للكويت. واستمر هذا الاتفاق أساساً للعلاقات البريطانية - الكويتية حتى حصول الكويت على استقلالها عام ١٩٦١)». تضمنت بنود الإتفاقية على أن الشيخ مبارك بن صباح، بدافع من مطلق إرادته ورغبته، يتعهد ويلزم بهذا نفسه وورثته وخلفائه بعدم قبول وكيل أو ممثل أي دولة أو حكومة في الكويت، أو في أي منطقة أخرى، ضمن حدود إقليمه، من دون موافقة الحكومة البريطانية مسبقًا، كما يلزم نفسه أيضًا وورثته وخلفائه، بعدم التنازل عن أو بيع أو إيجار أو رهن أي جزء من إقليمه، أو إعطائه لغرض إشغاله، أو لأي غرض آخر إلى حكومة أو رعايا أي دولة، من دون أخذ الموافقة المسبقة للحكومة البريطانيا.

ولم تنص الاتفاقية على تعهدات بريطانيا بتقديم دعم مادي أو التعهد بحماية الكويت إلا أن السلطات البريطانية قد قررت منح حاكم الكويت مبلغ 1,000 جنيه استرليني سنويا كمقابل على تعهده بعدم بيع أو رهن أي جزء من أراضي الكويت كما كان مفهوما خلال المحادثات التي أجراها ممثلو الحكومة البريطانية في الكويت أن بريطانيا ملتزمة بحماية الكويت. وفي المقابل، توفر بريطانيا الحماية للكويت والدعم المادي السنوي. وقد حولت هذه الاتفاقية واقعياً، حولت الكويت إلى محمية بريطانية. في عام 1961 ألغيت معاهدة الصداقة الأنجلو-كويتية الموقعة عام 1899، وتم التفاهم على أن تستمر علاقات الصداقة بين البلدين وتعزيز مجالات التعاون بين الكويت والمملكة المتحدة وقد احتفل في لندن عام 1999 بذكرى مرور قرن على المعاهدة.

مراجع

أحداث يناير 1899
معاهدات أبرمت في 1899
العلاقات الكويتية البريطانية
تاريخ الكويت
علاقات الكويت الخارجية
معاهدات الكويت

الاتفاقية الأنجلو-كويتية 1899