Slobodno zidarstvo u Hrvatskoj kao pokret djeluje od druge polovice 18. stoljeća. Prvu hrvatsku, ali i balkansku, ložu osnovali su 1764. godine u Glini časnici koji su sudjelovali u Sedmogodišnjem ratu. Najzaslužniji za pojavu organiziranoga slobodnog zidarstva u Hrvatskoj bio je grof Ivan Drašković. Prva hrvatska velika loža utemeljena je 1775. godine. Rad slobodnozidarskih loža na području Hrvatske bio je zabranjen u dva navrata; i to od 1795. do 1870. (izuzev Ilirskih pokrajina, 1806. – 1813.) te od 1940. do 1990. godine. Nakon samostalnosti Hrvatske ponovo dolazi do obnove slobodnog zidarstva.

Početci u Habsburškoj Monarhiji (1742. – 1775.)
Prvi Hrvati stupaju u slobodno zidarstvo u njemačkim zemljama kada su pojedini ugledni Hrvati postajali članovima njemačkih loža. Tako je grof Sigismund Franjo Gundulić (Gondola) 17. rujna 1742. godine bio jedan od utemeljitelja prve austrijske lože "Tri počela" (fran. Aux trois canons; njem. Zu den drei Kanonen) u Beču. Drugi Hrvat, grof Josip Kazimir Drašković, primljen je u Ložu 4. siječnja 1743. godine, a članom Lože bio i hrvatski ban grof Franjo Esterházy. Dva mjeseca kasnije, 7. ožujka, grof Gundulić postaje starješina te lože.

Tek 17 godina kasnije slobodno zidarstvo iz Beča i Njemačke stiže na područje Hrvatske. Prva hrvatska loža, kao i u ovog dijela Europe, osnovana je na prostoru Vojne krajine, u Glini 1759. godine pod nazivom "Ratno prijateljstvo" (L'Amitié de la Guerre, Zur Keigsfreundschaft). Prvi njezini članovi bili su većinom hrvatski časnici koji su sudjelovali u Sedmogodišnjemu ratu koji je trajao od 1756. do 1763. godine. Glavnu ulogu kod utemeljenja imao je grof Ivan VIII. Drašković, koji je nešto kasnije, 1768. godine, izabran za prvoga poznatog starješinu Lože. Drašković je bio starješina lože do 1770. godine. Starješina Lože 1778. godine postao je viši časnik Petar Karel Ott. pl. Bátorkezs. Među članovima su bili i brojni plemići i časnici, poput grofa Franje Jelačića Bužimskog ili baruna Filipa Kneževića, a ritual se izvodio na francuskome jeziku, kasnije na latinskom. Loža je radila sve do zabrane slobodnoga zidarstva u Austriji 1795. godine.

Na poticaj grofa Ivana Draškovića u Varaždinu je 1772. godine utemeljena Loža "Savršeni savez" (Union parfaite). Utemeljitelji su bili ruski kapetan Breščić, član glinske lože varaždinski liječnik Jean Baptist Lalange, grof Stjepan Niczky, odvjetnik Pavel pl. Kugler. Prvi starješina bio je grof Stjepan Niczky, veliki župan Križevačke županije. Godine 1773. radilo je u loži 17 slobodnih zidara. Godinu dana kasnije u ložu je primljeno još osmero, a u godinama od 1776. do 1784. još dvadesetero članova. Godine 1774. loža je promijenila ime i postala loža "Sloboda" (Freiheit), da bi godine 1781. ponovno promijenila ime u "Dobar savjet" (Zum gutten Rat). Poslije prerane smrti grofa Stjepana Niczkog, Starješina lože postaje državni protokolist Aleksander Pastori (Paszthory, 1749. – 1759.). Varaždinska loža je radila na latinskom, a kasnije na njemačkom jeziku. Nakon 1785. godine više se nigdje ne spominje.

U Zagrebu je 1773. godine utemeljena Loža "Mudrost" (Prudentia). Njezin utemeljitelj bio je grof Ivan Drašković uz pomoć berlinske Velike Lože "Tri globusa" (Zu den drei Weltkugeln). Iz tog razdoblja (1778.) poznati su neki članovi lože kao Maksimilijan Čolić, Nikola Dolovac, Antun Kukec, Nikola pl. Škrlec, kanonik i kasniji zagrebački biskup Maksimilijan Vrhovac, član Lože od 1778. godine, kasnije zamjenik starješine (1784.) i govornik u Loži s tajnim imenom "Publicola". Starješina Lože bio je 1778. godine zagrebački biskup Josip Galjuf s tajnim imenom "Ebiscius". Godine 1784. starješina lože bio je liječnik Ignacij pl. Verbega. Loža je najprije radila na latinskom jeziku. Godine 1784. promijenila je ime u "Mudrost" (Klugheit), a radila je na njemačkom jeziku. Te godine je u Loži bilo 25 članova. Godine 1786. starješina Lože je doktor slobodnih umijeća i filozofije Antun Kukec. Loža "Mudrost" radila je do 1786. godine kada je zatražila zaštitu Velike Provincijalne Lože Ugarske.

U Osijeku je 1773. godine utemeljena Loža "Budnost". Utemeljio ju je grof Stjepan Niczky, koji je vjerojatno bio i prvi starješina Lože. Godine 1776. starješina je postao Franjo Dolovac, podžupan Virovitičke županije. Godine 1785. starješina je bio grof Juraj Niczky, nećak Stjepana. Godine 1785. radilo je u loži više od 40 članova. U početku je loža radila na latinskom, a nakon 1780. kada je uzela njemačko ime "Zur Wachsamheit" (Budnost) na njemačkom jeziku. Loža je radila do 1791. godine.

Na poticaj grofa Stjepana Niczkyja utemeljena je 1773. godine loža i u Križevcima. O loži nisu sačuvani nikakvi dokumenti. Ne zna se ni za ime lože. Pretpostavlja se da su članovi bili uglavnom tadašnji časnici garnizona. Najvjerojatnije je prestala raditi 1777. godine nakon smrti grofa Stjepana Niczkog.

Druga varaždinska Loža "Sloboda" (Libertas) utemeljena je 1775. godine. Uz pomoć petorice majstora, koji su radili u prvoj varaždinskoj loži "Savršeni savez", grof Ladislav Erdödy utemeljio je novu ložu pod imenom "Kod tri zmaja" (Zu den drei Drachen). Pri tom su se za pomoć obratili bečkoj Loži "Okrunjena nada" (Zur gekrönten Hoffnung), a suglasnost o utemeljenju došla je tek 1776. godine tako da je loža započela rad pod novim imenom "Prijateljstvo" (Zur Freundschaft) na njemačkom jeziku. Prvi starješina lože bio je grof Franjo Lovro Drašković. U loži je radilo više od 30 članova i to do godine 1795. kada je bilo zabranjeno slobodno zidarstvo.

Velika provincijalna loža Hrvatske (1775. – 1795.)

U Dvorcu Brezovica kraj Zagreba je od 22.–24. lipnja 1775. godine utemeljena je nova Velika provincijalna loža Hrvatske (lat. Latomia Libertatis sub Corona Hungariae in Provinciam redacta). Pod njezinom zaštitom su radile glinska, zagrebačka, varaždinska i križevačka loža. Na konferenciji je usvojena Konstitucija i zajednički rituali po tzv. Draškovićevom sustavu. Prihvaćen je sustav s tri stupnja. Nezavisna hrvatska Velika loža utemeljena je na osovi starih dužnosti i podijeljena na dva orijenta: "Ultra Savam" (Ratni savez; Militärische Union) kojem su pripadali Glina i Zagreb te "Cis Savam" (Slobodni savez; Freie Union) kojem su pripadali Varaždin i Križevci. Na čelu Velike lože stoji Veliki majstor, a na čelu svakog okruga zastupnik Velikog majstora (Comendator).

U Budimu je 1775. godine utemeljena je Loža "Velikodušnost" (lat. Ad magnanimitatem; njem. Zur Grossmut; mađ. Nagyszivüseghez). Utemeljio ju je grof Ivan Drašković i radila je u okviru njegovog sustav. U godinama od 1775. do 1778. u njoj je radilo više od 50 članova; među njima do sada manje poznati slobodni zidari (Adalbert Adam Barić, ljubljanski nadbiskup Ivan Michael pl. Brigido, barun Pavao Davidović, dubrovački liječnik Matija Philadelphi, isusovac Stjepan Katona, grof Josip Klobušicky, isusovac M.J. Kovačić, grof Pavel Szapary iz Murske Sobote, književnik Stjepan pl. Vujanovski). Prvi starješina Lože bio je kapetan Josip Jesenovski. Godine 1778. ložinski čekić preuzeo je barun Josip Orczy, a nakon samo četiri održana rada starješina je postao grof Josip Haller.

Prema povijesnim podacima u Draškovićev sustav 1776. godine ušla je i bratislavska Loža "Šutljivost" (Ad taciturnitatis, Zur Verschwiegenkeit, Hallgatsághaz). Nakon dvije godine imala je već 44 člana. Godine 1778. starješina te lože bio je kanonik, kasnije biskup Franjo Frh. Splény. Godine 1781. na čelu lože bio je carsko-kraljevski komornik Josip Frh. Splény. U loži su radili i hrvatski slobodni zidari Nikola Škrlec, Lazar Somšić, Antun Holzmann, Josip Černel i dr.

Časnička Loža "Nepobjediva ruka vojske" (fran. L' Invincible aux bras Armés) je 1777. godine u Otočcu. Sastavljena je bila od austrougarskih časnika hrvatskog podrijetla koji su služili u regimenti Gyulay. Ložu je utemeljio grof Ivan Drašković. Prvi starješina bio je pukovnik Danijel pl. Peharnik-Hotkević, član Lože "Ratno prijateljstvo" iz Gline. Regimenta je kasnije otišla iz Gline u češki grad Ústí na Labi, a loža je tamo dalje radila na francuskom. Nakon smrti grofa Ivana Draškovića (1787.) o loži nema podataka.

Na trećoj Skupštini Velike provincijalne lože Hrvatske 17. prosinca 1777. godine usvojeni su novi statuti i rituali, tzv. Draškovićeva opservancija. Skupštinu je sazvao zamjenik Velikog majstora grof Stjepan Niczky, koji je umro za vrijeme trajanja skupštine. Tek 1778. godine godine je konstituirana Velika provincijalna loža Hrvatske. Veliki majstor postao je grof Ivan Drašković, prvi nadzornik bio je Aleksandar pl. Pastori, drugi nadzornik pukovnik Knežević iz glinske lože u kojoj je bio prvi nadzornik, glavni zastupnik Velikog majstora postao je grof Franjo Szplény, a tajnik lože kapetan Paunsenwien iz budimske lože. U toj godini po Draškovićevom je sustavu radilo devet loža: "Sloboda" u Varaždinu, "Mudrost" u Zagrebu, "Ratno prijateljstvo" u Glini, "Nepobjediva ruka vojske" u Otočcu, "Budnost" u Osijeku, "Velikodušnost" u Budimu, "Šutljivost" u Bratislavi, kao Loža "Zeleni lavovi" u Pragu i Loža "Tri bijela ljiljana" u Temišvaru. Druga varaždinska Loža "Prijateljstvo" nije se priključila Draškovićevom sustavu, već je ostala pod zaštitom Velike Zemaljske Lože u Berlinu.

U Karlovcu je 1780. godine utemeljena Loža "Hrabrost". Vjerojatno je i tu ložu utemeljio grof Drašković. Delegati ove lože bili su 1784. godine na slobodnozidarskoj skupštini u Beču, jer je loža radila neko vrijeme pod zaštitom Velike lože Austrije. Iz te godine poznat je popis deset slobodnih zidara iz Karlovca. Starješina lože bio je grof Franjo Gyulay s tajnim imenom "Nestor" ili podmaršal grof Samuel Gyulay, zapovjednik Karlovca, u doba kada je Karlovac uzdignut u slobodni kraljevski grad. Njegov sin Ignjat Gyulay, kasnije hrvatski ban, bio je član bečke lože "Kod tri orla" (1783.). Loža "Hrabrost" radila je na njemačkom jeziku. Nakon smrti grofa Draškovića (1787.) o loži nema podataka.

Grof Ivan Drašković je 28. veljače 1781. godine sazvao slobodnozidarsku Skupštinu u Pešti na kojoj je prihvaćeno utemeljenje sedam Velikih provincijalnih loža. Tako je nastala i Velika Provincijalna Loža za Erdelj, Hrvatsku i Dalmaciju sa sjedištem u Hermanstatdu. Pod njezinom zaštitom radilo je radilo 12 loža.

Prvi Kongres slobodnih zidara održan je 22. travnja 1784. godine u Beču. Tu su delegati utemeljili Veliku Ložu, sastavljenu samo od četiri provincijalne lože. Ugarska provincijalna Loža okupila je lože iz Ugarske, Hrvatske, Slavonije i Dalmacije.

U Parizu je od 15. veljače do 26. svibnja 1785. godine radio višemjesečni konvent europskih slobodnih zidara. Na njemu su kao delegati iz austrijskih, ugarskih i hrvatskih loža sudjelovali Dietrichstein, Esterházy, Mátolay, Pállfy, Prevôt i Szápary. Ovaj konvent se po drugi puta sastao od od 8. ožujka do 25. svibnja 1787. godine.

Zabrana rada u Habsburškoj Monarhiji (1795.)
Vođa ugarske jakobinske urote i slobodni zidar Ignjat Martinović, utemeljitelj "Društva reformatora" i "Društva slobode i jednakosti" s kojima je htio sprovesti demokratsku revoluciju i ostvariti federativnu ugarsku republiku po uzoru na Francusku revoluciju, je unićen 23. srpnja 1794. godine. Osumnjičeni su bili i neki hrvatski slobodni zidari. Među njima i Maksimilijan Vrhovac, koji je tada, vrlo vjerojatno, spalio prvi dio svog "Dnevnika" (Diariuma), u kojem je bilježio kontakte sa slobodnim zidarima. Hrvatski slobodni zidar Josip Kralj, osumnjičen za sudjelovanje u Martinovićevoj uroti, izvršio je samoubojstvo 4. veljače 1795. godine u jednom peštanskom svratištu, tako da vlasti nisu mogle otkriti nijednog hrvatskog Martinovićevog istomišljenika. Prije smrti napisao je kraću poruku kojom tumači razloge svoga čina: "Slobodan sam živio, pa radije kao slobodan umirem, nego da ma i jedan sat budem okovan u lance." U Pešti, na Krvavom polju, 20. svibnja iste godine smaknuti su urotnici i slobodni zidari Josip Haynoczy, Hrvat Ivan Lacković, Franjo Szentmariaji, grof Szigraj i Ignjat Martinović.

Nakon toga je 6. lipnja 1795. godine carskim dekretom Franje II. zabranjeno je slobodno zidarstvo u čitavom Habsburškoj Monarhiji, a time i u Hrvatskoj. Sve slobodnozidarske lože u Hrvatskoj tada prestaju s radom. Obnavljanje rada slobodnozidarskim ložama dolazi tek 1870-ih.

Francuska vladavina (1806. – 1813.)
Za vrijeme uspostave Ilirskih pokrajina pod vlašću Napoleona Bonaparte, viđeniji suradnici francuskih vlasti u dijelu Hrvatske južno od Save su članstvom u više loža, koje su se osnivale uz važnije vojne garnizone, dokazivali uključenost u elitu Francuskog Carstva; ta je elita u slobodno zidarstvo bila uključena praktično bez iznimke.

Prva Loža "Eugen Napoleon" (fran. Loge De Saint Jean de Jérusalem Franco - Dalmato sous le titre distinctif Eugene Napoleon a L' Orients de Zara) bila je osnovana u Zadru 23. ožujka 1806. godine. Do 1809. godine radi pod zaštitom Velikog orijenta Italije u Milanu, a od 1809. pod zaštitom Velikog orijenta Francuske u Parizu. Pravila Lože izašla su 7. siječnja 1808. godine u nakladi od 600 primjeraka. Pored tri stupnja imali su i stupanj Viteza ružinog križa. Jezik lože bio je francuski, a možda i talijanski. Loža je radila do 1813. godine i u njoj je bilo više od 30 članova.

Loža u Splitu nepoznatog imena utemeljena je 1806. godine. Osnutak lože odobrio je Veliki orijent Italije. U loži su bili i članovi iz Trogira i Makarske. U loži je radilo više od 50 slobodnih zidara, i to na francuskom jeziku sve do do 1813. godine.

Loža "Sveti Ivan" (fran. Loge de St. Jean le titre distinctif des amis de la victoir) u Kotoru osnovana je 1807. godine na poticaj francuskog časnika Martela i dubrovačkog svećenika Ignjata Bana. Loža je pripadala Velikom orijentu Francuske. Braća su radila u domu kneza Beskuća. Kasnije su se neki članovi lože javno odrekli pripadnosti slobodnom zidarstvu. U Dubrovniku je utemeljena Loža "Ilirska zvijezda" (fran. L' Étoile Illyrienne) 1808. godine dobivši zaštitu Velikog orijenta Francuske. Poznate starješine Lože bili su Karlo Bajamonti, Vlaho Brnja i Vlaho Kaboga. Loža je imala više od 30 članova i radila je do 1813. godine. Član ove lože je bio i pjesnik Antun Kojović.

Loža u Šibeniku nepoznatog imena utemeljena je 1809. godine. Bilo je primjedaba na njezin neispravan rad te je stavljena pod zaštitu zadarske lože. U njoj je radilo samostalno više od 20 članova. Loža u Rijeci nepoznatog imena utemeljena je također 1809. godine. U ovoj loži pod zaštitom Velikog orijenta Francuske radilo je 30 članova. Iste 1809. godine u Karlovcu je utemeljena Loža "Sveti Ivan Hrvatski" (fran. Loge de Saint Jean De Croatie) i to na poticaj ljubljanske lože. Starješina je bio Nizozemac Ivan Viererdeels, koji je došao iz riječke lože. U loži je radilo 30 članova. Šibenska, riječka i karlovačka loža su radile do 1813. godine.

Nakon poraza Francuske u bitci kod Leipziga i ukinuća Ilirskih provincija 1813. godine i povratka austrijskih carskih vlasti na tom su području sve lože prestale raditi, a austrijske su vlasti počele progoniti slobodne zidare.

Djelovanje u ugarskom dijelu Austro-Ugarske (1870. – 1918.)
Prve lože hrvatskih slobodnih zidara, nakon zabrane njihovog rada u Habsburškoj Monarhiji 1795. godine, osnivane su u ugarskom dijelu carstva tek poslije 1867. godine i tadašnje podjele carstva u dvojnu monarhiju Austro-Ugarsku. Tako je u Sisku je 6. ožujka 1870. godine bio osnovan masonski klub "Vjenčić". Utemeljili su ga agent dunavskog parobrodarskog društva Sigismund Feigl, Matias Laxa i Aleksandar Friedrich, svi iz Siska, koji su prije toga primljeni u mađarsku ložu "Domoljublje" (Vaterlandsliebe, Honszeretet) u Baji. Njima se ubrzo pridružuju i 6 sisačkih trgovaca i mještana. Radili su u Laxovoj kući. Dvije godine kasnije, 11. veljače 1872. godine oni podnose zamolbu za odobrenje osnivanja lože koji vlasti u Budimpešti odobravaju 5. listopada. Ovo loža je tada počela raditi pod imenom "Ljubav bližnjega" (Zur Nächstenliebe). Odobrenje konstitucija, koja su bila napisana na njemačkom i prevedena na hrvatski jezik, potpisao je otac Adolfa Mihalića. Prvi starješina Lože bio je Feigel (do 1878.). U loži je radilo 19 članova. Ova loža u Sisku radila je zadnji put pod vodstvom starješine Emila Milinovića 22. veljače 1885. godine. Šest godina kasnije, 10. rujna 1891. godine, članovi lože "Ljubav bližnjega" podnose molbu za registraciju velikom majstoru Velike simboličke lože Ugarske Stjepanu Rakowskom u Budimpešti.

U peštanskoj Loži "Demokracija" (Democratia) primljeno je, unaprjeđeno i podignuto u stupanj majstora 6. ožujka 1892. godine šestoro zagrebačkih tražitelja. To su bili Spiridion Brusina, Ivan Baleško, Robert Fischbach, Fran Folnegović, Antun Dutković, Adolf Mihalić i Edmund Kolmar, a jamci su bili Ivan Bojničić (primljen u mađarsku ložu 1890.) i Antun Schlesinger. Oni su šest mjeseci kasnije, 14. rujna, u Zagrebu utemeljili Ložu "Hrvatska vila", prvu koja je radila na hrvatskom jeziku. Ova loža je na početku imala petnaest članova i radila je pod zaštitom Velike simboličke lože Ugarske. Prvi starješina bio je Bojničić, 1. nadzornik Schlesinger, 2. nadzornik Balaško, tajnik Mihalić, govornik Folnegović, dvernik Fischbach i rizničar Kolmar. Prvi ritualni rad imali su 19. prosinca. Za počasnog člana izabran je Emil Malinarić, a u Ložu su primljeni i trgovac Ivan Laxa i posjednik Makso Leitgebel. "Bijeli stol" je bio u Folnegovićevom domu. Tijekom 1892. i 1893. godine loža je imala 14 učeničkih, 2 pomoćnička i jedan majstorski rad, a na kraju 1893. godine imala je 21 člana. Vlasti u Zagrebu su 8. ožujka 1893. potvrdile konstituciju lože, a na molbu za registraciju odgovorile su tek 17. siječnja 1896. godine tako da je Loža radila bez odobrenja vlasti. Zbog nesporazuma u Loži 1. ožujka 1894. godine izabran je novi starješina, Spiridion Brusina, a Bojničić izlazi iz Lože. Bojničić je Loži otkazao gostoprimstvo u svom domu, te je Loža privremeno radila u hotelu "K caru Austrijanskom", zatim u prostorijama Prirodoslovnog muzeja, a godine 1895. te u domu kipara Luigia Pierottia.

Prva knjiga o slobodnim zidarima na hrvatskom jeziku autora Simona Frangeša pod naslovom Slobodni zidari ili Framasoni izašla je 1894. godine. Odmah su se počeli pojavljivati protuzidarski članci. Knjigu i hrvatsko slobodno zidarstvo tada su napali prof. teologije dr. Josip Rieger, prof. prava dr. Šandor pl. Bresztyenski i sveučilišni profesor dr. Marchetti. Dvije godine kasnije, član Lože "Hrvatska vila" Folnegović je napisao je knjigu Otvorite oči. Pod pritiskom javnog mnijenja Spiridon Brusina se 1896. godine morao zahvaliti ne samo na starješinstvu Lože nego i na sveučilišnoj katedri i na ravnateljstvu Prirodoslovnog muzeja, a Starješina lože Hrvatska vila postaje Slavoljub Buljan. Do toga je došlo, jer su urednici Obzora 11. siječnja te godine objavili podatke i imena članova Lože "Hrvatska vila". Posljednji rad Loža je imala 29. travnja 1904. godine.

U Rijeci je 9. ožujka 1901. godine utemeljena Loža "Sirius". Radila je pod zaštitom Velike simboličke lože Ugarske. Starješina lože bio je direktor Kreditne banke Arthur Steinacker. Kako je u loži bilo više Talijana loža je radila na talijanskom jeziku. Iste godine u Osijeku se okupilo petnaestero članova Lože "Ljubav bližnjega" kako bi utemeljili Vjenčić članova istoimene lože.

Sisački slobodni zidari 19. travnja 1903. godine prenose sjedište Lože "Ljubav bližnjega" u Zagreb. Četiri mjeseca nakon prestanka rada Lože "Hrvatska vila", 18. studenoga 1904. godine Loža "Ljubav bližnjega" počinje s radom u Zagrebu. Svijetlo je u Ložu unio zastupnik Velike simboličke lože Ugarske Marcel Glaser, tada tajnik Lože "Humbolt" u Pešti. Nazočni su bili predstavnici Lože "Sirius" iz Rijeke kao i predstavnici Lože "Pobratim" iz Beograda.

Nakladna radionica Lože "Ljubav bližnjega" je 1907. godine tiskala je u Zagrebu Lessingovu knjižicu Razgovori o slobodnom zidarstvu, uz predgovor Adolfa Mihalića, tada prvog čovjeka hrvatskog slobodnog zidarstva. U Rimu na slobodnozidarskoj obljetnici Giuseppea Garibaldija u srpnju 1910. godine zagrebačku Ložu je predstavljao Spiridion Brusina. Adolf Mihalić je, pod pseudonimom Ivan Prigorski i uz potporu Lože, 1911. godine objavio propagandnu knjigu o slobodnom zidarstvu namijenjenu hrvatskoj javnosti pod naslovom Listovi o slobodnom zidarstvu. Hram Lože u Zagrebu u ulici Mošinskoga 22 (danas Nazorova ulica 24) se svečano otvara 2. veljače 1912. godine u nazočnosti velikog majstora Velike simboličke lože Ugarske. Prisustvovali su predstavnici Lože "Sirius" iz Rijeke, sedam mađarskih loža, talijanske lože iz Barija, triju loža iz Beograda i Lože "Triluminat 767" iz Chicaga. Kasnije 1912. godine došlo je i do prvih nesporazuma u Loži "Ljubav bližnjega".

Sedmorica slobodnih zidara su u Opatiji 1910. godine utemeljili Vjenčić "Humanitas" pod patronatom istoimene majčinske lože iz Bratislave i pod zaštitom Velike simboličke lože Ugarske. Starješina "Vjenčića" bio je dr. Fedor Geza. Godine 1912. utemeljena je Loža "Budnost" u Osijeku. Njezin utemeljitelj je bio Mirko Hermann.

Osamnaestorica slobodnih zidara iz Zagreba 16. ožujka 1913. godine traže pokrivanje kako bi mogli utemeljiti novu, južnoslavenski orijentiranu ložu. Narednog dana, 17. ožujka, utemeljena je nova zagrebačka Loža "Maksimilijan Vrhovac". Njezin prvi starješina bio je učitelj, pedagog i književnik Davorin Trstenjak. Njegov zamjenik postao je dr. Roko Joković.

U rujnu 1913. godine Loža "Ljubav bližnjega" izdaje prvi broj slobodnozidarskog časopisa Glasnik. U to vrijeme Trojednoj Kraljevini radile su tri lože: "Ljubav bližnjega" i "Maksimilijan Vrhovac" u Zagrebu te "Budnost" u Osijeku, s više od stotinu aktivnih članova. Početkom Velikog rata rad u zagrebačkim ložama se privremeno obustavlja. Loža "Maksimilijan Vrhovac" mirovala je do jeseni 1917. godine. Loža "Ljubav bližnjega" sa svojim radom kreće već 18. siječnja 1915. godine. Ona je 22. prosinca 1916. pokrenula "Prosvjetnu biblioteku" koja od svibnja naredne godine izdaje knjige Machiavellija, Montesquiea, Rousseaua, Theodora Roosevelta, Vinka Kriškovića i Natka Nodila.

Loža "Ljubav bližnjega" je 29. kolovoza 1918. godine promijenila je pravila, kako bi mogla uspostaviti Veliku ili barem Provincijalnu ložu. Veliki majstor Velike simboličke lože Ugarske pristao je da se utemelji Provincijalna velika loža Hrvatske. Dva mjeseca kasnije, 24. studenoga, Povjereništvo Narodnog vijeća za unutarnje poslove Hrvatske i Slavonije odobrilo je utemeljenje Velike lože "Ljubav bližnjega".

Kraljevina Jugoslavija (1919. – 1940.)

Nakon raspada Austro-Ugarske nastaju okolnosti u kojima se slobodno zidarstvo u Hrvatskoj može jače razvijati, pod okriljem loža iz Srbije, koje su bile u dobrim odnosima s državnim vlastima u Beogradu.

Velika loža "Ljubav bližnjega" dana 11. siječnja 1919. godine postaje Matica velika loža "Ljubav bližnjega". Kod donošenja ove odluke bilo je mnogo nesporazuma između Slavena i neslavena, jugoslavenski orijentiranih članova i nacionalno orijentiranih Hrvata kao i oko židovskih članova. Dio članova zatražio je dopust i pokrivanje zbog utemeljenja dviju novih loža, "Grof Ivan Drašković" i "Jednakost". Tako je nova Loža "Grof Ivan Drašković" u koju je svijetlo unio Veliki majstor Adolf Mihalić utemeljena 28. veljače iste godine, dok Loža "Jednakost" nije nikada utemeljena.

U Beogradu je Veliki savjet Srbije, koji je radio po Škotskom obredu (s višim stupnjevima), predložio da se u Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca utemelji jedinstvena Velika loža Srba, Hrvata i Slovenaca "Jugoslavija" sa sjedištem u Beogradu. Kako su hrvatske lože radile pod zaštitom Velike simboličke lože Ugarske po Ivanovskom ritualu (na samo tri stupnja) Veliki savjet se složio da i srpske lože prihvate Ivanovski ritual, s tim da Veliki Savjet nastavi dalje raditi. Izvanredna skupština svih loža na prostoru Kraljevine, koja je proglasila Veliku ložu Srba, Hrvata i Slovenaca "Jugoslavija" sa sjedištem u Beogradu, održana je u Zagrebu 9. lipnja 1919. godine. Ime ove lože vezalo se uz naziv Kraljevine budući da Slovenci u to vrijeme nisu imali niti jednu ložu. Prvi veliki majstor Velike Lože SHS "Jugoslavija" postao je Đorđe Weifert, tadašnji guverner Narodne banke.

Pod zaštitom Velike lože SHS "Jugoslavija" radile su hrvatske lože "Maksimilijan Vrhovac" i "Grof Ivan Drašković" iz Zagreba i "Budnost" iz Osijeka, te tri lože iz Beograda. U dokumentu o utemeljenju ove velike lože prešućeno je postojanje Matice velike lože "Ljubav bližnjega", pod čijom zaštitom je utemeljena Loža "Grof Ivan Drašković". Zbog svega toga, kao i zbog dubljih političkih razloga, hrvatski slobodni zidari utemeljili su novu Ložu "Pravednost". Starješina ove najmlađe zagrebačke lože, posvećene 12. travnja 1921. godine, postao je Vladimir Katičić.

Loža "Maksimilijan Vrhovac" postala je loža na koju su se oslanjali vođe jugoslavenskih slobodnih zidara u Beogradu. Sama loža uspješno je širila slobodno zidarstvo u Dalmaciji i Sloveniji. U Dubrovniku je 7. lipnja 1925. godine utemeljena Loža "Sloboda" koja je više od 30 članova. Godine 1926. u Kotoru je utemeljena Loža Zora. Svojim radom ponovo je započela Zagrebačka Loža "Ljubav bližnjega" ponovo je započela sa svojim radom 16. lipnja 1926. godine.

U Zagrebu je 17. lipnja 1926. godine utemeljena Loža "Prometej" koja nije radila pod zaštitom Velike Lože "Jugoslavija". Članovi ove lože donijeli su deklaraciju kojom ističu kako ne postoji nacionalno, pa tako ni jugoslavensko slobodno zidarstvo, već samo slobodno zidarstvo u pojedinim zemljama. Takva načelna izjava bila je zapravo kritika političkog angažiranja Velike Lože "Jugoslavija". Sukob je rastao, jer su za razliku od srpskih slobodnih zidara, koji su svoj rad usmjeravali kroz politiku, hrvatska braća smisao i vrijednost svoga rada vidjeli u humanističkom odnosu prema svijetu. Zbog svega toga Velika Loža "Jugoslavija" je 3. siječnja 1927. godine donijela akt o suspenziji zagrebačke Lože "Prometej". Nakon toga dio članova, koji je izašao iz Lože "Pravednost" kao i iz Lože "Grof Ivan Drašković", utemeljili su novu, od Velike Lože "Jugoslavija" nepriznatu, Ložu "Amicitia".

Nekoliko mjeseci kasnije, 29. svibnja 1927. godine, održana je skupština utemeljenja Lože "Ljubav bližnjega", Lože "Prometej" i Lože "Amicitia", na kojoj je proglašena Velika simbolička loža "Libertas". Veliki majstor je postao Veljko Tomić. Ove tri lože imale su oko 80 članova.

Prva židovska Loža "Zagreb" utemeljena je 20. studenoga 1927. godine pod zaštitom Velike Lože u Istanbulu. Vrlo brzo imala je više od pedeset članova. U Splitu je 29. svibnja 1929. godine utemeljena Loža "Pravda" koja je imala oko 20 članova. 8. lipnja iste godine u Zagrebu je utemeljena Loža "Perun" pod zaštitom Velike Lože "Jugoslavija". Kasnije te godine u Zagrebu su utemeljene Loža "Neptun" i Loža "Ruđer Bošković" u kojima je ukupno radilo oko 60 članova. Uz pomoć zagrebačkih slobodnih zidara u Ljubljani je 1931. godine utemeljen vjenčić "Valentin Vodnik" iz kojeg je kasnije nastala istoimena loža.

U Zagrebu je 23. siječnja 1932. godine utemeljena Loža "Pitagora", pod zaštitom međunarodnog masonskog reda Le Droit Humain sa sjedištem u Parizu, kao samostalna nacionalna i mješovita loža. Tri godine kasnije, utemeljena je još jedna mješovita Loža "Humanitas" u Zagrebu. U ove dvije lože radilo je više od pedeset muškaraca i žena.

Druga židovska Loža "Menora" utemeljena je u Osijeku 1934. godine. Velika loža "Jugoslavija" je 24. lipnja 1938. godine na Sušaku utemeljila vjenčić "Luč Kvarnera". U studenom 1938. godine prestaje s radom Velika simbolička loža "Libertas", između ostalog i zbog prodaje Hrama u ulici Mošinskoga u Zagrebu.

U Zagrebu je 19. svibnja 1940. godine utemeljena Loža "Bratstvo" pod zaštitom Velike lože Jugoslavija u kojoj prvi starješina bio Radoslav Horvat. Iste godine je u Zagrebu objavljena knjiga Mirka Glojnarića Masonerija u Hrvatskoj. U njoj je objavljen popis s imenima zagrebačkih slobodnih zidara, ali i imena onih koji to nikada nisu bili. Neki su zbog toga tužili autora knjige u procesu koji je započeo 10. veljače 1941. godine i završio 1942. godine s oslobađajućom optužbom Glojnarića.

Fašizam, nacizam i komunistička Jugoslavija (1940. – 1990.)
Führer Njemačkog Reicha Adolf Hitler i predsjednik Vlade Kraljevine Italije Benito Mussolini nisu priznavali slobodnozidarsku ideologiju i organizaciju. U takvom ozračju je 5. kolovoza 1940. godine Kraljevina Jugoslavija usvojila zakon po sili kojeg se prestale raditi sve lože pod zaštitom Velike Lože "Jugoslavija" pa tako i lože u Hrvatskoj. Nekoliko dana prije toga sve su zagrebačke lože poslale svoje arhive u Beograd.

Uspostavom Nezavisne Države Hrvatske 1941. godine nastavlja se zabrana rada slobodnim zidarima. U noći 10. na 11. studenoga iste godine ustaške vlasti uhitile su u Zagrebu četrdesetak slobodnih zidara. Hapšenje je trebalo biti nastavljeno idućih dana, ali je zbog velikog uzbuđenja i revolta koji je nastalo u intelektualnim krugovima Zagreba njemačka vojna komanda spriječila dalje izvođenje akcije. Nekoliko dana kasnije svi su uhićeni prebačeni u logor Jasenovac, a zatim u logor Stara Gradiška. U logoru je umro dr. Oton Gavrančić a ubijeni su slobodni zidari grof Josip Bombelles i Manco Gagliardi, koji nisu bili uhićeni sa zagrebačkim slobodnim zidarima nego su naknadno dovedeni u logor. Do početka travnja 1942. gotovo svi slobodni zidari otpušteni su iz logora.

Poslije završetka Drugog svjetskog rata slobodnozidarsko organiziranje i djelovanje bilo je zakonom zabranjeno i strogo kažnjivo i u vrijeme SFR Jugoslavije tako da nisu postojale mogućnosti da hrvatski slobodni zidari djeluju u ovom razdoblju.

Do obnavljanja slobodnog zidarstva u Hrvatskoj 1990-ih preživjela su samo dva člana hrvatskih loža s kraja 1930-ih, zagrebački arhitekt Antun Tunč Ulrich i poduzetnik u Brazilu Eugen Laxa, sin Vladimira Laxa.

Obnova rada u neovisnoj Hrvatskoj (od 1991.)

Obnova djelovanja hrvatskih slobodnih zidara započela je 1990. godine s demokratskim promjenama kada je stvoren teren za rad slobodnih zidara. Inicijativu za formiranje masonstva u Hrvatskoj pokrenuo je 1991. godine austrijski mason Čedo Kirchner u ime Velike lože Austrije, a u dogovoru s nekolicinom hrvatskih i slovenskih masona. U Beču je 21. ožujka 1992. formirana Loža "Ilirija", u kojoj je primljeno 13 masona iz Hrvatske i pet iz Slovenije. Rješenjem Ministarstva uprave Republike Hrvatske odobren je 21. rujna 1994. upis Velike lože Hrvatske u Registar udruga RH.

Velika loža Austrije je 14. rujna 1996. godine "unijela svijetlo" u tri uspostavljene lože u Hrvatskoj, i to "Hrvatska vila", "Grof Ivan Drašković" i "Tri svjetla". Istoga dana loža "Illyria" je prestala s radom. Nakon nešto više od 56 godina tako je ponovno oživio Orijent Zagreb, pa je time omogućeno osnivanje prve hrvatske samostalne velike lože. Na molbu spomenute tri hrvatske lože veliki majstor Velike lože Austrije "unosi svjetlo" u Veliku ložu Hrvatske 8. studenoga 1997. godine u Trakošćanu. Ujedinjena velika loža Engleske je 8. prosinca 1999. godine priznala Veliku ložu Hrvatske kao jedinu regularnu u Hrvatskoj.

Mješovita Loža "Hermes" osnovana je 7. srpnja 2013. godine u Zagrebu pod zaštitom Velikog orijenta Slovenije. Nakon loža pod zaštitom Le Droit Humain koje se djelovale tijekom 1930-ih ovo je prva mješovita loža u Hrvatskoj. S liberalne strane, sve do sredine 2016. godine u Hrvatskoj postoji pet obedijencija, među kojima i Velika nacionalna loža Hrvatske koja je nastala pod zaštitom Velike lože Italije, a od nje se odvojila 2014. godine. Do značajnijih promjena dolazi u drugoj polovici 2016. godine kada se osniva loža koja će kasnije formirati Veliki orijent Hrvatske. Posljednjih godina iz Velikog orijenta nastaju četiri nove organizacije, a iz Velike nacionalne lože još jedna.

Poznati masoni

Članovi masonskih loža u hrvatskim gradovima bili su:

18. stoljeće i vrijeme Ilirskih pokrajina

 Andrija Ljudevit Adamić, trgovac i poduzetnik
 Adalbert Adam Barić, pravnik, sveučilišni profesor i spisatelj
 Rafo Andrović, pjesnik
 grof Ivan V. Drašković, hrvatski ban
 grof Ivan VIII. Drašković, pukovnik
 grof Janko Drašković, političar
 grof Josip Kazimir Drašković, austrijski general
 Josip Galjuf, zagrebački biskup
 grof Ignjat Gyulay, austrijski podmaršal, hrvatski ban
 Franjo Jelačić, general i podmaršal austrijske carske vojske
 Antun Kojović, pjesnik, prozni pisac i dramatik
 Ignjat Martinović, znanstvenik, filozof, književnik
 grof Antun Pejačević, vojni časnik, gospodarstvenik i mecena
 Maksimilijan Vrhovac, zagrebački biskup
 Stefan Stratimirović, pravoslavni episkop, karlovački metropolit
 Nikola Škrlec, pravnik, ekonomist i političar

Austro-Ugarska i Jugoslavija (1870. – 1940.)

 Mihovil Abramić, arheolog
 Viktor Aleksander, državni odvjetnik
 Ivan Andres, odvjetnik i političar
 Budislav Grga Angjelinović, političar i publicist
 Ivo Andrić, književnik
 Vladimir Arko, poduzetnik
 Viktor Axmann, arhitekt i urbanist
 Ljubo Babić, slikar, povjesničar umjetnosti
 Josip Badalić, književni povjesničar, slavist
 Antun Barac, književni povjesničar, književni kritičar i prevoditelj
 Krešimir Baranović, skladatelj i dirigent
 Julije Benešić, književnik, prevoditelj i jezikoslovac
 Ivan Bojničić, povjesničar i arhivist
 grof Josip Bombelles, diplomat
 Mirko Breyer, bibliofil, knjižar-nakladnik
 Spiridion Brusina, zoolog
 Julije Budisavljević, kirurg
 Srđan Budisavljević, odvjetnik i političar
 Ramiro Bujas, psiholog
 Giovanni de Ciotta, političar
 Bela Čikoš Sesija, slikar i likovni pedagog
 Mirko Deanović, talijanist i romanist, leksikograf
 Vladan Desnica, književnik i prevoditelj
 Miroslav Feldman, književnik, liječnik i pjesnik
 Ignjat Fischer, arhitekt, gradski zastupnik i javni djelatnik
 Fran Folnegović, političar i publicist
 Manko Gagliardi, političar, dužnosnik austro-ugarske policije
 Ignjat Granitz, poduzetnik, industrijalac
 Franjo Hanaman, kemičar i metalurg
 Hinko Hinković, odvjetnik, publicist i političar
 Gustav Krklec, književnik i prevoditelj
 Slavko Kvaternik, časnik, političar i državni dužnosnik
 Marko Kostrenčić, pravnik, povjesničar i političar
 Aleksandar Licht, publicist, pjesnik i prevoditelj
 Rudolf Matz, violončelist, skladatelj, dirigent
 Adolf Mihalić, pravnik
 Mijo Mirković, književnik, ekonomist, sveučilišni profesor i novinar
 Grga Novak, povjesničar i arheolog
 Ante Pavelić, stomatolog, političar
 Ivo Perović, političar
 Ivo Politeo, odvjetnik
 Svetozar Pribićević, političar
 Vladimir Prelog, kemičar
 Ivan Ribar, političar
 Milan Rojc, pravnik i političar
 Frano Supilo, novinar, političar i publicist
 Gjuro Szabo, povjesničar, konzervator i muzeolog
 Branimir Šenoa, slikar, grafičar i povjesničar umjetnosti
 Ferdo Šišić, povjesničar
 Andrija Štampar, liječnik
 Ivan Šubašić, odvjetnik i političar
 Marino Tartaglia, slikar i likovni pedagog
 Ante Tresić Pavičić, književnik i političar
 Ante Trumbić, političar i pravnik
 Antun Tunč Ulrich, arhitekt
 Vladimir Vidrić, književnik
 Pavao Vuk-Pavlović, filozof i pjesnik

Vidi još
 Škotski red u Hrvatskoj
 Templari u Hrvatskoj

Izvori

Hrvatska povijest (1527. – 1790.)
Hrvatska povijest (1790. – 1918.)
Hrvatska u prvoj Jugoslaviji
Hrvatska u drugoj Jugoslaviji
Povijest neovisne Hrvatske

Povijest slobodnog zidarstva u Hrvatskoj


Star Wars Rebels er en amerikansk 3D CGI animeret tv-serie produceret af Lucasfilm Animation og foregår. Den udkom den 16. oktober 2014, og sluttede 5. marts 2018 efter fire sæsoner, bestående af fire 40-minutters sæsonpremierer og 75 afsnit total.

Den handler om det Galaktiske Imperium, som fortsætter sin jagt på overlevende Jedier fra Ordre 66, mens et ungt voksende oprør opstår.

Handling

Medvirkende

Hovedpersoner

 Taylor Gray som Ezra Bridger, en tidligere forældreløs tyv der var Mira Bridger og Ephraim Bridgers søn.
 Freddie Prinze Jr. som Kanan Jarrus, en overlevende fra Ordre 66 og Depa Billabas Jedi-padawan. Kanan dør under en redningsaktion i Afsnit 10: "Jedi Night"

Tilbagevendende

 Dee Bradley Baker som Kaptajn Rex, tidligere markeringsnummer CT-7567
 David Oyelowo som Kallus

Afsnit

Produktion
Den 2. oktober 2014 annoncerede Disney Channels Worlwide President  and Chief Creative Officer Gary Marsh at der var planer om at producere en anden sæson. Sæson 2's sæsonpremiere var fastsat til at udkomme på Disney XD den 20. juni 9:00 p.m. ET/PT.

Den 30. november 2015 annoncerede Disney XD's senior vice president, Programming and Generak Manager Marc Buhaj  at Disney XD havde bestilt en tredje sæson

Den 3. marts 2017 annoncerede Disney XD's senior vice president, Programming and Generak Manager Marc Buhaj at sæson tre allerede var i gang.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Star Wars Rebels på StarWars.com
 Star Wars Rebels på Disney+
 Star Wars Rebels på Wookieepedia, en engelsk Star Wars wiki

Animerede tv-serier fra USA
Amerikanske tv-serier fra 2010'erne
Tv-programmer fra Disney XD

Star Wars Rebels


Chminianska Nová Ves este o comună slovacă, aflată în districtul Prešov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.293 de locuitori.

Istoric
Localitatea Chminianska Nová Ves este atestată documentar din 1248.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Chminianska Nová Ves


(103422) Laurisirén, denumire internațională (103422) Laurisiren, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
103422 Laurisirén este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Nyrola de A. Oksanen și M. Moilanen. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,36 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 7,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 103001-104000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

103422 Laurisirén


An Holttumochloa pubescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Khoon Meng Wong. An Holttumochloa pubescens in nahilalakip ha genus nga Holttumochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Holttumochloa

Holttumochloa pubescens


El edificio Mario Mercado Vaca Guzmán, es un rascacielos en la ciudad La Paz, en Bolivia financiado por BAISA  SRL (Bolívar Administración e Inversiones Sociedad de Responsabilidad Limitada).

Actualmente es tercer edificio más alto del Estado Plurinacional de Bolivia.

Con una altura estimada de 107,56 m, distribuidos en 27 pisos. El complejo costó $12.500.000 y será la nueva sede del Club Bolívar.

El proyecto, denominado Construimos tus Sueños, cuenta con 144 departamentos de vivienda, dos mezanines de oficinas, un piso de locales comerciales, un supermercado, salón de eventos, jardín, cancha de fútbol con césped sintético, gimnasio, dos canchas de raquetbol, sala de niños y 200 estacionamientos distribuidos en cinco niveles.

El edificio, se encuentra ubicado en la zona de Obrajes, su construcción comenzó en septiembre de 2011 y  culminó el 2015.

Véase también

 Anexo:Edificios más altos de Bolivia
 Anexo:Edificios más altos de La Paz

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en skyscraperpage
 Sitio oficial

Rascacielos de Bolivia
Edificios de La Paz

Edificio Mario Mercado


Colonia u SAD je naziv za vrstu neformalnih pograničnih naselja. Pojam obuhvaća neuključeno, niskog prihoda, slumovsko područje smješteno duž pojasa uz meksičko - američku državnu granicu koje je izraslo dolaskom divljih naselja neformalnih stambenih jedinica. Colonije se sastoje od periurbanih stambenih naselja ispod standarda, kojima nedostaju osnovne usluge kao pitka voda, priključak na električnu mrežu, uređen cestovni pristup, uređen odljev oborinskih voda, izostanak uređenog rješenja kanalizacije i crnih jama te upravljanja otpadom. Često su smještena u zemljopisno inferiornim lokacijama, kao u bivšim poljoprivrednim poplavnim ravnicama, zbog čega je čest problem poplava. Nadalje urbanizacija je povećala probleme, kad razvijatelji skidaju gornji sloj tla radi podjele zemljište, zbog čega ravnice se pretvaraju u mjestom razmnožavanja komaraca i zaraznih bolesti. Tradicionalne metode financiranja među vlasnicima kuća rijetke su među stanovnicima colonija, i stoga ta područja se sastoje od trošnih oronulilh stambenih jedinica građenih dostupnim nađenim materijalom na širinama nerazvijana zemljišta. Prevladavajuće stanovništvo colonija su Latinoamerikanci od čega 85 posto njih mlađih od 18 godina su državljani SAD. SAD gleda na te pogranične zajednice kao mjestom bezakonja, siromaštva, nazadnosti i etničke razlike.

Izvori

SAD
Naselja

Colonia (SAD)


Ines Maričić (Zagreb, 22. svibnja 1988.) je hrvatska kuglačica. Višestruka je svjetska prvakinja i svjetska rekorderka.

Karijera
Kuglanjem se bavi od 1998. godine (KK Zagreb). 2014. prelazi u KK Mlaka Rijeka, a od 2016. članica je Viktorie Bamberg.

Osvojila je srebro i broncu na SP 2010., zlato na SP 2015., dva zlata na SP 2016. i zlato na SP 2017.

Na SP u Rumunjskoj 2018. osvojila je zlato u sprintu, srebro u kombinaciji i broncu u pojedinačnom natjecanju.

Svjetski rekordi

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski kuglači

Ines Maričić


La  est une gare ferroviaire située sur le territoire de la commune suisse d'Ollon, dans le canton de Vaud.

Situation ferroviaire
Établie à  d'altitude, la gare de Col-de-Bretaye est située au point kilométrique  de la ligne à écartement métrique de Bex à Villars-sur-Ollon et  de la ligne de Villars-sur-Ollon au col de Bretaye. Cette ligne appartenait anciennement au Chemin de fer Bex-Villars-Bretaye.

Elle est dotée de trois quais entourant deux voies en impasse.

Histoire
La gare de Villars-sur-Ollon a été mise en service en  avec la section de Gryon à Villars-sur-Ollon du chemin de fer Bex-Villars-Bretaye.

Service des voyageurs

Accueil
Gare des TPC, elle est dotée d'un bâtiment voyageurs.

Desserte
La gare de Col-de-Bretaye est desservie toutes les heures (sauf exceptions à certaines heures) par les trains Regio reliant Bex au col de Bretaye, complétés à certaines périodes par des trains Regio supplémentaires circulant entre Villars-sur-Ollon et la gare de Col-de-Bretaye afin d'assurer d'assurer jusqu'à une fréquence maximale au quart d'heure.

Intermodalité
La gare de Col-de-Bretaye n'est en correspondance avec aucune autre ligne de transports publics.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chemin de fer Bex-Villars-Bretaye
 Col de Bretaye

Lien externe
 .

Gare en cul-de-sac
Gare dans le canton de Vaud
Gare mise en service en 1913

Gare de Col-de-Bretaye


Louisa Emily Dobrée, née le  à Tours et morte le  à Long Ashton (Somerset), est une écrivaine franco-irlandaise de romans, d'articles, de nouvelles et de littérature pour enfants. Ses sujets de non-fiction vont des soins infirmiers à domicile, de l'hygiène domestique et personnelle, de la convenance, des croquis de personnages et de la broderie, jusqu'à l'histoire naturelle.

Biographie
Louisa Emily Dobrée est née à Tours, fille James Dobrée, propriétaire, et de Bridget Armstrong, mariés à Gênes en 1849. Elle est d'origine irlandaise du côté de sa mère, tandis que la famille de son père, de Guernesey, est d'origine française.

La première histoire de Dobrée est publiée alors qu'elle a dix-neuf ans. Suivent des articles de littérature grise et des nouvelles dans des magazines. Elle écrit également des livres pour les enfants, parmi lesquels les suivants — Loved into Shape, Dreams and Deeds, Terry, One Talent Only, A Knotless Thread, Underneath the Surface, A Lowly Life with a Lofty Aim, and Turned to Gold, ainsi que La devise de Hugh Templar, Sous la surface. Une histoire de Sark, Léon et les leçons qu'il a apprises. Une histoire de Jersey, et Seulement Johnny Brown. Ceux-ci sont publiés à des intervalles parfois très longs.

En 1887, Dobrée devient très proche de l'Église catholique et elle écrit par la suite : A Manual of Home Nursing, Stories on the Sacraments, A Seven-Fold Treasure, Per Parcel Post, A Tug-of War, Stories on the Beatitudes, Beautiful Sewing et Plain Work, entre autres. Elle fait partie du personnel et contribue occasionnellement à vingt magazines, traitant notamment des soins infirmiers à domicile, l'hygiène domestique et personnelle, l'étiquette, les croquis de personnages, la broderie, le travail simple et l'histoire naturelle.

Dobrée vit dans les îles anglo-normandes, en France et en Irlande, en plus de faire de longs et courts séjours en Italie, en Suisse, en Autriche, en Belgique et en Allemagne. Elle vit plus tard à Chiswick, près de Londres. Les scènes de ses histoires se déroulent toujours en Europe.

Louisa Emily Dobrée meurt en 1915 à Long Ashton, dans le Somerset.

Œuvres choisies

 Loved into Shape; or, The Story of Bob Sanders, 1877
 Dreams and Deeds, 1877
 One Talent Only, 1878
 Hugh Templar's Motto, 1879
 Not Useless, 1879
 A Knotless Thread, 1879
 Underneath the Surface. A Sark Story, 1881
 Turned to Gold, 1881
 A Lowly Life with a Lofty Aim, 1881
 A Life Lesson, 1884
 Only Johnny Brown, 1886
 Leon and the Lessons He Learned. A Jersey Story, 1886
 Kit and His Violin, 1888
 A Manual of Home Nursing, 1889
 Little King I.A Story for the Young... With Illustrations, Etc, 1890
 Loved Into Shape ; Or, the Story of Bob Sanders., 1891
 A Christmas Lesson, 1891
 A Lowly Life With a Lofty Aim, 1891
 A Tug-of War, 1891
 A Sevenfold Treasure: Stories on the Gifts of the Holy Spirit, 1892
 Winifred's Work, 1892
 Per Parcel Post, 1892
 Stories on the Beatitudes, 1894
 A Workhouse Concert, 1894
 Coals of Fire, 1894
 Uncle Luke's Legacy, 1894
 Dick's Desire, 1894
 Stories on the Rosary. Part I, 1897
 Stories on the Rosary. Part 2, 1898
 Sylvia's Lesson: Extreme Unction, 19??
 The Two Wishes: A Story of Holy Orders, 19??
 Brian Daly: A Story of Holy Communion, 19??
 You Did it Unto Me: Stories on the Corporal Works of Mercy, 1903
 Stories on the Rosary. Part 3, The Glorious Mysteries, 1904
 Among the Saucepans, 1915
 Ever a Fighter, 1915
 Driving a Bargain, 1915
 Father Carlton's Offerings, 1915
 Don Filippo's Dream, 1915
 Stories from Italy, 1915
 The Kingdoms of the World, 1917
 Terry
 Stories on the Sacraments
 Beautiful Sewing
 Plain Work

Références

Liens externes

Romancière irlandaise
Écrivain catholique français
Romancière française du XXe siècle
Romancière française du XIXe siècle
Naissance en février 1852
Naissance à Tours
Famille Dobrée
Décès en février 1915
Décès dans le Somerset
Décès à 62 ans

Louisa Emily Dobrée


Benito Sanz y Forés (Gandia, 21 de março de 1828 – Madri, 1 de novembro de 1895) foi um teólogo e cardeal espanhol da Igreja Católica, arcebispo de Sevilha.

Biografia
Fez seus primeiros estudos nos Escolápios de sua cidade natal e em 1841 foi para a Universidade de Valência, onde concluiu o curso de filosofia em 1844 e começou os estudos em jurisprudência; em 1848 ganhou as oposições públicas no grau de bacharel nesta faculdade. Abandonou os estudos de jurisprudência e ingressou no Seminário Conciliar de Valência em outubro de 1849, onde estudou teologia e cânones, doutorando-se em ambas.

Foi ordenado padre em 27 de março de 1852. Foi destinado à paróquia de San Pedro Mártir de Valência, da qual foi vice-arcipreste em 1855. Logo se destacou como orador sagrado nos melhores púlpitos da Espanha. Em Valência foi professor de Decretos, vice-reitor do Seminário, examinador sinodal do arcebispado e dos bispados de Segorbe e Tortosa. Em 1858 obteve por oposição a posição de cônego da catedral de Tortosa, onde continuou a sua fama de orador eloquente. Em sua nova diocese, tornou-se provisor e vigário geral, também foi nomeado pregador da corte em 1864 e auditor da Rota em 1866.

Episcopado
Foi eleito bispo de Oviedo em 30 de maio de 1868, tendo seu nome confirmado em 22 de junho pelo Papa Pio IX e sendo consagrado em 8 de novembro seguinte, no Convento das Salesas Reales de Madri, por Alessandro Franchi, núncio apostólico na Espanha, assistido por Tomás Iglesias Barcone, Patriarca das Índias Ocidentais e por Francisco de Sales Crespo y Bautista, bispo auxiliar de Toledo.

Tomou posse de sua diocese em 3 de dezembro e fez sua entrada no dia 15, em plena fase revolucionária. A visita pastoral começou imediatamente, mas ele teve que interrompê-la para participar do Concílio Vaticano I em Roma, no qual atuou como secretário do episcopado espanhol. Voltando a Oviedo, continuou as suas visitas pastorais, pregando duas ou três vezes em cada uma das novecentas igrejas paroquiais e cento e quarenta e nove filiais da sua diocese, raramente utilizando a sua carruagem, fazendo-o a pé ou a cavalo. Em 29 de junho de 1872, chegou pela primeira vez, também a cavalo, ao Santuário de Covadonga e, vendo o estado de abandono em que se encontrava o santuário mariano da Reconquista de Espanha, promoveu a sua renovação e engrandecimento.

Foi promovido à arcebispo metropolitano de Valladolid em 18 de novembro de 1881 pelo Papa Leão XIII. Instituiu a Irmandade do Sufrágio do Clero, promoveu o Círculo Católico dos Trabalhadores, construiu o corpo de sinos da catedral e do Seminário, convocou dois sínodos diocesanos e um conselho provincial (1887), consagrou a província ao Coração de Jesus e a ele correspondeu, por ocasião da morte do rei Afonso XII de Espanha, a oração fúnebre nas exéquias realizadas em San Francisco el Grande em Madri (12 de dezembro de 1885).

Nomeado arcebispo de Sevilha em 30 de dezembro de 1889, tomou posse em 25 de março de 1890 através do decano e fez sua entrada oficial dois dias depois. Presidiu o III Congresso Nacional Católico realizado em Sevilha (outubro de 1892). Em 1892 foi nomeado por Leão XIII patrono do Pontifício Colégio Espanhol, fundado nesse mesmo ano em Roma pelo beato sacerdote de Tortosa Manuel Domingo y Sol.

Foi criado cardeal pelo Papa Leão XIII, no Consistório de 16 de janeiro de 1893, recebendo o barrete vermelho e o título de cardeal-presbítero de Santo Eusébio em 15 de junho.

Em novembro daquele ano convocou um concílio provincial, enquanto celebrava suas bodas de prata de consagração episcopal. Foi celebrado de 4 a 12 de dezembro de 1893, depois de quase quatrocentos anos sem ser realizado, sendo a arquidiocese de Sevilha a única que não convocou um concílio provincial na Espanha depois do Concílio de Trento. Em 1894 presidiu a peregrinação dos trabalhadores espanhóis a Roma, coincidindo com as beatificações de João de Ávila e Frei Diego José de Cádiz.

Faleceu em 1 de novembro de 1895, em Madri. Foi velado e sepultado na Catedral de Sevilha.

Bibliografia

Ligações externas

Naturais de Gandia
Alunos da Universidade de Valência
Arcebispos de Sevilha
Cardeais de Espanha
Cardeais nomeados pelo papa Leão XIII

Benito Sanz y Forés


Optjecaj u novčarstvu označava kretanje, kolanje, kruženje novca među ljudima, njegovo prelaženje od jedne osobe do druge.

Brzina optjecaja novca je učestalost kojom se određena količina novca obrne - prometne u narodnom gospodarstvu u određenom razdoblju. Brzina optjecaja je u razdobljima visoke konjunkture i inflacije veća nego u razdobljima recesije ili deflacije kada je stanovništvo sklonije novac čuvati u obliku štednje.

Najveći ukupni godišnji optjecaj imaju SAD (oko 1,5 mlrd. USD) i EU (oko 1,2 mlrd. USD), a prema glavi stanovnika Švicarska (oko 9.500 USD) i Hong Kong (oko 7.300 USD).

Godine 1990. ukupni međnarodni optjecaj svih novčanih jedinica prešao je bilijun USD-a na godišnjoj razini. Dvanaest godina kasnije dosegnuta su dva bilijuna, a 2008. i četiri bilijuna USD-a. Česte su polemike u ekonomskim i novčarskim znanstvenim krugovima oko konačne gornje granice optjecaja sveg novca na svijetu.

Izvori

Valute

Optjecaj


An Oreobolopsis clementis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Marcus Eugene Jones, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dhooge och Paul Goetghebeur. An Oreobolopsis clementis in nahilalakip ha genus nga Oreobolopsis, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha California. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oreobolopsis

Oreobolopsis clementis


Kazneno-popravni zavod poluotvorenog tipa, zatvorska ustanova u Tuzli.

Kazneno-popravni zavod je poluotvorene vrste. Smješten je u zgradi Štoku, podignutoj koncem 19. stoljeća. Do izgradnje zatvor je bio u zgradi Kršli. Zatvor je okružni zatvor. Od 1998. godine tuzlanski okružni zatvor u Tuzli i oraški okružni zatvor u Orašju bili su pod krovom iste ustanove kao Kazneno-popravni zavod poluotvorenog tipa u Tuzli sa Odjeljenjem u Posavskom kantonu. Odjel u Orašju se osamostalio 2011. godine te otad djeluje kao Kazneno-popravni zavod poluotvorenog tipa u Orašju. Od svibnja 2009. godine u sklopu ustanove je novi objekt na odvojenoj lokaciji. To je odjel na Kozlovcu. Godine 2009. osnovan je posebni odjel za izvršenje odgojne mjere upućivanja u odgojno popravni dom na privremenoj osnovi. Rekonstrukcijama u središnjoj zgradi stvoreni su minimalni uvjeti za boravak maloljetnih osoba.

U objektu u središtu grada () je pokraj policijske postaje. U središnjoj zgradi je uprava, pritvorska jedinica, te odjel za osuđenice. To je jedini zatvor koji ima odjel za žene u Federaciji BiH, te im dopušta telefonske pozive, posjete, izlaske, druženja s obiteljima te djeteta u zatvoru do treće godine života. Kozlovački odjel čine dvije međusobno povezane zgrade i jedna izdvojena zgrada.

Zatvor ima gospodarstvenu jedinicu. Osnovana je radi profesionalnog osposobljavanje i profesionalnog usmjerenja osuđenih osoba, radi što kvalitetnijeg uključivanja u zajednicu. Skupština Općine Tuzla dodijelila 1984. je Zavodu 82,77 ha poljoprivrednog zemljišta u društvenom vlasništvu. Ekonomiju čine voćnjak (podignut 1962-1964.god), pašnjak, livadu, obradivo zemljište, šumu te zgrade i pristupne puteve. Proizvodnju na Ekonomiji čine povrtlarstvo (crveni luk, kupus rani i kasni, mrkva, peršin, bijeli luk, krumpir, a u plasteniku rajčica, salata, paprika, špinat i krastavac), ratarstvo (kukuruz za zrno), krmivo (kosidba i skupljanje sijena, kukuruza za silažu), stočarstvo (tov junadi), peradarstvo ( tov pilića, tov tuka i koke nosilje ), program preventivnih mjera za zdravstvenu zaštitu stoke i kupovina lijekova za stoku, voćarstvo (šljiva, jabuka, kruška, ostalo krošnjasto voće, jagode). U sklopu gospodarske jedinice dva restorana, restoran Šadrvan u središtu grada uz zgradu KPZ-a te restoran Kozlovac u sklopu Privredne jedinice " Kozlovac " udaljene 2,5 kilometara od središta grada.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

Tuzla
Zatvori

KPZ Tuzla


Turhan, Sinop ilinin Türkeli ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1900 yılı kayıtlarında Tosos adıyla geçmekte olup, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 104 km, Türkeli ilçe merkezine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkeli belde ve köyleri

Turhan, Türkeli


1970 ගණන් වලදී ඊජිප්තුවෙන් සහ සෝවියට් සංගමයෙන් අවි සහ පුහුණුව සැපයීමත් හා සමගම සිරියාවේ රසායනික අවි වැඩසටහන ඇරඹුනු අතර,  සිරියාව තුල රසායනික අවි නිපැයීම 1980 ගණන් වල මැද භාගයේදී ඇරඹිණි. 2013 සැප්තැම්බර මසදී රසායනික අවි සම්මුතිය (විධිමත් ලෙස එක්වීම ඔක්තොම්බර් 14 දිනදී සිදුවිය) හා සිරියාව එක්වූ අතර, සම්මුතියෙහි අවශ්‍යතාවය ප්‍රකාර,  රසායනික අවි වාරණ සංවිධානයෙහි අධීක්ෂණය යටතේ, එහි අවි සංහරණය කෙරුමට එකඟ විය. සංහරණ ක්‍රියාවලිය අධීක්ෂණය සඳහා  ඕපීසීඩබ්-එක්සත් ජාතීන් ඒකාබද්ධ මෙහෙයුමක් පිහිටුවන ලදි. සම්මුතිය අපරානුමත නොකළ රාජ්‍යයන් අතලොස්ස අතුරින් සිරියාව එක් රාජ්‍යයක් වූ අතර, සිරියානු රජය විසින් එය පිළිබඳ වගකිවයුතු බව බටහිර රාජ්‍යයන් විසින් (එනමුදු සිරියාව හා රුසියාව විසින් තරයේ ප්‍රකාශ කෙරුණේ  සිරියානු සිවිල් යුද්ධයේ සිරියානු කැරැළිකරුවන් එයට වගකිවයුතු බවයි) තරයේ ප්‍රකාශ කෙරුණු 2013 අගෝස්තු ගූටා රසායනික ප්‍රහාරය වෙත ජාත්‍යන්තර දෝෂාරෝපණය එල්ලවීමෙන් පසුව සම්මුතිය හා එක් විය. රසායනික අවි තමන් සතු බවට,  සැප්තැම්බර් මසට පෙර සිරියාව විසින් ප්‍රසිද්ධයේ පිළිනොගත් මුත්,  බටහිර රහස් තොරතුරු සේවාවන් විසින් විශ්වාස කළේ එය සතුව ලෝකයේ විශාලතම සංචිතයන් තිබූ බවයි.  2013 සැප්තැම්බර් මාසයේදී, ප්‍රංශ රහස් තොරතුරු සේවාව විසින් අදහස් දැක්වූයේ සිරියානු සංචිතය ටොන් 1,000 වූ අතර, එයට යිපිර්ට්, වීඑක්ස් සහ " සාරින් ටොන් සිය ගණනක්ද" අයත් වූ බවයි.

ආශ්‍රිත

සිරියාවේ රසායනික අවි වැඩසටහන


Perine, dış dudaklar ile anüs arasında yer alan vücut bölgesidir. İdrar ve dışkı işlevlerinin kontrolünü sağlayan kasları barındırır. Bu kaslar doğum sırasında gevşeyerek bebeğin doğmasına izin verirler.

Erkeklerde orgazm bu alana basınç yapılarak bir süre uzatılabilir ancak fazla basınç kuru orgazm denilen spermin sidik torbasına girmesine neden olur, ayrıca prostata da zararlı olabilir.

Galeri

Pelvis

Perine


Alimentos ultraprocessados são produtos alimentares e bebidas que sofreram tipos específicos de processamento de alimentos, geralmente por Empresas transnacionais e outras grandes corporações. Esses alimentos são projetados para serem "convenientes, consumidos em movimento, hiperpalatáveis e atraentes para os consumidores e, o mais importante, o segmento mais lucrativo dos portfólios das empresas por causa do baixo custo dos ingredientes".

Definição
O conceito de alimentos ultraprocessados foi inicialmente desenvolvido e o termo cunhado pelo pesquisador brasileiro de nutrição Carlos Monteiro, com sua equipe do Núcleo de Pesquisas Epidemiológicas em Nutrição e Saúde (NUPENS) da Universidade de São Paulo, Brasil. Eles argumentam que "a questão não é comida, nem nutrientes, mas sim processamento", e "do ponto de vista da saúde humana, atualmente, a divisão mais saliente de alimentos e bebidas é em termos de seu tipo, grau, e finalidade do processamento."

As especificações e definições de alimentos ultraprocessados estão disponíveis em relatórios publicados por agências das Nações Unidas, mais recentemente em 2019, na literatura, no banco de dados Open Food Facts, e na mídia.

Eles incluem:
 Refrigerantes
 Salgadinhos embalados gordurosos, doces ou salgados
 Doces (confeitaria)
 Pães produzidos em larga escala
 Cookies (biscoitos)
 Pastelaria
 Bolos e misturas para bolos
 Margarina e outros spreads
 cereais matinais adoçados
 Iogurtes de frutas adoçado e bebida energéticas
 Sopas em pó, macarrão e sobremesas instantâneas
 Pratos pré-preparados de carnes, queijos, massas e pizzas
 Nuggets e palitos de aves e peixes
 Salsichas, hambúrgueres, cachorro-quente e outros produtos de carne reconstituída.

Classificação alimentar NOVA

O sistema de classificação de alimentos NOVA (um nome, não um acrônimo) é baseado na natureza, extensão e finalidade do processamento industrial de alimentos. Os grupos são:

 Alimentos não processados ou minimamente processados
 Ingredientes culinários processados
 Alimentos processados
 Alimentos e bebidas ultraprocessados

O processamento como tal é essencial e praticamente todos os alimentos são processados de alguma forma. O termo ultraprocessamento refere-se ao processamento de ingredientes industriais derivados de alimentos, por exemplo, por  extrusão, moldagem, remodelação, hidrogenação, e hidrólise. Alimentos ultraprocessados geralmente também incluem aditivos como conservantes, adoçantes, intensificadores sensoriais, corantes, sabores e auxiliares de processamento, mas pouco ou nenhum alimento integral . Eles podem ser fortificados com micronutrientess. O objetivo é criar produtos alimentícios duráveis, convenientes e saborosos prontos para comer ou para aquecer, adequados para serem consumidos como lanches ou para substituir pratos e refeições à base de alimentos preparados na hora.

Economia
Os alimentos ultraprocessados são uma parte importante dos portfólios das corporações de alimentos porque dependem de ingredientes de baixo custo e geralmente desfrutam de margens de lucro mais altas.

São projetados para um amplo apelo ao consumidor. Embora o macarrão instantâneo seja frequentemente usado como carboidrato básico em refeições regulares, muitos alimentos ultraprocessados geralmente são alimentos discricionários, para lanches entre refeições. Os alimentos ultraprocessados normalmente se beneficiam de maior tempo de prateleira, uma consideração importante para consumidores de baixa renda sem acesso confiável à refrigeração. Entre outras razões para a popularidade dos alimentos ultraprocessados estão o baixo custo de seus ingredientes principais e o marketing agressivo, particularmente em países de renda média.

Um relatório da Global Health Advocacy Incubator documenta as estratégias da indústria de alimentos para derrotar os rótulos de advertência em produtos alimentícios ultraprocessados.

Processamento de alimentos

Alimentos ultraprocessados


Paterberg ist der Name folgender geografischer Objekte:

 Paterberg (Deutschland), ein Naturschutzgebiet in Vlotho
 Paterberg (Belgien), ein Hügel in Ostflandern

Paterberg


An Tetraria fimbriolata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Baron Clarke. An Tetraria fimbriolata in nahilalakip ha genus nga Tetraria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tetraria

Tetraria fimbriolata


Das Amt Oranienburg-Land war ein 1992 gebildetes Amt im Land Brandenburg, in dem sich zunächst acht Gemeinden des damaligen Kreises Oranienburg (heute Landkreis Oberhavel, Brandenburg) zu einem Verwaltungsverbund zusammengeschlossen hatten. Wenig später wurden zwei weitere Gemeinden dem Amt per Gesetz zugeordnet. Der Amtssitz war in der Stadt Oranienburg. Das Amt Oranienburg-Land wurde 2003  aufgelöst.

Geographische Lage
Das Amt Oranienburg grenzte im Norden an das Amt Löwenberg und das Amt Liebenwalde, im Osten an das Amt Wandlitz, im Süden an das Amt Schildow, die Gemeinde Birkenwerder und die Stadt Hohen Neuendorf, im Westen und Nordwesten an die Stadt Oranienburg.

Geschichte
Am 14. Juli 1992 erteilte der Minister des Innern des Landes Brandenburg seine Zustimmung zur Bildung des Amtes Oranienburg-Land. Als Zeitpunkt des Zustandekommens des Amtes wurde der 31. Juli 1992 festgelegt. Das Amt wurde nach dem sog. Amtsmodell 1 (mit eigener Verwaltung) gebildet. Es hatte seinen Sitz in der Stadt Oranienburg und bestand zunächst aus neun Gemeinden im damaligen Kreis Oranienburg:

 Freienhagen
 Friedrichsthal
 Hohenbruch
 Lehnitz
 Malz
 Nassenheide
 Neuendorf
 Schmachtenhagen
 Wensickendorf

Zwei weitere Gemeinden wurden 1992 bzw. 1994 dem Amt zugeordnet. Am 20. August 1992 wurde die Gemeinde Zehlendorf dem Amt Oranienburg-Land zugeordnet. Zum 1. Januar 1994 wurde die Gemeinde Germendorf dem Amt Oranienburg-Land zugeordnet.

Zum 31. Dezember 2001 schied die Gemeinde Neuendorf aus dem Amt aus und gliederte sich in die amtsfreie Gemeinde Löwenberger Land ein. Ebenfalls zum 31. Dezember 2001 schloss sich Hohenbruch mit den Gemeinden Beetz, Flatow, Groß-Ziethen, Sommerfeld, Staffelde und der Stadt Kremmen zur neuen Stadt Kremmen zusammen.

Zum 26. Oktober 2003 wurde die Gemeinde Nassenheide in die Gemeinde Löwenberger Land eingegliedert. Die Gemeinden Lehnitz, Schmachtenhagen, Malz, Germendorf, Wensickendorf, Friedrichsthal und Zehlendorf wurden zum selben Datum in die Stadt Oranienburg eingegliedert. Die Gemeinde Freienhagen gliederte sich dagegen in die Stadt Liebenwalde ein.

Das Amt Oranienburg-Land wurde zum 26. Oktober 2003 aufgelöst.

Amtsdirektor
Letzter Amtsdirektor war Richard Wienecke.

Belege

Oranienburg-Land

Amt Oranienburg-Land


L'Homme à la hache (পরশুরাম, Parashuram) est un film indien réalisé par Mrinal Sen, sorti en 1979.

Synopsis
Un homme venant de la campagne partage un abri avec un vieux mendiant dans un cimetière.

Fiche technique
 Titre : L'Homme à la hache
 Titre original : পরশুরাম (Parashuram)
 Réalisation : Mrinal Sen
 Scénario : Mohit Chatterjee et Mrinal Sen
 Musique : B. V. Karanth
 Photographie : Ranjit Roy
 Montage : Gangadhar Naskar
 Société de production : Angel Digital
 Pays :
 Genre : Drame
 Durée : 100 minutes
 Dates de sortie :
 :  (Berlinale)

Distribution
 Arun Mukherjee : Parashuram
 Bibhas Chakraborty
 Sreela Majumdar : Alhadi
 Samaresh Banerjee :
 Jayanta Bhattacharya : mendiant

Distinctions
Le film a été présenté en sélection officielle en compétition lors de Berlinale 1979.

Notes et références

Liens externes

Film indien sorti en 1979
Film dramatique indien
Film réalisé par Mrinal Sen

L'Homme à la hache (film)


Allahaısmarladık, Sezen Aksu'nun 1 Eylül 1977 çıkışlı ilk stüdyo albümüdür.

Albüm Hakkında
Bu albümün, aynı yıl içerisinde hem 33'lüğü, hem de 45'liği çıkmıştır.
1977 yılında Allahaısmarladık albümünün hem LP'sini, hem de kasetini müzik piyasasına sunan Sezen Aksu'nun LP 33'lük albümünde sadece Kaç Yıl Geçti Aradan ile Allahaısmarladık isimli parçaları bulunmaktadır.

2006'da, bu albüm (LP hali) Kaybolmayan Yıllar serisinin dahilinde, Mod ve SN Müzik Yapım tarafından tekrar basılarak Sezen Aksu'nun piyasada bulunan en eski albümü olma özelliğini kazanmıştır. Albümün içerisindeki bir açıklamada Sezen Aksu şöyle demiştir;

Albüm şarkıları

Seni Gidi Vurdumduymaz
"Allahaısmarladık" 33'lük albümünde dördüncü sırada yer alan şarkının söz ve müziklerinin Sezen Aksu'ya olduğu şarkıya klip çekilmiştir.

45'lik Albüm
 Allahaısmarladık (söz: Aysel Gürel, müzik: Baha Boduroğlu, düzenleme: Hurşit Yenigün)
 Kaç Yıl Geçti Aradan (söz-müzik: Sezen Aksu, düzenleme: Atilla Özdemiroğlu)

33'lük Albüm
 Allahaısmarladık (05.24), (Söz: Aysel Gürel, Müzik: Sezen Aksu, Düzenleme: Atilla Özdemiroğlu)
 Kendi Kendime (02.47), (söz - müzik: Sezen Aksu)
 Uzun Lafın Kısası (02.57), söz: Zeren Uluer, müzik: Baha Boduroğlu)
 Seni Gidi Vurdumduymaz (02.30), (söz - müzik: Sezen Aksu)
 Geçen Yaz (04.18), (söz - müzik: Şanar Yurdatapan)
 Gözlerindeki Bulut (02.58), (söz - müzik: Şanar Yurdatapan)
 Söyle, Kimsin? (03.12), (söz - müzik: Baha, A. Gürel)
 Alev Alev (03.07), (söz - müzik: T. Dağcı)
 Olmaz Olsun (03.02), (söz - müzik: Sezen Aksu)
 Haydi Söyle (03.00), (söz: Oktay Yurdatapan, müzik: Hadjidakis, düzenleme: Hurşit Yenigün)

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sezen Aksu albümleri
1977 albümleri
Pop albümleri

Allahaısmarladık (albüm)


Shinden may refer to:
Kyushu J7W Shinden, an interceptor airplane
, the main building of a shinden-zukuri, a Heian period mansion in Japan
 , or honden, the most sacred part of a Shinto shrine
Shinden Station (disambiguation), several train stations

Shinden


The McGill University Health Centre (MUHC; ) is one of two major healthcare networks in the city of Montreal, Quebec. It is affiliated with McGill University and is one of the largest medical complex in Montreal. It is the largest hospital system in Canada by bed capacity. The majority of its funding comes from Quebec taxpayers through the Ministry of Health and Social Services. The centre provides inpatient and ambulatory care.

History
The centre announced that it would consolidate its services in a single facility in 2007; it was a long and troubled process. It was budgeted at around $700 million but cost around $1.3 billion; it was meant to take only three years but took much longer. The project was completed in 2015.  The facility replaced the existing facilities of the Royal Victoria Hospital (on April 26, 2015), the Montreal Children's Hospital (on May 24, 2015), and the Montreal Chest Institute (on June 14, 2015). It did not replace either the Montreal General Hospital, Montreal Neurological Hospital or the Hôpital de Lachine. It added a cancer centre and a part of the building also houses the Research Institute of the MUHC, which contains a Biosafety level 3 laboratory.

The McGill University Health Centre is part of a $2.355 billion Redevelopment Project on three sites - the Glen, the Montreal General and Lachine hospitals.

Role
The McGill University Health Centre (MUHC) is a bilingual academic health network, and one of the largest and most modern in North America.

As of 2021, the institution comprises
 1,389 physicians
 5,284 nurses and patient attendants
 113 pharmacists
 71 dentists
In addition to
 3,813 other professionals including technicians
 2,862 researchers, investigators, and postdoctoral fellows
 323 hospital managers
 517 volunteers

Being affiliated with the McGill University Faculty of Medicine, the MUHC also comprises
 2,862 medical residents
 1,806 nursing students
 731 other medical students
 141 fellows in adult and paediatric medicine
 21 dental residents
 11 residents in oral surgery
 348 students in other healthcare fields

The mandate of the institution is to provide tertiary and quaternary care to the population of Montreal, Quebec and adjacent provinces. The extended network of regions and health services centres for which the MUHC has the mandate to provide tertiary and quarternary care is known officially as the Réseau universitaire intégré de santé et de services sociaux McGill, or RUISSS McGill. The territory of the RUISSS McGill represents approximately 63% of Quebec's land mass, covering the majority of the western and northern regions of the province.

The MUHC is the largest combined adult and children's hospital in the province, providing all aspects of specialized and complex care to both populations amongst its sites with paediatric, adult and cancer services being combined at the Glen site.

As a principal teaching site of the Faculty of Medicine of McGill University a key component is medical education.  In addition the Research Institute of the MUHC is an international research powerhouse with a worldwide reputation in the field of biomedical sciences and health care. the MUHC RI has

 Ongoing research collaborations with 51 countries worldwide
 around 1,800 peer-reviewed scientific publications per year
 1,600 ongoing projects (including clinical trials and others)
 over 180,000 research participants per year

Hospitals part of the MUHC
Glen superhospital
Royal Victoria Hospital
Montreal Children's Hospital
Montreal Chest Institute
Montreal General Hospital
Allan Memorial Institute (contains MGH's outpatient psychiatry)
Montreal Neurological Hospital
Hôpital de Lachine

Affiliated  hospitals
These hospitals are affiliated with the McGill Faculty of Medicine, but aren't integral parts of the MUHC.
Lakeshore General Hospital
Jewish General Hospital
St. Mary's Hospital
Douglas Mental Health University Institute
Shriners Hospital for Children

Public transit connections
Vendôme metro and train station connect here through an accessible modern entrance pavilion. The Société de transport de Montréal (STM) was criticised when the pedestrian tunnel to the hospital opened in 2015 as the station was not accessible. Work began in 2017 to make the station accessible, completing in 2021.

The station includes 5 elevators, an underground tunnel to the MUHC mega hospital, exo train station and métro station. It was inaugurated on May 31 2021. The 17, 37, 90, 102, 104, 105, 124, 371 and 420 buses all stop near or at the hospital. The Orange line from the metro and the Vaudreuil-Hudson, Candiac and Saint-Jérôme lines from the train station also stop here.

Controversies
The 2004–2011 tenure of Arthur Porter, a politically active Montreal physician, originally from Sierra Leone, as the hospital's CEO attracted extensive media scrutiny which intensified when it was revealed that he had received $22.5 million in consulting fees from SNC-Lavalin. After receiving these payments, Porter awarded the firm with a $1.3 billion contract related to the construction of the hospital. These dealings were found to be in violation of the Quebec Health Act. Porter resigned on December 5, 2011.  Further investigation of the case by Quebec anti-corruption investigators resulted in allegations of the involvement of SNC-Lavalin and health centre employees in fraud and forgery. Porter left Canada, and was apprehended by Interpol agents with his wife in Panama, where he was imprisoned while awaiting his extradition to Quebec. He died from metastatic lung cancer in 2015 before he could be extradited.

See also
 Centre hospitalier de l'Université de Montréal, the other major hospital network in Montreal, affiliated to the Université de Montréal.

References

External links

McGill University
Hospital networks in Canada
Hospitals established in 1997
BSL3 laboratories in Canada

McGill University Health Centre


An Masdevallia pachysepala in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Masdevallia pachysepala in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Masdevallia

Masdevallia pachysepala


Frederick William Hasluck, (d. 1878 – ö. 22 Şubat 1920 İsviçre), İngiliz antikacı, tarihçi ve arkeolog.

Daha ziyade ön adlarının başharflerinden oluşan F.W. Hasluck imzasını kullanmıştır. I. Dünya Savaşı öncesi dönemde Türkiye ve Yunanistan başta olmak üzere, Orta Doğu ve Balkanlar arkeolojisi alanında kayda değer araştırmalar yapmış, arkeolojik bulgularını antropoloji bilgileriyle zenginleştirmiş bir İngiliz arkeolog ve şarkiyatçı dır.

14 yıllık arkeoloji çalışmaları döneminde Klasik (antik) dönem, Orta Çağ ve Yeniçağ Yunan arkeolojisi ve Aynaroz Dağı'ndaki Ortodoks manastırları üzerinde özellikle durdu. Giderek daha şarkiyatçı bir ilgi alanına yönelerek, Ortadoğu'da Orta Çağ coğrafyası ve bu bölgelerde bulunan Ceneviz ve Venedik paraları ile hanedan armaları üzerinde çalışarak bunlarda vardığı sonuçları birçok kitap ve 50 kadar makalede yayınladı.

Arkeolojideki ilk yıllarında Erdek yakınlarındaki Kizikos antik kenti üzerine ilk derinlemesine çalışmaları gerçekleştirdi. 1906 yılında bir gezide bütün olarak taradığı Güney Marmara bölgesinde ve Trakya, Ege ve Marmara adaları, Antalya gibi diğer yerlerde de önemli arkeolojik keşifler yaptı. 1910 yılında Aynaroz Yarımadasındaki manastırlar bölgesine giren ilk İngiliz oldu. 1913 yılında gittiği Konya'da Türkler in idaresi altında İslamiyet ve Hristiyanlık ilişkileri üzerine iki yıl süren bir araştırma yaptı ve araştırmalarının çoğu kitap olarak ölümünden sonra eşi Margaret M. Hasluck tarafından yayınlandı. Bektaşi geleneği ile özel olarak ilgilendi. Daha sonra Ortadoğu dilleri uzmanı olarak Atina'daki İngiliz büyükelçiliği istihbarat bölümünde görev aldı. Ertesi yıl tedavi görmek üzere İsviçre'ye gitti ve 42 yaşında iken burada öldü.

Başlıca eserleri

Kitaplar

 Cyzicus (Kizikos) [Cambridge, 1910].
 Constantinata [Cambridge, 1913]
 Mount Athos and the Monasteries (Aynaroz Dağı ve Manastırlar) [Londra, 1924]
 Letters on Religion and Folklore (Din ve Folklor Üzerine Mektuplar) [Londra,1926].
 Christianity and Islam under the Sultans (Türk Sultanlarının Yönetimi Altında Hıristiyanlık ve İslamiyet) [yayinlayan: Margaret M. Hasluck, I-II, Oxford, 1929].

Makaleler

 Sculptures from Cyzicus, Annual of the British School at Athens (Annual B.S.A.), VIII (1901-1902)
 An inscribed basis from Czyicus, Journal of Hellenic Studies (J.H.S.) 22 (1902)
 Inscriptions from Cyzicus, J.H.S. 23 (1903)
 Unpublished inscriptions from the Cyzicus neighbourhood, J.H.S. 24 (1904)
 Topography of Cyzicus. J.H.S. 24 (1904)
 Notes on the Lion group from Cyzicus, Annual B.S.A. XI (1904-1905)
 Dr. Covel's notes on Galata, Annual B.S.A. XI (1905)
 Inscriptions from the Cyzicene district, J.H.S. 25 (1905)
 Roman Bridge on the Aesepus, Annual B.S.A. XII (1905-1906)
 Inscriptions from the Cyzicus district, J.H.S. 27 (1906)
 Notes on MSS the British Museum relating to Levantine Geography and Travel, Annual B.S.A., XII (1905-1906)
 Inscriptions from Bizye, Annual B.S.A. XII (1905-1906)
 Notes on coin-collecting in Mysia, Numismatic Chronicle 6 (1906)
 Poemanenum, J.H.S., 26 (1906)
 Bithynica, Annual B.S.A., XIII (1906-1907)
 Supplementary Notes on British Museum Manuscripts relating to Levantine Geography, Annual B.S.A., XIII (1906-1907)
 Albanian settlements in the Aegean islands, Annual B.S.A., XV (1908-1909)
 Frankish remains at Adalia, Annual B.S.A. XV (1908-1909)
 Monuments of the Gattelusi, Annual B.S.A. XV (1908-1909)
 Note on the inscription of the mausoleum frieze, J.H.S. 29 (1909)
 The Marmara Islands, J.H.S. 29 (1909)
 Latin Monuments of Chios, Annual B.S.A., XVI (1909-1910)
 A French inscription at Adalia, Annual B.S.A., XVI (1909-1910)
 Terra Lemnia, B.S.A., XVI (1909-1910)
 The first English traveller's account of Athos, B.S.A., XVII (1910-1911)
 Heraldry of the Rhodian Knights, formerly in Smyrna Castle, Annual B.S.A, XVII (1910-1911)
 Depopulation in the Aegean islands and the Turkish conquest, Annual B.S.A, XVII (1910-1911)
 Genoese heraldry and inscriptions at Amastra, Annual B.S.A, XVII (1910-1911)
 Tholos tomb at Kirk Kilisse, Annual B.S.A, XVII (1910-1911)
 Plato in the Folklore of the Konia Plain, B.S.A., XVIII (1911-1912)
 Datcha - Stadia - Halikarnassos, Annual B.S.A., XVIII (1911-1912)
 On imitations of the Venetian sequin struck for the Levant, Annual B.S.A., XVIII (1911-1912)
 "The Forty", Annual B.S.A., XIX (1912-1913)
 Studies on Turkish History and Folklore, Annual B.S.A., XIX (1912-1913)
 Graves of the Arabs in Asia Minor, Annual B.S.A., XIX (1912-1913)
 Contributions to the history of Levant currencies, Annual B.S.A., XIX (1912-1913)
 Christianity and Islam under the Sultans of Konia, Annual B.S.A., XIX (1912-1913)
 Studies in Turkish history and folk-legend, Annual B.S.A., XIX (1912-1913)
 The Tomb of Saint Polycarp and the Topography of Ancient Smyrna, B.S.A., XX (1913-1914)
 Note on Haidor, Khodja, Achmet, Karadja Achmet, B.S.A., XX (1913-1914)
 Thevet's Grand Insulaire and his travels in the Levant, Annual B.S.A. XX (1914)
 Ambiguous sanctuaries and Bektashi propaganda, Annual B.S.A. XX (1914)
 Dieudonne de Gozon and the dragon of Rhodes, Annual B.S.A. XX (1914)
 Stone Cults and Venerated Stones the Graeco-Turkish Area, B.S.A., XXI (1914-1916)
 Geographical Distribution of the Bektashi, B.S.A., XXI (1914-1916)
 The crypto-Christians of Trebizond, J. H. S. 41 (1921)
 Mosques of the Arabs in Constantinople, B.S.A., XXII (1916-1918)
 Rise of modern Smyrna, B.S.A., XXIII (191*)
 Prentice Pillars, Folk-Lore, XXX (1919)
 The Levantine coinage, Numismatic Chronicle 1 (1921)
 Heterodox Tribes of Asia Minor, J.R.Anthr. Inst. LI (1921)
 The caliph Mamoun and the prophet Daniel, J. H. S. 42 (1923)
 Constantinopolitana, J. H. S. 43 (1923)
 The multiplication of tombs in Turkey, J. H. S. 43 (1923)

1878 doğumlular
1920 yılında ölenler
İngiliz arkeologlar

Frederick William Hasluck


Søren M. Sindbæk (født 28. januar 1975 i Holstebro) er en dansk arkæolog og professor MSO i middelalderarkæologi på Aarhus Universitet. Han har udgivet flere artikler og bøger om vikingetiden.

Han gik på Holstebro Gymnasium, og blev herefter uddannet forhistorisk arkæolog på Københavns Universitet. Efter et speciale om vikingetid og tidlig middelalder læste han efterfølgende en ph.d. på Aarhus Universitet.

I 2012 begyndte han på forskningsprojektet ENTREPOT, der kører i et samarbejde mellem Aarhus Universitet og University of York i byen af samme navn i England, og som skal undersøge maritime udvekslingsnetværk og urbanisering. Han har modtaget en bevilling på omkring 15,5 mio. kr fra Carlsbergfondet, til at undersøge arkæologien i Ribe og handelsnetværket i forbindelse med byens tidligste historie.

I 2012 blev han også lektor på Aarhus Universitet. I efteråret 2013 var han med til at finde og udgrave den nye trelleborg, Borgring, ved Køge på Sjælland.

I 2014 blev han udnævnt som professor MSO (med særlige opgaver) her, hvor han skal forske i arkæologi i byerne. Samme år udkom bogen Aggersborg i vikingetiden, som Sindbæk skrev i samarbejde med Else Roesdahl og Anne Pedersen om Aggersborg.

I 2017 medvirkede han i DR Histories dokumentarserie Historien om Danmark i tredje afsnit, der omhandlede vikingetiden. Programmet har Lars Mikkelsen som vært, og gennemgår hele Danmarks historie fra istiden frem til i dag.

Bibliografi

Referencer

Eksterne henvisninger

Arkæologer fra Danmark
Faglitterære forfattere fra Danmark

Søren M. Sindbæk


Australiens Grand Prix 2018 (officielt navn: 2018 Formula 1 Rolex Australian Grand Prix) var et Formel 1-løb som blev arrangeret 25. marts 2018 på Melbourne Grand Prix Circuit i Melbourne, Australien. Det var det første løb i Formel 1-sæsonen 2018 og 34. gang Australiens Grand Prix blev arrangeret i Formel 1-sammenhæng. Løbet blev vundet af Ferrari-køreren Sebastian Vettel, mens Mercedes-køreren Lewis Hamilton, der tog pole position, kom på andenpladsen og Ferrari-køreren Kimi Räikkönen på tredjepladsen.

Resultater

Kvalifikation

Noter
  – Daniel Ricciardo fik en gridstraf på tre placeringer for ikke at sænke farten tilstrækkeligt under rødt flag ved den frie træning.
 – Valtteri Bottas fik en gridstraf på fem placeringer for skift af gearkasse efter et uheld.

Løbet

Stillingen i mesterskaberne efter løbet

Kørermesterskabet

Konstruktørmesterskabet

Referencer

Eksterne henvisninger

Formel 1 2018
2018

Australiens Grand Prix 2018


An Cycnoches herrenhusanum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rudolph Jenny ngan Gustavo Adolfo Romero. An Cycnoches herrenhusanum in nahilalakip ha genus nga Cycnoches, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cycnoches

Cycnoches herrenhusanum


Stéphanie Béliveau, née à Québec en 1966, est une artiste multidisciplinaire québécoise.

Biographie
Détentrice d'une maîtrise en arts visuels de l'Université du Québec à Montréal (1993), Stéphanie Béliveau est une artiste multidisciplinaire. Depuis 1989, son travail est présenté dans le cadre de nombreuses expositions tant au Québec qu'à l'international.

Ses oeuvres sont conservées dans diverses collections publiques dont celles du Musée des beaux-arts de Montréal, du Musée national des beaux-arts du Québec, du Musée d'art de Joliette, du Musée des beaux-arts de Sherbrooke, de la Ville de Montréal, de la Banque nationale du Canada, de la Corporation Financière Power ainsi que du Trust Général du Canada.

Stéphanie Béliveau expose dans de nombreuses galeries dont la Galerie Simon Blais, Trois Points, Clark, Dare-Dare ainsi que L'œil de poisson. Elle participe notamment à l'exposition Artifice 96 présentée par le centre Saydie Bronfman. Ses oeuvres gravitent autour des thèmes de la mort, de la souffrance, de la déchirure, de l'abandon, de la solitude et de la nature.

En 2008, elle présente une exposition rétrospective de ses oeuvres au Musée d'art Contemporain de Baie-Saint-Paul. La même année, elle présente Des soleils et des cellules au pavillon de l'Université McGill dans le cadre du Programme d'intégration de l'art à l'architecture. Elle présente également Le soin des choses à la Maison de la culture Côte-des-Neiges, une exposition commisariée par Thérèse Saint-Gelais.

Stéphanie Béliveau participe aussi à des performances multidisciplinaires du Bureau de l'APA qui s'intitulent Les oiseaux mécaniques (2015) ainsi que La Jeune-fille et la mort (2011, 2013, 2015).

En 2018, elle publie un livre d'artiste, Le soin des choses, aux Éditions du Noroît. Certaines oeuvres de Stéphanie Béliveau illustrent également un livre de Jennifer Couëlle qui s'intitule Ballons au ciel (Planète rebelle, 2008).

Œuvres

Livre d'artiste

 Le soin des choses, avec une préface de Patrick Lafontaine et un essai de Thérèse St-Gelais, Montréal, Éditions du Noroît, 2018, 253 p.

Prix et honneurs

 1997 - Récipiendaire : Prix Pierre-Ayot de la Ville de Montréal pour les artistes émergents en collaboration avec l'Association des galeries d'art contemporain
2009 - Finaliste : 4e Prix du livre jeunesse des bibliothèques de Montréal

Notes et références

Étudiant de l'Université du Québec à Montréal
Femme de lettres québécoise
Plasticien québécois contemporain
Naissance en 1966
Naissance à Québec

Stéphanie Béliveau


Josef Leopold Krames (* 7. Oktober 1897 in Wien, Österreich-Ungarn; † 30. August 1986 in Salzburg) war ein österreichischer Mathematiker.

Leben
Krames absolvierte 1915 das Gymnasium Wien-Währing und begann im Herbst desselben Jahres das Lehramtsstudium in den Fächern Mathematik und Darstellende Geometrie. Im Jahre 1917 legte er das erste Staatsexamen ab und begann mit dem Besuch mathematischer, philosophischer und pädagogischer Vorlesungen an der Universität Wien.

1920 promovierte er an der TU Wien bei Emil Müller mit dem Thema Die Regelfläche dritter Ordnung, deren Striktionslinie eine Ellipse ist. Im Frühjahr 1924 habilitierte er sich für projektive Geometrie ebenda. Nach dem Tod von Müller vertrat er ihn zunächst. Nachdem als Nachfolger von Müller Erwin Kruppa berufen wurde, nahm er 1929 einen Ruf an die Deutsche Technische Hochschule Brünn an.

Im Jahr 1932 wurde Krames ordentlicher Professor für Darstellende Geometrie an der Technischen Universität Graz, wo er 1938/39 auch Vizerektor war. Von 1938 übernahm er die 2. Lehrkanzel für Darstellende Geometrie der TU Wien und wurde 1945 aufgrund seiner NSDAP-Mitgliedschaft entlassen. Nach Tätigkeit am Bundesamt für Eich- und Vermessungswesen übernahm er 1957 die 1. Lehrkanzel für Darstellende Geometrie an der TU Wien, wo er im akademischen Jahr 1961/62 auch Rektor war. 1969 zog er sich zurück.

Josef Krames lieferte wichtige Beiträge zur Geometrie in 110 Arbeiten.

Auszeichnungen
 Ehrenmitglied der Österreichischen Mathematischen Gesellschaft.

Publikationen (Auswahl)
 Über Fußpunktkurven von Regelflächen und eine besondere Klasse von Raumbewegungen (über symmetrische Schrotungen I). In: Mh. f. Math. u. Phys. Bd. 45, 1937, S. 394–406.
 Ein anallagmatisches Büschel Dupinscher Ringzykliden. Österreichische Akademie der Wissenschaften, Wien 1970.
 Über Nyströmische Strahlkongruenzen. Springer-Verlag, Berlin/ Heidelberg 1966, ISBN 978-3-662-24831-7.
 Die windschiefen Flächen mit ebenen Fallinien. Springer-Verlag, Berlin/ Heidelberg 1963, ISBN 978-3-662-26017-3.
 Zur Geometrie der gegenseitigen Einspannung von Luftaufnahmen. Springer-Verlag, Wien 1951.
 Parallaxeneigenschaften zweier Sehstrahlbündel. Springer-Verlag, Wien 1947.

Literatur
 W. Wunderlich: Josef Krames. Nachruf. In: Almanach der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. Band 137, 1987, S. 286–295. (mit Schriftverzeichnis).

Weblinks

Einzelnachweise

Mathematiker (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Technische Universität Graz)
Hochschullehrer (Deutsche Technische Hochschule Brünn)
Hochschullehrer (Technische Universität Wien)
Rektor (Technische Universität Wien)
Korrespondierendes Mitglied der Österreichischen Akademie der Wissenschaften
NSDAP-Mitglied
Person (Cisleithanien)
Österreicher
Geboren 1897
Gestorben 1986
Mann

Josef Krames


Polynesian Voyaging Society (PVS) er en almennyttig forsknings- og uddannelsesinstitution med base i Honolulu på Hawaii. PVS blev etableret i 1973 for at forske i og bevare traditionelle polynesiske navigationsmetoder. Ved at bruge kopier af traditionelle toskrogede kanoer arrangerer PVS rejser i Polynesien, hvor deltagerne navigerer uden moderne instrumenter.

Historie
PVS blev etableret i 1973 af  af Ben Finney (maritim antropolog), Herb Kawainui Kāne (hawaiiansk kunstner) og Charles Tommy Holmes (sejler). Disse tre ville gerne vise, at polynesere fra oldtiden bevidst kunne have bosat sig i den polynesiske trekant ved at navigere uden brug af instrumenter. Det første projekt i PVS var at konstruere en kopi af en toskroget havkano.

Hokuleʻa
Den 8. marts 1975 blev den første havkano bygget på Hawaii-øerne i over 600 år søsat med kaptajn Kawika Kapahulehua og hans besætning. Under navnet Hokuleʻa lagde den 1. maj 1976 fra land i Hawaii med kurs mod Tahiti i et forsøg på at genopdage den ældgamle rejserute. Den mikronesiske navigatør Mau Piailug kunne uden brug af instrumenter sikre, at kanoen navigerede til Tahiti, hvortil den ankom 3. juni samme år.

Efter at et forsøg i 1978 på at sejle til Tahiti var mislykket, da Hokuleʻa kæntrede i nærheden af Hawaii-øen Lanai, hvorved besætningsmedlemmet Eddie Aikau omkom, oplærte Piailug Nainoa Thompson i de gamle navigationsmetoder. To år senere, i 1980, gentog Thompson den oprindelige tur fra Hawaii til Tahiti med succes, hvorved han blev den første nutidige hawaiianer, der beherskede den ældgamle mikronesiske navigationskunst.

Siden denne tur har Hokuleʻa og hendes søsterkano, Hawaiʻiloa, foretaget en række sejladser i Polynesien, herunder til Tonga, Samoa og New Zealand.

Alingano Maisu
Den 23. januar 2007 satte Hokuleʻa og Alingano Maisu sejl for en tur til Mikronesien og Japan. I marts 2007 ankom de til Piailugs hjemø Satawal, hvor fem indfødte hawaiianere og seksten andre personer gennemførte pwo-ritualet og derved blev mesternavigatører. Begivenheden var den første pwo-ceremoni på Satawal i 50 år, og Alingano Maisu blev givet til Piailug for hans indsats med at genoplive den gamle navigationsform.

Finansiering
USA's kongres øremærkede i 2009 $238.000 til Polynesian Voyaging Society.

Referencer

Litteratur

Eksterne henvisninger
Polynesian Voyaging Societys hjemmeside
Traves with Hokuleʻa, en personlig fortælling

Navigation
Hawaii

Polynesian Voyaging Society


Uhrovské Podhradie este o comună slovacă, aflată în districtul Bánovce nad Bebravou din regiunea Trenčín, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 34 de locuitori.

Istoric
Localitatea Uhrovské Podhradie este atestată documentar din 1481.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Uhrovské Podhradie


Guadalupe (La Patrona) es una localidad del estado mexicano de Veracruz de Ignacio de la Llave, localizado en la zona central montañosa del mismo, forma parte del municipio de Amatlán de los Reyes.

Localización
Guadalupe (La Patrona) se encuentra ubicada en las coordenadas geográficas  y a una altitud de 693 metros sobre el nivel del mar y en la región denominada como las Grandes Montañas del centro de Veracruz, caracterizadas por su alto relieve como el Pico de Orizaba o las Cumbres de Acultzingo. Se encuentra a una distancia de cinco kilómetros al sur de la cabecera municipal, Amatlán de los Reyes, y a unos 8 kilómetros al sur de la ciudad de Córdoba, la principal de la región.

Comunicaciones
Su principal vía de comunicación es una carretera asfaltada estatal que la une al norte con Amatlán de los Reyes y al sur con otras poblaciones como Coetzala y Cuichapa; es además una estación de la línea de ferrocarril que une las poblaciones de Córdoba y Medias Aguas. Este ferrocarril que en Medias Aguas se enlaza con el Ferrocarril Transístimico proveniente de Oaxaca y en Córdoba se enlaza, a su vez, con la línea a la Ciudad de México. Es la principal vía de transporte para cientos de migrantes procedentes de Centroamérica y que tienen como destino la Frontera entre Estados Unidos y México para tratar de ingresar a Estados Unidos, y el cual es conocido popularmente como La Bestia. Los migrantes viajan en el ferrocarril de carga sujetos y sobre los vagones, con apenas los necesario para el trayecto. Es por ello que surgió en la comunidad de Guadalupe (La Patrona) una iniciativa realizada por un grupo de mujeres que ha dado a conocer a la población a nivel internacional, al encargarse elaborar comida que luego regalan a los migrantes alcanzándoselas mientras pasan en el ferrocarril en movimiento, este grupo de mujeres ha recibido popularmente en el nombre de Las Patronas, debido al nombre de la comunidad.

Demografía
De acuerdo a los resultado del Censo de Población y Vivienda realizado en 2010 por el Instituto Nacional de Estadística y Geografía la población total de Guadalupe (La Patrona) es de 3 425 habitantes, de los que 1 615 son hombres y 1 810 son mujeres.

Referencias

Localidades del estado de Veracruz

Guadalupe (La Patrona)


Gelibolu, Türkiye'nin Avrupa yakasındaki Doğu Trakya'da, kendi adını taşıyan yarımadanın güney kıyısında, Marmara Bölgesi'nin Çanakkale Boğazı'nın Avrupa tarafında, karşı kıyı Lapseki'den  uzaklıkta kurulu bir ilçenin adıdır.

Tarihçe

Adı, Yunancada "Güzel Şehir" anlamına gelen Kallipolis'ten gelir. Makedon şehri Kallipolis, MÖ 5. yüzyılda kuruldu. Bir deniz üssü olarak Kallipolis'in zengin bir tarihi vardır.

Ancak ilçe geçmişinin Troya kenti kadar eski olduğu varsayılmaktadır. Yörenin eski adı "Critote"dir. Antik Çağ'da Keltler tarafından iskan edildiği için Eski Yunanca'da "Galliopolis" olarak adlandırılmıştır: Galli (Kelt) + polis (şehir) = Keltler'in şehri. Bu isim, Türkçeye de Gelibolu olarak geçmiştir.

Günümüzde Fransa, Belçika, İsviçre ve Ren kıyılarını içine alan bölgeyi ele geçirmiş ve Romalılar tarafından bu bölgeye Galya, halkına da Galatlar adı verilmiş.

Galatlar olarak adlandırılan bu savaşçı halk MÖ 281 yıllarında Trakya Krallığı'nın içinde bulunduğu bocalama döneminde Balkanlar'a, Çanakkale ve boğazlar üzerinden Anadolu'ya geçmişler. MÖ 278 yılında Anadolu'da Sakarya ve Kızılırmak havzasını kapsayan bölgeye de "Galatia" adı verilmiş.

İmparator I. Justinianus Gelibolu'yu güçlendirdi ve hâlâ bugün bile bazı Bizans kalıntılarının görülebildiği, mısır ve şarap önemli askeri depolar kurdu.

1204'teki Latinler tarafından Konstantinopolis'in alınması sonrasında Gelibolu Venedik Cumhuriyeti'nin hakimiyetine geçti. 1204'ten 1235'e kadar Venedik Cumhuriyeti bölgeyi yönetti.
1294'te Cenevizli'ler civardaki bir Venedik kuvvetini yendi.

1306'da Roger de Flor idaresindeki Almogavarlar'dan oluşan bir Katalan Bölüğü Geliboluya yerleşti ve liderlerinin ölümünden sonra neredeyse tüm vatandaşları katletti. Venedik ve Bizans İmparatorluğu'nun müttefik birlikleri şehri kuşattı ama tahkimatları dağıttıktan sonra 1307'de geri çekildiler.

Bizans İmparatorluğu bölgeyi 1356'ya kadar yönetti.

Osmanlı çağı

Osmanlı İmparatorluğunun Gelibolu'yu fethi
1 ve 2 Mart 1354 gecesi, güçlü bir deprem Gelibolu'yu ve surlarını tahrip edip savunmasını zayıflattı.
1354'teki yıkıcı depreminden bir ay sonra Osmanlılar Gelibolu'yu kuşatıp fethetti. Gelibolu, böylece Osmanlı İmparatorluğu'nun Avrupa'daki ilk kalesi oldu. Sultan I. Bayezid (1389–1403) Gelibolu'da hâlâ görülen bir kale ve kule inşa ettirdi

1366'da Bizans lehine gerçekleştirilen Savoyard Haçlı Seferi'nde Gelibolu Bizans tarafından geri alındı ama Eylül 1376'da Osmanlılar tarafından yeniden kuşatılan Gelibolu'yu Osmanlılar geri aldı. Gelibolu'da yaşayan Yunanlar'ın ise kalıp gündelik hayatlarına devam etmelerine izin verildi.

1416'da Pietro Loredan komutasındaki Venedikliler Türkleri yendi.

Gelibolu'da İslami yazarlar Ahmed Bican (ö. 1466) ve kardeşi Mehmed Bican'ın (ö. 1451) mezarları da bulunmaktadır.

19. yüzyılda Gelibolu (, Edirne Vilayeti içinde Rumlar, Türkler, Ermeniler ve Yahudilerden oluşan yaklaşık otuz bin nüfuslu bir ilçeydi.

Edirne Vilayet Matbaası Müdürü Şevket Dağdeviren'in yazdığı 1892 tarihli salnameye göre;

Gelibolu Sancağı'na bağlı olan, Gelibolu'dan başlayarak İstanbul civarında son bulan bu coğrafyaya eskiden "Trasya" adı verilirdi.
Sancak olarak 6457 evde 25889 Müslüman, 13831 evde 64029 Gayrimüslim, toplamda 89918 nüfus vardır.
Gelibolu kazası, Eceabat ve Evreşe adlı iki resmi, Bolayır ve Tayfur adlı iki fahri nahiye müdürlüğü ve kaza olarak 3608 evde 13691 Müslüman, 4768 evde 21780 Rum, 188 evde 1032 Bulgar ve 210 evde 1756 Yahudi, toplamda 38259 nüfusa sahiptir.
Eski eserlerden, iç limanda onarılan bir havuz ve bir kule, 12 cami, 4 mescit, 2 medrese, 1 Dar-ül kur'a, 1 lise, 7 ilkokul, 1 kütüphane, 6 kilise, 2 havra, 11 tekke, Abdülhamit tarafından genişletilmiş bir Mevlevîhane, 1 muvakkithane, saat kulesi, hükûmet konağı, adliye, belediye, jandarma, askeri karantina daireleri, gazino, gazhane, reji dairesi, 10 fabrika, 1 otel, 4 han, 7 hamam, 19 yel değirmeni, 1 kiremithane ve Hamidiye adında bir asker hastanesi vardır.
Gelibolu kasabasında 22 el tezgahı vardır. Bunların 3'ünde yılda 3.000 zira kazmir, diğer 19'unda yılda 112.000 zira yelken bezi dokunur.

Kırım Savaşı (1853–1856)

1854'te Kırım Savaşı sırasında Gelibolu'da İngiliz ve Fransız kuvvetlerinin önemli bir kampı vardı ve Gelibolu limanı batı Akdeniz ile İstanbul arasında bir mola yeriydi.

Mart 1854'te İngiliz ve Fransız mühendisler, yarımadayı olası Rus saldırısına karşı korumak ve Akdeniz yolunun kontrolünü güvenceye almak için 11.5 km boyunda bir savunma hattı inşa etti.

Ulaşım
Trakya'dan yarımadaya yalnızca Keşan'dan ana yolla veya Tekirdağ, Şarköy'den küçük dağ yollarından ve Anadolu'dan Lapseki'den Gelibolu'ya ve Çanakkale'den Eceabat'a vapurla veya 1915 Çanakkale Köprüsü 'den geçerek ulaşılır.

Gökçeada'dan (Yunanca: "İmbros") Gelibolu'ya vapurla ulaşılır.

Nüfus

Ayrıca bakınız
 Gelibolu Yarımadası Tarihî Millî Parkı
 Çanakkale Savaşları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Gelibolu Yarımadası Tarihî Millî Parkı Müdürlüğü Resmî Web Sitesi

Gelibolu


ආර්ථික විද්‍යා නොබෙල් සමරු ත්‍යාගය, Sveriges Riksbank Prize in Economic Sciences in Memory of Alfred Nobel (ස්වීඩන භාෂාවෙන්: Sveriges riksbanks pris i ekonomisk vetenskap till Alfred Nobels minne), හඳුන්වන අතර, එය වාර්ෂිකව පිරිනමනුයේ [Royal Swedish Academy of Sciences] විසින් ආර්ථික විද්‍යා ක්‍ෂේස්ත්‍රයේ පරීක්‍ෂකයන්ට ලබා දේ. ඇල්ෆර්ඩ් නොබෙල් [Nobel] විසින් 1895දී නම් කරන ලද මුල් නොබෙල් ත්‍යාගයන්ට අන්තර්ගත නොවුව ද ඒවා සමඟම ස්ථිරවම හඳුනා ගැනේ.  1968 දී මෙම ප්‍රධානය පිහිටුවීම හා අරමුදල් ලබා දීම  ස්වෙරිජස් රික්ස්බෑන්ක් ([Sveriges Riksbank]) නම් වන ස්වීඩනයේ ප්‍රධාන බැංකුව විසින් ඔවුන්ගේ 300 වෙනි සංවත්සරය වෙනුවෙන් ඇරඹුණු අතර ඉන් පසු වාර්ෂිකව එය ප්‍රධානය සිදු විය. ප්‍රථම ත්‍යාග ප්‍රධානය 1969දී ර්ග්නර් ෆිරිස්ච් ([Ragnar Frisch]) සහ ජැන් ටිම්බර්ගන්ට ([Jan Tinbergen]) ලබා දී ඇත. සෑම ප්‍රධානලාභියාටම පදක්කමක්, ඩිප්ලෝමාවක් හා වසරක් පාසා වෙනස් වන මුදල් ප්‍රධානයක් ලැබුණි. 1969දී ෆිරිස්ච් සහ ටිම්බර්ගන් දෙදෙනාටම ස්වීඩන මුදල් [SEK] 375,000, 2007 දෙසැම්බර් වන විට SEK 2,871,041 පමණ වන මුදලක් ලබා දී ඇත. 2011 දී මෙම ප්‍රධානය, තෝමස් ජේ. සාර්ජන්ට් ([Thomas J. Sargent]) සහ ක්‍රිස්තෝපර් ඒ සිම්ස්ට ([Christopher A. Sims]) දෙන ලදී. මෙය ස්ටොක් හෝම්හීදී ([Stockholm]), දෙසැම්බර් 10 වන දින නොබෙල්ගේ වාර්ෂික මරණ සංවත්සරයේදී ලබා දී ඇත.

2012දී, 44 වන ආර්ථික විද්‍යා නොබෙල් සමරු ත්‍යාගය පුද්ගලයින් 71ට පිරිනමන ලදී. අනෙක් වර්ගයන්ට වඩා, සාර්ව ආර්ථික විද්‍යා ක්‍ෂේත්‍රයේ දායකත්වයට ඉන් 7ක් ලබා දී ඇත. ත්‍යාග 26ක් ලද චිකාගෝ විශ්ව විද්‍යාලය ([University of Chicago]) ආර්ථික විද්‍යා නොබෙල් ත්‍යාගලාභීන් අතර ඉදිතියෙන්ම සිටී.

සම්මානලාභීන්

වැඩි විස්තර සඳහා
[List of Nobel laureates]

මූලාශ්‍ර
පොදු

විශේෂ

බාහිර සබැඳුම්
 Official website of the Sveriges Riksbank Prize in Economic Sciences in Memory of Alfred Nobel
 Official website of the Royal Swedish Academy of Sciences
 Official website of the Nobel Foundation

ආර්ථික විද්‍යාව පිලිබඳ නොබෙල් සමරු ත්‍යාගලාභී ලැයිස්තුව