Bovista plumbea (Christian Hendrik Persoon, 1795) din încrengătura Basidiomycota în familia Agaricaceae și de genul Bovista, este o specie de ciuperci saprofită și, atât timp cât este tânără este comestibilă, denumită în popor între altele zburătoare cenușie, bășică cenușie sau pârhaiță. Bureții se dezvoltă în România, Basarabia și Bucovina de Nord răspândiți în locuri mai calde, pe sol nisipos, pe peluze, pajiști, pășuni uscate, terasamente, prin parcuri pe sol nisipos și numai rar în păduri. Apar din (iunie) iulie până în noiembrie.

Descriere

 Corpul fructifer: este destul de mic cu un diametru între 2 și 5 cm precum o înălțime maximă de 5 cm, având un aspect sferic până ovoidal. Prezintă mereu numai o singură peridie (înveliș al corpului de fructificație la unele ciuperci) de două straturi, inițial netedă, mată, adesea brumată, albă și de decojit pe jumătate care devine,  începând cu maturitatea tare sfărâmicioasă (asemănător cojii de ou). Atunci se ivește stratul pergamentos de dedesubt de colorit cenușiu până plumburiu, mai târziu galben-maroniu. Gleba mai întâi albă, apoi galben-măslinie și brun-măslinie spre bază, se transformă la bătrânețe mereu în praf (= sporii maturi) care poate evada, după ce în partea centrală se deschide un orificiu (opercul). Astfel sporii pot fi răspândiți de vânt. Partea de sus și baza corpului fructifer sunt fertile.
 Piciorul: nu prezintă nici un fel de tijă.
 Carnea (gleba): este la exemplarele tinere fermă, compactă și albă. Gleba mai întâi pufoasă și la sfârșit pulverulentă se decolorează destul de timpuriu, începând în centru și devenind din ce în ce mai închisă. Mirosul este aproape imperceptibil, gustul exemplarelor tinere plăcut.
 Caracteristici microscopice: Sporii sunt aproape sferici, netezi și destul de mici, având o mărime de numai 5-5,5 x 4,5-5 microni, prezentând o codiță destul de lungă. Pulberea lor este brun-măslinie.

Confuzii
Zburătoare cenușie poate fi confundată cu alte soiuri ale genului sau celor strâns înrudite, cu toate comestibile, cum sunt Bovista aestivalis sin. Lycoperdon ericetorum, Bovista limosa, Bovista pusilla, Lycoperdon candidum sin.  pedicellatum, Lycoperdon ericaeum, Lycoperdon excipuliforme, Lycoperdon molle, Lycoperdon pedicellatum, Lycoperdon perlatum, Lycoperdon pratense sin.
Vascellum pratense, Lycoperdon pyriforme, Lycoperdon sin. Vascellum pratense, Lycoperdon utriforme, Lycoperdon umbrinum, sau Calvatia cretacaea. Chiar și o confuzie cu otrăvitoarele Scleroderma citrinum precum Scleroderma verrucosum este posibilă, dar atunci bășica cenușie ar fi deja într-un stadiu avansat al evoluției și astfel devenită necomestibilă.

Specii asemănătoare în imagini

Valorificare
Pârhaița este  comestibilă și destul de gustoasă cât culoarea glebei este complet albă, dar nu se potrivește cu fierberea ei, devenind vâscoasă. Înainte de preparare, la fel ca la cașul ciorii, cuticula trebuie să fie îndepărtată, deoarece are o textură tare, ca de piele. Această procedură este cam dificilă din cauza dimensiunii mici ale soiului. Mai departe, ciuperca nu se spală niciodată, deoarece interiorul ei se comportă ca un burete, va absorbii apa, astfel compromițând prelucrarea ulterioară a ciupercii.

Note

Bibiliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto, vol. 1-7 (vezi note)
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, p. 116, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Bovista plumbea (spori), film
 Bovista plumbea, film în limba rusă

Lycoperdon
Ciuperci comestibile
Ciuperci saprofite
1795 în știință

Bovista plumbea


වයිස් අද්මිරාල් හික්කඩුවගේ ආනන්ද සිල්වා, VSV (1936 ජනවාරි 4 - 1999 නොවැම්බර් 24) යනු ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාවේ 11 වන නාවික හමුදාපතිවරයා වූ ශ්‍රී ලංකා ජ්‍යෙෂ්ඨ නාවික නිලධාරියෙකි.

අධ්‍යාපනය
ගල්කිස්ස එස්. තෝමස් විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ලැබූ සිල්වා ක්‍රීඩාවට හා අධ්‍යාපනයට දස්කම් පෑවේය. ඔහු ත්‍යාග කිහිපයක් දිනාගත් අතර ක්‍රිකට්, මලල ක්‍රීඩා, බොක්සිං සඳහා වර්ණ දිනාගත් අතර විද්‍යාලීය බොක්සිං කණ්ඩායමේ උප නායකයාද විය. ඔහුගේ සහෝදරයා මේජර් ජෙනරාල් ග්‍රේෂන් සිල්වා විය.

නාවික වෘත්තිය
සිල්වා 1953 ඔක්තෝබර් 12 වැනි දින වයස අවුරුදු 17 දී කැඩෙට් නිලධාරියෙකු ලෙස එවකට රාජකීය ලංකා නාවික හමුදාවට බැඳුණි. ඔහු Dartmouth හි Britannia Royal Naval College හි නිලධාරි පුහුණුව සඳහා තේරී පත් වූ අතර 1956 දී ඔහුගේ කණ්ඩායමේ ඉහළින්ම උපාධිය ලබා ගත්තේය. පසුව වැඩබලන උප ලුතිනන්වරයෙකු ලෙස, ඔහු ග්‍රීන්විච්හි රාජකීය නාවික විද්‍යාලයේ කනිෂ්ඨ නාවික නිලධාරීන් (ලුතිනන්) පාඨමාලාව සම්පූර්ණ කළ අතර විශේෂඥ පුහුණුව සඳහා HMS Mercury සහ රාජකීය නාවික ඉංජිනේරු විද්‍යාලයට ඇතුළත් විය. ඔහු මධ්‍යධරණී මුහුදේ සහ උතුරු මුහුදේ රාජකීය නාවික හමුදාවට අයත් HMS Triumph (R16) ගුවන් යානා වාහක නෞකාවේ සිය මුහුදු පුහුණුව ලබා ගත්තේය.

ඔහු ලංකාවට පැමිණි පසු, ඔහු ලුතිනන් තනතුරට උසස් කර මුහුදේ සහ වෙරළේ කාර්ය මණ්ඩල පත්වීම් කිහිපයකම සේවය කළේය. ලුතිනන් කමාන්ඩර් ලෙස ඔහු 1972 දී වෙලින්ටන්හි ආරක්ෂක සේවා මාණ්ඩලික විද්‍යාලයට ඇතුළත් විය. 1975 සිට 1980 දක්වා කාලය තුළ ඔහු ශ්‍රී ලංකා නාවික නෞකා ගජබාහු, ශ්‍රී ලංකා නාවික නෞකා සනුද්‍ර දේවි සහ ශ්‍රී ලංකා නාවික නෞකා තිස්ස, ශ්‍රී ලංකා නාවික නෞකා එළාර සහ ශ්‍රී ලංකා නාවික නෞකා ගැමුණු යන වෙරළාශ්‍රිත ආයතනවල අණදෙන නිළධාරී ලෙස කටයුතු කර ඇත. කපිතාන් ලෙස උසස්වීම් ලද ඔහු ත්‍රිකුණාමලය භාර නාවික නිලධාරියා ලෙස පත් කරන ලදී. ඔහු ලංකා නැව් සංස්ථාවේ MV ලංකා කාන්ති නෞකාවේ මාස්ටර් ලෙසද පත්වීම් ලබා ඇත. 1981 දී ඔහු නවදිල්ලියේ ජාතික ආරක්ෂක විද්‍යාලයෙන් උපාධිය ලබා ගත්තේය.

සිල්වා 1983 ජුනි 1 වන දින කොමදෝරු නිලය සහිත නාවික මාණ්ඩලික ප්‍රධානී ලෙස පත් කරන ලදී. 1986 අගෝස්තු 1 වන දින රියර් අද්මිරාල් නිලයට උසස් කරන ලද ඔහු 1986 නොවැම්බර් 1 වන දින ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාවේ ආඥාපති ලෙස පත් කරන ලදී. ශ්‍රී ලංකා සිවිල් යුද්ධය උත්සන්න වීම හේතුවෙන් ඔහුගේ ධූර කාලය නාවික ක්‍රියාකාරකම්වල වැඩි වීමක් දක්නට ලැබුණි. 1987 මැයි - ජූනි මාසවලදී ශ්‍රී ලංකා සන්නද්ධ හමුදාව යාපනයේදී එල්.ටී.ටී.ඊ.ය පරාජය කිරීමට වඩමාරච්චි මෙහෙයුම දියත් කරන ලදී. මෙහෙයුමේ උච්චතම අවස්ථාව වන විට, ප්‍රහාරය නැවැත්වීමට ශ්‍රී ලංකා රජයට බලපෑම් කිරීමට ඉන්දියාව මැදිහත් විය. සහන ද්‍රව්‍ය රැගෙන එන බව පවසමින් තමිල්නාඩුවේ සිට යාත්‍රා කළ බෝට්ටු තොගයකට ඉන්දීය රජය සහය දුන් අතර, ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාවට එය ආපසු හැරවීමට සිදු විය. පූමාලෙයි මෙහෙයුම මගින් ශ්‍රී ලංකා ස්වෛරී ගුවන් සීමාව උල්ලංඝණය කරමින් මානුෂීය සහන සැපයුම් ටොන් 22 ක ගුවන් පහත හෙලීමට ඉන්දියාව ප්‍රතිචාර දැක්වීය. ඉන්දු - ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුම අත්සන් කිරීමත් සමඟ ඉන්දීය හමුදා ශ්‍රී ලංකාවට ගොඩ බැස්සේ ජූලි 29 වැනිදාය. සිල්වා 1991 ඔක්තෝම්බර් 31 දින විශ්‍රාම ගත් අතර වයිස් අද්මිරාල් නිලයට උසස් කරන ලදී. ඔහුගෙන් පසුව ක්ලැන්සි ප්‍රනාන්දු පත් විය.

නාවික හමුදාවේ දීර්ඝ සේවා කාලය තුළ ඔහු විශ්ෂ්ඨ සේවා විභූෂණ, ලංකා සන්නද්ධ සේවා දිගු සේවා පදක්කම, ශ්‍රී ලංකා සන්නද්ධ සේවා දිගු සේවා පදක්කම, ශ්‍රී ලංකා සන්නද්ධ සේවා පදක්කම, ලංකා සන්නද්ධ සේවා සමාරම්භක පදක්කම, ජනාධිපති පදවි ප්‍රාප්ති පදක්කම සහ වඩමාරච්චි යන සම්මාන දිනා ගත්තේය.

යොමු කිරීම්

1999 මරණ
1936 උපත්

එච්. ඒ. සිල්වා


Džebrailjski rajon (azerski: Cəbrayıl rayonu, armenski: Ջեբրաիլի շրջան) je jedan od 66 azerbajdžanskih rajona. Džebrailjski rajon se nalazi na jugu Azerbajdžana na granici s Iranom. Središte rajona je Džebrailj. Površina Džebrailjskog rajona iznosi 1.050 km². Džebrailjski rajon je prema popisu stanovništva iz 2009. imao 70.585 stanovnika, od čega su 34.685 muškarci, a 35.900 žene.

Cijeli rajon je u Prvog rata u gorskom Karabahu došao pod kontrolu Gorskog Karabaha, a u drugom ratu 2020. je u potpunosti vraćen pod nadzor Azerbajdžana.

Izvori

Rajoni Azerbajdžana

Džebrailjski rajon


This Left Feels Right is an album featuring new versions of Bon Jovi songs from previous albums. It was released in 2003 and charted at No. 14 on The Billboard 200. It's a "trip down memory lane" as Jon Bon Jovi described the album. It features revamped versions of many of Bon Jovi's biggest hits, often in a more somber style.  Many of the 80's hard hitting chart-rockers are presented in a different light as soulful ballads.

Release and Promotion
The 2003 rendition of "Wanted Dead or Alive" was released as a single and also had a promotional video produced, which had the same format as "Wanted Dead or Alive (Live version)", which was a single from the One Wild Night Live 1985–2001 album.

For the Russian and CIS release Olivia d'Abo's part in Livin' on a Prayer was recorded by Russian superstar Alsou in Bon Jovi's studio. This version was played on Russian radio stations to promote the release and got great reviews by Bon Jovi fans, but Olivia's version appeared on the Russian CD due to Universal Music Russia's decision.

New songs
Two new songs, "Last Man Standing" and "Thief of Hearts", were written and recorded for inclusion of the album. "Last Man Standing" was a song revealing lead singer Jon Bon Jovi's anger toward the state of the music industry. Bon Jovi believed that it would become more difficult for artists to find success in the music industry. This was Bon Jovi's reason for later removing the two new songs from the album, however Last Man Standing was later reworked and turned into a much more heavy aggressive rock song for inclusion on Bon Jovi's 2005 studio album, Have a Nice Day, a somewhat opposite effect of the This Left Feels Right project. The original version of "Last Man Standing" and "Thief of Hearts" were both later released as part of the box set 100,000,000 Bon Jovi Fans Can't Be Wrong and are also included as live versions on the This Left Feels Right Live DVD.

Track listing

Bonus DVD
A bonus DVD came free with some editions of This Left Feels Right, recorded at NRG Studios, Burbank, CA, December 3, 2002 for sessions@AOL. All songs were recorded acoustic. The Japanese bonuses were recorded at Yokohama Arena, Yokohama, Japan, January 19, 2003. "In These Arms" & "Heroes" were recorded live and "Right Side of Wrong" is a montage of videos recorded backstage and before the show that night.

The track listing is as follows:

 "Love for Sale"
 "Someday I'll Be Saturday Night"
 "Joey"
 "Misunderstood"
 "Diamond Ring"
 "Blood on Blood"
 "In These Arms" (Japan Limited Edition Bonus DVD)
 "Heroes" (David Bowie Cover) (Japan Limited Edition Bonus DVD)
 "Right Side of Wrong" (Montage Video) (Japan Limited Edition Bonus DVD)

Personnel
Jon Bon Jovi – lead vocals, acoustic rhythm guitar
Richie Sambora – acoustic lead guitar, background vocals, talkbox
Tico Torres – drums, percussion
David Bryan – keyboards, piano, background vocals

with

 Hugh McDonald – acoustic bass, background vocals
Olivia d'Abo – vocals on "Livin' on a Prayer"

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

References

Bon Jovi albums
2003 albums
Albums produced by Patrick Leonard
Albums produced by Richie Sambora

This Left Feels Right


Cet article dresse la liste des ministres italiens des Transports entre  et , période d'existence du ministère, sauf de  à  et de  à , quand il était fusionné avec le ministère des Travaux publics.

Liste des ministres

Royaume d'Italie

République italienne

Chronologie

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des ministres italiens de la Marine marchande
 Liste des ministres italiens des Travaux publics
 Liste des ministres italiens des Infrastructures et des Transports

Transports

Liste des ministres italiens des Transports


Ion C. Petrescu () a fost un profesor universitar, care a îndeplinit funcția de ministru subsecretar de Stat la Ministerul Culturii Naționale și al Cultelor (4 decembrie 1941 - 23 august 1944).

Biografie
Conf. univ. I. C. Petrescu a fost numit pe 4 decembrie 1941 în funcția de ministru subsecretar de Stat la Ministerul Culturii Naționale și al Cultelor în guvernul Ion Antonescu (3).

A fost condamnat la închisoare după război.

Note

Nașteri în 1892
Decese în secolul al XX-lea
Profesori universitari români
Politicieni români din secolul al XX-lea
Deținuți politici români

Ion C. Petrescu


The Argyle Diamond Mine was a diamond mine located in the East Kimberley region in the remote north of Western Australia. Argyle was at times the largest diamond producer in the world by volume (14 million carats in 2018), although the proportion of gem-quality diamonds was low. It was the only known significant source of pink and red diamonds (producing over 90% of the world's supply), and additionally provided a large proportion of other naturally coloured diamonds, including champagne, cognac and rare blue diamonds.

Mining operations ceased in November 2020, after 37 years of operations and producing more than 865 million carats of rough diamonds. Mine operator Rio Tinto plans to decommission the mine and rehabilitate the site at least through 2025.

The Argyle diamond mine is also notable for being the first successful commercial diamond mine exploiting a volcanic pipe of lamproite, rather than the more usual kimberlite pipe; much earlier attempts to mine diamonds from a lamproite pipe in Arkansas, United States, were commercially unsuccessful. The Argyle mine is owned by the Rio Tinto Group, a diversified mining company which also owns the Diavik Diamond Mine in Canada and the Murowa diamond mine in Zimbabwe.

Description
The mine site covers about ,
stretching in a mostly linear shape about  long and  wide. Argyle originally used open-pit techniques, reaching about 600 m deep at its deepest point. The open cut closed in 2010, and operations became fully underground in 2013 via block cave mining.

Location
The Argyle diamond mine is located in the Kimberley region in the far northeast of the Australian state of Western Australia. It is located to the south-west of Lake Argyle in the Matsu Ranges, about  south-west of Darwin. Because it is  by road from the nearest settlement (Kununurra), a complete residential camp was constructed on site. Most of the 520 workers commuted from Perth, over  away, for alternating two-week shifts at the mine. The mine encouraged local employment and had a large number of indigenous local people working within the mine.

History
Small quantities of alluvially deposited diamonds have been known in Australia since the late 19th century, first found by prospectors searching for gold. However, no source volcanic pipe deposit was apparent. Following the discovery of several alluvial diamonds in the West Kimberley region along the Lennard River (Ellendale area) in 1969 a systematic search of Western Australia for the source of these diamonds was begun by a consortium of mining companies, collectively known as the Kalumburu Joint Venture. Tanganyika Holdings part of the Kalumburu Joint Venture (later to become the Ashton Joint Venture) had employed Maureen Muggeridge. In 1979, Muggeridge discovered diamond samples in the floodplain of a small creek that flowed in Lake Argyle. She soon traced the source of the diamonds to the headwaters of Smoke Creek. On 2 October 1979, the Argyle pipe was discovered.

Over the following three years, the deposit was assessed for economic viability, and in 1983 the decision was made to commence mining operations. Alluvial mining operations commenced immediately, while the open-pit mine was constructed over a period of 18 months at a cost of A$450 million. The mine was commissioned in December 1985.

Geology
The mine was the first successful commercial non alluvial diamond mine not located on a kimberlite pipe. The pipe is named "AK-1", although it is commonly simply called the "Argyle pipe".

The volcanic pipe is a diatreme, composed of olivine lamproite, present as tuff and lava. Peripheral volcanic facies suggest the lamproite eruption formed a maar. At the margins of the volcanic pipe the lamproite is mixed with a volcanic breccia containing shattered wall rock fragments mixed and milled by the eruption. Minerals in the marginal facies include zeolite minerals, micas, kaolinite and clays, typical of post-eruption hydrothermal circulation.

Diamonds were found within the intact core of the volcanic pipe, as well as within some of the marginal breccia facies and maar facies. However, some diamonds are considered to have been resorbed during the post-eruption cooling of the pipe and converted to graphite.

The diatreme pipe formed by explosive eruption of the lamproite magma through a zone of weakness in the continental crust.

The diamonds found at the Argyle pipe have been dated to about 1.58 billion years of age, while the volcano which created the pipe is aged between 1.1 and 1.2 billion years old. This represents a relatively short period during which diamond formation could have taken place (around 400 million years), which may explain the small average size and unusual physical characteristics of Argyle diamonds. Diamonds found in the Argyle pipe are predominantly eclogitic, meaning that the carbon is of organic origin (see Natural history of diamonds).

In addition to the pipe itself, a number of semi-permanent streams have eroded away portions of the pipe and created significant alluvial deposits of diamonds. These deposits were also actively mined.

Production

Argyle was the fourth-largest diamond-producing mine in the world by volume, averaging annual production of . Production peaked in 1994, when  were produced. Argyle's open pit mine produced over  of rough diamonds.

Most of Argyle's gem-quality production was in brown diamonds. These diamonds are usually difficult to sell, although Rio Tinto has seen some success in a decade-long marketing campaign to promote brown diamonds as champagne and cognac toned. In contrast, the company has no problems selling diamonds in pink, purple and red tones, which are very rare and in high demand, therefore commanding premium prices. The pink diamonds were processed and sold as polished diamonds by a specialised team based in Perth to customers worldwide.

The mine had ore processing and diamond sorting facilities on site. Once diamonds were removed from the ore and acid washed, they were sorted and shipped to Perth for further sorting and sale. A significant quantity of diamonds were cut in India, where low costs of labour allowed small diamonds to be cut for a profit; this was especially relevant to the Argyle mine, which on average produced smaller rough diamonds than other mines.

Diamond characteristics

The diamonds produced at the Argyle diamond mine were of an average low quality. Only 5% of mined diamonds were of gem quality, compared to a worldwide average of 20%. (Author Janine Roberts contends that the "near-gem quality" rating is subjective and misleading because these diamonds can be cut into gems if desired.) The remaining 95% are about evenly split between classifications of "near-gem quality" and industrial grade; 80% of Argyle diamonds are brown, followed by 16% yellow, 2% white, 2% grey, and less than 1% pink and green. Despite the low production volume of pink and red diamonds, the Argyle mine was the only reliable source in the world, producing 90 to 95% of all pink and red diamonds. Most Argyle diamonds are classified as type 1a (see material properties of diamond), and have low levels of nitrogen impurities, their colour resulting instead from structural defects of the crystal lattice. Argyle diamonds tend to fluoresce blue or dull green under ultraviolet light, and blue-white under X-ray radiation. The most common inclusion is unconverted graphite, followed by crystalline inclusions of orange garnet, pyroxene, and olivine.

Annual Diamond Tender
Each year since 1984, a small collection of the best pink diamonds was offered in an exclusive, invitation-only, sale known as the Argyle Pink Diamond Tender. For every  of rough pink diamonds produced by the mine, only  polished was offered for sale at the tender.

In March 2009, Argyle announced their first tender of rare blue diamonds. The "Once in a Blue Moon" collection was sourced over several years, and comprised a range of precious blue and violet diamonds, which weighed in total .

In 2016, the annual Argyle Diamond Tender became the highest-selling tender in its 20-year history, according to the Diamond Investment & Intelligence Center.

In conjunction with the mine's closure, the 2020 Argyle Tender set further records, as it was the second last such sale.

Following the closure, the final Argyle Diamond Tender in 2021 delivered more record breaking results.

Reserves
Initial proven reserves of the Argyle mine were 61 million tonnes of ore, with an average ore grade of  per ore tonne, about . Further estimated reserves of 14 million tonnes of ore, at a grade of  per tonne (85 million carats, 17,000 kg), also existed. As of 2001, reserves and resources in the open-pit-mined area contain 220 million tonnes of 2.5- to 3.0-carat-per-tonne (500 to 600 mg) graded ore, sufficient to sustain current production rates until 2007. The ore grades at the Argyle mine are unusually high, with most commercial diamond mines averaging grades of  per metric ton. Alluvial deposits of diamonds are believed to have been exhausted.

In 1989–1990, drill samples were taken from over 300 m below the floor of the pit. At the end of 1989 around 238 million tons of ore, with an estimated grade of 3.7 carats per ton were quoted as a resource. Much of this resource was below the open pit and was the subject of an underground mining study carried out in the mid-1990s.

In the late 1990s, part of the west wall of the open pit mine, containing 25 million tonnes of waste rock, began to collapse. In 1998, the decision was made to remove or "cut back" the unstable part of the west wall which freed up further economic ore in the south part of the open pit. This cut back cost around $100 million.

Argyle announced on 2 March 2018 that its estimated Ore Reserves decreased by 13 million tonnes to just 16 million tonnes. They mined 5 million tonnes in 2017. A more conservative view on future production performance and grades could bring forward the economic shut-off criteria.

An exploration decline was constructed at a cost of A$70 million to evaluate the economics of mining diamonds from the diamondiferous pipes below the floor of the open pit; these reserves would be mined underground (by block caving), rather than the open-pit method used up to then. In late 2005, Rio Tinto Ltd concluded that the operation was economically feasible. Pre-production construction of the underground mine commenced in early to mid-2006.

Economics
The Argyle diamond mine was economically feasible because its large reserves and high-grade ore offset a low average diamond value. The estimated value of Argyle diamond production was only US$7 per carat ($35/g); this compared to values of $70 per carat ($350/g) for diamonds produced at the Diavik mine and US$170 per carat ($850/g) at the Ekati mine, both in Canada. However, Argyle had two to four times the concentration of diamonds (ore grade) of these mines. This made extraction economically feasible, as mine costs are mostly related to the amount of ore processed, not the amount of diamond extracted.

Underground expansion

In 2005, Rio Tinto was given the go-ahead to a future expansion project, moving it from an open pit to an underground mine. This plan was postponed; in September 2010 Rio Tinto announced fresh plans to develop an underground mine beneath the existing pit, increasing annual production to 9 million tonnes of ore. The project was completed by 2013, however with more expensive operations to run deeper mining, the mining costs soon began to outweigh the diamond yield.

The project was predominantly an underground construction requiring high-quality development and engineering excellence. The Block Cave operated until the end of 2020 using the latest in mining technology, including Sandvik's auto mining technology.

Closure
Following an announcement in 2018 that it was no longer economically viable, the mine stopped production on 3 November 2020 after producing approximately 865million carats with remaining ores processed for the next six months followed by a decade of restoration in conjunction with the traditional owners of the lands. Sales of the final diamonds mined continued into 2022 in both Australia and the United States.

See also
Argyle Pink Jubilee
Argyle Airport
Argyle Library Egg

References

Citations

General sources

 "The Argyle Mine and Its Diamonds". The Gemmological Association of Australia. 2005. Retrieved 2009-10-24.
 Earth Observatory, NASA (2002). "New Images: Argyle Diamond Mine, Australia". Retrieved 2009-10-24.

 "Argyle Diamond Pipe, Western Australia" . VolcanoWorld. Retrieved 2009-10-24.

External links

 Argyle Minesite on Infomine
 Argyle Pink Diamonds
 Rio Tinto Diamonds
 "Discovery and Mining of the Argyle Diamond Deposit, Australia", Shigley, Chapman, and Ellison, Gems & Gemology, Spring 2001
 Argyle Diamond Investments

Companies based in Western Australia
Diamond mines in Australia
Kimberley (Western Australia)
Maars of Australia
Proterozoic volcanism
Rio Tinto (corporation) subsidiaries
Surface mines in Australia
Underground mines in Australia
Volcanoes of Western Australia
Mines in Western Australia
Former mines in Australia

Argyle diamond mine


ශ්‍රී ලංකාවේ සංගීතය ප්‍රාථමික බලපෑම් පහකින් එහි මූලයන් ඇත; පැරණි ජන චාරිත්‍ර, හින්දු ආගමික සම්ප්‍රදායන්, බෞද්ධ ආගමික සම්ප්‍රදායන්, යුරෝපීය ජනපදකරණයේ උරුමය සහ ආසන්න ඉන්දියානු සංස්කෘතියේ වාණිජ හා ඓතිහාසික බලපෑම; විශේෂයෙන්, කොලිවුඩ් සිනමාව සහ බොලිවුඩ් සිනමාව.

15 වැනි සියවසේ මැද භාගයේදී ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණි පළමු යුරෝපීයයන් වූයේ පෘතුගීසීන් ය. ඔවුන් සාම්ප්‍රදායික කැන්ටිගා බැලඩ්, උකුලෙලි සහ ගිටාර් මෙන්ම, බයිලා ලෙසින් හැඳින්වෙන ඔවුන්ගේම සංගීත ශෛලියක් පතුරුවන අප්‍රිකානුවන් ද රැගෙන ආවේය. යුරෝපීය සහ අප්‍රිකානු සම්ප්‍රදායන් දෙකෙහිම බලපෑම සමකාලීනව ලැබිම ශ්‍රී ලාංකේය සංගීතයේ සංගීත මූලයන් තවත් විවිධාංගීකරණය කිරීමට ඉවහල් විය.

ජන සංගීතය
කුලය පදනම් වූ ජන කවි. ජන කවි, එදිනෙදා වැඩ කටයුතුවල නිරත වන විට එක් එක් කණ්ඩායම් තුළ බෙදා ගන්නා වාර්ගික ගීතයක් ලෙසින් ආරම්භ විය. අද ඒවා සංස්කෘතික ප්‍රකාශනයේ ජනප්‍රිය ආකාරයක් ලෙස පවතී. ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණි මිනිසුන් තම තනිකම, දුක, තෙහෙට්ටුව අවම කර ගැනීමට ජන කවි ගායනා කළහ. ජන කවි සඳහා දන්නා කතුවරයකු නැත. වාර්ෂික චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර සමඟ කවි ගායනා කිරීම ද සිදු විය. මෙම ඉපැරණි චාරිත්‍ර වර්තමාන ශ්‍රී ලංකාවේ සිදු කරනු ලබන්නේ කලාතුරකිනි, නමුත් සංරක්ෂණය කරන ලද ගීත තවමත් ජන සංගීතඥයින් විසින් ගායනා කරනු ලැබේ.

තවත් සාම්ප්‍රදායික ශ්‍රී ලාංකේය ජන ශෛලියක් හඳුන්වන්නේ ''විරිඳු'' යනුවෙනි. එයට රබානෙන් වාදනය කරන තනුවට ගායනා කරන ලද කවි ඇතුළත් වේ. විරිඳු ගායක ගායිකාවන් දෙදෙනකු ස්වයංසිද්ධ පද්‍ය මගින් තරග වදින සම්ප්‍රදායික ගීත තරඟද එකල පැවැත්විණි. පෘතුගීසීන්ගේ බලපෑමට ලක් ව මෙරටට ආ "බයිලා", පසුගිය වසර පන්සියය තුළ වෙරළබඩ දිස්ත්‍රික්ක පුරා ජනප්‍රිය ජන සම්ප්‍රදායක් වූ අතර එය දැන් ප්‍රධාන ධාරාවේ සංගීත සංස්කෘතියේ කොටසකි.

ආවේනික වාද්‍ය භාණ්ඩ

ඵෙතිහාසික තොරතුරු හා සාක්ෂින් වලට අනුව වාද්‍යය භාණ්ඩ විශාල වශයෙන් නොයෙක් කණ්ඩායම් යොදා ගත්තද වර්තමානයේ වාද්‍යය භාණ්ඩ වර්ග 7ක් ශ්‍රී ලාංකීය සංගීතය සඳහා යොදාගැනේ.

1.  ගැටබෙර        -: උඩරට බෙර ලෙසද සැලකේ. අත් දෙකෙන් වාදනය කරයි.

2.  තම්මැට්ටම     -: බෙර දෙකකින් සැදුම්ලත් තම්මැට්ටම වාදනය කිරිම සඳහා කෝටු දෙකක් යොදාගැනේ. මෙය බොන්ගෝ වාද්‍යය භාණ්ඩය ආකාරය ගනී.

3.  යක් බෙරය    -: පහතරට බෙරය ලෙසද සලකන අතර අත්දෙක භාවිතයෙන් මෙය වාදනය කෙරේ.

4.  උඩැක්කිය      -: කුඩා, වැලි ඔරලෝසුවක හැඩයෙන් යුත් බෙරයක් වන අතර එක් අතකින් රෙදිකඩේ ආතතිය වෙනස් කරමින් අනික් අතින් මෙම වාද්‍යය භාණ්ඩය වාදනය කෙරේ.

5.  අත් රබාන      -: තම්බොරින් වාද්‍යය භාණ්ඩය ආකාරය ගත් රබානකි.

6.  දවුල                -: යක් බෙරයට සමානකම් තිබුනද ඵක් හිසක් ඵක් අතකින්ඩ අනෙක් හිස කෝට්ටක් යොදාගෙන වාදනය කෙරේ.

7.  බංකු රබාන    -: අත් රබානට ඉතා සමීපකමක් තිබුනද ප්‍රමානයෙන් ඉතා විශාල වේ.

වර්ෂ 2000 දී කලාශූරී පියසර ශිල්පදීප්ති විසින් ගවුල නම් වූ බෙරයක් හදුන්වා දී ඇත.මෙය එක් ගැටබෙර හිසක් හා එක් දවුල් හිසකින් සැදුම්ලන අතර මෙම වාද්‍යය භාණ්ඩය වාදනය කිරීම සදහා විවිධ රිද්ම රාශියක්ද මොහු විසින් හදුන්වා දී තිබේ.
තවත් වාද්‍යය භාන්ඩයක් වන ඩොල්කිය ඉන්දියානු සම්බවයෙන් ලාංකීය සංගීතයට දායාද වුවද වර්තමාන සංගීතඥයින් විශාල වශයෙන් මෙම වාද්‍යය භාණ්ඩය භාවිත කරයි. ඵනමුත් දකුණු ඉන්දියාව හා ශ්‍රී ලංකාව අතර සමාජීය වෙනසක් මේ තුලින් ඇති වු බවට සාක්ෂි නොමැත.

බටහිර සංගීතය
19 වන සියවසේ බ්‍රිතාන්‍යය ජනපද ඇතිවිම සමග බටහිර සංගීතය ලාංකීය සංගීතයේ මුල්බැස ගත්හ. තවද බටහිර සංගීතය විෂයක් ලෙස ද්වීතික පාසල් වල උගැන්වුවද ඉහල පැලැන්ති වල පුද්ගලයන් බටහිර සංගීතය ඔපුනන්විමේලා මහත් වෙහෙසක් ගත්හ. දකුණු ආසියවේ පැරණිම වාද්‍යය වෘන්දය වනුයේ සින්පෝනි වාද්‍යය වෘන්දයයි. තවද ජාතික යෞවන වාද්‍යය වෘන්දය බටහිර සංගීතය කොළඹ හා තදාසන්න ප්‍රදේශයන්හි ප්‍රචලිත කිරීම උදෙසා මහත් වෙහෙසක් දැරූහ.

පටිගතකල සංගීතය

කෝළම්, සොකරි, නාඩගම් වැනි සාම්ප්‍රදායික ඵළිමහන් රංගපීඨ ප්‍රචලිත වීමත් සමගම පටිගත කළ සංගීතයද ශ්‍රී ලංකවේ මුල් බැස ගත්හ. වර්ෂ 1903 දී නුර්ති නම් වු පටිගත කළ සංගීත තැටියක් මුල් වරට ශ්‍රී ලංකා ගුවන් විදුලි සේවය තුලින් විකාශනය විය.

වර්ෂ 1939 දී අානන්ද සමරකෝන් ශූරීන්, රවීන්ද්‍රනාත් තාගෝර් තුමන් යටතේ ශාන්තිකේතලන් හී සංගීතය පිළිබඳ පුහුනුව ලබා මෙරටට පැමිනෙන්නේ ශ්‍රී ලාංකීය සංගීතය දියුනු කිරීමටය. මොහු පුංචි සුදා, ඵන්නැද්ද මැණිකෙ වනි සරල ගී ගායනයේළා මහත් වෙහෙසක් දැරූහ. තවද ආනන්ද සමරකෝන් ශූරීන්, නමෝ නමෝ මාතා නම් වු ශ්‍රී ලාංකීය ජාතික ගීය නිර්මාණයෙලා  මහත් පරිශ්‍රමයක් දැරූහ. තවද දේවසූරිය සේන මහතාද ජන කවි ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය තුල ඉහළ නැන්වීම උදෙසා මහත් වෙහෙසක් දරන ලදී.

වර්ෂ 1940 හා 1950 අතර කාලය තුල සිංහල චිත්‍රපට ක්‍රේෂ්ත්‍රය තුල ලාංකිකයන් තුල මහත් ප්‍රසාදයක් ලබා ගත්හ. විශේෂයෙන්ම මුල්ම සිංහල චිත්‍රපටිය වන කඩවුනු පොරොන්දුව ප්‍රධාන වේ. තවද ඩබ්ලිව්. ඩී. අමරදේව, සුනිල් ශාන්ත, සූරිය ශාන්ත මොල්ලිගොඩ වනි සංගීතඥයින් ශ්‍රී ලාංකීය සංගීතය දියුණු කිරීම උදෙසා මහත් වෙහෙසක් දැරීය.

මහගම සේකර චන්ද්‍රරත්න මානවසිංහ වැනි ගීත රචකයන්ද තමන්ගේ ස්වකීයත්වය, ජාතිකාභිමනය ඔප් නැංවෙන අයුරින් ගීත රචනා කලහ.

1960 දශකයේ දී ශ්‍රී ලංකාවේ පොප් සහ සිනම සංගීත වෙළඳ පොලෙන් වැඩි ප්‍රමාණය තමන් සතු කර ගැනීමට සමත් විය. නමුත් 1980 දශකයේදී මෙම තත්වය වෙනස් විය. මක්නිසාද යත් රසිකයන් වැඩි ප්‍රමණයක් ඉන්දියානු සිනමා සංගීතයට යොමු විය. මේ වකවානුවේදී මෙරට වේදිකාව උඩු යටිකුරු කරමින් පෑයූ තරුව නමින් රූකාන්ත ගුණතිලකයි. ඒත් සමඟම ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ ජන සමජය තුල ඉමහත් ජනාදරයට පාත්‍ර විය.

ඩිස්කො-පොප් සංගීතය 80 දශකයේ ශ්‍රී ලංකාවේ ජන සමාජය තුල ජනප්‍රියත්වය ලබා ගත්තද එම වකවානුව තුල සරල ගී ගායනයේ ජනප්‍රියත්වය ලබා සිටි එඩ්වඩ් ජයකොඩි, සුනිල් එදිරිසිංහ, ගුනඩස කපුගේ වැනි ප්‍රවීන ගායකයන්ගේ ජනප්‍රියත්වයට කිසිදු හනියක් සිදු නොවීය.

1998 වර්ශයේ පටන් විශාල වශයෙන් පොප්/R&B සංගීත කණ්ඩයම් වල විශාල වර්ධනයක් දක්නට ලැබුණි. මීට කදිම නිදසුනක් වන්නේ භාතිය-සන්තුෂ් යන ගායකයින් දෙපලයි. ඔවුන් ශ්‍රී ලාංකීය සංගීතය ලොව පුර ගෙන යමටත් එතුලින් ලොව වටා රොක් වී සිටින රසික ජනතාවගේ හදවත් ශ්‍රී ලාංකීය සංගීතය කෙරෙහි ඇද බැද තබා ගැනීමට සමත් විය.

එතුලින් මොවුන්ට ජයග්‍රහන විශාල ප්‍රමාණයකට හිමිකම් කීමට අවශ්ථාව උදා විය. තවද ශ්‍රී ලංකිකයෙකු ප්‍රථම වරට විදේශීය සංගීත සමාගමක් සමග ගීත පටිගත කිරීමේ ගිවිසුමකට එලබීමේ අවස්ථාව උදා විය.

වැඩිදුර කියවීම්
ගැට බෙරය
දවුල
තම්මැට්ටම

පරිශීලනය
ශ්‍රී ලංකාව ගවේශනයට

බාහිර සබැඳිය

 ශ්‍රී ලංකවෙ විශාලතම සංගීත අඩවිය
 ශ්‍රී ලංකීය බෙර - පින්තූර හා ශබ්ද
 පියසර ශිල්ප දීප්තිගෙ බෙර
 මියුරු ගී
 සිංහල සිංදු පෙට්ටිය
 සිංහල සිංදු පිංච
 ශ්‍රී ලංකාවේ සිම්පෝනි වාද්‍යය වෘන්දය
 පහන් සිලු සංගීත විදුර්ශය - "ශ්‍රීපාදය"
 කොළඹ චේම්බ සංගීත සංගමය
සිංහල කැරෝකේ ගීත  සිංහල වීඩියෝ ගීත

ශ්‍රී ලංකාවේ සංගීතය


Sádiarabíska karlalandsliðið í knattspyrnu er fulltrúi Sádi-Arabíu í knattspyrnu og er stjórnað af knattspyrnusambandi lands síns.

Asísk knattspyrnulandslið
Karlalandslið í knattspyrnu

Sádi-Arabía


XTRMNTR (pronounced "Exterminator") is the sixth studio album by Scottish rock band Primal Scream. It was first released on 31 January 2000 in the United Kingdom by Creation Records and on 2 May 2000 in the United States by Astralwerks. It peaked at number 3 on the UK Albums Chart.

In a departure from their earlier, more hedonistic recordings, the band took a more political stance on the album, attacking government, police, and multinational corporations. Its sound is more aggressive and forceful than Primal Scream's previous output, with harsh, electronic sounds reminiscent of industrial music forming the basis for many of its songs. Although Gary Mounfield (aka Mani) joined the band in 1997 and recorded a selection of tracks on their previous album Vanishing Point (1997), it marked the first time he shared songwriting credits with them, as well as his first full album since his time with The Stone Roses.

Kevin Shields of My Bloody Valentine was seen as a "semi-permanent member" of the band around the release of the album by performing live, helping producing the album and playing on songs. The album also features contributions from The Chemical Brothers and Bernard Sumner of New Order.

The album is notable for being the final full-length release on Creation Records, with the track "Accelerator" later lifted to become the final single released on the label.

Critical reception

At Metacritic, which assigns a weighted average score out of 100 to reviews from mainstream critics, the album received an average score of 90, based on 16 reviews, indicating "universal acclaim".

NME magazine rated XTRMNTR #2 in its "Top 50 Albums of the Year 2000", and later at the NME Carling Awards 2001, it won "Best Album" of the year. Uncut, like NME, named it at #2 on their list of the best albums of 2000.

Over the years, it has gathered more praise, including appearances on lists of the top albums of the 2000s: NME placed it at #3 of their top 50 albums of decade list and Pitchfork placed it at #142 in its Top 200 Albums of the 2000s list. Metacritic placed it at #20 of the 40 best reviewed albums released 2000–9. In 2001, Q magazine named it as one of the "50 Heaviest Albums of All Time". Praising the production, Stylus Magazine included the album on their 2006 list of the "Top Ten Best Sounding Records, 1997–Present", and later ranked the album at number 10 on their "Stylus Decade" list of the "Top 100 Albums of the 2000s".

In October 2011, NME placed "Swastika Eyes" at #45 and "Accelerator" at #114 on its list "150 Best Tracks of the Past 15 Years". In 2014, they ranked "Shoot Speed/Kill Light" at #190 and "Accelerator" at #497 and in their list of the "500 Greatest Songs of All Time".

Referring to the 2013 update, the album ranks at number 160 in NME's The 500 Greatest Albums of All Time.

In 2019, the album was ranked 65th on The Guardians 100 Best Albums of the 21st Century list.

Track listing

Personnel
Credits adapted from liner notes.

Primal Scream
 Bobby Gillespie – vocals, guitar, samples
 Andrew Innes – guitar
 Robert Young – guitar, programming
 Martin Duffy – keyboards, programming
 Gary 'Mani' Mounfield – bass
 Darrin Mooney – drums
 Jim Hunt – saxophone
 Duncan Mackay – trumpet

Additional musicians
 Marco Nelson
 Kevin Shields
 Bernard Sumner
 Phil Mossman
 Darren Morris
 Zac Danziger
 Brendan Lynch
 Greg Knowles
 Gay-Yee Westerhoff
 Keith Tenniswood

Production
 Primal Scream – production (1, 2, 3), recording
 Brendan Lynch – production (1, 2, 3, 11), co-production (1, 3), recording (2, 3, 11)
 Kevin Shields – production (11), mixing (2, 9)
 Adrian Maxwell Sherwood – recording (6, 7)
 Jagz Kooner – production (4), mixing (4), programming (7)
 David Holmes – production (6, 7), co-production (6)
 Hugo Nicolson – production (8), co-production (8), mixing (8)
 The Chemical Brothers – production (10), mixing (10)
 Tim Holmes – production (11)
 Dan the Automator – production (5), mixing (5)
 Andy Wilkinson – engineering (2, 9)
 Jon Weiner – engineering (6)
 Alan Branch – recording (6, 7)

Charts

Certifications

References

External links

2000 albums
Primal Scream albums
Creation Records albums
Industrial rock albums
Albums produced by Dan the Automator
Albums produced by Kevin Shields

XTRMNTR


Armeret jord eller forstærket jord er en konstruktionsteknik, hvor man armerer jord ved at tilføje flere lag med horisontale trækbånd af f.eks. aluminium, jern eller syntetiske duge, der øger friktionen i jorden som gør at den kan holde til større trækspændinger.
At indlægge armering i jorden, så den kan optage trækspændinger og derigennem blive forstærket, blev foreslået i 1960'erne af franskmanden Henri Vidal.

Anvendelse
Det er ofte brugt til motorvejsramper eller vejbroer, der kan virke som erstatning for beton, da det er billigere og hurtigere.

Kilder

Eksterne henvisninger

Konstruktionssystemer

Armeret jord


An Alocasia arifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hallier f.. An Alocasia arifolia in nahilalakip ha genus nga Alocasia, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Sumatera. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Alocasia

Alocasia arifolia


A tentativa de golpe de Estado na Argélia de 1967 foi uma tentativa fracassada de depor o presidente argelino Houari Boumédiène pelo chefe do Estado-Maior do Exército Nacional Popular Argelino, coronel Tahar Zbiri, de 14 a 16 de dezembro de 1967. O golpe foi rapidamente suprimido pelo uso do poder aéreo contra as colunas de tanques rebeldes.

Golpe
Houve uma luta pelo poder em 1966-1967 entre Boumédiène e ex-líderes guerrilheiros e marxistas. O coronel Tahar Zbiri esteve envolvido no golpe de Estado de 1965 que derrubou Ahmed Ben Bella e foi recompensado com uma promoção a chefe de gabinete, no entanto, ele e Boumédiène se distanciaram ao longo dos anos.

Na noite de 14 de dezembro de 1967, o coronel Zbiri marchou de Chlef para Argel com tropas do exército e dois batalhões de tanques, e foi apoiado principalmente pelo povo chaoui. As unidades da Gendarmaria bloquearam as forças de Zbiri no rio Bou Roumi perto das cidades de El-Affroun e Mouzaïa. A força aérea bombardeou os rebeldes perto da cidade de El-Affroun, causando consideráveis baixas civis, onde os destroços de tanques ainda podiam ser vistos até o final da década de 1970.

Em 15 de dezembro, o presidente Boumédiène demitiu o coronel Zbiri e anunciou em rede nacional: "Elementos irresponsáveis cometeram um ato de clara desobediência que ameaça mergulhar o país em uma perigosa aventura. Em consequência, decidi assumir diretamente o comando do exército nacional popular". Em 16 de dezembro, o governo anunciou que o último dos soldados rebeldes se rendeu e as tropas "desencaminhadas" retornaram aos seus quartéis. Zbiri e outros comandantes rebeldes fugiram para as montanhas.

Consequências
Nenhuma contestação interna significativa surgiu dentro do governo após a tentativa de golpe de 1967. Na sequência da intentona golpista, Boumédiène insistiu no governo coletivo e afirmou sua liderança direta e indiscutível na Argélia. Ele agiu rapidamente para eliminar seus oponentes de posições de influência, formando um governo politicamente estável de longo prazo. Dissolveu o estado-maior e solidificou seu controle sobre o exército argelino, assumindo diretamente muitas responsabilidades do estado-maior. Também excluiu a liderança do Exército Nacional Popular da formulação de políticas cotidianas, mas permaneceu próximo aos comandantes do exército, cujo apoio necessitava para manter o controle político. Houve uma tentativa fracassada de assassinato de Boumédiène em abril de 1968.

Nota

Argelia
Golpes de Estado na Argélia
Conflitos em 1967
1967 na Argélia

Tentativa de golpe de Estado na Argélia em 1967


Michael Brian "Mike" Connolly (* 3. Juli 1989 in Calgary, Alberta) ist ein kanadischer Eishockeyspieler, der seit Juli 2015 bei den Straubing Tigers aus der Deutschen Eishockey Liga (DEL) unter Vertrag steht und dort auf der Position des linken Flügelstürmers spielt. Zuvor war Connolly bereits für die Augsburger Panther in der DEL aktiv und bestritt darüber hinaus zwei Spiele für die Colorado Avalanche in der National Hockey League (NHL).

Karriere

Connolly spielte zwischen 2006 und 2008 für die Camrose Kodiaks in der Alberta Junior Hockey League (AJHL). Der Spieler war für den NHL Entry Draft 2007 zur Auswahl berechtigt, wurde jedoch von keinem Franchise der National Hockey League (NHL) ausgewählt. Ab 2008 besuchte der Offensivakteur drei Jahre lang die University of Minnesota Duluth und war in dieser Zeit für deren Eishockeyteam Minnesota Duluth Bulldogs in der Western Collegiate Hockey Association (WCHA) aktiv. Mit den Bulldogs gewann er in der Saison 2008/09 die Meisterschaft der WCHA in Form der Broadmoor Trophy, nachdem die Mannschaft die Finalpartie gegen die Denver Pioneers mit 4:0 gewann. Mike Connolly erzielte in dieser Saison in 43 absolvierten Partien 42 Scorerpunkte und wurde in das WCHA All-Rookie Team gewählt. In der Spielzeit 2010/11 erspielten sich die Bulldogs eine Teilnahme am "Frozen Four", das Finalturnier um die nationale Meisterschaft der Universitäts- und College-Sportliga National Collegiate Athletic Association (NCAA). Die Minnesota Duluth Bulldogs gewann nach Siegen gegen die Notre Dame Fighting Irish und die Michigan Wolverines das Turnier. Connolly wurde in dieser Saison zusätzlich in das WCHA First All-Star-Team sowie in das NCAA West Second All-American-Team gewählt.

Wenige Tage nach dem NCAA-Erfolg unterschrieb Mike Connolly am 15. April 2011 einen Einstiegsvertrag bei den San Jose Sharks. Anschließend wurde der Kanadier zu San Joses Farmteam Worcester Sharks in die American Hockey League (AHL) geschickt, wo er mit Beginn der AHL-Saison 2011/12 Stammspieler wurde. Kurz vor Ende der Transferperiode im Februar 2012 wurde Connolly zusammen mit Jamie McGinn und Michael Sgarbossa von den San Jose Sharks zur Colorado Avalanche transferiert. San Jose erhielt im Gegenzug die Spieler Daniel Winnik, T. J. Galiardi sowie ein Siebtrunden-Wahlrecht für den NHL Entry Draft 2013. In der Folge bestritt Connolly zwei Partien für Colorados Farmteam Lake Erie Monsters in der American Hockey League, bevor er in den Kader der Avalanche berufen wurde und am 4. März 2012 sein erstes Spiel in der National Hockey League bestritt. Nach einem weiteren NHL-Einsatz wurde er zurück zu den Monsters geschickt, wo er den Rest der Spielzeit verbrachte. Nach einer Knieoperation während der Vorbereitung zur Saison 2012/13 startete der Kanadier schlecht in die Spielzeit, konnte sich aber im Laufe dieser steigern. Trotzdem wurde sein auslaufender Vertrag nicht verlängert.

Im Juli 2013 gaben die Augsburger Panther die Verpflichtung des Angreifers bekannt, für die er bis 2015 in der Deutschen Eishockey Liga (DEL) aktiv war. In der Saison 2013/14 etablierte er sich schnell als Center der ersten Angriffsreihe und war mit 42 Scorerpunkten teamintern der zweitbeste Punktesammler. Daher erhielt er im Februar 2014 eine Vertragsverlängerung um ein Jahr. In der folgenden Saison kam er aufgrund eines Kreuzbandrisses nur auf 22 Einsätze in der DEL und verließ den Klub am Saisonende in Richtung Straubing Tigers.

Erfolge und Auszeichnungen

Karrierestatistik
Stand: Ende der Saison 2022/23

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeyspieler (Minnesota Duluth Bulldogs)
Eishockeyspieler (Worcester Sharks)
Eishockeyspieler (Lake Erie Monsters)
Eishockeyspieler (Colorado Avalanche)
Eishockeyspieler (Augsburger Panther)
Eishockeyspieler (Straubing Tigers)
Kanadier
Geboren 1989
Mann

Mike Connolly


An Triplopogon ramosissimus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Norman Loftus Bor. An Triplopogon ramosissimus in nahilalakip ha genus nga Triplopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Triplopogon

Triplopogon ramosissimus


Karlıova, (Kürtçe: Kanîreş) Bingöl iline bağlı bir ilçedir.

İlçenin 1 belediyesi, 47 köyü mevcuttur. Mahalle muhtarlığı sayısı ise 6'dır.

Tarihçe
Halife Ömer zamanında İslam Devletlerinin topraklarına katılır. 1514 Çaldıran Muharebesini kazanmasından sonra Osmanlı topraklarına katılır. Cumhuriyet'in ilanından sonra 1936 yılına kadar Muş'a bağlı olan yerleşim, Bingöl'ün il olmasıyla yeni kurulan bu ile ilçe olarak bağlanmıştır. Yapılan seçimle birlikte adının Karlıova olarak değişmesi oy birliğiyle kabul edilmiştir.

Coğrafya
Karlıova ilçesi, Doğu Anadolu Bölgesi'nin Yukarı Fırat Bölümünde bulunmaktadır. Bingöl ili  Merkez ilçesinin kuzeydoğusunda bulunan yerleşim, kabaca doğu - batı doğrultusunda uzanış gösteren ve çoğunlukla 3000 m yüksekliğindeki dağların (Karagöl Dağları 3057 m, Bingöl Dağı 3193 m, Şeytan Dağları 2.839 m, Şerafettin Dağları 2388 m) orta kesiminde yer alır. Genel olarak yükseltisi 1900 metreyi aşan, yüksek düz alanların geniş yer kapladığı yöre, aynı zamanda birkaç akarsuyun (Peri Suyu, Göynük Çayı, Murat Nehri) kaynaklarını aldığı hidrografik sınır olma özelliğine de sahiptir. İlçenin yüzölçümü 1311 km² dir. Bunun il yüzölçümüne oranı %16,60'dır. İlçenin deniz seviyesinden yüksekliği 1940 metredir. İl merkezinden uzaklığı 70 km'dir. Güneşin doğuşu bu ilçe sınırları içinde izlenebilmektedir.

Kuzey Anadolu Fay Hattı ve Doğu Anadolu Fay Hattı
Türkiye'nin en büyük 2 fay hattı olan Kuzey Anadolu Fay Hattı ve Doğu Anadolu Fay Hattı bu bölgede birbirleri ile birleşmektedir. Dolayısı ile Türkiye'de en büyük deprem tehlikesinde olan yerlerden biridir. 17 Ağustos 1949 tarihinde, Karlıova'da 6,7 Ms büyüklüğünde deprem meydana gelmiş olup, yaşanan depremde 450 kişi ölmüş ve 3500 bina hasar görmüştür.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Karlıova Kaymakamlığı

Karlıova
İlçe taslakları

Karlıova


Carl Oliver Hagelin (* 23. August 1988 in Södertälje) ist ein ehemaliger schwedischer Eishockeyspieler, der im Verlauf seiner aktiven Karriere zwischen 2005 und 2022 unter anderem 854 Spiele in der National Hockey League (NHL) bestritten hat. Mit den Pittsburgh Penguins gewann der linke Flügelstürmer in den Playoffs 2016 und 2017 den Stanley Cup, nachdem er in der NHL zuvor bereits für die New York Rangers und Anaheim Ducks aktiv gewesen war. Im Anschluss war er zudem für die Los Angeles Kings und Washington Capitals tätig. Mit der schwedischen Nationalmannschaft errang er die Silbermedaille bei den Olympischen Winterspielen 2014. Sein älterer Bruder Bobbie Hagelin war ebenfalls professioneller Eishockeyspieler.

Karriere
Carl Hagelin begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt in der Nachwuchsabteilung des Södertälje SK, in der er bis 2007 aktiv war. Im NHL Entry Draft 2007 wurde er in der sechsten Runde als insgesamt 168. Spieler von den New York Rangers ausgewählt. Zunächst besuchte er jedoch von 2007 bis 2011 die University of Michigan, für die er parallel in der Central Collegiate Hockey Association (CCHA), einer Division im Spielbetrieb der National Collegiate Athletic Association (NCAA), spielte. Mit seiner Mannschaft gewann er 2008 und 2010 jeweils die Meisterschaft der CCHA in Form des Mason Cups. Er selbst wurde im Frühjahr 2010 zudem zum besten defensiven Stürmer sowie in das First All-Star Team der CCHA gewählt. Gegen Ende der Saison 2010/11 gab der Flügelspieler sein Debüt für die Connecticut Whale, das Farmteam der Rangers, für das er in fünf Spielen in der American Hockey League (AHL) je ein Tor und eine Vorlage erzielte.

In der Saison 2011/12 wurde Hagelin auf Anhieb Stammspieler bei den New York Rangers in der National Hockey League (NHL). Dort absolvierte er in den folgenden vier Spielzeiten insgesamt 266 Spiele für die Rangers und kam dabei auf 130 Scorerpunkte. Im Juni 2015 wurde er samt einem Zweit- und einem Sechstrunden-Wahlrecht für den NHL Entry Draft 2015 an die Anaheim Ducks abgegeben, die ihrerseits Emerson Etem und ein Zweitrunden-Wahlrecht für denselben Draft nach New York schickten. Wenig später unterzeichnete der Schwede einen Vierjahresvertrag in Anaheim. Im Januar 2016 wurde er im Austausch gegen Adam Clendening sowie David Perron zu den Pittsburgh Penguins transferiert. Am Ende der Saison gewann er mit den Penguins den Stanley Cup und wiederholte diesen Erfolg im Jahr darauf.

Im November 2018 wurde Hagelin im Tausch für Tanner Pearson an die Los Angeles Kings abgegeben. Jedoch fand er dort für lediglich drei Monate eine sportliche Heimat, da er nach nur 22 Einsätzen für die Kalifornier im Februar 2019 zu den Washington Capitals transferiert wurde. Der amtierende Stanley-Cup-Sieger aus der Hauptstadt gab dafür ein Drittrunden-Wahlrecht im NHL Entry Draft 2019 und ein konditionales Sechstrunden-Wahlrecht im NHL Entry Draft 2020 an Los Angeles ab. Anschließend unterzeichnete Hagelin im Juni 2019 einen neuen Vierjahresvertrag in Washington, der ihm ein durchschnittliches Jahresgehalt von 2,75 Millionen US-Dollar einbringen soll. Die Saison 2022/23 verpasste er in weiterer Folge komplett aufgrund mehrerer Verletzungen, woraufhin er Ende August 2023 – kurz nach seinem 35. Geburtstag – das Ende seiner Profikarriere verkündete.

International
Für Schweden nahm Hagelin an der U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2008 teil, bei der er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille gewann. Für die A-Nationalmannschaft Schwedens debütierte der Angreifer bei den Olympischen Winterspielen 2014, bei dem er mit dem Team ebenfalls Silber erreichte. Des Weiteren vertrat er sein Heimatland beim World Cup of Hockey 2016 und erreichte dort mit dem Team den dritten Platz.

Erfolge und Auszeichnungen

International
 2008 Silbermedaille bei der U20-Junioren-Weltmeisterschaft
 2014 Silbermedaille bei den Olympischen Winterspielen

Karrierestatistik

International
Vertrat Schweden bei:
 U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2008
 Olympischen Winterspielen 2014
 World Cup of Hockey 2016

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Schweden)
Eishockeyspieler (Michigan Wolverines)
Eishockeyspieler (New York Rangers)
Eishockeyspieler (Connecticut Whale)
Eishockeyspieler (Anaheim Ducks)
Eishockeyspieler (Pittsburgh Penguins)
Eishockeyspieler (Los Angeles Kings)
Eishockeyspieler (Washington Capitals)
Olympiateilnehmer (Schweden)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2014
Stanley-Cup-Sieger
Schwede
Geboren 1988
Mann

Carl Hagelin


Die Irische Badmintonmeisterschaft 2008 fand vom 2. bis zum 3. Februar 2008 in Dublin statt.

Austragungsort
Dublin, Baldoyle Badminton Centre

Die Sieger und Platzierten

Weblinks
http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=22B4C673-40FD-40CE-9CD4-C44F45F03ABD

2008
Badminton 2008
Badmintonwettbewerb in Dublin

Irische Badmintonmeisterschaft 2008


Unun var íslensk popp-rokk hljómsveit frá Reykjavík stofnuð af Gunnari Lárus Hjálmarssyni (Dr. Gunni) og Þór Eldon Jónsson (áður í Sykurmolunum) árið 1993. Ragnheiður Eiríksdóttir (Heiða), söngkona, gekk í Unun árið 1994. En áður hafði Kristín Jónsdóttir (nú eld- og jarðskjálftafræðingur) spreytt sig í söng með sveitinni. Kristín söng í laginu Hann mun aldrei gleym'enni með Rúnari Julíussyni. Ýmsar mannabreytingar í öðrum stöðum eins og trommur og hljómborð voru hjá sveitinni í gegnum tíðina. Meðal lagasmella Ununar voru Lög unga fólksins og Ástin dugir (með Páli Óskari).

Unun hitaði upp fyrir Björk á þrennum tónleikum í Bretlandi árið 1996 (þar á meðal á Wembley) og árið eftir spilaði hún á Hróarskelduhátíðinni.

Hljómsveitin hætti árið 1999. Þrír meðlimir (Dr. Gunni, Heiða og Elvar) komu saman árið 2007 og spiluðu á tónleikum tileinkuðum Lee Hazlewood.

Breiðskífur
 Æ (1994)
Super Shiny Dreams (1995)
Ótta (1998)

Stuttskífa
Bones (1998)

Tenglar
Glatkistan - Unun

Íslenskar hljómsveitir

Lagt niður 1999

Unun


An Maxillaria furfuracea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Michael Joseph François Scheidweiler. An Maxillaria furfuracea in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Maxillaria

Maxillaria furfuracea


La Pézize des neiges (Peziza nivalis) est une espèce de champignons ascomycètes (Fungi) de la famille des Pezizaceae et du genre Peziza. Il s'agit d'un petite pézize brune en forme de coupe qui pousse sur des terrains calcinés à la fonte des neiges en haute-montagne. Sa détermination stricte repose essentiellement sur la mesure de ses spores. Elle est présente dans les écozones paléarctique, néarctique et australasienne.

Description

Macroscopie

La Pézize des neiges produit une apothécie mesurant de  en forme de coupe peu profonde à l'état jeune, puis s'étalant et s'aplatissant avec l'âge. Elle est immuable au toucher. La marge est sinuée, d'abord réfléchie vers le centre et souvent déchirée. La surface interne fertile, l'hyménium, est généralement lisse quoique rarement ridée et colorée d'un brun noisette lavé de pourpre à marron foncé. La surface externe est plus claire et légèrement furfuracée, c'est-à-dire couverte d'une fine poussière blanche. La chaire est blanchâtre à brun pâle, cassante et mesure  d'épaisseur environ. Elle est humide mais non lactifère. Le pied est absent

Microscopie

Peziza nivalis forme des spores elliptiques, parfaitement lisses, hyalines, avec ou sans guttule et mesurant de  de long pour  de large. Elles sont produites par huit dans des asques cylindriques mesurant  de long pour  d'épais et bleuissant à l'iode aux extrémités. Les paraphyses, de longues cellules stériles un peu plus courtes que les asques, sont simples ou bifurquées dans la partie supérieure, cloisonnées, au sommet en massue et colorées de brun. Leurs cellules sont irrégulièrement renflées entre les cloisons et ornées de petites excroissances.

Écologie et répartition

La Pézize des neiges est visible au tout début du printemps, à la fonte des neiges, mais son développement commence souvent sous le manteau neigeux. Elle pousse de façon isolée ou parfois en troupe sur la terre nue détrempée, préférentiellement sur les lieux préalablement brûlés par le feu. Les champignons disparaissent une fois que le sol n'est plus baigné par l'eau de fonte. L'espèce est saprobionte, c'est-à-dire se développant à partir de la matière organique en décomposition.

Cette espèce est liée au climat montagnard. Dans les Alpes, sa zone de prédilection est l'étage alpin, jusqu'à  d'altitude.

Peziza nivalis est une espèce holarctique. Elle est présente dans les Alpes françaises et suisses, au Monténégro dans l'Anti-Liban, en Amérique du Nord dont le Québec ainsi qu'en Australie et en Nouvelle-Zélande.

Confusions possibles
Il existe plusieurs espèces de Pézizes brunes nivales, c'est-à-dire appréciant la proximité de la neige. Elles ont été étudiées en  par le mycologue français provençal Jean-Claude Donadini et en  par le mycologue nord-américain Donald H. Pfister.

D'après ces travaux, Peziza nivalis se caractérise par ses spores lisses mesurant de  de long pour . La teinte purpurine brunissante de son hyménium est également typique.

Peziza heimii produit des spores mesurant de  de long. Peziza fimetii est morphologiquement très proche mais elle se différencie par sa préférence pour les excréments d'ongulés et les sols argileux mais il est possible de la rencontrer également sur sol brûlé. Ses spores plus petites, mesurant  de long pour  de large en moyenne. Peziza nivis produit des apothécies brunâtre foncé aux spores finement verruqueuses mesurant de  de long pour .

Taxonomie
Cette espèce est décrite pour la première fois en  à partir d'exemplaire de la région de Briançon par les mycologues français Roger Heim et  sous le nom Galactinia nivalis. Elle est ensuite recombinée en  dans le genre Aleuria par Roger Heim sous le binôme Aleuria nivalis. C'est le mycologue autrichien  qui la place en  dans le genre Peziza sous le nom Peziza nivalis à partir de spécimens récoltés sur le mont Hermon entre le Liban et la Syrie.

En français, elle est appelée par son nom normalisé et vulgarisé depuis son nom scientifique « Pézize des neiges ».

Peziza nivalis a pour synonymes :
 Aleuria nivalis (R.Heim & L.Rémy) R.Heim, 1947
 Galactinia nivalis R.Heim & L.Rémy, 1932
 Peziza flos-nivium Donadini, 1978

Notes et références

Liens externes

Pezizaceae
Champignon (nom scientifique)

Pézize des neiges


{{Infobox mobile phone
| name         = සැම්සුන්ග් ගැලැක්සි නෝට් 7
| codename     = Project Grace
| logo         = Galaxy_Note_7_Logo.svg
| logosize     = 250px
| image        = ගොනුව:Samsung galaxy note7 gold.png
| imagesize    = 250px
| alt          =
| caption      = සැම්සුන්ග් ගැලැක්සි නොට් 7
| brand        =
| manufacturer =  Electronics
| slogan       = The Smartphone that think big
| series       = සැම්සුන්ග් ගැලැක්සි නෝට් මාලාව
| modelnumber  =
| networks     = 2ජී ජීඑස්එම්/ජීපීආර්එස්/එජ් – 850, 900, 1800, 1900 මෙහර්ට්ස්
2ජී සීඩීඑම්ඒ 1xආර්ටීටී – 800, 850, 1900 මෙහර්ට්ස්
3ජී ටීඩී-එස්සීඩීඑම්ඒ – 1900, 2000 මෙහර්ට්ස්<br/ >
3ජී යූඑම්ටීඑස්/එච්එස්ඩීපීඒ/එච්එස්යූපීඒ/එච්එස්පීඒ+ – 850, 900, ඒඩබ්එස් (1700), 1900, 2000, 2100 මෙහර්ට්ස්
4ජී එල්ටීඊ – කලාප 1-5, 7-8, 12-13, 17-20, 25-26, 28-30, 38-41
| released     =
| available    =
| discontinued =
| unitssold    = මිලියන 1ක් පමණ
| unitsshipped =
| predecessor  = සැම්සුන්ග් ගැලැක්සි නෝට් 5
| successor    =
| related      =
| type         = ෆැබ්ලට්
| form         = ලෑල්ල
| size         =   H   W   D
| weight       =
| oslabel = ඇන්ඩ්‍රොයිඩ්
| os           = මාෂ්මෙලෝ 6.0.1
| soc          =
| cpu          =
| gpu          =
| memory       = 4 GB
| storage      = 32 GB & 64 GB
| memory_card  =  තෙක්
| battery      = 3600 mAh
| input        =
| display      =  සුපිර් Amoled ස්පර්ශ සංවේදී තිරය.
| ext_display  = Coring gorilla galass 5 වලින් බල ගැන්වේ.
| rear_camera  = 13 MP ද්විත්ව පික්සල් තාක්‍ෂණය භාවිත වේ.Auto focus
| front_camera = 8 MP
| sound        =
| connectivity =
| other        =
| sar          =
| hac          =
| website      =
| references   =
}}සැම්සුන්ග් ගැලැක්සි නෝට් 7 (සැම්සුන්ග් ගැලැක්සි නෝට්7''' ලෙසින් අලෙවිකරණය කෙරෙන) යනු සැම්සුන්ග් ඉලෙක්ට්‍රොනික්ස් විසින් අලෙවිකරණය කෙරෙන ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් ෆැබ්ලට් ස්මාර්ට් දුරකතනයකි.  2016 අගෝස්තු 2 දිනදී එළිදරවු කෙරුණු,එය, ගැලැක්සි නෝට් 5 මාදිළියට අනුප්‍රාප්තිකයා වශයෙන් නිල වශයෙන් නිකුත්කෙරුණේ  2016 අගෝස්තු 19 දිනදීය.

නිකුතුව
එහි එළිදරවුවට පසු දිනදී පෙර-ඇණවුම් සඳහා ගැලැක්සි නෝට් 7 විවෘත වූ අතර , එ.ජ. නිකුතුවක් 2016 අගෝස්තු 19 දිනදී සිදුවිය.

2016 අගෝස්තු 31 දිනදී වාර්තා කෙරුණේ, සමහරක් ප්‍රදේශ වලට නෝට් 7 නැව් ගත කිරීම සැම්සුන්ග් විසින් ප්‍රමාද කොට ඇත්තේ,  "නිෂ්පාදිතයෙහි තත්ත්වය පිළිබඳව අමතර පරීක්ෂණ සිදුකෙරෙමින් පවතින නිසා බවයි"; මෙම නිවේදනය කෙරුණේ, ආරෝපණය කිරීමේදී බැටරි පුපුරා යන බවට පරිශීලකයන් විසින් සිදු කෙරුණු වාර්තා අභියසදීය.

2016 සැප්තැම්බර් 2 දිනදී පැවැත්වුණු මාධ්‍ය සාකච්ඡාවකදී සැම්සුන්ග් විසින් නිවේදනය කෙරුණේ, අරෝපණය කිරීමේදී බැටරිය පුපුරා යෑම නිසා, එය විසින් ලොව පුරා බලපවත්වන අයුරින් ගැලැක්සි නෝට් 7 යළි කැඳවා ඇති බවයි.

බාහිර සබැඳි

 ස්ටේට්මන්ට් ඔන් ගැලැක්සි නෝට්7

ස්මාර්ට් දුරකතන
සැම්සුන්ග් ජංගම දුරකතන
සැම්සුන්ග් ගැලැක්සි
සැම්සුන්ග් ගැලැක්සි නෝට් ජංගම දුරකතන
ෆැබ්ලට්
 2016 වසරෙහිදී හඳුන්වාදුන් ජංගම දුරකතන

සැම්සුන්ග් ගැලැක්සි නෝට් 7


Çok katlı prizmatik epitel ya da çok katlı silindirik epitel, yaygın bir epitel türü değildir. Bazal laminaya oturan derin yerleşimli hücreler düzensiz şekilli ve çok yüzlü yapıdadır. Sadece yüzeydeki hücreler silindiriktir. Prostatta, tükrük bezlerinin kanallarının bir bölümünde ya da üretranın bir bölümünde görülür.
Çok katlı prizmatik silli epitel ise, yumuşak damağın burun tarafında, larinkste ve fetus özefagusunda geçici olarak embriyonik dönemde bulunur.

İnsan vücudunda yalnızca gözün konjunktivası ve büyük bezlarin kanalları gibi küçük alanlarda bulunur.

Ayrıca bakınız

 Epitel doku
 Örtü epiteli
 Tek katlı yassı epitel
 Tek katlı kübik epitel
 Tek katlı prizmatik epitel
 Yalancı çok katlı epitel
 Çok katlı yassı epitel
 Çok katlı kübik epitel
 Çok katlı prizmatik epitel
 Çok katlı değişici epitel

Epitel

Çok katlı prizmatik epitel


Ivy Quainoo (Berlín, Alemania, 1992) es una cantante alemana. En febrero de 2012 ganó la primera edición de The Voice of Germany.

Biografía
Ivy Quainoo nació en Berlín y sus padres son de Ghana. Fue al instituto Schiller en el barrio berlinés de Charlottenburg. Durante su horario escolar y también después de conseguir su acceso a la universidad en 2011, visitó una escuela de artes dramáticas en Kreuzberg.

Carrera

The Voice of Germany
Tras terminar sus estudios en el instituto mandó una solicitud al programa de telerrealidad de talentos musicales The Voice of Germany. En la final celebrada el 10 de febrero de 2012 consiguió el 33.65% de los votos combinados de llamadas telefónicas y descargas de canciones, muy por delante de los otros tres finalistas.

Primer álbum y gira
En marzo de 2012 se publicó su primer álbum y se inició su gira por Alemania.

Discografía

Álbum

Sencillos

Referencias

Enlaces externos
 Ivy Quainoo at the-voice-of-germany.de

Cantantes femeninas de Alemania
Nacidos en Berlín

Ivy Quainoo


Long View bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Long View (Kentucky)
 Long View (New York)
 Long View (North Carolina)

Siehe auch:
 Longview

Long View


Grey Goose is a brand of vodka produced in France. It was created in the 1990s by  American businessman Sidney Frank, who sold it to the multinational company Bacardi in 2004. The Maître de Chai for Grey Goose is François Thibault, who developed the original recipe for the vodka in Cognac, France.

Company history
Grey Goose was created by Sidney Frank Importing Co (SFIC). Sidney Frank, founder/CEO of the company, developed the idea in the summer of 1997. SFIC partnered with cognac producer François Thibault (a French Maître de Chai, or, Cellar Master) in France in order to transition his skills from cognac to vodka production.

The company selected France due to the country's culinary history and it was to differentiate itself from other vodkas produced in Eastern Europe. The water used to produce the vodka came from natural springs in France filtered through Champagne limestone, and made with locally produced French wheat. The company also developed its distinctive smoked glass bottle, featuring French geese in flight and delivered its product in wooden crates similar to wine.

In 1998, Grey Goose was named the best-tasting vodka in the world by the Beverage Testing Institute. In 2001, Grey Goose released its first flavor, L'Orange, followed by Le Citron in 2002.

The company was eventually sold by Sidney Frank to Bacardi for a reported US$2.2 billion in 2004. That year, Grey Goose was the best-selling premium brand vodka in the United States, selling more than 1.5 million cases that year.

In 2018, Grey Goose partnered with Jamie Foxx for a nine-part online series called Off Script.

Product description

The wheat used in the creation of Grey Goose vodka is grown in Picardy, France. It is distilled it in the Northeast of Paris, then sent to Cognac, France. Once received, the distillate is blended with a mix of spring and bottled water. Grey Goose uses soft winter wheat, sown in October and harvested in August, which provides it with four additional months of growth in comparison to summer wheat.

Even though Grey Goose distills their vodka from wheat, it is gluten-free. The distillation process removes the gluten from the final product.

During the distilling process, Grey Goose uses enzymes to break down carbohydrates into fermentable sugars. The fermentation takes place continuously over six cascading tanks, producing a 20-proof beer. The wash is then distilled into spirit using a five-step process. The water used in the vodka comes from a natural spring 150 meters (500 feet) below the blending facility in Cognac, which is lined with limestone, providing calcium-rich spring water. That water is then filtered to remove impurities. After the filtration, the vodka is bottled in a plant dedicated solely to Grey Goose. Grey Goose vodka is bottled with a replaceable cork rather than a screw-top cap.

References

External links

New York Times: A Humble Old Label Ices Its Rivals January 26, 2005.  (Relevant to topic on super premium vodka market.)

French vodkas
French brands
Bacardi
French companies established in 1997

he:וודקה#מותגי וודקה נודעים

Grey Goose (vodka)


"Um dos homens que ajudaram a tornar o reinado da rainha Vitória um período memorável na história do progresso médico" — The British Medical Journal, 2 de abril de 1898 Charles West (1816-1898) foi um médico britânico, especializado em pediatria e obstetrícia, especialmente conhecido como o fundador do primeiro hospital infantil da Grã-Bretanha, o Hospital for Sick Children em Great Ormond Street, Londres.

Vida

Infância e educação
Charles West nasceu em Londres em 8 de agosto de 1816. Seu pai era um pregador leigo batista que em 1821 tornou-se ministro de uma congregação batista em Buckinghamshire, onde também dirigia uma escola para meninos. Charles recebeu sua primeira educação na escola de seu pai. Quando tinha quinze anos, Charles West tornou-se aprendiz do Sr. Gray, um clínico geral de Amersham que também havia sido boticário em um hospital. West deixou registrado que as duas coisas que ele aprendeu enquanto estava com o Sr. Gray eram para compor medicamentos - um conhecimento que ele depois encontrou de grande serviço ao prescrever para crianças - e um conhecido familiar com Shakespeare, que sem dúvida promoveu, se não criou, o gosto literário depois tão evidente em seus escritos".Em 1833, ingressou como estudante de medicina no Hospital São Bartolomeu, onde permaneceu dois anos com bons resultados e alguns prêmios. Quando, em 1835, as opiniões teológicas de seu pai o impediram de se transferir para a Universidade de Oxford, ele decidiu completar sua educação médica na Europa Continental. Assim, ele foi estudar em Bonn, depois em Paris e finalmente em Berlim, onde obteve seu diploma de médico em setembro de 1837. Então, entre 1838 e 1839, ele passou quase um ano em Dublin trabalhando no Rotunda Hospital e no Meath Hospital, altamente conhecido na época pelo glamour clínico de Robert Graves e William Stokes.

Carreira profissional
De volta a Londres, West, depois de alguns anos como escriturário clínico no St. Bartholomew's, em 1842 foi nomeado médico do Dispensário Universal para Crianças em Waterloo Road, então professor de obstetrícia no Hospital Middlesex em 1845 e mais tarde (1848-1861) novamente professor de obstetrícia também no Hospital de São Bartolomeu. Ele se envolveu cada vez mais nos problemas médicos das crianças e a primeira edição de suas Lectures on the diseases of infancy and childhood (Longman 1848) foi um grande sucesso e deu-lhe fama repentina.

O Hospital para Crianças Doentes

Depois de algumas tentativas infelizes de transformar o Waterloo Dispensary for children em um hospital, ele decidiu iniciar uma campanha de arrecadação de fundos para estabelecer em Londres um hospital especificamente para crianças. Também devido aos seus notáveis dons oratórios, a campanha de West teve sucesso e, na primavera de 1851, um pequeno hospital com dez leitos foi inaugurado na Great Ormond Street, 49, em uma casa que pertencera a Richard Mead. Em 1854, após três anos de atividade, Charles West - que foi o primeiro médico do hospital - pôde descrever o sucesso inicial da estrutura. Ele também aproveitou esse sucesso para aumentar os fundos de pesquisa em vista de novos alargamentos:
"O Hospital para Crianças Doentes, que foi inaugurado no ano de 1851 na Great Ormond Street, Queen Square (...) foi o primeiro hospital para crianças já estabelecido neste país. Os pobres agora se reúnem para isso, crianças doentes de todas as partes de Londres são trazidas para ele. Os pacientes out-in no primeiro ano foram 1252, no segundo 4251; durante nove meses somente do terceiro ano eles já somam entre 5 e 6000; mas ainda assim a falta de recursos limita os números que são recebidos nele, e apenas trinta leitos podem ser mantidos abertos para os pacientes in-pacientes. Trinta camas! quando mais de 21.000 crianças morrem todos os anos nesta metrópole com menos de dez anos de idade; e quando essa mortalidade cai três vezes mais fortemente nos pobres como nos ricos! Mas, infelizmente, as tabelas de mortalidade não contam toda a triste história. Não é só porque tantas crianças morrem, que este Hospital foi fundado; mas porque muitos estão doentes; porque eles definham em suas casas; um fardo para seus pais que não têm lazer para cuidar deles, não há meios para ministrar aos seus desejos. A única criança doente pesa para toda a família; ele mantém o pai pobre, o lar miserável. (...) Não deixe esse hospital falhar por falta de fundos. Visitem-no por si mesmos: vejam qual é o seu trabalho diário, leiam a simples história do bem feito que seus Relatórios se desdobram; e então, se você sente pelos pobres, se você ama crianças pequenas, se você tem seus próprios filhos, ou teve, e os perdeu, ou os teve devolvido a você quando você temia que eles seriam tirados de você para sempre - deixe todos os motivos que a política pode sugerir, que a filantropia pode fornecer, afeição impor, ou religião santificar, induzi-lo a se juntar ao Comitê, e dar-lhes o melhor que você pode contribuir, seu tempo, sua influência, ou seu dinheiro, para encaminhá-los em seu trabalho. Graças à sua incansável atividade, o hospital continuou a crescer em tamanho e prestígio, tornando-se até hoje uma das principais instalações pediátricas do mundo.

Conversão ao catolicismo e vida posterior

Em 1877, após um desentendimento com o comitê de administração do hospital, a colaboração de West com o Great Ormond Street Hospital chegou ao fim. West acreditava que o cerne do desacordo era sua conversão ao catolicismo, o que levou o comitê a pensar que ele 'não podia ser confiável para o futuro'. Deve-se acrescentar, no entanto, que West, além de muitas qualidades, sempre teve um caráter difícil, como já havia expressado, por exemplo, em seus anos de colaboração com o Hospital São Bartolomeu. Sua autodefesa, juntamente com sua visão cristã da missão de um pediatra, foi amplamente mencionada no obituário publicado após sua morte no British Medical Journal: Acredito que não preciso dizer a você que nem em ação, palavra, nem pensamento minha conduta foi influenciada por minhas opiniões religiosas. Mas ainda acrescento que sempre pensei e muitas vezes disse que não sei o significado da missão do nosso Salvador se cada criança menor de 12 anos, cristã, judia, maoetana ou pagã não for recebida de uma vez na presença daquele que disse "Permita que as crianças venham até mim".— Charles West

A partir de 1880, ele ficou cada vez mais desconfortável com o clima de Londres e decidiu praticar em Nice durante os invernos. Em 1891, um forte ataque de neuralgia começou a afetar sua saúde, mesmo que continuasse a se dedicar à profissão e aos filhos doentes até pouco antes de sua morte, ocorrida em Paris em 19 de março de 1898. Seus últimos dias foram lembrados por um amigo dele, o Dr. RL Bowles:
Durante os últimos anos, o Dr. West reclamou muito de uma sensação de fraqueza muscular e exaustão, para o alívio do qual ele buscou mudanças constantes de ar e cena, mas com apenas sucesso parcial. Durante todo esse tempo, seus poderes intelectuais e mentais, ele me assegurou, eram tão rápidos e ativos como sempre foram, e ele nunca foi tão feliz como quando ocupado engajado escrita ou leitura, ou em lidar com assuntos de negócios. Ele poderia sentar-se a maior parte da noite trabalhando desta maneira sem qualquer sentimento de fadiga qualquer. Neste inverno ele foi para Nice como de costume e aproveitou a parte inicial de sua estadia, mas depois, não se sentindo bem, ele fez o seu caminho para casa. Em Paris, ele perdeu o poder em suas extremidades inferiores, e finalmente caiu ao tentar ficar em pé. Depois disso, ele manteve-se em sua cama, mas em poucos dias ficou gradualmente inconsciente, e ele morreu com stertor mucoso contínuo. Ele foi enterrado em Chislehurst por seu próprio pedido. Nos últimos anos de sua vida, sofreu muito de depressão e de ansiedade para o bem-estar do Hospital Infantil, um assunto com o qual sua mente estava inteiramente ocupada.
— R.L. Bowles

Charles West casou-se duas vezes. De seu primeiro casamento, ele teve um filho e uma filha. Ele foi enterrado no cemitério de Chislehurst no bairro londrino de Bromley.

Nomeações e homenagens

Charles West tornou-se membro do Royal College of Physicians em 1842 e Fellow em 1848. Em 1863 tornou-se Censor, e em 1870 Censor Sênior do colégio. Na mesma época foi eleito Membro Correspondente da Académie de Médecine de Paris. Ele foi presidente da Royal Medical and Chirurgical Society nos anos de 1877 a 1878, e examinador das universidades de Londres e Cambridge e do College of Physicians.

Alguns escritos

 Lectures on the diseases of infancy and childhood, Longman, Brown, Green, & Longmans, London 1848, pp. XXIII-488 [subsequent Longmans' enlarged and revised editions in 1852, 1854, 1859, 1865, 1874 and 1884]
 The profession of medicine: its study, and practice its duties, and rewards: An address delivered at Saint Bartholomew's Hospital on the opening of the medical session of 1850-51, Longman, Brown, Green, and Longmans, London 1850, pp. 32 [new edition: Kegan Paul, Trench, Trübner, London 1896]
 How to nurse sick children; Intended especially as a help to the nurses at the Hospital for Sick Children, Longman & C., London 1854, pp. 79 [II ed., London 1860, pp. 95: Author's name was indicated only on this second edition]
 Lectures on the diseases of women, John Churchill, London 1856–1858, 2 volumes [subsequent Churchill's enlarged and revised editions in 1858, 1864 and 1879]
 On some disorders of the nervous system in childhood: being the Lumleian Lectures delivered at the Royal College of Physicians of London in March 1871, Longmans, Green, London 1871, pp. 136
 Harvey and his times. The Harveian Oration for 1874, Longmans, Green, London 1874, pp. 64
 On hospital organisation: with special reference to the organisation of hospitals for children, Macmillan, London 1877, pp. IX-97
 Address of Charles West, M.D., F.R.C.P., President of the Royal Medical and Chirurgical Society of London, at the Annual Meeting, March 1, 1879, Adlard, London 1879, pp. 24
 A letter to Lord Aberdare, chairman of the Managing Committee of the Hospital for Sick Children, Sotheran & Co., London 1887, pp. 32

Referências

Mortos em 1898
Nascidos em 1816
Médicos da Inglaterra
Católicos do Reino Unido

Charles West (médico)


Alan Walker (Alan Olav Walker;  ) este un producător norvegian de muzică electro-house. A devenit cunoscut în 2015 cu melodia "Faded".

Discografia

Single-uri

2020 "End of time" (ft. K-391 & Ahrix)

2020 "Alone - Part II"

Referințe

Producători muzicali
Norvegieni în viață
Muzică electronică

Alan Walker