Santorini (), Thira () ya da Santoron, Ege Denizi'nde, Yunanistan'ın 200 km güney doğusunda yer alan volkanik adalar grubu.

MÖ 1650 - 1450 yılları arasında volkan Minos Patlaması adı verilen püskürmeyle kısa sürede çökerek adanın 73 kilometrekarelik bir alanının deniz altında kalmasına yol açtı. Bu tarihte bilinen en büyük volkanik etkinliklerden biridir, Doğu Akdeniz'de çok büyük yıkıcı etkiler yaratan doğa olaylarına neden olmuştur. Bilinen en büyük yıkım Girit'te gerçekleşti, merkezi bu adada olan Minos uygarlığı üzerinde büyük tahribat yaptı.

Çökmenin ilk etkisi, çöküntünün neden olduğu tsunami sonucu, Girit'in kuzey ve kuzey batı kıyıları boyunca yer alan balıkçı köylerinin, denizden fazla yüksek olmayan yerleşimlerin ve denizlerde ya da limanlarda bulunan ticaret ve balıkçı teknelerinin yok olmasıydı. İkinci dalga etki, rüzgarın sürüklediği toz bulutlarından serpilen volkanik küllerdi ve Girit adasının neredeyse tamamının, on santimetre kalınlığında bir volkanik kül tabakasıyla örtülmesine neden oldu.

Santorini volkanının atmosfere saldığı tefra izlerine Türkiye'de de rastlanılmaktadır. Püskürme malzemelerine Santorini yakınlarında adaların karasal yüzeylerinde rastlanırken, daha uzaklarda göl ve denizlerin tortularında bulunmaktadır. Atmosferin geniş alanlarına yayılan bu volkanik malzeme küresel soğumaya neden olmuştur. O yıllara ait ağaç halkalarından küresel soğuma izleri tespit edilmektedir.

Santorini volkanın tefra tabakalarının Türkiye'de görüldüğü yerler ve kalınlıkları şu şekildedir: Burdur Gölhisar Gölü (1–4 cm), Salihli Gölcük Gölü (12 cm), Köyceğiz Gölü (9 cm). Ayrıca Nil Deltasında, Akdeniz'de ve Sinop'ta yapılan sondajlarda bu küllere rastlanmıştır.

Minos uygarlığının tarih sahnesinden silinişinin bu olayın sonucu olduğu konusunda bugün için net bir görüş yoktur. Minos uygarlığının, bu felaketin yol açtığı tahribatın ardından Miken savaşçılarınca yağmalandığı ve yakıldığı görüşü, genel kabul görmektedir.

Bugün Santorini, Akdeniz'in en çok rağbet gören turistik bölgelerinden biridir.

Coğrafya

Jeolojik yapı
Kiklad Adaları, Kiklad Masifi denilen bir metamorfik kompleksinin parçasıdır. Kompleks Miyosen sırasında oluşmuş ve yaklaşık 60 milyon yıl önce Alpin orojenezi sırasında katlanmış ve metamorfoza uğramıştır.

Thera, yaklaşık 9 x 6 km (5.6 x 3.7 mil) ölçülerinde eski volkanik olmayan adayı temsil eden küçük, volkanik olmayan temel kayaç üzerine kümelenmiştir. Temel kayaç esasen Alpin Orojenezi'ne tarihlenen metamorfozlu kireçtaşı ve şist'den oluşmuştur. Bu volkanik olmayan kayaçlar, Mikro Profititis Ilias, Mesa Vouno, Gavrillos sırtı, Pyrgos, Monolithos ve kaldera duvarının iç tarafında Cape Plaka ve Athinios arasında ortaya çıkar.

Metamorfik derece, Afrika Levhası'nın Avrasya Levhası altındaki yitim tektonik şekil değiştirmesinden kaynaklanan bir mavişist fasiyes'dir. Oligosen ve Miyosen arasında yitim oluşmuştur ve metamorfik derece Kiklad mavişist kuşağının en güneydeki uzantısını temsil eder.

İklim
Santorini, Akdeniz özelliklerine sahip bir yarı kurak iklim (Köppen iklim sınıflandırmasında BSh iklim bölgesindedir) özelliği vardır.

Yıllık ortalama yağış toplamı  'dir. Yaz mevsiminde kuvvetli rüzgarlar da gözlemlenebilir.

Volkanizma
Santorini'deki volkanizma, Girit'in güneybatısındaki Helen yitim kuşağından kaynaklanır. Afrika levhası'nın kuzey kenarının okyanusal kabuğu, Yunanistan ve inceltilmiş kıtasal kabuk olan Ege Denizi'nin altına dalmaktadır. Yitim, Santorini ve Methana, Değirmenlik, Yunanistan ve İstanköy gibi diğer volkanik merkezleri içeren Helen yayının oluşumunu zorunlu kılar.

Ada, tekrarlanan kalkan yanardağ yapı dizilerinin ve ardından kaldera çöküşünün bir sonucudur.

Kalderanın etrafındaki iç kıyı, en yüksek noktasında  düşüşten daha çok dik bir uçurumdur ve birbiri üzerinde katılaşmış lavların çeşitli katmanlarını ve tepedeki ana kasabaları sergiler. Zemin, dış çevreye doğru dışa ve aşağı doğru eğimlidir ve dış kumsallar pürüzsüz ve sığdır.

Plaj kumu rengi, hangi jeolojik katmanın açığa çıktığına bağlıdır. Çeşitli renklerde katılaşmış lavlardan oluşan kumlu veya çakıllı plajlar vardır: Kızıl plaj, Kara plaj ve Beyaz plaj gibi. Daha koyu renkli kumsallardaki su, lav ısı emici görevi gördüğünden çok daha sıcaktır.

Santorini bölgesi, Thera, Thirasia, Aspronisi, Palea ve Nea Kameni'yi kapsayan volkanlar tarafından oluşturulmuş adalar grubudur.

Santorini değişen derecelerde patlamayla pek çok kez patladı. En azından dördü Kaldera oluşturan en azından 12 büyük patlama olmuştur. En ünlü patlama aşağıda detaylı anlatılan Minos Patlaması'dır. Patlama ürünleri, bazalt'dan riyolit'e kadar değişir ve riyolitik ürünler en patlayıcı püskürmelerden kaynaklanır.

Çoğu denizaltında olan en erken patlamalar Akrotiri Yarımadası'ndaydı ve 650.000 ila 550.000 yıl önce olmuştu.  Bunlar jeokimyasal olarak amfibolleri içerdiklerinden sonraki volkanizmadan farklıdır.

Geçmiş 360.000 yıl boyunca, her biri iki kaldera oluşturan patlamayla sonuçlanmış iki ana çevrim olmuştur. Çevrimler, mağmanın en patlayıcı patlamalara neden olan riyolitik kompozisyona dönüşmesiyle biter. Kaldera oluşturan püskürmeler arasında bir dizi alt çevrim olur. Mağmanın yüzeye akışını engellediği düşünülen lav akıntıları ve küçük patlayıcı püskürmeler, konileri oluşturur. Bu, içinde mağmanın daha çok silisik kompozisyonlara dönüştüğü büyük mağma odaları oluşturur. Bu gerçekleştiğinde büyük bir patlama koniyi yok eder. Lagünün merkezindeki Kameni adaları, çoğu suyun altına gizlenmiş bu yanardağ tarafından yapılmış koninin en son örnekleridir.

Ekonomi

Turizm
Santorini'nin ana geçim kaynağı, özellikle yaz aylarındaki turizm'dir.

Santorini'de son yıllarda turizmin büyümesiyle adanın ekonomisi gelişmiştir. Santorini, Travel+Leisure Magazine, BBC, ve US News dahil olmak üzere birçok dergi ve seyahat sitesi tarafından dünyanın en iyi adası seçilmiştir. Adayı yılda tahmini 2 milyon turist ziyaret etmektedir.

Gezilecek yerler

Mimari
Santorini'nin geleneksel mimarisi, yerel taştan yapılmış ve renk olarak kullanılan çeşitli volkanik küllerle badanalı alçak katlı kübik evleri ile diğer Kiklad adaları'nın mimarisine benzer. Bu renkler son yıllarda 1956'daki büyük depreme kadar geliştirilen adanın geleneksel mimarisine göre beyaz ev cephe renginin yerini almaya eğimlidir. Eşsiz mimari özelliği ise yanlara veya aşağı doğru çevredeki Ponza taşı içine kazılmış evlerin uzantılarının yani hypóskaphanın kullanılmasıdır. Hava dolgulu pomzanın sağladığı iyi yalıtım nedeniyle bu odalar yazın serin kışın ise sıcaktır. Bunlar çeşitli ürünler özellikle de Santorini'nin Kánava şarap imalathane mahzenleri için birinci sınıf depolama alanlarıdır.

1956'da adada güçlü depremi olduğunda, binaların yarısı tamamen yıkıldı ve çok sayıda binada onarım gerekli oldu. Hasarın nedeni olan zemin zayıflığı yüzünden kalderaya bakan sırttaki yeraltı konutlarının boşaltılması şart oldu. Santorini nüfusunun çoğu Pire ve Atina'ya göç etmek zorunda kaldı.

Güçlendirmeler
15. ve 16. yüzyıllarda Kikladlar, hasadı yağmalayan, erkek ve kadınları köleleştiren ve onları köle pazarlarında satan korsanların tehdidi altındaydı. Adanın küçük koyları da sığınak olarak idealdi. Buna karşılık adalılar yerleşimlerini en erişilemeyen en yüksek noktalara ve birbirine çok yakın veya birbirinin üzerine inşa ettiler. Açıklık olmayan dış duvarları ise köyün çevresinde koruyucu bir duvar oluşturuyordu. Ayrıca, adanın sakinlerini korumak için ada genelinde aşağıdaki ek tahkimat türleri inşa edildi.

(Yunanca: Casteli) (kaleler), aynı zamanda kasteli olarak da yazılır, büyük müstahkem kalıcı yerleşim yerleriydi. Adada beş tane vardı, Agios Nikolaos (Oia'da), Akrotiri, Emborio, Pyrgos ve Skaros. Her kastelinin girişinde, kalelerin Koruyucu-Aziz'i olan Agia (Aziz) Theodosia'ya adanmış bir kilise vardı.
(Yunanca: Goulas) (Türkçe 'kule' kelimesinden gelmektedir) çoğu kastellinin çok katlı, dikdörtgen ve en yüksek kulesidir. Adada dört guula vardı. Hem gözlemevi hem de adalılar için sığınma yeri olarak kullanıldılar. Kalın duvarları, korkulukları, demir kapıları, cinayet delikleri ve mazgalları vardı.
(Yunanca:Viglio) küçük kıyı gözetleme kuleleriydi, sürekli askeri birlik vardı ve buralarda nöbet tutuldu ve bir korsan gemisi görüldüğünde alarm verildi.

Tarım

Eşsiz ekolojisi, iklimi ve özellikle volkanik kül toprağı nedeniyle Santorinin kiraz domatesi gibi eşsiz ve değerli ürünler yetişir.

Şarap sanayi
Ada'nın, yerel üzüm çeşidi Assyrtiko ve Athiri ve Aidani gibi Ege'nin beyaz üzümleri ve mavrotragano ve mandilaria gibi kırmızı üzüm çeşitlerini yetiştirip şarabını yapan küçük ama gelişen bir şarap sanayisi vardır.

Asmalar çok yaşlıdır ve asma bitine dirençlidirler (yerel bağcılar bunun iyi drenejlı toprak ve toprağın kimyasından kaynaklandığını söyler). Asmaların asıl su kaynağı çiy olduğundan asmalar birbirinden uzağa dikilir. Asmalar, rüzgarlardan korumak için üzümlerin içeride asılı olduğu, alçak spiralli sepetler şeklinde yetiştirilir.

Adanın bağcılık gururu güneşte kurutulmuş en iyi Assyrtiko, Athiri ve Aidani üzümlerinden yapılan ve uzun süre fıçıda yaşlandırılan (en kaliteli cuvées şarabı yirmi veya yirmi beş yıl yaşlandırılır) tatlı ve güçlü Vinsanto (İtalyanca: kutsal şarap) tatlı şarabıdır. Bu üzümler sonuçta, dünyaca ünlü standart Assyrtiko narenciye ve mineral aromalı, üst tonlarda fındık, kuru üzüm, incir, bal ve çay tadları hissedilen koyu amber-turuncu renkli bir tatlı şaraba dönüşür.

Adanın beyaz şarapları, güçlü, narenciye kokusu ve küllü volkanik toprağın neden olduğu mineral ve iyodür tuz aromaları ile son derece sektir, oysa fıçıda yıllandırmak bazı beyaz şaraplara Vinsanto'ya çok benzeyen hafif bir buhur aroması verir.

Sıcak ve kuru şartlar toprağı az verimli yaptığından Santorini'de bağcı olmak kolay değildir. Hektar başına verim, Fransa veya Kaliforniya'da çok görüldüğü gibi mahsulün sadece %10 ila %20'si kadardır. Adanın şarapları, "Vinsanto" ve "Santorini" OPAP menşe tanımlarıyla standartlaştırır ve korunur.

Yönetim
Mevcut Thera belediyesi (resmen: "Thira", Yunanca: Δήμος Θήρας), Santorini ve Therasia adalarındaki tüm yerleşimleri kapsar, 2011 yerel yönetim reformunda eski Oia ve Thera belediyelerinin birleşmesiyle kurulmuştur.

Oia şimdi Thera belediyesi içinde Κοινότητα (topluluk) olarak adlandırılır ve Therasia ve Oia'nın yerel alt bölümlerinden (Yunanca: τοπικό διαμέρισμα) oluşur.

Thera belediyesi Santorini adasında şu 12 yerel alt bölümdür: Akrotiri, Emporio, Episkopi Gonia, Exo Gonia, Imerovigli, Karterados, Megalohori, Mesaria, Pyrgos Kallistis, Thera (belediyenin merkezi), Vothon ve Vourvoulos.

Doğudaki büyük ada Thera'dır, kaldera halkasının geri kalanını saat yönünde Aspronisi ve Serbarlı Adası oluşturur. Merkezde daha büyük olanı Nea Kameni ve daha küçük olan ise Palea Kameni'dir.

Resim Galerisi

Kaynakça

Kiklad Adaları
Yunanistan'da turizm
Yunanistan'ın adaları
Yunanistan'daki yanardağlar
Denizaltı kalderaları
Krater gölleri
Onyılların Volkanları
VEI-7 yanardağlar
Ege'deki yanardağlar
Ege Denizi'ndeki adalar
Fenike kolonileri
Yitim zonu yanardağları

Santorini


Michael Morrice, né le 22 juillet 1984 est un homme politique canadien, député de Kitchener Centre depuis 2021. Membre du Parti vert, Morrice a été élu à la Chambre des communes lors des élections fédérales de 2021, devenant ainsi le premier député du parti élu en Ontario et le deuxième élu à l'extérieur de la Colombie-Britannique.

Biographie
Michael Morrice a grandi dans l'ouest de l'île de Montréal jusqu'en 1997, date à laquelle sa famille a déménagé à Newmarket, en Ontario. En 2003, il s'inscrit à l'Université Wilfrid Laurier où il obtient un double diplôme en électronique commerciale et informatique. Après ses études universitaires, il s'est concentré sur les entreprises vertes et l'économie durable, fondant deux entreprises : Sustainable Waterloo Region en 2008, puis Green Economy Canada en 2013.

Politique

Avant 2021
Michael Morrice a été choisi comme candidat du Parti vert aux élections fédérales de 2019 pour Kitchener-Centre. Il perd contre le député libéral sortant Raj Saini, mais a augmenté la part des votes du Parti vert de 3% à 26%. Il a révélé plus tard qu'il avait reçu un diagnostic de cancer lors de sa campagne de 2019.

Élections fédérales canadiennes de 2021
Alors qu'il travaillait en tant qu'entrepreneur social en résidence à l'Université Wilfrid Laurier, Morrice a pris congé de son poste pour se présenter aux élections fédérales de 2021, se présentant à nouveau contre Saini, qui a ensuite fait face à plusieurs chefs d'accusation de harcèlement sexuel de la part d'employés. Saini a mis fin à sa campagne, bien qu'il soit resté sur le bulletin de vote parce que c'était après la date limite de nomination des candidats. D'éminents libéraux de la région ont apporté leur soutien à Morrice. Le jour des résultats, Morrice est au Parlement avec 34 % des voix.

Il exclut une candidature pour la course à la direction du parti de 2022, qui vise à remplacer Annamie Paul, afin de se concentrer sur la représentation de ses électeurs.

Résultats électoraux

Élections fédérales

Notes et références

Liens externes

Étudiant de l'Université Wilfrid-Laurier
Dirigeant du Rotary International
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Député du Parti vert du Canada
Naissance en juillet 1984

Mike Morrice


Nusse er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Sandesneben-Nusse i den nordvestlige del af Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Nusse ligger omkring 40 km øst for Hamborg, 27 km syd for Lübeck, 7 kilometer nordvest for Mölln og cirka 12 km sydvest for Ratzeburg. Kommunen ligger mod vest ud til Ritzerauer See i nabokommunen Ritzerau.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Herzogtum Lauenburg

Nusse


Burg Useldingen ist die Ruine einer mittelalterlichen Höhenburg auf einem Hügel oberhalb der Attert im Stadtzentrum der luxemburgischen Gemeinde Useldingen.

Geschichte
Der Bau der Burg Useldingen steht im Zusammenhang mit der Herrschaft von Useldingen, die um 1100 durch Erbteilung entstand. Nach dem Aussterben der Herren von Useldingen wurde 1415 Jean de Rodemacher durch Heirat mit Irmgard de Boulay Besitzer der Burg.

1479 konfiszierte Kaiser Maximilian I. das Anwesen und gab es in die Obhut von Markgraf Christoph I. von Baden. In den Burgunderkriegen wurden Burg und Kapelle schwer beschädigt. 1674 erbte Wilhelm von Nassau-Vianden die Burg und verkaufte sie an Franz-Sebastian Bauer aus Everlingen. Die Anlage verfiel weiter, schließlich wurde 1903 die Burgkapelle abgetragen.

1924 erwarb die aus Useldingen stammende und in die Vereinigten Staaten ausgewanderte Francis Kuhn-Wolff die Ruine. Nach Sicherung der Mauern und des Bergfrieds errichtete die Familie über den Ruinen 1934 eine moderne Villa, die heute als Rathaus genutzt wird.

Weblinks

 Le Château de Useldange bei der Association des châteaux luxembourgeois (französisch)

Useldingen
Bauwerk in Useldingen
Useldingen
Monument national (Luxemburg)

Burg Useldingen


14th Street é uma estação no sistema PATH. Localizada na interseção entre a 14th Street e a Sexta Avenida no bairro de Chelsea em Manhattan, Nova Iorque, é servida pelas rotas Hoboken–33rd Street e Journal Square–33rd Street nos dias de semana, e Journal Square–33rd Street (via Hoboken) nos finais de semana.

Leiaute da estação
A estação foi aberta em 25 de fevereiro de 1908 e tem duas plataformas laterais, que não são conectadas por uma passagem. A plataforma sul compartilha um mezanino com a estação da linha da Sexta Avenida do IND na 14th Street, mas a norte tem uma saída direta para a rua. A plataforma sul foi revitalizada em 1986.

Estação 19th Street
Ao norte da 14th Street está a estação 19th Street, que foi o terminal norte original da Hudson and Manhattan Railroad. Foi aberta em 25 de fevereiro de 1908, e fechada em agosto de 1954.

West Village
Chelsea (Manhattan)
Sexta Avenida
!Artigos com coordenadas no Wikidata
PATH

Estação 14th Street (PATH)


John Quincy Adams (d. 11 Temmuz 1767 - ö. 23 Şubat 1848), Amerika Birleşik Devletleri'nin 6. Başkanı.

Babası John Adams'in gibi Massachusetts eyaletinin Braintree kasabasında doğdu. Temel eğitiminin ardından babasının sekreteri olarak Avrupa'ya gitti. Harvard College'de Hukuk eğitimi aldı ve Dışişlerinde çalışmaya başladı. 26 yaşında orta elçi unvanı ile Hollanda'ya atandı. 1802 yılında ABD Senatosu'na seçildi. 6 yıl sonra Başkan James Madison'ın özel elçisi olarak Rusya'da görevlendirildi.

Oregon'ın İngilizlerden, Florida'nın İspanyollardan alınması ile ilgili heyetlerde Başkan Madison tarafından Dışişleri Bakanı (Secretery of State) olarak görevlendirildi. Başkan'ın adı ile anılan Monroe Doktrini'ni formüle etti.

1824 yılında Demokratik-Cumhuriyetçi Parti adına Başkanlık seçimlerine katıldı ve seçildi. Ertesi yıl başladığı ve dört yıl süren görevinde yollar, kanallar, köprüler, üniversiteler ve benzerlerinin inşaasına ağırlık vererek Amerikan Sisteminin oluşmasında ve Federal yapının yerleşmesinde önemli çaba harcadı.

Başkanlık görevinden -1828 yılında yapılan başkanlık seçimini kaybetmesinin ardından- 1829 yılında Andrew Jackson'a devrederek ayrıldı. Çeşitli senato komitelerinde (Committee on Manufactures, Committee on Indian Affairs, Committee on Foreign Affairs) başkan olarak görev aldı.

23 Şubat 1848 tarihinde Washington kentinde öldü.

Kişisel hayat
Adams ve Louisa'nın üç oğlu ve bir kızı vardı. Kızları Louisa 1811'de doğdu ama 1812'de öldü. İlk oğulları George Washington Adams'a (1801-1829) ilk başkanın adını verdiler. Bu karar Adams'ın annesini ve onun anlatılarına göre babasını da üzdü. Hem George hem de ikinci oğulları John (1803-1834) sorunlu yaşamlar sürdü ve en sonunda öldü. Uzun süredir alkolizmden muzdarip olan George, bir vapurda denize düştükten sonra 1829'da öldü; Tekneden düştü mü yoksa kasıtlı olarak mı atladığı belli değil. Babasına ait kârsız bir un ve öğütücü değirmen işleten John, 1834 yılında bilinmeyen bir hastalıktan öldü. Adams'ın en küçük oğlu Charles Francis Adams Sr., Whig Partisi'nin kuzeyli kölelik karşıtı bir fraksiyonu olan "Vicdan Whigs" in önemli bir lideriydi. Charles, 1848 cumhurbaşkanlığı seçimlerinde partisinin başkan yardımcısı adayı olarak görev yaptı ve daha sonra Cumhuriyetçi Parti'nin önde gelen bir üyesi oldu.

Adams'ın kişiliği ve politik inançları babasınınkine çok benziyordu. Her zaman sosyal faaliyetlere kapalı okumayı tercih etti. Tarihçi Paul Nagel, kendinden sonra gelen Abraham Lincoln gibi Adams'ın da sık sık depresyondan muzdarip olduğunu ve bunun için ilk yıllarda bir tür tedavi aradığını belirtiyor. Adams, depresyonunun babasının ve annesinin kendisinden talep ettiği yüksek beklentilerden kaynaklandığını düşünüyordu. Yaşamı boyunca, depresyonu nedeniyle kendini yetersiz ve sosyal olarak eksik hissetti ve fiziksel görünümünden sürekli rahatsız oldu. İlk hayatının çoğunu yurtdışında geçirdiği babasına annesine olduğundan daha yakındı. Gençliğinde Amerikan Devrimi devam ederken, Adams annesinden babasının işini ve bu işi desteklemek için aldığı büyük riskleri duymuş ve sonuç olarak babasına derin bir saygı duymuştur.

Adams, gençliğinde pudralı bir peruk taksa da, bu modayı terk etti ve sıraya bağlı uzun saçlar yerine kısa saç kesimini benimseyen ve düzenli olarak diz pantolonu yerine uzun pantolon giyen ilk başkan oldu. John Quincy Adams'ın en yüksek IQ'ya sahip olduğu öne sürüldü. UC Davis'te psikoloji profesörü olan Dean Simonton, IQ'sunu hesapladı çıkan sonuç 165 puandı.

Miras

Tarihsel itibar

Adams, Amerikan tarihinin en etkili diplomatlarından ve dışişleri bakanlarından biri olarak kabul edilir, ancak bilim adamları onu genellikle

ortalama bir başkan  olarak derecelendirir. Adams, başkanlık için fazlasıyla nitelikli, ancak 1824 seçimlerinden dolayı başkanlık liderliği potansiyelinde umutsuzca zayıflamış bir adam olarak hatırlanıyor. En önemlisi, Adams, siyasetin daha fazla önem kazanmaya başladığı bir çağda fakir bir politikacı olarak hatırlanıyor. Biyografi yazarı ve tarihçi William J. Cooper, Adams'ın "Amerikan hayal gücünde çok fazla yer almadığını", ancak kölelik karşıtı duruşları nedeniyle 20. yüzyılın sonlarından beri halkın daha fazla ilgisini çektiğini belirtiyor. Cooper, Adams'ın, kölelik kurumu devam ettiği sürece Birleşik Devletler'in bir arada kalıp kalamayacağını kamuoyuna sorgulayan ilk "büyük halk figürü" olduğunu yazıyor. Tarihçiler çoğu zaman Adams'ı zamanının önde gelen muhafazakarları arasına dahil etmişlerdir. Russell Kirk, Adams'ı köleliğe karşı çıkmakta tedbirsiz olan kusurlu bir muhafazakar olarak görüyor.

Dış bağlantılar

 Biografi

Kaynakça

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

1767 doğumlular
1848 yılında ölenler
John Quincy
Quincy ailesi
18. yüzyıl Amerikalı siyasetçileri
19. yüzyıl Amerikalı siyasetçileri
18. yüzyılda Protestanlar
19. yüzyılda Protestanlar
Amerika Birleşik Devletleri devlet başkanları
Amerikalı avukatlar
Amerikalı kölelik karşıtları
Amerika Birleşik Devletleri'nin Hollanda büyükelçileri
Amerika Birleşik Devletleri'nin Rusya büyükelçileri
Amerikalı Üniteryenler
Harvard Üniversitesinde öğrenim görenler
Massachusetts'in ABD senatörleri
Massachusetts'in ABD Temsilciler Meclisi üyeleri
Federalist Parti mensubu siyasetçiler
Whig Partisi (Amerika Birleşik Devletleri) mensubu siyasetçiler
Anti-Masonik Parti mensubu siyasetçiler
Amerikalı siyasetçiler

John Quincy Adams


Svjetska antidopinška agencija (francuski: Agence mondiale antidopage, AMA; engleski: World Anti-Doping Agency, WADA) neovisna je organizacija čija je uloga promicanje i koordinacija borbe protiv uporabe droga u sportu. Agenciju je pokrenuo Međunarodni olimpijski odbor 1999. godine u Lausanni, a danas se sjedište nalazi u Kanadi.

Slogan organizacije je "Play True" ("igraj pošteno"). Od 2002. godine sjedište agencije prebačeno je u kanadski grad Montreal.

Glavni dokument WADA-e je Svjetski antidopinški kodeks koji je usvojilo više od 600 sportskih organizacija diljem svijeta, uključujući razne svjetske sportske federacije, druge antidopinške agencije, MOO, Međunarodni paraolimpijski odbor i druge. Dana, 26. studenog 2019. donesena je nova inačica Kodeksa koja je stupila na snagu 1. siječnja 2021. Širom svijeta dopinške kontrole ili testiranja sportaša odvijaju se u skladu s Kodeksom i Međunarodnim standardom za testiranje. Sportaši koji se natječu na međunarodnoj ili nacionalnoj razini mogu biti testirani bilo kad i bilo gdje. Posebno obučeni akreditirani kontrolori provode testiranja.

Izvori

Šport
Međunarodne športske organizacije

Svjetska antidopinška agencija


Derek Neal Mountfield (* 2. November 1962 in Liverpool) ist ein ehemaliger englischer Fußballspieler. Der Innenverteidiger war Mitte der 1980er-Jahre Bestandteil des zu diesem Zeitpunkt sehr erfolgreichen FC Everton und gewann neben zwei englischen Meisterschaften (1985, 1987) und einem FA Cup (1984)  in der Saison 1984/85 den Europapokal der Pokalsieger. Später war er noch Leistungsträger bei Aston Villa und errang mit diesem Klub 1990 die Vizemeisterschaft.

Sportlicher Werdegang

Über Tranmere zum FC Everton (1980–1988)
Geboren in Liverpool und aufgewachsen in Wallesey erlernte Mountfield das Fußballspielen bei den Prenton Park Rangers. Zu seinen frühen Idolen zählte Roy McFarland und diesem eiferte er in der Spielweise nach, die sich gleichsam in technischen Fähigkeiten und einer gewissen "Coolness" im Kopfballspiel und im Zweikampf ausdrückte. Und wie McFarland begann Mountfield seine Profilaufbahn bei den Tranmere Rovers. Der Start im Profifußball war zunächst etwas holprig und nur eines seiner fünf ersten Ligaspiele der Saison 1980/81 ging nicht verloren – das Debüt hatte für den jungen Innenverteidiger am 18. März 1981 gegen Peterborough United mit einer 1:4-Niederlage geendet. In der folgenden Spielzeit 1981/82 kam er dann häufiger zum Zuge und neben seinen 24 Einsätzen gelang ihm gegen Hull City (2:1) am 3. Oktober 1981 sein erstes Tor im Profigeschäft. Sein Talent blieb letztlich auch ambitionierteren Klubs nicht verborgen und so entschied sich mit Howard Kendall der Trainer des Erstligisten FC Everton im Sommer 1982 dazu, den gerade einmal 19-jährigen Mountfield zu verpflichten.

Bei den "Toffees" blieb Mountfields sportliche Perspektive in der Saison 1982/83 zunächst noch auf die Reservemannschaft beschränkt, aber als dann Mark Higgins mit Verletzungen zu kämpfen hatte, nutzte er im folgenden Jahr die ihm gebotenen Chancen. Gemeinsam mit Kevin Ratcliffe bildete er fortan ein effektives Abwehrzentrum und im Gegensatz zu Ratcliffe zeigte sich Mountfield auch im gegnerischen Strafraum äußerst torgefährlich. In den 47 Pflichtspielen erreichte er im Frühjahr 1984 das Finale sowohl im Ligapokal, das über ein Wiederholungsspiel gegen den FC Liverpool verloren ging, als auch im FA Cup, das mit einem 2:0-Erfolg gegen den FC Watford endete. Fünf Tage nach dem Pokalsieg bestritt er dann für die englische U-21-Auswahl sein einiges Länderspiel und holte mit einem 2:0-Sieg in Finalrückspiel gegen Spanien gleichzeitig die Europameisterschaft.

Weitere signifikante Fortschritte machte Mountfield in der Saison 1984/85, als er mit dem FC Everton nicht nur überlegen die englische Meisterschaft und dazu noch den Europapokal der Pokalsieger gewann, sondern auch 14 Pflichtspieltore erzielte, was für einen Verteidiger eine außerordentlich gute Ausbeute war. Umso ernüchternder verliefen dann die folgenden Jahre, als Mountfield zunächst mit Verletzungen zu kämpfen hatte und ab Mitte 1986 seinen Platz endgültig an den neu verpflichteten Dave Watson verlor. Als Ergänzungsspieler kam er in der Saison 1986/87 immerhin auf 13 Einsätze, was ihm nach dem Gewinn eines weiteren Meistertitels immerhin eine offizielle Medaille verschaffte. Nach neun Pflichtspielen in der Saison 1987/88 und dabei lediglich vier Auftritten in der Startelf des FC Everton verließ er dann Klub im Juni 1988 in Richtung Aston Villa, das gerade aus der zweiten Liga in der Eliteklasse zurückgekehrt war.

Aston Villa & Wolverhampton Wanderers (1988–1994)
Nachdem er in seinem ersten Jahr in Birmingham  mit einigen Blessuren zu kämpfen und dabei knapp den Klassenerhalt erreicht hatte, bildete Mountfield mit den im Sommer 1989 dazu gekauften Paul McGrath und Kent Nielsen eine erfolgreiche Dreier-Abwehrkette im 3-5-2-System von Trainer Graham Taylor, die Aston Villa zu einer Vizemeisterschaft führte. Damit qualifizierte er sich mit den "Villans" für den UEFA-Pokal und in der ersten Runde steuerte er zwei Tore zum Weiterkommen gegen Baník Ostrava (3:1,2:1) bei, bevor dann Inter Mailand trotz eines 2:0-Hinspielsiegs nach einer 0:3-Niederlage Endstation im Wettbewerb und Mountfields letzter Europapokalgegner war. Wie auch Nielsen fand Mountfield in der Saison 1991/92 unter dem neuen Trainer Ron Atkinson nur noch wenig Berücksichtigung und so verließ er Aston Villa in Richtung des Zweitligisten Wolverhampton Wanderers.

Die "Wolves" liehen Mountfield im November 1991 zunächst aus und statteten ihn dann im März 1992 mit einem festen Vertrag aus. Bis zum Ende der Saison 1993/94 absolvierte er bei dem neuen Klub 91 Pflichtspiele, wobei er neben seiner bevorzugten Abwehrposition auch im Mittelfeld zum Zug kam. Größere Erfolge blieben dabei aus und nach stetigen Platzierungen im Zweitligamittelfeld rückte er ab Dezember 1993 immer mehr ins zweite Glied zurück. Im August 1994 wechselte er dann ablösefrei in die vierte Liga zu Carlisle United.

Karriereausklang und kurze Trainerausflüge (1994–2001)
In Carlisle sorgte er mit seiner Erfahrung für große Stabilität in der Abwehr, stieg mit dem neuen Klub über den Gewinn der Viertligameisterschaft in die Drittklassigkeit auf und erreichte zudem das Finale in der Football League Trophy, das mit 0:1 gegen Birmingham City verloren ging – zuvor hatte er im Halbfinalrückspiel gegen den AFC Rochdale ein Auswärtstor geschossen. Verletzungen sorgten anschließend dafür, dass Mountfield zu Beginn der Saison 1995/96 lediglich in einem Ligapokalspiel auflief und im Oktober 1995 fand er in dem Viertligisten Northampton Town einen neuen Arbeitgeber. Gerade einmal einen Monat und vier Einsätze später zog er weiter zum FC Walsall. Gemeinsam mit dem ebenfalls neu verpflichteten Adrian Viveash bildete er das Abwehrzentrum der "Saddlers" und bis zum Ende der laufenden Spielzeit verpasste er aufgrund kleinerer Blessuren lediglich drei Begegnungen. Auch in seinem zweiten Jahr in Walsall erwies sich Mountfield als Konstante in der Defensive und das ursprünglich nur bis zum Sommer 1997 ausgelegte Engagement wurde um eine weitere Saison verlängert. Mit einem späten Ausgleichstor zum 1:1 gegen den FC Fulham, seinem letztlich letzten Treffer in einem Profispiel, "bedankte" sich Mountfield am 16. August 1997 und obwohl er mittlerweile an Schnelligkeit eingebüßt hatte, blieb er in mehr als der Hälfte der Partien in der Mannschaft, bevor ihn dann im Mai 1998 der neue Trainer Ray Graydon aussortierte.

Es folgte ein kurzer Ausflug in die semiprofessionelle Southern League zu den Bromsgrove Rovers, bevor es ihn kurz nach der Jahreswende 1998/99 zum FC Scarborough in die vierte Liga zog. Dort absolvierte er noch einmal sechs Ligapartien und half nach dem Rücktritt von Mick Wadsworth kurzzeitig als Trainer aus. Mit dem Abstieg als Tabellenletzter in die Football Conference endete dann gleichsam Mountfields Aufenthalt für den Klub als auch seine aktive Profikarriere insgesamt. Ein gutes Jahr später verpflichtete ihn der irische Erstligist Cork City, der kurz nach Beginn der Saison 2000/01 vor einer UEFA-Pokal-Partie gegen den FC Lausanne-Sport stand. Neben der Niederlage in diesen Qualifikationsspielen gestaltete sich Mountfields erstes längeres Trainerengagement turbulent und nach wenig konstanten Darbietungen des Teams wurde er im Anschluss an eine 0:4-Heimniederlage gegen St Patrick's Athletic im Januar 2001 bereits wieder entlassen.

Literatur

Titel/Auszeichnungen
 Europapokal der Pokalsieger (1): 1985
 Englische Meisterschaft (2): 1985, 1987
 Englischer Pokal (1): 1984
 Charity Shield (2): 1984, 1985
 U-21-Europameisterschaft (1): 1984

Weblinks

 Statistische Daten der Post War English & Scottish Football League A – Z Player's Database

Einzelnachweise

Fußballspieler (Tranmere Rovers)
Fußballspieler (FC Everton)
Fußballspieler (Aston Villa)
Fußballspieler (Wolverhampton Wanderers)
Fußballspieler (Carlisle United)
Fußballspieler (Northampton Town)
Fußballspieler (FC Walsall)
Fußballspieler (FC Scarborough)
Fußballtrainer (England)
Fußballtrainer (Irland)
Englischer Meister (Fußball)
Sieger des Fußball-Europapokals der Pokalsieger
Sportler (Liverpool)
Engländer
Brite
Geboren 1962
Mann

Derek Mountfield


Les élections législatives françaises de 1951 se tiennent le 17 juin. Ce sont les deuxièmes élections législatives de la Quatrième République.

Mode de Scrutin

Le mode d'élection choisit pour ce département est le scrutin uninominal à un tour.

Dans le territoire des Établissements français dans l'Inde, un seul député est à élire.

Élus

Résultats

Résultats à l'échelle du département

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives des Établissements français dans l'Inde
 Liste des députés des Établissements français de l'Inde
 Élections législatives françaises de 1951

Notes et références

Inde française
Inde française

Élections législatives de 1951 dans les Établissements français dans l'Inde


Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisi, Amerika Birleşik Devletleri Kongresinin alt kanadıdır. Toplam sandalye sayısı 435 olan Temsilciler Meclisi, her iki yılda bir yapılan seçimlerle yenilenir. Temsilciler Meclisinin üyeleri federal halkı temsil ederler. Her eyaletten seçilen üyelerin sayısı o eyaletin nüfusuna bağlıdır. Her 10 yılda bir yapılan nüfus sayımına göre eyaletlerin Temsilciler Meclisine yolladıkları üye sayısı değişebilmektedir.

Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisinin neredeyse tamamı Amerika Birleşik Devletleri siyasetinin 2 ana partisi olan Demokratik Parti ve Cumhuriyetçi Parti'den oluşur. Meclis Başkanı (Speaker of the House) çoğunlukta olan partiden seçilir. Ayrıca Meclis komisyonlarının başkanları da çoğunluk partisinden seçilir. O yüzden azınlıkta olan partinin Temsilciler Meclisi kararları üzerindeki etkisi çok azdır. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki başkanlık sistemi yasama ve yürütme organlarını tamamen birbirinden ayırmıştır. Hükûmet Meclis içinden değil, başkanlık seçimleriyle seçilir. Meclis seçimleri başkanlık seçimlerinden ayrı olarak yapılır. Bunun sonucu olarak Temsilciler Meclisinde çoğunluğu elinde bulunduran parti ile hükûmeti yöneten partinin iki ayrı parti olması mümkündür.

Temsilciler Meclisi alt meclis olarak görev yapar. Senato ise üst meclistir. Yasa tasarıları her iki mecliste ayrı ayrı tartışılır ve oylanır. Eğer her iki mecliste kabul edilen yasa tasarıları arasında farklar varsa bunlar karma bir komisyon tarafından uzlaştırılır ve ortaya çıkan yasa önerisi Amerika Birleşik Devletleri Başkanının onayına sunulur. Başkanın veto yetkisi vardır. Başkan bu yetkiyi kullanmayarak tasarıyı imzalarsa tasarı yasalaşmış olur.

Sandalyelerin eyaletlere göre dağılımı
Üye sayısının eyaletlere göre dağılımı 1920 yılından bu yana aşağıdaki tabloda görüldüğü gibi değişmiştir:

Kaynakça


Jenő Heltai (geboren 11. August 1871 in Pest, Österreich-Ungarn; gestorben 3. September 1957 in Budapest) war ein ungarischer Dichter, Schriftsteller und Journalist jüdischer Abstammung.

Leben
Schon mit 14 publizierte er seine ersten Gedichte. Nachdem er sein Jurastudium abgebrochen hatte, schrieb er zunächst für Budapester Tageszeitungen, dann wurde er Heeresangehöriger. Er reiste viel und lebte in Paris, London, Wien, Berlin, Istanbul. Später wandte er sich der Schriftstellerei zu und wurde als Bühnenautor erfolgreich. Mit Der Jaguar schlug Jenő Heltai neue Wege im ungarischen Humor ein.

Er floh von der Judengesetzen ins Ausland; nach 1945 kehrte er nach Ungarn als gläubiger Christ zurück. Gegen Ende seines Lebens erfuhr er die ihm gebührende Ehre: Zuerst wurde er mit dem französischen Ehrenlegion, in seinem letzten Lebensjahr mit dem ungarischen Kossuth-Preis ausgezeichnet.

Werke
Seine Prosa und Gedichte sind heiter, leicht und ironisch. Besonders beachtenswert sind seine Erzählungen über die Boheme des damaligen Budapest und die politischen Verhältnisse vor dem Ersten Weltkrieg. Später zog er sich von der Politik zurück und so konnte er in allen Systemen (bis auf die kurze Emigration) in Frieden leben.

Folgende Romane erschienen auch auf Deutsch:
 Die Hose des Herrn Marquis und andere Humoresken (1913)
 Theophrastus und das Mädchen (1948)
 Das Familienhotel (1914)
 Der Jaguar (1929)
 Zimmer 111 (1920)
 Der Arzt und der Tod (1930)
 Haus der Träume (1975)
 Meine zweite Frau (1912)

Außerdem verfasste er ein Lustspiel als Gedicht: Der stumme Ritter. Dieses Stück wird auch heute noch oft in ungarischen Theatern gespielt. Er schrieb auch Liedertexte, zum Beispiel zum Musical Held János von Pongrác Kacsóh.

Verfilmungen
 "Bernáték kikocsiznak" (1912)
 Zimmer 111 (1920)
 Masamód (1920)
 Naftalin (1927)
 Man steigt nach (1927)
 Bomben auf Monte Carlo (1931)
 Señora casada necesita marido ("Meine zweite Frau") (1935)
 The Lady Escapes (1937)
 Zimmer 111 (1938)
 Held János (1939)
 Jaguar (1967)
 Naftalin (1978)
 Zimmer 111 (1982)
 Der stumme Ritter (1983)

Literatur
 Werner Schweikert: Bibliographie der ungarischen Literatur des 20. Jahrhunderts in deutscher Sprache, Verlag Werner Schweikert, 2000.
 Hans Morgenstern: Jüdisches biographisches Lexikon, Lit Verlag, Wien, 2011, S. 339.

Weblinks

 Hunlit (Ungarische Literatur)
 Porträt aus dem "Nyugat", Staatliche Széchenyi Bibliothek, Budapest

Autor
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Ungarisch)
Schriftsteller (Budapest)
Kossuth-Preisträger
Mitglied der Ehrenlegion
Person (Transleithanien)
Ungar
Geboren 1871
Gestorben 1957
Mann

Jenő Heltai


ගෞරවණීය දේශබන්ධු ඉන්ද්‍රදාස හෙට්ටිඅරච්චි (ඉංග්‍රීසි: Indradasa Hettiarachchi) හිටපු කර්මාන්ත ඇමති.

ජීවන සටහන්
මෙතුමා  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
ඉන්ද්‍රදාස හෙට්ටිඅරච්චිගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු දේශපාලනඥයින්

 National Awards Conferred by His Excellency the President of Sri Lanka

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ලංකික දේශපාලනඥයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ

ඉන්ද්‍රදාස හෙට්ටිඅරච්චි


Kotelny Adası (Rusça: Остров Котельный) ve Faddeyevsky Adası (Rusça: Остров Фаддеевский) coğrafî olarak iki ayrı ada olup, karanın denize yürümesi diye adlandırılan doğal olaylar nedeniyle birleşmesi sonucunda dünyanın en büyük elli adasından biri olmuşlardır. Yeni Sibirya Adaları olarak adlandırılan adalar grubunun bir üyesidir. Kotelny Adası'nın genel fizikî özelliği dağlık ve kayalık olmasıdır.

Yeni Sibirya Adaları
Rusya ve Sovyet Deniz Kuvvetleri üsleri

Kotelny Adası


Seomoon Tak (born March 3, 1978), sometimes known mononymously as Tak, is a South Korean singer, noted for her powerful voice and technically skilled wide vocal range. Her debut album Asura has been among the top 20 popular karaoke songs in South Korea for more than 20 years. In 2002, she participated in the Red Devils Cheer, the support album for the South Korea national football team at the 2002 FIFA World Cup.

Biography
Seomoon Tak is an alumna of Berklee College of Music in Boston, Massachusetts, and majored in music production and engineering. She debuted in 1999 and sold her first album, Asura, over 300,000 copies and her second album, Seomoon Tak II, over 300,000 copies. After she debuted in South Korea, she regularly had more than 1,000 live performances per year, and radio and TV shows appearances. She released 6 studio albums (Korean), 2 studio albums (Japanese), and 2 single albums, and recorded multiple movie and television soundtracks. Marty Friedman, the guitarist of Megadeath, also featured her second Japanese album.

Besides her recordings, she was cast as Yitzhak, the musical Hedwig and the Angry Inch and Acid Queen, and the musical The Who's Tommy in both Korea and Japan for many years. She is the first and only Asian Berklee student who was selected to perform for both "Singer's Night" and "Singer's Showcase" in front of over a thousand audiences at Berklee Performance Center for multiple times.

In 2012, she appeared on the South Korean singing competition television show I Am a Singer 2. She survived for five months until the final round of the season.

Upon the release of her second single in summer 2013, she started a project band, Seomoon Tak Band, which held several concerts in South Korea. Seomoon Tak has been performing in small and large venues around the world, including the latest performances in 2022 in New York City and New Orleans.

In 2022, Seomoon Tak co-founded the TAK Company, an entertainment, food and beverage servicing company in the U.S. to promote Korean culture and entertainment.

Discography

Television Appearances
 National Singer (TvN) (2022)
 Immortal Songs (Season 2) (KBS)
 I wanna dance with somebody (2022)
 I look to you  (2022)
 Believer (feat. SF9 Inseong) (2021)
 Desperado (2021)
 The Power Of Love (2021)
 I Was Born To Love You (2019)
 Immortal Songs I (KBS)
 International Music Festival (2015)
 Seven Divas Special (2015) Final Winner
 To My Baby (Koo Chang Mo) (2015)
 Mona Lisa (2014)
 Concert 7080 (KBS) 2015
 Open Concert (KBS) 2015
 100 Songs (JTBC) 2015
 King of Mask Singer (MBC) (episodes 63, 64)
 Singing Battle (Moontak was a Hidden Card)(KBS) (2016)
 I Am A Singer (Season 2)
 Singer of October (MBC) (2012)
 Love Rain (MBC) (2012)

See also
 Contemporary culture of South Korea
 Korean music

References

External links

1978 births
Living people
South Korean rock singers
21st-century South Korean singers
21st-century South Korean women singers

Seomoon Tak


الضغط الجزئي في الفيزياء هو الضغط النظري الذي يؤول لأحد الغازات في مخلوط غازات. مثل الضغط الجزئي للأكسجين في الهواء (انظر أسفله). والضغط الجزئي هو ذلك الضغط الذي يمارسه الغاز إذا شغل بمفرده الحجم الموجود كله.

أهميته

في علم الأحياء وفي الطب يهتمون بالضغط الجزئي لكل من الأكسجين وثاني أكسيد الكربون. ويقصد بالضغط الجزئي تركيز تلك الغازات في محلول معين مثل الدم أو الماء. ويستعمل عادة الضغط الجزئي للتعبير عن وجود المادة في مخلوط بدلا عن إعطاء نسبة كمية المادة في المخلوط. ومن ضمن تلك المسائل أهمية معرفة نسب الغازات في الرئة، وخصوصا للغواصين والطيارين.

قانون دالتون

قانون دالتون للضغط الجزئي، وضعه دالتون عام 1805، وينص على أن مجموع الضغوط الجزئية
للغازات المثالية تساوي الضغط الكلي .فإذا كان لدينا عدد  من الغازات، يمكن كتابة الضغط الكلى كالآتي :

وهذا يعني أن الضغط الجزئي للغاز رقم  يساوي حاصل ضرب نسبة وجود الغاز  في المخلوط في الضغط الكلي. مع العلم أن هذه العلاقة لا تأخذ في الحسبان تآثر قد يكون موجودا بين جزيئات الغازات، ولكن تلك التأثيرات تكون عادة مهملة. ويمكننا استعمال العلاقات المستنبطة للغاز المثالي (الذي لا توجد بين جزيئاته أية قوى تجاذبية أو تنافرية، وذراته أو جزيئاته نقطية لا حجم لها):

وإذا كان عدد جزيئات الغاز  الموجودة للغاز  بالنسبة إلى العدد الكلي للجزيئات الموجودة لدينا في المخلوط فهذا يعادل نسبة وجوده في المخلوط  وفي نفس الوقت يعادل ضغطه الجزئي  بالنسبة للضغط الكلي للمخلوط . ويمكن تمثيله بالعلاقة :

الضغط الجزئي للأكسجين في الهواء

نبين القائمة التالية تركيب الهواء الجاف في الحالة المعتادة، أي عند ضغط جوي مقداره 1013,25 هكتوباسكال(100 Pa).

ويمكننا وضع النسب الظاهرية (الحجمية) للغازات بنسب وجودها بالجرام في الهواء، حيث نعتبرهم غازات مثالية. غازات وقد أهملنا في هذه القائمة غازات أخرى لقلة نسبها.

انظر أيضا
 ضغط
 غاز
 ضغط محيط

مراجع

تقطير
ضغط
طب غوص وعلم وظائف الأعضاء للغوص وفيزياء الغوص
غازات
فيزياء الغوص
قوانين الغازات
كيمياء الاتزان
كيمياء فيزيائية

ضغط جزئي


Sho Otsuka (født 25. juli 1995) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub FC Ryukyu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Sho Otsuka


Los soviéticos y el pueblo soviético (; ;  y , transliterado respectivamente como Sovietski narod, Radyánskiy narod, Savietski narod y Soviet Xalqy) fueron gentilicios global o "paraguas" que designaban a la población de la antigua Unión Soviética. Aunque inicialmente el término compuesto ("pueblo soviético") fue usado como una referencia genérica y no específica respecto de la población soviética, a la larga fue oficialmente declarada como una "nueva unidad de pueblos histórica, social e internacional".

Política de nacionalidades en la Unión Soviética temprana
A través de la historia de la URSS, tanto la doctrina como la práctica en relación con las distinciones étnicas de la población soviética fueron variando a lo largo del tiempo. De hecho, el concepto étnico-demográfico de "minorías nacionales" nunca llegó a ser abolido en un Estado eminentemente plurinacional como lo era la Unión Soviética,

Por definición, las culturas nacionales debían ser "socialistas en su contenido y nacionales en su forma" y las mismas debían contribuir a promover las metas y los valores oficiales del Estado comunista de la URSS.

Mientras que la meta fue siempre cimentar las nacionalidades dentro de una misma estructura estatal, como un paso pragmático tomado en la década de 1920 y comienzos de la de 1930 bajo la política oficial de la denominada korenización (korenizátsiya o "indigenización"), el entonces liderazgo del Partido Comunista (PCUS) promovió una suerte de limitado federalismo y el fortalecimiento de los idiomas distintos del ruso e incluso de las periféricas culturas no eslavas de la antigua URSS.

No obstante, para fines de la década de 1930, la política oficial estalinista cambió hacia una mayor promoción del idioma ruso y más tarde incluso hacia aún más abiertos esfuerzos de rusificación, lo que se aceleró durante los años 1950. especialmente en aquellas áreas no remotas a las que llegaba la red de educación pública. Aunque tuvo lugar algún grado de asimilación, este esfuerzo no tuvo éxito, como fue totalmente evidenciado por el desarrollo de varias diferentes culturas nacionales en el antiguo territorio soviético después de la disolución de la URSS a fines de 1991.Barbara A. Anderson y Brian D. Silver; Lubomyr Hajda y Mark Beissinger (Editores), Some Factors in the Linguistic and Ethnic Russification of Soviet Nationalities: Is Everyone Becoming Russian? ("Algunos factores en la rusificación lingüística y étnica de las nacionalidades soviéticas: ¿Están todos convirtiéndose en rusos?"), en The Nationality Factor in Soviet Politics and Society ("El factor de la nacionalidad en la política y sociedad soviética"), Westview, Boulder (Colorado), 1990, páginas 95-130.

Para reforzar las distinciones entre las diferentes identidades nacionales que vivían dentro de la URSS, el Estado soviético mantenía información acerca de las distintas nacionalidades en varios registros administrativos, incluyendo los escolares, laborales y registros militares, así como también en los periódicos censos nacionales de población realizados a comienzos de los años 1959, 1970, 1979 y 1989, respectivamente.

Por su parte, el infame "quinto epígrafe" (, pyátaya grafá, :fr:5e point) era la sección del obligatorio pasaporte interno (documento de identidad con indicación de la propiska o empadronamiento) en el cual se asentaba la nacionalidad del ciudadano (, natsionálnost). El algunos casos, esta nacionalidad oficial sirvió de base para el ejercicio de una sutil discriminación. Por ejemplo, algunos judíos deseaban figurar en sus respectivos pasaportes como rusos o ucranianos étnicos, bajo la creencia de que eso les facilitaría una vida más fácil dentro de la entonces Unión Soviética. El ingenio popular los denominó como "inválidos de quinto grado".

El pueblo soviético como un concepto político
En 1961 el entonces líder soviético Nikita Jrushchov usó la frase durante su discurso en el XXII Congreso del Partido Comunista de la Unión Soviética en 1961, cuando él declaró que en la URSS se había formado una nueva comunidad de personas de diversas nacionalidades, el pueblo soviético, el cual según él tenía características comunes. El XXIV Congreso del PCUS puso fin a esta definición. A esta única entidad compuesta, el pueblo soviético (советский народ, transliterado como soviétski narod), se le atribuyeron oficialmente muchas de las características que la doctrina comunista había anteriormente adscrito a las naciones (нации, natsii) y nacionalidades (национальности, natsionálnosti) que componían el multinacional Estado soviético.

De forma oficial se alegaba que el pueblo soviético era una "nueva comunidad histórica, social e internacional de personas que tenían un territorio, una economía común y un contenido socialista común; una cultura que reflejaba las particularidades de múltiples nacionalidades; un estado federal; y una definitiva meta común: la construcción del comunismo".

Véase también
 Pasaporte interno
 Sistema de pasaportes de la Unión Soviética
 Homo sovieticus
 Nuevo hombre soviético
 Deportaciones de pueblos en la Unión Soviética
 Cosmopolita
 Cosmopolitismo
 Crisol de razas
 Paneslavismo
 Rusificación
 Demografía de la Unión Soviética

Referencias

Enlaces externos

Demografía de la Unión Soviética
Historia de la Unión Soviética
Propaganda de la Unión Soviética

Pueblo soviético


La saison 1980-1981 de Serie B, organisée par la Lega Calcio pour la trente-cinquième fois, est la  du championnat de deuxième division en Italie. Les trois premiers sont promus directement en Serie A et les quatre derniers sont relégués en Serie C.

À l'issue de la saison, le Milan AC termine à la première place et monte en Serie A 1981-1982 ( division), accompagné par le vice-champion, le Genoa 1893  et le troisième AC Cesena.

À la suite de l'affaire du Totonero, le Milan AC et la Lazio Rome sont rétrogradés en Serie B, les milanais remonteront directement en Serie A en fin de saison, la Lazio échouera en terminant à la quatrième place. Deux clubs de Serie B sont également liés au scandale, Palerme et Tarente commencent la saison avec cinq points de pénalité.

Compétition
Le classement est établi sur le barème de points suivant :
 Victoire : 2 points
 Match nul : 1 points
 Défaite, forfait ou abandon du match : 0 point

La différence de buts départage les égalités de points dans la zone de relégation uniquement.

Classement

|valign=top align=left width=50%|

|}
 Palerme et Tarente ont une pénalité de cinq points à la suite de l'affaire du Totonero.

Notes et références
 saison 80-81 sur calcio-seriea.net

1980-1981
Championnat Italie Football 1980-1981 D2
Championnat Italie Football 1980-1981 D2
Italie D2
Italie D2

Championnat d'Italie de football de deuxième division 1980-1981


Roko Šimić (Milano, 10. rujna 2003.) hrvatski je nogometaš koji igra na poziciji napadača. Trenutačno igra za Red Bull Salzburg.

Klupska karijera

Rana karijera
Tijekom svoje omladinske karijere igrao je za Dinamo Zagreb, Kustošiju i Lokomotivu Zagreb.

Lokomotiva Zagreb
Za Lokomotivu je debitirao 16. kolovoza 2020. ušavši kao zamjena u 67. minuti utakmice 1. HNL u kojoj je Dinamo slavio s visokih 6:0. Tijekom te sezone u kojoj se Lokomotiva borila za opstanak u 1. HNL, Šimić je u svim natjecanjima postigao 4 pogotka u 26 utakmica. Svoj prvi gol za Lokomotivu postigao je 7. listopada kada je Lokomotiva u produžetcima utakmice šesnaestine finala Hrvatskog nogometnog kupa pobijedila Gaj Mače 3:2. Svoja prva dva ligaška gola postigao je 21. travnja 2021. protiv Varaždina koji je izgubio 4:0.

Red Bull Salzburg
Dana 17. srpnja 2021. Šimić je potpisao trogodišnji ugovor s Red Bull Salzburgom. Lokomotiva Zagreb za taj je transfer dobila 4 milijuna eura te 10 % iznosa Šimićevog budućeg transfera iz Red Bull Salzburga u neki drugi klub. Tom je odštetom Šimićev transfer srušio rekord za najveći izlazni transfer Lokomotive Zagreb kojeg je godinu dana ranije postavio Ivo Grbić transferom u Atlético Madrid za 3,5 milijuna eura. Šimić je prvotno trebao biti posuđen Lokomotivi na pola sezone, no na kraju je posuđen Lieferingu, austrijskom drugoligašu u kojem igraju mladi igrači Red Bull Salzburga. Za Liefering je debitirao i postigao svoj prvi gol 30. srpnja u ligaškom susretu protiv St. Pöltena kojeg je Liefering dobio 2:1. Zabivši šest golova u devet ligaških utakmica za Liefering te dva gola u dvije utakmice UEFA Lige mladih za Red Bull Salzburg, Šimić je impresionirao klupsko vodstvo Red Bull Salzburga te je 10. listopada produžio svoj ugovor s Red Bull Salzburgom do ljeta 2025. Za Red Bull Salzburg je debitirao 20. listopada ušavši kao zamjena u 87. minuti utakmice UEFA Lige prvaka 2021./22. u kojoj je Wolfsburg poražen 3:1. Četiri dana kasnije debitirao je u austrijskoj Bundesligi ponovno kao zamjena u 87. minuti i to protiv Sturm Graza kojeg je Red Bull Salzburg dobio 4:1. Dana 15. travnja 2022. postigao je jedan gol i tri asistencije za Liefering u ligaškoj utakmici protiv Dornbirna 1913. Sedam dana kasnije postigao je dva gola i jednu asistenciju u polufinalnoj utakmici UEFA Lige mladih u kojoj je Red Bull Salzburg pobijedio Atlético Madrid 5:0. Šimić je tako postao drugi Hrvat koji je izborio finale tog natjecanja. Prvi je bio Branimir Kalaica koji je u sezoni 2016./17. s Benficu izgubio od Red Bull Salzburga i to 2:1. Šimićev Red Bull Salzburg u finalu je izgubio 6:0 od Benfice. Sa sedam postignutih golova, Šimić je s dvojcem iz Midtjyllanda, Madsom Hansenom i Aralom Simsirom, djelio prvo mjesto na popisu najboljih strijelaca UEFA Lige mladih 2021./22.

Zürich
Dana 5. siječnja 2023. Red Bull Salzburg posudio je Šimića Zürichu. Šesnaest dana kasnije u svom debitantskom ligaškom nastupu za klub postigao je dva gola i to u utakmici protiv Luzerna koja je završila 2:2.

Povratak s posudbe
Postigao je jedina dva pogotka u ligaškoj utakmici odigranoj 3. rujna 2023. proitv bečkog Rapida. Prvijenac u UEFA Ligi prvaka postigao je iz penala 20. rujna kada je Benfica izgubila 0:2.

Reprezentativna karijera
Tijekom svoje omladinske karijere nastupao je za selekcije Hrvatske do 15, 16, 17 i 21 godine.

Dana 12. listopada 2021. postigao je hat-trick protiv selekcije Azerbajdžana do 21 godine koja je poražena 1:5.

Osobni život
Sin je bivšeg nogometaša Darija Šimića i njegove žene Jelene Medić. Roko Šimić rođen je u Milanu kada je njegov otac igrao za AC Milan. Roko ima tri brata: Viktora, Nikolasa i Davida, od kojih posljednji ima Downov sindrom. Roko Šimić nećak je bivšeg nogometaša Josipa Šimića. Rokov prapradjed brat je hajduka Andrijice Šimića. Roko je također krizmani kum Lukasu Kačavendi.

Priznanja

Osobna
 Najbolji strijelac UEFA Lige mladih: 2021./22.

Klupska
Red Bull Salzburg
 Bundesliga: 2021./22.
 UEFA Liga mladih (finalist): 2021./22.

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil, Soccerway
 Profil, Transfermarkt

Hrvatski nogometaši
Nogometaši Dinama
Nogometaši NK Kustošija Zagreb
Nogometaši NK Lokomotive
Nogometaši Red Bull Salzburga
Životopisi, Milano
Aktivni nogometaši

Roko Šimić


Florian Krage (Pinneberg, 11 de janeiro de 1997) é um jogador de voleibol indoor alemão que atua na posição de central.

Carreira

Clube
Krage começou a praticar voleibol quando tinha 13 anos. Ingressou na Bundesliga em 2016 quando foi contrato pelo SVG Lüneburg. Na temporada 2018-19 foi vice-campeão da Copa da Alemanha ao ser derrotado na final pelo VfB Friedrichshafen por 3 sets a 0.

Em 2021 o central assinou contrato com o Cuprum Lubin para disputar o Campeonato Polonês.

Seleção
Krage foi convocado para defender a seleção adulta alemã no Campeonato Europeu de 2021 onde foi derrotado pela seleção italiana nas quartas de final por 3 sets a 0.

Clubes

Ligações externas
 Florian Krage no Global Sports Archive
 Florian Krage no Volleybox
 Florian Krage no Team Deutschland

Naturais de Pinneberg
Voleibolistas da Alemanha
Centrais de voleibol

Florian Krage


Manuel Ponce de León (Bogotá, 1 de enero de 1829-Bogotá, 19 de enero de 1899) fue un militar, cartógrafo e ingeniero civil colombiano, así como profesor de cálculo, mecánica y construcción en la Escuela de Ingeniería de la Universidad Nacional de Colombia; también se desempeñó como gerente del Ferrocarril de Occidente, subsecretario del Ministerio de Fomento y Ministro del Tesoro.

Biografía
En 1852 recibió el título de ingeniero civil del Colegio Militar de Bogotá, del cual fue profesor. Durante 1854 participó en la guerra para derrocar a José María Melo. Más tarde en 1858, por encargo del gobierno, levantó los planos de las Salinas de Zipaquirá, Nemocón, Tausa y Sesquilé.

Con la muerte del geógrafo Agustín Codazzi en 1859 se detuvo por completo el trabajo de la llamada Comisión Corográfica, por lo cual el gobierno de Mariano Ospina Rodríguez, para evitar que el trabajo se perdiera, celebró un contrato con Manuel María Paz y Manuel Ponce de León para la terminación y publicación de la obra realizada bajo la dirección del general Codazzi en forma de un mapa mural y un atlas de la nación. En 1861, el general Tomás Cipriano de Mosquera ratificó este encargo y suscribió un nuevo contrato con ambos.

Como resultado de este esfuerzo surgió en 1865 el Atlas de los Estados Unidos de Colombia y la Carta Geográfica de los Estados Unidos de Colombia, publicadas bajo la presidencia de Manuel Murillo Toro. Felipe Pérez, quien también había suscrito un contrato con el gobierno para la culminación de los trabajos corográficos, se encargó de redactar la Geografía General de los Estados Unidos de Colombia.

En 1866 Ponce de León se posesionó como ingeniero jefe de sección del Cuerpo de Ingenieros Nacionales del Estado Soberano de Cundinamarca. El 25 de abril de 1873 fundó, junto con los ingenieros Manuel H. Peña, Abelardo Ramos y Ruperto Ferreira, la Sociedad Colombiana de Ingenieros.

El año de su muerte (1889) fue establecido el premio Manuel Ponce de León por la Sociedad Colombiana de Ingenieros y que consiste en distinguir al alumno de la Facultad de Ingeniería de la Universidad Nacional de Colombia en Bogotá que hubiere terminado sus estudios en los periodos académicos del año inmediatamente anterior al de su adjudicación y que obtenga al graduarse la mayor de las puntuaciones iguales o superiores al 92% del máximo.

Referencias

Enlaces externos
 Obras de Manuel Ponce de León en Internet Culturale, catálogo y colección digital de la Biblioteca Italiana.

Nacidos en Bogotá
Fallecidos en Bogotá
Ministros de Hacienda y Crédito Público de Colombia
Militares de Colombia
Geógrafos de Colombia
Ingenieros de Colombia
Profesores de la Universidad Nacional de Colombia

Manuel Ponce de León


Kampuchea er en dansk udviklingsbistandsfilm fra 2009 instrueret af Sofie Marie Kristensen og Mikael Svendsen.

Handling
Filmen foregår i Phnom Penh godt tredive år efter Pol Pots rædselsregime og folkedrab. Dengang skete helt uhyrlige ting, som det siden har været svært at tale om. Der har været en barriere mellem forældregenerationen og de unge, men der er ved at ske en opblødning. Forældregenerationen er begyndt at åbne sig om landets dramatiske historie.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Oplysningsfilm fra Danmark
Danske film fra 2009

Kampuchea (dokumentarfilm)


Lorenz-Meyer ist der Familienname folgender Personen:

 Albrecht Lorenz Lorenz-Meyer (1891–1960), deutscher Unternehmer
 Eduard Lorenz Lorenz-Meyer (1856–1926), deutscher Unternehmer, Heraldiker und Kunstmäzen
Hans Lorenz-Meyer (1861–1947), deutscher Bauingenieur
 Lorenz Lorenz-Meyer (* 1956), deutscher Hochschullehrer

Lorenz-Meyer


Marianka este o comună slovacă, aflată în districtul Malacky din regiunea Bratislava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.054 de locuitori.

Istoric
Localitatea este atestată documentar din 1367 sub numele Vallis Mariana, printr-un document în care regele Ludovic I al Ungariei a permis călugărilor paulini să construiască o mănăstire dedicată Maicii Domnului.

În prezent localitatea se află pe Via Mariae.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Marianka


Vasylivka (ukrainien : Очаківський район) est un village situé dans le sud de l'Ukraine.
La population est de 382 personnes.

Géographie

Localisation
Vasylivka se situe dans le raïon de Mykolaïv dans l'oblast de Mykolaïv (Ukraine).

Toponymie
L'ancien nom du village était Oleksandrivka (ukrainien : Олександрівка).
L'autre nom du village est Shkadivka (ukrainien : Шкадівка).

Histoire
Initialement, le village appartenait au fils du colonel , le lieutenant-capitaine Oleksandr Bily, et il s'appelait Oleksandrivka, et lorsqu'il a été hérité par le petit-fils du premier et fils du dernier Vasyl, il s'appelait Vasylkove. Ce nom a été mentionné pour la première fois dans des sources écrites en 1787 et était son nom au début du  (Vasylkivka selon d'autres sources).

Les descendants de la famille noble polonaise Skadowski ont joué un rôle important dans l'histoire du village, dont les représentants ont déménagé en Ukraine. Sur la flèche de Kinbourn, ils ont fondé le village ancestral de Skadovka avec plusieurs hameaux. Le représentant le plus célèbre de la branche « Kherson », Serhiy Baltazarovych Skadovsky, a finalement présenté Skadovka et la terre qui l'entoure à sa fille Elizaveta. Elle a épousé un propriétaire foncier du gouvernement de Iekaterinoslav, Lubenkov, et possédait  acres de terre sur la flèche de Kinbourn. Lubenkov a déplacé ses paysans serfs de la province d'Ekaterinoslav à Skadovka, et ils sont devenus les premiers habitants du village de Skadovka, dont le nom a ensuite été transformé en Shkadovka. En 1861, les villageois ont été libérés. À cette époque, Vasylkove et Shkadovka avaient fusionné pour former un seul village.

Après l'abolition du servage et la fusion de deux villages, un nouveau nom commun a été choisi - Vasylivka. Dans les documents d'archives de 1886, Vasylivka est déjà mentionnée. Ce nom existe toujours.

En 1886, dans ce village du  de l' du gouvernement de Tauride vivaient  personnes, il y avait 40 cours et 1 magasin.

Politique et administration
L'ancien organe de l'autonomie locale est le .

Éducation et culture
Il y a une école, un club et une bibliothèque à Vasylivka. Au début du siècle dernier, l'école a été construite aux frais de Hryhoriy Matviyovych Kapusta, un descendant de Kosh Osavul de l'armée de Bogdan Khmelnitski. A cette époque, sa famille était la plus riche de la péninsule. Près de Vasylivka, il existe de nombreux toponymes associés au nom de la famille Kapustiv - Kapustyany Saray, lac Kapustyane, lac Mlynove, Panska Saga. au début de 1920, Hryhoriy Kapusta a été arrêté puis détruit. À la fin des années 1930 du . la plupart des descendants de la famille cosaque ont été réprimés. Il n'y a plus de personnes nommées Cabbage à Kinbourn aujourd'hui.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Pokrovka (raïon de Mykolaïv)
 Pokrovske (raïon de Mykolaïv)

 Heroiske (raïon de Skadovsk)
 Otchakiv
 Péninsule de Kinbourn
 Flèche de Kinbourn

Liens externes

Commune rurale dans l'oblast de Kherson

Vasylivka (raïon de Mykolaïv)


Bombardier-MultiLevel-Doppelstockwagen (englisch Bombardier MultiLevel Coach, abgekürzt Bombardier ML Coach) sind Doppelstockwagen von Bombardier Transportation für nordamerikanische Vorortbahnen, die seit 2006 gebaut werden.

Im Gegensatz zu den europäischen Doppelstockwagen, die ursprünglich vom Waggonbau Görlitz gebaut und heute unter dem Markennamen Bombardier-Doppelstockwagen vertrieben werden, sind die MultiLevel Coaches nach den Normen der AAR für die nordamerikanischen Eisenbahnen gebaut. Sie unterscheiden sich im Besonderen von den europäischen Wagen durch eine größere Fahrzeugbegrenzungslinie. Der Wagenkasten ist für die Aufnahme der gegenüber den europäischen Normen höheren Druckkräfte ausgelegt, weshalb die Öffnungen für Fenster und Türen im Vergleich zu europäischen Wagen wesentlich kleiner sind.

Im Gegensatz zu den ebenfalls vom Bombardier angebotenen Bombardier-BiLevel-Doppelstockwagen verfügen die MultiLevel Coaches über ein kleineres Lichtraumprofil und zusätzliche Einstiege für Hochbahnsteige. Dies ermöglicht den Einsatz in den Tunneln zu den Innenstadtbahnhöfen von New York City und Montreal. Die Wagen verfügen pro Seite über zwei Türen für Hochbahnsteige und zwei Türen, die sowohl für Hoch- wie auch für Tiefbahnsteige verwendet werden können. An den Enden des Fahrzeuges befinden sich große Stehplatzbereiche. Im Sitzbereich befinden sich auf beiden Ebenen links und rechts des Mittelganges jeweils zwei Sitze in der Breite.

Geschichte
Die Wagen wurden im Auftrag von New Jersey Transit und der Agence métropolitaine de transport in Montreal entwickelt.

Die erste Bestellung von New Jersey Transit von 2003 umfasste 100 Wagen, nämlich 15 Steuerwagen, 37 Zwischenwagen mit Toilette und 48 Zwischenwagen ohne Toilette. Die ersten Fahrzeuge wurden im Transportation Technology Center in Pueblo (Colorado) erprobt. Der fahrplanmäßige Einsatz begann 2006.
Bis 2010 wurden über 400 Wagen ausgeliefert.

MARC Train im Baltimore–Washington Metropolitan Area hat 54 Wagen aus einer Option von NJ Transit übernommen, die 2013 ausgeliefert werden sollten.

Weblinks

 bombardier.com:  ()

Einzelnachweise

Reisezugwagen
MultiLevel Doppelstockwagen

Bombardier-MultiLevel-Doppelstockwagen


Olympiastadion getur átt við:
Ólympíuleikvangurinn í München
Ólympíuleikvangurinn í Berlín

Aðgreiningarsíður

Olympiastadion


Die Polish International 2005 im Badminton fanden vom 7. bis zum 10. April 2005 in Spała statt.

Austragungsort
 Olympic Sports Centre

Medaillengewinner

Weblinks
http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=7D4EBD1C-32A7-4AE2-A9E2-6848FB3329D1

 2005
Badminton 2005
Badmintonwettbewerb in der Gmina Inowłódz

Polish International 2005


Kırma, iki ırkın çiftleşmesiyle oluşan ve her iki ırkın özelliklerini taşıyan ya da birinin daha baskın diğerinin özelliklerinin ise daha çekingen kaldığı yeni ırktır.

Etnoloji
Çok ırklılık

Kırma


Petite Conversation familiale est un film belge réalisé par Hélène Lapiower, sorti en 2000.

Synopsis
L'histoire d'une famille de petits tailleurs Juifs sur une période de sept ans.

Fiche technique
 Titre : Petite Conversation familiale
 Réalisation : Hélène Lapiower
 Montage : Anita Fernández, Hélène Lapiower et Anne Weil
 Production : François Margolin
 Société de production : Arte, Margo Films, Paradise Films et ZDF
 Société de distribution : Gémaci (France)
 Pays :
 Genre : Documentaire
 Durée : 67 minutes
 Dates de sortie :
 :

Accueil
Jacques Mandelbaum pour Le Monde écrit à propos du film : « Jamais la mise en crise du destin juif n'aura été aussi bien vue au cinéma, et rarement aura-t-on aussi bien montré que la famille est avant tout l'ultime communauté des morts ».

Notes et références

Liens externes

Film belge sorti en 2000
Film documentaire belge
Film d'Arte
Film documentaire sur le judaïsme

Petite Conversation familiale


Neoneli (sardinski: Neunèle) je grad i općina (comune) u pokrajini Oristanu u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 554 metra i ima 684 stanovnika. Prostire se na 48,01 km². Gustoća naseljenosti je 14 st/km².Susjedne općine su: Ardauli, Austis, Boroneddu, Nughedu Santa Vittoria, Ortueri, Sorgono i Ula Tirso.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Neoneli


Abbahu () fue un talmudista judío, conocido como un amora, que vivió en la Tierra de Israel, de la tercera generación amoraica (hacia 279-320), a veces citado como R. Abbahu de Cesarea (Ḳisrin).  Su educación  rabínica la recibió principalmente en Tiberíades, en la academia presidida por R. Johanan, con quien mantuvo una relación casi de padre e hijo (Yer. Berakhot ii.4b; Gittin 44b; Bava Batra 39a). Realizó peregrinajes frecuentes a Tiberíades, aún luego de alcanzar renombre como rector de la Academia de Cesarea (Yer. Shab viii.11a; Yer. Pesahim x.37c).

Bibliografía de la Enciclopedia Judía

 Grätz, Gesch. d. Juden, 2d ed., iv.304, 307-317;
 Jost, Gesch. des Judenthums und seiner Sekten, ii.161-164;
 Frankel, Mebo, pp. 58a-60;
 Weiss, Dor, iii.103-105;
 Bacher, Ag. Pal. Amor. ii.88-142.

Referencias

Rabinos de Israel
Rabinos del siglo III
Rabinos del siglo IV

Abbahu


O Pânico de 1819 foi a primeira crise financeira generalizada e duradoura nos Estados Unidos que desacelerou a expansão para o oeste no Cinturão do Algodão e foi seguida por um colapso geral da economia americana que persistiu até 1821. O Pânico anunciou a transição da nação de seu status comercial colonial com a Europa em direção a uma economia independente.

Embora a desaceleração tenha sido impulsionada por ajustes no mercado global após as Guerras Napoleônicas, sua gravidade foi agravada pela especulação excessiva em terras públicas, alimentada pela emissão desenfreada de papel-moeda de bancos e empresas.

O Segundo Banco dos Estados Unidos (SBUS), ele próprio profundamente enredado nessas práticas inflacionárias, procurou compensar sua frouxidão na regulação do mercado de crédito dos bancos estatais, iniciando uma forte redução dos empréstimos por suas agências ocidentais, a partir de 1818. Os bancos começaram a executar hipotecas nas fazendas e propriedades comerciais que haviam financiado. O pânico financeiro que se seguiu, em conjunto com uma recuperação repentina na produção agrícola europeia em 1817, levou a falências generalizadas e desemprego em massa. O desastre financeiro e a recessão provocaram ressentimento popular contra o setor bancário e empresarial, juntamente com uma crença geral de que a política econômica do governo federal era fundamentalmente falha. Os americanos, muitos pela primeira vez, se engajaram politicamente para defender seus interesses econômicos locais.

Os Novos Republicanos e seu Sistema Americano  — proteção tarifária, melhorias internas e o SBUS — foram expostos a duras críticas, provocando uma defesa vigorosa.

Leitura adicional

 Ammon, Harry. 1971. James Monroe: The Quest for National Identity. New York: McGraw-Hill, New York.
 Hammond, Bray. 1947. "Jackson, Biddle, and the Bank of the United States" Journal of Economic History, VIII (May 1947), I-23.
 Hammond, Bray. 1957. Banks and Politics in America, from the Revolution to the Civil War. Princeton, Princeton University Press
 Hofstadter, Richard. 1948. The American Political Tradition and the Men Who Made It. New York: A. A. Knopf.
 Malone, Dumas and Rauch, Basil. 1960. Empire for Liberty: The Genesis and Growth of the United States of America. Appleton-Century Crofts, Inc. New York.
 Meyers, Marvin. 1953. "The Jacksonian Persuasion". American Quarterly Vol. 5 No. 1 (Spring, 1953) in Essays on Jacksonian America, Ed. Frank Otto Gatell. Holt, Rinehart and Winston, Inc. New York.
 Miller, John C. 1960. The Federalists: 1789-1801. Harper & Row, New York.
 Parsons, Lynn Hudson. 2009. The Birth of Modern Politics: Andrew Jackson, John Quincy Adams and the Election of 1828. Oxford University Press, New York.
 Remini, Robert V. 1981. Andrew Jackson and the Course of American Freedom, 1822-1832. Harper & Row, New York.
 Remini, Robert V. 1984. Andrew Jackson and the Course of American Freedom, 1833-1845. Harper & Row, New York.
 Remini, Robert. V. 1993. Henry Clay: Statesman for the Union. W. W. Norton & Company, New York.
 Schlesinger, Arthur M. 1945. The Age of Jackson. Little, Brown and Company (1953). Boston, Massachusetts.

História dos Estados Unidos

Pânico de 1819


Katedrala svetog Ivana Vladimira u Baru, Crna Gora, je hram Mitropolije crnogorsko-primorske Srpske pravoslavne crkve.

Povijest

Prvi zahtjev za određivanje mjesta za izgradnju crkve u Baru podnio je državnom organu svećenik Bogić Femić nedugo nakon potresa 1979. godine. Tadašnje komunističke vlasti taj zahtjev nisu odobrile, tako da je dvije godine kasnije 17. ožujka 1981. inicijativni odbor za izgradnju hrama organizirao prosvjed zbog opstrukcije vlasti. Uslijedio je masovni miting pred gradskom Skupštinom, kao i potpisivanje peticije, pa je lokacija dobivena, oko 2 hektara u središtu Bara. Starješina hrama 2019. godine je protojerej-stavrofor Slobodan Zeković, a ostali svećenici ove crkve su i protojerej Ljubomir Jovanović kao i jerej Mladen Tomović.

Izgradnja
Na dobivenoj lokaciji postavljen je betonski križ gdje su se redovno obavljale večernje molitve, čekajući neko bolje vrijeme za početak izgradnje crkve. Radovi na izgradnji katedralne crkve započeli su 2006. godine, ali zbog nedostatka sredstava prvi beton u temeljnu ploču crkve izliven je 3. srpnja 2009. godine, nakon čega je izgradnja krenula ubrzanim tempom. Crkva je završena i posvećena 25. rujna 2016. godine, na tisućitu godišnjicu od mučeničke smrti Svetog Ivana Vladimira

Arhitektura

Katedrala je dimenzija 54,00 x 36,80 m, površine u osnovi 1.370 m², visine 44,50 m do vrha križa na središnjoj kupoli. To je najveći hram u Crnoj Gori, u koji može stati oko 1.200 ljudi. Po površini je veći 100 kvadratnih metara, a po visini 3 metra od Katedralne crkve u Podgorici. U crkvi je oslikano 4.860 kvadratnih metara zidova, izrađen ikonostas dužine 18,5 m i urađen podni mozaik od oko 1.700 m².

Crkva je oslikana u tradicionalnoj fresko tehnici. Kreč koji se koristi za malter na koji se nanosi boja dok je neosušen, u svježem stanju, treba biti star najmanje 4 godine, a što je stariji to je bolji. U čuvenoj krečani kod Spuža nađen je kreč star više od 40 godina, a na takvom kvalitetnom kreču oslikana freska ne blijedi. Njeno sazrijevanje traje i do 200 godina.

Na crkvi se nalazi 11 zvona, od kojih je najveće teško 800 kilograma. Zvona su smještena u dvije kule - zvonika, posvećene Svetom caru Konstatinu i njegovoj majci Svetoj carici Heleni, i Svetoj braći Ćirilu i Metodu.

Posvećenje katedrale
Katedralu je posvetio pravoslavni Patrijarh jeruzalemski Teofil III. Ovaj događaj okupio je 18 nadbiskupa i metropolita iz svih pravoslavnih crkava, 12 biskupa Srpske pravoslavne crkve, veliki broj javnih osoba Crne Gore i Srbije, diplomata, predstavnika Katoličke crkve i Islamske zajednice, dobrotvore, priložnike i tisuće vjernika.

Izvori

Crkve Srpske pravoslavne Crkve u Crnoj Gori
Pravoslavne katedrale
Pravoslavne crkve u Baru
Katedrale Srpske pravoslavne Crkve
Katedrale u Crnoj Gori

Katedrala svetog Ivana Vladimira u Baru


La tefrita es una roca ígnea volcánica de color gris oscuro compuesta de titanoaugita (variedad de clinopiroxeno), feldespatoides y plagioclasa rica en calcio, generalmente labradorita o bitownita.

Una roca similar pero con olivino se llama basanita y existen rocas intermedias entre esta y la tefrita. Comúnmente los feldespatoides presentes en la basanita son la nefelina y la leucita.

Referencias

Rocas volcánicas
Rocas máficas
Rocas alcalinas

Tefrita


Radni medij u termodinamičkom sustavu može biti tekućina ili plin, dok njegov kemijski sastav može biti čista kemijska tvar(elementi, elementarne tvari i kemijski spojevi) poput vodika, helija, argona, ili smjesa kemijskih tvari primjerice zrak, dimni plinovi, smjesa zraka i goriva. Također, radni medij u tehničkoj termodinamici možemo promatrati kao idealni plin ili kao realni plin. Općenito, radni medij služi za prijenos energije u termodinamičkom sustavu.

Svojstva i stanja radnog medija

Kako bismo mogli opisati termodinamički sustav potrebno je poznavati svojstva radnog medija. Postoje mnoga fizikalna svojstva koja možemo pripisati nekom radnom mediju, ali u području tehničke termodinamike prilikom opisivanja procesa najčešće se koriste svojstva poput tlaka, temperature, specifičnog volumena,entalpije, entropije.
Stanje radnog medija se može definirati ako poznajemo najmanje dva svojstva radnog medija. Često se stanja radnog medija prikazuju u dijagramima, primjerice u p-V, T-s, ili h-s dijagramu.  Oba procesna dijagrama imaju važnu ulogu u opisivanju promjena stanja, pa tako u p-V dijagramu površina ispod linije promjene stanja prikazuje izvršeni rad, dok u T-s dijagramu površina ispod linije promjene stanja predstavlja izmijenjenu toplinu. Važno je napomenuti, da gore spomenuta svojstva dijagrama vrijede samo za ravnotežne promjene stanja.

Mehanički rad

U termodinamici rad se definira kao prijenos energije kroz granicu sustava, te prema definicijskom izrazu mehanički rad može se izračunati pomoću svojstava radnog medija(p,V), ako nam je poznata matematička formulacija između početnog(1) i konačnog stanja(2). Drugim riječima, moramo poznavati oblik funkcije p=p(V). Zbog toga se kaže da je mehanički rad samo funkcija procesa. Uloga radnog medija u procesu je upravo prijenos energije s jednog sudionika sustava do drugog.

Vrste radnih medija

Radne medije, osim što možemo podijeliti na idealne plinove ili realne plinove, na čiste kemijske tvari ili smjese kemijskih tvari, možemo i svrstati u 3 skupine: mokre, suhe i izentropske. Posljednja podjela je iznimno bitna pri projektiranju postrojenja koja koriste Rankineov ili organski Rankineov ciklus. Kriterij po kojem određujemo vrstu radnog medija je nagib gornje granične linije g˝  (dT/ds) u T-s dijagramu, odnosno inverzom nagiba (ds/dT) izražavamo koliko je neki radni medij "suh" ili "mokar". Pritom, ako je ta vrijednost približno jednaka nuli riječ je o izentropskom fluidu (R11, R142b), sve vrijednosti iznad 1 imaju suhi fluidi (izobutan), a vrijednosti manje od 1 mokri fluidi(voda, propan).

Izentropski i suhi fluidi su najpogodnije rješenje s aspekta zaštite opreme, primjerice lopatice turbine, jer napuštaju turbinu kao pregrijana para te se time eliminira rizik od nastanka korozije. S druge strane, ako je radni medij "presuh", na izlazu iz turbine dobivamo paru s primjetnim pregrijanjem, što za posljedicu ima povećanje otpadne topline koju gubimo iz sustava, odnosno manju učinkovitost postrojenja.

Rankineov ciklus
U klasičnom Rankineovom ciklusu kao radni medij se koristi mokri fluid (voda). U ovom slučaju je poželjno pregrijanje radnog medija kako bi se ekspanzija odvila u pregrijanom području, pa se tako pregrijanjem povećava učinkovitost, dok se za sustave sa suhim fluidom pregrijanjem smanjuje ukupna učinkovitost.

Organski Rankineov ciklus
Organski Rankineov ciklus kao radni medij koristi neki organski fluid. Prilikom odabira radnog medija treba voditi računa o njegovoj kemijskoj postojanosti pri višim temperaturama zbog toga što radni medij mora očuvati kemijsku postojanost u svim dijelovima procesa. Važno je napomenuti kako su mnogi radni mediji s termodinamičkog aspekta prikladni za korištenje u ORC procesu, ali zbog svog štetnog učinka na okoliš i zdravlje ljudi nisu primjenjivi u realnom procesu.

Izvor

Termodinamika

Radni medij


El Rally Cataluña de 1989, oficialmente 25.º Rallye Catalunya-Costa Brava, fue la edición 25º, la segunda ronda de la temporada 1989 del Campeonato de Europa de Rally y la primera de la temporada 1989 del Campeonato de España de Rally. Se celebró entre del 9 al 11 de febrero de ese año en las cercanías de Lloret de Mar y contó con veintinueve tramos mixtos (asfalto y tierra) que sumaban un total de 419.31 km km cronometrados.

El ganador fue el francés Yves Loubet de la escudería H.F. Grifone a bordo de un Lancia Delta Integrale. Segundo fue el belga Robert Droogmans con un Ford Sierra RS Cosworth y tercero Piero Liatti con otro Lancia Delta.

Clasificación final

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial

1989
1
2

Rally Cataluña de 1989


Iroda Batýrovna Tuliagánova (en ruso: Ирода Батыровна Туляга́нова; Tashkent, Unión Soviética, 7 de enero de 1982), es una extenista uzbeka, ganadora de tres torneos de la WTA.

Enlaces externos

Nacidos en Taskent
Tenistas femeninas de Uzbekistán
Campeones de Wimbledon junior
Tenistas en los Juegos Olímpicos de Sídney 2000

Iroda Tuliagánova


Pas de café, pas de télé, pas de sexe est un film suisse réalisé par Romed Wyder, sorti en 1999.

Synopsis
Arno, un genevois, fait un mariage blanc avec Nina, une amie de son ami Maurizio. Ils s'installent tous les deux dans un squat avec Alice, sa colocataire.

Fiche technique
 Titre : Pas de café, pas de télé, pas de sexe
 Réalisation : Romed Wyder
 Scénario : Romed Wyder avec la collaboration de Christine Barras, Françoise Dériaz, Inga Karetnikova et Maria Watzlawick
 Musique : Thierry Clerc et Daniel Schweizer
 Photographie : Stéphane Kuthy
 Montage : Orsola Valenti
 Production : Romed Wyder
 Société de production : Laïka Films, Télévision suisse romande et Paradigma Films
 Société de distribution : Boomerang Productions (France)
 Pays :
 Genre : Drame et romance
 Durée : 87 minutes
 Dates de sortie :
 :  (région francophone)
 :

Distribution
 Vincent Coppey : Arno
 Alexandra Tiedemann : Nina
 Pietro Musillo : Maurizio
 Nalini Selvadoray : Alice

Distinctions
Le film a reçu le prix de la jeunesse au festival international du film francophone à Bratislava. Il a également été nommé pour deux Prix du cinéma suisse.

Notes et références

Liens externes

Film suisse sorti en 1999
Film dramatique suisse
Film romantique suisse
Film se déroulant à Genève

Pas de café, pas de télé, pas de sexe


Le Choix du chômage (sous-titre : De Pompidou à Macron, enquête sur les racines de la violence économique) est un roman graphique du journaliste Benoît Collombat et du dessinateur Damien Cuvillier, préfacé par Ken Loach, paru en 2021 aux éditions Futuropolis.

Thème
Associé avec le dessinateur Damien Cuvillier, le journaliste Benoît Collombat, grand reporter à Radio France, a mené une longue enquête journalistique sur les grands choix économiques des cinquante dernières années en France. Les deux auteurs ont ainsi conçu le roman graphique, intitulé Le Choix du chômage - De Pompidou à Macron, enquête sur les racines de la violence économique pour les éditions Futuropolis, préfacé par le cinéaste Ken Loach. L'ouvrage qui est publié en mars 2021, raconte le basculement idéologique et les choix économiques à partir de la présidence de Georges Pompidou qui ouvre la voie au chômage massif et structurel en France, en se basant notamment sur différents témoignages d'anciens ministres, d'économistes ou de philosophes.

Accueil
La sortie de l'album reçoit un certain écho, aussi bien dans les médias bédéphiles que dans les médias nationaux et notamment dans la presse d'opinion.

En janvier 2022, l'album fait partie de la sélection du 28e Prix franceinfo de la BD d'actualité et de reportage 2022.

Notes et références

Annexes

Documentation
 .

Articles connexes
 Chômage en France
 Néolibéralisme

Liens externes

 Le choix du chômage sur le site des éditions Gallimard.

Bande dessinée française
Bande dessinée se déroulant en France
Album de bande dessinée sorti en 2021
Album Futuropolis

Le Choix du chômage


මධුර ඉංග්‍රීසි–සිංහල ශබ්දකෝෂය () යනු මධුර කුලතුංග විසින් නිර්මාණය කරන ලද ඉලෙක්ට්‍රොනික ශබ්දකෝෂ සේවාවකි. එය පරිගණක මෘදුකාංගයක්, මාර්ගගත වෙබ් අඩවියක් සහ ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් යෙදුමක් ලෙස ලබා ගත හැකිය. ශබ්දකෝෂය වචන 230,000 කට අධික ඉංග්‍රීසි සිංහල අර්ථ දැක්වීම් ප්‍රමාණයකින් සමන්විතය. විවිධ විෂය ක්ෂේත්‍ර ගණනාවක පාරිභාෂික පද ඇතුලත් විද්‍යාකෝෂයක් ද වෙයි. ශබ්දකෝෂ මෘදුකාංගය මේ වන විට 1,000,000 අධික වාරයක් ඩවුන්ලෝඩ් කර ගෙන ඇත. මාර්ගගත ශබ්දකෝෂය ශ්‍රී ලංකාවේ වැඩිපුරම නරඹන වෙබ් අඩවි 100 අතරට පත්ව ඇත. ශබ්දකෝෂය නොමිලේ දෙන මෘදුකාංගයක් ලෙස බෙදා හරිනු ලබයි. එය පළමු වතාවට නිකුත් කරන ලද්දේ 2002 නොවැම්බර් 23 වැනිදාය.

වර්ධනය
මහාචාර්ය ගුණපාල මලලසේකර මැතිතුමා විසින් සම්පාදිත මලලසේකර ඉංග්‍රිසි - සිංහල ශබ්දකෝෂය මත පදනම්ව මධුර කුලතුංග විසින් මධුර ඉංග්‍රීසි–සිංහල ශබ්දකෝෂය නිර්මාණය කර ඇත. පරිගණක මෘදුකාංග වැඩසටහන සම්පාදනය කිරීම සදහා විෂුවල් බේසික් සහ මයික්‍රොසොෆ්ට් ඇක්සස් භාවිතා කර ඇත. ලොව ප්‍රථම මාර්ගගත ඉංග්‍රීසි-සිංහල ශබ්දකෝෂය වන මධුර ඉංග්‍රීසි–සිංහල ශබ්දකෝෂය ශ්‍රී ලාංකික ජනතාව විසින් තම අධ්‍යාපනික කටයුතු වලදී මෙන්ම වෘත්තීය කටයුතු වලදීද භාවිතා කරති.

පාරිභාෂික ශබ්දකෝෂ එකතුව
විවිධ විෂය ක්ෂේත්‍ර ගණනාවකට අදාල තාක්ෂණික පද වලින් සමන්විත පාරිභාෂික ශබ්දකෝෂ එකතුවක් මධුර ඉංග්‍රීසි–සිංහල ශබ්දකෝෂය තුළ අන්තර්ගත කර ඇත.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

පරිගණක මෘදුකාංග
තොරතුරු තාක්ෂණය
නිදහස් මෘදුකාංග

මධුර ඉංග්‍රීසි–සිංහල ශබ්දකෝෂය


Doronicum conaense er fjölær jurt af körfublómaætt, ættuð frá Tíbet.

Tilvísanir

Eflora - Flora of China

Körfublómaætt

Doronicum conaense


{{Ficha de obra de teatro
|nombre          = L'ange de Nisida
|nombre original = L'ange de Nisida
|imagen          =Gaetano Donizetti 1.jpg
|descripción     =
|género          = opera semiseria
|actos           = 4 actos
|idioma          = francés
|libretista      = Alphonse Royer y Gustave Vaëz
|compositor      = Gaetano Donizetti
|UP              =
|base            =
|año estreno     =
|teatro estreno  =
|lugar estreno   =
|duración        =
|personajes      =*Don Fernando de Aragón, rey de Nápoles (barítono)
Don Gaspar, chambelán de la corte (bajo bufo)
Condesa Silvia de Linares (soprano)
Leone de Casaldi, un soldado (tenor)
El monje (bajo)
}}L'ange de Nisida (El ángel de Nisida en español) es una ópera semiseria en cuatro actos con música de Gaetano Donizetti sobre un libreto de Alphonse Royer y Gustave Vaëz.

Partes del libreto están consideradas análogas a las del libreto para Adelaide e Comingio de Giovanni Pacini, y la escena final se basa en la obra de François-Thomas-Marie de Baculard d'Arnaud Les Amants malheureux, ou le comte de Comminges.

Donizetti trabajó en la ópera a finales del año 1839, figurando como terminada la labor en fecha 27 de diciembre de 1839. Debido a que el tema implicaba a la amante de un rey napolitano, y podía haber causado dificultades con los censores italianos, Donizetti decidió que la ópera debía representarse en Francia. La compañía teatral con la que contrató Donizetti, la Renaissance de París, quedó en bancarrota; L'ange nunca se interpretó y fue reelaborada como La favorite'' en septiembre de 1840.

Referencias

Enlaces externos

Óperas de Gaetano Donizetti
Óperas de 1839
Óperas en francés
Óperas de 2018
Óperas estrenadas en Londres

L'ange de Nisida