Of the languages of France, French is the sole official language according to the second article of the French Constitution. French, a Gallo-Romance language, is spoken by nearly the entire population of France.

In addition to French, several regional languages are also spoken to varying degrees, such as Alsatian, a Germanic dialect (specifically Alemannic) (spoken by 1.44% of the national population); Basque, a language isolate; Breton, a Celtic language (spoken by 0.61%); Corsican, an Italo-Dalmatian language; and various other Gallo-Romance languages (Langues d'Oïl 1.25%, Occitan 1.33%). Some of these languages are also spoken in neighbouring countries, such as Belgium, Germany, Switzerland, Italy or Spain.

Status

The official language of the French Republic is French (art. 2 of the French Constitution) and the French government is, by law, compelled to communicate primarily in French. The government, furthermore, mandates that commercial advertising be available in French (though it can also use other languages). The French government, however, does not mandate the use of French by private individuals or corporations or in any other media.

A revision of the French constitution creating official recognition of regional languages was implemented by the Parliament in Congress at Versailles in July 2008.

The 1999 Report written for the government by Bernard Cerquiglini identified 75 languages that would qualify for recognition under the government's proposed ratification of the European Charter for Regional or Minority Languages. Of those languages, 24 are indigenous to the European territory of the state while all the others are from overseas areas of the French Republic (in the Caribbean, Indian Ocean, Pacific Ocean and South America).

Although ratification was blocked by the Constitutional Council as contradicting the Fifth Republic's constitutional provision enshrining French as the language of the Republic, the government continues to recognise regional and minority languages to a limited extent (i.e. without granting them official status) and the Délégation générale à la langue française has acquired the additional function of observing and studying the languages of France and has had et aux langues de France added to its title. The category of languages of France (in French: langues de France) is thus administratively recognised even if this does not go so far as to provide any official status. Following his election as president, François Hollande reasserted in 2012 his campaign platform to ratify the European Charter and ensure a clear legal framework for regional languages (within a programme of administrative decentralisation that would give competencies to the regions in language policy).

The regional languages of France are sometimes called patois, but this term (roughly meaning "dialects") is often considered derogatory. Patois is used to refer to supposedly purely oral languages, but this does not, for instance, take into account that Occitan was already being written at a time when French was not and its literature has continued to thrive, with a Nobel Prize for Frédéric Mistral in 1904.

It is estimated that at the time of the French Revolution in 1789, only half of the population of France could speak French, and as late as 1871 only a quarter spoke French as their native language.

Language education
The topic of the teaching of regional languages in public primary and secondary schools is controversial. Proponents of the measure state that it would be necessary for the preservation of those languages and to show respect to the local culture. Opponents contend that local languages are often non-standardised (thus making curricula difficult), of dubious practical usefulness (since most are spoken by a small number of people, without any sizable corpus of publications) and that the curriculum and funding of public schools are already too strained. The topic also leads to wider controversial questions of autonomy of the régions. Regarding other languages, English, Spanish, Italian and German are the most commonly studied foreign languages in French schools.

In April 2001, the Minister of Education, Jack Lang,  stated formally that for more than two centuries, the political powers of the French government had repressed regional languages, and announced that bilingual education would, for the first time, be recognised, and bilingual teachers recruited in French public schools.

Cross-border languages
Some of the languages of France are also cross-border languages (for example, Basque, Catalan, Corsican, Dutch, Franc-Comtois, Franco-Provençal, Norman, Picard, Occitan and others), some of which enjoy a recognised or official status in the respective neighbouring state or territory. French itself is also a cross-border language, being spoken in neighbouring Andorra, Belgium, Italy, Luxembourg, Monaco, and Switzerland.

List of languages
According to the 2007 Adult Education survey, part of a project by the European Union and carried in France by the Insee and based on a sample of 15,350 people, French was the mother tongue of 87.2% of the total population, or roughly 55.81 million people, followed by Arabic (3.6%, 2.3 million), Portuguese (1.5%, 960,000), Spanish (1.2%, 770,000) and Italian (1.0%, 640,000). People who spoke other languages natively made up the remaining 5.2% of the population.

National language
 French

Regional languages
The regional languages of Metropolitan France include:

Celtic

 Breton (Brezhoneg)
 Léonard (Leoneg)
 Cornouaillais (Kerneveg)
 Trégorrois (Tregerieg)
 Vannetais (Gwenedeg)

Germanic

 Alsatian (Elsässerditsch)
 French Flemish: West Flemish dialect of Dutch
 Lorraine Franconian (Lothringisch)
 Yenish (Jenisch)

Italo-Dalmatian

 Corsican (Corsu)

Gallo-Romance

 Oïl language:
 Berrichon
 Bourguignon-Morvandiau
 Champenois or Campanois
 Franc-Comtois
 French
 Gallo
 Lorrain
 Norman
 Picard
 Poitevin-Saintongeais
 Walloon
 Angevin
 Occitan language (also Lenga d'òc, Langue d'oc):
 Vivaroalpenc
 Mentonasc (Mentonnais or Mentonasque)
 Auvergnat
 Gascon including Béarnese (Béarnais) and Landese (Landais)
 Languedocien
 Limousin
 Provençal
 Nissart (Niçois or Niçart)
 Catalan
 Franco-Provençal (also Arpitan):
 Bressan
 Dauphinois
 Forézien
 Jurassien
 Lyonnais
 Savoyard

Italo-Romance

 Gallo Italic
 Ligurian language
Royasc

Others
 Basque (Euskara)
 Romani

Overseas languages
There are also several languages spoken in France's overseas areas (see Administrative divisions of France for details):

 Amerindian languages in French Guiana
 French-based creole languages in the French West Indies (Guadeloupe, Martinique, Saint Martin, and Saint Barthélemy), French Guiana, and Réunion (see: Antillean Creole, Haitian Creole, French Guiana Creole and Réunion Creole);
 also Dutch, and English in Saint Martin;
 also Saint-Barths Patois (local derivation from regional dialects of French in France), and English in Saint Barthélemy
 Many Austronesian languages:
 several languages in New Caledonia (see: New Caledonian languages, Loyalty Island languages)
 two languages in Wallis & Futuna (see: Wallisian language, Futunan language)
 many languages in French Polynesia (Tahitian and other Eastern Polynesian languages)
 Shibushi in Mayotte
 Shimaore (a Bantu language) in Mayotte

Sign language
French Sign Language is also recognised as a language of France (with at least one regional variant in Provence).

Immigrant languages

A large number of immigrant languages are spoken in France, with a handful having a significant number of home speakers. (Figures as of 2000)

Main immigrant languages

 Arabic, especially the Maghrebi Arabic dialects, is the second-most common language in French homes, with several million speakers.
Berber languages (Tamazigh) from North Africans are one of the most spoken languages in France, about 2,200,000 speakers.
 Italian: spoken by Italian communities in many major French cities, especially in southern regions, such as Nice, Savoie, and Corsica.  About 790,000 speakers, excluding Italian dialects.
 Portuguese: spoken by about 700,000 people.
 English: significant British minorities in Aquitaine and Brittany, as well as commuters working in the UK but living in Nord-Pas-de-Calais. Dispersed minorities in Paris and on the Côte d'Azur (French Riviera). The most widely taught foreign language in the French education system, but not widely used and understood except in specific job positions (chiefly technical and tourism). About 325,000 home speakers.
 Polish: spoken by about 130,000 people
 Turkish: spoken by about 221,000 people
 Vietnamese: the most spoken Asian language in France, spoken by about 324,000 people
 German and German dialects: spoken by about 300,000 people. Figure includes both standard German and other dialects of High German. See Alsatian and Lorraine Franconian, spoken respectively in Alsace and Lorraine.
Kurdish languages – 200,000 (2014 estimate)

Statistics

INSEE 1999
At the 1999 census, INSEE sampled 380,000 adult people all across Metropolitan France, and asked them questions about their family situation. One of the questions was about the languages that their parents spoke with them before the age of five. This is the first time serious statistics were computed about the proportion of mother tongues in France. The results were published in Enquête familiale, Insee, 1999.

Here is a list of the nine most prominent mother tongues in France based on Enquête familiale.

When the people with mother tongue and people with some exposure to the language before the age of five (see note #3 below) are added together, the five most widely spoken languages in metropolitan France are (note that the percentages add up to more than 100, because many bilingual people are now counted twice):

 French: 42,100,000 (92%)
 Occitan: 1,670,000 (3.65%)
 German and German dialects: 1,440,000 (3.15%)
 Oïl languages (excl. French): 1,420,000 (3.10%)
 Arabic: 1,170,000 (2.55%)

Notes on the table
 The data in the table are about mother tongues, and not about actual language practice. It states that 14% of the adult people living in France in 1999 were born and raised up to the age of 5 in families that spoke only (or predominantly) some other languages than French. It does not mean that 14% of adult people in France spoke some other languages than French in 1999.
 Only adults (i.e. 18 years and older) were surveyed. This means that French people born between 1981 and 1999 are not included in the survey. The mother tongue of the younger generations is more predominantly French than is the case with the older generations because, as the Enquête familiale survey explains, regional and immigrant language transmission decreases dramatically with each new generation, as French replaces the regional and immigrant languages. In the Enquête familiale survey, only 35% of parents whose mother tongue was a regional or immigrant language reported that they spoke that language to their children. Thus, the 86% figure of people with French as their mother tongue is an underestimate because the younger generations whose predominant mother tongue is French are not counted.
 The concept of "mother tongue" may not give a complete idea of the phenomenon of minority languages in France. This is because there are many people who were born and raised in families in which parents spoke to them only (or predominantly) French, but in which some regional or immigration languages were also occasionally used. One example:  while the data shows that 610,000 adults in 1999 had one of the Occitan dialects as their mother tongue, the survey also found out that another 1,060,000 adults were born and raised in families in which one of the Occitan dialects was occasionally spoken. Some of these 1,060,000 people may speak Occitan as fluently as the 610,000 people who have it as a mother tongue, while some other (the majority, probably) have only a limited knowledge of Occitan. That 1,670,000 adults are speakers of Occitan cannot be corroborated, but it may be the case that the total number of people with some form of exposure to Occitan is higher than the 610,000 figure, though some of may have stopped using the language altogether since then.

Ethnologue, Metropolitan France
The following languages are listed as having 50,000 or more total speakers in Metropolitan France according to the 2022 edition of Ethnologue. Entries identified by Ethnologue as macrolanguages (such as Arabic, Persian, Malay, Pashto, and Chinese, encompassing all their respective varieties) are not included in this section.

See also
 Culture of France
 Francophonie
 French language in Canada
 Gaulish
 History of French
 Languages of the European Union
 Law French
 Old Frankish
 Old French
 Old Occitan
 Ordinance of Villers-Cotterêts

Notes

References

External links

Map of languages of France (clickable map)
Ethnologue report for France
Délégation générale à la langue française et aux langues de France
Langues de France
Ikastola Elkartea association of bilingual Basque-French schools
Diwan Breizh association for promotion of Breton
Calandreta association of bilingual Occitan-French schools
La Bressola Catalan schools
Tlfq.ulaval.ca
 Frédéric Vernier, Philippe Boula de Mareüil and Albert Rillard (Laboratoire UPR3251 - CNRS), Atlas sonore des langues régionales de France (2017)

Languages of France


Naughty by Nature este un trio american de muzică hip hop din East Orange, New Jersey compus din Treach (Anthony Criss, n. 2 decembrie 1970), Vin Rock (Vincent Brown, n. 17 septembrie 1970)și DJ Kay Gee (n. Keir Lamont Gist, 15 septembrie 1969). În anul 1996 a câștigat premiul Grammy pentru cel mai bun album rap (Poverty's Paradise).

Legături externe
Official site
Naughty by Nature discography at Music City
[ Naughty by Nature] at Allmusic
Naughty By Nature at Twitter.com

Grupuri americane  de hip hop

Naughty by Nature


The year 1867 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events
 May 12 – Construction work begins on Toluca Cathedral in Mexico.
 May 20 – Queen Victoria lays the foundation stone for the Royal Albert Hall in London, designed by Captain Francis Fowke and Colonel H. Y. Darracott Scott.
 Joseph Monier patents reinforced concrete.
 Ildefons Cerdà publishes Teoría General de la Urbanización ("General Theory of Urbanization").
 The United States Congress directs the United States Army Corps of Engineers to begin improvements on the Navigation Structures at Frankfort Harbor, Michigan.

Buildings and structures

Buildings opened
 January 1 – The John A. Roebling Suspension Bridge in Cincinnati, Ohio and Covington, Kentucky, United States
 May 11 – St Nedelya Church, Sofia, Bulgaria (rebuilt)
 July 30 – Kvæfjord Church, Norway, designed by Jacob Wilhelm Nordan
 July 31 – St Giles Church, Willenhall, England (consecrated)
 September 27 – Zagreb Synagogue (consecrated)

Buildings completed
 Russian-American Building No. 29, Sitka, Alaska
 Grande halle de la Villette (abattoir), Paris, France, designed by Jules de Mérindol and Louis-Adolphe Janvier

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – Charles Texier.
 Grand Prix de Rome, architecture – Émile Bénard.

Births

 February 2 - Theodate Pope Riddle, American architect (died 1946)
 March 10 – Hector Guimard, French Art Nouveau architect (died 1942)
 April 27 – Charles Nicholson, English ecclesiastical architect (died 1949)
 June 8 – Frank Lloyd Wright, American architect, interior designer, writer and educator (died 1959)
 June 22 – John A. Pearson, English-born Canadian architect (died 1940)
 August 15 - Henry Hornbostel, American architect and academic (died 1967)
 October 11 – Francis Rattenbury, English-born Canadian architect (murdered 1935)
 October 17 – Josep Puig i Cadafalch, Catalan Spanish Modernista architect (died 1956)
 November 24 – Detmar Blow, English Arts and Crafts architect (died 1939)

Deaths

 March 6 – József Hild, Hungarian architect (born 1789)
 March 25 – Jakob Ignaz Hittorff, Franco-German architect, who supervised changes at Palais Beauharnais in Paris (born 1792)
 April 18 – Robert Smirke, English Greek Revival architect (born 1780)

References

Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1867 in architecture


Keşif ya da Osmanlıca'daki söylenişiyle keşf, sufi terminolojide kullanılan bir terim olup, kendisine eklenen sıfat ve adlara bağlı olarak çok değişik anlamlara gelmek üzere kullanılmıştır. Terim sözcük anlamıyla Arapça'da "açığa çıkarma, örtülü olanı açma, gizli olanı meydana çıkarma, perdenin açılması, sezme, tahmin etme" anlamlarına gelir. Sufi terminolojide ise daha çok sezgiye ya da ilham olunmaya ve görünmez âlemle irtibata ilişkin anlamlarda kullanılır. Terimi bu anlamlarda kullananlardan biri olan ünlü Muhyiddin İbn Arabi'ye göre velîler de, bilgileri peygamberlere vahiy getiren meleğin aldığı kaynaktan alabilirler.

Sufilik'te keşf çeşitleri

Sufi terminolojide, keşf sözcüğüne eklenen ad veya sıfatlarla türetilmiş terimlerden bazıları şunlardır:
 Keşf-i nazari: Kalb gözünün açılması sayesinde, görünmez alemle irtibata başlama. Sufi anlayışa göre, görünür âlemden gelen tesirler, kir ve paslar kalb gözünün görünmez âlemi görmesine engel olan bir perde oluşturur ki, kişi maddi zevklerin peşinde koşan nefsini terbiye ettiği takdirde bu perde kalkar ve görünmez âlemle temasa başlar. Bu teması sağlayabilmiş olanlar için, daha ileri aşamalardaki yetenekler sırasıyla, keşf-i nurî, keşf-i ilâhî ve keşf-i ruhanî olarak belirtilir.
 Keşf-i manevi: Hakikatlerin soyut yüzünü temaşa etme, eşya ve olayları mânâ olarak algılama, eşya ve olayların ardındaki anlamı idrak etme olarak ifade edilir. Olayların ardındaki anlamı idrak etme, neo-spiritüalist görüşte, sezgi ve gözlemlerle olayların dilinden anlayabilme olarak belirtilir.
 Keşf-i muhayyel:Haberci rüyalar ve vizyonlardan sembolik biçimlere bürünmüş olanları ifade eden keşf. Haberci rüyalarda görülenlerin insanın hayal gücünün kendine göre bir biçim vermesi (-buna parapsikolojide renkli cam etkisi denir-) gibi birtakım nedenlerle asli ve özgün hallerini koruyamamış, çeşitli biçimsel değişikliklere uğrayarak zihne gelmiş olmalarından dolayı yoruma gerek duyan keşftir.
 Keşf-i mücerred: İnsanın hayal gücü tarafından değişikliğe uğratılmadan gelen ve aynen görüldüğü biçimde gerçekleşen haberci rüyaları ve vizyonları ifade eden keşf.
 Keşf-i havatır: İnsanın zihnine gelenleri ya da kalbinden geçenleri araştırması ve bunlardan hak olanları (doğru olanları) batıl olanlardan ayırt ederek saptaması. Bu, neo-spiritüalizmdeki, vicdan sesini nefsaniyetin sesinden ayırt etmeye yakın anlamdaki bir keşftir; müspet ve menfi olarak belirtilebilecek sezgilerin ayırt edilmesini de kapsar.
 Keşf-i zamair: Bir velînin başkalarının kalbinden ve zihninden geçenleri bilmesi. Bu yetenek parapsikolojide "düşünce okuma" adı altında incelenmektedir.
 Keşf-i ahval-ı kubur: Bir velînin ölüm olayı ile bedenlerini terk etmiş olan kimselerin görünmez alemdeki hallerini bilmesi.

Dipnotlar

 1Tasavvuf Terimleri Sözlüğü, Süleyman Uludağ, Marifet Yayınları,1996,İstanbul (sayfa 310)

Kaynakça
 Tasavvuf Terimleri Sözlüğü, Süleyman Uludağ, Marifet Yayınları,1996,İstanbul
 Dharma Ansiklopedi,Dharma Yayınları

Mistisizm

Keşf


Elektroakustička glazba glazbeni je žanr u kojem skladatelji koriste tehnologiju kako bi manupilari timbrom akustičnih zvukova, ponekad obradom audio signala na akustičnim instrumentima. Elektroakustička glazba nastala je sredinom 20. stoljeća kada dolazi do uključivanja proizvodnje električnog zvuka u kompozicijsku praksu. Početak elektroakustičke glazbe asociran je s djelovanjem Groupe de Recherches Musicalesa na Radiodiffusion-Télévision Française u Parizu, domu konkretne glazbe; Nordwestdeutscher Rundfunka u Kölnu, gdje je fokus stavljen na skladanju elektronische Musik; i na Columbia-Princeton Electronic Music Centeru u New York Cityju gdje je proučavana glazba za vrpcu, elektronička glazba i kompjuterska glazba. Praktična elektronička glazbala počela su se pojavljivati početkom 1900-ih.

Primjeri poznatih elektroakustičkih djela
 Milton Babbitt – Philomel (1964.)
 Luciano Berio – Thema (Omaggio a Joyce.) (1958. – 1959.)
 Johanna Beyer – Music of the Spheres (1938.)
 Konrad Boehmer – Aspekt (1964. – 1966.), Apocalipsis cum figuris (1984.)
 Pierre Boulez – Répons (1981. – 1984.)
 John Cage – Imaginary Landscape No. 1 (1939.)
 Mario Davidovsky – Synchronisms No. 6 for Piano and Electronic Sound (1970.)
 Halim El-Dabh – Leiyla and the Poet (1961.)
 Karel Goeyvaerts – Nummer 5 met zuivere tonen (1953.)
 Jean Michel Jarre – Deserted Palace (1972.)
 Phil Kline – Unsilent Night (1992.), for cassettes in boomboxes
 Gottfried Michael Koenig – Project 1 (1964.), Project 2 (1966.)
 Alvin Lucier – I Am Sitting in a Room (1969.)
 Ivo Malec – Triola, ou Symphonie pour moi-même (1977. – 1978.)
 Luigi Nono – La fabbrica illuminata (1964.), A floresta é jovem e cheia de vida (1966.), Contrappunto dialettico alla mente (1968.), Como una ola de fuerza y luz (1971. – 1972.)
 Pauline Oliveros – Sonic Meditations, "Teach Yourself to Fly" (1961.)
 Else Marie Pade – Symphonie Magnétophonique (1958.)
 Henri Pousseur – Scambi (1957.), Trois Visages de Liège (1961.), Paraboles-Mix (1972.), Seize Paysages planétairesl (2000.)
 Steve Reich – Pendulum Music (1968.), for microphones, amplifiers, speakers and performers
 Pierre Schaeffer – Cinq études de bruits (1948.)
 Karlheinz Stockhausen – Gesang der Jünglinge (1955. – 1956.), Kontakte (1958 – 1960.), Mixtur (1964.), Mikrophonie I & II (1964. i 1965.), Telemusik (1966.), Hymnen (1966–67.), Oktophonie (1991.), Cosmic Pulses (2006. – 2007.)
 James Tenney – For Ann (rising) (1969.)
 Edgard Varèse – Poème électronique (1958.)
 Charles Wuorinen – Time's Encomium (1969.)
 Iannis Xenakis  – Persepolis (1971.)

Izvori

Vidi još
 :Kategorija:Skladatelji elektroakustičke glazbe

Vanjske poveznice

Elektronička glazba

Elektroakustička glazba


Energetska sigurnost je dio nacionalne sigurnosti koja je povezana s prirodnim resursima koji se koriste za dobivanje i korištenje energije. Jedno od glavnih obilježja politike i ekonomije 21. stoljeća je borba i utrka za relativno jeftinom i učinkovitom energijom, a nejednaka distribucija energetskih izvora (sirovina) i konačnog proizvoda može dovesti do strateške političke, vojne i/ili ekonomske neravnoteže među državama.

Suvremene potrebe i tržište u 21. stoljeću sve se više oslanjaju na obnovljive izvore energije, a efikasnost istih dovodi do nužnog jačanja ulaganja u energetsku sigurnost.

Sigurnosne ugroze

Sigurnosno ugroze energetske opskrbe (sirovine i/ili konačni proizvodi) mogu doći iz više izvora. Najčešće, ugroze dolaze zbog političke nestabilnosti u zemljama koje su bogate rudama. Osim toga ugroza može doći i planski, odnosno namjernim manipulacijama opskrbom energije (pr. Rusija je 2014. godine prijetila Europi manipulacijom cijene plina, odnosno Ukrajini gašenje opskrbe zbog neplaćenog duga za korištenje istog).

Sigurnosne energetske ugroze mogu biti izazvane ratovima, konfliktima, terorizmom, piratstvom, itd. Primjer su masovna uništavanja naftnih polja u Siriji, odnosno zauzimanja istih od strane tzv. Islamske države. Islamska država je početkom 2017. godine uništila naftna postrojenja hrvatske naftne tvrtke INA.

Ugroze također mogu doći zbog unutarnje politike određene države (Venezuela je pod okriljem socijalističke agende nacionalizirala postrojenja koja proizvode naftu i gorivo te su takve prilike tijekom godina dovele do lošijeg ekonomskog stanja zemlje, posljedično i do pojave masovnih štrajkova i nemira). 2007. godine, Chavezova vlada nacionalizirala je četiri velika proizvođača nafte tako što je otkupila većinu dionica od prijašnjih vlasnika, plativši ih ukupno preko 30 milijardi dolara. Do 2011. godine vlada je nacionalizirala preko 11 dodatnih postrojenja.

Suvremene ugroze proizlaze također zbog masovne industrijalizacije država poput Kine i Indije koje polako preuzimaju ulogu vodećih energetskih sila svijeta, a relativno se loše odnose prema klimatskim promjenama i nepovratnim zagađivanjima koje njihova proizvodnja uzrokuje.

Dugoročna sigurnost

Dugoročna energetska sigurnost počiva na mjerama za povećanje samostalne proizvodnje sirovina i konačnih proizvoda, odnosno na smanjenju ovisnosti o uvozu energenata. Određene države koje nisu prirodno bogate sirovinama ulaze u energetske paktove i saveze pomoću kojih osiguravaju relativno stabilan i povoljniji uvoz energenata u širem smislu.

Energetska kriza iz 1973. godine natjerala je određeni broj država da povećaju vlastitu energetsku sigurnost. Tako je Japan, koji je do tada bio skoro potpuno ovisan o uvozu nafte, svoju naciju upoznao s obnovljivim izvorima energije, nuklearnom energijom i biogorivima.

Nuklearna energija

Nuklearna energija, odnosno dobivanje ruda za korištenje iste, važan je izvor energetske stabilnosti pojedine države. 2007. godine Kanada je proizvodila 23% svjetskog uranija, Australija 21%, itd. 2000. godine nuklearna energija koristila se za proizvodnju 13% električne energije u svijetu.

Uloga NATO saveza

NATO savez tijekom godina razvio je strateške koncepte i dokumente koji mu osim vojne uloge daju ulogu u zaštiti energenata i njihovih izvora. Jedna od glavnih komponenti i uloga NATO saveza u toj zaštiti je efektivna i konstantna zaštita kritične infrastrukture te tranzitnih područja i pravaca kojim se energija transportira.

Članice NATO sveza neovisne su po pitanjima sklapanja ugovora s raznim opskrbljivačima energije, a dodatni problem i izazov predstavlja neizbježna suradnja članica i Rusije po pitanju energije. NATO po tom planu provodi dijalog i razmjenu podataka između zemalja članica i zemalja koje nisu članice saveza, razmjenu informacija s privatnim sektorom, sigurnosne analize opskrbe energijom za potrebe NATO vojnih operacija, predviđanje stabilnosti odnosa u svijetu i sl.

Izvori

Nacionalna sigurnost
Energetika

Energetska sigurnost


La diócesis del Santísimo Salvador de Bayamo-Manzanillo () es una sede de la Iglesia católica sufragánea de la arquidiócesis de Santiago de Cuba. En el 2004 contaba con 222 000 bautizados de un total de 832 644 habitantes. Su actual obispo es Álvaro Julio Beyra Luarca.

Territorio
La diócesis comprende el territorio de la provincia cubana de Granma. La sede episcopal está en la ciudad de Bayamo, donde se encuentra la catedral del Santísimo Salvador.
El territorio se extiende por 8 362 km² y está subdividido en 9 parroquias.
La parroquia de La Purísima Concepción de Manzanillo, Cuba, concatedral de la diócesis es la parroquia mariana más importante de la diócesis y centro de formación en el área pastoral y educativa.

Historia
La diócesis fue erigida el 9 de diciembre de 1995 con la bula Venerabilis Frater de Juan Pablo II, tomando parte del territorio de la arquidiócesis de Santiago de Cuba. Es sufragánea de esa misma arquidiócesis.

Episcopologio
 Dionisio García Ibáñez (1995-2007 Nombrado arzobispo de Santiago de Cuba)
 Álvaro Julio Beyra Luarca, desde 2007

Estadísticas
De acuerdo al Anuario Pontificio 2018 la diócesis tenía a fines de 2017 un total de 220 220 fieles bautizados.

|- align="right"
| 1999 || 221 000 || 823 000 || 26.9 || 11 || 7 || 4 || 20 090 ||  || 4 || 14 || 7
|- align="right"
| 2000 || 221 000 || 827 590 || 26.7 || 11 || 9 || 2 || 20 090 ||  || 2 || 13 || 7
|- align="right"
| 2001 || 222 000 || 830 064 || 26.7 || 11 || 9 || 2 || 20 181 ||  || 2 || 16 || 7
|- align="right"
| 2003 || 222 000 || 832 644 || 26.7 || 11 || 10 || 1 || 20 181 ||  || 1 || 17 || 7
|- align="right"
| 2004 || 222 000 || 832 644 || 26.7 || 15 || 15 ||  || 14 800 ||  ||  || 17 || 9
|- align="right"
| 2010 || 224 608 || 835 808 || 26.9 || 11 || 8 || 3 || 20 418 ||  || 3 || 21 || 9
|- align="right"
| 2014 || 222 821 || 830 645 || 26.8 || 13 || 6 || 7 || 17 140 ||  || 7 || 23 || 11
|- align="right"
| 2017 || 220 220 || 834 869 || 26.4 || 17 || 8 || 9 || 12 954 ||  || 9 || 16 || 11
|- align="right"
|colspan=12 |<small>Fuente: Catholic-Hierarchy, que a su vez toma los datos del Anuario Pontificio.
|}

Véase también
 Iglesia católica en Cuba
 Arquitectura de las catedrales y las grandes iglesias

Referencias

Santisimo Salvador de Bayamo-Manzanillo
Bayamo-Manzanillo
Bayamo
Provincia eclesiástica de Santiago de Cuba

Diócesis del Santísimo Salvador de Bayamo-Manzanillo


Solow is a surname. Notable people with the surname include:

 Alan Solow, an American lawyer and Jewish leader
 Herbert Solow (journalist) (1903–1964), an American journalist
 Herbert Franklin Solow (1931–2020), an American producer, director, studio executive, talent agent, and writer
 Jeffrey Solow (born 1949), an American cello virtuoso
 Jennifer Solow, an American novelist
 Robert Solow (born 1924), an American economist, winner of the Nobel Prize in Economics
 Sheldon Solow, an American real estate mogul and billionaire

See also
 Solow (horse), a Thoroughbred racehorse
 The Solow Building, a Manhattan skyscraper

Slavic-language surnames
Surnames of Jewish origin

Solow


O California Geological Survey, anteriormente conhecido como California Division of Mines and Geology, é a agência geológica do estado da Califórnia.

História
Embora não tenha sido até 1880 que o California State Mining Bureau, predecessor do California Geological Survey, foi estabelecido, as "raízes" do levantamento geológico do estado da Califórnia datam de um tempo anterior. Como seria de esperar para um estado que deveu sua existência à corrida do ouro de 1849, a Assembléia Legislativa do Estado da Califórnia reconheceu que os geólogos poderiam fornecer informações valiosas. Em 1851, um ano depois que a Califórnia foi admitida nos Estados Unidos, o Legislativo nomeou John B. Trask, um médico e membro ativo da Academia de Ciências da Califórnia, como Geólogo Honorário do Estado. Em 1853, o Legislativo aprovou uma resolução conjunta pedindo-lhe informações geológicas sobre o estado. Ele apresentou um relatório sobre a geologia da Sierra Nevada, ou Califórnia Range. Cerca de dois meses depois, o Legislativo criou o primeiro Serviço Geológico da Califórnia liderado por Trask, que manteve o título de Geólogo do Estado.

Dentro de alguns anos, a mineração de ouro de aluvião começou a declinar e a mineração de veios de quartzo começou. Essas mudanças, juntamente com a publicação de relatórios de Trask, criaram um clamor público por um levantamento geológico estadual. Em 1860, o Legislativo aprovou um ato criando o Gabinete do Geólogo do Estado e definindo suas atribuições. O ato chamado Josiah D. Whitney (para quem Mount Whitney é nomeado) para preencher o cargo. Formado em Yale, Whitney havia trabalhado em várias pesquisas no leste. O ato instruiu Whitney a fazer um levantamento geológico preciso e completo do estado.

Histórico de nomes
O Serviço Geológico da Califórnia teve muitos nomes ao longo de sua história. O original Geological Survey of California foi substituído em abril de 1880 pelo novo California State Mining Bureau. Esta foi renomeada para Division of Mines em 1927. Em 1962, o nome da divisão foi expandido para California Division of Mines and Geology, um nome que durou até agosto de 2006, quando a legislatura estadual renomeou a divisão para California Geological Survey.

Referências

Ligações externas
 Survey of California;idT=UCb108795846 Geological Survey of California. Correspondence on the geological survey of California, 1861–1866 - The Bancroft Library.

Geologica
California
Geologia da Califórnia

California Geological Survey


Daniel Beale est un joueur de hockey sur gazon australien. Il a participé au tournoi masculin aux Jeux du Commonwealth de 2014 où il a remporté une médaille d'or.

Références

Liens externes

Naissance en février 1993
Joueur australien de hockey sur gazon
Médaillé d'argent olympique australien
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2016
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020

Daniel Beale


Izbori za predsjednika Republike Hrvatske 2019./2020. godine sedmi su po redu predsjednički izbori u Republici Hrvatskoj. Odlukom Vlade RH od 14. studenoga 2019. godine, koja stupa na snagu 21. studenoga raspisani su izbori za 22. prosinca 2019. godine. U prvom krugu nijedan kandidat nije osvojio apsolutnu većinu, najviše glasova bili su dobili Zoran Milanović i Kolinda Grabar Kitarović. U drugom krugu održanom 5. siječnja 2020. pobijedio je Zoran Milanović, te je time postao peti hrvatski predsjednik. Mandat novoga predsjednika počeo je 19. veljače 2020. godine, dok se je polaganje prisege održalo dan ranije.

Zakonodavni okvir

Izbore raspisuje Vlada Republike Hrvatske u roku koji omogućava da se oni obave najmanje 30 dana, a najviše 60 dana prije isteka mandata trenutnom predsjedniku Republike. Sedmi predsjednički izbori moraju se održati između 19. prosinca 2019. i 19. siječnja 2020. godine. Između ova dva nadnevka nedjelja pada 5 puta, kad se redovno održavaju izbori, te je uobičajeno održavanje izbora moguće na dane 22. i 29. prosinca, te 5., 12. i 19. siječnja.

Dalja procedura je 12 dana prikupljanja potpisa za kandidaturu, DIP ima 48 sati za ustanovljavanje valjanosti potpisa, te nakon toga do izbora slijedi kampanja i jedan dan predizborne šutnje.

Pretkampanja

U medijima se spominje skoro 20-ak kandidata, prije stvarnih izbora izdvajamo kandidate koji po većini anketa prelaze prag od 5 %:

 Kolinda Grabar Kitarović, trenutačna predsjednica traži drugi mandat, te osvaja 34,5 % glasova po anketi od 23. listopada 2019.
 Zoran Milanović - 24,9 % glasova po anketi od 23. listopada 2019.
 Miroslav Škoro - 18,3 % glasova po anketi od 23. listopada 2019.
 Mislav Kolakušić - 5,1 % glasova po anketi od 23. listopada 2019.

Ankete u Hrvatskoj unatoč deklariranim pogreškama od 1-3% su se ponekad razlikovale od konačnih izbornih rezultata i dvoznamenkasti broj postotaka, pa iako se među gornja četiri imena najvjerojatnije može pronaći budući hrvatski predsjednik, pojava raznih anomalija, poput tzv. crnoga labuda u izbornim rezultatima nije isključena.

Kandidati

Službena izborna promidžba i rezultati anketa

 9. prosinca 2019. počela su predstavljanja kandidata na javnoj televiziji, programu HRT4, prva dva bila su Dalije Orešković i Miroslava Škore.
 10. prosinca svoj program je na HRT-u izložila Katarina Peović.
 11. prosinca na redu je bio Anto Đapić.
 11. prosinca objavljena je vijest da je kandidatkinja Kolinda Grabar Kitarović odbila predizborno sučeljavanje svih kandidata, koje je trebalo biti na NovojTV 19. prosinca 2019., 3 dana do izbora, sa službenim objašnjenjem vremenske kolizije - "jer istog dana ima završni predizborni skup."
 12. prosinca 2019. na redu za predstavljanje na HRT-u bio je Zoran Milanović, koji je odlučio ne iskoristiti svoje pravo.
 13. prosinca svoje je program na HRT-u predstavila Kolinda Grabar Kitarović.

Najavljeni su još kandidati:

 16. prosinca 2019. / 8.15-8.45h Dario Juričan

 17. prosinca 2019. / 8.15-8.45h Ivan Pernar

 18. prosinca 2019. / 8.15-8.45h Dejan Kovač

 19. prosinca 2019. / 8.15-8.45h Mislav Kolakušić

 20. prosinca 2019. / 8.15-8.45h Nedjeljko Babić

Rezultati anketa i komentari analitičara

U 10-ak dana od objave službenih kandidatura u medijima su se pojavili rezultati nekoliko anketa, koje sve iskazuju jednu zajedničku karakteristiku, tri su kandidata koja prelaze prag od 20 %. Po CroElecto anketi objavljenoj 11. prosinca stanje je: Kolinda Grabar Kitarović 24,1 %, Zoran Milanović 25,2 % i Miroslav Škoro 22,5 %.

Nekoliko dana ranije, 6. prosinca rezultati su po anketi Ipsosa bili: Kolinda Grabar Kitarović 27,4 %, Zoran Milanović 24,0 % i Miroslav Škoro 23,0 %.

Moguće najdetaljniju i najkonkretniju analizu anketa dao je analitičar Ivica Relković, koju se može sažeti u procjenu:

 Zoran Milanović, uđe li u drugi krug, za pobjedu treba apstinenciju velikog dijela desnice, odnosno, ako Zoran Milanović uđe u drugi krug, gubi i od Kolinde Grabar Kitarović i Miroslava Škore, ako se ne dogodi veliki neizlazak birača suverenističkog spektra na izbore. Ankete objavljene od 6. do 12. prosinca ukazuju da predsjednika u sljedećih 5 godina treba tražiti između Kolinde Grabar Kitarović i Miroslava Škore. Jer ili će ući u drugi krug zajedno, ili će jedan od njih ući s Milanovićem te dobiti više glasova od njega, ponovimo, ako se ne dogodi veliki neizlazak birača suverenističkog spektra na izbore.

Izbori

Izborne karte

Prvi krug

Drugi krug

Izvori

Izbori za predsjednika Republike Hrvatske

Hrvatski predsjednički izbori 2019.


Zapadna unija (eng. Western Union, skr. WU) ili Organizacija briselskog ugovora (eng. Brussels Treaty Organisation, BTO) bio je europski vojni savez Francuske, Ujedinjenoga Kraljevstva i triju zemalja Beneluksa uspostavljen u rujnu 1948. godine provedbom Briselskog ugovora potpisana u ožujku iste godine. Ovim su se ugovorom potpisnice (tzv. pet sila) složile oko zajedničke obrambene, političke, gospodarske i kulturne suradnje.

Tijekom Korejskoga rata (1950. – 1953.) sjedište i osoblje obrambenoga krila Zapadne unije Western Union Defense Organization (WUDO) prebačeni su u novoosnovanu Organizaciju Sjevernoatlantskoga saveza (NATO) tvoreći tako jezgru europske polovice NATO-ove zapovjedne strukture: Vrhovno sjedište savezničkih snaga u Europi. Kao posljedica neuspjeha ratificiranja Europske obrambene zajednice 1954. odluke Londonske i Pariške konferencije dovele su do potpisivanja Izmijenjenoga briselskog ugovora (MTB) kojim se Zapadna unija pretvorila u Zapadnoeuropsku uniju (WEU), a pridružile su joj se Italija i Zapadna Njemačka. Budući da su uloge Zapadnoeuropske unije na prijelazu u 21. stoljeće prenesene u sustav Europske sigurnosne i obrambene politike (ESDP) Europske unije (EU), Zapadna unija smatra se pretečom i NATO-a i vojnoga krila EU-a.

Povijest

Pozadina

Nakon Drugoga svjetskog rata postojali su strahovi od obnove njemačkih pretenzija, a 4. ožujka 1947. Francuska i Ujedinjeno Kraljevstvo potpisale su Dunkirški ugovor kao Ugovor o savezništvu i uzajamnoj pomoći u slučaju mogućega napada.

U svojemu govoru u Donjem domu 22. siječnja 1948. britanski ministar vanjskih poslova Ernest Bevin pozvao je na proširenje Dunkirkskoga ugovora na zemlje Beneluxa, udarivši tako temelje organizaciji Zapadne unije. Cilj je bio konsolidirati Zapadnu Europu i stvoriti pretpostavke o možebitnomu uključivanju Italije, a zatim i Njemačke u Uniju.

Pregovaračka konferencija održana je 4. ožujka 1948., nekoliko dana nakon Čehoslovačkoga puča. Tri manje zemlje uspjele su uvjeriti ostale na pristanak koncepcije automatske i neposredne međusobne pomoći u slučaju agresije, te na ideju o osnivanju višedržavne organizacije (multilateralnoga saveza u skladu s člankom 51. Povelje Ujedinjenih naroda).

Zapadna unija namjeravala je Zapadnoj Europi pružiti zaštitu protiv komunističke prijetnje i uspostaviti sustav veće zajedničke sigurnosti.

Osnutak
Briselski ugovor potpisan je 17. ožujka 1948. između Belgije, Francuske, Luksemburga, Nizozemske i Ujedinjenoga Kraljevstva i bio je proširenje prošlogodišnjega Dunkirkskog ugovora potpisanog između UK-a i Francuske.

Premda se Ugovor ograničava na "suradnju" između ugovornih strana, "koja će se ostvarivati putem Savjetodavnog vijeća iz članka VII., Kao i putem drugih tijela", u praksi se on nazivao Zapadna unija ili Organizacija Briselskog ugovora.

Kanibalizacija i marginalizacija

Kad je podjela Europe na dva suprotstavljena tabora postala neizbježna, sovjetska prijetnja postala je mnogo važnija od prijetnje ponovna njemačka naoružavanja. Zapadna je Europa stoga tražila novi pakt o međusobnoj obrani koji uključuje u takav savez moćnu vojnu silu kao što je SAD. Sjedinjene Američke Države politički su i diplomatski odgovorile s ciljem suzbijanja utjecaja SSSR-a. Krajem ožujka 1949. započeli su tajni sastanci između američkih, kanadskih i britanskih dužnosnika kako bi započeli pregovore koji su doveli do potpisivanja Sjevernoatlantskoga ugovora 4. travnja 1949. u Washingtonu.

Potreba da se podupiru obveze Sjevernoatlantskoga ugovora odgovarajućim političkim i vojnim strukturama dovela je do stvaranja Organizacije Sjevernoatlantskoga ugovora (NATO). Dana 20. prosinca 1950. Savjetodavno vijeće sila Briselskog ugovora odlučila je spojiti vojnu organizaciju Zapadne unije u NATO. U prosincu 1950., imenovanjem generala Eisenhowera za prvoga vrhovnog zapovjednika savezničkih snaga u Europi (SACEUR), članovi Briselskog ugovora odlučili su prenijeti sjedište, osoblje i planove Obrambene organizacije Zapadne unije (WUDO) u NATO. NATO-ovo Vrhovno sjedište savezničkih snaga Europe (SHAPE) preuzelo je odgovornost za obranu Zapadne Europe, dok je fizičko sjedište u Fontainebleauu pretvoreno u NATO-vo sjedište savezničkih snaga u Srednjoj Europi (AFCENT). Feldmaršal Bernard Montgomery podnio je 31. ožujka 1951. ostavku na mjesto predsjednika WUDO-ovog Odbora za kopnene, pomorske i zračne snage, te je 1. travnja 1951. preuzeo dužnost zamjenika vrhovnoga zapovjednika savezničkih snaga u Europi (DSACEUR).

Osnivanje NATO-a, zajedno s potpisivanjem niza ugovora o osnivanju Organizacije za europsku gospodarsku suradnju (travanj 1948.), Sjevernoatlantskoga saveza (travanj 1949.), Vijeća Europe (svibanj 1949.) i Europske zajednice za ugljen i čelik (travanj 1951.), lišila je Zapadnu uniju većega dijela svojih ovlasti.

Prelazak u Zapadnoeuropsku uniju
Osnivački ugovor Zapadne unije u Bruxellesu izmijenjen je na Pariškoj konferenciji 1954. kao rezultat odbijanja ratificiranja Ugovora o osnivanju Europske obrambene zajednice (EDC) od strane Francuske. Opći ugovor (njem.: Deutschlandvertrag) iz 1952. službeno se pozivao na ratificiranje EDC-a kao preduvjet završetkasavezničke okupacije Njemačke, a postojala je i želja uključivanja Njemačke u zapadnu obrambenu arhitekturu. Izmijenjeni briselski ugovor (MBT) pretvorio je Zapadnu uniju u Zapadnoeuropsku uniju (WEU), nakon čega su primljene Italija i Njemačka. Iako je novouspostavljena Zapadnoeuropska unija bla znatno manje moćna i ambiciozna od izvorne Zapadne unije, njemačko članstvo u WEU-u smatralo se dovoljnim za prestanak okupacije zemlje, u skladu s Općim ugovorom.

Društveni i kulturni aspekti Unije preneseni su na Vijeće Europe kako bi se izbjeglo stvaranje dvostrukih funkcija i odgovornosti u Europi.

Društvena i kulturna inicijativa
Briselski ugovor sadržavao je kulturne i društvene klauzule i koncepte za uspostavu »Savjetodavnoga vijeća«. Temelj za to bio je taj da bi suradnja između zapadnih nacija imala za cilj zaustavljanje širenja komunizma.

Obrambeni savez

Od travnja 1948. države članice Zapadne unije odlučile su osnovati vojnu agenciju pod imenom Western Union Defense Organization (WUDO). WUDO je službeno osnovan 27. - 28. rujna 1948.

Cilj WUDO-a bio je osiguranje koordinacije obrane između pet sila u vojnom i logističkom smislu, proučavanje taktičkih problema obrane Zapadne Europe, te uspostava okvira na kojemu bi se, u slučaju bilo kakve nužde, mogla uspostaviti zapovjedna struktura.

Briselski ugovor sadržavao je klauzulu o uzajamnoj obrani kako je navedeno u članku IV.:

Članak V. utvrđuje obveze članica Ugovora na suradnju s Vijećem sigurnosti Ujedinjenih naroda radi očuvanja međunarodnoga mira i sigurnosti, a članak VI. definira obvezu ugovornih stranki o nesklapanju ugovora s trećim stranama koji su u suprotnosti s Briselskim ugovorom.

Povezani članci
 Ugovor o osnivanju Europske obrambene zajednice
 Zapadnoeuropska unija
 Europska unija
 Briselski ugovor
 Zajednička sigurnosna i obrambena politika
 Organizacija Sjevernoatlantskog pakta
 Povijest NATO-a
 Vrhovni stožer Savezničke sile u Europi

Izvori

Dodatna literatura
 "Zapadna Unija i njezina obrambena organizacija", RUSI Journal, 94: 576, 519-535 (1949.), DOI: 10.1080/03071844909419583

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta
 Povijest Zapadne unije , European Navigator
 Međunarodni vodić za mlade Zapadne unije (1951.)
 Rezolucija Britanskoga parlamenta (18. veljače 1957.)
 Organizacija briselskog ugovora (1948. – 1952.)
 NATO Facts and Figures 1989
 Pismohrana
 Članak u časopisu Life (25. travnja 1949.)
 London Illustrated News
 26. ožujka 1949. i  2. travnja 1949.
 Locations 1
 Locations 2
 Montgomery u posjetu Chateau des Fougeresu (fotografija)
 Povijest SHAPE-a  na stranicama NATO-a
 Memorandum by the Joint Chiefs of Staff to the Secretary of Defense (Forrestal)
 Operacija Bulldog
 Očuvanje mira
 A Community of Interests: NATO and the Military Assistance Program, 1948-1951
 Sporazum s Vijećem Europe (1951.)
Clip

Vojni savezi
Povijest Europe

Zapadna unija


The Hymn of the Pearl (also Hymn of the Soul, Hymn of the Robe of Glory or Hymn of Judas Thomas the Apostle) is a passage of the apocryphal Acts of Thomas. In that work, originally written in Syriac, the Apostle Thomas sings the hymn while praying for himself and fellow prisoners. Some scholars believe the hymn predates the Acts, as it only appears in one Syriac manuscript and one Greek manuscript of the Acts of Thomas. The author of the Hymn is unknown, though there is a belief that it was composed by the Syriac gnostic Bardaisan from Edessa due to some parallels between his life and that of the hymn. It is believed to have been written in the 2nd century or even possibly the 1st century, and shows influences from heroic folk epics from the region.

Synopsis
The hymn tells the story of a boy, "the son of the king of kings", who is sent to Egypt to retrieve a pearl from a serpent. During the quest, he is seduced by Egyptians and forgets his origin and his family. However, a letter is sent from the king of kings to remind him of his past. When the boy receives the letter, he remembers his mission, retrieves the pearl and returns. That the boy is implicitly Thomas rather than Jesus is indicated by the eventual assertion that he is next in line to his elder brother, this unnamed brother not otherwise mentioned in the text.

Interpretation
The hymn is commonly interpreted as a Gnostic view of the human condition, that we are spirits lost in a world of matter and forgetful of our true origin.  This state of affairs may be ameliorated by a revelatory message delivered by a messenger, a role generally ascribed to Jesus. The letter thus takes on a symbolic representation of gnosis.

The hymn has been preserved and especially treasured in Manichaeism – a version of it appears as part of a Coptic Manichaean psalm book and is called the Psalms of Thomas. The Hymn of the Pearl has also been admired by Orthodox Christian thinkers and members of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints.

Extracts from the text
The following text is from Wikisource, which contains the full text of the hymn.

References

Further reading
 Barnstone, Willis; Meyer, Marvin (2005). The Gnostic Bible: Gnostic Texts of Mystical Wisdom from the Ancient and Medieval Worlds Shambhala Publications, Boston MA. . pp. 386–394.
 Myers, Susan E. (2010). Spirit Epicleses in the Acts of Thomas. Mohr Siebeck, . pp. 71–74.

External links

 Hymn of the Pearl
 Audio with commentary
 Audio of the Hymn of the Pearl translated and read by Willis Barnstone
 Chiastic outline of Hymn of the Robe of Glory

2nd-century Christian texts
Texts in Syriac
Gnostic texts
New Testament apocrypha
Pearls in religion

Hymn of the Pearl


Brewin est un patronyme pouvant désigner:

Patronyme
Andrew Brewin (1907-1983), homme politique canadien en Ontario
 (1910-1999), zoologiste marine néo-zélandaise
 (1945-2018), expert britannique sur Chypre
 (1909-1976), joueur indien de hockey sur gazon
 (née en 1938), femme politique canadienne en Colombie-Britannique
, directeur artistique canadien
 (né en 1938), homme politique canadien en Colombie-Britannique
 (1876-1938), joueur et entraineur américain de football américain

Homonymie de patronyme

Brewin


Rumski Sultanat (perz. سلجوقيان روم, tur. Anadolu Selçuklu Devleti) bio je tursko-perzijska sunitska država, koja je uspostavljena u dijelu Anatolije koju je od Bizantskog Carstva osvojilo Seldžučko Carstvo, koje su uspostavili seldžuci. Naziv "Rum" je arapski naziv za Anatoliju, "ar Rum" (arap. الرُّومُ), koji dolazi od grčkog imena "Romei" (grč. Ρωμιοί).

Rumski Sultanat odvojio se od Seldžučkog Carstva za vrijeme vladavine Sulejmana ibn Kutalmiša 1077. godine, nakon bitke kod Manzikerta. Prva prijestolnica bila je u İzniku, a potom u Konyi. Vrhunac moći dosegnuo je krajem 12. i početkom 13. stoljeća, kada je Bizantu preoteo ključne luke na crnomorskoj i sredozemnoj obali. Na istoku, Sultanat je okupiralo druge turske države i proširio se do jezera Van. Trgovina iz Perzije i srednje Azije preko Anatolije razvijala se kroz sustav karavan-saraja. S Genovom su u tom razdoblju nastale posebno jake trgovačke veze. Veće bogatstvo omogućilo je Sultanatu da osvoji druge turkijske države koje su bile uspostavljene u istočnoj Anatoliji (Danišmendi, Mendžukidi, Saltukidi, Artukidi).

Seldžučki sultani podnijeli su najveći teret križarskih ratova i na kraju su podlegli mongolskoj invaziji 1243. (bitka kod Kosedaga). Do kraja 13. stoljeća, Seldžuci su postali vazali Ilhanidskog Carstva. Moć seldžučkih sultana raspala se u drugoj polovici 13. stoljeća. Posljednji seldžučki vazal Ilhanidskog Carstva, Mesud II., ubijen je 1308. godine. Nestankom Rumskog Sultanata nastali su mnogi mali anadolski bejlici, među kojima i bejlik osmanske dinastije, koji je vremenom pokorio ostatak bejlika i formirao Osmansko Carstvo na teritoriju Anatolije.

Izvori

Bivši sultanati
Povijest Turske

Rumski Sultanat


تولين هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء مرجعيون في محافظة النبطية. تحدها من الشمال القنطرة والغندورية ومن الشرق قبريخا ومن الجنوب مجدل سلم والصوانة ومن الغرب قلاوي وبرج قلاوي. تبعد عن بيروت حوالي 120 كلم وترتفع 515م عن سطح البحر كما يبلغ عدد سكانها حوالي 4000 نسمة.

شخصيات ملحوظة

ابرز الشخصيات من قرية تولين، الشهيد غالب محمد عوالي الذي اغتيل على يد الإسرائيليين بتاريخ في 2004.

المعالم

ابرز معالمها الحديثة مجمع القائم الذي يضم مسجدا وقاعات للمحاضرات ومركز طبي حديث وقاعات رياضية ومعهد للعلوم الدينية والثقافية.

ظروف الحياة

يعتمد اهلها على زراعة التبغ بشكل واسع،. تضم نسبة لا بأس بها من المغتربين من مختلف الدول.

وصلات خارجية

 منتديات بلدة تولين الجنوبية

المراجع

قرى جبل عامل
مدن لبنان

تولين


John William Menzies (* 12. April 1819 in Bryan Station, Bourbon County, Kentucky; † 3. Oktober 1897 in Falmouth, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1861 und 1863 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
John Menzies besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und studierte danach bis 1840 an der University of Virginia in Charlottesville. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1841 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Covington in diesem Beruf zu arbeiten. Neben seiner Anwaltstätigkeit wurde Menzies auch politisch aktiv. In den Jahren 1848 und 1855 wurde er in das Repräsentantenhaus von Kentucky gewählt. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1860 wurde er als Unionist im zehnten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1861 die Nachfolge von John W. Stevenson antrat. Bis zum 3. März 1863 absolvierte er nur eine Legislaturperiode im Kongress, die von den Ereignissen des Bürgerkrieges geprägt war. Sein Distrikt wurde dann für zehn Jahre aufgelöst und erst 1872 wieder neu gegründet.

Nach seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus setzte John Menzies seine Anwaltstätigkeit in Covington fort. Politisch wurde er in dieser Zeit Mitglied der Demokratischen Partei. Im Jahr 1864 war er Delegierter zur Democratic National Convention in Chicago, auf der George B. McClellan als Präsidentschaftskandidat nominiert wurde. Zwischen 1873 und 1893 war Menzies Richter an einem Kanzleigericht. Danach praktizierte er erneut als privater Rechtsanwalt. Er starb am 3. Oktober 1897 in Falmouth und wurde in Covington beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Richter (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1819
Gestorben 1897
Mann

John W. Menzies


An Carex muriculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frederick Joseph Hermann. An Carex muriculata in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex muriculata


Martin Hlaváček, né le  à Prague, est un homme politique tchèque. Il est député européen depuis 2019 pour le parti ANO 2011.

Biographie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des députés européens de Tchéquie de la  - Liste des députés européens de la

Liens externes

Personnalité d'ANO 2011
Député européen membre d'ANO 2011
Député européen du groupe Renew Europe 2019-2024
Député européen élu en Tchéquie 2019-2024
Naissance en janvier 1980
Naissance à Prague
Naissance en Tchécoslovaquie

Martin Hlaváček


ලංකා ගවරා (CEYLON GAUR) යනු ලංකාවේ වාසය කල වඳවී ගිය ක්ෂීරපායි සත්වයෙකි.

හැදින්වීම.
ගවරා යනු විශාල ශරීරයකින් හෙබි කාල වර්ණ සත්වයෙකි.මෙම සත්වයා හරකා බයිසන් ගවයා යැක් මීහරකා අයත් ගව පවුලේ සාමාජිකයෙකි.ඔවුන් ඉතාමත් ශක්තිමත් සත්ව විශේෂයක්ය.දැනට වාසය කරන අලියා රයිනොසිරස් හිපපොටේමස් මෙසේ විශාලව වැඩෙන සතුන්ය.මෙම සත්වයා ඊශාන දිග හා දකුණු අසියානු කලාපයේ පැතිරී සිටී. ලංකාවේ වාසය කල ගවරා ඉන්දියාවේ වාසය කල ගවරාට වඩා කුඩාවූ බව සදහන්වේ.දැරණියගල මහතාගේ හා ඇතැම් බ්‍රිතාන්‍ය ලේඛකයින්ට අනුව මේබව සනාතවේ.

 Scientific Classificatioබ
 රාජධානිය	: සත්ව
 වංශය	: පෘෂ්ඨවංශී
 Class	: ක්ෂීරපායි
 Order	: Artiodactyla
 Family	: Bovidae
 Subfamily	: Bovinae
 Genus	: Bibos
 Species	: B.sinhaleyus
 Binomial name: - Bibos sinhaleyus

ඉතිහාසය
සිංහල භාෂාව තුල ඇති ගවරමාන,ගවර එළිය,ගවර විල,ගවර කැළේ වැනි ස්ථාන නාම මෙන්ම ගවර මාන නමින් හඳුන්වන තෘණ විශේෂයක්ද පවතී.මෙවන් වචන සිංහල භාෂාවට එක්වී ඇති ආකාරය අනුව ගවරා යන සතෙකු ශ්‍රී ලංකාව තුල ජීවත්වූවා යැයි සිතිය හැකිය.මීට අමතරව රොබට් නොක්ස් විසින් රචිත එදා හෙළදිව ග්‍රන්තයේද ගවරා නමින් හඳුන්වනු ලැබූ සතකු සිටි බව පවසයි.ඔහු සඳහන් කරන ආකාරයට ගවරා ගවයෙකුට සමාන ලක්ෂණ දරයි.කෙසේ වෙතත් ගවරා කිසි දිනෙක ඔහු නොදුටු බවත් නොක්ස් පවසයි රොබට් (නොක්ස් විසින් ලියන ලද  එදා හෙළදිව (පරිවර්තනය=ඩේවිඩ් කරුණාරත්න ) කෘතියෙහි සදන් වන්නෙ රජතුමාගේ සුරතල් සතුන්  අතර නොක්ස් විසින් මෙවන් සතෙකු දුටු බවයි.  {පරිචේදය - 10 / 103 පිටුව / තෙවන ජේදය}).ගවර නමින් සතකු සිටිනබව ගැමියන් කියනු නොක්ස් අසා ඇත.මීට අමතරව ජොන් ඩොයිලිගේ වාර්ථාවලද ගවරා පිළිබද තොරතුරු ඇතුලත්ය.ඩොයිලි ගේ වාර්ථවලට අනුව ගවරා ගවයාට සමාන පෙනුමකින් යුතු සතෙකි.වර්ණයෙන්ද ගවයාට සමානය එහෙත් ගවරාගේ අං තට්ටුව පහතට නැමී පිහිටා ඇත.මෙම සත්වයා ඉතා කලාතුරකින් පමණක් දැකගතහැකිවිය.වරෙක අල්ලාගත් ගවරෙකු මහනුවරට ගෙන ආබව ඩොයිලි අසා ඇතිබව පවසයි.කෙසේ වෙතත් මෙම ගවර ඉතා කෙටි කලකින් මියගොස් ඇත.මේජරි ෆොර්බ් විසින් රචිත 'Eleven Years in Ceylon (1840:II.159)' නම් ග්‍රන්තයේද ගවරා පිළිබද කියැවේ.නුවර එළිය හා සමනළකන්ත අතරවූ තැනිතාලා බිම් කඩ එවක ගවර එළිය නමින් හඳුන්වා ඇතිබව ඔහු පෙන්වා දෙයි.ගවරා යනු ඉතා භයන්කර සතෙකු බව මේජර් ෆොර්බ් පවසයි.ජේම්ස් එමර්සන් ටෙනනට් ගේ  Ceylon: An account of the island Physical, Historical and Topographical (1859).නම් ග්‍රන්තයේද ගවරා ගැන තොරතුරු ඇතුලත්ය.වරක් ඔහුට මහළු සිංහල පුරුෂයෙකු ගවරා ගැන විස්ථරයක් පවසා ඇත.ගවරා හෝටන් තැන්න ප්‍රදේශයේ වාසය කරඇත.එම සත්වයා ගෝනාට හා මී හරකාට සමාන ලක්ෂණ ඇති තද දුඹුරු පැහැති සතකු බව එම මහල්ලා ටෙනනට්ට පවසා ඇත.ගවරා මධ්‍ය කඳුකරයේ ජීවත්වී ඇත.ජනප්‍රවාදයන්ට අනුව ගවරෙකු සමග සටන් කොට දිනන පුද්ගලයාට රජුගේ ආක්ෂකයා වීමට හැකියාව ලැබිණි.ගවරා ගේ යැයි සක කළහැකි අස්ථි කොටස් 1962 දී රත්නපුර ප්‍රදේශයේදී  ආචාර්‍ය  P.E.P.දැරණියගලයන්ට හමුවී ඇත.මීට අමතරව මෙවන් ගවේෂණ කිහිපයකින් ගවරා ගේ යැයි සක කළ හැකි ෆොසිල හමුවී ඇත.

මිනිසුන් විසින් දඩයම් කිරීම වසංගත රෝග වැනි හේතු විසා ගවරා වඳවී යන්නට ඇතැයි සළකේ.

මූලාශ්‍ර
1.	http://www.lankalibrary.com/geo/india-lanka.htm

2.	Ceylon: An Account of the Island Physical, Historical, and Topographical by James Emerson Tennent (pg 152) - http://books.google.lk/books?id=VeeAO6fuGQ8C&pg=PA151&lpg=PA151&dq=ceylon+gaur&source=bl&ots=M4PPpjF5z_&sig=a9OHx08ZiQY6F_MRA_I5HK29Ahs&hl=en&ei=P7z6S-SwC4O5rAe-hbGwCg&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=2&ved=0CBoQ6AEwAQ#v=onepage&q&f=false

3.	http://www.rootsweb.ancestry.com/~lkawgw/muskrat.html

4.	http://en.wikipedia.org/wiki/Gaur

5.	http://books.google.lk/books?id=GkI2-5QNps4C&pg=PA125&lpg=PA125&dq=ceylon+gaur&source=bl&ots=LrZU6Col0k&sig=iES0jr7hxzzqaJHjO7UNm7_5eU4&hl=en&ei=A9P6S7D-MIzCrAeHz9HPCg&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=7&ved=0CCoQ6AEwBg#v=onepage&q=ceylon%20gaur&f=false
(Catalogue of Mammalia in the Indian Museum, Calcutta by William Lutley Sclater)
6.	http://books.google.lk/books?id=9Ad2AicQn_0C&pg=PA49&lpg=PA49&dq=ceylon+gaur&source=bl&ots=reLEtJiuWS&sig=Y3CJVZ_9vMUr6QonZ_GYl83xXtU&hl=en&ei=VdX6S8XkNY7HrAft7q3dCg&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=4&ved=0CCMQ6AEwAzgK#v=onepage&q=ceylon%20gaur&f=false
(Sketches of the natural history of Ceylon with narratives and anecdotes ... by Sir James Emerson Tennent)
7.	http://www.pdn.ac.lk/cjsbs/text/text31.7.pdf
(A MOLAR TOOTH OF HEXAPROTODON (HIPPOPOTAMIDAE) FROM UPPER PLEISTOCENE DEPOSITS OF THE CENTRAL PROVINCE OF SRI LANKA
- SR Weerawardhena, AP Russell, R Ratnayaka - pdn.ac.lk)
8.	http://repository.kulib.kyoto-u.ac.jp/dspace/bitstream/2433/110021/1/SANSAI4_1.pdf

ලංකා ගවරා


Hamza Balje je kosovski političar goranske zajednice i nekadašnji zastupnik u Skupštini Kosova (2010. – 2014.). Dva puta imenovan za zamjenika ministra.

Životopis

Rođen je 13. rujna 1970. godine u Restelici. Diplomirani je ekonomist.

Osnivač je Centra demokratske unije (CDU). U cilju očuvanja goranske nacionalne zajednice i zajedničkog djelovanja na boljitku pozicije Goranaca, stranka je tokom 2018 integrirana u Jedinstvenu goransku partiju.

Povezani članci
 Jedinstvena goranska partija
 Adem Hodža

Vanjske poveznice
 Politička Deklaracija Jedinstvene Goranske Partije, 2017

Izvori

Kosovski političari
Goranci

Hamza Balje


Roland Hofer (* 24. Juni 1990 in Sterzing) ist ein italienischer Eishockeyspieler, der seit August 2016 bei Ritten Sport in der Alps Hockey League unter Vertrag steht.

Karriere
Roland Hofer begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt in der Nachwuchsabteilung der WSV Sterzing Broncos, für deren Seniorenmannschaft er von 2006 bis 2008 in der Serie A2 aktiv war. Anschließend verbrachte er ein Jahr bei den U20-Junioren des finnischen Topklubs HIFK Helsinki. Anschließend stand der Verteidiger je ein Jahr lang in der zweiten finnischen Spielklasse, der Mestis, für Vaasan Sport und HeKi auf dem Eis. Zwischen 2011 und 2014 war er bei Peliitat in der Mestis aktiv und entwickelte sich dabei zum Nationalspieler.

Zwischen August 2014 und Februar 2016 stand er wieder in seinem Heimatland beim HC Bozen unter Vertrag, mit dem er in der Österreichischen Eishockey-Liga spielte.

International
Für Italien nahm Hofer im Juniorenbereich an der U18-Junioren-Weltmeisterschaft der Division I 2008, der U20-Junioren-Weltmeisterschaft der Division II 2008 sowie den U20-Junioren-Weltmeisterschaften der Division I 2009 und 2010 teil.

Im Seniorenbereich stand er bei der Weltmeisterschaft der Top-Division 2012 im Aufgebot seines Landes. Auch in den Folgejahren wurde er regelmäßig in die Nationalmannschaft berufen, aber nicht mehr für Weltmeisterschaftsturniere nominiert.

Erfolge und Auszeichnungen
 2008 Aufstieg in die Division I bei der U20-Weltmeisterschaft der Division II, Gruppe A

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Italien)
Eishockeyspieler (WSV Sterzing Broncos)
Eishockeyspieler (HC Bozen)
Geboren 1990
Mann
Italiener
Eishockeyspieler (Helsingfors IFK)
Eishockeyspieler (Vaasan Sport)
Eishockeyspieler (Heinolan Peliitat)
Eishockeyspieler (Ritten Sport)

Roland Hofer


රසායන විද්‍යාවේ දී හා භෞතික විද්‍යාවේ දී පරමාණුක ක්‍රමාංකය ලෙසින් හදුන්වනුයේ පරමාණුක න්‍යෂ්ටියේ අඩංගු ප්‍රෝටෝන සංඛ්‍යාවයි. මෙය ප්‍රෝටෝන අංකය ලෙසද හදුන්වනු ලැබේ. එය සාම්ප්‍රදායිකව  නිරූපණය කරනුයේ Z නම් සංකේතයෙනි. රසායනික මුලද්‍රව්‍යයකට මෙම පරමාණුක ක්‍රමාංකය එහි පවතින ඉලෙක්ට්‍රෝන සංඛ්‍යාවට සමානය.

පරමාණුක ක්‍රමාංකය සහ ස්කන්ධ ක්‍රමාංකය අතර ආසන්න සම්බන්ධතාවයක් ඇත. ස්කන්ධක්‍රමාංකය ලෙසින් හදුන්වනුයේ පරමාණුක න්‍යෂ්ටියේ ඇති ප්‍රෝටෝන සහ නියුට්‍රෝන වල එකතුවයි.

ආරම්භයේ දී පරමාණුක ක්‍රමාංකය භාවිතා කරන ලද්දේ ආවර්තිතා වගුවේ යම් මුලද්‍රව්‍යයක් පිහිටිය යුතු ස්ථානය ඇගවීම සදහාය. දිමිත්‍රි මෙන්ඩලීෆ් විසින් දන්නා මුලද්‍රව්‍ය ඒවායේ පරමාණුක භාරය වැඩිවන අනුපිළිවෙලට සකසා සමාන රසායනික ගුණ සහිත මුලද්‍රව්‍ය කණ්ඩායම් වලට බෙදන ලදී. කෙසේ වුවත් මුලද්‍රව්‍ය ඒවායේ පරමාණුක  භාරයන් පදනම් කර ගෙන පමණක් පෙළ ගැස්වීමෙන් නොගැලපීම් කිහිපයක්ම පැන නැගිනි.  අයඩීන් හා තෙලුරියම් ඒවායේ පරමාණුක භාරයන් අනුව පෙළ ගැස් වූ විට යම් නොගැලපීමක් පෙන්නුම් කළ අතර ඒවායේ ස්ථානයන් හුවමාරු කළ විට  රසායනික ගුණ අතින් වඩා සුදුසු පිළිවෙලකට පවතින බව පෙන්නුම් කෙරිණි. එබැවින් මුලද්‍රව්‍ය ඒවායේ රසායනික ගුණ අතින් ඉතා හොදින් ගැළපෙන අනුපිළිවෙලට සකස් කොට ඒවා ස්ථාන ගත කළ විට වගුව තුළ ඒවා දරන අංකය ඒවායේ පරමාණුක ක්‍රමාංකය විය. මෙම අංකය පරමාණුවේ ස්කන්ධය සමග බන්ධුතාවයක් පෙන්නුම් කළද,

1913 දී හෙන්රි ග්වයින් ජෙෆ්රි මොස්ලි විසින් සිදුකරන ලද පරීක්ෂණ වලින් පසුව මෙම මුලද්‍රව්‍යයන්ගේ අනුපිළිවෙල පිළිබදව පැන නැගී තිබු විෂමතාවයන්ට අවසානයේ දී පැහැදිලි කිරීමක් සිදුකෙරීය. මුලද්‍රව්‍යයන්ගේ X කිරණ විවර්තන වර්ණාවලි අතර දැඩි සම්බන්ධතාවයක් ඇති බව සොයා ගත් මොස්ලි ආවස්ථිතා වගුවේ නිවැරදි ස්ථානයන්හි මුලද්‍රව්‍ය ස්ථාන ගත කරන ලදී. මුලද්‍රව්‍යයක න්‍යෂ්ටියේ විද්‍යුත් ආරෝපණය හෙවත් ප්‍රෝටෝනවල ආරෝපණය එම මුලද්‍රව්‍යයන්ගේ පරමාණුක ක්‍රමාංකයන්ට අනුරූප වන බව මෙයින් නිර්ණය කරන ලදි. පරමාණුක ක්‍රමාංකය පරමාණුවේ අඩංගු ප්‍රෝටෝන හෝ ඉ‍ලෙක්ට්‍රෝන සංඛ්‍යාවට සමාන වේ. තවද ප්‍රෝටෝන ධන ආරෝපිත වන අතර ඉලෙක්ට්‍රෝනය සෘණ ආරෝපිතය.

රසායනික ගුණ

එක් එක් මුලද්‍රව්‍ය වල න්‍යෂ්ටියේ අඩංගු ප්‍රෝටෝන ගණන සැලකිල්ලට ගත් කල ඒවාට විශේෂිත වු රසායනික ගුණ රාශියක් ඇත. ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යාවේ නියමයන් පදනම් කරගනිමින් පරමාණුවක න්‍යෂ්ටියේ ආරෝපණයෙන් එහි ඉලෙක්ටෝන වින්‍යාසය පැහැදිලි කළ හැක. එක් එක් මුලද්‍රව්‍ය ඉලෙක්ට්‍රෝන කාක්ෂික වල ආකෘතිය ඒව‍ායේ රසායනික බන්ධන ස්වභාවය තීරණය කරන ප්‍රධාන සාධක වේ.

නව මුලද්‍රව්‍ය

නව මුලද්‍රව්‍ය පිළිබද ගවේෂණය සෑමවිටම විස්තර කරනුයේ ඒවායේ පරමාණුක ක්‍රමාංකය භාවිතයෙනි. 2007 වසර මුල් කාලය වන විට මෙසේ පරමාණුක ක්‍රමාංකය 118 (117 බැහැරව) වන තෙක් මුලද්‍රව්‍ය සොයා ගෙන ඇත. බැර මුලද්‍රව්‍ය පරමාණුක ඉලක්ක කොට ගෙන අයන මගින් ඒවා විචර්ෂණය කිරීමෙන් නව මුලද්‍රව්‍ය සංස්ලේෂණය කර ගනී. ෙමහිදී ඉලක්ක මුලද්‍රව්‍යයෙත් අයන ලෙස භාවිතා කළ මුලද්‍රව්‍යයේත් පරමාණුක ක්‍රමාංකයවල ඓක්‍යය නව සංස්ලේෂිත මුලද්‍රව්‍යයේ පරමාණුක ක්‍රමාංකයට සමාන වේ. පරමාණුක ක්‍රමාංකය වැඩිවත්ම පරමාණුවේ අර්ධ ආයු කාලය අඩුවේ.

රසායනික ගුණාංග
න්‍යෂ්ඨික භෞතික විද්‍යාව
පරමාණුක ගුණ

පරමාණු ක්‍රමාංකය


Driver dug falder rim er en dansk børnefilm fra 1985 med instruktion og manuskript af Irene Werner Stage.

Handling
Eventyrfilm om en pige der må drage ud og finde den varulv hun har været forbundet med, siden hun var barn, og forløse den og skyde den.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1985

Driver dug falder rim


Cayo Agua es una isla deshabitada en el sureste del Mar Caribe que forma parte de las Pequeñas Antillas y del archipiélago que se encuentra al norte de la Isla de La Orchila, en Venezuela. Administrativamente, forma parte de las Dependencias Federales de Venezuela. Se localiza en las coordenadas geográficas  con la isla la Orchila al sur, la bahía Puerto Orchila al oeste, el Cayo Noroeste o Sal al norte y el Cayo noreste al este. No debe ser confundida con Cayo de Agua una isla en el vecino archipiélago Los Roques, ni con Cayo Agua en Panamá.

Véase también
 Geografía de Venezuela
 Islas de Venezuela

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla
 Cayo Agua en Wikimapia

La Orchila

Cayo Agua (La Orchila)


Edward Sharp, better known by his stage name Edward Ka-Spel, (aka 'Archangel, Che Banana, The Prophet Qa'Spell, Qa-Sepel) is an English singer-songwriter and musician, born in London on 23 January 1954, to a family with East Anglia connections. He is best known for his work with the band The Legendary Pink Dots, which he co-founded.

Ka-Spel is also known for his work on The Tear Garden with Skinny Puppy's cEvin Key. In 2017, he collaborated with Amanda Palmer on the album I Can Spin a Rainbow.

Ka-spel's recordings are often of a limited number and only available through an extensive and devoted mail-order system at Solielmoon. He has also released numerous cassette-only special recordings, usually including materials out-of-print on earlier labels along with new releases. He often appears on stage barefoot, wearing a long scarf and either pink or black glasses. Early in his career, he drew black lines on his face and arms.

Biography
Ka-Spel is best known as the lead singer, keyboard and electronics player, songwriter and co-founder of the band The Legendary Pink Dots, in which he was initially known as D'Archangel, Prophet Q'Sepel and other pseudonyms. He has also released numerous solo albums (initially featuring other members of the Legendary Pink Dots, and including contributions from Steven Stapleton), and has worked in various side projects, including The Tear Garden (with cEvin Key of Skinny Puppy), and Mimir (with Phil Knight, Christoph Heemann, Jim O'Rourke and others). He is now recording an album with 48 Cameras, "Songs from the marriage of heaven & hell" according to William Blake.

Ka-Spel's solo albums range from abstract electronic noise to more traditional pop songs, incorporating diverse elements of psychedelia, industrial, avant garde, experimental electronic, art pop, classical music, folk (nursery songs), sampling, noise, collage, music concrete, etc. His lyrics have been described as mystically bizarre and ambiguous, and incorporate recurrent themes from his own personal mythos. Ka-Spel's songwriting has been compared to that of Syd Barrett and early Pink Floyd, though the artist describes the comparison as being a coincidence, not a direct influence. Ka-Spel has cited Iannis Xenakis, The Beatles, Nurse With Wound, David Bowie, Brainticket, Can, The Residents, Magma, and Throbbing Gristle as significant influences.

Associated acts
 The Legendary Pink Dots
 The Tear Garden
 Terminal Kaleidoscope
 Mimir
 Nurse with Wound
 The Silverman
 Mimir
 Twilight CIrcus Dub Soundsystem
 Strange Attractor
 Niels Van Hoorn

Discography (selected)

Albums
 (1984) Laugh, China Doll
 (1985) Eyes!, China Doll
 (1986) Chyekk, China Doll
 (1987) AaΔzhyd, China Doll
 (1988) Khataclimici, China Doll
 (1991) Tanith & the Lion Tree
 (1995) The Scriptures of Illumina
 (1995) The Textures of Illumina
 (1995) DNA LE DRAW D-KEE (with Elke Skelter as DNA LE DRAW D-KEE)
 (1998) The Blue Room
 (2000) Red Letters
 (2001) Absence of Evidence
 (2001) Caste O' Graye Skreeens
 (2002) O'er a Shalabast'r Tyde Strolt Ay
 (2004) Pieces Of ∞
 (2005) O Darkness! O Darkness!
 (2005) A Long Red Ladder to the Moon
 (2005) Fragments of Illumina
 (2007) Dream Logik Pt 1
 (2008) Dream Logik Pt 2
 (2008) The Painted River of Regrets
 (2009) The Whispering Wail (with The Silverman)
 (2009) Dream Loops
 (2009) Transmit Acoustique Abstraction Two (with Armchair Migraine Journey)
 (2009) Trapped in Amber
 (2010) Devascapes
 (2010) Red Sky at Night (with Alena Boikova)
 (2010) The Thirty Year Itch (with The Silverman)
 (2010) The Minus Touch
 (2011) A Pleasure Cruise Through 9 Dimensions
 (2012) This Saturated Land
 (2012) Ghost Logik
 (2013) Fire Island
 (2013) One Last Pose Before the Ruin
 (2013) 800 Saints in a Day (with the Twilight Circus)
 (2014) Are You Receiving Us, Planet Earth?! (with French musician Philippe Petit)
 (2014) Ghost Logik 2
 (2015) The Victoria Dimension
 (2015) Spectrescapes Vol. 2
 (2015) CybersKapes
 (2016) Spectrescapes Volume 3
 (2017) I Can Spin A Rainbow (with Amanda Palmer)
 (2019) Midnight Pharmacy (with Nuits Rouges)
 (2021) Prints of Darkness

Singles and EPs
 (1984) Dance, China Doll
 (1992) The Char Char / Extracts from "The Inferno"
 (1993) Inferno / Illusion
 (1996) The Man Who Never Was
 (1999) Share The Day
 (2000) A Birth Marked Conspiracy
 (2000) Lactamase 01
 (2001) Meltdown
 (2002) Clara Rockmore's Dog
 (2002) 090301
 (2002) Lilith and The Rose
 (2005) Happy New Year
 (2008) Dream Logik X (a small voyage in 3 parts)
 (2008) Dream Logik 3333333333333
 (2008) Burning Church
 (2012) 18.104.22.168
 (2013) The Patriot / Last Man Standing
 (2020) Permission To Leave The Temple
 (2020) The Deep
 (2020) A Red Winter Night's Dream
 (2021) The Sympathy Portal

Collections
 (1989) Perhaps We'll Only See A Thin Blue Line
 (1990) Lyvv, China Doll (cassette)
 (1993) Lyvv, China Doll (CD)
 (1995) Chyekk, China Doll / AaΔzhyd, China Doll
 (1995) Down in the City of Heartbreak and Needles
 (1996) Kowskijari
 (1997) The Carrion
 (1998) Down in the City of Heartbreak and Needles 2
 (2000) Needles Three
 (2007) Melancholics Anonymous
 (2008) Dream Logik Parts 1–3

Live albums
 (1987) Apples (Big!), China Doll
 (2000) Public Disturbance
 (2000) Angelus Obscuros (16-5-85)
 (2002) Khalash Nykow, China Doll (4-4-86)
 (2005) Live in Basel 2005 (with The Silverman)
 (2012) Live at Bibliotheque Hergé, Paris 2005
 (2012) Live in Denver 19 May 2012 (with The Silverman)
 (2014) The Greenhouse Effect (with The Silverman and Nicoletta Stephanz)
 (2015) Terremoto - Live In Chile 2008 (with The Silverman)

Compilation appearances
 (1985) Atomic Roses on 59 To 1 Cassette Nr. 6
 (1986) Jesus Wept on Is That You Santa Claus? Oscar's X-Mas Carols Vol. 3
 (1987) And The Lord Said, Rise on For Your Ears Only
 (1992) Hotel X on Mindfield
 (1993) The Colour Xhine on Tape A Break
 (1995) Dr. Blizz on The Gothic Compilation Part II
 (1996) The Forbidden Zone on Electrocity Vol. 7
 (1996) A Crack in Melancholy Space on A Blind Man's Gallery of Mirrors
 (1997) Atomic Roses 1995 (Pt. 1 & 2) on Globus And Decibel
 (2002) Burdon on Electrically Induced Vibrations
 (2003) Der Khataclimici 2 on Lactamase Bonus Compilation
 (2004) Complex on See Beyond The Music
 (2006) Sticks & Stones (Version) on Not Alone
 (2006) Sepia on Brainwaves
 (2010) Elvis of the Modern World on The Year 25 / 25 Years Korm Plastics
 (2010) Yam With Babe on Transmit Acoustique Abstraction 1/2
 (2010) The Bad Trip on Audiotron

References

External links

English male singer-songwriters
English singer-songwriters
Living people
English experimental musicians
Soleilmoon artists
The Legendary Pink Dots members
Musicians from London
English expatriates in the Netherlands
Third Mind Records artists
Musicians from Nijmegen
Year of birth missing (living people)

Edward Ka-Spel


The Canberra District wine region is located around Canberra in the Capital city of Australia. It covers the northern part of the Australian Capital Territory and an area of New South Wales to the east and north of that, including towns of Bungendore, Murrumbateman and Yass, New South Wales.

Wine is grown and produced in a triangular area of about 60 km sides bordered by Canberra, Yass, and Bungendore, taking in the important localities of Murrumbateman and Lake George. The district is noted as a cool-climate wine area, but encompasses a substantial climatic range, with the lower altitude and more inland regions near Yass substantially warmer than the higher altitude areas near Bungendore.

History
The industry dates from the 1970s, although wines were produced in the settlement near Yass in the 1860s.

Climate and geography
The region is part of the Southern Tablelands about  inland from the Pacific Ocean. The region receives moderate, but variable rainfall, and vineyards require supplemental irrigation in most years. Typical vineyard elevations range between , and the inland location result in relatively high continentality, possibly explaining the affinity for leading varieties Shiraz and Riesling. Promising recent results from Tempranillo may be explained by the strong homoclime to Ribera del Duero.
Annual rainfall:
Mean January (late growth period) temp:
Sunshine hours per day: 7.4

Production
The main grape varieties grown are Riesling, Chardonnay, Sauvignon blanc, Sémillon, Cabernet Sauvignon, Shiraz, Viognier, Tempranillo, Pinot noir and Pinot gris. Picking and vintage extend from late February (Pinot noir, Chardonnay) to late May (botrytis Pinot gris or Riesling).

About two thirds of the vines are red wine varieties, and one third are white.

See also
Australian wine

References

External links
Canberra Wines

Geography of Canberra
Wine regions of New South Wales

Canberra District wine region


Em estatística, um modelo de mediação procura identificar e explicar o mecanismo ou processo subjacente a uma relação observada entre uma variável independente e uma variável dependente através da inclusão de uma terceira variável hipotética, conhecida como variável mediadora (ou variável intermediária). Ao invés de uma relação causal direta entre a variável independente e a variável dependente, um modelo de mediação propõe que a variável independente influencia a variável mediadora, que por sua vez influencia a variável dependente. Assim, a variável mediadora serve para esclarecer a natureza da relação entre as variáveis independentes e dependentes.

As análises de mediação são empregadas para entender um relacionamento conhecido explorando o mecanismo ou processo subjacente pelo qual uma variável influencia outra variável por meio de uma variável mediadora. Em particular, a análise de mediação pode contribuir para uma melhor compreensão da relação entre uma variável independente e uma variável dependente quando essas variáveis não possuem uma conexão direta óbvia.

Passos de Baron e Kenny (1986) para análise de mediação
Baron e Kenny (1986) estabeleceram vários requisitos que devem ser atendidos para formar um verdadeiro relacionamento de mediação. Eles são descritos abaixo usando um exemplo do mundo real. Veja o diagrama acima para uma representação visual do relacionamento mediador geral a ser explicado. Hayes (2009) criticou a abordagem das etapas de mediação de Baron e Kenny, e a partir de 2019, David A. Kenny afirmou em seu website que a mediação pode existir na ausência de um efeito total 'significativo' e, portanto, o passo 1 abaixo pode não ser necessário. Esta situação é por vezes referida como "mediação inconsistente". Publicações posteriores de Hayes também questionaram os conceitos de mediação total ou parcial e defenderam que esses termos, juntamente com a abordagem clássica das etapas de mediação descritas abaixo, fossem abandonados.

Passo 1:

 Regresse a variável dependente na variável independente para confirmar que a variável independente é um preditor significativo da variável dependente.

 Variável independente  variável dependente

 β 11 é significativo

Passo 2:

 Regresse o mediador na variável independente para confirmar que a variável independente é um preditor significativo do mediador. Se o mediador não estiver associado à variável independente, ele não poderá mediar nada.

 Variável independente  mediador

 β 21 é significativo

Passo 3:

 Regresse a variável dependente no mediador e na variável independente para confirmar que a) o mediador é um preditor significativo da variável dependente e b) a força do coeficiente da variável independente anteriormente significativa na Etapa 1 agora é bastante reduzida, se não for considerada insignificante.

 β 32 é significativo
 β 31 deve ser menor em valor absoluto do que o efeito original para a variável independente (β 11 acima)

Efeitos diretos versus indiretos

No diagrama mostrado acima, o efeito indireto é o produto dos coeficientes de caminho "A" e "B". O efeito direto é o coeficiente "C". O efeito direto mede até que ponto a variável dependente muda quando a variável independente aumenta uma unidade e a variável mediadora permanece inalterada. Em contraste, o efeito indireto mede a extensão em que a variável dependente muda quando a variável independente é mantida fixa e a variável mediadora muda pela quantidade que teria mudado se a variável independente tivesse aumentado em uma unidade.

Em sistemas lineares, o efeito total é igual à soma dos diretos e indiretos (C' + AB no modelo acima). Em modelos não lineares, o efeito total geralmente não é igual à soma dos efeitos diretos e indiretos, mas a uma combinação modificada dos dois.

Mediação total versus parcial
Uma variável mediadora pode ser responsável por todas ou algumas das relações observadas entre duas variáveis.

Mediação completa

A evidência máxima para a mediação, também chamada de mediação completa, ocorreria se a inclusão da variável de mediação reduzisse a relação entre a variável independente e a variável dependente (veja o caminho c no diagrama acima) para zero.

Mediação parcial

Conforme mencionado acima, o teste de Sobel é realizado para determinar se a relação entre a variável independente e a variável dependente foi significativamente reduzida após a inclusão da variável mediadora. Em outras palavras, este teste avalia se um efeito de mediação é significativo. Examina a relação entre a variável independente e a variável dependente em comparação com a relação entre a variável independente e a variável dependente, incluindo o fator de mediação.

Para que a mediação total ou parcial seja estabelecida, a redução na variância explicada pela variável independente deve ser significativa conforme determinado por um dos vários testes, como o teste de Sobel. O efeito de uma variável independente na variável dependente pode se tornar insignificante quando o mediador é introduzido simplesmente porque uma quantidade trivial de variância é explicada (ou seja, não é uma mediação verdadeira). Assim, é imperativo mostrar uma redução significativa na variância explicada pela variável independente antes de afirmar a mediação total ou parcial. É possível ter efeitos indiretos estatisticamente significativos na ausência de um efeito total. Isso pode ser explicado pela presença de vários caminhos de mediação que se cancelam e se tornam perceptíveis quando um dos mediadores de cancelamento é controlado. Isso implica que os termos mediação 'parcial' e 'completa' devem sempre ser interpretados em relação ao conjunto de variáveis presentes no modelo. Em todos os casos, a operação de "fixar uma variável" deve ser diferenciada daquela de "controlar por uma variável", que tem sido utilizada de forma inadequada na literatura. O primeiro significa fixar fisicamente, enquanto o último significa condicionar, ajustar ou adicionar ao modelo de regressão. As duas noções coincidem apenas quando todos os termos de erro (não mostrados no diagrama) são estatisticamente não correlacionados. Quando os erros são correlacionados, ajustes devem ser feitos para neutralizar essas correlações antes de embarcar na análise de mediação (ver Redes Bayesianas).

Teste de Sobel
Conforme mencionado acima, o teste de Sobel é realizado para determinar se a relação entre a variável independente e a variável dependente foi significativamente reduzida após a inclusão da variável mediadora. Em outras palavras, este teste avalia se um efeito de mediação é significativo. Examina a relação entre a variável independente e a variável dependente em comparação com a relação entre a variável independente e a variável dependente, incluindo o fator de mediação.

Importância da mediação
Conforme descrito acima, existem algumas opções diferentes que se pode escolher para avaliar um modelo de mediação.

O Bootstrapping está se tornando o método mais popular de teste de mediação porque não exige que a suposição de normalidade seja atendida e porque pode ser efetivamente utilizado com tamanhos de amostra menores (N<25). No entanto, a mediação continua a ser determinada com mais frequência usando a lógica de Baron e Kenny ou o teste de Sobel. Está se tornando cada vez mais difícil publicar testes de mediação baseados puramente no método Baron e Kenny ou testes que fazem suposições distributivas como o teste de Sobel. Assim, é importante considerar diversas opções ao escolher qual teste realizar.

Abordagens à mediação
Embora o conceito de mediação, conforme definido na psicologia, seja teoricamente atraente, os métodos usados para estudar a mediação empiricamente foram contestados por estatísticos e epidemiologistas e interpretados formalmente.

(1) Projeto de cadeia causal experimental

Um projeto experimental de cadeia causal é usado quando o mediador proposto é manipulado experimentalmente. Tal desenho implica que alguém manipula alguma terceira variável controlada que eles têm motivos para acreditar que poderia ser o mecanismo subjacente de um determinado relacionamento.

(2) Projeto de medição de mediação

Um projeto de medição de mediação pode ser conceituado como uma abordagem estatística. Tal desenho implica em medir a variável interveniente proposta e, em seguida, utilizar análises estatísticas para estabelecer a mediação. Essa abordagem não envolve a manipulação da variável mediadora hipotética, mas apenas a medição.

Críticas à medição da mediação
As abordagens experimentais de mediação devem ser realizadas com cautela. Em primeiro lugar, é importante ter um forte suporte teórico para a investigação exploratória de uma potencial variável mediadora. Uma crítica a uma abordagem de mediação repousa na capacidade de manipular e medir uma variável mediadora. Assim, deve-se ser capaz de manipular o mediador proposto de forma aceitável e ética. Como tal, deve-se ser capaz de medir o processo interveniente sem interferir no resultado. O mediador também deve ser capaz de estabelecer a validade de construto da manipulação. Uma das críticas mais comuns à abordagem de medição da mediação é que ela é, em última análise, um design correlacional. Consequentemente, é possível que alguma outra terceira variável, independente do mediador proposto, possa ser responsável pelo efeito proposto. No entanto, os pesquisadores trabalharam arduamente para fornecer contra-evidências a esse descrédito. Especificamente, os seguintes contra-argumentos foram apresentados:

(1) Precedência temporal. Por exemplo, se a variável independente precede a variável dependente no tempo, isso forneceria evidências sugerindo uma ligação direcional e potencialmente causal da variável independente para a variável dependente.

(2) Não espúrio e/ou sem confusão. Por exemplo, se alguém identificar outras terceiras variáveis e provar que elas não alteram a relação entre a variável independente e a variável dependente, haverá um argumento mais forte para o efeito de mediação.

A mediação pode ser um teste estatístico extremamente útil e poderoso; no entanto, ele deve ser usado corretamente. É importante que as medidas utilizadas para avaliar o mediador e a variável dependente sejam teoricamente distintas e que a variável independente e o mediador não possam interagir. Caso haja interação entre a variável independente e o mediador, ter-se-ia fundamento para investigar a moderação.

Estatística
Método científico
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

Mediação (estatística)


Juan Carreño Lara (f. 14. ágúst 1909 - 16. desember 1940) var mexíkóskur knattspyrnumaður sem keppti fyrir hönd þjóðar sinnar á Ólympíuleikunum 1928 og fyrstu heimsmeistarakeppninni árið 1930 þar sem hann skoraði fyrsta mark Mexíkó í sögu HM.

Ævi og ferill
Juan Carreño fæddist í Mexíkóborg og ólst upp í einu af fátækrahverfum borgarinnar. Sextán ára gamall fékk hann boð um að spila fyrir Atlante F.C. sem hann lék fyrir allan feril sinn ef undan er skilin leiktíðin 1933-34 þegar hann var í herbúðum Real Club España. Hann varð mexíkóskur meistari með España-liðinu og hafði áður unnið sama titil með Atlante árið 1931-32.

Carreño var frægur ef ekki alræmdur fyrir að neita að hlýða fyrirmælum og brjóta allar þær agareglur sem honum voru settar. Hann stundaði skemmtanalífið af krafti og skipti þar engu hvort leikir væru framundan. Hvatvísin jók vinsældir hans meðal almennra fótboltaáhugamanna þótt þjálfurum og eigendum knattspyrnuliða væri ekki skemmt.

Landsleikir Carreño urðu átta talsins á árunum 1928 til 1934. Sá fyrsti var á Ólympíuleikunum í Amsterdam þar sem Mexíkó beið afhroð gegn Spáni í fyrsta leik, 7:1, þar sem Carreño skoraði næstsíðasta markið.

Á HM í Úrúgvæ tveimur árum síðar mættust Mexíkó og Frakkland í opnunarleiknum. Frakkar unnu 4:1 en Carreño minnkaði muninn í 3:1 þegar tuttugu mínútur voru til leiksloka. Carreño lék í tveimur seinni leikjum Mexíkó á HM en tókst ekki að skora.

Fjórum árum síðar var Carreño í mexíkóska landsliðshópnum sem hélt til Ítalíu til að keppa á HM 1934 þegar til Rómar var komið þurfti liðið að keppa við Bandaríkin um sæti Norður-Ameríku í keppninni. Bandaríska liðið fór með sigur af hólmi 4:2 og reyndist þetta síðasti landsleikur Carreño.

Hann lést árið 1940 eftir að bráða botnlangabólgu.

Heimildir

Mexíkóskir knattspyrnumenn

Juan Carreño


Corre GC Corre fue un programa de televisión transmitido de lunes a viernes a las 4 de la tarde, por el Canal 5 de Televisa en 1987. A mitades de la década de los '80s el "gato GC" fue la mascota del Canal 5, durante varios años fue muy popular entre los niños que veían "Corre GC Corre", programa producido con el formato del Maratón de conocimientos, en el que los niños ayudaban a Gato GC en su carrera contra la ignorancia. Basado en el popular juego de mesa Trivial Pursuit, en México llamado Maratón.

Sinopsis
El programa tuvo varias facetas, en una de ellas se invitaban diferentes escuelas y algunos de sus alumnos participaban para obtener premios.

Conductores
El programa fue producido por Talina Fernández, dirigida por Rafael Baldwin y conducida por varios "valores" infantiles y juveniles de Televisa.

 Moisés Suárez como el gato GC.
 Ginny Hoffman
 Arturo García Tenorio como la Ignorancia (Primera Ignorancia).
 Omar Cruz Román de Wintel como la Ignorancia (Segunda Ignorancia, aunque apareció antes como el hijo de la Ignorancia, se quedó como tal al salir García Tenorio de la emisión).
+ Las gemelas Ivonne e Ivette
 Marichelo Puente (Hermana de la cantante Anahí).
 Christian Uribe (más conocido por el programa Chiquilladas).
 Vicky Rodel (más conocida por el programa Chiquilladas).
 Mago Rolando

Enlaces externos
 YouTube "Comerciales Canal 5 de Televisa" (1987) México
 YouTube "Corre GC Corre (1987) Televisa

Referencias

Programas de televisión de México
Series de televisión de México
Programas de televisión infantiles
Series de televisión de Televisa
Programas de televisión de Televisa

Corre GC Corre


Brachytheciaceae, porodica pravih mahovina u redu Hypnales. Ime je dobila po rodu Brachythecium. Pripada joj oko 570 vrsta

Rodovi

 Aerolindigia M. Menzel
 Brachytheciastrum Ignatov & Huttunen
 Brachytheciella Ignatov
 Brachytheciites J.-P. Frahm
 Brachythecium Schimp.
 Bryhnia Kaurin
 Bryoandersonia H. Rob.
 Bryostreimannia Ochyra
 Camplothecium Schimp. ex Schur
 Camptothecium Schimp.
 Catagoniopsis Broth.
 Chamberlainia Grout
 Chionobryum Głow.
 Cirriphyllum Grout
 Cratoneurella H. Rob.
 Cryptoneurum Thér. & P. de la Varde
 Eriodon Mont.
 Eurhynchiadelphus Ignatov, Huttunen & T.J. Kop.
 Eurhynchiastrum Ignatov & Huttunen
 Eurhynchiella M. Fleisch.
 Eurhynchium Schimp.
 Flabellidium Herzog
 Frahmiella Ignatov, Vanderp. & Y.F. Wang
 Hedenaesia Huttunen & Ignatov
 Hedenasiastrum Ignatov & Vanderp.
 Helicodontiadelphus Dixon
 Homalotheciella (Cardot) Broth.
 Homalothecium Schimp.
 Isothecium Brid.
 Kindbergia Ochyra
 Koponeniella Huttunen & Ignatov
 Kurohimehypnum Sakurai
 Lepyrodontopsis Broth.
 Lindigia Hampe
 Mandoniella Herzog
 Microeurhynchium Ignatov & Vanderp.
 Myuroclada Besch.
 Nobregaea Hedenäs
 Oticodium (Müll. Hal.) Kindb.
 Oxyrrhynchium (Schimp.) Warnst.
 Palamocladium Müll. Hal.
 Pancovia Neck. ex J.J. Kickx
 Paramyurium (Limpr.) Warnst.
 Platyhypnidium M. Fleisch.
 Pseudokindbergia Min Li, Y.F. Wang, Ignatov & B.C. Tan
 Pseudopleuropus Takaki
 Pseudorhynchostegiella Ignatov & Vanderp.
 Pseudoscleropodium (Limpr.) M. Fleisch.
 Remyella Müll. Hal.
 Rhynchocarpidium P. de la Varde & V. Leroy bis
 Rhynchostegiella (Schimp.) Limpr.
 Rhynchostegium Schimp.
 Sainthelenia Ignatov & M. Wigginton
 Schimperella Thér.
 Sciuro-hypnum (Hampe) Hampe
 Scleropodiopsis Ignatov
 Scleropodium Schimp.
 Scorpiurium Schimp.
 Steerecleus H. Rob.
 Stenocarpidiopsis M. Fleisch. ex Broth.
 Streblopilum Ångstr.
 Tomentypnum Loeske
 Torrentaria Ochyra
 Trachybryum (Broth.) W.B. Schofield
 Unclejackia Ignatov, T.J. Kop. & D.H. Norris

Vanjske poveznice

Izvori

Hypnales

Brachytheciaceae


Urbanistička cjelina grada Visa predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Vis je smješten u dnu uvale na sjevernoj strani otoka. Ime grada je slavenizirani oblik imena grčke kolonije Issa koju su osnovali dorski kolonisti 397. g. pr. Kr. na zapadu zaljeva. U 14. st. na istoku uvale razvija se Kut u kojem tijekom 16.st. hvarski građani i plemići grade svoje ljetnikovce. Na zapadnom dijelu viške uvale razvija se Luka. Tijekom 17. st. naseljavanjem područja između Kuta i Luke, te njihovim spajanjem nastaje jedinstvena urbana cjelina. Uz ljetnikovce, arhitektonski naglasak Visu daju i brojne fortifikacije koje se grade od 16. do 19. st.

Zaštita
Pod oznakom Z-5093 zavedena je pod vrstom "kulturno-povijesna cjelina", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "urbana cjelina".

Izvori

Zaštićene urbane cjeline u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Vis

Vis (urbanistička cjelina)


Yarımca, Samsun ilinin Asarcık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahalle, 1920 yılından beri aynı adı taşımaktadır.  Yarımca; daha önceleri bir köy iken, 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.

Coğrafya
Mahalle, Samsun il merkezine 98 km, Asarcık ilçe merkezine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Asarcık'ın mahalleleri

Yarımca, Asarcık


Ordet swag kommer af det engelske verbum swagger, der beskriver en måde at gå på. Swaggering er altså et ord der beskriver en svævende og fast måde at gå på, der primært blev brugt af mænd i 1700-tallet, som en form for måde at vise dominans på.

I dag har ordet taget mange flere betydninger til sig, men bliver primært brugt som et andet ord for det engelske "cool", og bruges også til at beskrive en tøjstil. Ordet var meget populært i starten af 2010'erne, men har i dag fået en generel ironisk undertone, og er mere gået hen og blevet et ironisk meme.

Gang
Slang

Swag


Knjige u 1971. godini.

Stranica obuhvaća samo važne odnosno značajne umjetničke, znanstvene, kronike, zakonske i sl. knjige.
Obuhvaća i ako je objavljen prijevod i/ili pretisak nakon više desetljeća, stoljeća i tisućljeća.
Može se posebno navesti kad je napisana i kad je objavljena, jer nije rijetko veliko vremensko odstupanje dok je važna knjiga bila samo u rukopisu do vremena tiskane objave.

Hrvatska i u Hrvata

Svijet
 Political relations in a tribal society: A study of the Ye'cuana Indians of Venezuela (Cornell University. Latin American Studies Program. Dissertation series), N Arvelo de Jimenez. Izdavač: Cornell University. 383 stranice

Izvori

Godine 20. stoljeća
1971.

Knjige u 1971.


Belle Terre bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Belle Terre (Alabama), im Jefferson County
 Belle Terre (Assumption Parish, Louisiana)
 Belle Terre (St. John the Baptist Parish, Louisiana)
 Belle Terre (Village), Suffolk County, New York
 Belle Terre Acres, im Greenville County, South Carolina

Belle Terre


9758 Dainty este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9758 Dainty este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Siding Spring de Duncan I. Steel. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,75 ua, o excentricitate de 0,22 și o înclinație de 7,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Familia  Chloris
Obiecte astronomice descoperite în 1991

9758 Dainty


Peter Dajnko (Črešnjevci, 23. travnja, 1787. – Velika Nedelja, 22. veljače, 1873.) slovenski je pisac, pčelar, rimokatolički svećenik, autor takozvanog istočnoštajerskog jezika. 1824. godine je stvorio novi pravopis, takozvanu dajnčicu. Istočnoštajerski jezik je nastao iz dijalekta Prlekije, Slovenskih gorica, Radgone i Ormoža. Sličan je prekomurskomu jeziku. Prekomurski i istočnoštajerski su književne inačice takozvanog istočnoslovenskog jezika. Današnji se službeni slovenski jezik temelji na takozvanom srednjeslovenskom književnom jeziku.

Životopis
Rođen je kod Radgone u braku Filipa Dajnka i Marije (rođ. Korošec). Dajnko je u Mariboru pohađao gimnaziju u razdoblju od 1803. do 1808. godine. Od 1808. do 1814. godine studirao je teologiju u Gradcu. 18. ožujka, 1813. je zaređen za svećenika u Gradcu. Prvo je bio kapelan u Radgoni. 1816. – 1831. godine je bio župnik Radgone. 20. rujna, 1831. dobio je župu u Velikoj Nedelji kod Ormoža. 1870. godine je postao dekan u Ormožu i nadzornik škola kod Ormoža i Ljutomera. 1871. je postao počasni kanonik, 25. studenog, 1867. su ga odlikovali za svoje djelo Zlatnim križom.

Djelo
Ugarski Slovenci (današnji Prekomurci i mađarski Slovenci) su koristili kajkavske knjige. U stoljeću su počeli pisati rukopise na prekomurskom jeziku, a u drugoj polovici stoljeća već na istočnoštajerskim dijalektima.

Prva prekomurska knjiga je Mali katechismus Franca Temlina (1715.).

Prvu istočnoštajersku knjigu je napisao Jožef Plohel ptujski župnik 1758. godine, koja je Obchinzka knishiza izpitavanya teh pet glavneh shtükov maloga katekismussa poshtovanoga patra Petra Kanisiussa. Ove knjige su pune kajkavizma.

Prekomurski jezik je bio standardizirana norma u Ugarskoj, kad je Dajnko počeo kodificirati istočnoštajerski jezik. Dajnko se nije slagao po pitanju da se slovenski književni temelji samo na srednjeslovenskom jeziku i zapostavljajući istočne jezične inačice. Prvo je koristio tradicionalni pravopis bohoričicu.

Od 1824. godine Dajnko je pisao svoje knjige po svojem pravopisu, ustvari dajnčici, koja ima ove karaktere: a, b, c, ч (č), d, e, f, g, h, i, j, k, l, m, n, ŋ (nj), o, p, r, s, ȣ (š), t, u, y (ü), v, z, x (ž).

Iako knjige, koje su pisane po Dajnkovom pravopisu, su imale skoro 50 tisuća primjerka, no Anton Martin Slomšek je odbijao uporabu pravopisa i istočnoštajerskog jezika. Na taj način su istisnuli Dajnka iz literarnog života i proglasili ga jezičnim separatistom bez razloga.

Dajnko je imao bogatu književnu ostavštinu. Pisao je pobožna djela, beletristiku, udžbenike i knjige o pčelarstvu. Nadgrobni kamen ima u groblju Velike Nedelje. Njegova rodna kuća je ostala u Črešnjevcima.

Djela
 Sazhetek vüzhenja 'Slaven'skega po nedelah (Početak slavenskog učenja po nedjeljima), 1816.
 Evangeliomi na v'se nedéle ino 'svetke skos leto (Evanđelja na svaku nedjelju i blagdan kroz godinu), 1817.
 Knishiza poboshnosti sa mlade ino dorashene kristjane (Knjižica pobožnosti za mlade i odrasle kršćanine), 1820.
 Svetega pisma sgodbe is starega sakona (Priče Svetog pisma iz Starog zavjeta), 1821.
 Lehrbuch der Windischen Sprache (Vindišarska/Štajerskoslovenska čitanka), 1824.
 Kmet Izidor s svojimi otroki ino lydmi (Ratar Izidor sa svojom djecom i ljudima), 1824.
 Sto cirkvenih ino drügih poboxnih pesmi med katolȣkimi kristjani slovenskega naroda na Ȣtajerskem (Sto crkvenih i drugih pobožnih pjesma katoličkoga kršćanskog slovenskog narod u Štajerskoj), 1826.
 Svetega Pisma zgodbe iz Starega ino Novega Zakona (Priče Svetog pisma iz Starog i Novog zavjeta), 1826.
 Posvetne pesmi med slovenskim narodom na Ȣtajerskem (Svjetovne pjesme slovenskog naroda u Štajerskoj), 1827.
 Molitbe za katolȣke kerȣenike: vjytro, veчer, pri sveti meȣi, k'spovedi (Molitve za katoličke kršćanine: jutro, večer, kod svete mise), 1829.
 Opravilo svete meȣe, spovedne ino druge priliчne molitbe za katolȣke kristjane (Raspored svete mise, molitve za ispovjed i druge prilike), 1829.
 Sveti krixni pot, ali bridko terpleŋe ino smert naȣega gospoda Jezu Krista (Sveti križni put ili grka muka i smrt našeg Gospodina našeg Isukrsta), 1829.
 Boxja sluxba kerȣanske mladosti (Božja služba kršćanskog mladeža), 1830.
 Zhelarstvo (Pčelarstvo) 1831.
 Чelarstvo (Pčelarstvo), 1831.
 Knixica poboxnosti za mlade ino doraȣene kristjane (Knjižica pobožnosti za mlade i odrasle kršćanine), 1833.
 Listi ino evaŋgelji na vse nedele, svetke ino imenitneȣe dneve celega kerȣansko-katolȣkega cirkvenega leta (Epistole i evanđeja za svaku nedjelju, blagdan i važniji dan sve kršćanske katoličke crkvene godine), 1833.
 Abecedna knixica za dexelne ȣole (Početnica za pokrajinske škole), 1833.
 Abecedna knixica na hitro ino lehko podvuчenje (Početnica za hitro i lako učenje), 1833.
 Veliki katekizem, to je, kŋiga kerȣansko-katolȣkega navuka (Veliki katekizam, to jest knjiga kršćansko-katoličkog nauka), 1833.

Literatura
 Marko Jesenšek: Prekmuriana, Cathedra Philologiae Slavicae, Balassi Kiadó, Budapest 2010.

Izvori
 Dajnko Peter (Slovenski biografski leksikon)
 Bronasta skupina (Narodna in Univerzitetna knjižnica Ljubljana)
 Rojstna hiša Petra Dajnka

Slovenski književnici
Slovenski katolički svećenici
Slovenski filolozi

Peter Dajnko


Las Cataratas Khone Phapheng o bien Cataratas de Khone y Pha Pheng  (en lao: ຂກົກນເກະ ຜກະ ຜເກະງ) son unas cascadas situadas en la provincia de Champasak en el río Mekong al sur del país asiático de Laos, cerca de la frontera con Camboya. Las Cataratas Khone son las más grandes en el sureste de Asia y constituyen la razón principal de que el Mekong no es completamente navegable en China. Las cataratas se caracterizan por sus miles de islas y canales innumerables, recibiendo la zona el nombre de "Si Phan Don" o "Las 4.000 islas".

La más alta llega a caer unos 21 metros (69 pies), la sucesión de rápidos se extiende 9,7 kilómetros (6,0 millas) sobre la longitud del río.

Véase también
Geografía de Laos
Geografía de Asia
Cataratas Kuang Si

Referencias

Cascadas de Laos

Cataratas Khone Phapheng