Proterochampsia es un clado de arcosauriformes primitivos que vivieron en el Triásico. Nesbitt (2011) define Proterochampsia como un taxón que incluye Proterochampsa y todas las especies más próximas a él que a Euparkeria, Erythrosuchus, Passer domesticus o Crocodylus niloticus.

Los proterocampsianos comparten varias sinapomorfias, como la falta del quinto dedo del pie y la reducción extrema del correspondiente metatarsiano.

Filogenia
Cladograma según Kischlat y Schultz (1999):

Cladograma resumido de Nesbitt (2011):

Referencias

Archosauromorpha

Proterochampsia


Gasparo Zanetti (* nach 1600; † um 1660) war ein italienischer Violinpädagoge, Komponist und Herausgeber des Barock, der im Raum Mailand lebte und wirkte.

Leben und Wirken
Gasparo Zanettis Lebensdaten lassen sich lediglich durch seine bekannten Werke eingrenzen. 1626 veröffentlichte er eine zweistimmige Fassung einer ursprünglich dreistimmigen Kanzone eines Komponisten namens G.D. Rivolta. Vor allem wurde Zanetti bekannt durch seine wichtigste Überlieferung, ein von ihm als Violinschule zusammengestelltes Werk, der "Il scolaro di Gasparo Zannetti per imparar a suonare di violino, et altri stromenti. Nuovamente dato in luce, ove si contengono gli veri principii dell'arie, passi e mezzi, sartarelli, gagliarde, zoppe, balletti, alemane, et correnti, accompagnate con tutte le quattro parti cioe canto, alto, tenore e basso. Con una nuova aggiunta d'intavolatura de numeri non più datti alla stampa, solo che dal detto Zannetti, la qual servirà ancora à tutte le sudette quattro parti [...].", welches er 1645 bei Carlo Camagno in Mailand veröffentlichen ließ. Vermutlich handelt es sich bei diesem, im frühen 19. Jahrhundert durch den musikforschenden Arzt Peter Lichtenthal wiederentdeckten und beschriebenen Druck um eine zweite Auflage. Alle Tänze tragen als Überschrift, dem damaligen Brauch entsprechend, die Namen Mailänder Adelsfamilien oder von Musikern.

Von pädagogischem Interesse ist die Tatsache, dass jedem Tanz eine Tabulatur beigefügt ist, die den Fingersatz (alle in der ersten Lage) für alle Streichinstrumente angibt, sowie die Buchstaben «P» für Aufstrich (pontar in sù) und «T» für Abstrich (tirare in giù), nach dem Vorbild, wie es Francesco Rognoni Taeggio in seinem Selva di varii passagi... von 1620 vorgibt. Derzeit sind lediglich zwei Exemplare dieses Druckes bekannt, die sich im Besitz der  Bibliothèque de France in Paris und in der Biblioteca del Conservatorio in Florenz befinden.

Weblinks

Einzelnachweise

Klassischer Geiger
Musikpädagoge
Komponist (Italien)
Komponist (Barock)
Historische Person (Italien)
Geboren im 17. Jahrhundert
Gestorben im 17. Jahrhundert
Mann

Gasparo Zanetti


Barrington Park est une maison de campagne de style palladien située dans un domaine du même nom près des villages de Great Barrington et Little Barrington, Gloucestershire, Angleterre. Il s'agit d'un bâtiment classé Grade I. Le parc dans lequel il se trouve est classé Grade II*.

La maison est construite entre 1736 et 1738 pour Charles Talbot, lord chancelier de George II, à l'usage de son fils William Talbot (1er comte Talbot) et de l'épouse de ce dernier, Mary de Cardonnel. Il est agrandi en 1870-3 par Edward Rhys Wingfield.

Le bâtiment est construit sur deux étages plus un sous-sol en pierre de taille avec un toit en ardoise. Il est de plan rectangulaire avec les extensions ultérieures aux deux extrémités. La façade comporte 9 travées dont la saillie centrale de 3 travées.

Plusieurs des éléments du parc (un pigeonnier et deux temples) sont classés séparément Grade II*.

Histoire
Avant de la Dissolution des monastères, le manoir de Great Barrington appartient au prieuré de Llanthony. En 1540, il est vendu à John Guise, qui à son tour vend le domaine à Richard Monnington et à son gendre Reginald Bray en 1553. Il reste ensuite pendant plus de 200 ans au sein de la famille Bray jusqu'à ce que Reginald Morgan Bray le vende en 1735 au Lord Chancelier, qui commande la construction de la nouvelle maison avant de mourir peu de temps après. Son fils et sa belle-fille (Mary de Cardonnel) emménagent mais se séparent en 1742, laissant Mary de Cardonnel en possession de la maison. Elle aménage les terrains d'agrément autour de la maison.

La fille de Mary de Cardonnel, Cecil de Cardonnel (2e baronne Dynevor), épouse George Rice, dont les descendants adoptent le nom de Talbot-Rice puis Rice-Trevor. La maison passe ensuite par mariage aux Wingfield qui adoptent le nom de Rhys Wingfield et entre les mains desquels la propriété demeure toujours.

Références

Monument classé de Grade I dans le Gloucestershire

Barrington Park


Um jogo eletrônico de corrida interminável (também conhecido como corrida infinita ou corrida sem fim; do inglês: endless runner) é um subgênero de jogos eletrônicos de plataforma no qual o personagem do jogador é forçado a correr por uma quantidade infinita de tempo enquanto desvia de obstáculos. O objetivo do jogador é alcançar uma pontuação alta sobrevivendo o maior tempo possível. O gênero se tornou popular em dispositivos móveis após o sucesso de Temple Run, com Jetpack Joyride, Canabalt e Subway Surfers sendo outros exemplos populares. Sua popularidade é atribuída à sua jogabilidade simples que funciona bem em dispositivos com tela sensível ao toque.

Conceito
Os jogos eletrônicos de corrida interminável podem ser de rolagem lateral, como nos primeiros títulos do gênero, de cima para baixo ou 3D, mas o jogador é colocado em uma fase sem fim no qual o personagem avança automaticamente. A única forma de controle do jogador é fazer o personagem desviar de obstáculos, seja movendo-os para fora do caminho ou usando um botão específico. Alguma forma de pontos, moeda ou outras recompensas são obtidas ao longo do tempo manobrando na fase ou simplesmente permanecendo vivo por mais tempo. O jogo aumenta progressivamente em dificuldade com o passar do tempo. O jogador termina o jogo se for impedido o suficiente pelos obstáculos a ponto de ser "apanhado" por quem quer que o esteja perseguindo e morrer.

História
Jogos mais antigos, como B.C.'s Quest for Tires, de 1983, apresentavam designs semelhantes aos títulos modernos de corrida interminável. No entanto, enquanto B.C.'s Quest foi considerado um sucesso comercial para a época, seu design não foi copiado. A corrida interminável como um subgênero só foi criado após o lançamento de Canabalt, um jogo eletrônico independente de 2009 desenvolvido por Adam Saltsman no qual um executivo foge de uma cidade sendo destruída por robôs gigantes. Ele permite que o personagem salte e desvie de obstáculos quando a tela é tocada, superando uma limitação de design causada pela simplicidade das telas sensíveis ao toque dos smartphones. A Adult Swim Games logo pediu permissão a Saltsman para adaptar o design de Canabalt em seu próprio título, e lançou Robot Unicorn Attack em 2010. Tornou-se um meme na Internet devido ao maior público da Adult Swim e seus temas peculiares. Depois de apenas alguns meses, a App Store estava cheia de clones de jogos de corrida interminável.

O gênero foi construído com novas ideias nos jogos posteriores, com Jetpack Joyride, que inclui veículos, e Temple Run introduzindo um ponto de visão sobre o ombro em 3D. A série Bit.Trip adicionou elementos de jogo de ritmo. Com o passar do tempo, várias grandes franquias adaptaram sua jogabilidade em spin-offs móveis de jogos de corrida interminável, incluindo Sonic Dash de 2013, e Lara Croft: Relic Run de 2015.

Corridas intermináveis
Gêneros de jogos eletrônicos

Jogo eletrônico de corrida interminável


C97 may refer to:
 Ruy Lopez chess openings ECO code
 Malignant neoplasms of independent (primary) multiple sites ICD-10 code
 Lowell Airport (Indiana), in Indiana FAA LID
 Migration for Employment Convention (Revised), 1949 ILO code

C-97 may refer to:
 C-97 Stratofreighter, an aircraft

C97


Utlängan er en ø i Karlskrona kommune i Blekinge skærgård.

Øen er beliggende næstlængst fra land ud mod det åbne hav. Kun Utklippan ligger længere fra land. Utlängan består af skov og overdrev, er cirka tre kilometer lang og 1½ kilometer bred. Øens areal er på lidt over 215 hektar. Utlängans havn, Stenshamn, ligger på øen af samme navn, og en bro forbinder øen med Utlängan. På Utlängan ligger et tidligere FRA anlæg med et hvidt tårn. Anlægget er stadig under militær beskyttelse. Øen har også et fyrtårn, som ligger på den sydlige del.

Historie
Øen var i Middelalderen udgangspunkt for en færdselsåre kaldet Kong Valdemars sejlrute, og er endda nævnt i en runesten på Bornholm fra omkring år 1000. Øen blev i lang tid udelukkende benyttet til græsning af dyr, men i begyndelsen af 1800-tallet bosatte en familie sig på øen. Der var på et tidspunkt seks gårde med fastboende på øen. I 2012 var der kun én husstand med fastboende tilbage.

Utlängans fyrtårn på den sydlige ende af øen tændtes første gang den 29. august 1882. I modsætning til de fleste andre fyrtårne opførtes der ikke nogen fyrbøderbolig, da en af landmændene på øen fungerede som fyrbøder. Han var også ålefisker og skipper på redningsbåden. Det gamle fyrtårn blev i 1931 erstattet af et nyt i beton.

Kildehenvisninger

Øer i Sverige
Blekinges geografi

Utlängan


Rådsapoteket (på tysk Ratsapotheke) i Flensborg er byens ældste apotek. Apoteket er oprettet ved kongelig bevilling i 1604. Apoteket er op til i dag indrettet i bygningen på Holmen 13 i midtbyen. Navnet henviser til den nærliggende tidligere tingplads, hvor købstadens rådhus har ligget i flere århundreder. Den lille enhjørning-figur over indgangen er fra 1800-tallet med monogram af Frederik 5 (F 5). Omkring 1750 blev bygningen forhøjet og fik en ny facade.

Eksterne henvisninger

 Apotekets hjemmeside

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Flensborg
Apoteker

Rådsapoteket (Flensborg)


48681 Zeilinger este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
48681 Zeilinger este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Linz de Erich Meyer și Erwin Obermair. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,44 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 6,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 48001-49000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

48681 Zeilinger


Johan II "den enøjede" (tysk: Johann "der Einäugige", født omkring 1253, død 1320 eller 1322) søn af greve Johan I af Holsten (død 1263) og Elisabet af Sachsen (død 1293/1306), var greve af Holsten-Kiel. Han var i begyndelsen greve af Holsten-Stormarn-Wagrien-Schauenburg. I 1273 blev grevskabet delt mellen ham og hans broder Adolf V, og Johan fik da Kiel. Efter Adolfs død 1308 overtog han også dennes andel Segeberg. Johan giftede sig i 1276 med den danske konge Christoffer I's og dennes hustru Margrethe Sambirias datter Margrethe (død 1306) og fik med henne sønnerne Christoph (død 1313 eller 1315) og Adolf VII (myrdet 1315).

Eksterne henvisninger

Huset Schauenburg
Grever af Holsten

Johan 2. af Holsten


Vittariaceae, nekadašnja porodica u redu Polypodiales. Ime je dobila po rodu Vittaria, ili trakastoj paprati. Rodovi koji su bili uključivani u nju su:
 Ananthacorus Underw. & Maxon, danas u porodici Pteridaceae
 Anetium (Kunze) Splitgerber, vrste su danas u rodovima Polytaenium i Elaphoglossum
 Antrophyum Kaulf. danas u porodici Pteridaceae
 Hecistopteris J.Sm. danas u porodici Pteridaceae
 Monogramma Schkuhr, vrste danas u rodovima Vaginularia, Haplopteris,  Cochlidium, Scleroglossum i Oreogrammitis.
 Rheopteris Alston, danas u porodici Pteridaceae
 Vaginularia Fée, danas u porodici Pteridaceae
 Vittaria Sm., danas u porodici Pteridaceae

Izvori

Sistematika

Vittariaceae


Değirmenciuşağı, Adana ilinin Saimbeyli ilçesine bağlı bir mahalledir. Büyükşehir belediye kanununda yapılan değişiklikle köy tüzel kişiliği sona ererek mahalleye dönüşmüştür.

Tarihçe

Coğrafya
Adana il merkezine 150 km Saimbeyli ilçesine 25 km dir.

Nüfus

Dış bağlantılar

Saimbeyli'nin mahalleleri

Değirmenciuşağı, Saimbeyli


Olaylar
 15 Haziran - Bilbao şehri kuruldu.
 Çin'de nüfus sayımı yapıldı: Ülkenin o zamanlardaki nüfusu 60 milyondur.
 Tarasca devleti kuruldu (dağılışı 1530).
 Amsterdam şehri kuruldu.

Doğumlar
 21 Mart - Henry Suso (d. 1366)
 tarihi bilinmeyen
 Chihab Addine Abul-Abbas Ahmad ben Fadhl Al-Umari, Arap tarihçi (d. 1384)
 Dionigi di Borgo San Sepolcro, keşiş (d. 1342)
 Filotheos Kokkinos, Konstantinopolis Patriği (ö. 1377 / 1378)
 Geoffroi de Charny, Fransız şövalye ve yazar (d. 1356)
 Jean Buridan, Fransız rahip, filozof (d. 1358)
 John of Winterthur, İsveçli ressam
 Laurence Minot, İngiliz şair (d. 1352)
 Richard FitzRalph, Başpiskopos (d. 1360)
 Taddeo Gaddi, İtalyan ressam ve mimar (d. 1366)

Ölümler
 2 Mayıs - Blanche of Artois, Navarre hükümdarı
 18 Temmuz - Gerard Segarelli
 29 Ağustos - Guido Cavalcanti, İtalyan şair, Dolce Stil Nuovo (Tatlı Yeni Üslup) akımının önde gelen şairlerinden (b. 1255)
 tarihi bilinmeyen
 Çaka Nogay, İkinci Bulgar İmparatorluğu çarı (d. 1256)
 Guillaume de Nangis, keşiş
 Jacob van Maerlant, Hollandalı şair
 Munio de Zamora
 Mühezzebüddin Mesud, Pervâneoğulları beyi
 Richard Middleton, İngiliz teolog ve filozof
 Tran Hung Dao, Vietnamlı general
 William of Nangis

1300


The Korean Teachers and Education Workers Union (KTU, ), also known as Jeon(-)gyojo (; acronym for KTU in Korean language) is a labor union of teachers in South Korea. The organization has 77,000 members (down from 94,000) among the 360,000 public and private school teachers in the country.

History
The KTU was founded in 1989 under opposition from the South Korean government. In response to its founding, several thousand members were subsequently fired by the education authorities.  The KTU finally received official recognition in 1999 after the election of Kim Dae-Jung and many of the dismissed teachers were allowed to return to their former positions.

A major contributor to the Korean Confederation of Trade Unions, the KTU has been criticized by conservative media outlets for promoting pro-North Korea ideology.

By 2009, the KTU's ranks had dwindled, possibly due to parental and public opposition to its non-education-related political activities. A series of scandals also deeply undermined the union's credibility, including the attempted cover-up of a sexual assault on one of its members, as well as the sexual harassment of trainee teachers by KTU members.

In July 2009, the KTU's offices were raided by police on charges of issuing an anti-government statement allegedly in violation of the Civil Servants Law and the Educational Workers Labor Union Act, which bans political activities for teachers' unions on matters unrelated to working conditions. Union officials protested the investigation for being politically motivated. Per request by the KTU, the Education International, a multinational federation of teachers' unions, protested the investigations in a formal letter.

In April 2010, New Right politician Cho Jun-hyuk revealed the list of teachers who are affiliated with the KTU. This has led to a series of court decisions against him. This has later backfired as the KTU sought to file compensations against him.

In February 2011, the Seoul Metropolitan Education Board approved two KTU-affiliated school principals that caused controversies in their admission process.

In May 2011, KTU sued Gyeonggi-do regional politician Bak Gwang-jin, for releasing a list of teachers affiliated with the KTU.

On May 16, 2011, the head of a conservative parents' interest group Gyohakyeon (교육과 학교를 위한 학부모 연합) sent letters to approximately 60,000 KTU-affiliated teachers to resign their affiliation with KTU.

On December 9, 2011, the Incheon District Court released an official statement that the decision made by the Superintendent of Incheon Metropolitan Office of Education to penalize KTU-affiliated teachers for donating "illegal" funding to the Democratic Labor Party is unconstitutional.

Oppositions
The South Korean Parents' Association for Reviving Public Education is a well-known opposition group against the KTU.

See also

 Education in South Korea
 Politics of South Korea

References

External links
KTU (English)
FOUNDING MANIFESTO OF THE KOREAN TEACHERS AND EDUCATIONAL WORKERS UNION
True Education

Trade unions in South Korea
Education in South Korea
Educational organizations based in South Korea
Education trade unions
Left-wing nationalism in South Korea
Teaching in South Korea


Dracaena angustifolia es una especie de planta de la familia de las asparagáceas, anteriormente incluida en las ruscáceas. Se encuentra en el Océano Índico.

Descripción
Es una plantas arbustiva, rizomatosa, que alcanza un tamaño de 1-3 m de altura. Los tallos simples o poco ramificados, con frecuencia los entrenudos más largos que anchos, la corteza lisa grisácea. Las hojas dejan espacio a lo largo de la parte distal de los tallos, son subsésiles o pecioladas indistintamente; el pecíolo de 1 cm, la base de no cubre completamente los entrenudos; la lámina de la hoja casi en forma de espada a linear-oblanceoladas, de 20-45 × 1,5 a 5,5 cm. La inflorescencia es terminal, ramificada, de 30-50 cm, el raquis glabro. Flores en grupos de 2 o 3; pedicelo 7-8 mm. Perianto blanco verdoso, con tubo de 7-8 mm. El fruto es una baya de color naranja, globosa, 0,8 a 1,2 cm de diámetro, con una o dos semillas. Florece en marzo-mayo, fructifica en junio-agosto.

Distribución y hábitat
Se encuentra en los bosques y matorrales, en Hainan, Taiwán (incluyendo Lan Yu), Yunnan en China y Bután, Camboya, India (incluyendo las islas Andamán), Indonesia, Laos, Malasia, Birmania, Papúa Nueva Guinea, Filipinas, Tailandia, Vietnam y Australia.

Taxonomía
Dracaena angustifolia fue descrita por (Medik.) Roxb. y publicado en Hortus Bengalensis: 24. 1814.

Etimología
Ver: Dracaena

angustifolia: epíteto latíno que significa "con hojas estrechas".

Citología
El número cromosomático es de:  2 n = 40.

Sinonimia

Referencias

angustifolia
Flora del Sureste Asiático
Plantas descritas por Medikus
Plantas descritas por Roxburgh
Plantas descritas en 1786
Plantas descritas en 1814

Dracaena angustifolia


Nagrada Julije Benešić je hrvatska nagrada u području književne kritike. Nosi ime po Juliju Benešiću. Dodjeljuje se od 1998. godine na Đakovačkim susretima hrvatskih književnih kritičara, za najbolju knjigu književnih kritika hrvatskog književnog kritičara objavljenih u periodu između između dvaju susreta. Povelja uspješnosti Julija Benešića dodjeljuje se od 1999. godine književnom kritičaru s područja Slavonije, Baranje i zapadnog Srijema, za knjigu kritika ili niz od najmanje deset kritika objavljenih između dvaju đakovačkih susreta. Nagradu raspisuju Društvo hrvatskih književnika Ogranak slavonsko-baranjsko-srijemski i Matica hrvatska Ogranak Đakovo.

Dobitnici nagrade i povelje
Popis dosadašnjih dobitnika Nagrade Julije Benešić i Povelje uspješnosti Julija Benešića:
 1998.:
nagrada: Ivan Jurin Bošković
 1999.:
nagrada: Tonko Maroević
povelja: Delimir Rešicki
 2000.:
nagrada: Branimir Donat, za knjige Politika hrvatske književnosti i Društvo žrtvovanih hrvatskih pjesnika
povelja: Igor Gajin
 2001.:
nagrada: Zdravko Zima, za knjigu Porok pisanja
povelja: Vladimir Rem
 2002.:
nagrada: Mirko Tomasović
povelja: Mirko Ćurić
 2003.:
nagrada: Krešimir Bagić, za knjigu Brisani prostor
povelja: Sanja Jukić
 2004.:
nagrada: Milovan Tatarin, za knjigu Kućni prijatelj
povelja: Miroslav Slavko Mađer, za Pjesnikova lektira
 2005.:
nagrada: Helena Sablić Tomić, za Gola u snu i Stanislav Marijanović
povelja: Dario Grgić
 2006.:
nagrada: Srećko Lipovčan
povelja: Gordan Nuhanović
 2007.:
nagrada: Božidar Petrač, za Različiti književni svjetovi
povelja: Vlasta Markasović, za književnu kritiku u časopisima Kolo i Riječ
 2008.:
nagrada: Boris Domagoj Biletić, za Pristrani čitatelj
povelja: Božica Zoko
 2009.:
nagrada: Vinko Brešić za knjigu Kritike
povelja: Ivan Trojan
 2010.:
nagrada: Goran Rem, za knjigu Retorika kritike
povelja: Dunja Vanić i Zvonimir Stjepanović
 2011.:
nagrada: Darija Žilić, za Muze izvan geta
povelja: Kristina Peternai Andrić
 2012.:
nagrada: Branko Čegec
povelja: Darko Jerković
 2013.:
nagrada: Ljerka Car Matutinović, za Vijenac odabranih
povelja: Hikos Mashup
 2014.:
nagrada: Mario Kolar, za Nuspojava čitanja
povelja: Davor Ivankovac
 2015.:
nagrada: Davor Šalat
povelja: Franjo Nagulov
 2016.:
nagrada: Ivica Matičević za knjigu Mjera za priču (Ex libris, Zagreb 2015)
povelja: Ivana Buljubašić
 2017.:
nagrada: Dunja Detoni-Dujmić
povelja: Miroslav Mićanović
 2018.:
nagrada: Tomislav Žigmanov i Božidar Alajbegović
povelja: Vlastimir Kusik
 2019.:
nagrada: Tonči Valentić
povelja: Mato Nedić
 2020.:
nagrada: Dragan Jurak, za knjigu Život jahača u trenutku skoka konja preko prepone
povelja: Klara Dulić Ševčić, Kata Petrović, Sanja Šušnjara i Ante Tufekčić

Izvori
Bilješke i literatura

 23. Đakovački susreti hrvatskih književnih kritičara, dhk.hr, 1. prosinca 2020. (IA), pristupljeno 23. svibnja 2021.

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Ogranak slavonsko-baranjsko-srijemski Društva hrvatskih književnika
 Ogranak Matice hrvatske u Đakovu
 Matica hrvatska Đakovo

Đakovo
Književna kritika
Hrvatske književne nagrade

Nagrada Julije Benešić


Rondeshagen Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 9,51 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 866 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Heinz Albrecht tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-berkenthin.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Rondeshagen


"ඉස්ලාම් ධර්මය සහ ළමුන්" යන මාතෘකාව යටතේ ඉස්ලාම් ධර්මයේ සඳහන් වෙන ළමා අයිතීන්, ළමුන් විසින් තම දෙමාපියන් කෙරෙහි ඉටු කළ යුතු යුතුකම්, දෙමව්පියන්ට තම දරුවන් සම්බන්ධයෙන් ඇති අයිතීන් ආදී කරුණු දැක්වේ. මෙහිදී "ළමුන්" යන්නෙන් ගැහැණු හා පිරිමි ළමුන් මෙන්ම, තමන්ගේම දරුවන් හා හදාවඩාගත් දරුවන්ද අදහස් කෙරේ. මෙහිදී සාකච්ඡාවට ලක්වෙන තවත් කරුණක්  වන්නේ විවිධ මතවාදයන් හා සාපේක්ෂව සලකනු ලබන අයිතීන් පිළිබඳ ඇති වෙනස්කම්ය.

කුර් - ආනයේ දැක්වෙන ළමුන්

කුර්-ආනයෙහි "ළමුන්"යන්න සඳහා නොයෙක් වචන භාවිතා වේ. (උදා: අරාබි වචන වන දුර්රියියා, ගුලාම්, ඉබ්න්, වලාද්, වාලිද්, මවුලුද්, සබි, තිෆ්ල්, සාගිර්) නමුත් අන්වර් ගිලාදි  පවසන පරිදි මෙම වචන විශේෂයෙන් ම ළමුන් ගැන කියන බවට එම වචන අඩංගු ප්‍රකරණයෙන් පැහැදිලි වන්නේ ඉතා කලාතුරකිනි. කුර් - ආනය ළමුන් ගැන කර ඇති ප්‍රකාශ, මූලිකවම ළදරු ඝාතන, දරුකමට හදා වඩා ගැනීම, මව්කිරි ලබා දීම සහ පියා නැති දරුවන් වැනි කරුණු ආශ්‍රයෙන් ගොඩනැගී ඇති බව ගිලාදි පෙන්වා දෙයි. කුර් - ආනයේ දැක‍්වෙන මෙම ප්‍රකාශයන් පසු කාලීනව ඉස්ලාමීය ව්‍යවස්ථාදාන සම්පාදනය කළ මුස්ලිම් නීතිවේදින්ට ප්‍රමාණාත්මක වශයෙන් සහ ආචාරධර්ම වලට අනුව ඉතා වැදගත් විය.

සටහන්

{|

|-

|Children's rights in Islam
|-
{|

ඉස්ලාම් ධර්මය සහ ළමුන් - කුර්- ආනයේ ළමුන්ගැන සදහන් වෙන කරැණු


Kitaibela balansae (ili Kitaibelia balansae), jedena od dviju vrsta kadivke, grm iz porodice sljezovki. Raširena je po južnoj Turskoj i susjednoj Siriji, Izraelu i Libanonu.

Trajnica je, hemikriptofit, nije sukulent. U Izraelu je poznata kao עוגית חרמונית.

Izvori

Malveae

Kitaibela balansae


Le groupe C de la Coupe du monde 2022, qui se dispute au Qatar du 20 novembre au , comprend quatre équipes dont les deux premières se qualifient pour les huitièmes de finale de la compétition.
Le tirage au sort est effectué le  à Doha.
Le premier de ce groupe affronte le deuxième du Groupe D et le deuxième de ce groupe affronte le premier du Groupe D.

Présentation des équipes
Les quatre équipes du groupe C, l'Argentine, l'Arabie saoudite, le Mexique et la Pologne, étaient présentes à la Coupe du monde 2018. L'Argentine part favorite du groupe. Depuis son élimination dès les huitièmes de finale en 2018, lAlbiceleste de Lionel Messi a remporté la Copa América 2021 face au Brésil, pays hôte (1-0). Les Argentins restent sur une série de 36 matchs sans défaite et le sélectionneur Lionel Scaloni est prolongé jusqu'en juin 2026 avant même le début de la compétition. L'Arabie saoudite reste sur une élimination précoce dès les huitièmes de finale de la Coupe d'Asie 2019. La fédération saoudienne a fait appel au sélectionneur Hervé Renard, connu pour ses succès avec la Zambie, la Côté d'Ivoire et le Maroc, en juillet 2019. Hervé Renard a construit une équipe collectivement organisée. Depuis sa nomination, les Faucons du désert ont obtenu leur qualification après une campagne maîtrisée, terminant devant le Japon (1-0) et l'Australie (1-0) dans leur groupe. La sélection repose sur une ossature issue du championnat domestique, notamment sur le cador asiatique Al-Hilal dont fait partie le capitaine Salman Al-Faraj qui avait marqué en 2018 contre l'Égypte ; Salem Al-Dawsari a été élu meilleur joueur de la Ligue des champions de l'AFC 2021, Yasser Al-Shahrani est un pilier en défense et Saleh al-Shehri maintient une moyenne d'un but tous les deux matchs en sélection. Le Mexique est l'une des équipes les plus régulières de la Coupe du monde ; la Tri s'est qualifiée pour les huitièmes de finale lors des sept dernières éditions. Toutefois, le sélectionneur argentin Gerardo Martino est l'un des plus décriés de l'histoire de la Tri'' à l'approche d'une Coupe du monde. La sélection s'est qualifiée sans encombre pour la Coupe du monde derrière le Canada, mais avec un jeu ennuyeux et peu attractif. Le sélectionneur privilégie l'expérience, faisant du Mexique la sélection la plus âgée derrière l'Iran ; la non-retenue des jeunes joueurs suscite des débats avec la perspective de la Coupe du monde 2026 disputée en Amérique du Nord. La Pologne reste sur plusieurs déceptions en phase finale de compétition. Après avoir devancé de justesse l'Albanie et la Hongrie en qualification, la Pologne doit à nouveau se déplacer en Russie d'où elle avait été éliminée dès le  tour de la Coupe du monde 2018 et de l'Euro 2020 ; la Russie étant disqualifiée à la suite de l'invasion russe de l'Ukraine, la Pologne affronte la Suède, qui l'avait éliminée de l'Euro 2020, et l'emporte par des buts de Robert Lewandowski et Piotr Zielinski pour se qualifier (2-0).
 Argentine

 Arabie saoudite

 Mexique

 Pologne

 Résumé

 Classement

  journée
 Argentine - Arabie saoudite

 Mexique - Pologne

  journée
 Pologne - Arabie saoudite

 Argentine -	Mexique

  journée
 Pologne - Argentine

 Arabie saoudite - Mexique

 Homme du match

 Liste des buteurs 2 buts  Salem Al-Dawsari
  Lionel Messi1 but  Saleh Al-Shehri
  Julián Álvarez
  Enzo Fernández
  Alexis Mac Allister
  Luis Chávez
  Henry Martín
  Robert Lewandowski
  Piotr Zieliński

 Liste des passeurs 1 passe décisive'''

  Firas Al-Buraikan
  Hattan Bahebri
  Ángel Di María
  Enzo Fernández
  Lionel Messi
  Nahuel Molina
  César Montes
  Robert Lewandowski

Notes et références

Voir aussi
 Coupe du monde de football 2022
 Éliminatoires de la Coupe du monde de football 2022

Coupe du monde de football 2022

Groupe C de la Coupe du monde de football 2022


Focul (în , denumit și ca Le Feu: journal d'une escouade) este un roman de Henri Barbusse. Este unul dintre primele romane despre Primul Război Mondial care a fost publicat (în decembrie 1916).

Barbusse a prelucrat propriile experiențe ca participant la primul război mondial pe frontul de vest.

Traduceri în limba română
  Henri Barbusse - Focul,  Editura/Colecția Santier, 1930. Traducere și introducere de Felix Aderca.
  Henri Barbusse - Focul. Jurnalul unei grupe de luptă, Biblioteca pentru toți, nr. 7, ESPLA, 1960

Note

Romane din 1916
Romane despre Primul Război Mondial
Romane de Henri Barbusse

Focul (roman de Barbusse)


An Scleria iostephana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernest Nelmes. An Scleria iostephana in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria iostephana


නාඩගම් යනු වේදිකා නාට්‍ය විශේෂයකි.

ප්‍රථම සිංහල නාඩගම ඇහැලේපොල නාඩමයි. ශ්‍රි ලංකාවට පැමිණි ප්‍රථම නාඩගම හරිස්චන්ද්‍ර නාඩගමයි.

ආශ්‍රිත
 [වේදිකා නාට්‍ය]]

වේදිකා නාට්‍ය

නාඩගම්


Le Helicopter Maritime Strike Squadron 40 (HELMARSTRIKERON 40 ou HSM-40), anciennement Heliopter Anti-Submarine Squadron (Light) 40  (HSL-40) et aussi connu sous le nom de "Airwolves" est un escadron d'hélicoptères de l'US Navy. Il est basé à la Base navale de Mayport, à Jacksonville en Floride, exploitant le MH-60RSeahawk et il est un  Fleet Replacement Squadron (FRS) pour la côte américaine.

Historique
L'escadron HSL-40 a été créé le  pour servir l'Helicopter Maritime Strike Wing Atlantic. Sa mission était de fournir une formation aux pilotes du FRS (Fleet Replacement Squadron).

Le HSM-40 actuel, redésigné le , est l'un des deux escadrons du FRS, avec le HSM-41 pour la formation des pilotes et des équipages de l'United States Fleet Forces Command (flotte américaine de l'Atlantique) et rejoindre un Carrier Air Wing en activité.

0

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Fleet Replacement Squadron
 Histoire de l'United States Navy

Liens externes
 HSM-40 - Site GlobaleSecurity.org
   HSM-40- Site Seaforces.org
  FRS-(HSM-40) -  Site Wings-Aviation.ch

Helicopter maritime strike squadron de l'United States Navy

HSM-40


Julieta, o el libro de los sueños (título original en checo, Julietta aneb Snář) es una ópera en tres actos con música y libreto en checo de Bohuslav Martinů, basado en la obra Juliette, ou La clé des songes (Julieta, o La clave de los sueños) del autor francés Georges Neveux. La ópera tuvo su primera representación en el Teatro Nacional de Praga el 16 de marzo de 1938, con Ota Horáková en el rol titular y Václav Talich dirigiendo. El estreno en el Reino Unido se produjo en abril de 1978 en Londres por la New Opera Company, en una traducción al inglés. Una nueva producción por la Bielefeld Opera en Alemania dirigida por Geoffrey Moull recibió ocho representaciones en 1992. James Helmes Sutcliffe remarcó en Opera News la "bella partitura de Martinů" y su "música atmosférica, lírica".

Martinů empezó a preparar una obra de concierto a partir de la ópera, "Tres fragmentos de Julietta", con cambios de las líneas vocales originales, después del estreno de la ópera, a su regreso de París. Sin embargo, el estallido de la Segunda Guerra Mundial interrumpió su obra, y sus propios trabajos en esta composición siguieron hasta su muerte en 1959. La partitura se perdió después de la muerte de Martinů, hasta 2002, cuando Aleš Březina descubrió la transcripción a piano de la partitura entre una colección privada de papeles. Después Březina regresó a Praga para adaptar la transcripción pianística a toda una partitura orquestal, la firma editora checa DILIA indicó que una partitura plenamente orquestal ya existía en sus archivos. Sir Charles Mackerras dirigió el estreno mundial de los "Tres fragmentos de Julietta" con la Orquesta Filarmónica Checa en diciembre de 2008.

Hindle y Godsil han publicado un estudio psicoanalítico de la ópera y analizado la obra en el contexto de la vida de Martinů.

Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase aparece con sólo 3 representaciones en el período 2005-2010.

Personajes

Argumento
Michel es un viajante que llega a una ciudad marina donde ninguno de los residentes recuerda su pasado. Michel intenta encontrar a una mujer cuya voz oyó una vez. Tras su llegada a la ciudad, es elegido para liderar la ciudad. Al final encuentra a la mujer, llamada Julietta. Sin embargo, no queda claro si ella es real o un producto de su imaginación. Al final, provocan a Michel para que dispare a Julietta, pero debido a la ambigüedad de la situación, no es seguro que esté muerta. Más tarde, en la "Oficina Central de los Sueños", advierten a Michel que si no es capaz de despertarse del sueño, será aprisionado en este mundo de sueños para siempre. Al final de la ópera, donde los residentes de nuevo siguen a sus asuntos ignorando los acontecimientos recientes, Michel permanece en el mundo de sueños.

Grabación
 Supraphon SU 3626-2 612: Antonín Zlesák, Zdeněk Otava, Ivo Žídek, Maria Tauberová; Orquesta y Coro del Teatro Nacional de Praga; Jaroslav Krombholc, director

Notas y referencias

Fuente
 Viking Opera Guide ed. Holden (Viking, 1993)

Enlaces externos

Óperas basadas en piezas de teatro
Óperas de Bohuslav Martinů
Óperas en checo
Óperas de 1938
Óperas estrenadas en Praga

Julieta, o el libro de los sueños


Muslimanska osvajanja (ara. الغزوات, al-Ġazawāt ili الفتوحات الإسلامية, al-Fatūḥāt al-Islāmiyya) također poznata i kao Islamska osvajanja ili Arapska osvajanja je naziv za niz oružanih sukoba, odnosno osvajačkih pohoda koje je rano arapska muslimanska država, kasnije poznata kao kalifat, poduzela od svog nastanka 620-ih do oko 750. godine, a koji su rezultirali osvajanjem cijelog Bliskog Istoka, sjeverne Afrike, te dijelova srednje i južne Azije, odnosno Kavkaza i južne Europe.

Osvajanja za vrijeme prvih kalifa (Rašidunski kalifat)

Abu Bakr

Nako što je Muhamed ujedinio Arapski poluotok, sredinom 7. stoljeća, energija do do tada trošena u međusobnim borbama usmjerena je na vanjsku ekspanziju. Širenje počinje u vrijeme Muhamedovog nasljednika kalifa Abu Bakra. Kada je učvrstio svoju vlast nizom brzih akcija, u kojima se najviše istaknuo Halid ibn al-Valid, mač božji kako je nazvan, naročito u odlučujučoj bitci kod Aqrabe, Abu Bakr se okrenuo prema sjeveru. Udario je najprije na slabijeg susjeda, Perziju. Halid osvojio i pobijedio garnizon grada Al-Hirah (al-Ḥīrah) te je s oko 18,000 ljudi lako zauzeo južni Irak. U proljeće 634. Abu Bakr šalje u Siriju, koja je tada provincija Bizantskog Carstva, jake snage. Arapi (prema nesigurnoj procjeni s oko 25,000 — 30,000 vojnika), pobjeđuju Bizantince kod Ajnadayna (ara. معركة أجنادين) u Palestini. Ova pobjeda plaćena je zato neuspjehom u Iraku. Abu Ubaidah (Abū 'Ubaydah 'Āmir ibn 'Abdillāh ibn al-Jarāḥ) s vojskom jačine 10,000 ljudi izgubio je bitku tijekom prijelaza Eufrata (al-Furat) u blizini Hire.

Omar
Omar, Abu Bakrov nasljednik energično je nastavio osvajanja u Siriji. U rujnu 635. Halid ponovo pobjeđuje bizantsku vojsku, pod Damaskom i poslije šestomjesečne opsade zauzima grad. Sudbina Sirije i Palestine riješena je 20. kolovoza 636. bitkom na Jarmuku, gdje je bizantska vojska pod zapovjedništvom Teodora Sakelarija (grč. Θεόδωρος Τριθύριος) potučena do nogu. Glavni grad provincije Sirije, Antiohija predala se bez borbe, a Jeruzalem se branio do 638.

U međuvremenu su Arapi nastavili operacije i protiv Perzije te su bili primorani napustiti Irak. Tijekom 639. i 640. Yad ben Gham (Yyād ben Gham) zauzeo je slabo branjenu bizantsku Mezopotamiju (Mesopotamīa-'Ard al-Ğazīra), u isto je vrijeme vojskovođa Amr ibn el-As osvojio Egipat. Prijetnja Perzije arapskom širenju skršena je u bitci, 642. godine, kod Nahavanda (Nahāwand), južno od Hamadana (Hamadān) te nakon tog poraza nestalo je organiziranog otpora.

Građanski rat i dinastija Omejida do Poitiersa
U teokratskoj državi kao što je bila Muhamedova, stalno se sukobljavala duhovna i vojna vlast, a nije bio određen niti sigurni princip nasljeđivanja. U građanskom ratu koji izbija poslije Omarove smrti njegov nasljednik Ali, 656.— 661., pobjeđuje Basrane s njegovim rivalima na čelu. Već tada je Arabija prepustila političko vodstvo osvojenim provincijama gdje je odavno bila i materijalna snaga. Poslije Alijevog ubojstva, 24. siječnja 661., Muavija I. osnovao je dinastiju Omejida koja je vladala u Damasku do 750., a u Španjolskoj do 1031.

Muavija je unaprijedio administraciju mladog arapskog carstva, unio više reda u društvene odnose i nastavio ekspanziju s težištem protiv Bizanta. Glavni mu je cilj bio Carigrad, ali pod njim, najjačom utvrdom srednjeg vijeka, arapska je najezda prvi put zaustavljena. Nakon propasti opsade grada od 674. do 678., Muavija je bio prisiljen sklopiti mir, kojim se Biznatu obvezao na plačanje godišnjeg danka. Više uspjeha je imao u sjevernoj Africi. Ukba ibn-Nafi ('Uqba ibn-Nāfi''') u savezu s Berberima slomio je posljednje ostatke kršćansko-bizantske vlasti u području oko Kartage i tu osnovao vojni logor Kairuan (al-Qairawān) koji je štitio put za Egipat i poslužio kao oslonac za daljnje nadiranje prema zapadu duž afričke obale.

Muavijina smrt (680.) izazvala je nove unutrašnje borbe, no ipak je ostalo snage za daljnju ekspanziju. Za vladavine Abd al-Malika (Hishām ibn ʿAbd al-Malik, 685. — 705.) kreće novi osvajački val. Na sjeveru, protiv Bizanta, nije bilo rezultata, Taursko gorje Arapi su prelazili samo povremeno. Napad na Carigrad 717./718. ponovno je završio porazom.

Ali prema zapadu i istoku postignuti su veliki uspjesi za vladavine Valida I. (al-Walīd, 705. — 715.). Iz Beludžistana (Baluchistān) Muhamed bin Kasim (Muhammad bin Qasim) prodro je na donji Ind i 712. pobijedio indijskog radžu Dahira (Dāhir) kod Arora. Dalje nadiranje Arabljana u Indiju se ovdje zaustavilo. Ovladavanje srednjom Azijom do kineskog Turkestana izvršeno je postepeno između 705. — 715.  Ukba ibn-Nafi nastavio je operacije u sjevernoj Africi, koju su Arapi kasnije nazvali Magreb i 682. izbio na Atlantik.

Berberi, ratoborni nomadi vrlo bliski Arapima po načinu života i ratovanja, pružili su krvav otpor i nizom ustanaka u nekoliko prilika doveli u pitanje vlast Arapa u SZ Africi. Arapi su ih smirili tako što su ih uključili u svoje dalje osvajačke pohode. Vojsku od oko 7000 ljudi, koja je 711. pod Tarikom ibn Zijadom (Ṭāriq ibn Ziyād) prešla Gibraltar, većinom su činili islamizirani Berberi. Tarik je zadao smrtni udarac vizigotskoj državi, u bitci kod Guadalete, 25. — 26. srpnja 711., poznatijom pod nazivom Jerez de la Frontera. Nastavio je nadiranje i za 4 godine zauzeo cijelu Španjolsku izuzev uskog pojasa na podnožju Pirineja i u Asturiji (Asturias) odakle je kasnije krenula rekonkvista. Arapi su prešli i Pirineje te probili do Poitiersa gdje ih je 732. pobijedio Karlo Martel. Tu, 1,500 km daleko od svoje baze (Gibraltara), ofenziva Arapa je završila.

 Prevrat u kalifatu
Pokret protiv Omejida krenuo je iz Horasana (Khorāsān) gdje se centralna vlast nije jako osjećala. U njemu sudjeluju pretežno islamizirani Iranci, ali su na čelu ipak Arapi. Vođa je bio Abu Muslim (Abu Muslim al-Khurāsānī). Iznenađeni Marvan II. izgubio je 750. u Mezopotamiji, bitku na Velikom Zabu (al-Zāb al-Kabīr), lijevoj pritoci Tigrisaa, a potom i kod Busira (Būsir) u Egiptu, gdje je i ubijen. Abu-Muslim je istrijebio sve Omejide izuzev Abd al-Rahmana I., koji je pobjegao na zapad i kasnije u Córdobi osnovao novu dinastiju Omejida na Pirinejskom poluotoku (756. — 1031.).

 Uspod i pad Abasida te kraj jedinstvenog kalifata
Dinastija Abasida prenosi prijestolnicu kalifata iz Damaska u Bagdad, kako bi bila bliže Horasancima koji su je doveli na vlast. Horasance postepeno zamjenjuje stajaća vojska novačena među Turcima i crncima. Do početka 9. stoljeća potpuno nestaje arapska vojske (milicija) plemenskog tipa. Prvo stoljeće vladavine Abasida bio je politički najstabilnije, iako su se tu i tamo pojavljivali prevratnički pokreti na nepreglednom državnom teritoriju. Bio je to i period najvećeg blagostanja i kulturnog procvata, ali osvajačkih pohoda nije više bilo.

Dekadencija države nastupa u drugom razdoblju abasidske vladavine, kada kalifi padaju pod utjecaj vojske. Početkom 10. stoljeća prevlast vojske je i formalno potvrđena uspostavom funkcije vrhovnog zapovjednika (amīr al-umarāʾ, zapovjednik zapovjednika) koji postaje gospodar države. U nedostatku jedinstva, koje su ranije osiguravali arapski ratnici, Abasidski kalifat postepeno se raspada na mnoštvo nezavisnih dijelova. Male dinastije, vojnički su čvršće organizirane pa su i mogle izvesti velike vojničke pothvate. Tako su tuniški Aglabidi (Banū al-Aghlab) osvojili Siciliju 827. — 878., a 962. Mahmud od Ghaznija (Mahmūd Ghaznī) izvršio je pohod na Indiju. Kalifat, koji je sveden samo na Irak, ruše Mongoli zauzimanjem Bagdada 1258. Vlast Arapa na Pirinejskom poluotoku konačno je srušena u 15. stoljeću.

 Razlozi velikih osvajanja
Za svega jedno desetljeće, s nekoliko desetaka tisuća vojnika osvojena su bogata i naseljena područja od Amu-Darja (Amu Darya) do Nila i od Taurskog gorja (Toros Dağları) i Armenskih planina do Perzijskog zaljeva. Pored političkog jedinstva koje je omogućilo da se osvajački arapski pohodi budu povezane i promišljene operacije te ratničkog duha koji su donijeli sa svojih pustinja i stepa, uzroke ovako munjevitih uspjeha treba tražiti i u slabosti protivnika.

Bizant i Perzija bile su iscrpljene dugogodišnjom međusobnom borbom, koja se završila 629. neposredno pred dolazak Arapa. Njihove snage nisu dostizale niti jačinu skromnijih vojski Arapa. Bizant je usto vodio borbe sa Slavenima na Balkanu i Langobardima u Italiji. Državi Sasanida, s druge strane, nedostajala je jedinstvena etnička osnova od Tigrisa (Diğla) do Nila, vlast Perzijanaca, odnosno Bizantinaca, zasnivala se na slabim garnizonima usred raznih naroda pritisnutih fiskalnim teretima i krutim vjerskim dogmama koje je nametala centralna vlast. Dolazak osvajača značio je za njih manji teret.

 Vojna organizacija i taktika tijekom bitke

Operacije na dugačkim pravcima tako brzim tempom mogle su se izvoditi samo brojnom konjicom. Laka konjica činila je glavnu operativnu snagu Arapa. Laki konjanici pustinja i stepa su u osnovi individualni borci, neskloni taktičkim postrojima. Da bi povećao njihovu efikasnost, Muhamed je govorio da "bog voli one koji se za svoju stvar bore u čvrstom borbenom stroju". Iz arapskih izvora vidi se da je podeljena na konjanike s dužim kopljima, s džilitima, s lukom i strelicom i s cjelokupnom opremom (oklopom i mačem). Bolje naoružani i opremljeni su u prvom redu, nešto slabiji u drugom i tako sve do petog reda. Prvi i četvrti vodili su blisku borbu u pravilnom postroju, a drugi i treći u slobodnom. Kombinacija oba taktička oblika osnovna je karakteristika Arapa. U literaturi ratna vještina se indentificira s konjaničkim propisima, ali bio je i pješaka, strijelaca i kopljanika, ali u kasnijim razdobljima.

 Uprava nad osvojenim područjima i početak islamizacije
Naglo širenje države na područja stranih naroda, druge vjere i društvenih odnosa, stavilo je Arape pred teške upravne probleme koje nisu mogli riješiti vlastitim snagama. Krenuli su u pljačku, ali su kulturno suviše odmakli da bi samo rušili i odnosili. Arapi se naseljavaju među narode osvojenih zemalja kao privilegirana ratnička kasta, a od svojih novih podanika uzimaju porez da bi se mogli izdržavati. Ostavljaju zatečeni upravni aparat i privredni mehanizam, vjerske dostojanstvenike (patrijarhe, biskupe, rabine) čine odgovornim za lojalnost njihove pastve te na njih prenose društvene i pravne poslove. Da bi zadržali svoje ratničke osobine, Arapima je bilo zabranjeno posjedovanje zemlje na osvojenim područjima i miješanje sa stanovništvom. Za njih i njihove obitelji podignuti su posebni vojni logori na mjestima od vojnog značaja, kao Kufa (al-Kūfah), Basra, Wasit u Iraku i Fustat (al-Fustat) u Egiptu, koji su ubrzo postali i središta privrednog života te se većinom razvili u značajne gradove. Ustanova logora omogućila je držanje na okupu operativne vojske. Na čelo pokrajina postavljeni su emiri, guverneri s vojnom i policijskom vlašću, uz koje su bili amili, upravitelji financija. Arapi nikome nisu nametali islam, jer bi širenjem svoje vjere smanjivali svoje prihode. Osnovu arapske vlasti dao je Omar.

U prvim desetljećima 8. stoljeća Arapsko Carstvo obuhvaćalo je dotada najveće prostranstvo, dostigla je i prestigla ranija carstva. Islam će i dalje prodirati do Dalekog Istoka i u centar Afrike, ali bit će nošen drugim rasama i jezicima te izvan okvira Arapske države. Još čitavo stoljeće carstvo kalifa sačuvalo je karakter jedinstvene države u kojoj će se centralna vlast osjećati do najudaljenijih pokrajina, a u dobroj mjeri provodeći i jedinstvenu administraciju od Španjolske do Turkestana. Bila je to autokratska država s određenim feudalnim elementima. Počivala je na vojničkoj prevlasti pobjedničkih arapskih plemena koja su primala vojnu plaću i oštro se odvajala od pokorenog stanovništva, no ova podvojenost nije mogla potrajati. Procesom islamizacije, koje je tekla sve brže, stvorila se ubrzo muslimanska masa nearapskog podrijetla koja je prihvatila arapski jezik, a nametnula se u ekonomskom, političkom i javnom životu. Spoj civilizacija podčinjenih naroda i kulturnih elemenata Arapa stvorila je bogatu arapsko-muslimansku kulturu koja je dala brojne rezultate na kulturnom i gospodarskom planu. Ovim se izgubila i ranija podjela vojske na plemena. Marwan II. (Marwān, 745 — 750.), posljednji Omejid na istoku, stvorio je mješovite jedinice na čelu s profesionalnim zapovjednicima.

 Literatura

 "Arabljanski pohodi", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 192. – 194.
 Wüstenfeld, Das Heerwesen der Muhamedaner und die arabische Übersetzung des Aelian, Göttingen, 1880.
 M. Jähns, Geschichte der Kriegswissenschaften, München, Leipzig, 1889.
 Ch. Oman, A History of the Art of War, London, 1898.
 J. Wellhausen, Die Kämpfe der Araber mir den Rhomäern in der Zeit der Umaijaden, Nachrichten der Gesellschaft der Wissenschaften, 1901.
 J. Wellhausen, Das arabische Reich und sein Sturz, Berlin, 1902.
 H. Delbrück, Geschichte der Kriegskunst, III, Berlin, 1907.
 А. Крымский, История арабов и арабской литературы, светской и духовной, Москва, 1911.—13.
 С. Huart, Histoire des Arabes, I—II, 1912.—13.
 C. Brockelmann, Geschichte der islamischen Völker und Staaten, München, 1943.
 B. М. Заходер, История Восточного средневековны (Халифат и Ближнийт Восток), Москва, 1944.
 F. Lot, L'art militaire et les armées au moyen âge, I—II, Paris, 1946.
 B. Lewis, The Arbe in History, London, New York, 1950.
 B. Spuler, Der Vordere Orient in islamischer Zeit, Bern, 1952.
 B. Spuler, Die Chalifenzeit, Leiden, 1952.
 Ch. A. Julien, Histoire de l' Afrique du Nord, Paris, 1956.
 Ph. K. Hitti, The Arabs, London, 1956.
 J. B. Glubb, The Great Arab Conquests'', London, 1963.

Bilješke

Kalifati
Bivše monarhije
Povijest Sirije
Povijest Jordana
Povijest Izraela
Povijest Libanona
Povijest Saudijske Arabije
Povijest Egipta
Povijest Iraka
Povijest Irana
Povijest Španjolske
Povijest Libije
Povijest Tunisa
Povijest Alžira
Povijest Maroka
Povijest Jemena

Arapska osvajanja na kopnu


Settimio Piacentini (Tarano, 6. siječnja 1859. – San Polo Sabino, 2. studenog 1921.) je bio talijanski general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata zapovijedao je I. korpusom, te 5. armijom i 2. armijom na Talijanskom bojištu.

Vojna karijera
Settimio Piacentini je rođen 6. siječnja 1859. godine u Taranu. Sin je Tommasa i Felicite Piacentini rođ. Saluzzi. Vojnu školu počinje pohađati 1876., te završava 1879. godine. Potom pohađa vojnu akademiju. Po okončanju školovanja u istoj u lipnju 1881. promaknut je u čin poručnika. U čin satnika promaknut je u rujnu 1886., u čin bojnika unaprijeđen je u ožujku 1894., dok čin potpukovnika dostiže u siječnju 1898. godine. Od travnja 1896. vojni je povjerenik zadužen za željezničke linije, dok je u srpnju 1903. promaknut u čin pukovnika. Tijekom vojne karijere zapovijeda brigadom Calabria, predaje u vojnoj školi, te služi u ministarstvu rata. U prosincu 1909. unaprijeđen je u čin general bojnika, da bi u svibnju 1911. bio imenovan pobočnikom kralja Viktora Emanuela III. koju dužnost obnaša do rujna 1913. godine. Godinu dana poslije, u rujnu 1914., promaknut je u čin general poručnika.

Prvi svjetski rat
Na početku neprijateljstava Piacentini zapovijeda 32. teritorijalnom divizijom. Međutim, već u lipnju 1915. preuzima zapovjedništvo nad I. korpusom zamijenivši na tom mjestu Ottavija Ragnija. Navedenim korpusom zapovijeda do ožujka 1916. kada je imenovan zapovjednikom XVI. korpusa koji se nalazio u Albaniji. Šesnaestim korpusom zapovijeda svega tri mjeseca, do lipnja 1916., kada je tijekom Tirolske ofenzive imenovan zapovjednikom 5. armije. Nakon što je navedena armija rasformirana, postaje zapovjednikom 2. armije kojom zapovijeda tijekom Sedme, Osme i Devete bitke na Soči. U lipnju 1917. ponovno preuzima zapovjedništvo nad I. korpusom zamijenivši na tom mjestu Gaetana Giardina. Zapovijedajući navedenim korpusom ističe se u obrani Monte Grappe nakon Kobaridske ofenzive za što je i odlikovan. Prvim korpusom zapovijeda sve do kraja rata.

Poslije rata
Po završetku rata Piacentini je ponovno upućen u Albaniju. U Albaniji zapovijeda talijanskim snagama u Valonskom ratu koji je rezultirao talijanskim povlačenjem iz Valone. U lipnju 1921. imenovan je senatorom. Preminuo je 22. studenog 1921. u 63. godini života u San Polo Sabinu.

Vanjske poveznice
    Settimio Piacentini na stranici Treccani.it
     Settimio Piacentini na stranici Senato.it

Talijanski vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Settimio Piacentini


Naftokinoni (nafta + kinon) su nezasićeni ciklički diketoni, C10H6O2, kinoni koji se odvode od naftalena. Od tri moguća i poznata izomera najznačajniji je 1,4-naftokinon. Njegovi alkilni derivati ili izvedeni spojevi (filokinon, menakinon, menadion) čine vitamin K, a hidroksilni derivati (juglon, loson) ubrajaju se u prirodna bojila.

Vitamin K

Vitamin K je poznat kao koagulacijski (od tuda i ono K u nazivu), odnosno antihemoragični vitamin, jer ima važnu ulogu u zgrušavanju krvi. Nedostatak ovog vitamina može rezultirati raznim hemoragičnim bolestima ili krvarenju. Ovo je skupina od nekoliko vitamina od kojih su neki topljivi u vodi, a neki nisu. Putem hrane dobivamo ga iz lisnatog povrća, biljnih ulja, jetre. Ta skupina od nekoliko vitamina po svojoj su strukturi naftokinoni. Vitamini K1 (fitomenadion) i K2 (menakinon) su prirodnog porijekla, a K3 (menadion) se dobiva sintetski. Oni nisu topivi u vodi i pod utjecajem svjetlosti se raspadaju. Često se koriste preparati menadiol-natrij-fosfat i menadion-natrij-bisulfit. Dnevne količine vitamina K su jako male. Zdrava ga osoba može dovoljno nabaviti putem hrane ili sintezom menakinona pomoću bakterija koje se nalaze u crijevima. Za odraslu zdravu osobu RDA se kreće između 60 μg i 80 μg. Vitamin K je prijeko potreban za sintezu bjelančevina koje sudjeluju u procesu koagulacije krvi. Sinteza tih bjelančevina odvija se u jetri. Hipovitaminoza je kod ovog vitamina rijetka jer je prisutan u različitim vrstama hrane, a ako ona postoji, potrebno je uzimati veće količine vitamina K zbog raznih hemoragija. Može doći čak i do hipoprotrombinemije (kad oštećene jetrene stanice ne mogu iskoristiti vitamin K).

Izvori

Botanika
Pigmenti

Naftokinoni


() este un scriitor, actor și producător americano-suedez.

Biografie

Filmografie

Actor
 1973 Maurie, regia Daniel Mann : Jack Twyman
 1974 The Great Waldo Pepper, regia George Roy Hill : Axel Olsson
 1975 Sfârșitul legendei (Walking Tall Part 2), regia Earl Bellamy : Buford Pusser
 1975 Breaking Point, regia Bob Clark : Michael McBain
 1975 Special Delivery, regia Paul Wendkos : Jack Murdock
 1977 Fiul șeicului (The Son of the Sheik), regia Bruno Corbucci : Hamilton Burger
 1977 Șeriful din Tennessee (partea a III-a) (Walking Tall: Final Chapter), regia Jack Starrett : Buford Pusser
 1978 Acel blestemat tren blindat (Quel maledetto treno blindato), regia Enzo G. Castellari : Lt. Robert Yeage
 1979 Portrait of a Hitman, regia Allan A. Buckantz : Dr. Bob Michaels
 1979 North Dallas Forty, regia Ted Kotcheff : Jo Bob Priddy
 1980 Sverige åt svenskarna, regia Per Oscarsson : The lad
 1980 Virus, regia Kinji Fukasaku : Major Carter
 1982 Night Warning, regia William Asher : Detective Joe Carlson
 1983 Thunder Warrior, regia Fabrizio De Angelis : Sheriff Bill Cook
 1984 Deadly Impact, regia Fabrizio De Angelis : George Ryan
 1984 The Manhunt : Sheriff (serial TV)
 1985 Wizards of the Lost Kingdom, regia Héctor Olivera : Kor
 1986 The Delta Force, regia Menahem Golan : Capt. Campbell
 1986 On Dangerous Ground, regia Charles Bail : Capt. Oliver Parkside
 1986 Armour of God : Monk
 1986 Sergentul Highway (Heartbreak Ridge), regia Clint Eastwood : Roy Jennings, proprietarul barului Palace
 1987 Maniac Killer, regia Andrea Bianchi : Count Silvano
 1987 Movie in Action, regia Teddy Page : The Director
 1987 Thunder Warrior II, regia Fabrizio De Angelis : Sheriff Roger
 1987 Double Target : Colonel Galckin
 1987 White Phantom, regia Dusty Nelson : The Colonel
 1987 Brothers in Blood : Steven Elliott Logan/Steel
 1988 Andy Colby's Incredible Adventure : Kor The Conqueror
 1988 Delta Force Commando, regia Pierluigi Ciriaci : Col. Keitel
 1988 Deep Space, regia Fred Olen Ray : Capt. Robertson
 1988 Primal Rage, regia Vittorio Rambaldi : Ethridge
 1989 Soda Cracker : Ivan Moss
 1989 The Bite : The Sheriff
 1989 Beyond the Door III Profesor Andromolek
 1990 Tides of War : SS Colonel
 1990 Laser Mission : Colonel
 1991 Critical Action : Ex-con
 1991 Steele's Law : Sheriff Barnes
 1992 Three Days to a Kill : Rick
 1994 Savage Land : Jeb
 1995 Private Obsession : Sam Weston
 1995 Steel Frontier ; Roy Ackett
 1996 Cheyenne, regia Dimitri Logothetis : Capt. Starrett
 1997 Speed 2: Cruise Control : Captain Pollard
 1998 Yukie, regia Hisako Matsui : Richard
 2000 Crackerjack 3 : Jack Thorn
 2001 Outlaw, regia Bo Svenson : Detective Maize
 2004 Legacy : Purse Snatcher
 2004 Kill Bill: Volumul 2 (Kill Bill: Volume 2), regia Quentin Tarantino : Reverend Harmony
 2005 Hell to Pay
 2006 Raising Jeffrey Dahmer
 2008 I Am Somebody: No Chance in Hell (Chinaman's Chance)
 2009 Ticăloși fără glorie (Inglourious Basterds), regia Quentin Tarantino
 2010 Angry 2010 Cele șapte aventuri ale lui Sinbad (The 7 Adventures of Sinbad), regia Adam Silver și Ben Hayflick
 2010 Jersey Justice 2010 Icarus, regia Dolph Lundgren
 2014 The Dependables'', regia Sidney J. Furie

Note

Vezi și
Listă de actori americani
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

 Official website

Nașteri în 1941
Actori suedezi
Actori americani

Bo Svenson


138605083

Agrilus howdenorum é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Hespenheide, 2008.

Referências

howdenorum

Agrilus howdenorum


Azpirotz-Lezaeta est une commune située dans la municipalité de Larraun de la communauté forale de Navarre, dans le Nord de l'Espagne, composée des communes d'Azpirotz et de Lezaeta.

Cette commune se situe dans la zone bascophone de la Navarre. Elle est située dans la mérindade de Pampelune, à 36,5km de Pampelune. La commune a une superficie de 5,50km² et une densité de population de 11,82 hab/km². Sa population en 2020 était de 59 habitants.

Géographie

La commune d'Azpirotz-Lezaeta est située dans la partie ouest de la municipalité de Larraun. La commune est limitrophe au nord avec les communes de Gorriti et Uitzi; à l'est avec la municipalité de Lekunberri; au sud avec les communes d'Albiasu et d'Errazkin, et à l'ouest avec la commune d'Araiz.

Population

Voir aussi

Articles connexes
 Commune de Navarre

Notes et références

Concejo de Navarre

Azpirotz-Lezaeta


Aceeași gară pentru doi este un film românesc din 2002 regizat de Radu Potcoavă. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Bogdan Rebenciuc, Alexandru Georgescu și Valentin Popescu.

Prezentare

După șase ani, Andrei primește o scrisoare de la tatăl său prin care îl roagă să-l mai vadă o dată, înainte de a pleca într-o călătorie lungă. În ciuda opoziției mamei și a tatălui vitreg, copilul se duce să se întâlnească cu tatăl său pe peronul unei mici gări de lângă București.

Distribuție
 Maria Teslaru — Mama
 Bogdan Rebenciuc — Copilul Andrei (8 ani)
 Valentin Popescu — Tatăl
 Alexandru Georgescu — Tatăl vitreg

Note

Legături externe

Vezi și
 2002 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2002
Filme regizate de Radu Potcoavă
Filme de scurt metraj

Aceeași gară pentru doi


Lucasfilm Limited er et amerikansk filmselskab grundlagt af George Lucas i 1971. Selskabet er bedst kendt for at stå bag filmserien Star Wars, og har også produceret store filmsucceser som Indiana Jones og American Graffiti.

Selskabet har haft sit hovedkontor i San Francisco i Californien siden 2005. The Walt Disney Company købte selskabet i 2012.

Andre afdelinger inden for firmaet
Udover film- og tv-produktion findes også forskellige afdelinger for eksempel visuelle effekter, lyd, computer- og tv-spil, licensiering med mera.

 Lucasfilm Ltd. (produktion)
 Industrial Light and Magic (ILM) (visuelle effekter)
 Skywalker Sound (lyd)
 LucasArts (computer og konsolspil)
 Lucas Licensing (licensiering)
 Lucas Online (web)
 Lucasfilm Animation (digital animation)

Eksterne henvisninger

Filmselskaber fra USA

Lucasfilm


قائمة بالأبطال في بطولة 2009 أمريكا المفتوحة:

الكبار

فردي رجال

 خوان مارتن ديل بوترو هزم  روجر فيدرير, 3-6, 7-6(5), 4-6, 7-6(4), 6-2

فردي سيدات

 كيم كليسترز هزمت  كارولين ووزنياكي, 7-5, 6-3

زوجي رجال

 لوكس دولفي و  ليندر بايز هزما  ماهيش بوهباتي و  مارك كنولز, 3-6, 6-3, 6-2

زوجي سيدات

 سيرينا ويليامز و  فينوس ويليامز هزمتا  كارا بلاك و  لايزل هوبر, 6-2, 6-2

زوجي مختلط

 كارلي جوليكسون و  ترافيس باروت هزما  كارا بلاك  ليندر بايز, 6-2, 6–4

الشباب

فردي أولاد
 بيرنارد توميتش هزم  تشايس بوشانان, 6–1, 6–3

فردي بنات
 هيذر واتسون هزمت  يانا بوتشينا 6-4, 6–1

زوجي أولاد
 مارتون فوكسوفيكس و  تشينج بينج هاسياه هزما  جوليان بوبري و  أندريا بوجيت, 6-2, 6-2

زوجي بنات
 فاليرا سولوفييفا /  ارينا زانيفيسكا هزمتا  ايلينا بوجدان /  نوباوان ليرتشيواكرن, 1-6, 6-3, [10-7]

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

مراجع

الرياضة في مدينة نيويورك في 2009
أحداث أغسطس 2009 الرياضية في الولايات المتحدة
أحداث سبتمبر 2009 الرياضية في الولايات المتحدة
أمريكا المفتوحة حسب السنة (كرة مضرب)
سلسلة أمريكا المفتوحة (كرة مضرب) 2009
كرة المضرب في 2009
كرة مضرب أمريكية في 2009

أمريكا المفتوحة 2009 (كرة مضرب)


La División de Honor de la Liga Nacional de béisbol es la denominación que recibe la máxima categoría de la Liga Española de Béisbol. Comenzó a disputarse en la temporada 1957-58 bajo el nombre de Liga Nacional de béisbol, teniendo como primer campeón al Hércules Las Corts.

Disputada en su origen por equipos de las federaciones catalana, castellana, aragonesa y vasca —ya que no existían más en la época— acabó por convertirse en la más importante competición beisbolística del país, en detrimento del Campeonato de España, actual Copa del Rey. El acceso a la competición era otorgado por los resultados en el citado Campeonato de España de primera categoría, o por el del correspondiente campeonato regional.

El Club Béisbol Viladecans catalán es el dominador histórico de la competición con diecisiete títulos, logrados todos de manera consecutiva. Segundo lugar para los Marlins Puerto de la Cruz canarios con doce campeonatos.

Historia

Surge la liga nacional
En 1958 surgió el primer campeonato de Liga de España de béisbol bajo el nombre de Liga Nacional. En su primera edición, celebrada desde el día 13 de abril hasta el 22 de junio, participaron los cuatro equipos campeones regionales: el Hércules Las Corts, el Club Acero de Madrid, la Sociedad Deportiva Iturrigorri y el Zaragoza. Al estar formado este último club exclusivamente con jugadores americanos, sus resultados no computaron para dilucidar el campeón de Liga —y no pudiendo optar al título—, por lo que se creó un trofeo especial con el nombre de Torneo Hispanoamericano en el que sí se incluían sus resultados. La sociedad catalana se proclamó vencedora em ambas categorías, levantando su primer título de Liga.

La competición se detuvo a partir del año 1961 — se daba más valor al Campeonato de España, competición más rodada y que presumiblemente hacía innecesaria la disputa de un campeonato de liga— y no volvió a reanudarse hasta una década después.

En las únicas cuatro ediciones que se disputaron antes de que se suprimiese la competición hubo un total de tres equipos campeones, siendo la sección del Real Madrid Club de Fútbol la sociedad más laureada con dos títulos.

Tras varias reuniones se retomó de nuevo un campeonato de liga en España a partir de la temporada 1972-73. En él tomaron parte siete contendientes, pese a que inicialmente estaba previsto que fueran seis repartidos entre las federaciones castellana y catalana, al ser las únicas que contaban durante su organización con campos adecuados para sus disputas. Finalmente, se adscribieron también dos equipos vizcaínos y uno navarro.Los contendientes fueron por Madrid el Madrid Béisbol Club y la sección de béisbol de la Agrupación Deportiva Rayo Vallecano de Madrid; por Navarra el Club Aldapa (que se retiró) y el Club Béisbol Aracar y la sección de béisbol del Colegio Salesianos de Deusto por Vizcaya; y por Cataluña la sección de béisbol del Club de Fútbol Barcelona y el Filomátic Picadero C. B. quien fue el vencedor. http://hemeroteca.abc.es/nav/Navigate.exe/hemeroteca/madrid/abc/1973/07/31/052.html

La segunda edición (1974) cuenta con cinco equipos, al incorporarse el Gavà, aunque son baja FC Barcelona y Club Béisbol Aracar. Sin embargo, aunque parecía que la Liga Nacional se asentaría definitivamente, volvió a interrumpirse nuevamente como ya lo hiciera tiempo atrás. Debido a los grandes costes que acarreaba, en el año 1975 se acordó disputar en su lugar el Trofeo Nicaragua de selecciones provinciales en el que la federación nacional corriese con todos los gastos.

Reanudada en 1978, desde entonces el campeonato de liga contó con dos divisiones y seis equipos (dos catalanes, dos madrileños y dos vascos) .
Tras otras dos ediciones, en 1980 nuevamente no hay liga. En 1982 el C. B. Viladecans gana la Copa del Rey, iniciando una hegemonía de 21 años en que se proclama 19 veces campeón de Copa y 17 veces campeón de División de Honor, competición iniciada en 1986 con con 6 equipos, y cuyo número de participantes se moverá entre 6 y 12 hasta la actualidad.

Historial

Nombres y banderas según la época.

Nombres y banderas según la época.

Palmarés

Referencias

Notas

Enlaces externos
 Web oficial de la RFEBS

Ligas de béisbol de España

División de Honor de béisbol


Karl Braun (* 28. August 1902 in Achern; † 22. August 1937) war ein deutscher Motorradrennfahrer.

Leben
Karl Braun stammte aus Achern, wo seine Eltern eine Kutscherei besaßen. Nach der Schulzeit erlernte er den Beruf des Kaufmanns und zog nach Karlsruhe, wo er seine spätere Ehefrau Lydia kennenlernte. Zusammen bauten beide später ein Haus in Weiherfeld.

Sein Sohn Karl Braun junior, der knapp sieben Wochen nach dem Tod seines Vaters auf die Welt kam, übernahm später seinen Nachlass, den seine Mutter während des Zweiten Weltkriegs in einem Sack unter der Kohle im Keller aufbewahrt hatte; darunter befanden sich über 200 Kondolenzbriefe und -telegramme sowie die ledernen Handschuhe und sein Sturzhelm.

Karriere
Während seiner Berufsausbildung sparte Karl Braun für ein eigenes Motorrad. Sein erstes Rennen fuhr er als Ausweisfahrer im Alter von 22 Jahren auf einer 600-cm³-Imperia. 1926 wurde er Lizenzfahrer; nach einem Sturz musste er wegen eines Schädelbruches längere Zeit pausieren. 1929 kaufte sich Braun einen Bugatti-Sportwagen, um damit Autorennen zu bestreiten. Wenig später verkaufte er diesen Wagen jedoch wieder und wechselte aufs Motorrad zurück.

Anfang der 1930er-Jahre begann Karl Braun an Gespann-Rennen teilzunehmen. Sein erster größerer Erfolg gelang ihm 1933 mit dem Sieg beim Hockenheimer Motorradrennen auf dem Hockenheimer Dreieck mit einem Tornax-Gespann mit J.A.P.- Motor. Im folgenden Jahr gewann er zusammen mit Beifahrer Erwin Badsching beide Gespann-Rennen zum Feldberg-Bergpreis am Großen Feldberg im Taunus. 1935 starteten die beiden auf einem Horex-Gespann, das vom Karlsruher Mechaniker Georg Kaiser gewartet wurde. Das Duo errang in diesem Jahr mit der privat eingesetzten Maschine in 18 nationalen und internationalen Rennen sieben erste und acht zweite Plätze. Zudem gewannen Braun/Badsching vor dem NSU-Werksduo Hans Schumann/Hermann Böhm die Deutsche Meisterschaft in der 1000er-Klasse und wurden bei der Deutschen Bergmeisterschaft Zweiter.

Durch diese Erfolge wurde der sächsische Hersteller DKW, der zur damaligen Zeit einer der größten Motorradproduzenten der Welt war, auf die beiden aufmerksam und verpflichtete sie ab der Saison 1936. Braun/Badsching gewannen die Meisterschaftsläufe auf dem Schottenring und auf dem Schleizer Dreieck und errangen erneut die Deutsche Meisterschaft, diesmal in der 600-cm³-Klasse.

In die Saison 1937 starteten sie weiterhin für DKW, mit Siegen beim Eilenriederennen in Hannover, beim Internationalen Solitude-Rennen in Stuttgart und beim Eifelrennen auf dem Nürburgring und verteidigten damit bereits vorzeitig ihren Meistertitel in der 600er-Gespannklasse. Beim Großen Preis der Schweiz in Bremgarten, in dessen Rahmen am 3. und 4. Juli die Titel der Motorrad-Europameisterschaft 1937 vergeben wurden, setzten sich Braun/Badsching im 600-cm³-Rennen gegen die einheimischen Piloten Ferdinand Aubert und Max Hunziker (beide Norton) durch und gewannen somit auch den EM-Titel in dieser Klasse.

Tödlicher Unfall
Am 22. August 1937 verunglückte Karl Braun im vorletzten Lauf zur Deutschen Motorradmeisterschaft auf dem Schleizer Dreieck tödlich. Sein DKW-Gespann kam in der ersten Kurve der Strecke auf regennasser Fahrbahn ins Schleudern und überschlug sich. Während Beifahrer Erwin Badsching nahezu unverletzt blieb, erlitt Braun schwere Verletzungen, denen er noch am selben Tag im Krankenhaus erlag.

Beim letzten Meisterschaftslauf, der am 19. September 1937 auf dem Schottenring stattfand, gewann das NSU-Werksgespann Hermann Böhm/Karl Fuchs das 600er-Rennen. Die beiden schlossen damit die Saison punktgleich mit Braun/Badsching ab. Der Titel wurde postum an Karl Braun und seinen Beifahrer Erwin Badsching vergeben.

Die vermehrten schweren Seitenwagenunfälle der Jahre 1936 und 1937 – neben Karl Braun verunglückten beispielsweise auch DKW-Teamkollege Toni Babl, Albert Schneider, Hans Schneider und Josef Lohner tödlich – veranlassten das Nationalsozialistische Kraftfahrkorps als oberste Motorsportbehörde Deutschlands, für 1938 alle Gespannrennen zu verbieten. Auf einigen Rennstrecken wie der Solitude, dem Schleizer Dreieck und am Feldberg wurde der Rennbetrieb sogar ganz eingestellt. Erst nach dem Zweiten Weltkrieg wurden Seitenwagenrennen wieder erlaubt.

Sein Grab befindet sich auf dem Hauptfriedhof Karlsruhe.

Statistik

Erfolge
 1935 – Deutscher 1000-cm³-Gespann-Meister auf Horex mit Beifahrer Erwin Badsching
 1936 – Deutscher 600-cm³-Gespann-Meister auf DKW mit Beifahrer Erwin Badsching
 1937 – 600-cm³-Gespann-Europameister auf DKW mit Beifahrer Erwin Badsching
 1937 – Deutscher 600-cm³-Gespann-Meister auf DKW mit Beifahrer Erwin Badsching

Rennsiege
(gefärbter Hintergrund = Europameisterschaftslauf)

Verweise

Literatur

Weblinks

 Foto: 600-cm³-DKW-Gespann bei www.classic-motorrad.de

Einzelnachweise

Motorrad-Rennfahrer (Deutschland)
Deutscher Meister (Motorradsport)
Europameister (Motorradsport)
Unfallopfer (Motorsport)
Deutscher
Geboren 1902
Gestorben 1937
Mann

Karl Braun (Rennfahrer)


Raşit Bigat, eski İstanbul Valisi.

Mülkiye mezunudur. 1921 yılında Şehremane Müfettiş-i Umumiliği'ne getirildi. 1924 yılında da İstanbul Valiliği'ne atandı. 15 Haziran 1924 - 24 Eylül 1924 tarihleri arasında İstanbul Valiliği görevinde bulundu.

1939-1941 tarihleri arasında Toprak Mahsulleri Ofisi genel müdürlüğü yapmıştır.

Kaynakça

İstanbul valileri

Raşit Bigat


Melissa Marie Benoist (Houston, Teksas, 4. listopada 1988.) američka glumica i pjevačica. Najpoznatija je po ulozi Kare Danvers/ Supergirl u televizijskoj seriji o superherojima, Supergirl.

Filmografija

Film

Televizija

Web

Izvori

Vanjske poveznice

 Melissa Benoist na Twitteru
 Melissa Benoist na Instagram
 Melissa Benoist u internetskoj bazi filmova IMDb-u

Američki pjevači
Američki glumci

Melissa Benoist


Ioan Boroș (n. 27 octombrie 1850, Carei, Județul Satu-Mare, Regatul Ungariei – d. 1939, Lugoj, Județul Timiș, Regatul României) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Activitate politică
A fost secretar al Episcopiei greco-catolice din Lugoj (1897), prelat papal (1903), prepozit, vicar general și conducător diecezei, președinte al Reuniunii Învățătorilor din Caraș-Severin, colaborator la Dreapta, Drapelul și Cultura Creștină.. Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegat al Capitalului greco-catolic român Lugoj..

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Nicolae Josan (coord.), Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Alba Iulia, Editura Altip, 2003.

Lectură suplimetară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II).

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
http://www.orastieinfo.ro/ioan-mihu.html

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1850
Decese în 1939
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Preoți români
Transilvăneni
Români din Austro-Ungaria

Ioan Boroș (delegat)


مارتن اتكينسون  حكم كرة قدم إنجليزي من مواليد(31 مارس 1971)، ولد في برادفورد ولكنه يقيم الآن في ليدز، يوركشاير. وبدأ حياته المهنية في سن مبكرة حينما كان يبلغ من العمر 16 عاما. وفي سنة 1998 تم ترقيته ليصبح ضمن لائحة الحكام المساعدين.

حكايته مع التحكيم

أول مباراة يديرها اتكينسون في الدوري الإنجليزي كانت في 20 إبريل 2005، بين فريقا مانشستر سيتي وبرمنغهام. وفي يوم 13 أغسطس 2006 تولى اتكينسون نهائي بطولة درع اتحاد كرة القدم الإنجليزي (كوميونيتي شيلد) على استاد الالفية في كارديف، حيث فاز نادي ليفربول على تشلسي 2-1. وفي نفس العام تم تعيينه في لائحة الفيفا للحكام (الشارة الدولية)

نهائي كأس الاتحاد الإنجليزي للاندية الهواة

كما ادار مارتن اتكينسون مباراة نهائي كأس الاتحاد الإنجليزي للاندية الهواة في عام 2008، التي أقيمت على استاد ويمبلي يوم 10 مايو 2008، بين ابيفليت يونايتد وتوركي يونايتد.

من أشهر مبارياته ليفربول ضد تشيلسى

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
حكام الدوري الأوروبي
حكام الدوري الإنجليزي الممتاز
حكام الدوري الإنجليزي لكرة القدم
حكام بطولة أمم أوروبا 2016
حكام دوري أبطال أوروبا
حكام كرة قدم إنجليز
حكام نهائي كأس الاتحاد الإنجليزي
رياضيون من برادفورد
رياضيون من ليدز
مواليد 1971
مواليد في برادفورد

مارتين أتكينسون


Jean-Christophe "Jules" Boullion (Saint-Brieuc, Francuska, 27. prosinca 1969.) je francuski vozač automobilističkih utrka. Godine 1990. osvojio je naslov u Francuskoj Formuli Ford 1600, a 1994. naslov prvaka u Formuli 3000 za momčad DAMS. U Formuli 1 je nastupao 1995. za Sauber, a najbolji rezultat mu je 5. mjesto na Velikoj nagradi Njemačke. Na utrci 24 sata Le Mansa je nastupao 13 puta od 1994. do 2011. Najbolji rezultat je ostvario 2005., kada je zajedno s Emmanuelom Collardom i Érikom Comasom za Pescarolo Sport - momčad Henrija Pescarola, u klasi LMP1 osvojio drugo mjesto.

Izvori

Vanjske poveznice
Jean-Christophe Boullion - Driver Database
Jean-Christophe Boullion - Stats F1
Jean-Christophe Boullion - Racing Sports Cars

Francuski vozači Formule 1

Jean-Christophe Boullion


Hvarsku nogometnu ligu za sezonu 1999./2000. je osvojio Jadran iz Starog Grada.
Hvarska liga je predstavljala treći stupanj županijske lige u Splitsko-dalmatinskoj županiji, te ligu šestog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Hvarska nogometna liga
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 1999./2000.
 2. ŽNL Splitsko-dalmatinska 1999./2000.

Vanjske poveznice

Izvori
 (www.island-hvar.info/fnl/arhiva/1999-2000.htm) Hvarska nogometna liga 1999./2000., preuzeto 3. veljače 2018.
 nogomet.com, Hvarska liga 1999./2000., ljestvica, wayback arhiva (17. srpnja 2001.)
 nogomet.com, Hvarska liga 1999./2000., rezultati, wayback arhiva (17. srpnja 2001.)
 nogomet.com, Hvarska liga 1999./2000., rezultatska križaljka, wayback arhiva (13. srpnja 2001.)

1999-00
splitsko-dalmatinska-3-Hvar

Hvarska nogometna liga 1999./2000.


Mehmet Korkut Eken, (d. 15 Aralık 1945, Ankara) Türk asker. 1963 yılında Kara Harp Okulu'na girdi. Türkiye'nin 20 Temmuz 1974 tarihinde Kıbrıs Harekâtı'na katıldı. Gösterdiği cesaret ve yaptığı hizmetlerden dolayı "Şerit Rozet Beratı" ile ödüllendirildi.

1978 tarihinde Türk Silahlı Kuvvetleri'nin Özel Harp Dairesinde, Özel Kuvvetler Komutanlığı ve 1982 yılında rehine kurtarmaya yönelik 40 kişilik özel eğitimli bir timin yetiştirilmesini sağladı.

1984 yılında PKK ile mücadelenin başlamasından sonra Eruh ve Sason bölgelerinde görevlendirildi. 1987 yılında kendi isteğiyle askerlikten emekliye ayrıldı. Akabinde Millî İstihbarat Teşkilatı'nda Güvenlik Dairesi Başkan Yardımcısı olarak göreve başladı. Ertesi yıl görevinden ayrıldı. 1993-1996 yılları arası Emniyet Genel Müdürlüğü bünyesinde Polis Özel Harekât Timleri'nin teşkili, donatım ve eğitiminde görev yaptı. Aynı dönemde PKK ile mücadelede Güneydoğu'daki bazı nüfuzlu aşiretleri silahlandırıp örgütledi.

Gerek askerliği gerekse emekli olduktan sonra Millî İstihbarat Teşkilatı'nda (MİT) görevli olduğu dönemlerde PKK ile verdiği mücadelelerden dolayı "Efsane yarbay" olarak bilinmektedir.

Yaptığı başarılı çalışmalardan dolayı Türk Silahlı Kuvvetleri'nin TSK Üstün Cesaret ve Feragat Madalyası ve birçok takdirname ile ödüllendirildi.

Daha sonraları adı Susurluk Skandalı'na karıştı. Açılan davada mahkûm oldu ve bir süre hapis yattı.

Sedat Peker'in kardeşi Atilla Peker, verdiği ifadede Eken'in Kutlu Adalı suikastının faili olduğunu söyledi.

Evli olup, 3 çocuk babasıdır.

Dış bağlantılar
 korkuteken.com

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1945 doğumlular
Ankara doğumlu askerler
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler
Kıbrıs Harekâtı'ndaki Türk askerler
Türkiye'nin özel kuvvetler personeli
Türk yarbaylar
Türk istihbaratçılar
Millî İstihbarat Teşkilatı kişileri
Susurluk Kazası

Korkut Eken


Tenrikyō (天理教; Tenrikyō, İlahi neden(in) öğretisi) bir başka ismiyle Tenri, Japon Şinto inancı kökenli, Budizm'den etkilenmiş bir dindir. Nakayama Miki isimli bir kadın çiftçi tarafından kurulmuştur. İnanışa göre Nakayama Miki 1838 yılından itibaren aydınlatıcı ve ilham veren çeşitli tecrübeler yaşamıştır. Bu tarihten sonra dinin bağlıları tarafından Oyasama ("Onurlu/Onurlandırılmış anne") diye anılmıştır. Dünya çapında Tenrikyo dinine bağlı yaklaşık 2 milyon kişi olduğu, bu sayının yaklaşık 1,5 milyonunun Japonya'da olduğu sanılmaktadır.

Tenrikyō bazen Tenriizm olarak da adlandırılır. Ama bu isim Tengrizm için de kullanıldığı için ikisini karıştırmamak gerekir.

Amacı

Dinin amacı yoki yusan veya yoki guraşi'ye ('neşeli hayat') ulaşmaktır. Bu da, hayırseverlikle; hırstan, bencillikten, nefretten, öfkeden ve kibirden uzak durarak sağlanır.

 Yo (陽) "olumlu"dur, Çin'deki Yin ve Yang'ın Yangıyla aynı karakterdir.
 Ki (氣) "ruh" veya "enerji", Çincedeki Qi ile aynı karakterdir.
 Yusan (遊山) "dağlara veya açık araziye çıkış/gidiş" yani "gezinti", neşeli ve cesur bir yaşamı vurgular.
 Guraşi (暮) "rızık/geçim" günden-güne yani günlük bir yaşam anlayışını vurgular.

İnananlar, tek bir Tanrı'ya, insanlığı yaratan, ilgilenen, insanlığa merhamet eden ebeveyn Tenri-O-no-Mikoto'ya, "Cennetsel [On] Nedenin İlahi Kralı"na inanırlar. Sürekli devam eden reenkarnasyon, dinin bir parçası olsa da büyük bir etkiye sahip değildir. Barındırdığı ana öğretilerden bazıları: Moto-no-Ri - orijin prensibi; Kaşimono-Karimono - insan vücudu ve Tanrı arasındaki doğa ilişkisi; Hinokişin - gönüllü emek (çoğunlukla hayır işleri veya kamu hizmeti); Tanno - sorun, hastalık ve zorluklara karşı yapıcı bir tutum ve Juzen-no-Şugo - Futatsu Hitotsu'da var olan ve yaratıma dahil olan on prensip veya ilahi takdir.

Büyük dini lidere Şimbaşira ("Ana sütun") derler.

Tenrikyo bir din olarak kabul edilebilse de, bazı bağlıları tarafından evrene dair bir öğreti olarak kabul edilmiştir ve diğer dinî inançlarla çelişmesi şart değildir. Örneğin, bir Tenrikyo bağlısının aynı zamanda bir Hristiyan olması normal görülür. Özellikle Hristiyan kilisesi ile Tenrikyo örgütünün ilişkileri iyidir. Yine de, Tenrikyo bazı baş Budist mezheplerine (örneğin Niçiren Şoşu)muhaliftir ve bu mezhepleri rakip veya düşman olarak görür.

Tenrikyo, emperyal Japon mahkemesinin antik klasik Şinto müziği olan gagaku müziğini kullanır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Tenrikyo resmî sitesi
 Tenrikyo hakkında (İngilizce)
 Miki Nakayama'nın yaşamı
 Dunyadinleri.Com (Türkçe)
(İngilizce)

Tenrikyō


Homalomeneae, tribus  kozlačevki, dio je potporodice Aroideae. Sastoji se od tri roda  raširenih po Aziji  i Južnoj Americi

Rodovi
 Adelonema Schott, 16 vrsta u Južnoj Americi
 Furtadoa M.Hotta, 3 vrste, Sumatra i malajski poluotok
 Homalomena Schott, 145 vrsta, tropska i suptropska Azija i zapadni Pacifik.

Izvori

Aroideae

Homalomeneae


Artur Dieter Trantenroth (* 1940 in Bochum; † 21. November 2019 in Selb) war ein deutscher Bildhauer, Objektkünstler und Zeichner.

Werdegang und Werk
Trantenroth absolvierte zunächst eine Lehre als Augenoptiker und als Keramiker. Von 1964 bis 1968 studierte er an der Staatlichen Akademie der Bildenden Künste Stuttgart Keramik (bei Professor Uli Günther) und Bildhauerei (bei Professor Herbert Baumann).

Ab 1968 arbeitete er als freischaffender Bildhauer in Wunsiedel, ab 1973 in Großgeschaidt / Heroldsberg. Von 1979 bis 1980 hatte er eine Lehrtätigkeit an der Akademie der Bildenden Künste München inne. Ab 1979 lebte und arbeitete Trantenroth in Bocholt, wo er Stadtkünstler war. 1985 kehrte er zurück ins Fichtelgebirge nach Weißenstadt. Trantenroth bewohnte eine selbstgebaute Hütte aus Lehm in einem kleinen Ortsteil von Weißenstadt. Seine letzten Lebensjahre wohnte A.D.Trantenroth in einem Altenpflegeheim in Weißenstadt.

Trantenroth beteiligte sich ab 1968 an zahlreichen Internationalen Bildhauersymposien, darunter am Bildhauersymposion St. Margarethen / Österreich (1969), in Burlington / Vereinigten Staaten (1971), am Symposion Urbanum, Nürnberg, (1971), am Internationalen Stahlbildhauersymposium Bochum (1979/80) oder an der Straße der Skulpturen (St. Wendel) (1988).

Trantenroth war Mitglied des Deutschen Künstlerbundes. Zwischen 1968 und 1980 beteiligte er sich an insgesamt acht großen DKB-Jahresausstellungen. 2014 überließ der Künstler dem Kunstmuseum Bayreuth eine Schenkung; das Museum übernimmt zudem als Dauerleihgabe der Oberfrankenstiftung Trantenroths Nachlass mit Skulpturen, Modellen, Zeichnungen.

Auszeichnungen (Auswahl)
 1972/73: Arbeitsstipendium des Kulturkreises im BDI (Steinwerk Zeidler + Wimmel, Kirchheim)
 1975: Förderpreis des Freistaates Bayern
 1978: Kunstpreis Berlin (verliehen von der Akademie der Künste Berlin)
 1978: Kunstpreis der Stadt Bocholt (Berufung zum Stadtkünstler)

Einzelausstellungen (Auswahl)
Zu den mit «K» gekennzeichneten Ausstellungen erschien ein Katalog.
 1968: Galerie Defet, NürnbergK
 1974: Museum Folkwang, EssenK
 1977: Konstellationen, Städtische Galerie im Lenbachhaus, München (zusammen mit Alf Lechner, Heinz-Günter Prager, Alf Schuler)K; Kunstverein IngolstadtK; Kunstmuseum BonnK
 1979: Forum Stadtpark, GrazK
 1981: Kunstverein Bochum, Haus KemnadeK; Kulturzentrum, Rathaus BocholtK
 2001: Institut für Konstruktive Kunst und Konkrete Poesie, Archiv Eugen Gomringer; Kunsthaus Rehau; Durchscheinige Versteckungen, Kunstmuseum Bayreuth
 2002: Märkisches Museum Kulturforum, Witten
 2003: Museum St. Wendel; Von der Heydt-Museum, Wuppertal; Suermondt-Ludwig-Museum, Aachen; Städtische Galerie Erlangen
 2004: Museum für Konkrete Kunst, Ingolstadt
 2010: Installation mit einem 48er blätterblock in 16 kreuzungsvarianten (konstellationen) zu je 3 farbigen stationen, Kunstmuseum Bayreuth
 2011: Herzverlustigkeiten, A. D. Trantenroth - Zeichnung, Skulptur und Objektkunst, Neues Museum Nürnberg

Arbeiten im öffentlichen Raum (Auswahl)
Insbesondere jene von Trantenroths Arbeiten, die auf Bildhauersymposien oder auf öffentliche Ausschreibungen zurückgehen, können als Kunst im öffentlichen Raum von jedermann jederzeit in Augenschein genommen werden. Einige sind allerdings von der Konzeption her vergänglich.
 1968: Stadtpark Moers
 1968: Bildhauersymposion Krastal, Österreich
 1969: Universität Erlangen-Nürnberg, Sportzentrum
 1969: Bildhauersymposion St. Margarethen, Österreich
 1970: Gesamtschule Schwab, München
 1971: Burlington (Vermont), USA, Autobahnrastplatz
 1971: Nürnberg, Arbeitsministerium, Symposion Urbanum
 1976: Frankenwald, Oberfranken
 1977/78: Universität Garching, München, Institut für Wasserwirtschaft
 1979: Universität Erlangen-Nürnberg, Institut für Pharmazie und Lebensmittelchemie
 1980: Bochum, Ruhrlandhalle - Ruhrstadion, 1. Bochumer Bildhauersymposium (eingelagert)
 1981/82: Aasee, Bocholt
 1985–89: Farbige Astgabelungen an Bach-, Wald- und Wiesensäumen, Isar Bach, Fichtelgebirge, und Isar, München
 1986: Hof, Beamtenfachhochschule
 1988: St. Wendel, Straße der Skulpturen
 2000: Kirchenlamitz, Fichtelgebirge
 2004: Bedeckung-Verstreuung, Himmelkron
 2007: Bayreuth, Oberfrankenstiftung
 2008: Weißenstadt, Installation, Verspannung aus farbige Gummischnüren zwischen einem Ahornbaum und einer Granitsäule (zerstört)

Sammlungen (Auswahl)
 Kunstmuseum Bayreuth
 Museum Bochum – Kunstsammlung
 Kunsthalle Bonn
 Städtisches Museum Braunschweig
 Museum Burlington / Vereinigte Staaten
 Lehmbruck-Museum, Duisburg
 Forum Konkrete Kunst, Erfurt
 Städtische Galerie Erlangen
 Museum für Konkrete Kunst, Ingolstadt
 Zentrum für Kunst und Medientechnologie (ZKM), Karlsruhe
 Pinakothek der Moderne, München
 Staatliche Graphische Sammlung München
 Städtische Galerie im Lenbachhaus, München
 Germanisches Nationalmuseum, Nürnberg
 Neues Museum, Staatliches Museum für Kunst und Design, Nürnberg
 Institut für Konstruktive Kunst und Konkrete Poesie, Kunsthaus Rehau – Archiv Eugen Gomringer
 Von der Heydt-Museum, Wuppertal

Literatur
 Petra Weigle (Red.): A. D. Trantenroth - bestiftungen unter zuckerpulversahnetee. Verlag für Moderne Kunst, Nürnberg 2001, ISBN 3-933096-48-0.

Weblinks

 Trantenroth, Artur Dieter - Künstlerlexikon Saar, Institut für aktuelle Kunst im Saarland

Einzelnachweise

Bildhauer (Deutschland)
Künstler der Moderne
Abstrakte Bildhauerei
Mitglied im Deutschen Künstlerbund
Deutscher
Geboren 1940
Gestorben 2019
Mann

A. D. Trantenroth


Victory Road (2004) foi um evento pay-per-view (PPV) de luta profissional produzido pela Total Nonstop Action Wrestling (TNA), que aconteceu em 7 de novembro de 2004, no TNA Impact! Zone em Orlando, Flórida. Foi o primeiro evento da cronologia do Victory Road, que se tornou um evento anual em 2006. Nove lutas foram apresentadas no card do evento.

O evento principal foi uma luta de escadas pelo Campeonato Mundial dos Pesos Pesados da NWA, na qual o campeão, Jeff Jarrett, derrotou o desafiante, Jeff Hardy, subindo na escada e recuperando o título. America's Most Wanted (Chris Harris e James Storm) derrotaram Triple X (Christopher Daniels e Elix Skipper) em outra partida disputada sob as regras de Elimination Last Team Standing. A eliminatória do evento contou com diferentes variedades de partidas. Uma luta na eliminatória foi disputada pelo Campeonato X Division da TNA, na qual Petey Williams defendeu com sucesso contra A.J. Styles. Também uma partida que foi realizada sem regras de desqualificação chamada Monster's Ball foi vencida por Monty Brown ao derrotar Raven e Abyss.

O evento é lembrado como sendo o primeiro PPV mensal de três horas da TNA. Antes do Victory Road, a TNA hospedava apenas eventos semanais de PPV de duas horas. A seção de wrestling profissional do site Canadian Online Explorer classificou todo o evento em 5 de 10, inferior à classificação do evento de 2006 de 5,5.

Em outubro de 2017, com o lançamento da Global Wrestling Network, o evento ficou disponível para transmissão sob demanda.

Produção
O evento contou com nove lutas profissionais que envolveram diferentes lutadores de rixas, tramas e histórias pré-existentes. Os lutadores foram retratados como vilões ou heróis nos eventos roteirizados que criaram tensão e culminaram em uma luta livre ou uma série de lutas.

O evento principal em Victory Road foi uma luta de escadas pelo Campeonato Mundial dos Pesos Pesados da NWA entre o campeão, Jeff Jarrett, e o desafiante, Jeff Hardy. Em uma partida de escada, dois ou mais participantes lutam para subir uma escada para recuperar um contrato, cinturão de campeonato ou algum outro tipo de objeto para vencer. Jarrett foi escalado para defender o campeonato contra Hardy no episódio de 15 de outubro do principal programa de televisão da TNA, TNA Impact!, depois que Hardy venceu um torneio para se tornar o desafiante número um. Jarrett derrotou Hardy para reter o campeonato uma vez antes, em 6 de setembro no PPV semanal final da TNA, que estabeleceu a rivalidade entre os dois. No episódio de 22 de outubro do Impact!, Hardy desafiou Jarrett a disputar sua luta de acordo com as regras da luta de escadas, que Jarrett aceitou.

A partida mais promovida, perdendo apenas para o evento principal em importância, agendada para Victory Road foi entre os pares de duplas de America's Most Wanted (Chris Harris e James Storm) (AMW) e Triple X (Christopher Daniels e Elix Skipper) (XXX), com eles competindo em uma luta de eliminação Last Team Standing. Nesta partida, as equipes lutaram entre si até que os dois membros de uma equipe não conseguissem se levantar antes que o árbitro contasse até dez. A preparação para esta partida começou no PPV semanal anterior, quando Storm não foi liberado para lutar, então XXX tomou o lugar de AMW no desafio pelo Campeonato Mundial de Duplas da NWA. Daniels foi ferido no início da noite após um ataque roteirizado por The Naturals (Andy Douglas e Chase Stevens). Harris foi incluído na trama para substituir Daniels em desafiar e derrotar The Naturals pelo campeonato de duplas no PPV. No episódio de 24 de setembro do Impact!, Daniels e Storm foram forçados a se unir e desafiar Skipper e Harris pelo campeonato, que eles venceram com sucesso. Storm e Daniels mais tarde perderam o campeonato para o Team Canada (Bobby Roode e Eric Young) no episódio de 15 de outubro do Impact!. Harris e Storm então se juntaram novamente para continuar como AMW, enquanto Daniels e Skipper fizeram o mesmo que XXX. Depois de algumas brigas entre as duas equipes no Impact!, AMW desafiou XXX para uma luta Last Team Standing no Victory Road no episódio de 29 de outubro do Impact!.

Na X Division da TNA, o Campeão da Divisão X da TNA Petey Williams foi escalado para defender o campeonato contra A.J. Styles. A trama narrativa atribuída à sua rivalidade começou quando Williams agrediu Styles depois que ele derrotou Kid Kash em uma luta de mesas no PPV semanal anterior. Williams e a aliança à qual ele estava associado na época, Team Canada, atacaram Styles repetidamente após o evento no Impact! Styles se tornou o candidato número um ao Campeonato da Divisão X ao vencer uma luta envolvendo seis outros homens no episódio de 1º de outubro do Impact!, estabelecendo uma luta entre os dois no Victory Road pelo campeonato.

A TNA realizou a primeira luta Monster's Ball, apresentando Monty Brown, Abyss e Raven, no Victory Road. Não houve desqualificações e pinfalls e as finalizações foram contadas em qualquer lugar nesta partida. Brown, Abyss e Raven estavam todos envolvidos em um torneio para desafiar Jarrett pelo Campeonato Mundial dos Pesos Pesados da NWA em Victory Road, que criou uma rivalidade entre os três. No episódio de 29 de outubro do Impact!, Raven desafiou Brown e Abyss para uma luta Monsters Ball no Victory Road, que mais tarde foi agendada para o evento sem que Brown nem Abyss aceitassem o desafio.

O Diretor de Autoridade da TNA (DOA) foi votado em Victory Road. Os candidatos eram o atual DOA, Vince Russo e Dusty Rhodes. Depois de semanas discutindo entre os dois sobre como a TNA deveria ser administrada, Russo afirmou no episódio de 15 de outubro do Impact! que os fãs decidiriam no Victory Road, por votação online realizada no site oficial da TNA.

Referências

TNA Victory Road
2004 nos Estados Unidos

Victory Road (2004)


Anders Holch Povlsen (født 4. november 1972) er en dansk erhvervsmand og milliardær. Han er ejer og administrerende direktør i tøjfirmaet Bestseller A/S, som blev grundlagt i 1975 af hans forældre Troels Holch Povlsen og Merete Bech Povlsen. I 2020 var han Danmarks rigeste person og nr. 255 i verden med en formue på 53,1 mia. kr.

Han er også blandt de største jordejere i Skotland; han ejer bl.a. Aldourie Castle ved Loch Ness.

Opvækst
Anders Holch Povlsen blev født 4. november 1972 som søn af Troels Holch Povlsen og Merete Bech Povlsen.

Karriere
Han var 28 år gammel, da han arvede forældrenes firma. Han blev senere eneejer og fungerer i dag som firmaets adminstrerende direktør.

I 2013 købte Povlsen 10 % af aktierne i det tyske firma Zalando, der sælger tøj via internettet, og  blev derved virksomhedens tredjestørste aktieejer. Bestseller ejede allerede 27 % af ASOS, der er den største internetbutik med tøj i Storbritannien.

Ifølge Forbes havde Povlsen en formue på $5,8 milliarder i juni 2015.

Holch Povlsen ejer to tredjedele af aktierne i butikskæden Normal og er dermed hovedaktionær.

I 2021 købte han 25 % af Coolshop.

I 2021 investerede Anders Holch Povlsen et stort beløb i Lunar A/S, en dansk app-bank. Gennem Heartland A/S overtog Povlsen fodboldklubben FC Midtjylland i 2023.

Jordejer
I 2012 rapportrede The Daily Telegraph, at Povlsen ejede omkring 49.000 hektar land i Skotland, efter at have købt yderligere to store godser; Ben Loyal på omkring 9.500 hektar og Kinloch på omkring 7.200 hektar. Begge godser ligger i Sutherland. I forvejen ejede han et gods på omkring 19.000 hektar Inverness-shire, som han købte i 2006, og et gods på 12.000 hektar nær Fort William, købt i 2008.

I 2013 skrev The Herald, at Povlsen havde købt Gaick Estate på 8.100 hektar i Inverness-shire, hvilket bragte hans ejerskab i Skotland op på omkring 61.000 hektar, hvilket kun blev overgået at Buccleuch Estates, som Skotlands største jordejer. Derudover har Povlsen købt jord i Scottish Borders for at sælge det til Forestry Commission mod at kunne tilføje yderligere 400 hektar skov til Glenfeshie Estate på 17.400 hektar, syd for Aviemore. Povlsen købte Glenfeshie i 2006 og udvidede det ved at købe yderligere 1.600 hektar fra nabogården Killiehuntly.

I Danmark ejer Povlsen Constantinsborg vest for Aarhus samt landbrugsjord og skovområder. Han har også købt jord i den rumænske del af Karpaterne for at skabe et vildtreservat for ulve, bjørne og los.

Privatliv

Povlsen er gift med Anne Holch Povlsen. Han og familien bor på Constantinsborg ved Aarhus. Parret har i alt fået syv børn sammen. Tre børn omkom under en ferie på Sri Lanka ved et terrorangreb i april 2019.

Kontroverser
I juli 2015 blev Povlsen taget med en hastighed på 212 kilometer i timen i en Tesla Model S på Østjyske Motorvej ved Hedensted, hvor hastighedsgrænsen er 130.

Referencer

Eksterne henvisninger
 WN.com: Anders Holch Poulsen

Erhvervsfolk fra Danmark
Godsejere fra Danmark
Aktieselskabet af 1.8.2004
Bestseller United
Aktieselskabet af 1.8.2007
Milliardærer fra Danmark

Anders Holch Povlsen


مقبس 940  وهو مقبس من تصميم شركة إي أم دي ليعمل على وحداتها للحاسوب الخادمة, ولأنه صمم للحواسيب الخادة لم تكن الوحدات الداعمة له تقبل إلا ذاكرة مسجلة فقط. كانت تستخدمه وحدات إي أم دي آثلون 64 إف إكس وأوبترون. ويوجد لوحات أم تحتوي على مقبسين من هذا النوع والتي كانت تدعم سلسلة 200 من وحدات أوبترون، أما اللوحات التي كانت تحتوي على أربعة أو ثمانية مقابس (وهي نادرة جدا) كانت تدعم سلسلة 800 من وحدات أوبترون.

وعلى الرغم من أن الشركة قامت بتصنيع مقبس إي أم 2 الذي يحتوي على 940 إبرة مثل هذا المقبس، لم تكن هذه الإبر بنفس الترتيب. وهذا يمنع من إيصال وحدة معالجة التابعة لمقبس 940 في مقبس إي أم 2 والعكس صحيح. والسبب هو أن شركة إي أم دي تضم قسم إداة الذاكرة في وحدات المعالجة المركزية (خلافا لشركة إنتل التي كانت تترك عمل إدارة الذاكرة لمجموعة الشرائح), وهذا يعني أن إذا أرادت الشركة أن تغير نوع ذاكرة الوصول العشوائية المستخدم لدى هذه الوحدة، فهي تحتاج أن تنتج سلسلة جديدة من وحدات المعالجة المركزية الداعمة لهذه الذاكر. وبذالك لم تكن وحدات المستخدم لهذا المقبس متناسبة مع مقبس إي أم 2 لاختلاف نوع الذاكرة التي تستخدمه. فمقبس 940 كان يستخدم دي دي آر و مقبس إي أم 2 كان يستخدم دي دي آر 2. وهذا أحد سلبيات وضع المتحكم بالذاكرة داخل وحدة المعالجة المركزية.

وإن الوحدات المستخدمة لمقبس 939 لم تكن متناسبة مع هذا المقبس على الرخم من إيستخدامها لنفس نوعية ذاكرة الوصول العشوائية دي دي آر ولكن كانت تلك المستخمة لمقبس 940 تستخدم ذاكر مسجلة وأما تلك التي يستخدمها مقبس إي أم 2 كانت ذاكرة غير مسجلة. فكان ينبغي على المستهلك الذي يريد أن يطور حاسوبه الخادم أن يشتري وحدة معالجة ولوحة أو ذاكرة جديدة متطابقة في ما بينها. ولكن نقل التحكم بالذاكر إلى وحدة المعالجة المركزية لم تكن خطوة سيئة على فهي تساعد على تأمن سرعة نقل بيانت وقدرة تحكم أعلى.

مراجع

مقابس وحدة المعالجة المركزية

مقبس 940


Daniel Alejandro Lembo Betancor (født 15. februar 1978) er en uruguayansk tidligere fodboldspiller (midterforsvarer).

Lembo spillede gennem sin karriere 38 kampe for det uruguayanske landshold, hvori han scorede to mål. Han debuterede for holdet 17. juni 1999 i en venskabskamp mod Paraguay. Han var en del af den uruguayanske trup til VM 2002 i Sydkorea/Japan, og spillede to af holdets kampe i turneringen, der endte med exit efter det indledende gruppespil.

På klubplan spillede Lembo blandt andet for Nacional og Danubio i hjemlandet, Real Betis i Spanien samt græske Aris FC. Han vandt tre gange det uruguayanske mesterskab med Nacional, mens det med Real Betis blev til triumf i pokalturneringen Copa del Rey i 2005.

Titler
Primera División Uruguaya
 2001, 2002 og 2011 med Nacional

Copa del Rey
 2005 med Real Betis

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Uruguay
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2002
Fodboldspillere fra Club Nacional de Football
Fodboldspillere fra Real Betis
Fodboldspillere fra Parma FC
Fodboldspillere fra Aris Thessaloniki F.C.
Personer fra Montevideo

Alejandro Lembo


بابلو بوزو ، من مواليد 27 مارس 1973، حكم تشيلي دولي. حكم بابلو مباراتي البرتغال-كوريا الشمالية، والكاميرون-هولندا بنهائيات كأس العالم 2010 بجنوب أفريقيا.

حكم في كأس القارات 2009.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
حكام كأس العالم
حكام كأس العالم 2010
حكام كأس القارات 2009
حكام كرة قدم تشيليون
لاعبو كرة قدم تشيليون
مواليد 1973
مواليد في سانتياغو

بابلو بوزو


وادي سمنان من أهم أودية الزلفي، ينحدر من جبل طويق ويتجه غرباً ويتفرع قبل مركز الروضة -الحيطان- إلى فروع عدة تحيط بالبلدات القديمة بالزلفي. وهو ملاصق لمدينة الزلفي من الجنوب الشرقي، يبدأ من أعالي جبل طويق فوق مليح ثم تتجمع الشغايا والشعاب وتتوجه من الجنوب إلى الشمال ثم يتعمق الوادي ويكبر ويميل إلى الشمال الغربي. وبعد 20 كم من أعاليه يصل إلى اطراف مدينة الزلفي فالقا جبل طويق ومنها يتوج غربا تاركا الزلفي يمينه إلى ان يصل النفود بعد 6 كم من مخرجه من الجبل.

وقديما تكاد تعتمد الزلفي وبعض قراها بعد الله على هذا الوادي، مورداً للمياه السطحية والمياه الجوفية غير العميقة، حيث تتميز بكثرة سيوله وندرة سنوات جفافه.

التسمية

سمنان ماء ومنهل قديم من مناهل الجاهلية وهذا الاسم منذ العهد الجاهلي وإلى اليوم. وقد ورد ذكر سمنان في الكتب والمعاجم القديمة. وكان سمنان مأهولاً بالسكان منذ القدم وفيه نشاط زراعي وتجاري واجتماعي.

قال ياقوت الحموي: ، قال زياد بن منقذ:

وللمرار الشاعر أخو زياد بن منقذ، شعر في ذكر لسمنان، حيث قال:

قال ابن بليهد في كتابة صحيح الأخبار:

وذكره أبو حاتم السحبتاني في كتابة (النخل) حيث قال:

الموقع
يبدأ سمنان من الجنوب خط عرض 26.083662 شمالاً وخط طول 44.571274 شرقياً، وهي منطقة الحزوم الفاصلة بين وادي الحسكي شرقاً ووادي مليح غرباً، ووادي عضيدان جنوباً وما سال من ناحية الشمال فهو إلى وادي سمنان، ويلحظ وجود حزم ممتد ومتصل يفصل بين وادي سمنان ووادي الحسكي على طول مجراهما حتى ينحرفان كل باتجاه، هذا ناحية الشمال الشرقي يصب في وادي مرخ، وهذا يتجه إلى الشمال الغربي ليستقر في لغف النفوذ الشرقي لرمال الثويرات، وببلغ طول مجرى وادي سمنان مع أبعد روافده ما يقارب 21 كم.

الآبار والبيوت
تميز سمنان بجودة أرضه وكثرة سيله، وقد كان قبل عام 1348هـ أرضاً منبسطة تشابه الكف في أنبساطها، خالية أرضه من الصخور والحجارة، تحتوي على طبقة طينية خصبة، فلما كثرة فيه الأملاك ووضعت السلاسل والعراص والوضائم والآبار وحبست أرضه، أتى في هذا العام سيل عرموم أزال كثير من سلاسل أملاكه وأبراج مقاصيره التي وضعت للحماية والمراقبة وقت الأخذ والسلب والخوف، فانحرفت أرضه واستمرت السيول المتتالية تحفر أرضه وتظهر الصخور وتزيل الطبقة الطينية وقد ساعدت طرق السيارات فيما بعد، عمل ذلك بصورة سريعة، فأصبح الوادي وعر حتى تم عمل طريق ترابي ومن ثم عبد كما هو اليوم.

ومن المعلوم أن سمنان يتكون من حيين صغيرين يفصل بينهما الوادي، الأول وهو الأقدم: القصر الشمالي، حيث يوجد به المسجد الجامع والذي قام ببنائه هو محمد بن حماد بن غانم الحمادي جد أسرة الحمادي، وقد كانت المنازل تحيط به إحاطة تامة وفي منازل أسرة الحمادي والفرج والخضير والعصيمي، وقد أصبحت مساحته صغيرة جداً بسبب تغير مجرى الوادي وإحاطة الأملاك فيه، ثم أنتقل أهالي سمنان إلى السٌكنى في الحي الثاني والذي يسمى القصر الجنوبي وقد كانوا يصولون قديماً بالمسجد الشمالي.

ثم بعد ذلك قامت أسرة الحمران ببناء مسجد لهم بين أملاكهم في عام 1344هـ فأصبح كل من يسكن سمنان يبني له بيتاً في هذا القصر لاتساع أرضه وارتفاعها عن خطر السيول.

عمارة الأبنية
تتميز عمارة الأبنية بالجدران السميكة والنوافذ الصغيرة، وتلاصق البيوت وضيق الممرات بينها لتقليل المساحات المعرضة لشمس، كما تبدو المنازل في الشكل العام ذات تصميم متماثل لا يزيد ارتفاهها عن دورين، وتتسم ببساطتها وتجانسها، والمادة المستخدمة في البناء الطين (اللبن) التي يتم تقويته بالتبين، أو بالحصى والحجارة الصغيرة، ويتم طلاء المباني غالباً بطبقة من الطين أو الجص، وترتكز المباني على أساسات من الحجر الذي يستخدم في عمل أعمدة اسطوانية من قطع مسطحة تسمى الخرز، وتم إنشاء الأشقف بعوارض من جذووع أشجار الأثل ثم يرصف فوقها طبقة من جريد وسعف النخيل، ليتم بعدها صب طبقة طينية لمنع تسرب الماء، ولوحظ وجود نقوش جصية على الجدران الداخلية لبعض المنازل، وتكون عادة في غرف الاستقبال أو مايعرف بالقهوة، وقد أصيب التهدم الكثير من أجزائها نتيجة للعوامل الجوية وهجر المباني التراثية من قبل سكانها.

مصادر

 المعجم الجغرافي والتاريخي المفهرس لمحافظة الزلفي المبحث الأول وادي سمنان – نشرة سنوية تصدر عن اللجنة العلمية في ملتقى اسر الفراهيد.

مراجع

سمنان

وادي سمنان