Ljerka Schiffler (Zagreb, 6. veljače 1941.  Zagreb, 16. srpnja 2016.), hrvatska znanstvenica, sveučilišna profesorica, bavila se filozofijom, prevođenjem filozofskih djela.

Životopis
Rođena je 6. veljače 1941. u Zagrebu, gdje je pohađala osnovnu školu i maturirala na Klasičnoj gimnaziji. Studij filozofije i komparativne književnosti završila je na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu, gdje je i doktorirala (1974.) s tezom iz hrvatske filozofske baštine 16. stoljeća o Nikoli Vitovu Gučetiću.
Od 1968. do 1977. radi na Institutu za filozofiju Sveučilišta u Zagrebu. Od 1977. do 1990. radi kao urednica u Leksikografskom zavodu »Miroslav Krleža«, a od 1990. ponovno u Institutu za filozofiju gdje radi i danas.
1978. godine izabrana je u zvanje znanstvene suradnice, 1984. više znanstvene suradnice, a 1988. znanstvene savjetnice (posljednji reizbor u isto znanstveno zvanje 22. prosinca 1999.). Višekratno je studijski boravila u Francuskoj, Njemačkoj, Italiji i Austriji. Svo to vrijeme bavila se proučavanjem povijesti hrvatske filozofije u europskom obzoru.
Do 2005. godine objavila je dvadeset i dvije (22) knjige i dvije stotine pedeset i pet (255) znanstvenih radova, rasprava, studija, prikaza, odnosno stručnih članaka. Priredila je niz izbora iz djela domaćih i stranih filozofijskih pisaca. Suradnica je niza domaćih leksikografskih i enciklopedijskih izdanja s obradama ličnosti hrvatskih i europskih mislitelja (Hrvatski biografski leksikon, Hrvatski leksikon, Enciklopedija likovne umjetnosti i dr.). Urednica je struke Filozofija u Hrvatskom biografskom leksikonu od 1983. do danas. Priredila je članke o hrvatskoj filozofiji za izdanje projekta HAZU Hrvatska – Europa. Prevela je nekoliko filozofskih djela, te sudjelovala na brojnim domaćim i međunarodnim znanstvenim skupovima i kongresima. Urednica je, od 1991. do danas, časopisa Prilozi za istraživanje hrvatske filozofske baštine. Organizator je više znanstvenih skupova. Također je od 1991. bila pokretačica i urednica časopisa Radovi Leksikografskog zavoda »Miroslav Krleža«. Članica je Hrvatskog filozofskog društva (predsjednica 1998. i 1999.), Društva hrvatskih književnika, Matice hrvatske i Odbora međunarodnog filozofskog simpozija »Dani Frane Petrića« (također je uredila Zbornik simpozija, 1999.) koji se više godina održavao na Cresu. Organizirala je međunarodni filozofski simpozij na Cresu posvećen 400. obljetnici smrti filozofa Frane Petrića. Voditeljica je znanstveno-istraživačkog projekta »Povijest hrvatske filozofije (16. – 19. st.)« na Institutu za filozofiju. Predavač je povijesti hrvatske filozofije, kolegija o hrvatskoj estetici, renesansnoj filozofiji, te o Frani Petriću na Hrvatskim studijima od osnutka do danas, a na Katedri za filozofiju Filozofskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu od 1998. redovna je profesorica kolegija Povijest hrvatske filozofije.
Dobitnica je nekoliko priznanja i nagrada za filozofiju i književnost (Nagrada HAZU za doprinos od osobitog i trajnog značenja za Republiku Hrvatsku u području društvenih znanosti, 1994. godine; Priznanje Leksikografskog zavoda »Miroslav Krleža« za izvanredni i višegodišnji doprinos uspješnom radu Leksikografskog zavoda, 2000. godine; Plaketa zahvalnica Primorsko-goranske županije RH i grada Cresa, za znanstveni doprinos u osvjetljavanju lika i promociju filozofskih djela Frane Petrića, 2002. godine). Od 2002. godine je članica-suradnica HAZU.

Izvori

Akademici HAZU
Hrvatski filozofi
Hrvatski prevoditelji
Životopisi, Zagreb
Dobitnici nagrade HAZU

Ljerka Schiffler-Premec


Frank Vernon Ramsey (* 13. Juli 1931 in Corydon, Kentucky; † 8. Juli 2018 in Madisonville, Kentucky) war ein US-amerikanischer Basketballspieler und -trainer. Auf den Positionen des Forwards und des Guards konnte er in neun Jahren beim NBA-Team der Boston Celtics sieben Meisterschaften gewinnen. Für seine Verdienste wurde er 1981 in die Naismith Memorial Basketball Hall of Fame aufgenommen.

Karriere
Von 1950 bis 1954 spielte Ramsey unter dem späteren Hall-of-Fame-Trainer Adolph Rupp für das Basketballteam der University of Kentucky. Gleich in seinem ersten Jahr konnte Kentucky die NCAA Championship gewinnen. Ramsey wurde ins NCAA All-America Third Team gewählt. Im folgenden Jahr konnte man sich erneut für das NCAA Tournament qualifizieren, verlor jedoch in der Runde der letzten Acht gegen die St. John's University. Ramsey wurde diesmal ins NCAA All-America Second Team gewählt.

Für die Saison 1952/53 wurde die University of Kentucky aufgrund eines Wettskandals aus allen Wettbewerben des College-Basketballs ausgeschlossen. Die ehemaligen Spieler Dale Barnstable, Ralph Beard und Alex Groza hatten sich 1949 bestechen lassen, um ein Spiel zu verschieben, auch Center Bill Spivey wurde verdächtigt, am Ende aber freigesprochen. In diesem Jahr machte Ramsey wie seine Teamkollegen Cliff Hagan und Lou Tsioropoulos seinen Abschluss.

Im nächsten Jahr durfte Kentucky wieder am Wettbewerb teilnehmen und schaffte mit 25 Siegen ohne Niederlage die perfekte Saison. Vor dem NCAA Tournament gaben die Offiziellen bekannt, dass die drei Starspieler nicht am Turnier teilnehmen dürfen, da sie ihren Abschluss bereits im Vorjahr erworben hätten. In einer Abstimmung sprach sich eine Mehrheit der Spieler dafür aus, trotzdem am Turnier teilzunehmen. Adolph Rupp legte jedoch sein Veto ein, da er keinen Sinn darin sah, das Turnier ohne die Spieler zu bestreiten, die maßgeblichen Anteil an der Qualifikation hatten. Kentucky ist damit das einzige Team in der Geschichte des College-Basketballs, das eine perfekte Saison ohne nationalen Titel abschloss. Ramsey wurde in diesem Jahr erneut ins NCAA All-America Second Team gewählt. Er beendete seine Collegezeit mit 1344 Punkten und 1038 Rebounds.

Schon im Jahr zuvor hatte sich Ramsey für den NBA-Draft 1953 angemeldet und wurde an fünfter Stelle von den Boston Celtics ausgewählt. Neben Ramsey wählten die Celtics mit Cliff Hagan und Lou Tsioropoulos noch zwei weitere Spieler der University of Kentucky aus.

In seiner ersten Saison wurde Ramsey schnell ein wichtiger Teil der Mannschaft und spielte durchschnittlich 27,4 Minuten. Die Celtics qualifizierten sich mit einer ausgeglichenen Bilanz für die Playoffs, wo man in den Eastern Division Finals am späteren Meister Syracuse Nationals scheiterte. Dies sollte die schlechteste Saison für Boston bis zum Karriereende von Frank Ramsey bleiben. Nach seinem ersten Jahr in der NBA diente Ramsey von 1955 bis 1957 als First Lieutenant der United States Army Military Police. Anfang 1957 kehrte er zu den Celtics zurück. In der regulären Saison war Boston das beste Team. Mit einem 4:3 über die St. Louis Hawks sicherten sich die Celtics die erste Meisterschaft in der Geschichte der Franchise. Zum Sieg nach zweifacher Verlängerung im siebten Spiel steuerte Ramsey 16 Punkte bei.

Spielweise
Ramsey war so etwas wie der Erfinder der Position des sechsten Mannes. Er kam fast immer von der Bank und spielte in seiner Karriere im Schnitt trotzdem fast 25 Minuten. Besonders in kritischen Situationen war auf Ramsey immer Verlass und er zeigte unter Druck seine besten Leistungen.

Literatur
 Tom Wallace, Cawood Ledford: The University of Kentucky Basketball Encyclopedia Skyhorse Pub Co Inc, 2012, ISBN 1613210183, S. 60–61, 95

Siehe auch
 Liste der Mitglieder der Naismith Memorial Basketball Hall of Fame

Weblinks
 Frank Ramsey in der Naismith Memorial Basketball Hall of Fame. Auf: Hoophall-Website; Springfield, MA, 2018. Abgerufen am 20. April 2018 (in Englisch).
 Frank Ramsey – Spielerprofil auf NBA.com (englisch)

 Frank Ramsey – Spielerprofil bei der University of Kentucky
 Frank Ramsey – Trainerprofil auf basketball-reference.com (englisch)

Einzelnachweise

Mitglied der Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
NBA-Meister
Basketballspieler (Boston Celtics)
US-Amerikaner
Geboren 1931
Gestorben 2018
Mann

Frank Vernon Ramsey


වහල උද්‍යානය යනු නිවසේ වහලය මත සවි කර ඇති හරිත අවකාශයක් වන අතර එය විවේක ගැනීමට සහ කාලය ගත කිරීමට ප්‍රසන්න ස්ථානයකි.

වහල උද්යාන විවිධ වර්ගවල සැලසුම් කර ක්රියාත්මක කළ හැකිය. විශාල ගොඩනැඟිලිවල, පඳුරු සහ gazebos සමග සංකේන්ද්රිත හෝ සංයුක්ත වහළ උද්යානයක් භාවිතා කළ හැකිය.

එසේත් නැතිනම් වහල උද්‍යානය සැලසුම් කිරීමේදී ඔබට භාජන සහ බංකු සහ මතුපිට තණකොළ භාවිතා කළ හැකිය

දිගු කලක් තිස්සේ හරිත වහලයේ සංකීර්ණ ව්යුහය උද්යානය ධනවත්ම පුද්ගලයන්ට පමණක් ලබා ගත හැකි විය. කෙසේ වෙතත්, කාලයත් සමඟ දේවල් වෙනස් වී ඇති අතර වහල උද්‍යානය ලොව පුරා බොහෝ රසිකයන් ලබා ගෙන ඇත.

අද, සියලුම පද්ධති මූලද්රව්ය නිසි ලෙස ස්ථාපනය කිරීමත් සමඟ, ඔබේ නිවසේ වහලය මත උද්යානයක් නිර්මාණය කිරීමට පමණක් නොව, උල්පත්, මණ්ඩප සහ අනෙකුත් අංග සමඟ විනෝදාස්වාදක ප්රදේශයක් නිර්මාණය කළ හැකිය.

වහල උයන් වර්ග
වහල උද්යානය ක්රියාත්මක කිරීම සහ සැලසුම් කිරීම සඳහා විවිධ මෝස්තර ඇත හරිත වහලවල් පුළුල්, අර්ධ ඝන හෝ සංයුක්ත ලෙස සංලක්ෂිත වේ. වහළ උද්යානයේ සැලසුම් විලාසය තීරණය කිරීම ගැඹුර, වෘක්ෂලතා වර්ගය සහ ඒවායේ ක්රියාකාරිත්වය මත රඳා පවතී.

පුළුල් වහල වත්ත
පුළුල් හරිත වහලවල් අඩු නඩත්තු වේ. ඔවුන් සතුව නොගැඹුරු පස් හෝ වෙනත් වර්ධනය වන පරිසරයන් ඇති අතර ඒවා සෙඩම් සහ අනෙකුත් සාරවත් විශේෂ සඳහා සුදුසු වේ. ඒවා ප්‍රධාන වශයෙන් කුණාටු ජල පෙරහන් වැනි පාරිසරික ආරක්ෂණ ස්ථරයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි. මෙම හරිත වහලවල් සාමාන්යයෙන් අඟල් 3-5 ක උසකින් තබා ඇති අතර සාමාන්යයෙන් වාරි ජලය නොලැබේ. ඒවා නොගැඹුරු වන අතර අඩු වර්ධනය වන තෘණ, ඖෂධ පැළෑටි හෝ සූකිරි වලින් වැසී ඇත. මෙමගින් විස්තීර්ණ හරිත වහලවල් කුඩා බර දරණ ධාරිතාවක් සහිත වහල සඳහා සුදුසු වේ. පුළුල් හරිත වහලක් වර්ග අඩියකට රාත්තල් 13 සිට 30 දක්වා පරාසයක පවතී. විස්තීරණ හරිත වහල ද අවම මිල අධික හරිත වහල වර්ගයකි. එසේම, පුළුල් වහල උද්‍යානයක මිල අනෙකුත් වහල උද්‍යානවලට වඩා අඩුය.

සංයුක්ත වහල වත්ත
විස්තීර්ණ හරිත වහලවල් මෙන් නොව, සංයුක්ත හරිත වහලවල ශාක වර්ග විශාල ප්‍රමාණයක් ඇත. ඔවුන්ට වැඩිපුර නඩත්තු කිරීම සහ පොහොර සහ ජලය යෙදවුම් අවශ්‍ය වේ. සංයුක්ත හරිත වහලක් තණකොළ, බහු වාර්ෂික පළතුරු, පඳුරු සහ ගස් සහිත නාගරික උද්යානයකට සමාන වන පරිදි නිර්මාණය කර ඇත. සමහර සංයුක්ත හරිත වහලවල්වල බංකු, පොකුණු හෝ ක්‍රීඩා පිටි පවා ඒවායේ සැලසුම්වලට ගොඩනගා ඇත. වහල කෘෂිකාර්මික කටයුතු සඳහා භාවිතා කරන හරිත වහල දැඩි පද්ධති සඳහා උදාහරණයකි. සංයුක්ත හරිත වහලවල් වර්ග අඩියකට රාත්තල් 35 ත් 80 ත් අතර බර විය හැකි බැවින්, ඉහළ බරක් දරණ ධාරිතාවක් සහිත වහලක් අවශ්ය වේ. ඔවුන්ට ස්ථිර වාරිමාර්ග පද්ධතියක් ද අවශ්‍ය වන අතර වඩාත්ම වෙහෙසකාරී හා මිල අධික හරිත වහල වර්ගය වේ.

අර්ධ සංයුක්ත වහල උයන
අර්ධ-සංයුක්ත හරිත වහල පුළුල් හා සංයුක්ත අතර, බහු වාර්ෂික පළතුරු, කුඩා පඳුරු සහ විසිතුරු තෘණ සමග අඟල් 5 සිට 7 දක්වා උසකින් යුක්ත වේ. ඔවුන් උස පඳුරු හෝ ගස් ඇතුළත් නොවේ. අර්ධ සංයුක්ත හරිත වහල සඳහා මධ්‍යස්ථ ජලය දැමීම සහ නඩත්තු කිරීම අවශ්‍ය වන අතර වර්ග අඩියකට රාත්තල් 25 සිට 40 දක්වා බරට ඔරොත්තු දිය හැකි වහල සඳහා සුදුසු වේ. ඔවුන් වැසි ජල පෙරහන් සහ නාගරික වනජීවී වාසස්ථාන ලෙස ක්රියා කරයි.

ඒකාබද්ධ සහ මොඩියුලර් හරිත වහලවල් ද ඇත. ඒකාබද්ධ හරිත වහලක් යනු වහලය මත සියලුම සංරචක ස්ථර කර ඇති වහලක් වන අතර ශාකවල මුල් වහලය පුරාවට යාබද පැල සමඟ බද්ධ වීමට නිදහස ඇත. අනෙක් අතට, මොඩියුලර් හරිත වහල පද්ධතියක් හරිත වහල බහාලුම් හෝ තැටි කිහිපයකින් සමන්විත වේ. මෙම තැටි වල ජලාපවහනය, මුල් කුටිය, වගා මාධ්‍යය සහ පැල වැනි හරිත වහලයක සියලුම අංග අඩංගු වේ.

වහල වත්ත


Eleanor Francis "Glo" Helin (née Francis, 19 November 1932 – 25 January 2009) was an American astronomer. She was principal investigator of the Near-Earth Asteroid Tracking (NEAT) program of NASA's Jet Propulsion Laboratory. (Some sources give her name as Eleanor Kay Helin.)

Helin was a prolific discoverer of minor planets (see list) and several comets, including periodic comets 111P/Helin–Roman–Crockett, 117P/Helin–Roman–Alu and 132P/Helin–Roman–Alu. She is credited as the discoverer of the object now known as both asteroid 4015 Wilson–Harrington and comet 107P/Wilson–Harrington. Although Wilson and Harrington preceded her by some decades, their observations did not establish an orbit for the object, while her rediscovery did. Helin discovered or co-discovered 903 asteroids and several comets.

Biography
Helin was born an only child to Fred and Kay Francis. At the age of five, she became ill with polio, which caused her to be bed-ridden for several months.

Helin studied geology at Occidental College, leaving just shy of her graduation in 1954. she married Ron Helin and started working at California Institute of Technology, where she and Bruce C. Murray started the Lunar Research Lab to prepare for lunar landing missions.

Helin was active in planetary science and astronomy at the California Institute of Technology and the Jet Propulsion Laboratory for over three decades. Her studies of lunar craters raised interest about near Earth Objects, and in the early 1970s, she initiated the Palomar Planet-Crossing Asteroid Survey (PCAS) from Palomar Observatory. This program is responsible for the discovery of thousands of asteroids of all types including more than 200 in high inclination orbits, other asteroids in rare and unique types of orbits, 20 comets, and approximately 30 percent of the near-Earth asteroids discovered worldwide. Using the 18-inch Schmidt telescope, Helin discovered her first asteroid on July 4, 1973.

In 1980, Helin started working at JPL, where she organized and coordinated the International Near-Earth Asteroid Survey (INAS) during the 1980s, encouraging and stimulating worldwide interest in asteroids. In recognition of her accomplishments, she received NASA's Exceptional Service Medal.

After conducting the PCAS photographic search program from Palomar for nearly 25 years, Helin concentrated on the new, upgraded Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) search program using electronic sensors on a large aperture telescope. She was the principal investigator for this program operating from JPL, for which she received the 1997 JPL Award for Excellence. She also received NASA's Group Achievement Award for the NEAT Team.

In operation from 1995 to 2007, NEAT was the first autonomous observing program; no JPL personnel were on-site, only the JPL Sunspark computer which ran the observing system through the night and transmitted the data back to JPL each morning for team member review and confirmation. NEAT detected over 26,000 objects, including 31 near-Earth asteroids, two long period comets and the unique object, 1996 PW, the most eccentric asteroid known (e = 0.99012940), which moves in a long-period (4110.50 a), comet-like orbit (semi-major axis 256.601 AU).

Helin retired from NASA in 2002, and died on January, 2009.

Caltech Optical Observatories hosted a Helin Commemorative Workshop on 28 September 2010 to honour the contributions of Eleanor and Ronald Helin. Palomar Observatory opened an exhibit dedicated to her and her work with the 18-inch Schmidt telescope in September 2013.

Awards and honors
The Mars-crossing asteroid 3267 Glo,  discovered by Edward Bowell in 1981, was named after her nickname. The official  was published by the Minor Planet Center on 13 February 1987 ().

In 1991, the USS Helin debuted on the movie Star Trek VI: The Undiscovered Country. The ship was named after her for "having discovered an unprecedented number of asteroids and comets".

In 1992, Helin received an honorary doctorate from her alma mater, Occidental College.

Helin was awarded the NASA Exceptional Service Medal. In 1998 she was inducted to the Women in Technology Hall of Fame.

Discoveries by Helin

Helin is credited by the Minor Planet Center with the discovery or co-discovered of more than 900 numbered minor planets, including the first two Aten asteroids: 2062 Aten and 2100 Ra-Shalom, which gave rise to this new orbital group of near-Earth objects.

She also discovered:
 Apollo asteroids such as 2135 Aristaeus, 3360 Syrinx, 4034 Vishnu, 4197 Morpheus, 4660 Nereus, 4769 Castalia and 6489 Golevka, among others,
 Amor asteroids such as 3757 Anagolay, 3988 Huma, 4055 Magellan, 4957 Brucemurray, 5653 Camarillo, 7336 Saunders and 8013 Gordonmoore,
 three Jupiter trojans including 3240 Laocoon,
 Mars-crossers such as 9969 Braille,
 hundreds of main-belt asteroids such as 4897 Tomhamilton,

Comets discovered by Helin include:
 111P/Helin–Roman–Crockett
 117P/Helin–Roman–Alu
 132P/Helin–Roman–Alu
 151P/Helin
 152P/Helin–Lawrence
 The asteroid / Periodic comet 4015 Wilson–Harrington

List of discovered minor planets

See also

References

External links
 Interview with Eleanor Helin, Web of Stories

1932 births
2009 deaths
20th-century American astronomers
21st-century American astronomers
20th-century American women scientists
American women astronomers
Discoverers of asteroids
Discoverers of comets

Near-Earth Asteroid Tracking
Scientists from California
21st-century American women scientists

Eleanor F. Helin


السرير  فيلم مصري

 السرير (أمزرو) : دوار تابع لجماعة تامكروت في إقليم زاكورة، المغرب
 السرير (الضالع) : مستوطنة في اليمن
 السرير (المضاربة والعارة) : قرية في عزلة المضاربة، مديرية المضاربة والعارة، محافظة لحج اليمنية
 السرير (عبري) : مستوطنة في سلطنة عمان
 حقل السرير الليبي
ر أيضا

السرير (توضيح)


Kvinder med power er en dokumentarfilm fra 2013 instrueret af Jehane Noujaim, Mona Eldaief.

Handling
Rafea er en kvinde fra en fattig by i Jordan, som bliver tilbudt at rejse til Indien og lære at installere solpaneler på Barefoot College. For Rafea er det en stor chance, men rejsen vil samtidig have store konsekvenser for hende og hendes familie. Hun er mor til fire og gift med en mand, der ikke billiger at hun skal dygtiggøre sig. I Indien viser det sig hurtigt, at Rafea er en af de dygtigste elever på skolen, men midtvejs i forløbet bliver hun ringet op fra Jordan. Hendes mand truer med at lade sig skille og tage børnene fra hende, og det får hende til at vende tilbage til Jordan, hvor hun får overbevist sin mand om, at hun skal tilbage til Indien. Filmen følger den personlige forvandling Rafea gennemgår, fra hun tager væk fra sin familie og landsby for første gang, til hun kommer hjem igen med helt nye færdigheder.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2013

Solar mamas


An Phreatia aristulifera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Phreatia aristulifera in nahilalakip ha genus nga Phreatia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phreatia

Phreatia aristulifera


The National Intercollegiate Soccer Officials Association (NISOA) is the organization responsible for improving the quality of officiating at college soccer matches in the United States.

External links
http://www.nisoa.com

Soccer governing bodies in the United States

NISOA


Sergio I (muerto en 966) fue el segundo duque de Amalfi y el primero de la familia Comite Musco.

En 958, Sergio, un ciudadano de la ciudad de Amalfi, asesinó el primer duque, Mastalus II y usurpó el trono. Con el fin de establecer una dinastía ducal como en Nápoles y Gaeta, se asocia inmediatamente con su hijo Manso. Cuando murió, la sucesión de Manso fue fácil.

Sergio tuvo otros hijos de nombre Juan, Adhemar y León, así como un hijo llamado Adelfer, que más tarde también usurparía el trono en Amalfi.

Enlaces externos

Foundation for Medieval Genealogy: Southern Italy.

Nacidos en año desconocido
Fallecidos en 966
Gobernantes del siglo X
Duques de Amalfi
Nobles de Italia del siglo X

Sergio I de Amalfi


مجاهد ليبي من مدينة مصراتة ولد في قرية زريق سنة 1864 م وقد كان من قادة المعارك ضد الاحتلال الإيطالي واشتهر في فترة الجهاد بمهارته العالية في القتال واشتهر أيضا بدقته العالية علي القنص بالبندقية. خاض معارك كثيره ضد الإيطالين وكان عونا للمجاهدالبطل رمضان بيك الشتيوي السويحلي ومن بعده أخوه المجاهد سعدون السويحلي. توفي في مصراتة ودفن في قريته زريق سنة 1978 م.

المراجع

مجاهدون ليبيون
مواليد 1864
وفيات 1978

محمد علي عامر المجيعي


Un moucheron est l'une des nombreuses espèces de minuscules insectes volants du sous-ordre des diptères Nematocera, en particulier ceux des familles Mycetophilidae, Anisopodidae et Sciaridae. Ils peuvent être à la fois piqueurs et non piqueurs. Le plus souvent, ils volent en grand nombre, appelés nuages. Le terme « moucheron » est une catégorie descriptive vague plutôt qu'un terme phylogénétique ou autre terme technique, il n'y a donc pas de consensus scientifique sur ce qui constitue un moucheron. Certains entomologistes considèrent que seules les mouches non piqueuses sont des moucherons. Certaines universités et instituts distinguent également les moucherons oculaires : la Smithsonian Institution les décrit comme des « mouches non piqueuses, pas plus grosses que quelques grains de sel, ... attirées par les fluides sécrétés par vos yeux ».

Description
Les moucherons mâles se rassemblent souvent en grands essaims d'accouplement, ou fantômes, en particulier au crépuscule.

Les larves de moucherons vivent le plus souvent en liberté, et certaines sont aquatiques. Beaucoup se nourrissent de plantes, mais certaines sont carnivores. Les larves qui se nourrissent de plantes (comme la larve de la mouche de Hesse) provoquent la formation de galles sur les racines, les tiges ou les feuilles de la plante hôte. Certaines espèces de mouches des champignons (familles Mycetophilidae et Sciaridae) sont des parasites des champignons et des racines des plantes en pot dans les maisons et les serres.

Les mouches noires et les moucherons piqueurs, qui appartiennent également à la catégorie des moucherons, sont de petites mouches suceuses de sang, parfois à peine visibles, communément appelées dans de nombreuses régions moucherons piqueurs, mouches des sables, punkies ou « no-see-ums ».

Certaines orchidées pleurothallides d'Amérique du Sud sont pollinisées par de minuscules moucherons et ont des fleurs de taille correspondante.

Cycle de vie
Les populations de moucherons non piqueurs se trouvent près de l'eau, y compris dans les sols humides, et sont généralement actives en été. Cependant, elles peuvent être présentes à n'importe quel moment de l'année dans les régions côtières humides. Les moucherons mâles forment un essaim au crépuscule. L'accouplement a lieu dès que les femelles entrent dans l'essaim. Les femelles pondent des œufs en masse au-dessus de l'eau ou attachés à la végétation aquatique. Ces œufs éclosent sur une période de plusieurs jours, les jeunes larves se laissent tomber au fond de l'eau et construisent des structures de débris en forme de tubes. Les larves sont de petites créatures ressemblant à des vers qui se nourrissent de matières organiques. Le stade larvaire se poursuit pendant environ un mois, après quoi les espèces se nymphosent pendant quelques jours. Avant d'émerger, la chrysalide remonte à la surface de l'eau, servant d'aliment nutritif aux poissons. Le stade nymphal culmine avec la métamorphose des larves en adultes ailés, qui dure généralement moins de sept jours. Les adultes vivent environ une semaine et demie de plus, pendant laquelle ils produisent jusqu'à 300 œufs. Une femelle moucheron peut pondre jusqu'à 1 000 œufs au cours de sa vie.

Contrôle
Les moucherons adultes non piqueurs n'endommagent pas les plantes mais sont considérés comme une nuisance. Habituellement, les larves ne causent pas de graves dommages aux plantes, mais lorsqu'elles sont présentes en grand nombre, elles peuvent retarder la croissance de la plante et endommager ses racines. Pour empêcher les moucherons de se propager, il faut prendre des mesures visant les stades immatures de développement de l'espèce. Les tactiques physiques comprennent l'élimination des conditions de vie favorables : réduction de l'excès d'humidité, drainage des piscines contenant de l'eau stagnante et élimination de la matière organique en décomposition. Les agents de contrôle et les insecticides disponibles dans le commerce peuvent être utilisés comme mesure de contrôle, mais ne sont pas recommandés pour une utilisation dans un foyer. Pour contrôler les moucherons adultes dans les petites zones, des aérosols pressurisés contenant des pyréthrines peuvent être utilisés. D'autres mesures de contrôle dans le foyer peuvent inclure l'extinction des lumières inutiles au crépuscule et le scellement des évents et autres ouvertures.

Voir aussi

 Simuliidae
 Enicocephalidae
 Cecidomyiidae (mouches gallicoles)
 Sciaridae (moucherons fongiques à ailes sombres)
 Ceratopogonidae
 Moustique
 Mouche des sables

Notes et références

Nematocera

Moucheron (insecte)


Sten Drewsen (født 24. januar 1877 i København, død 11 januar 1943) var en dansk forfatter. Han var søn af Viggo Drewsen.

Efter studentereksamen (1895) prøvede Drewsen forskellige studiegrene, indtil et treårs ophold i U.S.A. (1899-1902) lod ham bestemme sig for den litterære
virksomhed. De litterære frugter af dette Amerikaophold er bøgerne Rødt eller Sort (1906) og De sorte Børn (1909), en frodig fantasis spind over virkelighedsoplevelser. Efter sin hjemkomst var Drewsen knyttet til forskellige dagblade og litterære foretagender som medarbejder eller redaktør (blandt andet Illustreret Tidende, Verden og Vi, Pressens Magasin).

Kilder

Eksterne henvisninger
 Sten Drewsen på Dansk Forfatterleksikon

Journalister fra Danmark
Faglitterære forfattere fra Danmark
Dansksprogede forfattere fra Danmark
Sten

Sten Drewsen


Marcus Aurelius Antoninus Augustus (26 Nisan 121 – 17 Mart 180), 161 - 180 yılları arası Roma İmparatoru. 96 - 180 yılları arasında görev yapan Beş İyi İmparator'dan sonuncusudur ve aynı zamanda en önemli Stoacı filozoflardan biri olarak kabul edilir.

Adını ilk olarak Asya'da yeniden güçlenmeye başlayan Pers İmparatorluğu'na  karşı ve limes Germanicus (Cermen sınırı) boyunca Cermen kabilelerle yaptığı savaşlar ve ardından Tuna Nehrini aşmasıyla duyurur. Doğuda, Avidius Cassius önderliğindeki bir isyanı bastırmıştır.

Marcus Aurelius'a ait Kendime Düşünceler adlı felsefi eser 170–180 arasında savaştayken yazılmıştır. Eser edebi bir başyapıt olarak günümüzde bile hala saygı görür ve "mükemmel vurgusu ve  sonsuz narinliği" ile övgüyü hak etmektedir.

Çocukluğu
Asıl adı Marcus Annius Catilius Severus olup, evlenince Marcus Annius Verus adını aldı. İmparator olunca kendisine Marcus Aurelius Antoninus adı verildi.

Marcus Aurelius, Domitia Lucilla ile Marcus Annius Verus'un tek oğluydu. Tek öz kardeşi, kendisinden 2 yaş küçük kız kardeşi Annia Cornificia Faustina'dır. Annesi Domitia Lucilla Konsül mevkisindeki varlıklı bir aileden gelir. İspanyol kökenli olan ve praetor olarak görev yapan babası Marcus Annius Verus, Marcus Aurelius henüz üç yaşında iken ölmüştü.

Babasının halası Vibia Sabina, İmparatoriçe ve Roma İmparatoru Hadrianus'un karısıydı. Rupilia Faustina (Marcus Aurelius'un babaannesi), Vibia Sabina  ve Salonina Matidia (Roma İmparatoru Trajan'ın yeğeni) üvey kardeştiler. Babasının kız kardeşi Yaşlı Faustina, Roma İmparatoru Antoninus Pius'la evli bir İmparatoriçedir.

Babasının ölümünün ardından Aurelius, dedesi Marcus Annius Verus tarafından evlat edinildi ve annesiyle birlikte büyütüldü. 138 yılında dedesi yaklaşık 90 yaşında öldü.

Gençliği
136 yılında İmparator Hadrianus, halefinin kesin olarak Lucius Ceionius Commodus (yeni adıyla L. Aelius Caesar) olduğunu ilan etti. Marcus çoktan Hadrianus'un dikkatini çekmişti (Marcus'u verissimus ("en dürüst"), olarak adlandıran oydu): sonradan Commodus'un kızı Ceionia Fabia ile nişanlandı. Nişan, her nedense, Commodus'un ölümünün ardından Marcus'un Antoninus'un kızına verdiği evlilik sözü ile bozuldu.

Bu sebeple, Hadrianus'un ilk evlatlığı L. Aelius Verus'un ölümü üzerine, Hadrianus imparatorluk sıralaması için önce Antoninus'u halefi ilan etti, ardından Antoninus Marcus'u (Marcus Aelius Aurelius Verus) ve Lucius Ceionius Commodus olarak isim değiştirdi ve Lucius Aurelius Verus olarak isimlendirilen Lucius Aelius'un Marcus'dan 10 yaş küçük oğlunu evlat edindi.

Antoninus, bu evlat edinmenin ardından her ikisini de 25 Şubat 138'de Marcus henüz 17 yaşındayken halef İmparator olarak gösterdi. 40 yaşında İmparator olacaktı. İddialara göre  Commodus ve Antoninus Pius, Hadrianus tarafından genç Marcus ve Verus için "koltuk ısıtıcı" olarak planlanmıştı.

Antoninus yönetimi sırasında Marcus'un hayatı Hadrianus tarafından atanan ve döneminin kültür hayatıyla oldukça ilgili olan öğretmeni Fronto ile olan yazışmalarından dolayı kesintisiz olarak bilinmektedir. Bu mektuplara göre Marcus zeki, ciddi fikirli ve çalışkan bir genç portresi çizer. Mektuplar aynı zamanda geleceğin imparatoru için felsefenin artan önemini gösterir: Yunan ve Latin retorikleri üzerine bitmek bilmeyen alıştırmalar için sabırsızlığını ki sonra Epiktetos'un Diatribai ("Söylemler")'inin aşığı ve  Stoa Okulu'nun önemli bir ahlakçı filozofu olacaktır. Marcus aynı zamanda Antoninus'un yanında 140, 145 ve 161 yıllarındaki konsüllüğünde, kararlarda iş birliği yaparak artan toplumsal rollerde almaya başladı. 147'de Roma dışında  proconsular İmperium ve ardından da imparatorluktaki ana resmi güç Tribunicia Potestas oldu.

145 yılında Marcus Antoninus'un kızı ve aynı zamanda yeğeni (Annia Galeria Faustina) Genç Faustina ile evlendi.

Roma İmparatoru

İkili İmparatorluk
Antoninus Pius'un (7 Mart 161) ölümü üzerine Lucius Verus'la birlikte ikili imparatorluk koşullarını kabul etti. (Augusti). Teoride yasal olarak eşit olmalarına rağmen, Verus hem daha genç hem de daha az tanınmış olması sebebiyle pratikte ikinci sıradaydı..

Müşterek dönüşüm belki de Marcus Aurelius'un sürekli olarak imparatorluğun dışında birileriyle savaşta olması nedeniyle askeri deneyimlerden hareketle hayata geçirilmişti. İmparatorun hem Germen hem de Pers cephesindeki birliklere aynı anda kumanda edecek yeteneği henüz olmadığından bir hayli otoriter bir yöneticiye ihtiyaç vardı. Ancak Jül Sezar ve Vespasian örneklerinde olduğu gibi herhangi bir komutanın yetkiyle birliklerin başına geçirilmesi zamanla bu generallerin birliklerin yardımıyla yönetimi ele geçirip kendilerini diktatör olarak ilan etmeleriyle sonuçlanma riskine sahipti. Marcus Aurelius problemi  Verus'u doğu lejyonları komutanı yaparak çözdü. Verus birliklerini onların sadâkatiyle otoriter biçimde yönetecek kadar güçlüydü ve aynı zamanda Marcus'u devirecek kadar dürtüye de sahipti. Verus 169'da bir seferde ölene kadar sadık kaldı.

Müşterek İmparatorluk hafiften Roma Cumhuriyeti döneminde bir kişinin tüm gücü elinde toplamasını engelleyen ve Collegiality prensibine istinaden çalışan bir politik sistemi anımsatır. Müşterek yönetim 3. yüzyıl sonlarında Diocletianus'un Tetrarchy'yi (4'lü yönetim) ilan etmesiyle yeniden hayat buldu.

Acil olarak yönetiminin ilk yıllarında Marcus, seleflerince çıkarılan birçok kanunda özellikle de sivil hukuktaki suistimal ve kuraldışılığa karşı reform yaptı. Bizzat uygun ölçülerle, köleler, dullar ve azınlıkları kategorize etti; kan ilişkisini yeniden tanımladı. Ceza hukukundaki farklı cezalandırmalardan kaynaklanan sınıf farkını honestiores ve humiliores ("daha dürüstler" ve  "daha alçak gönüllüler") olarak düzenledi.

Marcus'un yönetiminde, Hristiyanların durumu Trajan zamanında olduğu gibi değişmedi. Yasal olarak cezalandırılabilmelerine rağmen (gerçekte) nadiren eziyet edilirdi. Örneğin 177'de Lyon'da bir grup Hristiyan idam edildi ancak eylem esasen yerel valinin inisiyatifi olarak nitelenebilir.

Savaşları

Part İmparatorluğu
Asya'da tekrar güçlenen Part İmparatorluğu, 161'de iki Roma ordusunu bozguna uğrattıktan sonra Ermenistan ve Suriye'yi işgal etmişti. Marcus Aurelius, Müşterek İmparator Verus'u lejyonları kumanda etmesi ve tehlikeyi önlemesi için doğuya gönderdi. Savaş 166 yılında, her ne kadar Gaius Avidius Cassius gibi alt kademedeki generallerin liyakati ile kazanılmış olsa da başarıyla sona erdi. Savaştan dönüşte Verus triumph'la (bir tür onursal karşılama töreni) ödüllendirildi; geçit töreni oldukça sıra dışıydı çünkü törende iki İmparator vardı ve İmparatorların oğulları ve evlenmemiş kızlarıyla birlikte oldukça büyük bir aile kutlamasıydı. Bu arada fırsattan istifade Marcus Aurelius'un, beş yaşındaki oğlu Commodus ve üç yaşındaki Annius Verus'a Sezar statüsü verildi.

Savaştan dönen ordunun tüm İmparatorluğa yaydığı veba (çiçek hastalığı olduğu da iddia edilir) birkaç yıl boyunca etkili oldu.

Germanya ve Tuna
160'ların başında, Germen kabileler ve diğer kuzeyli halklar kuzeydeki sınır boyunca (limes Germanicus) yağmalarla Tuna nehrini geçerek Galya içlerine ulaşmıştı. Batı yönündeki bu yeni şiddet dalgası, belki de uzak doğudaki kabileler yüzündendi. Germania Superior (yukarı Germanya eyaleti) idari bölgesi Catti'deki ilk işgal 162'de püskürtüldü. Asıl büyük işgal, MS 19'dan beri Roma vatandaşı olan Bohemya'lı Marcomanni kabilesinin 166'da Lombard'lar ve diğer Germen kabilelerle Tuna nehrini geçtiği zaman ortaya çıktı. Yine bu sıralarda Sarmatian'lar, Tuna ve Tisza nehirleri arasından saldırdı.

Doğudaki durum yüzünden cezalandırıcı bir sefer ancak 167 yılında mümkün oldu. Marcus ve Verus'un her ikisi de birliklere eşlik ettiler. Verus'un 169'da ölümünden sonra Marcus, Germenlere karşı hayatının geri kalan büyük bir kısmında kişisel olarak mücadele etti. Romalılar en az iki kez ciddi olarak, Alpleri geçen Quadi ve Marcomanni'lerin Oderzo'daki Opitergiumu yağmalaması ve Kuzey doğu İtalya'daki ana şehir Aquileia'yı kuşatmasıyla çok zor durumda kaldı. Aynı anda Karpat Dağları'ndan gelen Costoboci'ler Moesia, Makedonya ve Yunanistan'ı işgal ettiler. Uzun bir mücadeleden sonra, Marcus Aurelius işgalcileri bu topraklardan çıkarmayı başardı. Birçok Germen kendiliklerinden cephedeki Dacia ve Pannonia ile Germanya ve İtalya'ya yerleştiler. Bu yeni bir şey değildi ancak bu defa yerleşimciler Tuna nehrinin sol kıyısında Sarmatia ve Marcomannia'da (bugünkü Bohemya ve Macaristan dahil) iki yeni sınır şehri kurulmasını talep ettiler.

İmparatorun planları Avidius Cassius tarafından uydurulan ve Marcus Aurelius'un hastalıktan öldüğü şeklindeki söylenti yüzünden çıkan isyan sebebiyle engellendi. Doğu eyaletlerinden sadece Kapadokya ve Bithynia isyancıların tarafına geçmedi. Marcus Aurelius'un yaşadığı haberi duyulunca Cassius'un kaderi hemen çizildi ve birlikleri tarafından sadece 100 günlük bir saltanattan sonra öldürüldü.

Karısı Faustina ile Marcus Aurelius 173'e doğru doğu eyaletlerini ziyaret ettiler. Atina'yı ziyaretinde kendisini felsefe'nin koruyucusu olarak ilan etti. Roma'daki bir triumph'in ardından takip eden yıl tekrar Tuna hududuna hareket etti. 178'deki kesin zaferin ardından, Bohemya'nın ilhak planı başarıyla hazırlansa da Marcus Aurelius'un 180'de hastalanmasıyla yarım kaldı.

Çin'le ilk temas
Marcus Aurelius zamanında, Han hanedanı kayıtları 166'da Roma'dan bir temsil heyetinin  Çin'in başkenti Luoyang'da Çin İmparatoru Huan'la görüştüğünü yazar. Kayıtlara göre, Romalılar Antun tarafından gönderildiklerini belirttiler. Belirtilen tarihe göre bu Marcus Aurelius Antoninus olabilir. Diğer taraftan, çağdaşı Roma kayıtları Çin'le irtibat için herhangi bir girişimden söz etmez.

Ölümü ve halefi
Marcus Aurelius 17 Mart 180 tarihinde Tuna Nehri yakınlarındaki ayaklanmaların son bulmaması üzerine çıktığı seferde halefi Commodus kendisine eşlik ederken Vindobona'da (günümüzde Viyana)'da geçirdiği hastalık sebebiyle hastalığının 7. gününde öldü. Hemen tanrılaştırıldı ve külleri Roma'ya gönderilerek Vizigotların şehri yağmaladığı 410 yılına kadar ayakta kalan Hadrianus Mausoleum'una (günümüzde Sant'Angelo Kalesi) yerleştirildi. Germen ve Sarmatlara karşı mücadelesi anısına Roma'da Marcus Aurelius Sütunu dikildi.

Marcus Aurelius 166'da Ceasar ve 177'de yardımcı İmparator yaptığı Commodus'un halefi olmasını -farkında olunmayan bir talihsizliğe rağmen- sağlamıştı. Bu karar, talihli Evlatlık İmparatorlar dönemini sona erdirmişti ve Commodus sonradan tarihçiler tarafından, politika ve askerlikle ilgisi olmayan, aşırı egoist ve sinirli birisi olarak çok eleştirilmiştir. Bu sebep yüzünden Marcus Aurelius'un ölümü Pax Romana'nın sonu olarak kabul edilir. Commodus'u fazla aday olmadığı için ya da ölümünün ardından meydana gelebilecek olası bir iç savaş korkusuyla seçmiştir.

Evliliği ve çocukları

Aurelius, 145'te Genç Faustina ile evlendi. 30 yıllık evliliği boyunca Faustina 13 çocuk doğurdu. Bunlardan sadece bir oğlan ve dört kız babalarından daha uzun yaşadılar. Çocuklarının isimleri;
 Annia Aurelia Galeria Faustina (147- 165'den sonra)
 Annia Aurelia Galeria Lucilla (148/50-181) Lucius Verus'la evlendi.
 Lucilla'nın  Gemellus Lucillae adında bir ikizi vardır (149-150)
 Titus Aelius Antoninus (150 doğumda, 7 Mart 161'den önce öldü)
 Titus Aelius Aurelius (150 doğumda, 7 Mart 161'den önce öldü)
 Hadrianus (152doğumda, 7 Mart 161'den önce öldü)
 Domitia Faustina (150 doğumda, 7 Mart 161'den önce öldü)
 Fadilla (159, 192)
 Annia Cornificia Faustina Minor (160, İmparator Caracalla'nın saltanatında öldü. 211-217)
 Titus Aurelius Fulvus Antoninus (161-165) ve sonradan İmparator olan Commodus, (161-192)
 Marcus Annius Verus Caesar (162-169)
 Vibia Aurelia Sabina (170-217)

Popüler kültürde Marcus Aurelius
 Roma İmparatorluğu'nun Çöküşü (1964), Anthony Mann'ın yönettiği filmde Marcus Aurelius'u Alec Guinness canlandırmıştı.
 Gladyatör (2000), Ridley Scott'ın yönetmenliğini yaptığı filmde Marcus Aurelius'u Richard Harris canlandırmıştır.

Notlar

Kaynakça

Birincil kaynaklar
 Cassius Dio, Roma Tarihi. Orijinal text için bkz. Lacus Curtius. İngilizce
 Marcus Aurelius, Meditations. İngilizce
 Scriptores Historiae Augustae, Historia Augusta. Orijinal text için bkz. LacusCurtius. İngilizce

Diğer kaynaklar

  Filozofi başlığı için internet ansiklopedisi , İngilizce
 Marcus Aurelius De Imperatoribus Romanis başlığı, İngilizce
 Marcus Aurelius   livius.org'de ilgili başlık, İngilizce
 Marcus Aurelius: Roma'nın Filozof imparatorları -  Marcus Aurelius'a onun liderlik açısından bakış denemesi, İngilizce.

Dış bağlantılar

  Meditation'lar için  Online Yunanca metin
 Orijinal metinden George Long İngilizce çevirisi(1862)
 Latince Versiyonu,  J. M. Schulz (1802)
 Marcus Aurelius'a ithaf edilmiş biyografi araştırması, İngilizce

121 doğumlular
180 yılında ölenler
2. yüzyıl filozofları
2. yüzyıl Roma imparatorları
Nervan-Antoninler Hanedanı
Ahlâkçılar
Antik Yunan yazarlar
Glykon kültü
Stoacı filozoflar

Marcus Aurelius


Infrastruktura

Početak gradnje/renovacije

Dovršetak gradnje/renovacije ili otvaranje

Svemirske letjelice

Orbitalne i suborbitalne letjelice

Letovi prema Mjesecu i tijelima Sunčevog sustava

 15. rujna – kraj misije Cassini-Huygens

Tehnologija

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Astronautika u 2017.


Nuwara Eliya ( ; ) is a city in the hill country of the Central Province, Sri Lanka. Its name means "city on the plain (table land)" or "city of light". The city is the administrative capital of Nuwara Eliya District, with a picturesque landscape and temperate climate. It is at an altitude of 1,868 m (6,128 ft) and is considered to be the most important location for tea production in Sri Lanka. The city is overlooked by Pidurutalagala, the tallest mountain in Sri Lanka. Nuwara Eliya is known for its temperate, cool climatethe coolest area in Sri Lanka.

History
The city was founded by Samuel Baker, the explorer of Lake Albert and the upper Nile in 1846. Nuwara Eliya's climate lent itself to becoming the prime sanctuary of the British civil servants and planters in Ceylon. Nuwara Eliya, called Little England, was a hill country retreat where the British colonialists could immerse themselves in their pastimes such as fox hunting, deer hunting, elephant hunting, polo, golf and cricket.

Many of the buildings retain features from the colonial period such as the Queen's Cottage, General's House, Grand Hotel, Hill Club, St Andrew's Hotel and Town Post Office. New hotels are often built and furnished in the colonial style. Visitors to the city can wallow in its nostalgia of bygone days by visiting the landmark buildings. Many private homes maintain their old English-style lawns and gardens.

Climate
Due to its highland location, Nuwara Eliya has a subtropical highland climate (Köppen climate classification Cfb), having no pronounced dry season, a monsoon-like cloudy season and with a mean annual temperature of .

In the winter months, there can be frost at night, but it warms up rapidly during the day because of the high sun angle.

Demographics

The majority of the population of Nuwara Eliya city is Sinhalese. There are sizable communities belonging to other ethnic groups, such as Indian Tamils and Sri Lankan Tamils.

Source: ''statistics.gov.lk

Language
Sinhala and Tamil are the two major languages spoken in Nuwara Eliya. English is also widely used by the locals.

Festivals

The town really comes alive in April for the Sinhalese and Tamil New Year. It is difficult to find accommodation as Sri Lankans holiday in the region during this period. The festive season starts on April 1 annually in a ceremonial manner. The ceremony consists mainly of a band show in which all the local school bands participate.

Main attractions during April include motor and horse racing events. Motor racing comes alive with the Mahagastotte and Radella Hill Climbs, the former being run since 1934. The Nuwara Eliya Road Race and the 4X4 Lake Cross on edge of Lake Gregory attract a fair share of enthusiasts. Parties are held nightly in the hotels, and the season culminates in the nine-furlong (1811 m) Governor's Cup at the Nuwara Eliya Racecourse, Golf Tournaments at the Nuwara Eliya Golf Club, and the flower show at the end of the month.

Attractions

The town's attractions include the golf course, trout streams, Victoria Park, and boating or fishing on Lake Gregory.  Victoria Park is an attractive and well-used oasis. It is popular with birdwatchers at quieter times because of the good opportunities for seeing species, particularly the Indian blue robin, pied thrush or scaly thrush lurking in the denser undergrowth. The Kashmir flycatcher is another attractive bird species in the park.

Galway's Land Bird Sanctuary, close to Lake Gregory, is an area of montane forest a few kilometers east of the town. Covering an area of 0.6 km2 it is home to many bird and mammal species endemic to Sri Lanka, including wild boar and barking deer.

The city is a base for visits to Horton Plains National Park. This is a key wildlife area of an open grassy woodland. Species found here include the leopard, sambar, and the endemic purple-faced langur. Endemic highland birds include the dull-blue flycatcher, Sri Lanka white-eye, and yellow-eared bulbul. The plains have a well-visited tourist attraction at World's End — a sheer precipice with a 1050 m drop. The return walk passes the scenic Baker's Falls. Early morning visits are best, both to see the wildlife and to view World's End before mists close in during the later part of the morning.

One of the distinctive features of Nuwara Eliya's countryside is the widespread growing of vegetables, fruit and flowers usually associated with temperate Europe. This "Little England" is covered with terraces growing potatoes, carrots, leeks, and roses interspersed with tea bushes on the steeper slopes.

The slow-growing tea bushes of this highland region produce some of the world's finest orange pekoe tea. Several tea factories around Nuwara Eliya offer guided tours and the opportunity to sample or purchase their products.

'Lovers Leap' is a spectacular waterfall set among tea plantations a short walk from the town of Nuwara Eliya. It falls a height of 30m in a long cascading sheet of water. It is said that it is named after a young couple who decided to be bound together forever by jumping off the cliff to their demise.

Other places

A gravestone of Major Thomas William Rogers, (the Government Agent for Badulla District) is in the corner of the golf grounds. He is infamous for having shot, at the very lowest estimate 1,400 wild elephants. Folklore in Nuwara Eliya says that every year his gravestone is struck by lightning for his great sin. This place is not open for visitors.

Another place related to folklore is the Hindu temple called Seetha Kovil (Hanuman Kovil). It is found on the way to Badulla from Nuwara Eliya before reaching the Hakgala Botanical Garden. The temple is in the village called Seetha Eliya. The area is related to the Ramayana story in Hinduism. Folklore says that the mighty king Ravana kidnapped princess Seeta who was the queen of Rama and hid her where the temple now is.

There is a church called the Holy Trinity Church on Church Road, which accommodates an old graveyard. Most of the gravestones have British names on them.

Transportation

The nearest train station is in Nanu Oya, about 8 km away. Scheduled air taxi from Lake Gregory Waterdrome links Nuwara Eliya to Colombo.

Sister cities

See also
 List of cities in Sri Lanka

References

Populated places in Nuwara Eliya District
Places in the Ramayana

Nuwara Eliya


Wolverine World Wide, Inc. 1883'te kurulmuştur ve merkezi Rockford, Michigan'dadır. Ayakkabı ve deri ürünleri üreticisidir.

Markalar
 Bates Uniform Footwear
 Hush Puppies (ilk kez 1958'de satıldı.)
 Hytest Safety Footwear
 Merrell
 Sebago
 Wolverine Bot ve Ayakkabıları
 Wolverine Deri Ürünleri

Lisanslı Markaları
 Caterpillar
 Harley-Davidson
 Stanley Footwear

Perakende Satış
 Track 'N Trail Mağazaları

Amerika Birleşik Devletleri merkezli şirketler
Giyim
Amerikan markaları
1883'te kurulan şirketler

Wolverine Worldwide


François Gèze né le  à Casablanca et mort le  à Vannes, est un éditeur français.

Il dirige les éditions La Découverte de 1982 à 2014, maison pour laquelle il exerce ensuite une activité d'éditeur. Il est à partir de 2005 le président de la société Cairn.info, portail de revues et livres de sciences humaines et sociales.

Engagé très jeune dans des actions de solidarité internationale avec l'Amérique latine, il s'implique ensuite fortement dans l'interprofession du livre, contribuant à plusieurs de ses instances. À partir des années 1990, il se mobilise particulièrement contre les violations des droits humains en Algérie, au temps de la colonisation comme depuis son indépendance.

Biographie

Famille
François Gèze est le fils de Louis Gèze (1922-1968), officier issu d'une lignée paysanne du Gers, et de Thérèse d'Aviau de Ternay (1925-2014), engagée notamment au Planning familial. Il a cinq frères et sœurs.

Formation et début de carrière
Après une enfance ballottée entre l'Allemagne et la France au fil des affectations de son père, François Gèze entre en classe préparatoire aux grandes écoles. Au lycée Pierre de Fermat de Toulouse, il est en « math spé » en mai 1968, moment pour lui décisif comme il en témoigne cinquante ans plus tard :

Parallèlement à ses études à l'École des Mines de Paris (1969-1972), il suit un cursus d'économie du développement à l'Institut d'Études du Développement Économique et Social (IEDES) et rédige en  (avec Bruno Parmentier), sous la direction du professeur Ignacy Sachs, un mémoire de la  section de l'École pratique des hautes études (EPHE) sur l'industrie péruvienne du cuivre.

De  à , il est volontaire du service national actif (VSNA) à l'ambassade de France à Buenos Aires (Argentine). De 1975 à 1979, il est ingénieur économiste à la Société d'études pour le développement économique et social (SEDES), puis au Bureau d'information et de prévision économique (BIPE), où il se spécialise notamment sur l'économie des métaux non ferreux et les échanges économiques Est-Ouest. Il est ensuite consultant, jusqu'en 1981, au bureau d'études ACT-Consultants.

Premiers engagements : le Chili et l'Argentine
En 1969, François Gèze s'engage à Paris au Parti socialiste unifié (PSU), puis dans son émanation chargée de la solidarité internationaliste, le Centre d'études anti-impérialistes (Cedetim), animé notamment par Manuel Bridier, l'un des fondateurs du Parti socialiste unifié (PSU), et l'économiste Gustave Massiah. Il s'implique ensuite, en 1972 et 1973, aux côtés des militants maoïstes de la Gauche prolétarienne (dont il ne faisait pas partie) qui créent en  le quotidien Libération (il y contribuera aux pages « Économie » et au suivi de l'actualité du Chili de l'Unité populaire). En , après deux voyages au Chili et au Pérou, il fonde à Paris avec d'autres militants du Cedetim, dont Alain Joxe et Michel Vigier, le Comité de soutien à la lutte révolutionnaire du peuple chilien, lequel jouera un rôle important dans le vaste mouvement de solidarité qui s'est manifesté en France en faveur des exilés chiliens à la suite du coup d'État du général Augusto Pinochet, le .

Lors de son séjour en Argentine de fin 1973 à début 1975, François Gèze mène un travail d'enquête sur les luttes sociales et politiques dans le pays, signant (sous le pseudonyme de Juan Carlos Russo) des correspondances pour l'hebdomadaire Politique Hebdo, puis un livre écrit avec le journaliste Alain Labrousse, Argentine, révolution et contre-révolutions. À son retour en France, il crée en , avec d'autres français bon connaisseurs de l'Argentine, le Comité de soutien aux luttes du peuple argentin (CSPLA), pour dénoncer la répression des mouvements populaires qui conduira au Coup d'État de 1976 en Argentine. Avec les animateurs de la revue Quel Corps ?, le CSPLA sera à l'origine, en , du Comité pour le boycott de l'organisation par l'Argentine de la Coupe du monde de football (COBA). À l'occasion de ce « Mundial » qui s'est déroulé en , le COBA, fort de deux cents comités locaux dans toute la France, fera largement connaître les violations des droits humains perpétrées par la dictature militaire, avec le slogan : . Au début des années 1980, François Gèze est l'un des animateurs, avec notamment le politologue Jean-Paul Hébert et l'amiral Antoine Sanguinetti, de l'Association française de recherches sur la paix (ARESPA), fondée par Alain Joxe.

Carrière éditoriale

En 1977, François Gèze assure la direction de la collection du Cedetim, que François Maspero (1932-2015) a accepté d'accueillir dans sa maison, qu'il a créée en 1959. Début 1980, les Éditions Maspero connaissant des difficultés économiques, François Maspero demande à François Gèze – mandaté par le Cedetim – de lui prêter main-forte, ce qui permet à ce dernier de se former auprès d'une personne ayant la connaissance du milieu de l'édition. En , sans que François Gèze s'y attende, François Maspero lui demande d'assurer la présidence de la société. Et en , Maspero démissionne sans indemnités et cède à François Gèze pour un franc symbolique ses parts de l'entreprise, dont il demande seulement qu'elle change de raison sociale : elles deviendront en  les Éditions La Découverte, conservant le fonds de la maison. Avec le concours de Bruno Parmentier pendant les premières années, puis de Jean-Guy Boin de 1985 à 1992, il se consacre au développement et au renouvellement éditorial de la maison. Après avoir repris les éditions Syros en 1995, La Découverte est elle-même reprise en 1998 par le groupe Havas, devenu ensuite Editis. En , François Gèze prend sa retraite – tout en conservant une activité de directeur de collection – et confie, avec l'accord de l'actionnaire, la direction de la maison à Hugues Jallon, 43 ans, ancien directeur littéraire et directeur éditorial entre 1997 et 2010. Quand ce dernier quitte La Découverte en  pour prendre la direction des Éditions du Seuil, il est remplacé par Stéphanie Chevrier, 49 ans, toujours avec l'accord de François Gèze et de l'actionnaire.

Choix éditoriaux à La Découverte
À partir de 1983, François Gèze entend inscrire le développement éditorial de La Découverte dans la fidélité aux engagements qui ont été ceux des Éditions Maspero, dans un contexte intellectuel et politique qu'il estime toutefois « très différent », comme il le précise en 2013.

D'où des évolutions éditoriales marquées notamment par la publication, chaque année depuis 1981 (jusqu'en 2021), de l'annuaire économique et géopolitique mondial L'État du monde, créé sur une idée du géographe Yves Lacoste et de plusieurs dizaines de titres conçus sur le même modèle de « mini-encyclopédie » grand public – un choix en rupture assumée avec les impasses du  du tiers-mondisme de la période précédente. Ou encore par la création, en 1983, de la collection de poche « Repères », initialement dirigée par l'économiste Olivier Pastré et le sociologue Michel Freyssenet (1941-2020), fruit d'une réflexion collective menée autour de la publication en économie. Cette collection est devenue depuis l'une des principales collections universitaires dans le domaine des sciences sociales. Pour faire face à la situation difficile du secteur dans la période, François Gèze a également fait des essais et documents un axe fort de la maison. Parallèlement, il a poursuivi ou engagé un important travail d'exploration des voies nouvelles de la recherche en sciences humaines et sociales dans diverses disciplines, avec de nombreux universitaires et directeurs de collection. Il a approfondi un autre axe important avec l'histoire coloniale française, orientation fondatrice des Éditions Maspero. Ce qui le conduira en 2017 à participer, avec les historiens Gilles Manceron, Fabrice Riceputi et Alain Ruscio à la création puis à l'animation du site « Histoire coloniale et postcoloniale ». Ainsi qu'à la Fondation Frantz Fanon, présidée par Mireille Fanon-Mendès-France. François Gèze a enfin régulièrement accueilli à La Découverte des revues de sciences humaines et sociales, dont il a souvent souligné l'importance, comme Hérodote, la Revue du Mauss ou Mouvements (créée en 1998).

L'édition numérique
C'est d'ailleurs cet attachement à l'avenir des revues, qu'il voit comme un , qui a contribué, avec d'autres facteurs, à le mobiliser pour le développement de l'édition numérique. Au début des années 2000, constatant le déclin régulier de la diffusion des revues imprimées, il a ainsi été partie prenante de l'initiative des Éditions De Boeck, qui ont lancé en 2005 avec La Découverte, les Éditions Érès et Belin le portail de revues Cairn.info (société dont François Gèze est depuis le président). Son succès, largement confirmé au fil des années, .

Cette orientation, selon François Gèze, est le résultat d'une expérience antérieure :

Cette expérience l'a conduit à s'investir à partir des années 2000 dans les instances interprofessionnelles mobilisées par le Syndicat national de l'édition (SNE) pour accompagner la « mutation numérique » du secteur. Il sera notamment l'un des promoteurs du programme ReLire de numérisation des livres indisponibles du  (dont il a été membre du comité scientifique de 2013 à 2016), géré à partir de 2012 par la Bibliothèque nationale de France (BnF), puis mis en œuvre par la société FeniXX, filiale du Cercle de la librairie créée en 2014. Et depuis 2021, il préside pour trois ans la Commission numérique du Centre national du livre.

Fonctions interprofessionnelles dans l'édition

Dès le début des années 1980, François Gèze s'est investi dans les instances de l'interprofession du livre, en premier lieu le Syndicat national de l'édition (SNE) et, à partir de 2000, le Cercle de la librairie. Il estimait en effet essentiel pour sa maison de participer aux évolutions de l'écosystème du livre pour mieux assurer l'audience des livres qu'elle publiait, à un moment où sa situation économique était très fragile, comme l'a souligné dans sa thèse consacrée à La Découverte la sociologue Camille Joseph : .

Il est le premier président, en 1983, du Bureau du livre français à New York, créé par François Samuelson pour développer la vente aux États-Unis des droits de traduction des livres français. Il préside la Société de caution mutuelle de l'édition française (SOCMEF) de 1991 à 1996. Il est président à partir 1995 du groupe des éditeurs universitaires du SNE et vice-président du Centre français d'exploitation du droit de copie (CFC), qu'il préside de 1996 à 1999. Il est membre fondateur et administrateur de l'Association pour le développement de la librairie de création (ADELC, créée en 1988 à l'initiative des Éditions de Minuit, Gallimard, Le Seuil et La Découverte, avec le soutien de France-Loisirs). Il est président, de 1990 à 1993, de la Commission de liaison interprofessionnelle du livre (CLIL), réunissant éditeurs et libraires, qui conduit à cette époque la réforme du transport du livre en France. Depuis 2008, il est membre du bureau de la Commission numérique du SNE. Il est également membre du Conseil du livre (de 2008 à 2010), du conseil scientifique de la BnF (de 2008 à 2014) et du conseil scientifique de l'ENSSIB (de 2008 à 2013).

L'engagement pour l'Algérie
C'est en assurant à partir de 1982 la direction de La Découverte, qui prend la suite des Éditions François Maspero, que François Gèze s'intéresse à l'histoire et la situation de l'Algérie, comme il s'en explique :

Ce constat, doublé de celui de la large méconnaissance en France des réalités de la longue colonisation de l'Algérie, l'a conduit à publier (ou rééditer) de nombreux titres consacrés aussi bien à la période coloniale qu'à celle de l'Algérie indépendante. Et à s'engager, après le coup d'État militaire de janvier 1992, auprès de celles et ceux qui dénonçaient les violations des droits humains perpétrées contre la population, tout au long des années 1990, par les forces spéciales des généraux au pouvoir comme par les groupes armés se réclamant de l'islam (dont le Groupe islamique armé, GIA). Ces prises de position publiques ont été fortement contestées par des intellectuels français et algériens qui dénonçaient des accusations à leurs yeux non fondées contre l'armée algérienne. Ce fut le cas notamment après les grands massacres de l'automne 1997 revendiqués par les groupes armés se réclamant de l'islam : une polémique opposa alors dans les colonnes du Monde Bernard-Henri Lévy, d'une part, Pierre Vidal-Naquet et François Gèze, d'autre part. Le premier accusa les seconds de succomber au « syndrome Timisoara », en , et de . Ce à quoi le seconds répondirent : .

En 1997, François Gèze a rejoint l'association de défense des droits humains en Algérie Algeria-Watch, créée la même année en Allemagne, et sur le site de laquelle il publie et reprend régulièrement depuis des articles d'analyse. Avec de nombreux militants des droits humains, français, algériens et européens, il a coorganisé en novembre 2004 à Paris une session du Tribunal permanent des peuples sur le thème « Les violations des droits de l'homme en Algérie (1992-2004) ». Adossée à toute une série de rapports détaillés, cette session a largement documenté les « violations graves des droits de l'homme et du peuple algérien perpétrés par les services de sécurité de l'État, par leurs auxiliaires ainsi que par toute force ou tout groupe armé se réclamant de l'islam », ainsi que le rôle central dans cette répression de la police politique du régime, le Département du renseignement et de la sécurité (DRS, ex-Sécurité militaire). Parallèlement, il a publié à La Découverte des ouvrages importants confirmant ces analyses, dont : Nesroulah Yous (avec Salima Mellah), Qui a tué à Bentalha ? Chronique d'un massacre annoncé (2000) ; Habib Souaïdia, La Sale Guerre. Le témoignage d'un ancien officier des forces spéciales de l'armée algérienne (2001) ; Lounis Aggoun et Jean-Baptiste Rivoire, Françalgérie, crimes et mensonges d'États (2004) ; Jean-Baptiste Rivoire, Le Crime de Tibhirine. Révélations sur les responsables (2011).

Publications

Livres
 .
 Avec Omar Benderra, Rafik Lebdjaoui, Salima Mellah (dir.), Hirak en Algérie, La Fabrique Éditions, 2020 ().
 La Double nature du livre : Quatre décennies de mutations dans la "chaîne du livre", publication posthume, Paris, Les Belles Lettres, coll. "Le goût des idées", 312 p., 2023

Notes et références

Liens externes

 Blog de François Gèze sur Mediapart

Naissance en avril 1948
Naissance dans le protectorat français au Maroc
Naissance à Casablanca
Éditeur français du XXe siècle
Éditeur français du XXIe siècle
Décès à 75 ans
Décès à Vannes
Décès en août 2023

François Gèze


La base militaire de Yavoriv est un centre d'entraînement militaire dans l'Ouest de l'Ukraine, dans la ville de Yavoriv, à environ dix kilomètres de la frontière avec la Pologne et à trente kilomètres au nord-ouest de Lviv dans le district de Yavoriv. L'installation abrite un Centre international pour le maintien de la paix et de la sécurité dans le cadre du programme Ukraine-OTAN « Partenariat pour la paix » et l'Académie militaire nationale Hetman Petro-Sahaïdatchnyi. La base couvre une superficie d'environ  et peut accueillir jusqu'à . Le parcours couvre une superficie de  ; jusqu'à la création du parc national de Yavoriv, il s'étendait sur .

Histoire
La zone d'entraînement militaire de Yavoriv a été fondée en 1940. Une ancienne zone d'entraînement militaire de l'armée polonaise a été utilisée, qui existait ici avant l'occupation soviétique de l'est de la Pologne en 1939 et l'annexion soviétique de l'Ouest de l'Ukraine. Le 13 février 1940, l'URSS a adopté une résolution sur l'évacuation de trente villages, dont la superficie était nécessaire pour l'agrandissement de la place.

Au total, cent vingt-cinq mille personnes ont été déplacées de force de la région et cent soixante-dix villages et hameaux sont devenus des déserts. Les habitants ont été déplacés dans le Sud de la Bessarabie dans des villages récemment devenus libres lors de la réinstallation des Allemands de Bessarabie dans le Reich allemand.

De 1941 à 1944, la zone a été utilisée par l'armée allemande comme zone d'entraînement militaire en Galicie nommée Truppenübungsplatz Galizien. Plus tard, l'Armée rouge a de nouveau utilisé la zone.

Après 1991, la base a servi de terrain d'entraînement aux forces ukrainiennes sous l'encadrement d'instructeurs étrangers, notamment américains et canadiens, et constituait également un des principaux centres servant aux exercices militaires conjoints entre les forces ukrainiennes et celles de l'OTAN après l'annexion de la Crimée par la Russie en 2014.

Attaque russe en 2022

Lors de l'invasion russe de l'Ukraine en 2022, l'installation militaire de Yavoriv a été touchée par une frappe de missiles russes tôt le . Selon des responsables ukrainiens, trente roquettes ont été tirées sur la base, tuant trente-cinq personnes et en blessant cent trente-quatre autres. Les responsables ukrainiens ont également signalé que jusqu'à mille combattants étrangers s'étaient entraînés à la base dans le cadre de la Légion étrangère ukrainienne. Le ministère russe de la Défense a annoncé qu'il avait détruit « jusqu'à cent quatre-vingts mercenaires étrangers et une importante cargaison d'armes étrangères » et a déclaré que la Russie poursuivrait ses attaques contre les combattants étrangers en Ukraine ; le ministère ukrainien de la Défense a déclaré qu'il n'avait confirmé aucun étranger parmi les morts. Le , le journal britannique The Daily Mirror a déclaré qu'au moins trois anciens membres des forces spéciales britanniques pourraient avoir été tués dans les frappes, le nombre total de volontaires morts dépassant potentiellement une centaine.

Le ministre ukrainien de la Défense Oleksiy Reznikov a décrit la frappe comme une « attaque terroriste contre la paix et la sécurité près de la frontière UE-OTAN ». Un responsable de l'OTAN a déclaré qu'il n'y avait pas de personnel de l'OTAN dans la base au moment de l'attaque, car tout le personnel avait quitté le pays avant l'invasion.

Références

Yavoriv
Oblast de Lviv

Base militaire de Yavoriv


La Ruta Estatal de California 32, y abreviada SR 32 (en inglés: California State Route 32) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de California. La carretera inicia en el Oeste desde la  hacia el Este en la . La carretera tiene una longitud de 119,7 km (74.387 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de California 32 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de California por sus siglas en inglés Caltrans.

Cruces
La Ruta Estatal de California 32 es atravesada principalmente por la .
{| class=wikitable
!Condado
!Localidad
!Miliario
!Destinos
!Notas
|-
|rowspan=4|GlennGLE L0.00-10.91
|rowspan=3|Orland
|L0.00
|Newville Road – Newville
| Continuación más allá de la I-5
|-
|L0.00
|
|Interchange
|-
|0.00
|
|Antigua US 99W
|-
|Hamilton City
|9.63
|
|
|-
|rowspan=6|ButteBUT 0.00-37.75
|
|
|Hamilton Nord Cana Highway – Nord
|
|-
|
|6.24
| North Lindo Avenue, East Avenue a SR 99
|
|-
|rowspan=4|Chico
|9.08
| – Downtown Chico
|
|-
|10.19
|
|Interchange
|-
|11.01
|Forest Avenue
|
|-
|11.70
|Bruce Road
|
|-
|TehamaTEH 0.00-2.71
|colspan=4 align=center|Sin cruces
|-
|ButteBUT 2.71-4.70
|colspan=4 align=center|Sin cruces
|-
|TehamaTEH 4.70-R24.88
|
|R24.88
|
|

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Caltrans

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de California
Carreteras del condado de Glenn
Carreteras del condado de Butte
Carreteras del condado de Tehama

Ruta Estatal de California 32


As Eliminatórias para o  Campeonato Africano das Nações de 2023 foi uma competição de futebol na qual são definidas as 24 seleções que participaram do Campeonato Africano das Nações de 2023. Costa do Marfim, apesar de classificado automaticamente como anfitrião, jogou o processo eliminatório como forma de obter prática competitiva. Participaram 54 seleções.

Formato
Composta por duas etapas, as eliminatórias começaram com uma rodada preliminar, disputada em jogos de ida e volta, envolvendo 12 equipes determinadas pelo último ranking da FIFA. Os seis vencedores avançaram para a fase de grupos, juntando-se às 42 seleções restantes que entraram diretamente. As 48 equipes foram divididas em doze grupos de 4 equipes cada e os dois primeiros colocados de cada grupo ganharam um ingresso para a fase final em 2023, na Costa do Marfim.

Calendário
O calendário compreendeu as seguintes datas:

Sorteio
O sorteio foi realizado em 19 de abril de 2022, em Joanesburgo, África do Sul. A distribuição dos potes levou em consideração o ranking da FIFA publicado em 31 de março de 2022 (indicado entre parênteses), adquirindo a composição abaixo. Eritreia e Somália, as duas piores colocadas do continente, optaram em não participar e não compuseram os potes do sorteio.

O anfitrião da competição, Costa do Marfim, participou das eliminatórias mesmo estando classificado para o torneio final, o que significa que somente o melhor colocado do grupo da Costa do Marfim irá se classificar para o torneio final. As partidas da Costa do Marfim irão contar para determinar a qualificação dos outros times do seu grupo.

Quênia e Zimbabué foram incluídos no sorteio apesar de estarem temporariamente suspensos pela FIFA de todos as atividades de futebol internacionais. Em 23 de maio de 2022, a CAF anunciou que ambos os times foram desqualificados das eliminatórias.

Rodada preliminar

Os seis vencedores avançaram para a fase de grupos.

|}

Fase de grupos
As duas melhores equipes de cada grupo se classificaram para a 34ª edição do Campeonato Africano das Nações.

Grupo A

Grupo B

Grupo C

Grupo D

Grupo E

Grupo F

Grupo G

Grupo H

Grupo I

Grupo J

Grupo K

Grupo L

Seleções classificadas

Eliminatórias para o Campeonato Africano das Nações de 2023
Eliminatórias para o Campeonato Africano das Nações
Futebol de 2022 na África
Futebol de 2023 na África


Arçil Arveladze, (d. 22 Şubat 1973; Tiflis), daha çok Trabzonspor'da oynadığı dönemle tanınan ve forvette görev yapan Gürcü eski futbolcudur. İkizi Şota ve ağabeyi Revaz da kendisi gibi futbolcuydu.

Kulüp kariyeri
Arçil Arveladze, Tamar ve Iustine adındaki doktor anne babanın oğlu olarak ikizi Şota ile birlikte 22 Şubat 1973'te Tiflis'te doğdu. İlk futbol eğitimini Mihail Meshi'nin kurduğu Avaza Futbol Okulu'''nda aldı. Ardından önce Martve Tiflis altyapısına geçti daha sonra Iberia Tiflis takımına geçerek burada profesyonel oldu.

Arçil, 19 yaşındayken kardeşiyle birlikte Dinamo Tbilisi tarafından transfer edildi. Takımdaki ilk sezonunda Dinamo çifte kupa kazanırken, Arçil 22 maça çıkıp, 12 gol attı. Ayrıca Sakartvelos Tasi'de attığı 8 golle turnuvanın gol kralı oldu.

 Trabzonspor

Gürcü forvet, ertesi sezon UEFA Şampiyonlar Ligi ön eleme turunda Linfield ile oynanan maç sonrasında karşılaşmanın hakemi Erman Toroğlu tarafından ikizi Şota ile beraber Trabzonspor başkanı Sadri Şener'e önerildi. Tiflis'in Linfield ile oynanan rövanş maçında şike yapmaya çalıştığı gerekçesiyle UEFA tarafından Avrupa kupalarından men edilmesinden sonra transfer süreci hızlandı. İlk başlarda transfere olumsuz bakan Dinamo daha sonra transfere onay verdi. İkizler birkaç gün deneme antrenmanlarına çıktıktan sonra, 10 Kasım 1993'te sezon sonuna kadar kiralık sözleşmeye imza attılar. Trabzonspor bu transferler için Dinamo Tiflis'e 450 bin dolar ödedi.

Arçil Trabzonspor'la sözleşme imzaladıktan birkaç gün sonra sakatlanarak, bir ay boyunca sahalardan uzak kaldı. İlk kez kadroya alındığı 12 Aralık 1993 tarihli Kayserispor maçında Orhan Kaynak'ın sakatlanmasıyla 12. dakikada oyuna dahil olarak, Trabzonspor'daki ilk resmi maçına çıktı. Bir hafta sonraki Sarıyer maçında da yedek soyunan Arçil, 69. dakikada yine Orhan'ın yerine oyuna girdi ve beş dakika sonra attığı golle hem bordo mavili ekipteki ilk golünü kaydetti hem de takımına üç puan kazandırdı. Arçil sezon sonuna kadar ligde 15 maçta forma giyip, 8 gol attı. 21 Mayıs 1993'te Fenerbahçe ile oynanan Başbakanlık Kupası 4-3'lük skorla kazanılırken, Gürcü futbolcu maçta bir gol attı.

Kiralık sözleşmesinin sona ermesiyle 1994-95 sezonu başında tekrar Dinamo Tiflis'e dönen Arçil, üç ay burada oynadıktan sonra 2 Kasım 1994'te Trabzonspor'a transfer oldu. Arçil, o sezon yaşadığı sakatlıklar nedeniyle sadece 9 karşılaşmada oynayıp, 3 gol atabildi. Ertesi sezona çok daha iyi bir başlangıç yapıp, sezonun ilk yarısındaki çoğu maçta forma giydi. Ancak sezonun ikinci yarısında iki maça çıktıktan sonra sağ dizinden sakatlanarak, sezonu 14 maç 5 gollük istatistikle tamamladı. Arçil, kronik sakatlığının devam etmesi nedeniyle 1996-97 sezonunda da çok az forma şansı bulabildi.

 Avrupa ve son yılları
Arçil Arveladze, Trabzonspor'dan ayrıldıktan sonra 1997-98 sezonunda Hollanda Ligi takımlarından NAC Breda'ya transfer oldu. Üç yıl burada oynayan Arçil, bu üç sezonda da takımının en çok gol atan futbolcusu oldu. Sarı siyahlı ekipteki son sezonunda attığı 21 golle Breda'nın bir yıl aranın ardından üst lige çıkmasında büyük rol oynadı.

Gürcü forvet, 2000-01 sezonu başında Bundesliga'ya yeni yükselen 1. FC Köln'e transfer oldu. İlk sezonunda 27 maça çıkıp 7 gol atarken, sonraki iki sezon yaşadığı sakatlıklar nedeniyle birkaç maçta forma giyebildi. 28 yaşında beşinci ameliyatını geçiren Arçil, eski performansına ulaşamayınca 2003 yılında futbol bıraktı. 2003-04 sezonunda Dinamo Tbilisi'e, ertesi yıl da Lokomotivi Tbilisi'ye transfer olmasına karşın bu takımlarda hiçbir resmi maça çıkmadı.

 Millî takım kariyeri
32 kere Gürcistan millî takımı forması giyen Arçil, ülkesi adına toplam 6 gol kaydetti.

 Futbol sonrası
Arçil, futbolu bıraktıktan sonra Gürcistan Futbol Federasyonu'nda çeşitli görevlerde bulundu. Tiflis'teki 35 Futbol Okulu'nun yöneticiliğini de yapan Arçil, kardeşleriyle birlikte Arveladze Vakfı'''nı kurdu.

Özel hayatı
Tiflis Üniversitesi ekonomi bölümü mezunu olan Arçil, Tina Arveladze ile evli olup, Georgi ve Revaz adında iki oğlu ile Salome ve Elizabeth adında iki kızı vardır. Arçil'in ağabeyi Revaz Gürcistan Futbol Federasyonu'nun genel sekreterliği görevini yürütürken, ikizi Şota ise teknik direktörüdür.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Arveladze Vakfı

1973 doğumlular
Gürcü futbolcular
Gürcistan millî futbol takımı futbolcuları
Trabzonspor yabancı futbolcuları
NAC Breda futbolcuları
1. FC Köln futbolcuları
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Almanya'daki gurbetçi futbolcular
Yaşayan insanlar
Süper Lig futbolcuları
Eredivisie futbolcuları
Bundesliga futbolcuları
Tiflis doğumlu futbolcular
İkiz sporcular
Gürcü gurbetçi futbolcular
Hollanda'daki gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki Gürcü gurbetçiler
Hollanda'daki Gürcü gurbetçiler
Almanya'daki Gürcü gurbetçiler
Resim aranan futbolcular
Forvet futbolcular

Arçil Arveladze


A hedge is a line of closely spaced shrubs planted to act as a barrier or boundary.

Hedge or Hedges may also refer to:

Places
 Hedges, California, a former mining town in Imperial County, California, United States
 Hedging, Somerset, a location in England
 Hedges, Washington, unincorporated community in Benton County, Washington, United States
 The Hedges, a historic building in New York state

People and fictional characters
 Hedge (surname), a surname (including a list of people and fictional characters)
 Hedges (surname), a surname (including a list of people and fictional characters)
 Hedge Thompson (1780–1828), American politician from New Jersey
 Hedges Eyre Chatterton (1819-1910), Irish politician
 Hedges Worthington-Eyre (1899–1979), British sprinter
 Hedge (character), a fictional character in the Old Kingdom series of novels

Other uses
 Hedge (finance), an investment made to limit loss
 Hedge fund, a type of investment fund
 Hedge (linguistics), intentionally non-committal or ambiguous sentence fragments
 Maclura pomifera or Osage orange tree, often called a hedge in the United States

See also

 Edge (disambiguation)
 Henge (disambiguation)

Hedge (disambiguation)


زلزال حلب 1138، زلزال وقع بالقرب من مدينة حلب شمالي سوريا في 11 تشرين الأول عام 1138 ميلاديّة، صنّفته هيئة المساحة الجيولوجي الأمريكية زلزال رابعَ أخطر زلزال في التاريخ. هو من بين أكثر الزلازل دموية في التاريخ. وقد أخذَ اسمه من مدينة حلب في شمال سوريا حيث سقط معظم الضحايا. وقع الزلزال في 11 أكتوبر 1138، وسبقه زلزال أصغر في العاشر من الشهر نفسه. يغلبُ أن يُسرد أنه رابع الزلزال المميتة في التاريخ بعد زلازل شانشي والمحيط الهندي وتانغشان في الصين. ومع ذلك فلقد بلغ عدد الضحايا الذين سقطوا بسببه 230,000 قتيلاً. وقُدّرت شدة الزلزال بـ 8.5 درجة على مقياس ريختر.

الخلفية
تقع مدينة حلب على طول الجزء الشمالي من صدع البحر الميت، وهو فالق يفصل الصفيحة العربية عن الصفيحة الأفريقية. كان الزلزال بداية أول تسلسلين عنيفين من الزلازل في المنطقة: من أكتوبر 1138 حتى يونيو 1139، وسلسلة أكثر شدة من سبتمبر 1156 إلى مايو 1159. أثر التسلسل الأول على المناطق المحيطة بحلب والجزء الغربي. منطقة إديسا (أورفة الحديثة في تركيا). خلال الثانية تعرضت منطقة شمال غرب سوريا وشمال لبنان ومنطقة أنطاكية (أنطاكية الحديثة في جنوب تركيا) لزلزال مدمر.

في منتصف القرن الثاني عشر، كانت سوريا الشمالية أرضاً مزقتها الحرب. كانت الدول الصليبية التي أقامها الأورُبِّيون الغربيون، مثل إمارة أنطاكية في حالة نزاع مسلح مستمر مع الدول الإسلامية في شمال سوريا والجزيرة خاصة حلب والموصل.

الوصف

سجّل أحد المؤرخون المعاصرون في دمشق ابن القلانيسي الزلزال الرئيسَ يوم الأربعاء 11 أكتوبر 1138. وكتب أنه سبقه زلزال مبدئي في 10 أكتوبر وكانت ثمة هزات ارتدادية مساء 20 أكتوبر و25 أكتوبر وفي ليلة 30 أكتوبر - 1 نوفمبر وانتهى في الصباح الباكر من 3 نوفمبر. ومع ذلك فإن كمال الدين كتب لاحقاً أنه كان ثمة زلزال واحد فقط في 19-20 أكتوبر، والذي لا يتفق مع رواية ابن القلانيسي. وبالنظر إلى أن ابن القلانيسي كان يكتب أثناء حدوث الزلازل وأن روايات المؤرخين الآخرين تؤيد تاريخ 10 أو 11 أكتوبر، فإن تاريخ 11 أكتوبر يعتبر موثوقًا به.

كانت حارم أكثرَ المناطق تضرراً حيث بنى الصليبيون قلعة كبيرة. تشير المصادر إلى أن القلعة دُمرت والكنيسة خوت على عروشها. حصن الأتارب الذي استولى عليه المسلمين دُمِّر أيضًا. انهارت القلعة أيضا ما أسفر عن مقتل 600 من حرس القلعة إلا أن المحافظ وبعض الخدم نَجَوا وفروا إلى الموصل. أصبحت مدينة زردنا التي نهبتها القوات المتحاربة مطمورة تماما وكذلك الحصن الصغير في شيه.

لقد حذرت الهزات النذيرة (التي تسبق الزلزال) سكانَ حلب والتي ضمت عدة عشرات الآلاف خلال تلك الفترة، حيث هربوا إلى الريف قبل وقوع الزلزال الرئيس. انهارت جدران القلعة الشرقية والغربية منها. دُمّرت العديد من المنازل وسقطت الأحجار في الشوارع. تشير الروايات المعاصرة إلى الضرر وتدمير حلب الكبير إلا أن المقارنة بين التقارير تشير إلى أنها لم تشهد أكبر الزلازال إطلاقًا.

سُجلّت المزيد من الأضرار في أزرب و بزاعة وتل خالد وتل عمار. لقد شعر بالزلزال الرئيس وتوابعه في دمشق ولكن ليس في القدس. الرجال الذين ابتلعتهم الصدوع التي فتحت في الأرض في الرقة كانت تُنسب خطأً إلى زلزال حلب، واستندت إلى رواية ميخائيل السرياني المتأخرة في القرن الثاني عشر.

انظر أيضاً
 قائمة الزلازل التاريخية

المصادر

 Ambraseys, Nicholas N "The 12th century seismic paroxysm in the Middle East: a historical perspective" (PDF), Annals of Geophysics, Vol. 47, N. 2/3, April/June 2004, pp. 733–758.

آسيا في 1138
أكثر الكوارث الطبيعية تدميرا
الدولة السلجوقية في القرن 12
تاريخ حلب
زلازل القرن 12
زلازل في بلاد الشام
زلازل في سوريا
أمواج تسونامي في سوريا

زلزال حلب (1138)


Willington Ávila (Huánuco, ) es un futbolista peruano. Juega de delantero y actualmente no tiene equipo. Tiene  y es hermano mayor del también futbolista Irven Ávila.

Clubes

Enlaces externos
Ficha en Fichajes.com

Huanuqueños
Futbolistas del Club León de Huánuco
Futbolistas del Club Alianza Huánuco
Hermanos futbolistas

Willington Ávila


Prapovijesna mjesta Jōmon kulture u sjevernom Japanu (jap. 北海道・北東北の縄文遺跡群) je skupina od 17 arheoloških lokaliteta Jōmonske kulture u japanskim pokrajinama Hokkaidō i sjeverni Tōhoku. Jōmonsko razdoblje je trajalo više od 10.000 godina i predstavlja "sjedilačku, predpoljoprivrednu i kompliciranu društvenu kulturu prapovijesnih ljudi"
Ova mjesta su upisana na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Aziji 27. srpnja 2021. godine jer "potvrđuju pojavu, razvoj, zrelost i prilagodljivost promjenama okoliša sjedilačkog društva lovaca-ribara-sakupljača koje se razvilo od oko 13.000. pr. Kr. Tada su izrazi Jomonske duhovnosti dobili opipljiv oblik u predmetima kao što su lakirane posude, glinene pločice s otiscima stopala, poznate figurice dogua s izokrenutim očima, kao i na ritualnim mjestima uključujući humke i velike kamene krugove koji dosežu promjere veće od 50 metara. Serija lokaliteta svjedoči o rijetkom i vrlo ranom razvoju predpoljoprivrednog starosjedilaštva od pojave do njegove zrelosti".

Zaštićeni lokaliteti
Svi zaštićeni lokaliteti su proglašeni za japansku nacionalnu kulturnu baštinu kao povijesna baština ili posebna povijesna mjesta Agencije ministarstva kulture ("Agency for Cultural Affairs" ili ACA).

Izvori

Vanjske poveznice
 Jōmon Prehistoric Sites in Northern Japan

Svjetska baština u Japanu
Arheološki lokaliteti u Japanu
Povijest Japana


Taşköprü, Türkiye'nin Karadeniz Bölgesi'nde yer alan Kastamonu ilinin bir ilçesidir.

Taşköprü ilçesi adını Gökırmak üzerinde Roma öncesi dönemlerde yapıldığı tahmin edilen ve hâlen kullanılan yedi gözlü 68 metre uzunluğundaki Taş Köprü'den almaktadır. İlçede 14 mahalle ve 126 köy bulunmaktadır.

Konum
İlçe, Kastamonu il merkezinin kuzey-doğusunda ve il merkezine 42 km. uzaklıktadır. İlçe merkezinin rakımı (denizden yüksekliği), yaklaşık 500 metredir. İlçe antik Pompeiopolis şehrinin civarında, Gökırmak kenarında ve Kastamonu-Boyabat (Sinop) yolu üzerinde kurulmuştur. Kastamonu merkez, Tosya, Devrekani, Boyabat, Hanönü ilçeleriyle sınırdaştır. Kastamonu merkez ile "çifte (duble) yol"; Hanönü, Ayancık, Boyabat ve (Çiftlik üzerinden) Tosya ile iki şeritli asfalt karayolu bağlantısı vardır.

Tarihçe
Taşköprü, Türklerin Anadolu'daki en eski yerleşim yerlerinden biridir. İlçe tarih boyunca çeşitli uygarlıkların yerleşim bölgelerinden birini oluşturmuştur. Hitit kaynaklarına göre, Hititler Orta Anadolu'da yaşarken Kastamonu civarında Kaşka adlı bir kavim hüküm sürmüştür. Kaşkalar yaptıkları savaşların sonucu olarak zaman zaman Hititlerin başkenti Hattuşaş'a kadar inmiştir.

MÖ 64 yılında Romalıların egemenliği altına girmiştir. Paflagonya eyaletinin merkezi olarak "Zımbıllı Tepesi" denilen yerde kurulan tarihi Pompeiopolis kenti, akropol ve devlet büyüklerinin oturduğu yer olarak kullanılmıştır. Romalılar Paflagonya'yı zaptettikten sonra Komutan Pompeius'un isminden dolayı Taşköprü'ye (Pompeiopolis) demişlerdir. Komutan Pompeius, Paflagonya yıkıldığı vakit Paflagonya'yı Roma valilerine böldü ve Taşköprü, bir Roma şehri oldu.

Anadolu'nun Türkler tarafından fethinden sonra, 1292-1460 yılları arasında Çobanoğulları ve Candaroğulları'nın yönetiminde kalan ilçe, 1460 yılında Osmanlı yönetimine girmiş ve Kastamonu'ya bağlı kadılık olarak idare edilmiş, 1864 tarihinde de ilçe (kaza) olmuştur. 1990'lı yıllarda İlçeye bağlı (eskiden nahiye olan) Hanönü(Gökçeağaç), bazı köylerle birlikte ayrı bir ilçe olmuştur.

İlçe merkezi 25 Ağustos 1925'te Atatürk tarafından ziyaret edilmiştir.

Taşköprü, fetihten sonra hiç düşman işgaline uğramamıştır.

Nüfus

Arkeolojik ve Kültürel Miras

Taş Köprü

İlçeye adını veren ve hâlen kullanılan Taş Köprü, Yağmur Bey'in oğlu Ali Bey tarafından Celaleddin Kötürüm Bayezid adına 1366 yılında yaptırılmış olduğu sanılmaktadır.

Ancak daha sonraki araştırmalarda köprünün bu tarihte yapılmış olamayacağı anlaşılmıştır.

Köprüden bahsedilen en erken kaynak, Strabon'dur.

Harabeler, Tümülüsler ve Kaya Mezarları

Taşköprü sınırları içerisinde Çördük, Değirmentepe, Hasankaya, Hıdırlık Tepe, İslamkapı gibi birçok tümülüs, harabe ve kaya mezarı bulunmaktadır.

Bunların arasından Donalar-Kalekapı Kaya Mezarları, Paflagonya kaya mezarlarının en erken örneğidir. Günümüzde gerek definecilerin yaptığı kaçak kazılar, gerekse hava koşulları sebebiyle zarar görmüş haldedir.

Taşköprü'nün Alasökü Köyü, Eşek Deresi mevkiinde bulunan Direklikaya Kaya Mezarı, yine oldukça tahrip olmuş başka bir yapıdır. Erken Helenistik Dönem ve Roma dönemine tarihlendirilmektedir.

Pompeiopolis Antik Kenti

Pompeiopolis Antik Kenti, ismini Romalı Kumandan olan Pompeius Magnus'tan almaktadır.

Kent, Strabon'un aktardıklarına göre, MÖ. 64 yıllarında kuruldu.   Bu kent, Pompeius Magnus'un Pontus Kralı VI. Mithridatis'i yendikten sonra kurduğu yedi yeni şehrin en büyüğü idi.

Günümüzde ise kazı çalışmalarına yaklaşık 12 yıldır devam edilmektedir. Yörede gerçekleştirilen sınırlı kazı çalışmalarında ortaya çıkarılan tarihi eser ve kalıntıların bir kısmı hâlen Kastamonu Arkeoloji Müzesi ve Taşköprü Kent Müzesinde korunmakta ve sergilenmektedir.

Taşköprü Kent Müzesi

Müze binası 1890'lı yıllarda inşa edilmiş olmakla beraber, bina 007 yılında Taşköprü Belediyesi'ne devredilmiş ve restore edilip 2017 yılında Kent Müzesi olarak açılmıştır.

Müzede Taşköprü Arkeolojisi ve Kültür Tarihi hakkında birçok eser sergilenmektedir.

Han, Hamam ve Camiler

Türk-İslam Çağı'nda hiç istilaya uğramamış ve savaş görmemiş olan Taşköprü Han, Hamam ve Cami bakımından pek zengin ve önemli bir yerdir.

Muzaffereddin Gazi Hamamı, Taş Cami, Abdal Hasan Köyü Hamamı ve Türbesi, Kornapa, Yazıhamit Kızılkese Camisi birer sanat eseri olup ayakta duran tarihi vesikalardandır.

En son 1927 yılında yaşanan büyük yangın sonucu ilçe merkezindeki birçok tarihi eser ve kültürel miras yok olmuştur.

1927 Yangını

1927 yılında Taşköprü'de büyük bir yangın çıkmış, kasabanın dörtte üçü yaklaşık dört saatte kül olmuştur.

Yangının şiddeti, 44 Kilometre uzakta olan Kastamonu merkezden bile görülebilen dumanlar ile ölçülmüştür.

Bu yangın sonucunda ilçedeki birçok kültür varlığı tahrip olmuştur.

Yangın sonrasında Mustafa Kemal Atatürk, Ankara'nın imarı için gelmiş olan Alman mimarları Taşköprü'ye göndermiştir. Günümüzde ise Taşköprü, şehir planı olarak modern ve düzenli bir yapılanmaya sahiptir.

Geleneksel Sanatlar

Geleneksel sanatlar/zanaatlar arasında, ip ve urgancılık, kilim ve bez dokuma, ağaç işçiliği, bakırcılık sayılabilir. Kendirden ip ve urgan eğirme, germeç ve kendir üretilen diğer yörelerde eskiden önemli bir faaliyet idi. Ev tezgâhlarında kendir kilim, pamuktan önlük ve göynek (iç gömlek) dokuma da geleneksel zanaatlar arasındadır. Yaşanan değişmeler sonucu, bahsedilen faaliyetler ve bunlara ait tezgâh ve aletler, ortadan kalkmak üzeredir.

Bunların arasından ipek iğne oyası, yapılışının zor olması ve yapımının uzun sürmesi nedeniyle yüz tutmuş bir geleneksel zanaat olsa da Kastamonu'ya ziyarete gelen Japon kadınlar, kent kültürünü inceledikten sonra ipek iğne oyasını Japonya'da tanıtacaklarından bahsetmişlerdir.

Taşköprülüzadeler

Moğol istilası sebebiyle İran taraflarından gelip Kastamonu'nun Taşköprü kasabasına yerleşen Taşköprülü Ailesi, birçok alim yetiştirmiştir.

Bu aileye mensup olan Taşköprülüzade Ahmed Efendi, daha çok yazmış olduğu Şakayık-ı Nu'mâniyye ve Miftâh-üs-Se'âde isimli, alim ve evliya bibliyografyaları; ilim ve fen alanlarının açıklamalarını içeren, iki kitabıyla tanınmaktadır.

Toplum, eğitim ve ekonomi
Taşköprü biri 1308, diğeri 1927 de olmak üzere iki defa yanmış ve birçok tarihi eser yok olmuştur. 1927 yangınından sonra ilçede Kadastro uygulanmış, mevcut sokak düzeni oluşturulmuş, geniş caddeler açılmıştır. Çok sayıda köyün ekonomik merkezi olmasına bağlı olarak ekonomisi gelişmiş ve modern yapılar yapılmıştır. Ancak ilçenin genişleme imkânları değerlendirilmemiş, yukarıda belirtilen planın oluşturduğu tek merkeze bağlı olarak çok katlı yapılar çoğalmış, yerel mimari örnekleri yok olmaya yüz tutmuştur.

Taşköprü, toplum ve kültür özellikleri bakımından Türk-İslam kültürünün egemen olduğu tipik bir Anadolu ilçesidir. İlçenin, özellikle "kuyu kebabı" meşhurdur. İlçe pazarı "cuma" günleri kurulur. Ayrıca, son yıllarda salı günleri "sarımsak pazarı" da kurulmaktadır. (Ayrıca, ilçeye bağlı Alatarla(germeç) köyünde "perşembe" günleri "Germeç pazarı" da kurulmaktadır.)

TAŞKÖPRÜ BELEDİYESİ Cumhuriyetten önce Osmanlı Devleti zamanında kurulmuştur. Özellikle Hasan Altan döneminde kabuk değiştirmiş ve temiz modern bir ilçe olmuştur En son 2004 yılında seçilen Belediye başkanı Hasan Altan ile önceki belediye başkanı Mehmet Serdaroğlu, hâlen (2007 Temmuz seçiminden beri) TBMM'nde Kastamonu milletvekili olarak görev yapmaktadırlar. 2007-2009 yılları arasında Mustafa Günay,Belediye başkanı olarak görev yapmıştır. 29 Mart 2009'da Hüseyin Arslan, Belediye Başkanı seçilmiştir.

Taşköprü, İlçe topraklarını boydan boya geçen "Gökırmak" çevresindeki ovalık alan ile ırmağa dökülen çeşitli çaylar çevresindeki vadiler ve civardaki fazla engebeli olmayan arazileri ile, Kastamonu'nun elverişli tarımsal arazi bakımından en geniş imkâna sahip ilçesidir.Buna bağlı olarak, İlçede özellikle "traktör" sayısının fazlalığı da dikkati çekmektedir. Traktör, tarım aracı olmak yanında çoğu vatandaş için bir "binek aracı" görevi de görmektedir.

Taşköprü'de üretilen tarımsal ürünlerin arasında en meşhur olanı sarımsaktır. Çiftçiler dünyaca ünlü bu sarımsağa "beyaz altın" derler. Yıllık üretimi 18 000 ton civarındadır. Her yıl eylül ayı başında Taşköprü Belediyesi tarafından "Uluslararası Taşköprü Sarımsak ve Kültür Festivali" düzenlenir. (Festival, önceleri her yıl düzenlenen "Taşköprü panayırı"nın yerini almıştır.) Diğer tarımsal ürünler arasında, arpa,buğday,kendir, pancar, elma, çeşitli meyve ve sebzeler. sayılabilir. Önceleri, ilçe ekonomisinde önemli bir paya sahip olan "kendir"in üretimi, son yıllarda, neredeyse bitme noktasına gelmiştir. Buna bağlı olarak, özellikle Germeç yöresinde yaygın olan "urgancılık" ta büyük ölçüde ortadan kalkmıştır.

Taşköprü, diğer ilçelere göre nispeten daha iyi durumda olmakla birlikte, çoğu Anadolu şehri gibi dışarıya oldukça fazla göç veren bu nedenle genel nüfus artış hızı düşük olan bir ilçedir.Daha çok ekonomik nedenlere bağlı bu göç yüzünden, özellikle dağ köyleri, neredeyse boşalmış durumdadır. (Sekiz yıllık "kesintisiz" eğitimden sonra çoğu köy okulunun kapatılması, bu göçü hızlandırmıştır.)Tarım,hayvancılık, sanayi, ticaret, turizm alanında potansiyeli değerlendirme ve ekonomiyi canlandırmaya yönelik tedbirlerin alınmasına ihtiyaç vardır.

Taşköprü Ekonomisi
Taşköprü ekonomisi, büyük ölçüde tarım, ormancılık ve hayvancılık ile belirli ölçüde ticaret ve sanayie dayalıdır. Uzun yıllar faaliyet gösteren Sümerbank Kendir fabrikası, yıllar önce kapanmıştır. SEKA kâğıt fabrikası da birkaç yıl önce özelleştirmeyle MOPAK'a satılmıştır. Hâlen faal olan kâğıt fabrikası yanında, son yıllarda bazı küçük sanayi işletmeleri (ağaç işleri, konfeksiyon, sarımsak işleme gibi) de faaliyete geçmiştir. Taşköprü'lü müteşebbislerce kurulan EKOL ağaç sanayii, hâlen faaliyette olup İlçe'nin "ihracat" yapan örnek bir kuruluşudur. Yine, Taşköprü'lü girişimciler tarafından İlçenin tarımsal ürünlerini değerlendirmek üzere kurulan TADAL GIDA A.Ş., pekmez vb. gıda ürünleri üretmektedir. Ayrıca, Boyabat yolu üzerinde kurulu bir "küçük sanayi sitesi" faaliyettedir.

Taşköprü, merkez nüfusu bakımından Kastamonu'nun (Tosya'dan sonra) ikinci büyük ilçesidir. Toplam nüfus olarak ise Kastamonu'nun en büyük ilçesidir. İlçe planlı yapılaşma ve çevre düzenlemesi açısından da iyi bir durumdadır. Özellikle son yıllarda yapılan ve hızlandırılan yatırımlar ilçeyi hareketlendirmiştir Kastamonu-Taşköprü yolu modern bir hale getirilmiştir Küçük ölçeklide olsa Tekstil ve sarımsak işleme tesisleri kurulmuştur. Karadere barajı bitme aşamasına gelmiştir.

İlçede Kastamonu Üniversitesine Bağlı Olan Taşköprü Meslek Yüksek Okulu Bulunmaktadır.

Kaynakça

Notlar

Dış bağlantılar
 YerelNET
 Kaymakamlığı
 Taşköprü Belediyesi

Taşköprü


SCL (Smart City Cybersecurity Lab ) er et tværgående samarbejde med formål at fremme at sikkerhed og privatlivsbeskyttelse i Smart City-løsninger. SCL er etableret af en partnerkreds med kommunerne Vallensbæk, Frederiksberg, Fredensborg og Ballerup i samarbejde med Region Hovedstaden, IDA, Gate21 og DTU og er åbent for samarbejde med alle med viden og interessere i smart cities og cybersikkerhed.

SCL- Smart City Cybersecurity Lab - arbejder på at styrke kommuners, byers, markedets og institutioners modenhed indenfor data-sikkerhed, privacy og governance i udviklingen af Smartcity løsninger med henblik på at sikre stabilitet og robusthed i byernes drift samt at skabe den nødvendige sikkerhed og tillid blandt borgerne til opsamling og anvendelse af data.

Det sker blandt andet ved at teste og demonstrere udfordringer og løsninger på driftssikkerhed, governance, datasikkerheds- og privacy-området i relation til drift og udviklingen af Smartcity-løsninger samt opbygge erfaring, kompetencer, viden, forskningsresultater og best-practices på området. Endelig arbejder SCL for at formidle den opnåede viden i takt med udviklingen af Smartcity-løsninger og test- og demonstrationsfaciliteter samt at øve indflydelse på den politiske dagsorden på området.

Målet for SCL er, at sikkerhed i højere grad indarbejdes som en drivkraft og ikke en stopklods i arbejdet med at sikre Smart Cities, der kan løfte morgendagens udfordringer og forbedrer livskvaliteten for alle borgere.

SCL har i 2017 modtaget en bevilling på 1.767.133 kr. fra Region Hovedstaden  blandt andet til udvikling af samarbejdet, netværksaktiviteter og test af sikkerhed i Smart City løsninger.
Datasikkerhed

SCL


ابن مطروح أو ابن مطروح المصري هو شاعر مصري ولد بمحافظة أسيوط. اسمه بالكامل هو : أبو الحسن يحيى بن عيسى بن إبراهيم بن الحسين بن علي بن حمزة بن إبراهيم بن الحسين بن مطروح، يلقب أيضا بجمال الدين.

عمل نائباً في دمشق الشام بهيئة وزير عليها للملك الصالح (سابع ملوك الدولة الايوبية).

طبع ديوان شعره في مجلد واحد مع ديوان الشاعر ابن الأحنف المتوفي في ابن الاحنف 808م في القسطنطينية في القسطنطينية 1298ه و هو من احسن الدواوين ولتداوله الناس.

علاقته بالبهاء زهير
ربطت الصداقة بين ابن مطروح والشاعر الغزلي البهاء زهير، الذي استمع إلى شعره، وشجعه على نظم الشعر. وقد سعى البهاء زهير لدى حاكم قوص مجد الدين اللمطي

من شعره
 إذا ما سقاني ريقه وهو باسم***تذكرت ما بين العذيب وبارق
 ويذكرني من قـده ومدامعي***مجر عوالينا ومجرى السوابق

كما قال
 أتجزعُ للموت هذا الجزع ***ورحمةُ ربِّك فيها الطمع
 ولو بذنوب الورى جئتهُ***فرحمته كلَّ شيء تسع

قصيدة ابن مطروح عن حملة لويس التاسع ومعركة المنصورة
 أتيت مصرا تبتغي مُلكها *** تحسب أن الزمر يا طبل ريح.
 فساقك الحين إلى أدهم *** ضاق به عن ناظرتك الفسيح.
 وكل اصحابك أودعتهم *** بحسن تدبيرك بطن الضريح.
 سبعون الفا لا يُرى منهم *** إلا قتيل أو أسير جريح.
 ألهمك الله إلى مثلها *** لعل عيسى منكم يستريح.
 إن يكن الباب بذا راضيا *** فرب غش قد أتى من نصيح.
 لا تخذوه كاهنا إنه *** أنصح من شق لكم أو سطيح.
 وقل لهم إن أضمرو أزمعوا عودة *** لأخذ ثأر أو لفعل قبيح
 دار ابن لقمان على حالها *** والقيد باق والطواشي صبيح.

( الباب = بابا روما الكاثوليكي، دار ابن لقمان = هو البيت الذي حبس فيه لويس التاسع في المنصورة، الطواشى صبيح = الحارس على لويس في فترة سجنه وكان طواشى وليس امير كما جرت العادة في معاملة الملوك)

وفاته
توفى ابن مطروح بالقاهرة في سنة 659ه. تم دفنه بسفح جبل المقطم بالقاهرة.

المصادر

شعراء وشاعرات مصريون
مواليد 1196
مواليد في أسيوط
وفيات 1260
وفيات 659 هـ

ابن مطروح


Şükrü Mustafa Gülesin (14 Eylül 1922, İstanbul - 10 Temmuz 1977, İstanbul), Türk eski millî futbolcu, teknik direktör.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp kariyeri
Futbola Kınalıadaspor'da kaleci olarak başladı. Kısa süre sonra forvet pozisyonuna geçti. İstanbul Erkek Lisesi'nde okuduğu dönemde Beyoğluspor'a geçti. Buradan 1940/1941 sezonunda Beşiktaş'a transfer oldu. 1943-44 sezonunda MKE Ankaragücü forması giydiği bir sezon dışında siyah-beyazlı formayı 1950'ye kadar giydi.

Geldiği sezon Millî Küme şampiyonluğu gördü. 1947'de bir Millî Küme şampiyonluğu daha yaşadı. İstanbul liginde 6 sezon şampiyonluk yaşadı. 1946'da İstanbul Kupası'na sahip oldu. Bunun dışında iki Başbakanlık Kupası şampiyonluğu yaşadı. 1944'te Beşiktaş'a geri dönen Gülesin, Türkiye'de düzenlenen ilk Başbakanlık Kupası finalinde forma giyen Gülesin, Beşiktaş'ın Fenerbahçe'yi 4-1 yendiği maçta takımının son golünü kaydetti. 1947'de ise Adanademirspor'u 4-0 yendikleri maçta 2 gol kaydetti.

Derbilerde Galatasaray'a 13 gol, Fenerbahçe'ye ise 9 gol atma başarısını gösterdi. Üstün futbol yeteneğinin yanı sıra kornerden attığı goller ile ün kazandı.

İtalya yılları
Beşiktaş'ta oynadığı yıllarda bir dönem İtalyan teknik adam Giuseppe Meazza tarafından çok beğenilen Gülesin, Meazza'nın İtalya'ya döndükten sonra Gülesin'i tavsiye etmesi ile İtalyan kulüplerinin dikkatini çekti. Böylece 1950'da İtalyan takımı Lazio'ya transfer oldu. Ancak burada teknik direktör Mario Sperone ile anlaşamadı. Sperone, Gülesin'i orta sahada oynatmak isterken Gülesin asıl mevkiisi olan forvette ısrar ediyordu. Bu nedenle 1950-51 sezonunda Palermo'ya kiralandı.

İtalya ligi Serie A'daki ilk maçına 8 Ekim 1950'da Milan'a 1-0 yenildikleri maçta çıktı. Sezonu Palermo lig 10.su olarak bitirdi. 38 maçın 28'inde forma giyen Gülesin 13 gol attı ve 15 golle takımın en golcü ismi olan Dante Di Maso'nun ardından geldi.

Palermo'da attığı goller sonrası Lazio, 1951-52 sezonunda Gülesin'i takımda tuttu. 29 maçta forma şansı bulan Gülesin, 3'ü penaltıdan 16 gol attı. Takımın en golcü ismi olan Gülesin, Lazio'nun lig dördüncüsü olmasında büyük pay sahibi oldu. Gol krallığında da 9. oldu.

1952-53 sezonunda tekrar Palermo'ya kiralandı. Palermo yine ligde bir başarı sergileyemedi ancak Gülesin, 30 maçın 22'sinde forma giyip 7 golle takımın en golcü üçüncü ismi oldu. Sezon sonunda Türkiye'ye geri dönmeye karar verdi. Şükrü Gülesin bu macerası ile yurt dışında oynayan ilk Türk futbolculardan biri olmakla beraber, İtalya'da oynayan ilk Türk futbolcu olmuştur.

Millî takım kariyeri
Futbolculuğunun bir dönemi II. Dünya Savaşı'na denk geldiği için, fazla millî maçta forma giyemedi. İlk kez millî formayı Türkiye millî futbol takımının 11 yıllık aradan sonra millî maç yapmaya başlamasıyla giydi. 23 Nisan 1948'da Yunanistan'da oynanan Türkiye-Yunanistan hazırlık maçı ilk maçı oldu. Maçı Türkiye 3-1 kazanırken, Türkiye'nin üçüncü golünü kaydetti.

1948 Yaz Olimpiyatları'na katılan kadroda yer aldı. Türkiye ilk maçta Çin'i 4-0 mağlup ederken, 90 dakika forma giydi. Çeyrek finale yükselen Türkiye, Yugoslavya'ya 3-1 yenilerek elendi. Gülesin, maç 10 mağlup giderken durumu 1-1 yapan golü kaydetmişti. Maçın sonunda çıkan kavga nedeniyle Şükrü, 85. dakikada kırmızı kartla oyun dışında kaldı.

1949 Akdeniz Kupası kadrosunda da yer aldı. Türkiye, kupada ikinci olurken Gülesin 3 maçta da forma giydi ve Mısır'a ve final maçında İtalya B takımına birer gol attı. 20 Kasım 1949'da 1950 FIFA Dünya Kupası eleme maçı olan Suriye maçında da forma giydi. Türkiye maçı 7-0 kazanarak, kupaya gitme hakkı kazansa da Brezilya'da düzenlenecek kupaya maddi imkansızlıklar nedeniyle gidemedi.

Gülesin'in son millî maçı 21 Kasım 1951'de Federal Almanya ile oynanan hazırlık maçı oldu. İnönü Stadı'ndaki maçı Türkiye 2-0 kaybetti. Gülesin, bu maç için millî kadroya Lazio'dan gelip katılmıştı. Bunun dışında bütün millî maç kadrolarına Beşiktaş'ta oynarken çağrıldı.

Futbol sonrası
Türkiye'ye dönünce Galatasaray'a transfer oldu. Ancak pek forma şansı bulamayan Gülesin, futbolu bıraktı. Jübile yapmadan futbolu bıraktığı için rahatsız olan Beşiktaş başkanı ve Gülesin'in eski takım arkadaşı Hakkı Yeten, Gülesin'in eski takımı Lazio ile 27 Ekim 1965'te bir jübile maçı ayarladı. Maçın başında önce ligin centilmen takımlarına ödülleri takdim edildi. Daha sonra Beşiktaş ve Fenerbahçe'nin eski futbolcuları bir gösteri maçı yaptı. Gülesin'in son maçı olan bu karşılaşma 0-0 berabere bitti. Daha sonra ise Can Bartu'nun da formasını giydiği Lazio, Beşiktaş'ı 1-0 yendi.

Gülesin, futbolu bıraktıktan sonra Beşiktaş'ta yöneticilik yaptı. Ayrıca spor yazarlığı yaptı. Aktif futbol yaşantısı bittikten sonra, millî takım Teknik Komitesi'ne seçildi. 17 Ocak 1969'da Riyad'da oynanan Suudi Arabistan-Türkiye hazırlık maçında millî takımı yönetmiştir. Maçı, Türkiye 2-1 kazanmıştır.

1998 yılında Fanatik Gazetesi tarafından düzenlenen ve 123 kişilik jüri tarafından belirlenen Cumhuriyet tarihinin en iyi 11'i oylamasında tarihin en iyi sol açığı olarak Altın 11'e girdi.

Şükrü Gülesin, 10 Temmuz 1977 günü kalp krizi geçirerek hayatını kaybetti. Cenazesi Emirgân Mezarlığına defnedilmiştir.

İstatistikleri

Millî takım istatistikleri

Millî takım golleri
NOT:Evsahibi olarak Türkiye baz alınmıştır.

Başarıları

Futbolcu olarak
Türkiye
 Akdeniz Kupası ikinciliği: 1949

Kaynakça

Dış bağlantılar

1922 doğumlular
İstanbul doğumlu futbolcular
1977 yılında ölenler
Türk erkek futbolcular
Türk gurbetçi futbolcular
Beşiktaş JK futbolcuları
Galatasaray SK futbolcuları
Palermo FC futbolcuları
SS Lazio futbolcuları
MKE Ankaragücü GSK futbolcuları
Beyoğluspor futbolcuları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
1948 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
Emirgân Mezarlığı'na defnedilenler
Türk Olimpiyat futbolcuları
Forvet futbolcular
Kaleci futbolcular
Serie A futbolcuları
İzmirspor teknik direktörleri
Feriköy SK teknik direktörleri
Süper Lig teknik direktörleri

Şükrü Gülesin