San Isidro, officially the Municipality of San Isidro (; ), is a 3rd class municipality in the province of Davao Oriental, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 33,664 people.

San Isidro is one of the "gulf towns" of Davao Oriental whose shorelines stretch along Davao Gulf. Other gulf towns are Banaybanay, Lupon and Governor Generoso.

History
The town of San Isidro was created by virtue of Republic Act No. 4744 enacted by the Philippine Congress on June 18, 1966. It started operating as a local government unit in January 1968. Its founder and the first mayor was Vicente Yu, Sr.

Geography

Climate

Barangays
San Isidro is politically subdivided into 16 barangays. Each barangay consists of puroks  while some have sitios.

Seven barangays are along the coastlines while the other nine are in the interior areas.

Demographics

Around 30% of the population belong to the indigenous Mandaya and Kalagan communities.

Economy

San Isidro is largely planted with coconut, with much of its agricultural industry focuses on the production of copra. There are currently efforts to further diversify the output of the municipality's coconut-based industry from copra to other value-added coconut products such as coco-oil (which can be used as a fuel additive) and coco-coir. In 1992, a Crop Diversification Program of the local government unit (LGU) was implemented with mango as "export winner". In 1998, the town commenced its first Mango Festival as an indicator of the prominence of this high yielding fruit. Farmers are also engaged in growing the popular banana (cardava). Despite this, farmers still experience difficulties in increasing their income due to lack of agricultural technology specially those farming in the upland areas.

The aggressive anti-illegal fishing efforts of the LGU decreased dynamite fishing and able to establish fish sanctuaries in San Isidro waters. Most of the fishermen in this town used paddle-boat than motorized boat in fishing.

Tourism
The municipality's seascape offers potential marine-based recreational industries on the as yet virtually undisturbed Tinaytay and Burias reefs a few kilometers offshore. In addition, its scenic nature spots include beaches untouched by urban development; the cascading Cawa-cawa Stepped Falls, and the 12 km2 Pygmy or Bonsai forests in the thickly forested highlands of the municipality.

Mount Hamiguitan Range Wildlife Sanctuary

One of the tourist spots easily accessible from San Isidro is the Mount Hamiguitan Range Wildlife Sanctuary. It is a UNESCO World Heritage Site as it currently serves as the habitat of different endangered species of flora and fauna. What makes it an even more critical habitat for these plants and animals is that eight of those threatened species are only found at Mount Hamiguitan. Endangered species in the site include the Philippine eagle and Philippine cockatoo.

References

External links
   San Isidro Profile at the DTI Cities and Municipalities Competitive Index
 [ Philippine Standard Geographic Code]
 Philippine Census Information
 Local Governance Performance Management System

Municipalities of Davao Oriental

San Isidro, Davao Oriental


The ashy prinia or ashy wren-warbler (Prinia socialis) is a small warbler in the family Cisticolidae. This prinia is a resident breeder in the Indian subcontinent, ranging across most of India, Nepal, Bangladesh, eastern Pakistan, Bhutan, Sri Lanka and western Myanmar. It is a common bird in urban gardens and farmlands in many parts of India and its small size, distinctive colours and upright tail make it easy to identify. The northern populations have a rufous rump and back and have a distinct breeding and non-breeding plumage while other populations lack such variation.

Description

These 13–14 cm long warblers have short rounded wings and a longish graduated cream tail tipped with black subterminal spots. The tail is usually held upright and the strong legs are used for clambering about and hopping on the ground. They have a short black bill. The crown is grey and the underparts are rufous in most plumages. In breeding plumage, adults of the northern population are ash grey above, with a black crown and cheek with no supercilium and coppery brown wings. In non-breeding season, this population has a short and narrow white supercilium and the tail is longer. They are found singly or in pairs in shrubbery and will often visit the ground.

In winter, the northern subspecies,  P. s. stewartii Blyth, 1847, has warm brown upperparts and a longer tail and has seasonal variation in plumage. The other races retain summer plumage all year round. West Bengal and eastwards has the race inglisi Whistler & Kinnear, 1933, which is slatier above than the nominate race of the Peninsula and deeper rufous on the flanks with a finer and shorter beak. The distinctive endemic race in Sri Lanka,  P. s. brevicauda Legge, 1879, has a shorter tail and the juveniles have yellowish underparts apart from a distinct call.

Distribution and habitat
This passerine bird is found in dry open grassland, open woodland, scrub and in home gardens in many cities. The northern limits of the species are along the Himalayan foothills extending into the upper Indus river system. The species is absent from the dry desert zone of the west of India and extends east into Burma. The Sri Lankan population is found mainly in the lowlands but going up into the hills to about 1600 m.

Behaviour and ecology
Like most warblers, the ashy prinia is insectivorous. Their song is a repetitive  or . Another call is a nasal . It also makes a sound like "electric sparks" during its fluttery flight, which is thought to be produced by the wings, although one author suggests that it is made by the beak.

The non-migratory genus Prinia shows biannual moult, which is rare among passerines. One moult occurs in spring (April to May) and another moult occurs in autumn (October to November). Biannual moult is theorized to be favoured when ectoparasite loads are very high; however, no investigations have been made. Prinia socialis moults some remiges twice a year and is termed to have a partially biannual moult; however, some authors describe P. socialis socialis as having two complete moults.

Birds stay in pairs but roost singly on the branch of a small tree or shrub.

Breeding
The song is sung from the top of a bush and males make fluttery display flights with the tail held up. The ashy prinia builds its nest close to the ground in a shrub or tall grass. Several types of nests have been described, including a flimsy cup made by sewing several large leaves, an oblong purse-like structure with grass stems inside it, and a flimsy ball of grass. The usual nest is built low in a bush and consists of leaves stitched together with webs, lined with hair and having an entrance on the side. It lays 3 to 5 glossy, somewhat oval-shaped eggs which hatches in about 12 days. They vary in colour from brick-red to rich chestnut. The broad end of the egg is generally darker than the remainder of the shell, and exhibits a cap or zone. The eggs measure  in length, and  in breadth.

The breeding season varies with locality and has been recorded around the year, but mostly after the monsoons. In northern India it is mainly June to September and in Sri Lanka mainly December to March or August to October. Breeding season is during May to June in the Nilgiris. The species is believed to be monogamous, and both the male and the female take part in incubation and feeding, though to varying extents. Parents may spend more time at the nest during cool days. Plaintive and grey-bellied cuckoos are known to be brood parasites of this species. When the nest is threatened by predators such as cats, adults have been observed feigning injury.

Rare cases of birds reusing material from a nest to build a nest at a new location have been noted.

Gallery

References

Other sources
 Balachandran, S; Rosalind, Lima (1992) Southern Ashy Wren-Warbler Prinia socialis socialis Sykes in Pt. Calimere Wildlife Sanctuary, Tamil Nadu. J. Bombay Nat. Hist. Soc. 89(3):377.
Jairamdas, Arjun (1977) Three nests of Ashy Wren Warbler – diary of one season. Newsletter for Birdwatchers . 17(2):4–6.
Subramanya, S.; Veeresh, G. K. (1998) Nesting of two insectivorous birds in the rice fields of Bangalore. Chap. 4. In: Birds in Agricultural Ecosystem. (Eds: Dhindsa, MS; Rao, P Syamsunder; Parasharya, BM) Society for Applied Ornithology, Hyderabad, 10–17.
Ajmeri, R. M.; Das, A. R. K.; Sasikumar, M. (1961) An unusual nest of the Ashy Wren-warbler (Prinia socialis). Newsletter for Birdwatchers . 1(4):1.

External links

Internet Bird Collection

ashy prinia
Birds of South Asia
ashy prinia

Ashy prinia


«El venadito» es una canción tradicional del dominio público, la versión más conocida de este tema es la que realizó la cantante mexicana Lila Downs incluida en su álbum La Sandunga en 1999 posteriormente fue incluida en su disco recopilatorio El Alma de Lila Downs en 2007.

Esta canción fue difundida por primera vez en una radio comunitaria de Oaxaca en 1999. En esta radiodifusora se especuló que la discográfica de Lila Downs habría confirmado que sería el próximo sencillo de este álbum luego de Tengo miedo de quererte.

Actualmente esta canción es considerada como unos de los temas más exitosos que ha interpretado esta artista.

Enlaces externos

Sencillos de 1999
Sencillos de Lila Downs
Canciones en español

El venadito


La Universidad de Évora fue fundada en 1559 por el Cardenal D. Enrique, futuro Rey de Portugal, a partir del Colégio do Espírito Santo. Fue instituida por el papa Paulo IV, como Universidade do Espírito Santo y entregada a la Compañía de Jesús, que la dirigió durante dos siglos. En 1759 fue cerrada por orden del marqués de Pombal, junto con la expulsión de los jesuitas.

Volvió a ser reabierta en 1973, por decreto del entonces ministro de Educación, José Veiga Simão. En el mismo lugar donde la antigua Universidad fuera cerrada, fue creado el Instituto Universitário de Évora que fue clausurado en 1979, para dar lugar a la nueva Universidad de Évora.

Licenciaturas ofrecidas (2005-2006)

Licenciaturas ofrecidas (2008-2009)

Algunas de estas licenciaturas son reestructuraciones de antiguos cursos que pueden haber cambiado de nombre pero la base es la misma.

Enlaces externos

Universidades de Portugal
Universidad de Évora

Universidad de Évora


Das Heeresbekleidungsamt Bernau war ein aus zwei Gewerbeflächen bestehendes militärisches Objekt, das im Auftrag der Wehrmacht von 1939 bis 1942 zur Herstellung und Lagerung von Uniformen und Armeezubehör am Rande der Stadt Bernau erbaut wurde. Das Amt hatte seinen Hauptsitz (Heeresbekleidungsamt Bernau – Hauptamt) entlang der Schwanebecker Chaussee (damals Teil der Reichsstraße 2, seit um 2020 L200) und ein Nebenlager (Heeresbekleidungsamt Bernau – Nebenamt) am Schönfelder Weg, mit einem direkten Eisenbahnanschluss. Nach dem Ende des Zweiten Weltkriegs ging die Immobilie in die Nutzung durch die Rote Armee, die hier bis zu ihrem Abzug nach der deutschen Wiedervereinigung ebenfalls Versorgungsaufgaben wahrnahm.

Lage
Das Hauptamt mit Verwaltung befand sich an der Schwanebecker Chaussee, nordwestlich. Das Nebenamt liegt am Schönfelder Weg 17 und verfügte über einen Gleisanschluss zur Bahnstrecke Berlin-Prenzlau. Auf Luft- oder Satellitenbildern ist die bogenförmige Anlage des Nebenlagers östlich unweit des historischen Bernauer Stadtkerns gut zu erkennen – sie nimmt etwa eine gleich große Fläche ein.

1939–1945: Nutzung durch die Wehrmacht
Hauptlager und Nebenlager wurden mit dem Beginn des Zweiten Weltkriegs zwischen 1939 und 1941 errichtet und von der Wehrmacht genutzt. Das Nebenlager wurde 1942 fertiggestellt, in welches rund 1.300 Mitarbeiter von Berlin (Lehrter Straße) nach Bernau umgesetzt wurden.

1945–1994: Nach dem Zweiten Weltkrieg
Ab 1945 nutzte die sowjetische Besatzungsmacht die beiden Immobilien nun für ihre Zwecke: als zentrales Nachschub- und Versorgungsdepot auf dem Gebiet der DDR. Das Nebenlager diente zur Aufbewahrung von Armee-Bekleidung, Armeezubehör und Ersatzteilen. Auch wurde die Bekleidung repariert, es gab eine Wäscherei (chemische Reinigung) sowie eine Näherei. Außerdem befanden sich hier eine Transporteinheit, der Stab des zentralen Versorgungsdepots und eine zentrale Feldpostverteilerstelle.

Neben dem Depot hatte sich im Nebenlager eine Nachschubbrigade des früheren Sowjetischen Verteidigungsministeriums eingerichtet.

1994–2013: Leerstand und Umwandlungsversuche
Nachdem gemäß Einigungsvertrag die sowjetischen Streitkräfte bis zum Jahr 1994 das Territorium der DDR verlassen hatten, standen alle Teile des Versorgungsamtes einige Jahre leer. Es gab Versuche, Investoren und Käufer anzulocken. Auch Ideen wurden der Öffentlichkeit präsentiert, wie eine große Spedition hier anzusiedeln. Doch die Stadtverwaltung von Bernau bzw. der Eigentümer, die Brandenburgische Boden Gesellschaft für Grundstücksverwaltung und -Verwertung mbH mit Sitz in Wünsdorf (BBG), stimmte allen Überlegungen nicht zu. Lediglich ein schmaler Streifen an der Schwanebecker Chaussee wurde an den Lebensmitteldiscounter Lidl abgegeben und in der Nachbarschaft durften ein paar Wohnblöcke errichtet werden. Die Fläche des Nebenlagers wurde als Sperrgebiet ausgewiesen und extern bewacht. Inzwischen eroberten Graffiti-Sprayer die Fassaden und Innenräume der Gebäude.

Der Verein Panke-Park Kulturkonvent Bernau e. V. versuchte, die historische Bausubstanz zu erhalten. Seit 2003 wurden mit Förderung des Bundes sowie der Europäischen Union durch Vermittlung des Sozialamtes halbjährlich etwa 20 Arbeitskräfte – Sozialhilfeempfänger oder Langzeitarbeitslose – auf diesem Gelände mit Aufräumarbeiten beschäftigt. Der Verein bietet Führungen über das Gelände des Nebenlagers an.

Seit 2013: Neuer Eigentümer und Bebauungspläne

Die Nordland GmbH aus Langenhagen bei Hannover, die schon mehrfach alte Kasernen zu Wohnimmobilien umgewandelt hat, kaufte Anfang der 2010er Jahre zunächst das Areal des Nebenlagers. Sie plante und baute dort überwiegend in der vorhandenen Bausubstanz 650 Wohnungen.

Im Jahr 2017 wurde bekannt, dass sie auch das verbliebene Gelände des Hauptamtes mit den unsanierten Bauten gekauft hat und unverzüglich die einsturzgefährdeten Bauten und Teile der Umgebungsmauer entfernen ließ.
Sie will dort weitere Wohnungen, teils im Bestand, teils als Neubauten, errichten sowie die dafür nötige soziale Infrastruktur herstellen. Im Jahr 2018 reichte die Nordland-GmbH einen Bebauungsplan an die Stadtverwaltung von Bernau ein. Zugleich ließ sie mit dem Abbruch alter Hallen und der großflächigen Entsiegelung beginnen. Drei Architekturbüros wurden um erste Entwürfe für Bauanträge gebeten: CKSA Christoph Kohl Stadtplaner Architekten aus Berlin, Architekturbüro Uwe Thal aus Magdeburg sowie die AI Studio GmbH ebenfalls aus Magdeburg, damit die Entwicklungszeit der Liegenschaft verkürzt werden kann.

Mit der Freiräumung ist der Abbruch von Bauwerken verbunden, die nach dem Zweiten Weltkrieg errichtet worden waren, der Entgiftung der Flächen, der Entsorgung von Tanks und Betonfundamenten, Panzerhallen und anderen unterirdischen Hinterlassenschaften. Auch Müll und Abfälle ließen die Sowjetbesatzer hier vergraben, die nun abtransportiert werden müssen. – Das Wohnprojekt erhielt die Bezeichnung We-Town, die Gartenstadt in Bernau, über welches auch ein Werbevideo gedreht wurde. Es sollen rund 80 Neubauten entstehen, davon sieben Gewerbebauten für die Nahversorgung. Die vier historischen Backstein-Kasernenbauten sollen entkernt und zu Wohnungen umgebaut werden. Die Stadt hat diese Gebäude unter Denkmalschutz gestellt.
Für die Autos der neuen Bewohner werden Tiefgaragen oder gesondert gekennzeichnete Parkplätze eingerichtet. Ladestationen für Elektroautos sowie eine Wasserstofftankstelle zielen auf Mobilität mit Nachhaltigkeit. Begrünte Dächer, Zero-Schadstoffausstoß, Gebäude im Niedrigstenergiestandard und die Wiederverwendung von Regenwasser sind weitere Vorgaben des Bauherrn. Der Geschäftsführer der Nordland-GmbH, Gerald Breschke, formulierte das Anliegen wie folgt:  Insgesamt sollen maximal 2000 Wohneinheiten neu entstehen, dazu zwei Kitas, eine Grundschule, eine Turnhalle und ein Sportplatz. Der Plan erhielt in der Ratssitzung von Bernau im Mai 2021 noch keine Zustimmung, er soll noch ein zweites Mal öffentlich ausgelegt werden. Die erneute Auslegung des Bebauungsplans im September 2021 ist notwendig geworden, weil noch Lärm- und Immissionschutzfragen während der Bauarbeiten zu klären sind. Im Süden des Plangebietes soll anstelle eines Abwasserpumpwerkes eine private Grünfläche genehmigt werden.
Schließlich sind auch  (Beleuchtung, Nistkästen) erwünscht.

Der parallel zur Schwanebecker Chaussee liegende Gewerbestreifen soll nach Möglichkeit ohne Bebauung weiter verkauft werden. Ob später Teile der neuen Wohnbaufelder veräußert werden sollen, ist noch nicht entschieden.

Nach vollständiger Abtragung der Ummauerung sehen die Pläne eine dem Hauptgebäude vorgelagerte Parklandschaft mit einem Wasserbecken sowie zahlreiche Einzelbauten vor, die nicht höher als fünf Etagen sein sollen.

Baubeschreibungen
Das Hauptamt verfügte über einen 35-achsigen Flügelbau in Stahlbeton-Skelettbauweise aus Klinkern. Der dreiachsige Haupttrakt des Empfangsgebaudes ist vieretagig, mit großen paarweise gruppierten Fenstern und einem dreiteiligen Portal versehen. Walmdächer schützen die Bausubstanz. Die langen Flügeltrakte sind dreietagig mit einem ausgebauten Dachgeschoss. Am südlichen Flügel schließt sich ein senkrecht dazu stehender langer Trakt an, der ebenfalls denkmalgeschützt ist und erhalten werden soll.

Auf der rund 40 Hektar großen Fläche wurden für die hier arbeitenden Wehrmachtsangestellten Unterkünfte, Wirtschaftsgebäude und soziale Einrichtungen dazu gebaut. Das gesamte Gebiet wurde mit einer Ziegelmauer umgeben. Die Rote Armee fügte schrittweise weitere Nutzgebäude hinzu, wie Panzerhallen oder Werkstätten. Vier der historischen Bauwerke sind erhalten und wurden unter Denkmalschutz gestellt.

Die Bausubstanz auf dem etwa 20 Hektar großen Gelände des Nebenlagers besteht hauptsächlich aus acht bogenförmig angeordneten und noch teilweise miteinander verbundenen, zweistöckigen Klinkerbauten, ausgeführt ebenfalls in moderner Stahlbeton-Skelettbauweise mit großen Fensterflächen, die Walmdächer aus freitragenden Stahlbetonbindern. Insgesamt gehen die Bauexperten von einer 65.000 m² großen Nutzfläche aus.

Literatur
 Graffiti am ehemaligen Heeresbekleidungsamt für Ewigkeit festgehalten. Fotobuch mit den interessantesten Graffiti-Bildern aus dem Gelände und den Bauten des eh. Heeresbekleidungsamtes, Hrsg. Stadtverwaltung Bernau.

Weblinks
 Homepage Panke-Park (PDF; 141 kB)
 Foto-Dokumentation (2013)
 www.buergerportal Planen & Bauen > Stadtplanung
 Bauleitplanung im Land Brandenburg
 Ehemaliges Heeresbekleidungsamt Bernau auf www.lost-places.
 Eine Tour durch die Ruine des Heeresbekleidungsamtes in bernau. In: Märkische Oderzeitung. 27. Juni 2021: 10 Fotos.

Einzelnachweise

Rüstungsindustrie
Militärische Einrichtung (Wehrmacht)
Organisation (Bekleidungswesen)
!
Bernau bei Berlin

Heeresbekleidungsamt Bernau


Max Fleischer (Krakov, Poljska; 19. srpnja 1883. – Los Angeles, SAD; 11. rujna 1972.), američki animator, redatelj i producent austrijsko-židovskog podrijetla.

Poznat je kao jedan od pionira i inovatora filmske animacije, kao i tvorac popularnih serija animiranih filmova u međuratnom periodu.

Vidi još
 Betty Boop
 Negdje u zemlji snova
 Popaj

Izvori

Vanjske poveznice

 Max i Dave Fleischer na enciklopedija.hr

Animatori
Američki filmski redatelji
Američki filmski producenti

Max Fleischer


Le théâtre d'art dramatique et de musique Volodymyr Magar (en ukrainien ) est un théâtre de la ville de Zaporijjia en Ukraine.

Situation
Le bâtiment est situé au 41 de la perspective de la Cathédrale dans le centre de la ville.

Architecture

Histoire
Le théâtre est fondé le  sous le nom de « théâtre des petites formes (scéniques) », à l'initiative du département culturel du Conseil des syndicats du district de Kiev. À partir de 1932, il est basé à Jytomyr et prend le nom de Nikolaï Chtchors en 1937. Évacué pendant la guerre, le théâtre est finalement installé à Zaporijjia en 1944.

Le bâtiment actuel du théâtre est inauguré en 1953 et fait l'objet d'une rénovation en 2000. Depuis mars 2004, il porte le nom de son ancien directeur Volodymyr Magar.

Après l'invasion de l'Ukraine par la Russie en février 2022, le théâtre ferme mais le personnel se mobilise pour fabriquer des équipements destinés aux combattants sur le front, notamment des filets de camouflage.

Direction
À partir de novembre 1932, le théâtre est dirigé par l'acteur Fedir Gamalii puis, entre 1936 et 1965, par Volodymyr Gerassymovitch Magar.

Références

Lien externe

Zapourij
Organisme fondé en 1929
Culture à Zaporijjia
Patrimoine classé d'Ukraine

Théâtre de Zaporijjia


Sirannon may refer to:

Sirannon, a river in the fictional word of Middle-earth
Sirannon, an open source media server

Sirannon


Zborno područje Vitez bilo je zborno područje Hrvatskoga vijeća obrane.

Povijest
Osnovano je 27. veljače 1992. godine. Pripadale su mu postrojbe HVO-a koje su djelovale na područjima današnje Srednjobosanske i Zeničko-dobojske županije. U sastavu je imao skoro 15 000 vojnika. Branili su 140 000 Hrvata u opkoljenoj Središnjoj Bosni. Tijekom bošnjačko-hrvatskog sukoba snage Armije BiH ponajviše 3. korpusa tzv. Armije BiH (70 000) napadale su hrvatske enklave u dolinama Lašve, Lepenice, Bosne i Stavnje, koje su odoljele godinu i pol dana dugoj opsadi Središnje Bosne. Zborno područje Vitez obranilo je Središnju Bosnu sve do potpisivanja Washingtonskog sporazuma. Zapovjednik od lipnja 1992. do potpisivanja Washingtonskog sporazuma 1994. godine bio je general Tihomir Blaškić.

Postrojbe u sastavu Zbornog područja Vitez bile su dvije travničke brigade (Travnička i brigada Frankopan), brigada Viteški HVO, brigada Stjepan Tomašević HVO Novi Travnik, brigada Nikola Šubić Zrinjski HVO Busovača, brigada Josip Ban Jelačić HVO Kiseljak, 110. brigada HVO Usora, 111. xp brigada HVO Žepče, brigada Kotromanović HVO Kakanj, brigada Jure Francetić HVO Zenica i pripadajuće postrojbe posebnih namjena, PZO, 4. bojna Vojne policije HVO-a i 3. gardijska motorizirana brigada Jastrebovi i njene PPN postrojbe, 95. Domobranska pukovnija "Marinko Bošnjak" HVO Kreševo, HVO Fojnica, 96. domobranska pukovnija brigada Bobovac HVO Vareš i brigada Hrvoje Vukčić – Hrvatinić HVO Jajce.

Izvori

Vanjske poveznice
Portal Hrvata Bosne i Hercegovine Ratno znakovlje HVO: Zborno Područje Vitez
Dnevnik.ba  Zborno područje HVO-a Vitez zaustavilo je stvaranje islamske republike u BiH, Hrvati u Središnjoj Bosni prve žrtve islamskog terorizma u Europi, 27. veljače 2018.

HVO

Zborno područje Vitez (HVO)


Giuseppe Cavanna (født 18. september 1905, død 3. november 1976) var en italiensk fodboldspiller (målmand).

Cavanna blev verdensmester med Italiens landshold ved VM 1934 på hjemmebane, men var dog ikke på banen i turneringen. Han nåede aldrig at komme på banen i en landskamp.

På klubplan repræsenterede Cavanna blandt andet Pro Vercelli og Napoli.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Fodboldspillere fra S.S.C. Napoli
Verdensmestre i fodbold

Giuseppe Cavanna


Biserica unitariană din Târnăveni este un monument istoric aflat pe teritoriul municipiului Târnăveni. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 114934.03.

Localitatea
Târnăveni, mai demult Târnava-Sân-Martin, până în 3 mai 1941 Diciosânmartin, (în , în , în dialectul săsesc Mierteskirch) este un municipiu în județul Mureș, Transilvania, România. Se află situat pe râul Târnava Mică. Prima menționare documentară este din anul 1278, cu numele de  Tysheu Sent Martun.

Biserica
Datează din secolul al XIII-lea, reconstruită în secolul al XVI-lea. Este un edificiu cu nava dreptunghiulară, cu contraforți și un portic cu fațada înaltă, în formă de timpan. În 1599 a fost construit turnul, decorat cu cornișe, brâu și ancadramente la golurile de la ferestre. În interior are un tavan casetat din lemn.

Note

Vezi și
 Târnăveni

Imagini din exterior

Monumente istorice din județul Mureș
Biserici unitariene din România
Biserici din județul Mureș
Biserici din secolul al XIII-lea din România
Târnăveni

Biserica unitariană din Târnăveni


Esben Smed Weinholt Jensen (født 13. juli 1984 i Odder) er en dansk skuespiller, først og fremmest kendt for titelrollen i filmen Lykke-Per. Han har også spillet fodboldspilleren John "Faxe" Jensen i filmen Sommeren '92 og den kriminelle Nicky Rasmussen i DR's dramaserie Bedrag.

Esben Smed er uddannet fra Statens Scenekunstskole i 2013. Esben Smed blev i 2017 kåret som Shooting Star af European Film Promotion – og denne hæder tildeltes i forbindelse med Filmfestivalen i Berlin.

I 2021 fik han Årets Reumert for titelrollen i Hamlet på Det kongelige Teater.

Privat
Smed er kæreste med den århusianske biografdirektør Line Daugbjerg Christensen.

Anerkendelse
 Tildelt Reumertprisen for Årets Talent (2014)
 Tildelt Lauritzenprisens kategori Believe in You-prisen / Delt med Natalie Madueño (2016)
 Nomineret til Bodilprisen for Bedste mandlige birolle (2016)
 Årets Reumert - årets mandlige hovedrolle for Hamlet (2021)

Teaterroller
 Liberty - Teater Nordkraft (2013 - 2014)
 Hamlet - Det kongelige Teater (2020)

Filmografi

Film

Tv-serier

2023 Agent

Referencer

Eksterne henvisninger

Filmskuespillere fra Danmark
Teaterskuespillere fra Danmark
Personer fra Odder

Esben Smed


An Polystachya asper in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Phillip James Cribb ngan Podz.. An Polystachya asper in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Zambia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Polystachya

Polystachya asper


Kristian Bech (født 9. december 1975 i Roskilde) er oprindelig uddannet politiassistent, inden han i 2015 blev vært på Kanal 5-programmet Eftersøgt - med Kristian Bech.. Han var angiveligt en del af Rigspolitiets overvågningsenhed, og fik inspiration til programmet Eftersøgt – med Kristian Bech ud fra idéen om, at flere af de kriminelle tog til udlandet for at gemme sig fra dansk politi.

Han blev efterfølgende vært på TV 2-programmerne Station 2 og Station 2: Tæt på ligesom han fulgte aktivister i serien Bech og de ekstreme aktivister. Senest har Kristian Bech fundet forsvundne danskere i TV 2-programmerne Som sunket i jorden og De forsvundne fædre.

Andre aktiviteter
Kristian Bech deltog i 2020 i sæson 17 af Vild med dans. Han dansede med den professionelle danser Mille Funk.

Kristian Bech deltog i 2022 i sæson 5 af Korpset (TV2-program)

Han deltog også i første sæson af TV 2's underholdningsprogram Forræder, som fik premiere 28. juli 2023.

Bibliografi
 På patrulje (2016). Af Kristian Bech fortalt til Birgitte Wulff. People's Press.

Noter

Politifolk fra Danmark
Tv-værter fra Danmark
Ansatte ved TV 2
Personer fra Roskilde

Kristian Bech


Ana Bakarić-Abramović (Mihanović, rođ. Pilný) (Zagreb, 4. rujna 1932. – Zagreb, 7. studenog 2020.), hrvatska pravnica i sveučilišna profesorica.

Diplomirala je 1956. na Pravnom fakultetu u Zagrebu, gdje je 1965. stekla doktorat pravnih znanosti. Radila je u službi socijalne zaštite (1956. – 1961.). Predavala je obiteljsko pravo na Pravnom fakultetu u Zagrebu (1961. – 1993.) te u Splitu, Osijeku i Rijeci.

Djela

 Porodično pravo: osnove starateljstva i usvojenja (koautorica, 1976.)
 Porodično pravo: osnove bračnog prava i odnosa roditelja i djece (koautorica, 1978.)
 Porodično pravo (koautorica, 1980.)
 Obiteljsko pravo I: suvremene tendencije (koautorica, 1992.)
 Obiteljsko pravo (koautorica, 1994.)
Uvod u obiteljsko pravo (koautorica 1998.)
Komentar Obiteljskog zakona (koautorica 1999.)
Obiteljsko pravo (koautorica 2001.)

Izvori

 Natuknica, Hrvatska enciklopedija, mrežno izdanje, Leksikografski zavod Miroslav Krleža

Hrvatski pravnici
Životopisi, Zagreb

Ana Bakarić-Abramović


An Vulpia alopecuros in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Peder Kofod Anker Schousboe, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Heinrich Friedrich Link. An Vulpia alopecuros in nahilalakip ha genus nga Vulpia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Vulpia

Vulpia alopecuros


Eşen, Manyas - Balıkesir ili Manyas ilçesine bağlı mahalle
 Eşen, Kastamonu - Kastamonu ili merkez ilçesine bağlı köy
 Eşen, Tavşanlı - Kütahya ili Tavşanlı ilçesine bağlı köy
 Eşen, Seydikemer - Muğla ili Seydikemer ilçesine bağlı mahalle

Eşen


Birmingham Classic 2019 var en tennisturnering, der blev spillet udendørs på græsbaner i Edgbaston Priory Club i Birmingham, Storbritannien i perioden 17. - 23. juni 2019. Det var den 38. udgave af Birmingham Classic, og turneringen var del af WTA Tour 2019 i kategorien WTA Premier 700. Den blev spillet under navnet Nature Valley Classic som følge af et navnesponsorat. For første gang i turneringens 37-årige historie var både nr. 1, 2 og 3 på WTA's verdensrangliste i single til start i Birmingham. Nr. 1 og 2, Naomi Osaka og Ashleigh Barty var direkte kvalificeret, mens nr. 3, Karolína Plíšková, modtog et wildcard. De seneste to års singlemester, Petra Kvitová, meldte imidlertid afbud til turneringen på grund af en armskade.

Singletitlen blev vundet af Ashleigh Barty, som fulgte op på sin triumf ved French Open ved at vinde sin anden turnering i træk. Det var hendes sjette turneringssejr på WTA Tour, og i finalen besejrede hun Julia Görges med 6-3, 7-5. Dermed vandt hun for første gang singletitlen i Birmingham, hvor hun inden da to gange havde vundet doubletitlen sammen med Casey Dellacqua. Sejren medførte endvidere, at hun dagen efter finalen for første gang i karrieren var at finde på førstepladsen på WTA's verdensrangliste, som hun havde overtaget fra Naomi Osaka, som den første australier siden Evonne Cawley i april 1976. Kampen i anden runde mellem tvillingesøstrene Kristýna og Karolína Plíšková var det første opgør mellem to tvillinger i en hovedturnering på WTA Tour.

I doubleturneringen sejrede Hsieh Su-Wei og Barbora Strýcová, der i finalen vandt over Anna-Lena Grönefeld og Demi Schuurs med 6-4, 6-7(4), [10-8]. Begge spillere vandt dermed titlen for andet gang, idet Hsieh tidligere havde vundet den i 2012 sammen med Tímea Babos, mens Strýcová første gang vandt titlen i 2016 med Karolína Plíšková som makker. Det var Hsieh og Strýcovás fjerde turneringssejr som makkere, og det var deres tredje triumf i 2019, da de tidligere på året havde vundet turneringerne i Dubai og Madrid. For Hsieh Su-Wei var sejren hendes 23. doubletitel på WTA Tour i karrieren, mens tjekken kunne fejre sin 26. doubletitel på touren.

Præmier

Den samlede præmiesum for turneringen androg $ 941.163, hvilket var en stigning på godt 8 % i forhold til året før.

Damesingle

Hovedturnering

I hovedturneringen deltog 32 spillere, der var fordelt på:
 25 spillere, der havde kvalificeret sig i kraft af deres placering på WTA's verdensrangliste pr. 6. maj 2019 (seks uger før turneringens start).
 3 spillere, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).
 4 spillere, der kvalificeret sig til hovedturneringen fra kvalifikationsturneringen (markeret med Q).

Resultater

Kvalifikation

Kvalifikationen havde deltagelse af 32 spillere, der spillede om de sidste fire ledige pladser i hovedturneringen. Fire af de 32 spillere deltog på grundlag af et wildcard.

Følgende spillere kvalificerede sig til hovedturneringen:

Følgende spillere gik videre til hovedturneringen som lucky losere:

 Ingen

Resultater

Damedouble

Turneringen havde deltagelse af 16 par, der fordelte sig på:
 14 par, der havde kvalificeret sig i kraft af deres placering på WTA's verdensrangliste.
 2 par, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).

Resultater

Eksterne henvisninger
 WTA - Nature Valley Classic 2019
 Coric.top - Birmingham - 2019

Noter

2019
WTA Tour 2019

Birmingham Classic 2019


Le Priape de Rivery est une statuette en bronze datant du Ier siècle, retrouvée à Rivery, dans le département de la Somme, à la limite est de la ville d'Amiens. Elle est conservée au musée de Picardie.

Historique

Le Priape de Rivery a été mis au jour, en 1771, dans une sépulture garnie de céramiques et de verrerie. Il semble que cette tombe était celle d'un personnage important de l'époque. La statuette a été conservée à l'hôtel de ville d'Amiens jusque 1864. C'est aujourd'hui, l'une des pièces les plus anciennes du Musée de Picardie. Elle est datée du Ier siècle.

Caractéristiques

La statuette en bronze mesure  de haut,  de long,  de large et repose sur un socle quadrangulaire. Elle représente un personnage en train de marcher, barbu, bouclé, vêtu d'un cucullus, manteau gaulois très court, sorte de pèlerine munie d'une capuche, porté aussi bien par les hommes que par les femmes. Il porte également une courte tunique laissant apparaître les cuisses et les jambes nues. Il est chaussée de caligae sorte de sandales à lanières à semelles de bois.

L'originalité de la statuette réside dans le fait qu'elle se compose de deux parties amovibles : la tête et le cucullus qui forme un couvercle recouvrant un phallus.

Il s'agit donc de Priape, divinité ithyphallique de l'Antiquité, dieu de la fertilité, de la fécondité protecteur des jardins, de la campagne dont le culte était très répandu dans le monde romain.

Ce qui est remarquable dans cet objet c'est sa qualité plastique et son originalité. Des traces de dorure ont été retrouvées sur la statuette.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie

 J. Foucart, « Les Circonstances de la découverte en 1771 du Priape en bronze du musée de Picardie » in Cahiers Archéologiques de Picardie, n°5, 1980 (pp.289-290)
 J. Foucart, « Note sur le Priape du musée de Picardie découvert à Rivery en 1771 : verroterie ou diament? » in Revue Archéologique de Picardie, n°3-4, 1987 (pp.61-63)

Articles connexes

 Samarobriva
 Histoire d'Amiens
 Musée de Picardie

Liens externes

 Priape de Rivery
 INHA : Priape de Rivery

Divinité romaine
Divinité de la fertilité
Symbole phallique
Priape
Priape

Priape de Rivery


Lionel Blaga (n. 1 aprilie 1885, Lancrăm – d. 18 septembrie 1952, Sibiu) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
S-a născut la 1 aprilie 1885 în comuna Lancrăm, jud. Alba, fiul răposatului Isidor Blaga, fost preot ortodox român și soției sale Ana, născută Moga. A fost fratele mai mare al poetului și filosofului Lucian Blaga. În timpul Primului Război Mondial a fost locotenent de rezervă. Din 1922 a fost notar public în Sibiu.

Activitate politică
A participat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918 reprezentând Cercul Sebeșul-Săsesc. A fost primar în orașul Sebeș-Alba din 4 noiembrie 1918 până în 1919.

Note

Bibliografie
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. I)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1885
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Primari din România

Lionel Blaga


Le Samyn 2018 var den 50. udgave af cykelløbet Le Samyn. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 27. februar 2018. Det blev vundet af hollandske Niki Terpstra fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Lasse Norman Hansen kørte for
Casper Pedersen kørte for
Michael Carbel kørte for

Resultater

Referencer

Eksterne henvisninger

2018
UCI Europe Tour 2018

Le Samyn 2018


El municipio de Tlahuiltepa es uno de los ochenta y cuatro municipios que conforman el estado de Hidalgo en México. La cabecera municipal es la localidad de Tlahuiltepa y la localidad más poblada es Buenavista.

El municipio se localiza al norte del territorio hidalguense entre los paralelos 20° 37' y 21° 03' de latitud norte; los meridianos 98° 50' y 99° 07' de longitud oeste; con una altitud entre 500 y 2600  Este municipio cuenta con una superficie de 531.62 km², y representa el 2.55 % de la superficie del estado; dentro de la región geográfica denominada como Sierra Alta y la Sierra Gorda.

Colinda al norte con los municipios de La Misión y Tepehuacán de Guerrero; al este con los municipios de Tepehuacán de Guerrero, Molango de Escamilla, Juárez Hidalgo y Eloxochitlán; al sur con los municipios de Eloxochitlán y Cardonal; al oeste con los municipios de Cardonal, Nicolás Flores y Jacala de Ledezma.

Toponimia

La palabra Tlahuiltepa proviene del náhuatl ; por lo que su significado es «Lugar en donde se riegan las cosas arcillosas».

Geografía

Relieve e hidrográfica

En cuanto a fisiografía se encuentra dentro de las provincia de la Sierra Madre Oriental; dentro de la subprovincia Carso Huasteco. Su territorio es sierra  (92.0%) y meseta (8.0%). Los cerros más altos son el Cerro del Águila, el Cerro Chato y Cerro Grande.

En cuanto a su geología corresponde al periodo cretácico (93.95%), neógeno (2.0%), terciario (2.0%), jurásico (1.0%) y cuaternario (1.0%). Con rocas tipo ígnea intrusiva: granodiorita (2.0%); ígnea extrusiva: basalto (1.0%) Sedimentaria: caliza (90.95%) y caliza-lutita (5.0%); suelo: aluvial (1.0%). En cuanto a cuanto a edafología el suelo dominante es leptosol (88.0%) y phaeozem (11.95%).

En lo que respecta a la hidrología se encuentra posicionado en la región hidrológica del Pánuco (3.0%); en las cuencas del río Moctezuma; dentro de las subcuenca del río Amajac.

Clima

El municipio presenta en toda su extensión un clima Semiseco semicálido (37.0%), templado subhúmedo con lluvias en verano, de menor humedad (16.0%), semiseco templado (13.0%), templado subhúmedo con lluvias en verano, de mayor humedad (12.0%), semicálido subhúmedo con lluvias en verano, de humedad media (6.0%), semicálido subhúmedo con lluvias en verano, de menor humedad (4.0%), semiseco muy cálido y cálido (4.0%), semicálido húmedo con lluvias todo el año (3.0%), templado subhúmedo con lluvias en verano, de humedad media (2.0%), seco semicálido (2.0%) y cálido subhúmedo con lluvias en verano, de menor humedad (1.0%).

Con una temperatura media anual de 17.0 grados centígrados y precipitación pluvial media anual de 900 mm; las heladas inician a finales de septiembre y durante el invierno, éstas generalmente suceden a diario, las granizadas se presentan cuando las lluvias son más fuertes generalmente a finales del mes de agosto.

Ecología

En cuanto a flora, hay árboles de cedro rojo y blanco, bálsamo, palo escrito, álamos, encinos, flores de margaritas, hortensias y nochebuena. En cuanto a fauna se cuenta con jilguero, la calandria, el chuparrosa o colibrí; entre los crustáceos, la acamaya y el conocal; y, en reptiles: coralillo, mahuaquite, cascabel, mazacuate chirrionera y serpientes de agua.

Demografía

Población

De acuerdo a los resultados que presentó el Censo Población y Vivienda 2020 del INEGI, el municipio cuenta con un total de 9086 habitantes, siendo 4411 hombres y 4675 mujeres. Tiene una densidad de 17.1 hab/km², la mitad de la población tiene 33 años o menos, existen 94 hombres por cada 100 mujeres.

El porcentaje de población que habla lengua indígena es de 0.55 %, el porcentaje de población que se considera afromexicana o afrodescendiente es de 0.59 %. Tiene una Tasa de alfabetización de 98.7 % en la población de 15 a 24 años, de 81.8 % en la población de 25 años y más. El porcentaje de población según nivel de escolaridad, es de 12.1 % sin escolaridad, el 73.1 % con educación básica, el 11.1 % con educación media superior, el 3.6 % con educación superior, y 0.1 % no especificado.

El porcentaje de población afiliada a servicios de salud es de 80.5 %. El 1.6 % se encuentra afiliada al IMSS, el 88.6 % al INSABI, el 4.4 % al ISSSTE, 5.2 % IMSS Bienestar, 0.2 % a las dependencias de salud de PEMEX, Defensa o Marina, 0.1 % a una institución privada, y el 0.1 % a otra institución. El porcentaje de población con alguna discapacidad es de 10.8 %. El porcentaje de población según situación conyugal, el 38.1 % se encuentra casada, el 28.2 % soltera, el 22.8 % en unión libre, el 3.5 % separada, el 0.4 % divorciada, el 7.0 % viuda.

Para 2020, el total de viviendas particulares habitadas es de 2850 viviendas, representa el 0.3 % del total estatal. Con un promedio de ocupantes por vivienda 3.2 personas. Predominan las viviendas con tabique y block. En el municipio para el año 2020, el servicio de energía eléctrica abarca una cobertura del 96.0 %; el servicio de agua entubada un 30.8 %; el servicio de drenaje cubre un 85.5 %; y el servicio sanitario un 96.8 %.

Localidades

Para el año 2020, de acuerdo al Catálogo de Localidades, el municipio cuenta con 106 localidades.

Política

Se erigió como municipio el 29 de septiembre de 1871. El Honorable Ayuntamiento está compuesto por: un Presidente Municipal, un Síndico, cinco Regidores, y cuarenta y cuatro Delegados municipales. De acuerdo al Instituto Nacional electoral (INE) el municipio esta integrado por diecisiete secciones electorales, de la 1378 a la 1394.

Para la elección de diputados federales a la Cámara de Diputados de México y diputados locales al Congreso de Hidalgo, se encuentra integrado al III Distrito Electoral Federal de Hidalgo y al II Distrito Electoral Local de Hidalgo. A nivel estatal administrativo pertenece a la Macrorregión IV y a la Microrregión XXII, además de a la Región Operativa XII Molango.

Cronología de presidentes municipales

Economía

En 2015 el municipio presenta un IDH de 0.610 Medioo, por lo que ocupa el lugar 80.° a nivel estatal; y en 2005 presentó un PIB de $174,861,461.00 pesos mexicanos, y un PIB per cápita de $18,875.00 (precios corrientes de 2005).

De acuerdo con el Consejo Nacional de Evaluación de la Política de Desarrollo Social (Coneval), el municipio registra un Índice de Marginación Alto. El 47.7% de la población se encuentra en pobreza moderada y 28.1% se encuentra en pobreza extrema. En 2015, el municipio ocupó el lugar 69 de 84 municipios en la escala estatal de rezago social.

A datos de 2015, en materia de agricultura la superficie total cultivable es de 1956 ha, correspondiendo al 4.4% del total de la superficie municipal. La superficie de riego es de 181 ha. En ganadería se cría ganado bovino de leche y carne, con 4317 cabezas, caprino 1961 cabezas, porcino 1512 asimismo cuenta con aves de postura y engorda, como pavos, contando con producción de miel y cera de abeja.

Para 2015 se cuenta con 40 unidades económicas, que generaban empleos para 64 personas. En lo que respecta al comercio, se cuenta con veintiún tiendas Diconsa y ocho lecheras Liconsa. De acuerdo con cifras al año 2015 presentadas en los Censos Económicos por el INEGI, la Población Económicamente Activa (PEA) del municipio asciende a 2751 personas de las cuales 2649 se encuentran ocupadas y 102 se encuentran desocupadas. El 60.44%, pertenece al sector primario, el 13.36% pertenece al sector secundario, el 25.07% pertenece al sector terciario y el 1.13% no especificaron.

Véase también

 Municipios del estado de Hidalgo
 Historia del estado de Hidalgo
 Cultura del estado de Hidalgo

Notas

Referencias

Enlaces externos

 H. Ayuntamiento de Tlahuiltepa - Sitio Oficial
 Gobierno del Estado de Hidalgo - Sitio Oficial

Municipios del estado de Hidalgo

Municipio de Tlahuiltepa


Dansk Melodi Grand Prix 2019 var den 49. udgave af Dansk Melodi Grand Prix, en årligt tilbagevendende sangkonkurrence afholdt siden 1957 af Danmarks Radio (DR). Konkurrencens formål var at finde den sang, der skulle repræsentere Danmark ved Eurovision Song Contest 2019 i Israel. Vinderen af konkurrencen blev Leonora med sangen "Love is Forever" skrevet af Lise Cabble, Melanie Wehbe og Emil Lei.

Arrangementet blev afviklet 23. februar 2019 i Jyske Bank Boxen i Herning med Kristian Gintberg og Johannes Nymark som værter.

Deltagere

Et bedømmelsesudvalg nedsat af DR havde udvalgt de 10 deltagende sange i åben konkurrence blandt indsendte sange og øvrige sange indhentet i musikbranchen. Mads Enggaard havde som bidragsproducer haft det overordnede ansvar for at udvælge deltagerfeltet. Der var ingen absolut frist for indsendelse af sange; DR garanterede dog kun, at en sang ville komme i betragtning til Dansk Melodi Grand Prix 2019, hvis den blev sendt ind senest 26. september 2018.

De 10 deltagende solister og sange blev offentliggjort på et pressemøde 31. januar 2019 i DR Koncerthuset.

Afstemning
Vinderen af Dansk Melodi Grand Prix 2019 blev fundet gennem to afstemningsrunder. I første runde stemte seerne og en fagjury på alle 10 sange. Tre sange gik herefter videre til superfinalen, hvor seerne og fagjuryen endeligt afgjorde hvilken af de tre superfinalister der skulle repræsentere Danmark ved Eurovision Song Contest 2019. Seerstemmerne og fagjuryens stemmer vægtede hver 50 % i begge afstemningsrunder.

Fagjuryen bestod af 10 danske fans af Eurovision Song Contest: Peter Bach, Clara Amalie Singerholm Christiansen, Benjamin Holstebroe, Jonas Jacobsen, Christina Janus, Kristina Møller Karlsen, Annette Kjungberg Kjeldsen, Mila Kovalj, Jonas Leth-Jensen og Ole Tøpholm. Flere af juryens medlemmer har beskæftiget sig med konkurrencen professionelt. Peter Bach deltog i Dansk Melodi Grand Prix 2001 som en del af vokalgruppen Basix; Clara Amalie Singerholm Christiansen, som havde vundet sin plads i juryen gennem P4-programmet "Formiddag på 4'eren", medvirkede i Dansk Melodi Grand Prix 2016 som korsanger for Sophia Nohr; Ole Tøpholm har kommenteret Eurovision Song Contest for DR siden 2011.

Superfinale

Referencer

2019
Begivenheder i 2019
Musik i 2019

Dansk Melodi Grand Prix 2019


Jurga Ivanauskaitė (Vilna, 14 de noviembre de 1961 - ibídem, 17 de febrero de 2007) fue una escritora, novelista, y tibetóloga lituana.

Biografía
Nació en la República Socialista Soviética de Lituania y estudió Bellas Artes en Vilna donde publicó su primer libro en 1985 (Pakalnučių metai).

Después de sus visitas a Extremo Oriente a mediados de los años 1990, se volvió militante activa del movimiento Free Tibet y publicó una trilogía sobre el Tíbet, primer libro sobre el tema en lituano, donde describe prácticas espirituales budistas que le enseñaron lamas de Ladakh en Nepal.

Falleció de un sarcoma de partes blandas con 45 años y está enterrada en el cementerio Antakalnis de Vilna. En 2009 la directora Agnė Marcinkevičiūtė realizó un documental sobre su vida Dance in the Desert (Šokis Dykumoje).

Bibliografía
 Pakalnučių metai: historias. - Vilnius: Vaga, 1985.
 Mėnulio vaikai: novela. - Vilnius: Vaga, 1988.
 Kaip užsiauginti baimę: colección de relatos cortos y cuentos. - Vilnius: Vaga, 1989.
 Stebuklinga spanguolė: cuento para niños con ilustraciones por el autor. - Vilnius: Vyturys, 1991.
 Pragaro sodai: novela. - Vilnius: Vaga, 1992.
 Ragana ir lietus: novela. - Vilnius: Vaga, 1993.
 Agnijos magija: novela. - Vilnius: Vaga, 1995.
 Ištremtas Tibetas: documental. - Vilnius: Tyto alba, 1996, con prefacio del Dalái Lama.
 Kelionė į Šambalą: novela. - Vilnius: Tyto alba, 1997.
 Prarasta pažadėtoji žemė: novela. - Vilnius: Tyto alba, 1999.
 Sapnų nublokšti: novela. - Vilnius: Tyto alba, 2000.
 Ragana ir lietus: novela. - Vilnius: Tyto alba, 2002.
 Kelionių alchemija: ensayos. - Vilnius: Tyto alba, 2003.
 Pakalnučių metai: historias. - Vilnius: Tyto alba, 2003.
 Placebas: novela. - Vilnius: Tyto alba, 2003.
 Mėnulio vaikai: novela. - Vilnius: Tyto alba, 2004.
 Šokis dykumoje: poemas. - Vilnius: Tyto alba, 2004.
 Švelnūs tardymai: entrevistas. - Vilnius: Tyto alba, 2005.
 Miegančių drugelių tvirtovė: novela. - Vilnius: Tyto alba, 2005.
 Tibeto mandala: trilogía. - Vilnius: Tyto alba, 2006.

Referencias y enlaces externos

Mujeres novelistas de Lituania
Escritoras de Lituania
Escritores de Lituania del siglo XX
Escritores de Lituania del siglo XXI
Escritores en lituano
Tibetólogos
Lituanas del siglo XX
Lituanas del siglo XXI
Fallecidos por cáncer en Lituania
Orientalistas
Nacidos en Vilna

Jurga Ivanauskaitė


Forces Armées CA Bangui (FACA Bangui) ist ein Fußballverein in Bangui (Zentralafrikanische Republik). Es ist der Sportklub der Forces Armées Centrafricaines, des zentralafrikanischen Militärs und wurde 1986 gegründet.

Erfolge
Dem Verein, der in den 1990er Jahren seine glanzvollen Zeiten hatte, gelang es erstmals 1991, die Meisterschaft zu gewinnen. Vier Jahre später gelang ihm der zweite Meistertitel. Im nationalen Pokalwettbewerb gelangen ihm 1990 und 1994 zwei Erfolge.

 Central African Republic League (2): 1991, 1995
 Central African Republic Coupe Nationale (2): 1990, 1994

Statistik in den CAF-Wettbewerben

 1996: FACA Bangui verzichtete.

Weblinks
 wildstat.com

Bangui
Organisation (Bangui)
Gegründet 1986
Sport (Bangui)

Forces Armées CA Bangui


Itti-Marduk-balāṭu ist der Name eines babylonischen Geschäftsmannes aus der Familie Egibi. Er gehörte der dritten Generation dieser Unternehmerfamilie an, die bis zum Ende der Regierungszeit Kambyses II., 522 v. Chr., wirkte, und Ehemann von Nuptaja.

Literatur
 Martha T. Roth, The dowries of the women of the Itti-Marduk-balatu family in: Journal of the American Oriental Society 111/1, S. 19–37.

Unternehmer (Antike)
Babylonier
Geboren im 1. Jahrtausend v. Chr.
Gestorben im 1. Jahrtausend v. Chr.
Mann

Itti-Marduk-balāṭu (Egibi)


Lluís Danés i Roca (Arenys de Mar, 1972) es un director de cine, guionista y director artístico español.

Biografía
Estudió escultura en la  Escuela de Artes y Oficios de Barcelona y comenzó su carrera como  escenógrafo. Desde entonces ha cultivado diversas disciplinas, como el cine, video, el teatro y el circo. Explotando sus capacidades de realizador y escenógrafo ha creado diversos espectáculos para ceremonias y galas donde destaca el aspecto visual utilizando desde sencillas técnicas escenográficas a complejos recursos tecnológicos y audiovisuales.

Su debut como director de cine fue con Llach, la revolta permanent, que se estrenó en la 54 ª edición del Festival Internacional de Cine de San Sebastián y en las salas en marzo de 2007. Antes (2005) había realizado el documental Llach en París y, posteriormente, realizó Llach en Verges (2008) que documenta la despedida del cantante de la escena. Mantiene una buena relación artística con Lluís Llach como lo demuestra su participación, cantando en directo, en el espectáculo Tranuites Circus que se presentó en el Teatro Nacional de Cataluña (2007).

El 2008 Amnistía Internacional le encargó la campaña para conmemorar los 60 años de la Declaración Universal de los Derechos Humanos. Dirigió y realizó treinta anuncios publicitarios con músicos y artistas internacionales como Peter Gabriel, The Edge de U2, Michael Stipe de REM, The Nationals, Cat Power y Tom Baxter entre otros. Y, posteriormente, para la Agencia Española de Cooperación Internacional para el Desarrollo hizo un corto documental con la colaboración de más de 30 artistas latinoamericanos como Sara Baras, Pablo Carbonell, Fernando Tejero, Pedro Guerra, Víctor Manuel, Ana Belén y el Gran Wyoming, entre otros.

En diciembre de 2009 estrenó  Llits (Camas, en catalán) en el Teatro Nacional de Cataluña, un espectáculo de teatro visual y circo protagonizado por los cantantes Albert Pla y Lídia Pujol con música de Lluís Llach y Borja Penalba. El Gran Lectus (Albert Pla), un acróbata en busca del salto perfecto, sufre un accidente y comienza un viaje entre el mundo de los vivos y los muertos acompañado de varios personajes, entre los cuales está Kliné (Alba Serraute), y los recuerdos acumulados los colchones de varias camas. Llits también se presentó en Reus y Sant Cugat y el espectáculo se grabó íntegro en formato de cine 3D. En paralelo a las representaciones de Llits, Lluís Danés realizó el documental Pla/Lectus, que se emitió por Canal 33 donde se recrea la ficción de una progresiva adopción por parte de Albert Pla de la personalidad del Gran Lectus.

Filmografía

Como director
 Llach en París (2005)
 Premios Nacionales de Cultura 2005 ((2005)
 Gala Amnistía Internacional (2006)
 Premios nacionales de cultura 2006 (telefilme) (2006)
 Llach: La revolta permanent (documental) (2006)
 Tranuites Circus (video) (2007)
 Lluís Llach en Verges (documental) (2007)
 Pla/ Lectus (Telefilm) (2009)
 Enderrock TV (2009)
 Bressola de Nadal (TV) (2010)
 Laia (TV) (2016)
 La vampira de Barcelona (2020)

Premios y nominaciones

Nominaciones
 Premio Barcelona de Cine 2007 Mejor Documental por Llach: La revolta permanent (2006).
 Premio Barcelona de Cine 2007 Mejor Película en VO Catalana para Llach: La revolta permanent (2006).
 Premios Butaca 2007 Mejor película catalana por Llach: La revolta permanent (2006).
 Premios de la música 2008 Mejor Producción Musical Audiovisual por Llach: La revolta permanent (2006).

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial de Lluis Danés
 Lluís Danés Showreel 2011

Directores de cine de Cataluña
Guionistas de España
Nacidos en Arenys de Mar

Lluís Danés


Børnehjælpsdag på Grønland er en dansk dokumentarfilm fra Grønland.

Handling
Uredigeret. Abrupte optagelser.
Flagstander. Dannebrog hejses. Kongeskibet i havn (hvilken?). Mange tilskuere. Kongetribune for Frederik IX. Fjernbilleder af kongelige. Diverse opvisningsemner, ofte af grotesk karakter. Kajakmænd i procession, imiterer havsætning af kajakkerne, kvindeløb, løb med hølæs, hundeslæde over græsmark, mænds forhindringsløb, tovtrækning.

Yderligere oplysninger i de to blå mapper om Nationalmuseets film.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Film om Grønland

Børnehjælpsdag på Grønland


107. længdegrad kan henvise til:

 107. vestlige længdekreds
 107. østlige længdekreds

107. længdegrad


සමාජවාදය යනු වාමාංශික සිට අන්ත වාමාංශික ආර්ථික දර්ශනයක් සහ ව්‍යාපාරයක් වන අතර එය ආර්ථිකය තුළ සහ නිෂ්පාදන ව්‍යවසාය කළමනාකරණයේදී, පුද්ගලික අයිතියට ප්‍රතිවිරුද්ධව, සේවක සහභාගිත්වය සහ නිෂ්පාදන මාධ්‍යවල සමාජ හිමිකාරිත්වයේ ආධිපත්‍යය මගින් සංලක්ෂිත ආර්ථික පද්ධති පරාසයක් ආවරණය කරයි. සමාජ හිමිකම පොදු, සාමූහික හෝ සමුපකාර විය හැක. නොයෙක් ආකාරයේ සමාජවාදයන් පවතින හෙයින් එය තනි නිර්වචනයකින් සංග්‍රහ නොකරන අතර, සමාජ හිමිකාරිත්වය ඒවායේ එකම පොදු ලක්ෂණය ලෙස දක්නට ලැබේ. සමාජවාදයේ විවිධ වර්ගවල වෙළඳපලවල භූමිකාව සහ සම්පත් වෙන්කිරීමේදී සැලසුම් කිරීම, සංවිධානවල කළමනාකාරිත්වයේ ව්‍යුහය මත පදනම්ව වෙනස් වේ. සමහර සමාජවාදීන් පක්ෂයකට, රාජ්‍යයකට හෝ තාක්‍ෂණික ප්‍රවේශයකට අනුග්‍රහය දක්වයි. රජය, විශේෂයෙන්ම පවතින රජය, වෙනස් කිරීම සඳහා නිවැරදි වාහකය ද යන්න පිළිබඳව සමාජවාදීන් එකඟ නොවේ.

සමාජවාදී පද්ධති, වෙළඳපල නොවන ආකාරය සහ වෙළඳපල ආකාරය ලෙස බෙදා ඇත. වෙළඳපල නොවන සමාජවාදය සාධක වෙලඳපොලවල් ආදේශ කරන අතර බොහෝ විට මුදල් ඒකාබද්ධ ආර්ථික සැලසුම් සහ ඉංජිනේරු හෝ තාක්ෂණික නිර්ණායක මත පදනම් වූ ගණනය කිරීම් මත පදනම් වේ, එමඟින් ධනවාදයට වඩා වෙනස් ආර්ථික නීති සහ ගතිකතාවයන් අනුව ක්‍රියා කරන වෙනස් ආර්ථික යාන්ත්‍රණයක් නිපදවයි. වෙළඳපල නොවන සමාජවාදී පද්ධතියක් උත්සාහ කරන්නේ, සමාජවාදීන්ට අනුව සම්ප්‍රදායිකව ධනවාදයේ ප්‍රාග්ධන සමුච්චය සහ ලාභ පද්ධතිය සමඟ සම්බන්ධ වන බව පෙනෙන අකාර්යක්ෂමතා, අතාර්කිකතා, අනපේක්ෂිත බව සහ අර්බුද ඉවත් කිරීමට යි. ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව, සමාජීය වශයෙන් හිමි ව්‍යවසායන් ක්‍රියාත්මක කිරීම සහ ඒවා අතර ප්‍රාග්ධන භාණ්ඩ වෙන් කිරීම සම්බන්ධයෙන් මූල්‍ය මිල, සාධක වෙලඳපොලවල් සහ, සමහර අවස්ථාවල ලාභ චේතනාව භාවිතා කිරීම ආදිය වෙළඳපල සමාජවාදය විසින් රඳවා ගනී. මෙම සමාගම් විසින් උත්පාදනය කරන ලද ලාභ, එක් එක් ආයතනයේ ශ්‍රම බලකාය විසින් සෘජුවම පාලනය කරනු ලැබීම හෝ සමාජ ලාභාංශයක් ලෙස සමාජයට විශාල වශයෙන් එකතු වීම සිදු වේ. අරාජකවාදය සහ ලිබර්ටේරියන් සමාජවාදය, සමාජවාදය ස්ථාපිත කිරීමේ මාධ්‍යයක් ලෙස රාජ්‍යය භාවිතා කිරීමට විරුද්ධ වන අතර වෙළඳපල නොවන සමාජවාදය හෝ වෙළඳපල සමාජවාදය ස්ථාපිත කිරීම සඳහා, විමධ්‍යගතකරණය කිරීමට වැඩි අනුග්‍රහයක් දක්වයි.

සමාජවාදී දේශපාලනය ජාත්‍යන්තරවාදී මෙන්ම ජාතිකවාදී ද වී ඇත. එය දේශපාලන පක්ෂ හරහා සංවිධානය වී පක්ෂ දේශපාලනයට විරුද්ධව කටයුතු කර ඇත; විටෙක වෘත්තීය සමිති සමඟ අතිච්ඡාදනය වෙමින් ද තවත් විටෙක ස්වාධීන හා විවේචනාත්මක වෙමින් ද කාර්මික සහ සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල් දෙකෙහිම පවතී. සමාජ සාධාරණත්වය ප්‍රවර්ධනය කිරීම සඳහා  ආර්ථික සහ සමාජ මැදිහත්වීම්වලට සහාය වෙමින් සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරම්භ වූයේ සමාජවාදී ව්‍යාපාරය තුළය. සමාජවාදය දිගුකාලීන ඉලක්කයක් ලෙස තබා ගනිමින්, පශ්චාත් යුධ සමයේ සිට එය ප්‍රධාන වශයෙන් ආදායම් නැවත බෙදාහැරීම, නියාමනය සහ සුබසාධන රාජ්‍යයක් ඇතුළත් කිරීමට රාජ්‍ය මැදිහත්වීම පුළුල් කරන සංවර්ධිත ධනේශ්වර වෙළඳපොල ආර්ථිකයක් සහ ලිබරල් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කේන්සියානු මිශ්‍ර ආර්ථිකයක් වැළඳ ගැනීමට පැමිණ ඇත. ආර්ථික ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යෝජනා කරන්නේ සමාගම්, මුදල්, ආයෝජන සහ ස්වභාවික සම්පත් වඩාත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාලනයක් සහිත වෙළඳපල සමාජවාදයකි.

ආශ්‍රිත ලිපි

 Anarchism and socialism
 Critique of work
 List of socialist parties with national parliamentary representation
 List of communist ideologies
 List of socialist songs
 List of socialist states
 Paris Commune
 Scientific socialism
 Marxian critique of political economy
 Why Socialism? – an article written by Albert Einstein
 Zenitism
 Socialism by country (category)

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි
 Socialism – entry at Britannica.com

 Cuban Socialism from the Dean Peter Krogh Foreign Affairs Digital Archives.

Anti-capitalism
Anti-fascism
Economic ideologies
Economic systems

Political movements

සමාජවාදය


Autoroutes

Die folgenden Autoroutes sind autobahnähnlich ausgebaute Straßen. Sie stehen unter der Verwaltung des Ministère des Transports du Québec.

Routes
Die folgenden Routes sind Nationalstraßen erster Ordnung und unterliegen wie die Autoroutes der Verwaltung des Ministère des Transports du Québec.

Québec
!Hochrangig

Liste der hochrangigen Straßen in Québec


A Taça dos Vencedores de Taças de Hóquei em Patins de 1990-91 foi a 15.ª edição da Taça das Taças.

O Sporting CP venceu a competição pela 3.ª vez (igualando a AD Oeiras), derrotando os italianos do Hockey Novara.

Equipas participantes

Jogos

Fase final

Quartos-de-final

Meias-finais

Final

Competições de hóquei sobre patins
1991 no desporto


Visina može biti:
 visina, u geometriji, je mjera okomite udaljenosti geometrijskoga lika ili tijela, udaljenost između vrha geometrijske tvorevine i osnovice ili njezina produžetka. Mjeri se po okomitoj osi od početne do željene točke.
 kutna visina ili altituda, u astronomiji, uz azimut, jedna je od koordinata u horizontskom koordinatnom sustavu.
 u zemljopisu, postoji apsolutna ili nadmorska visina, te relativna visina. Apsolutna ili nadmorska visina je okomita udaljenost terenske točke od srednje razine mora. Relativna visina je razlika između apsolutnih ili nadmorskih visina dviju točaka u reljefu.

Izvori

Visina (razdvojba)


Star Trek: Phase II a fost un proiect nerealizat al Paramount Pictures de a continua seria originală Star Trek. După anularea seriei originale, creatorul acesteia Gene Roddenberry, a făcut lobby la Paramount Pictures pentru a continua franciza printr-un film de lung metraj. Succesul seriei originale după redifuzarea sa pe mai multe canale TV a convins studioul să înceapă lucrul la un film Star Trek în 1975. O serie de scriitori au încercat să realizeze un scenariu "epic adecvat", dar încercările nu au fost satisfăcătoare pentru Paramount, așa că studioul a anulat proiectul până în 1977. Paramount a planificat în schimb să readucă franciza la originile sale, cu o nouă serie de televiziune intitulată Phase II. Dar succesul de la box-office al filmului Întâlnire de gradul trei a convins studioul Paramount că filmele științifico-fantastice, altele decât Star Wars, s-ar putea descurca bine, așa că studioul a anulat producția seriei Phase II și și-a reluat încercările de a realiza un (prim) film Star Trek.

Star Trek

Star Trek: Phase II


Makedon Kulesi, Roma döneminde yapılan ve Edirne'yi çevreleyen surların köşelerinde bulunan dört kuleden günümüze ulaşan tek kule.

Tarihi 1500 yıl öncesine dayanan ve Edirne Eski Saat Kulesi olarak da adlandırılan yapı Roma hükümdarı Hadrianus tarafından ahşap bir kule olarak yaptırılmıştır.  1867 yılında Edirne Valisi Hacı İzzet Paşa'nın yaptırdığı değişiklik ile kuleye ahşap katlar ve saatlerin eklenmesiyle "saat kulesi" olarak anılmaya başlamıştır. 1894 yılında yıkılan yapı yerine taş ve tuğladan yeni bir kule yapılmıştır.  1953 yılında ise yaşanan depremde büyük hasar gören yapının üzerine yaptırılan katlar ve saat bölümü, şehir estetiğini bozduğu gerekçesiyle patlatıcı ile yıktırılmıştır.

1999-2003 yılları arasında yürütülen kazı çalışmalarında seramik yapımında kullanılan M.S. 2. yüzyıla ait fırınlar, tahıl ambarları olarak kullanıldığı sanılan kerpiç yapılar ve kemik parçaları bulunmuştur.

2021 yılında ise Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından kulenin restorasyonu için çalışmalar başlatılmıştır.

Makedon Kulesi


القرنبيط الأسود أو البَرْكولي ، هو أحد نباتات الفصيلة الصليبية وهو من مجموعة الملفوف (الكرنب) والقُـنَّـبِـيط (القرنبيط أو الزهرة)، غني بالمواد المضادة للأكسدة والتي تحمي الخلايا من التلف والسرطان، يحوي على كميات وافرة من المعادن والفيتامينات الأساسية.

دول إنتاج وزراعة القُـنَّـبِـيط الأسود
الصين - إيطاليا - بولندا -أمريكا -المملكة المتحدة -باكستان- مصر - إسبانيا - الهند - الأردن -
وغيرها

أنواع القُنَّبِيط الأسود
من الأنواع المعروفة
 كالابريس الإيطالي وهو الأشهر وهو الصنف المعروف غالبا
 الرابيني أو البروكلي رابي وينمو في منطقة البحر الأبيض المتوسط
 البركولي البيبي أو البروكليني وطعمه الاحلي
كما يوجد البركولي (القنبيط) الارجواني والصيني وغيرها الكثير

فوائد القُنَّبيط الأسود
 يحوي كوب واحد من القُنَّبيط الأسود المطهو على 40 سعرة حرارية
 يزود الجسم بضعف الحصة الغذائية اللازمة من فيتامين ج وثلث الحصة الغذائية اللازمة من فيتامين أ و حمض الفوليك
 كما يحوي على الكالسيوم والحديد والبروتين
 وهو غني جداً بمادة البايوفلافونيدات المهمة في الوقاية من السرطان
 إضافة إلى احتوائه على نسبة عالية من الألياف وهو غني جدا بالمواد المضادة للأكسدة وهي تلك المواد التي تحمي الخلايا من الطفرات والتلف الحاصل بسبب الجزئيات غير المستقرة.
 يعمل على خفض معدلات الإصابة بسرطان القولون الثدي وعنق الرحم والرئة والبروستاتا والمريء والحنجرة والمثانة عند الأشخاص الذين يكثرون من تناوله.

من منافعه
 يحتوي على الكالسيوم.
 يحتوي على كمية مفيدة من المغنيسيوم : المفيد في عملية إنتاج الطاقة وبناء العضلات.
 يحتوي على ألياف بنسبة جيدة.
 يحتوي على فيتامين ج (C) بنسبة عالية وجيدة جدا ً.
 يحتوي على حمض الفوليك.
 يحتوي على الحديد.
 يحتوي على البوتاسيوم.
 يحتوي على الكاروتينات والإندول كاربينول.
 من أهم فوائد البركولي انه مضاد قوي جدا ً للسرطان حيث أنه يحتوي على مواد مضادة لأكسدة (السلفورافان).
 يعمل بتفعيل الأنظمة الإنزيمية المزيلة للسموم الموجودة في الجسم.

طريقة تناول القُنَّبيط الأسود
يؤكل نيئاً أو مطبوخاً ويفضل أن يكون مسلوقاً بالبخار وبكمية قليلة من الماء ولفترة قليلة حتى لا يفقد فيتامين ج والمواد المفيدة الأخرى، ويتغير طعمه بسبب انبعاث المواد الكبريتية التي يحويها.

القيمة الغذائية
يحوي البروكولي على القيم الغذائية التالية:
 ماء =89.3 غم
 سعرات حرارية =141
 بروتين =2.82 غم
 دهون =0.37 غم
 كاربوهيدرات =6.64 غم
 ألياف =2.6 غم
 سكريات =1.7 غم
 كالسيوم_ملغم=47
 حديد_ملغم=0.73
 مغنيسيوم_ملغم=21
 فسفور_ملغم=66
 بوتاسيوم_ملغم=316
 زنك_ملغم=0.41
 منغنيز _ملغم=0.21
 فيتامين ج _ملغم=89.2
 ثيامين_ملغم=0.071
 ريبوفلافين_ملغم=0.117
 نياسين_ملغم=0.639
 بانتوثينيك_ملغم=0.573
 فيتامين ب6_ملغم=0.175
 حمض الفوليك_ug=63
 فيتامين أ_ug = 31
 بيتاكيروتين_ug=361
 لوتين_ug = 1403
 فيتامين ي_ملغم = 0.78
 فيتامين ك_ug=101.6

الإنتاج العالمي

معرض الصور

المراجع

المحاصيل القادمة من أوروبا
براسيكا
براسيكا زيتية
خضراوات
خضراوات ازهرار
علم النبات
كلمات وعبارات إيطالية
مستنبتات نباتات صالحة للأكل
نباتات صالحة للأكل
نباتات طبية

قرنبيط أسود


Lucian Dan Turcu ()  un fotbalist român, care evoluează pe postul de fundaș stânga la clubul din Liga a III-a, Unirea Jucu.

Legături externe
 Profil pe TransferMarkt

Fotbaliști români
Sportivi români în viață
Fotbaliști ai AFC Săgeata Năvodari
Fotbaliști ai Universității Cluj
Fotbaliști ai Gloriei Bistrița
Fotbaliști ai FCM Târgu Mureș
Fotbaliști ai FC Sportul Studențesc
Fotbaliști ai FCU Politehnica Timișoara

Lucian Turcu


Bréville may refer:

Communes in France
 Bréville, Charente
 Bréville-les-Monts, in the Calvados département
 Bréville-sur-Mer, in the Manche département

Other uses
 Breville Group or Breville, an Australian manufacturer of small home appliances
 Breville, a brand of Breville Group
 Pierre de Bréville (1861–1949), French composer
 Louis Breville (1918–1928), a chief engineer with Chemins de Fer du Nord

See also
 Brévillers (disambiguation)
 Brévilly

Bréville


غاليكوس (Γαλλικός) هي مدينة في كيلكيس في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1211 نسمة.

المراجع

مدن اليونان
أماكن مأهولة في كيلكيس (مقاطعة)

غاليكوس (كيلكيس)


Wisniewsky ist der Familienname von

 Johann Alexander Wisniewsky (1929–2012), deutscher Unternehmer

Siehe auch:
 Wisniewski

Wisniewsky


Cronquist sistemi, bitkiler (Plantae) âlemine ait olan ve kara bitkileri içindeki en önemli topluluğu oluşturan kapalı tohumlular (Angiospermae) bölümü için kullanılan bir sınıflandırma cetvelidir.

Genel özellikler
Sistem Arthur Cronquist (1919-1992) tarafından geliştirilmiştir ve Çiçek Açan Bitkilerin Evrimi ve Sınıflandırılması a (1968; 2. baskı, 1988) ile Çiçek Açan Bitkilerin Birleştirilmiş Sınıflandırılması Sistemi b (1981) adlı yazılarında yer almıştır.

Cronquist'in sisteminde, kapalı tohumlular iki sınıfa ayrılır:
 Liliopsida (Bir çenekliler)
 Magnoliopsida (İki çenekliler)
Bu sınıflarla ilişkili takımlar alt sınıflarda gruplanırken, takımların altında da familyalar yer alır.

Cronquist sistemi, özgün biçimi ya da uyarlanmış sürümleriyle olmak üzere, günümüzde de yaygın kullanıma sahiptir. Ancak, kapalı tohumluların takım ve familyalarının sınıflandırılması için, Evrimsel Kapalı Tohumlu Gelişimi Topluluğu'nun (Angiosperm Phylogeny Group, APG)'nin geliştirilmiş versiyonu olan APG III sistemi'ni kullanmaya geçen botanikçilerin sayısı giderek artmaktadır.

Sınıflandırma cetveli
Cronquist'in sistemi, "Çiçek Açan Bitkilerin Birleştirilmiş Sınıflandırılması Sistemi" çalışmasında yer aldığı haliyle, aşağıda sunulmuştur:
 sınıf ve alt sınıflar başlık ve alt başlıklar olarak,
 her alt sınıfa ait takım ve familyalar ise 3 sütuna bölünmüş listeler olarak verilmiştir.

Sınıf Liliopsida

Alt sınıf Alismatidae

 Takım Alismatales
 Familyalar
 Alismataceae
 Butomaceae
 Limnocharitaceae

 Takım Hydrocharitales
 Familya
 Hydrocharitaceae

 Takım Najadales
 Familyalar
 Aponogetonaceae
 Cymodoceaceae
 Juncaginaceae
 Najadaceae
 Posidoniaceae
 Potamogetonaceae
 Ruppiaceae
 Scheuchzeriaceae
 Zannichelliaceae
 Zosteraceae

 Takım Triuridales
 Familyalar
 Petrosaviaceae
 Triuridaceae

Alt sınıf Arecidae

 Takım Arales
 Familyalar
 Acoraceae
 Araceae
 Lemnaceae

 Takım Arecales
 Familya
 Arecaceae

 Takım Cyclanthales
 Familya
 Cyclanthaceae

 Takım Pandanales
 Familya
 Pandanaceae

Alt sınıf Commelinidae

 Takım Commelinales
 Familyalar
 Commelinaceae
 Mayacaceae
 Rapateaceae
 Xyridaceae

 Takım Cyperales
 Familyalar
 Cyperaceae
 Poaceae

 Takım Eriocaulales
 Familya
 Eriocaulaceae

 Takım Hydatellales
 Familya
 Hydatellaceae

 Takım Restionales
 Familyalar
 Centrolepidaceae
 Flagellariaceae
 Joinvilleaceae
 Restionaceae

 Takım Juncales
 Familyalar
 Juncaceae
 Thurniaceae

 Takım Typhales
 Familyalar
 Sparganiaceae
 Typhaceae

Alt sınıf Liliidae

 Takım Liliales
 Familyalar
 Agavaceae
 Aloeaceae
 Cyanastraceae
 Dioscoreaceae
 Haemodoraceae
 Hanguanaceae
 Iridaceae

 Liliaceae
 Philydraceae
 Pontederiaceae
 Smilacaceae
 Stemonaceae
 Taccaceae
 Velloziaceae
 Xanthorrhoeaceae

 Takım Orchidales
 Familyalar
 Burmanniaceae
 Corsiaceae
 Geosiridaceae
 Orchidaceae

Alt sınıf Zingiberidae

 Takım Bromeliales
 Familya
 Bromeliaceae

 Takım Zingiberales
 Familyalar
 Cannaceae
 Costaceae
 Heliconiaceae

 Lowiaceae
 Marantaceae
 Musaceae
 Strelitziaceae
 Zingiberaceae

Sınıf Magnoliopsida

Alt sınıf Asteridae

 Takım Asterales
 Familya
 Asteraceae

 Takım Callitrichales
 Familyalar
 Callitrichaceae
 Hippuridaceae
 Hydrostachyaceae

 Takım Calycerales
 Familya
 Calyceraceae

 Takım Campanulales
 Familyalar
 Brunoniaceae
 Campanulaceae
 Donatiaceae
 Goodeniaceae
 Pentaphragmataceae
 Sphenocleaceae
 Stylidiaceae

 Takım Dipsacales
 Familyalar
 Adoxaceae
 Caprifoliaceae
 Dipsacaceae
 Valerianaceae

 Takım Gentianales
 Familyalar
 Apocynaceae
 Asclepiadaceae
 Gentianaceae
 Loganiaceae
 Retziaceae
 Saccifoliaceae

 Takım Lamiales
 Familyalar
 Boraginaceae
 Lamiaceae
 Lennoaceae
 Verbenaceae

 Takım Plantaginales
 Familya
 Plantaginaceae

 Takım Rubiales
 Familyalar
 Rubiaceae
 Theligonaceae

 Takım Scrophulariales
 Familyalar
 Acanthaceae
 Bignoniaceae
 Buddlejaceae
 Gesneriaceae
 Globulariaceae
 Lentibulariaceae
 Mendonciaceae
 Myoporaceae
 Oleaceae
 Orobanchaceae
 Pedaliaceae
 Scrophulariaceae

 Takım Solanales
 Familyalar
 Convolvulaceae
 Cuscutaceae
 Duckeodendraceae
 Hydrophyllaceae
 Nolanaceae
 Menyanthaceae
 Polemoniaceae
 Solanaceae

Alt sınıf Caryophyllidae

 Takım Caryophyllales
 Familyalar
 Achatocarpaceae
 Aizoaceae
 Nyctaginaceae
 Amaranthaceae
 Basellaceae

 Cactaceae
 Caryophyllaceae
 Chenopodiaceae
 Didiereaceae
 Molluginaceae
 Phytolaccaceae
 Portulacaceae

 Takım Polygonales
 Familya
 Polygonaceae

 Takım Plumbaginales
 Familya
 Plumbaginaceae

Alt sınıf Dilleniidae

 Takım Batales
 Familyalar
 Bataceae
 Gyrostemonaceae

 Takım Capparales
 Familyalar
 Brassicaceae
 Capparaceae
 Moringaceae
 Resedaceae
 Tovariaceae

 Takım Diapensiales
 Familya
 Diapensiaceae

 Takım Dilleniales
 Familyalar
 Dilleniaceae
 Paeoniaceae

 Takım Ebenales
 Familyalar
 Ebenaceae
 Lissocarpaceae
 Sapotaceae
 Styracaceae
 Symplocaceae

 Takım Ericales
 Familyalar
 Clethraceae
 Cyrillaceae
 Empetraceae
 Epacridaceae
 Ericaceae
 Grubbiaceae
 Monotropaceae
 Pyrolaceae

 Takım Lecythidales
 Familya
 Lecythidaceae

 Takım Malvales
 Familyalar
 Bombacaceae
 Elaeocarpaceae
 Malvaceae
 Sterculiaceae
 Tiliaceae

 Takım Nepenthales
 Familyalar
 Droseraceae
 Nepenthaceae
 Sarraceniaceae

 Takım Primulales
 Familyalar
 Myrsinaceae
 Primulaceae
 Theophrastaceae

 Takım Salicales
 Familya
 Salicaceae

 Takım Theales
 Familyalar
 Actinidiaceae
 Caryocaraceae
 Clusiaceae
 Dipterocarpaceae
 Elatinaceae
 Marcgraviaceae
 Medusagynaceae
 Ochnaceae
 Oncothecaceae
 Paracryphiaceae
 Pellicieraceae
 Pentaphylacaceae
 Quiinaceae
 Sarcolaenaceae
 Scytopetalaceae
 Sphaerosepalaceae
 Tetrameristaceae
 Theaceae

 Takım Violales
 Familyalar
 Achariaceae
 Ancistrocladaceae
 Begoniaceae
 Bixaceae
 Caricaceae
 Cistaceae
 Cucurbitaceae
 Datiscaceae
 Dioncophyllaceae
 Flacourtiaceae
 Fouquieraceae
 Frankeniaceae
 Hoplestigmataceae
 Huaceae
 Lacistemataceae
 Loasaceae
 Malesherbiaceae
 Passifloraceae
 Peridiscaceae
 Scyphostegiaceae
 Stachyuraceae
 Tamaricaceae
 Turneraceae
 Violaceae

Alt sınıf Hamamelididae

 Takım Casuarinales
 Familya
 Casuarinaceae

 Takım Daphniphyllales
 Familya
 Daphniphyllaceae

 Takım Didymelales
 Familya
 Didymelaceae

 Takım Eucommiales
 Familya
 Eucommiaceae

 Takım Fagales
 Familyalar
 Balanopaceae
 Betulaceae
 Fagaceae
 Nothofagaceae
 Ticodendraceae

 Takım Hamamelidales
 Familyalar
 Cercidiphyllaceae
 Eupteleaceae
 Hamamelidaceae
 Myrothamnaceae
 Platanaceae

 Takım Juglandales
 Familyalar
 Juglandaceae
 Rhoipteleaceae

 Takım Leitneriales
 Familya
 Leitneriaceae

 Takım Myricales
 Familya
 Myricaceae

 Takım Trochodendrales
 Familyalar
 Tetracentraceae
 Trochodendraceae

 Takım Urticales
 Familyalar
 Barbeyaceae
 Cannabaceae
 Cecropiaceae
 Moraceae
 Ulmaceae
 Urticaceae

Alt sınıf Magnoliidae

 Takım Aristolochiales
 Familya
 Aristolochiaceae

 Takım Illiciales
 Familyalar
 Illiciaceae
 Schisandraceae

 Takım Laurales
 Familyalar
 Amborellaceae
 Calycanthaceae
 Gomortegaceae
 Hernandiaceae
 Idiospermaceae
 Lauraceae
 Monimiaceae
 Trimeniaceae

 Takım Magnoliales
 Familyalar
 Annonaceae
 Austrobaileyaceae
 Canellaceae
 Degeneriaceae
 Eupomatiaceae
 Himantandraceae
 Lactoridaceae
 Magnoliaceae
 Myristicaceae
 Winteraceae

 Takım Nymphaeales
 Familyalar
 Barclayaceae
 Cabombaceae
 Ceratophyllaceae
 Nelumbonaceae
 Nymphaeaceae

 Takım Papaverales
 Familyalar
 Fumariaceae
 Papaveraceae

 Takım Piperales
 Familyalar
 Chloranthaceae
 Piperaceae
 Saururaceae

 Takım Ranunculales
 Familyalar
 Berberidaceae
 Circaeasteraceae
 Coriariaceae
 Lardizabalaceae
 Menispermaceae
 Ranunculaceae
 Sabiaceae
 Sargentodoxaceae

Alt sınıf Rosidae

 Takım Apiales
 Familyalar
 Apiaceae
 Araliaceae

 Takım Celastrales
 Familyalar
 Aextoxicaceae
 Aquifoliaceae
 Cardiopteridaceae
 Celastraceae
 Salvadoraceae
 Corynocarpaceae
 Dichapetalaceae
 Geissolomataceae
 Hippocrateaceae
 Icacinaceae
 Stackhousiaceae

 Takım Cornales
 Familyalar
 Alangiaceae
 Cornaceae
 Garryaceae
 Nyssaceae

 Takım Euphorbiales
 Familyalar
 Buxaceae
 Euphorbiaceae
 Pandaceae
 Simmondsiaceae

 Takım Fabales
 Familyalar
 Caesalpiniaceae
 Fabaceae
 Mimosaceae

 Takım Geraniales
 Familyalar
 Balsaminaceae
 Geraniaceae
 Limnanthaceae
 Oxalidaceae
 Tropaeolaceae

 Takım Haloragales
 Familyalar
 Gunneraceae
 Haloragaceae

 Takım Linales
 Familyalar
 Erythroxylaceae
 Hugoniaceae
 Humiriaceae
 Ixonanthaceae
 Linaceae

 Takım Myrtales
 Familyalar
 Combretaceae
 Crypteroniaceae
 Lythraceae
 Melastomataceae
 Myrtaceae
 Oliniaceae
 Onagraceae
 Penaeaceae
 Punicaceae
 Sonneratiaceae
 Thymelaeaceae
 Trapaceae

 Takım Podostemales
 Familya
 Podostemaceae

 Takım Polygalales
 Familyalar
 Krameriaceae
 Malpighiaceae
 Polygalaceae
 Tremandraceae
 Trigoniaceae
 Vochysiaceae
 Xanthophyllaceae

 Takım Proteales
 Familyalar
 Elaeagnaceae
 Proteaceae

 Takım Rafflesiales
 Familyalar
 Hydnoraceae
 Mitrastemonaceae
 Rafflesiaceae

 Takım Rhamnales
 Familyalar
 Leeaceae
 Rhamnaceae
 Vitaceae

 Takım Rhizophorales
 Familya
 Rhizophoraceae

 Takım Rosales
 Familyalar
 Alseuosmiaceae
 Anisophylleaceae
 Brunelliaceae
 Bruniaceae
 Byblidaceae
 Cephalotaceae
 Chrysobalanaceae
 Columelliaceae
 Connaraceae
 Crassulaceae
 Crossosomataceae
 Cunoniaceae
 Davidsoniaceae
 Dialypetalanthaceae
 Eucryphiaceae
 Greyiaceae
 Grossulariaceae
 Hydrangeaceae
 Neuradaceae
 Pittosporaceae
 Rhabdodendraceae
 Rosaceae
 Saxifragaceae
 Surianaceae

 Takım Santalales
 Familyalar
 Balanophoraceae
 Dipentodontaceae
 Eremolepidaceae
 Loranthaceae
 Medusandraceae
 Misodendraceae
 Olacaceae
 Opiliaceae
 Santalaceae
 Viscaceae

 Takım Sapindales
 Familyalar
 Aceraceae
 Akaniaceae
 Anacardiaceae
 Bretschneideraceae
 Burseraceae
 Cneoraceae
 Hippocastanaceae
 Julianiaceae
 Melianthaceae
 Meliaceae
 Rutaceae
 Sapindaceae
 Simaroubaceae
 Staphyleaceae
 Zygophyllaceae

Kaynakça
 İngilizce Wikipedia'da Cronquist system

Cronquist sistemi


A Diocese Católica Romana de Santa Marta () é uma diocese localizada na cidade de Santa Marta, na província eclesiástica de Barranquilla, na Colômbia.

História

 10 de janeiro de 1534: Estabelecida como Diocese de Santa Marta a partir da Diocese de Santo Domingo na República Dominicana

Bispos

Ordinários

 Alfonso de Tobes (Nomeado em 1534 - Não
 Juan Fernando Angulo (1536–1542 morreu)
 Martín de Calatayud (1543–1548 morreu)
 Juan de los Barrios (1552–1564 nomeado arcebispo de Santafé en Nueva Granada)
 Juan Méndez de Villafranca (1577–1577 morreu)
 Sebastián Ocando (1579–1619 morreu)
 Leonel de Cervantes y Caravajal (1621–1625 nomeado bispo de Santiago de Cuba)
 Lucas García Miranda (1625-1629 morreu)
 Antonio Corderiña Vega (1630–1640 renunciou)
 Juan de Espinoza y Orozco (1642–1651 morreu)
 Francisco de la Cruz (1658-1660 morreu)
 Francisco de la Trinidad Arrieta (1661-1663 morreu)
 Melchor de Liñán y Cisneros (1664–1668 nomeado bispo de Popayán)
 Lucas Fernández de Piedrahita (1668–1676 nomeado bispo do Panamá)
 Diego de Baños y Sotomayor (1677–1683 nomeado bispo de Caracas, Santiago da Venezuela)
 Gregorius Jacobus Pastrana (1684-1690 morreu)
 Juan Víctores de Velasco (1694–1707 nomeado bispo de Trujillo )
 Ludovicus de Gayoso (1713–1713 morreu)
 Antonio Monroy y Meneses (1715–1738 renunciou)
 José Ignacio Mijares Solórzano y Tobar (1740–1742 morreu)
 Juan Nieto Polo del Aguila (1743–1746 Bispo confirmado de Quito )
 José Javier de Arauz y Rojas (1746–1753 arcebispo confirmado de Santafé em Nueva Granada)
 Nicolás Gil Martínez y Malo (1755–1763 morreu)
 Agustín Manuel Camacho y Rojas (1764–1771 nomeado arcebispo de Santafé en Nueva Granada)
 Francisco Javier Calvo (1771–1773 morreu)
 Francisco Navarro (falecido em 1775–1788)
 Anselmo José de Fraga y Márquez (1790–1792 morreu)
 José Alejandro de Egües y Villamar (1792–1796 morreu)
 Diego Santamaría Cevallos (1798–1801 morreu)
 Eugenio Sesé, CRSA (1801-1803 morreu)
 Miguel Sánchez Cerrudo (1804–1810 morreu)
 Manuel Redondo y Gómez (falecido de 1811 a 1813)
 Antonio Gómez Polanco (falecido de 1817 a 1820)
 José María Estévez (1827–1834 morreu)
 José Luis Serrano (1836 nomeado - 12 de maio de 1852 falecido)
 Bernabé Rojas (1854-1858 morreu)
 Vicente Arbeláez Gómez (1859–1864 nomeado arcebispo coadjutor de Santafé en Nueva Granada)
 José Romero (1864-1891 morreu)
 Rafael Celedón (1891–1902 morreu)
 Francisco Simón y Ródenas (1904–1912 renunciou)
 Francisco Cristóbal Toro (1913–1917 nomeado bispo de Antioquía-Jericó)
 Joaquín Garcia Benitez (1917–1942 nomeado arcebispo de Medellín)
 Bernardo Botero Álvarez (1944–1956 nomeado arcebispo de Nueva Pamplona)
 Norberto Forero y García (1956-1971 aposentado)
 Javier Naranjo Villegas (1971–1980 renunciou)
 Félix María Torres Parra (1980–1987 nomeado arcebispo de Barranquilla)
 Hugo Eugenio Puccini Banfi (1987-2014 aposentado)
 Luis Adriano Piedrahíta Sandoval (2014–2021 morreu)
 José Mario Bacci Trespalacios, CJM (desde 2021)

Bispos auxiliares

 Pedro José Rivera Mejía (1951-1953), nomeado bispo de Socorro y San Gil
 Alfredo Rubio Diaz (1953-1956), nomeado bispo de Girardot

Outros padres desta diocese que se tornaram bispos

 Salvador Bermúdez y Becerra, nomeado Bispo de Concepción em 1731
 Luis Gabriel Ramírez Díaz (sacerdote aqui, 1993-2006), nomeado Bispo de El Banco em 2014
 Miguel Fernando González Mariño, nomeado Bispo Auxiliar de Ibagué em 2016

Ver também

 Catolicismo Romano na Colômbia

Ligações externas

 Hierarquia Católica
 GCatholic.org

Santa Marta
Santa Marta (Colômbia)
Circunscrições eclesiásticas católicas da Colômbia

Diocese de Santa Marta


الفرقة الرابعة للعمليات السيكولوجية 4th Psychological Operations Group (Airborne) هي إحدى فرق الجيش الأمريكي المحمولة جوا والتي مهمتها القيام بالدعاية والحرب السيكولوجية على العدو.

مراجع

وصلات خارجية

http://www.soc.mil/psyop/psyop_default.htm

http://www.bragg.army.mil/psyop/

جيش
حرب نفسية
دعائية في الولايات المتحدة

الفرقة الرابعة للعمليات السيكولوجية (الجيش الأمريكي)


වැස්ස යනු  වායුගෝලීය ජල වාෂ්ප වෙතින්  ඝනීභවනය වීමෙන් පසු ජනිත වන සහ  ඉන්පසු බර අධික වීම නිසා ගුරුත්වය යටතේ ඇද වැටෙන   බිඳිති  ආකාරයක ද්‍රව ජලය වෙයි. වැස්ස යනු  ජල චක‍්‍රයෙහි ප්‍රධාන සංරචකයක් වන අතර පෘථිවිය මත මිරිදිය තැන්පත් වීම සඳහා හේතු කාරක වෙයි. බොහෝ ආකාරයේ  පරිසර පද්ධතීන් පැවැත්ම සඳහා සුදුසු තත්ත්වයන් එය විසින් සපයන අතරම, ජල විදුලිමය බලාගාර සඳහා සහ බෝග  සඳහා  ජල සම්පාදනයට අවශ්‍ය ජලයද සපයයි.

අනෙකුත් ග්‍රහලෝක තුලද වැස්ස පවතින බව දන්නේ හෝ වැස්ස ඇති බවක් අනුමාන කරන්නේ හෝ වන අතර, ජලය වෙනුවට ඒවා සමන්විත වන්නේ යයි සිතනුයේ මීතේන්, නියෝන්, සල්ෆියුරික් අම්ලය, හෝ  යකඩ පවා වෙතින් වෙයි.

ඉහළ අහසේ සිට පොළොවට ජලය පතිත වන ආකාර කිහිපයකි. එනම් අයිස්, හිම, තුෂාර හෝ ද්‍රවමය ලෙසට වේ. මින් ද්‍රවමය ආකාරයට ජලය පතිත වීම පොදුවේ වැස්ස ලෙස හදුන්වයි.වැස්ස ඇතිවනුයේ පොළොව මත වූ වායුගෝලයේ ඇති ජල වාෂ්ප වායුගෝලයේ රැදී සිටීමට නොහැකි තරම් ඝනීභවනය වූ විට දීය.
වැස්ස හෙවත් වර්ෂාව යනු ලො‍්‍ර්‍ර්‍කයේ බොහෝ ප්‍රදේශ වල පිරිසිදු ජල මූලාශ්‍රයක් ලෙස භාවිතයට ගැනෙන්නකි. එය විවිධ වූ පරිසර පද්ධතීන් සදහා අවශ්‍යම සධකයකි. එසේම වැස්ස; ජල විදුලි බලාගාර වලට හා කෘෂිකර්මන්තයන්ට මහඟු දායකත්වයක් ලබා දෙයි.

කෙසේ නමුත් සියලුම වැහි බිංදු පොළොවට නො එන අතර ඒවා මගදී නැවත වාෂ්ප (virga) වී යයි. පහළ වායුගෝලයේ ඇති පීඩනය හා උෂ්ණත්වය මෙයට බලපායි. කාන්තර ප්‍රදේශ වල මෙය බහුලව දැකිය හැක.

වැස්ස නිර්මාණය වන අයුරු

ජල චක්‍රයේ ප්‍රධාන අංගයක ලෙස වැස්ස දැක්විය හැක. විශාල ජල වාෂ්ප ප්‍රමාණයක් වැස්ස මගින් ද්‍රව ජලය බවට හරවයි. එම ජලය පොළොවට පැමිණි විට ඇළ ,දොළ, ගංඟා මගින් මුහුදු හා සාගර කරා රැගෙන එයි. මුහුදු හා සාගර මත ඇති ජලය තාපය හා අනෙකුත් සාධක නිසා නැවත වාෂ්ප බවට හැරී ඉහළ වායුගෝලය කරා ඇදී යයි (වායුගෝලයට නිරාවරණය වූ ජලය ඇති ඕනෑම තැනක මෙය සිඩුවන අතර සාගර මතදී එය විශාල වශයෙන් සිදු වෙයි.
Bergeron process විද්‍යාත්මක ක්‍රමය මගින් වැස්සේ ඇති වීම හා කඩා හැලීම මැනවින් පෙන්වයි.

මානව ක්‍රියාකාරීත්වයේ බලපෑම

අධ්ක කාර්මීකරණය නිසා වායුගෝලයට එකතුවන විවිධ විෂ වායූන් (SO2, CO, CO2) හා සියුම් අංශුමය කොටස් නිසා අපවිත්‍ර වූ වළාකුළු සෑදෙන අතර, වර්ෂාව ඇතිවන රටාවන්ද වෙනස් කරයි.
උදාහරණයක් ලෙස ඇමෙරිකාවේ මුහුදු බඩ ප්‍රාන්ත වල සෙනසුරාදා වැස්ස ඇති වීමේ හැකියාව සඳුදාට වඩා 22% කින් වැඩිය.එයට හේතුව වන්නේ වායු දූෂණය සතියේ සෙනසුරාදා දවස වන විට උපරිම වීමයි.

වර්ෂාව ප්‍රමාණය අනුව බෙදිය හැකි ආකාර

 ඉතා අඩු වර්ෂාපතන-වර්ෂාපතන පැයට මි.මි .025 ට වඩා අඩු
 අඩු වර්ෂාපතන-වර්ෂාපතන පැයට මි.මි 0.25-1.0 ත් අතර
 මධ්‍යම වර්ෂාපතන-වර්ෂාපතන පැයට මි.මි 1.0-4.0 ත් අතර
 අධික වර්ෂාපතන-වර්ෂාපතන පැයට මි.මි 4.0-16.0 ත් අතර
 ඉතා අධික වර්ෂාපතන -වර්ෂාපතන පැයට මි.මි 16.0-50.0 ත් අතර
 ඉතාමත් අධික(අතී)වර්ෂාපතන-වර්ෂාපතන පැයට මි.මි 50.0 ට වඩා වැඩි
 වර්ෂාව මනිනු ලබන්නේ වර්ෂා මාන වලිනි.

වැස්සේ ගුණ

සාමාන්‍යයෙන් වැහි බිංදුවක් කඳුළු බිදුවක හැඩයට සමාන යැයි සැලකුවත් එය එසේ නොවන බව විද්‍යාත්මකව පැහැදිලි කල හැක. ජල බිඳුවක් එහි මූලාශ්‍රයේ සිට ගිලිහෙන මොහොතේ පමණක් කඳුළු බිඳුවක හැඩයට සමානවේ. කුඩා වැහි බිඳු ආසන්න වශයෙන් වටකුරු හැඩයක් ගනී. විශාල වැහි බිඳු වල පහළ කොටස ආසන්න වශයෙන් පැතලි වේ. හරියට හැම්බගර් බනිස් ගෙඩියක හැඩයට සමාන වේ. ඉතා විශාල ඒවා පැරෂුටයක හැඩයට සමාන වේ.
වැහි බිඳු වල හැඩය සම්බන්ධව 1988 දී පිලිප් ලෙනාඩ් Philipp Lenard විසින්අධ්‍යනය කරන ලදී.
ඔහුගේ නිරීක්ෂණ අතරට
 කුඩා වැහි බිඳු (විශ්කම්භය මි.මි 2 ට අඩු ) හරියටම ගෝලාකාර හැඩයට සමන බව
 විශ්කම්භය මි.මි 5ක් පමන වන ඒවා ඩෝනට් හැඩයට සමාන බව
 විශ්කම්භය මි.මි. 5 ට වඩා වැඩි ඒවා අස්තායී වන අතර ඒවා කුඩා බිඳු වලට බෙදෙන බව
ඇතුලත් වේ.
මධ්‍යස්තව වැහි බිංදු මි.මි. 1-2 ත් අතර විශ්කම්භයෙන් යුක්තය.ලොව විශලතම වැහි බිංදු ගැන බ්‍රසීලයෙන් හා මාශල් දූපත් වලින් වර්තා වේ. එනම් 2004 වර්ශයේදී එම රටවලට ඇද හැලුනු වැහි බිංදු වල තරම මි.මි.10 ද ඉක්මවූ බව කියවේ. ඒවා එතරම්ම විශාල වී ඇතේ අධික ඝනීභවනය හා විශාල වශයෙන් වැහි බිඳු එකට ගැටී තිබීම නිසාවෙනි.
වැහි බිඳුවක ගැටෙන මොහොතේ ප්‍රවේගය එහි ස්කන්ධය මත රදා පවතී (අනිකුත් භාහිර සාධක බල නොපාන විට ). සුළඟ නැති විට මි.මි.5 ක වැහි බිඳුවක් තත්පරයට මීටර් 2 ක පමණ වේගයකින් පොළොවට පතිත වේ. විශ්කම්භය මි.මි 5 හෝ ඊට වඩා වැඩි වන විට එහි වේගය තත්පරයට මීටර් 9 කට වඩා වැඩිවේ. වැහි බිඳුවක් පෘෂ්ඨයක ගැටෙන විට නිකුත් වන්නේ වායු බුබුලු බිදී යන හඩට සමාන හඩකි.
වැසි ජලයේ සාමාන්‍යයෙන් pH අගය අඩු අගයක් ගනී. අකුණු ගැසීම් හා මිනිස් ක්‍රියාකාරකම් හේතුවෙන් අම්ල වැසි ඇති වීමද බරපතල කාරණයකි. ආසෘත ජලයේ කාබන්ඩයොක්සයිඩ් අඩංගු නොවන අතර pH අගය 7ක් වේ. පිරිසිදු වැහි ජලය ආම්ලික ස්භාවයක් ගන්නා අතර pH අගය 5.2 ක් පමණ වේ. හේතුව වන්නේ එහි; වායුගෝලයේ ඇති කාබන්ඩයොක්සයිඩ් දියවි තිබිමයි. එම දියවීම නිසා වැස්ස පො‍ළවට පතිත වන්නේ දුර්වල කාබනික අම්ලයක් ලෙසිනි. එසේම දූෂණය නොවූ වැසි ජලයේ නයිට්‍රස් ඔක්සයිඩ් ද අඩංගු වේ. වැස්ස අතර සිදුවන අකුණු ගැසීම් මෙයට බලපායි. මෙහිදී නයිට්‍රජන් අණු බිදී ඔක්සිජන් සමග සම්බන්ධව නයිට්‍රස් ඔක්සයිඩ් සාධන අතර ඒවා වැසි ජලයේ සමග එක්වී අම්ල වැසි ඇතිකරවයි. මෙම අම්ල වැසි පොළොවේ ඇති කැල්සයිට් (හුණු ගල්) සමග ප්‍රතික්‍රියා කර අහිතකර තත්වයන් ඇති කරවයි. එසේම විවිධ පරිසර පද්ධති වල තුලනයන්ට හානි පමුණුවයි. ගස්කොළන් හා කෘෂිකාර්මික බෝග වල පටක විනාශටද හේතුවන මේ අම්ල වැසි ජල මූලාශ්‍ර වලට එකතු වීමෙන් ජලජ ජීවීන් විනාශ වීමද සිදුවේ.

කෘෂිකර්මාන්තයට වැස්සේ දායකත්වය

කෘෂිකර්මාන්තයේදී වැස්සසට විශේෂ තැනක් හිමිවේ.සියලුම ශාක සදහා ජලය යනු අත්‍යාවශ්‍යම සාධකයකි. ක්‍රමානුකූලව ලැබෙන වර්ෂාපතනය ශාක වල නිරෝගී වර්ධනයට හේතුවක් වන අතර අක්‍රමවත් හෝ අධික වර්ෂාව ශාක වලට අහිතකර වේ. වැස්ස නිසා වායුගෝලයේ තෙත් ගතිය වැඩි වන අතර ; එය අධිකව වැඩිවීම හානිකර දිලීර පැතිර යාම්ටද හේතු වේ.බොහෝ රටවල කෘෂිකර්මාන්තවල එක් කොටසක් හෝ එක් කාලයක් අනිවාර්යයෙන්ම වැස්ස හා සම්බ්න්ධව පවති. උදහරණයක් ලෙස ශ්‍රී ලන්කාවේ කන්න ක්‍රමයට වගා කිරීම පෙන්වා දිය හැක. නියඟයන් නිසා බෝග වලට සිදුවූ හානි ද අපට ඕනෑ තරම් දැකිය හැක.

වැස්ස හා සම්බන්ධ සංස්කෘතීන්

විවිධ සංස්කෘතීන්ගේ වැස්ස හා සම්බන්ධ ආකල්පද විවිද වේ.
සාම්ප්‍රදායික යුරෝපීයයන් ගේ විශ්වාශයන්ට අනුව වැස්ස දුකට හා අවාසනාවන්ත දේ සදහා හේතු වේ. උදාහරණයක් ලෙස ඉංග්‍රීසි ජන කවියක්වන " Rain Rain go away...." දැක්විය හැක. එලෙසම ඉර සතුට හා වාසනාව උදාකරන බව ඔවුන්ගේ විස්වාසයයි. සාම්ප්‍රදායික බටහිර ලෝකයේ ද වැස්ස ගැන ඇත්තේ නොපහන් හැගීමකි.
වැස්ස; සතුට,සාමය,සෞභාග්‍යට හා ප්‍රීතිමත් බව සංකේතවත් කරන බව වියළි දේශගුණයක් ඇතිරටවල්(අප්‍රිකාව,ඕ‍ස්‍ට්‍රේලියාච,ඉන්දියාව ආදී රටවල් ) වල ජනතාවගේ විශ්වාශයයි. ඔවුහු වැස්ස වෙනුවෙන් යාග හෝම හා පුද පූජා පවා පවත්වති.
ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ බටහිර ප්‍රදේශ වල හා මධ්‍යම ආසියාතික (අරාබි කරයේ) ප්‍රදේශ වල ජනතාවද වැස්ස උත්සවශ්‍රීයෙන් පිළිගනිති. බොට්ස්වානා රාජ්‍යයේ මුදල් හැදින්වීම සදහා වැස්ස යන අරුත ඇති 'pula' යන වචනය භාවිත කරයි. කාන්තාරීකරණයට ලක්වූ රටවලට වැස්සේ ඇති වැදගත් කම එයින් අවබෝධ කර ගත හැක. බොහෝ සංස්කෘතීන් වල වැස්ස සමග ගනු දෙනු කිරීම සදහා විවිධ උපකරණ තනා ඇත. වැහි කබා හා කුඩ ඒවාට උදාහරණ ලෙස පෙන්වා දිය හැක. එසේම වැහි වතුර බැස යාම සදහා පීළි, කාණු ආදිය තැනීමද අතීතයේ සිටම පැවත එන්නකි.
ව්යළි දේශගුණයක් ඇති රටවල මිනිස්සු වැස්ස ඇති වන අවස්ථා වල වැඩිපුර එළියට නොබසිති. එයට හේතුව වන්නේ එම රටවල වැස්සත් සමග අධිකව අකුණුද හට ගැනීමයි. මේවා වැඩියෙන්ම මෝසම් හා සංවහන වැසිත් සමග ඇතිවේ.
ජලය හිඟ බොහෝ රටවල ජනතාව වැසි ජලය එක් රැස් කොට ගෘහස්ථ පරිභෝජනයට යොද ගනිති. වියළි කාල වලදී පොළොවේ පස් ඉතා තද වන නිසා ඊට පසු ඇතිවන වැසි වලදී ගංවතුර පවා ඇතිවිය හැක. එසේ වන්නේ වැසි ජලය පොළොවට උරා ගැනීමට නොහැකි වන නිසාවෙනි.
වැස්සකට පසුව ඇතිවන සුවඳ ආග්‍රහණය කිරීමට බොහෝ අය කැමත්තක් දක්වයි.එම සුවඳට හේතුව ; පස්, ගල් ආදියට උරා ගන්න ලද ශාක තෙල් ආදිය; වැස්සත් සමඟ වාතයට මුසු වීමයි.
සමහර අවස්ථා වල වැස්ස ආදරණීය බවක්ද ගෙන දෙයි.

වර්ෂා ලැබීමේ ප්‍රවනතාවයන්

යුරෝපයට

එක්සත් රාජධානියට වැඩිපුරම වැසි ලැබෙන්නේ නිරිත දිසාවෙන් හමා එන ගල්ෆ් සුළං ප්‍රවාහය හේතුවෙනි. එහි බටහිර මුහුදු තීරයට මි.මි.1000 ක් පමනද,කඳු කරයට මි.මි.2500ක් පමනද වාර්ශිකව වැස්ස ලැබේ.
එසේම ; යුරෝපයේ වැඩිම වාර්ෂික වර්ෂාපතනය වන මි.මි 2250; නෝර්වේ හි ඇති Bergen නගරයට ලැබේ.

උතුරු ඇමෙරිකාවට

ශීත සෘතුවේදී මෙම කලාපයට වැස්ස අනිවාර්යෙන්ම ලැබෙන අතර, අහස නිතරම වළාකුළු වලින් බරවී පවතී.වොෂින්ටන් වල ඇති Seattle නගරයට වාර්ෂිකව මි.මි.942 ක පමන වැස්සක් ලැබේ.නිව්යෝක් නගරයට එම අගය මි.මි. 1173 පමන වේ.නමුත් Seattle හි අවුරුද්දට දින 201 ක් වළාකුළු වලින් බරවී තිබෙන අතර නිව්යෝක් සදහා එම අගය 152ක් පමන වේ. PortlandහාOregon නගර වලට මි.මි. 1143ක වර්ෂාපතනයක් ලැබේ.Seattle නගරයේ අඩු වැස්සට හේතුව ඔලිම්පික්_කඳු_පංතියේ වැසි මුවාවේ එය පිහිටා තිබීමයි.නමුත් සුළං මුහුණතේ පිහිටා ඇති කඳු කරයේ වර්ෂාපතනය මි.මි. 3300ක් ද ඇමෙරිකාවේ ආර්ද්‍රතාවය වැඩිම නගරය වන ඇලබාමා වල වර්ෂාපතනය මි.මි. 1702 ක් පමන ද වේ.නැගෙනහිර ඇලස්කාවේ සෞම්යය වැසි වනාන්තර වල එම අගය මි.මි.4064 වන අතර එය මි.මි. 5000 දක්වා වැඩිවූ අවස්ථාද නැතිවා නොවේ.

ආසියාවට

ලෝකයේ ඇති ආද්‍රතාවය (තෙත් බව ) වැඩිම ස්ථානය වන නැගෙනහිර හිමාලයේ දකුණු බෑවුමේ ඇති Cherrapunji නගරයට වාර්ෂික වර්ෂාපතනය මි.මි.11,430 ක් පමන ලැබේ. එහි වැඩිම අගය වූ මි.මි. 22,987 ක අගය 1861 දී වාර්ථා විය. ඉන්දියාවේ ඇති Mawsynram, Meghalaya යන නගර වලට පසුගිය අවුරුදු 38 ක සාමාන්‍ය වර්ෂාපතනය ලෙස මි.මි.11873 ක ප්‍රමාණයක් ලැබී ඇත.
Joseph Dalton Hooker නම් වූ ස්භාව විද්‍යාඥයා 1850 දී පමන ඉහත සදහන් කල ,ලෝකයේ තෙත්ම ස්ථානයේ(Cherrapunji) සිදු කල පරීක්ෂණයේදී; ඔහුගේ එක් නිරීක්ෂණයක් වූයේ Cherrapunji නගරයේ වැස්ස ඒකාකාරී නොවන බවයි.එක් ස්ථානයක වර්ෂාපතනය වඩා ඊට මීටර් 100ක් පමන එපිටින් ඇති ස්ථානයක වර්ෂාපතනයට වඩා අඩකින් පමන අඩු වන (සමසේ පැතිරී ගිය වර්ෂාපතනයක් නොලැබෙන )බවයි. පහත වගුවෙන් එහි වාර්ෂික වර්ෂාපතනයන් ගැන අදහසක් ලබා දෙයි.

දකුණු ඇමෙරිකාවට

කොලොම්බියාවේ ඇති Lloró නගරයට ලොව වැඩිම වර්ෂාපතනය වන මි.මි. 13300 ක ප්‍රමාණයක් වාර්ෂිකව ලැබේ. එහිම ඇති තවත් කුඩාම නගරයක් වන Tutunendo ට 1974 දී මි.මි. 26,303 ක අති දැවැන්ත වර්ෂාවක් ලැබී ඇත. මෙයට ඉහත සදහන්කල Cherrapunji නගරය මෙන් නොව සමසේ පැතිරී ගිය වර්ෂාවක් අවුරුද්ද පුරාවටම ලැබේ. එයට අවුරුද්දේ දින 280 ක් ම වැස්ස ලැබෙන අතර එයින් 68% ක් රාත්‍රී කාලයෙදී ලැබේ. ලොව ජනගනය 100,000 ට වඩා වැඩි නගර අතරින් වැඩිම වර්ෂාපනයලැබෙන්නේ Quibdó නගරයටයි. එය Chocó රටේ අගනගරයද වන අතර වර්ෂාපතනය මි.මි.500 ය ඉක්මවයි.

ඕ‍ස්‍ට්‍රේලියාචට

ලොව විශාලතම වියළි මහාද්වීපය වන්නේ ඕ‍ස්‍ට්‍රේලියාචයි. එහි ඊසාන කොටසට වාර්ෂිකව මි.මි.8000 ක පමන වර්ෂාවක් ලැබේ. එහි වැඩිම අගය ලෙස 2000 වසරේදී මි.මි. 12,000ක් වාර්ථා විය.
සිඩ්නි හා මෙල්බර්න් නගර වලට පිළිවලින් මි.මි. 1213 ක් හා මි.මි. 648 ක් බැගින් වූ වැසි ලැබේ.
Hawaiian දූපතේ ඇතිMount Waialeale ප්‍රදේශයට වාර්ෂිකව මි.මි.11680 ක වර්ෂාවක් ලැබෙන අතර ලොව වැඩිම වැසි ලැබෙන ස්ථානයක් ලෙසටද සැලකේ.සංචාරකයන් ඇදී යන ලොව තෙත්ම ස්ථානයද මෙය වේ.

අමතර කියවීමට
 අම්ල වැසි
 වළාකුළු
 දේදුන්න
 ජල චක්‍රය
 ජල සම්පත
 කාලගුණය

රූපමය දර්ශන
 වැස්සේ නාදය හා ගෙරවීම
 මහ වැසි

බාහිර සබැඳි
 What are clouds, and why does it rain?
 BBC article on the weekend rain effect
 BBC article on rain-making
 Do we have enough fresh water? Johan Rockstrom says we do, if we use it correctly.  Earth & Sky interview, discusses capturing rainfall and reducing runoff, partly through conservation tillage.

වැස්ස


Svetlana Heorhiyeuna Tsíkhanovskaja (fædd 11. september 1982) er hvítrússneskur mannréttindafrömuður og stjórnmálamaður sem bauð sig fram forsetakosninganna í Hvíta-Rússlandi  2020. Sitjandi forsetinn Alexander Lúkasjenkó var lýstur sigurvegari í kosningunni og opinberar tölur gáfu til kynna að hann hefði unnið um 80 prósent atkvæða. Þessi niðurstaða hefur verið mjög umdeild og Lúkasjenkó hefur verið sakaður um að hafa rangt við í kosningunni. Svetlana viðurkenndi ekki sigur Lúkasjenkós og hefur tekið þátt í fjöldamótmælum gegn kosningunum og einræðisstjórn Lúkasjenkós frá ágúst 2020. Hún flúði til Litháen í mótmælunum af ótta um líf sitt og líf barna sinna. Sum ríki, meðal annars Bretland, hafa ekki viðurkennt niðurstöðu kosninganna.

Tilvísanir

Hvítrússneskir stjórnmálamenn

Svetlana Tsíkhanovskaja


Stanislovas Šriūbėnas (* 9. Oktober 1944 in Molykai, Rajon Ignalina, Litauische SSR) ist ein litauischer Politiker, stellvertretender Bürgermeister von Vilnius und Vizeminister für Umwelt.

Leben

Nach der Schule Mielagėnai leistete er von 1963 bis 1966 den Sowjetdienst und von 1966 bis 1970 arbeitete in dem Landwirtschaftsvorstand Ignalina. Von 1968 bis 1971 absolvierte er Vilniaus politechnikumas und wurde Automechaniker.
Von 1975 bis 1980 absolvierte er das Diplomstudium am Vilniaus inžinerinis statybos institutas.
Von 2011 bis 2012 war er Stellvertreter des Umweltministers.

Von 2000 bis 2011 war er Mitglied im Stadtrat Vilnius, von 2009 bis 2010 stellvertretender Bürgermeister von Vilnius.

Quellen

Stellvertretender Umweltminister (Litauen)
Stellvertretender Bürgermeister  (Vilnius)
Absolvent der Technischen Universität Vilnius
Politiker (Rajongemeinde Ignalina)
Litauer
Mann
Geboren 1944

Stanislovas Šriūbėnas


Rose Lacoste de Laval, dite Rose de Laval, née Rose Marie Anne de Lestrange le  à Paris  et morte le  à Paris , est une journaliste française.

Biographie
Issue d'une famille originaire de l'Ardèche, Rose de Laval partage son enfance entre Paris et la Vendée. En 1956, elle épouse Michel Lacoste de Laval, fils d'Alain de Laval, éditeur publicitaire, avec lequel elle a deux enfants.

Elle anime dans les années 1960 et 1970 la revue gaulliste Nouvelle Frontière fondée en 1963 par l'homme politique Jacques Baumel. En 1968, Jean Charbonnel, député de la Corrèze, emprunte le nom de la revue pour lancer un club de réflexion destiné à rallier les intellectuels à l'Union pour la nouvelle République (UNR).

L'homme politique Robert Poujade, secrétaire général de l'Union des démocrates pour la République (UDR) de 1968 à 1971, rapporte dans un recueil de souvenirs publié en 2011 que « le cercle Nouvelle Frontière a publié sous ce nom, dans les années 1960 et sous la conduite de Rose de Laval, une revue de bonne qualité, héritière de Liberté de l'esprit, en plus cossu ».

Elle collabore dans les années 1970 et 1980 aux revues Historia et Histoire Magazine. Elle assure, de 1983 à 2001, la direction éditoriale de la publication municipale parisienne Le Nouveau Journal du .

Rose de Laval meurt en 2017. Le député Jean-Louis Bourlanges prononce un éloge funèbre lors de ses obsèques. Elle est inhumée au cimetière de Bouzy-la-Forêt dans le Loiret.

Publications
Rose de Laval publie, au cours des années 1990, divers ouvrages ayant trait à l'histoire, la culture et les traditions populaires ainsi qu'à la vie pratique.

 Filles de joie et maisons closes, [Genève] : Editions de Crémille, 1994
 Chansons pour rire et pour pleurer, [Genève] : Editions de Crémille, 1996
 L'art du jardin, [Genève] : Editions de Crémille, collection Les savoir-faire oubliés, 1996  et 2841211037
 Sur le chemin des bêtes, [Genève] : Editions de Crémille, collection Les savoir-faire oubliés, 1997
 L'art de la chasse et de la pêche, [Genève] : Editions de Crémille, collection Les savoir-faire oubliés, 1999
 La chirurgie esthétique, Milan, collection Les Essentiels, 2000  et 2745901532

Distinctions
Un prix de poésie lui est décerné par le Club des poètes au début des années 1960. Deux textes sont publiés dans Les Cahiers du club sous le pseudonyme Estella Lordenger.

Notes et références

Liens externes

Journaliste française du XXe siècle
Naissance en mai 1934
Naissance dans le 7e arrondissement de Paris
Décès en septembre 2017
Décès dans le 16e arrondissement de Paris
Décès à 83 ans

Rose de Laval