Willie Overtoom (Bertoua, Camerún, 2 de septiembre de 1986) es un futbolista neerlandés-camerunés. Juega de centrocampista y su equipo actual es el Heracles Almelo de la Eredivisie de Holanda.

Trayectoria
Overtoom nació en Bertoua, Camerún y vivió allí tres años antes de mudarse a Holanda, con su padre neerlandés y su madre camerunesa.

Allí en el año 2005 comenzó a formar parte del primer equipo del AZ Alkmaar, aunque no consiguió debutar profesionalmente. En el 2006 Overtoom fue cedido por un año al Telstar de la Eerste Divisie, donde consiguió debutar profesionalmente. Tras su regreso, fue adquirido durante un año por el HVV Hollandia, un club de fútbol amateur, por lo cual esta etapa de su carrera no es relevante.

En el año 2008 llegó al Heracles Almelo, donde permanece aún, habiendo jugando 121 encuentros y marcado 30 goles.

Selección nacional
Pese a que Overtoom formó parte de varias selecciones juveniles de los Países Bajos, nunca fue convocado a la selección mayor, por lo cual en 2011 comenzó a gestionar su pasaporte camerunés para poder formar parte en un futuro de la selección mayor de Camerún.

Clubes

Referencias

Enlaces externos
 Perfil de Overtoom en VoetbalInternational.nl (en neerlandés)

Futbolistas de los Países Bajos
Futbolistas de Camerún
Futbolistas del AZ Alkmaar
Futbolistas del Telstar
Futbolistas del Heracles Almelo

Willie Overtoom


Kariye Camii (Osmanlı Türkçesi: قري جامع شريفى Karî Câmi-i Şerîfi) veya eskiden Azize Kurtarıcı Hora Kilisesi (Yunanca: Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Σωτῆρος ἐν τῇ Χώρᾳ Ekklisía toú Agíou Sotíros en tí Chóra), İstanbul'un Fatih ilçesinin Edirnekapı semtinde yer alan bir cami, eski Orta Çağ Rum Ortodoks kilisesi ve müze.

Edirnekapı semtinde, halen ayakta duran Theodosius Surları'na yaklaşık yüz metre uzaklıkta bulunan yapı, Doğu Roma İmparatorluğu döneminde büyük bir yapı topluluğu olan Khoara Manastırı'nın merkezini oluşturmaktaydı. İstanbul'un Fethi'nden sonra elli sekiz yıl daha kilise olarak işlevini sürdü. Mozaikleri ile ünlü kilise, 1511'de cami olarak kullanılmaya başladı. 1945'te ulusal anıt ilan edilen yapı, Bakanlar Kurulu kararı ile 1948 yılında Müzeler İdaresi'ne bağlı bir müze haline getirildi. Türkiye'nin en çok ziyaret edilen müzelerinden birisi olan Kariye, 2019 yılında Danıştay'ın iptal kararı sonucu Cumhurbaşkanı tarafından Diyanet İşleri Başkanlığına devredilmiş olup ibadete açılacağı belirtilse de hâlen restorasyondadır.

Kariye, iyi korunmuş mozaik ve freskleriyle dünya çapında tanınmıştır. Kiliseden camiye dönüştürülmesinden sonra, içindeki Hristiyanlık sembolleri, yazılar, bütün freskolar, mozaikler ince bir boya ve kireç badanası ile yapıyı tahrip edilmeden örtülmüş, bu sayede günümüze kadar ulaşmıştır.

Tarihçe
Kariye (Chora) Kilisesi, 6. yüzyıla kadar giden bir geçmişe sahiptir. Günümüze ulaşmış hali, Osmanlı döneminde ve 20. yüzyılın ikinci yarısında geçirdiği onarımların sonucudur. Daha önceleri kilise çevresinde, manastır kompleksi de ihtiva etmekteyken bu yapılar geçen zamana dayanamamıştır.

Birinci devre
Yapının tarihi kesin olarak bilinmemekle birlikte kimi kaynaklara göre ilk defa 536 yılında  Doğu Roma İmparator I. Justinianus döneminde, eşi Theodora'nın amcası olan ve kimliği hakkında ayrıntılı bilgi bulunmayan Aziz Theodore tarafından yaptırılmıştır. Üzerine inşa edildiği arazi, Hristiyanlığın erken dönemlerinde İzmit (Nicomedia)'te şehit edilen Aziz Babylas'ın röliklerinin 4. yüzyılda gömülmesiyle bir nekropol (kutsal mezarlık alanı) olarak önem kazandığı iddia edilir (Ancak Aziz Babylas'ın Nikomedialı değil Antakyalı olduğunu, bütün bu iddiaların geç dönemlerde ortaya atıldığını iddia edenler de vardır.) Kent surlarının dışında kalması nedeniyle manastıra Grekçe "Kırsal alan" veya "Kent dışı" anlamına gelen "''Chora''" ismi verildi. Bu ilk yapı henüz bitirilemeden 6 Ekim 557 tarihindeki depremle yıkılınca üzerine imparator tarafından daha büyük bir manastır inşa ettiriliştir.

Manastır ilk kez, 8. yüzyılda Patrik I. Germanos'un buraya gömülmesiyle, yazılı kaynaklarda yer aldı. İkonakırıcılık döneminde tahribata uğradı ve çeşitli onarımlar gördü.

İkinci devre
843'te toplanan ve İkinci İznik Konsili'nin kararlarını teyit eden yeni bir konsil ile ikona kültü bir kez daha serbest bırakıldıktan sonra baş rahip olarak atanan Mikhael Synkellos'un gerçekleştirdiği büyük yapım kampanyası ile kilise büyütüldü ve üç yeni şapel eklendi.

Üçüncü devre

11. yüzyılda Komninos Hanedanı Büyük Saray yerine Edirnakapı'daki Blakernai Sarayı (Tekfur Sarayı)'nı kullanmayı tercih edince Blakernai Sarayı'na yakın olan Chora Manastırı kilisesinin önemi arttı. Harap durumda olan manastırı  I. Aleksios'un kayınvalidesi Maria Dukaina himayesine aldı ve yeniden inşa ettirdi. Manastır, Komnenos hanedanının her zaman tercih ettiği gibi, "Kurtarıcı İsa"ya adandı. Manastırın restorasyonundan ardından Patrik I. Kosmas istifa etmiş ve öldüğünde
de bu manastıra gömülmüştür.

Dördüncü devre
 Maria Dukaina'nın yaptırdığı onarımdan yarım yüzyıl kadar sonra bilinmeyen bir sebeple manastırda yeniden büyük çaplı onarım gerekti. I. Aleksios'un küçük oğlu İsaakios Komnenos, manastırın büyük bölümünü  1120 yılında yeniden inşa ettirdi. Yeniden inşa sırasında kapalı Yunan haçı planlı yapı, kiborion planlı bir yapıya çevrildi.

Beşinci devre

Manastır, 1204-1261 yıllarındaki Latin istilasında harap oldu. Palaiologoslar'ın şehri geri almayı başarmasından; Blakhernai Sarayı imparatorların ikametgâhı oldu ve Chora Manastırı önem kazandı. Kilisenin kubbesinin çökmesi üzerine yapı büyük bir onarım görmüştür II. Andronikos zamanında  İmparator'dan sonra devlet bürokrasisi içindeki en yüksek memurluk olan baş hazinedar (Büyük Logothetes) görevine getirilen Bizans aristokratı Teodor Metokhites, yakınında oturduğu manastırı yeniledi. Bizans aristokrasisi arasında dinsel bir kurumu yaptırmak veya onarmak, onlara bu dünyada prestij, öbür dünya için yatırım olarak düşünülürdü. Büyük bir bilgin ve hümanist olan Metokhites, II. Andronikos Palaiologos tarafından manastırın ktetor'u (kurucusu) olarak atandı ve servetini manastırın tamirine harcadı. Dış narteks ve pareklezyon (yan şapel) bu dönemde yapıya eklendi. Bu bölümlerin içi 1305-1320 yılları arasında en güzel fresk ve mozaiklerle süslendi. Metokhites'in çalışmaları 1321 yılında tamamlandı. Meşhur kütüphanesini de vakfa bağışlayan Metokhites'in manastırın içinde özel dairesi vardı.  1328 yılı dolaylarında gözden düşüp sürgün edilen Metokhite'in, 1330 yılında Theoleptos adıyla, rahip olarak manastıra dönüp orada yaşamasına izin verildi. Metokhites, 13 Mart 1332 tarihinde öldüğünde kendisi için hazırlattığı mezar şapeline gömülmüştür.

Bu kapsamlı restorasyondan sonra şehrin Osmanlılar tarafından ele geçirilmesine kadar Chora Manastırı'ndan önemli bir değişiklik olmadı.  Bizans Devri kaynaklarında Kariye'nin bahsedildiği son olay, 1453 kuşatmasında Hodegon Manastırı'nda bulunan ve şehri koruduğuna inanılan Meryem Ana ikonasının buraya getirilmesidir. Kimi kaynaklara göre ikona, fetih sırasında tahrip edilmiştir.

Osmanlı Devri
Yapı,  Fatih Sultan Mehmet'in  İstanbul'un fethi sırasında hiçbir zarar görmedi. Fetihten 58 yıl kadar kilise olarak kullanılmaya devam etti. 1511 yılında Sultan II. Bayezid sadrazamlarından olan Atik Ali Paşa tarafından camiye dönüştürüldü.  Bu dönüştürme sırasında bu eski kilisenin duvarları üzerinde bulunan mozaik ve freskler sıva ile kaplandı. Camiye dönüştürülürken güneybatı köşesindeki çan kulesinin yerine minare inşa edildi ve güneydoğu köşesine mermer bir mihrap eklendi. Kentteki diğer kiliseden çevrilmiş camilerde olduğu gibi, bu yapı da bir süre "Kilise Camii" olarak anıldı. Zamanla "Kahriye" ya da "Ka'riye" Cami adı da kullanılmaya başladı. Atik Ali Paşa'nın Kariye Camii'nin yanına bir de medrese yaptırdığı bilinmektedir. Medrese yapısının 20. yüzyılın ikinci çeyreğinin başlarında ortadan kalktığı düşünülür.

1766 Büyük İstanbul depreminden sonra Mimar İsmail Halife'nin yaptığı bilinen önemli bir onarım geçirdi.  Yapı, 1860 yılında Rum mimar Peloppida Kouppas tarafından onarılarak mozaiklerinin bir kısmı temizlendi; ortaya çıkarılan tasvirler ahşap
kapaklar ve perdelerle örtüldü. Yapı daha sonra 1875-1876'da onarım gördü. 1894 yılında depremden hasar gören yapı II. Abdülhamid tarafından restore ettirildi.

Cumhuriyet Devri
Kariye Camii, Bakanlar Kurulu'nun 29 Ağustos 1945 tarihinde aldığı karar ile müzeye çevrildi. 1947'de Amerika Birleşik Devletleri'ndeki "Amerika Bizans Enstitüsü (Byzantine Institute of America)" ve "Bizans İncelemeleri İçin Dumbarton Oaks Merkezi (Dumbarton Oaks Center for Byzantine Studies)"'ne, bu camideki sıvalar altında kalmış mozaik ve freskler ile birçok kez depremlerden zarar görüp restore edilmiş yapının restorasyonu için çalışmalara başladı. Bu restorasyon çalışmaları, adı geçen Amerikan akademik kurumları mensupları olan Thomas Whittemore ve Paul A. Underwood idaresi altında başlatılmış; 1948'den 1958'e kadar yapılan çalışmalar sonucunda tüm mozaik ve freskler ortaya çıkarılmış ve müze ziyarete açılmıştır. Kariye, yakın geçmişe kadar İstanbul'un en çok ziyaret edilen müzelerinden birisi haline gelmiştir.

Kariye Camii'nin müze ve müze deposu olarak kullanılmasına yönelik 2 Ağustos 1945 tarihli 2 Ağustos 1945 tarihi Bakanlar Kurulu Kararı 2019 yılında Danıştay tarafından iptal edildi. Danıştay, kararında "Devlet, vakıfları muhafaza edebilir, onlara müdahale edemez," demektedir. Yapı, 21 Ağustos 2020 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanan Cumhurbaşkanı kararıyla Diyanet İşleri Başkanlığına devredilmiş ve ibadete açıldığı belirtilmişse de açılışına saatler kala restorasyona alındı. Ağustos 2023 itibarıyla hâlen restorasyondadır.

Mimari özellikleri

Kariye Kilisesi, tipik bir Bizans yapısıdır. Dışarıdan tuğla duvarlarıyla oldukça sade görünmekle birlikte içi en süslü kiliselerden biridir. Güney cephede uzanan dar uzun tek nefli bir şapel olan "pareklezyon" bir bodrum üzerine yapılmıştır. Üstü kısmen kubbe, diğer kısımları tonozla örtülüdür. Tek apsisi vardır. Bütün batı cephesi boyunca uzanan dış narteks bugünkü cepheyi oluşturur. Yapının orta mekanını örten kubbe yüksek kasnaklıdır. Osmanlı döneminde onarım görmüştür ve ahşaptır. Dış cephelerde yuvarlak kemerler, yarım payeler, nişler ve taş tuğla örgü sıraları ile plastik ve hareketli bir görünüm sağlanmıştır. Doğu cephesi dışa taşkın apsislerle bitmektedir. Orta apsis dıştan yarım kemerli bir "payanda" ile desteklenmiştir. Bu payanda, gotik mimarlıkta yaygın olarak kullanılan bir destek ögesidir. Haç tonozları, yük etkisiyle sütun, paye gibi taşıyıcı destekleri iterek yıkılmalarını önleme amaçlıdır. Yarım kemer biçimlidir, dıştan destek sağlar.

Esas ibadet mekanı işlevini gören "naos", yapının merkezinde yer alır. Naos pandantifler ile geçilen bir kubbeyle örtülüdür. Naosun doğu uzantısı, "sunak masası"nın yer aldığı "bema" ya da kutsal mekandır. Bema'nın iki yanında pastoforium odası yer alır. Şükran ayininin hazırlandığı kuzey şapel "prothesis", giyinme odası olarak kullanılmış güney şapel "diakonikon" olarak adlandırılır. 14. yüzyıldan itibaren "diakonikon" özel şapel işlevi görmüştür.

İki katlı kuzey ek bölüm naosa birleşir. Geçiş niteliğindeki alt katı giyinme odası olarak kullanılmış olabilir. Manastır kütüphanesini barındıran ve naosa bir pencere ile açılan üst katı büyük olasılıkla kurucunun çalışma mekanıdır.

Batıda, mozaiklerle süslü iki geniş narteks yer almaktadır. Özgün planında güneybatı köşesinde bir çan kulesinin yer aldığı dış "narteks", kapının bulunduğu revaklı cephesi ile dışa açılır. Nartekslerde mozaikler, mermer kaplamalar ve kabartmalar görünmektedir. Ek şapel konumundaki "pareklezyon" mezar şapeli işlevini görmüştür. Buradaki fresklerin hemen hemen tümü korunmuştur. "Pareklezyon"la "naos" arasında, tamamlanmamış depo ve muhtemelen keşiş odası olarak kullanılan özel bölümü bağlayan geçit bulunmaktadır. Özel bölüm "naos"a bir pencere ile açılmaktadır.

Mozaikler
Kariye Camii, Thedoros Metokhites tarafından büyük ölçüde yeniden inşa edildiği 1316-1321 yılları arasında yapı mozaikler ve freskler ile bezenmiştir. Kariye'deki günümüze ulaşan mozaik ve freskolardan oluşan sahneler, Bizans resminde olduğu kadar dünya resim tarihinde de önem taşır. Bizans sanatçılarının bu yapıda gerçekleştirdiği betimleme tarzı ve resimsel özellikler, "Bizans Rönesansı" olarak değerlendirilmektedir.

Hristiyanlıkta dini yapılar, okur yazarlığı olmayan Hristiyanlara dini konuları görsel olarak aktarmak, yapıların iç mekanlarını zenginleştirmek ve  görkem katmak amacı ile dini sahnelerin betimlendiği mozaik ve fresklerle bezenirdi. Kariye de Portreler, Eski Ahit, Yeni Ahit ve Apokrif İncillerden alınmış sahneler içeren mozaik ve resimler ile bezelidir. Yapı, sanat tarihçileri tarafından içindeki bezemeler bakımından genellikle İtalya'nın Padova kentindeki Arena Şapeli'nde aşağı yukarı aynı tarihlerde Rönesans resminin öncüsü Giotto tarafından yapılan Arena Şapeli ile karşılaştırılır. İkisinde de Meryem Ana'nın annesi Anna, babası Yohakim, Meryem'in kendisi ve İsa'nın yaşamından birçok sahne yer alır. Yüzyıllardır aynı donuk ve cansız şekilde resmedilen dinî sahneler ve yüzler, bu iki yapıda farklı biçimde resmedilmeye başlamıştır. Resimsel biçem olarak antikiteye dönülmüştür. Arena Şapeli'nde sahneler kronolojik olarak sıralanmış; Kariye'deki ise sahneler, kronolojik bir sıra takip etmenin yanı sıra benzer konular ortak alanlarda betimlenecek şekilde düzenlenmiştir. Kompozisyonlarda arka fonlar sahne dekoru gibidir ve kumaş, bitki gibi ayrıntılarla doludur. Seyirciye bakmayan, sahnedeki diğer figürlerle iletişim kuran figürler görülür. İstanbul'daki Arap Camii ve Fethiye Camii üslupsal benzerlikler gösterir.

İsa'nın hayatı ile ilgili sahneler dış nartekste,  Meryem'in hayatı ile ilgili sahneler iç nartekste yer alır. Kronolojik sıraya göre, dış narteksteki ilk mozaik Yusuf'un düşünü betimleyen mozaiktir. Solda İsa'nın doğumu, vali Quirinus'un önünde nüfus sayımı, meleğin Yusuf'a görünüp Meryem'i alıp gitmesini öğütlemesi, ekmeğin çoğaltılması, suyun şaraba dönüştürülmesi; sağ tarafta ise haberci kralların İsa'nın doğumunu haber vermesi, felçlilerin iyileştirilmesi ve çocukların katli gibi sahneler vardır.

İç nartekste kronolojik anlatım solda Meryem'in annesi Anna'ya Müjde, Meryem'in babası Yohakim'in İnzivası, Anna ve Yohakim'in Altın Kapı'da Buluşması sahneleriyle başlar, Meryem'in ilk adımları, Takdis edilmesi gibi sahnelerle devam eder; Meryem'in Evlenmesi ve
Meryem'e İsa'nın Doğumu'nun Müjdelenmesi sahneleri ile tamamlanır. Bu bölümdeki en eski mozaik "deisis"tir. Bu bölümdeki iki kubbeden güneydekinde İsa ve dilimler içinde İsa'nın Ataları, kuzeydekinde Meryem ve Ataları gösterilmiştir.

Ana nefe giriş kapısı üzerinde ortada İsa, sol tarafta kiliseyi onaran ve mozaiklerle süsleyen Theodoros Metokhites kilisenin maketini sunar şekilde gösterilmiştir. Dış narteksten iç nartekse geçilen kapının üzerinde ise bir Pantokrator İsa"  mozaiği vardır. Kilisenin ana ibadet kapısının üzerinde Meryem'in ölümünü betimleyen mozaik, yan duvarlarda ise çocuk İsa'yı taşıyan Meryem ve bir aziz mozaiği yer alır.

Gerek duvarlarda, gerekse tavandaki mozaik betimlemeler günümüze çok az hasarla ulaşmıştır. Mozaiklerin yanı sıra renkli ve desenli mermer süslemeler de vardır.

Mozaik Listesi

Naos
 Koimesis (Meryem'in Ölümü)
 İsa Mozaiği
 Hodogedria (Yol Gösterici Meryem)

İç Narteks
 Metokhites'in Kilise'nin Maketini İsa'ya Sunması
 Deesis
 İsa ve Ataları
 Meryem ve Ataları
 Yohakim'in Tapınaktan Kovulması
 Kırda Yohakim
 Azize Anna'ya Müjde
 Altın Kapı'da Buluşma
 Meryem'in Doğumu
 Rahipler Tarafından Meryem'in Kutsanması
 Ebeveynleri Tarafından Meryem'in Kucaklanması
 Meryem'in Tapınağa Takdimi
 Meryem'in Bir Melek Tarafından Beslenmesi
 Eflatun Yün Çilesi
 Zekeriya'nın Dua Etmesi
 Meryem'in Yusuf'a Emanet Edilmesi
 Yusuf'un Meryem'i Eve Götürmesi
 Meryem'e Müjde
 Meryem'den Ayrılan Yusuf; Yusuf'un Meryem'i Kınaması
 Kör ve Dilsiz Adamın İyileştirilmesi
 İsa'nın İki Kör Adamı İyileştirmesi
 Aziz Petrus'un Kayınvalidesinin İyileştirilmesi
 İsa'nın Kanayan Kadını İyileştirmesi
 Kurumuş Elli Adamın İyileştirilmesi
 İsa'nın Cüzzamlıyı İyileştirmesi
 İsa'nın Kalabalığı İyileştirmesi

Dış Narteks

 Pantokrator İsa
 Blakhernitissa Meryem'i
 Yusuf'un Rüyası; Beytehem Yolculuğu
 Suriye Valisi Kirenius Önünde Nüfus Sayımı
 İsa'nın Doğumu
 Müneccimler'in Yolculuğu; Herodes Huzurunda Müneccimler
 Rahipleri ve Yazıları Sorgulayan Herodes
 Müneccimlerin Doğuya Dönüşü
 Mısır'a Kaçış
 Masumların Öldürülmesi
 Askerlerin Çocukları Öldürmesi
 Çocuklarına Ağlayan Kadınlar
 Elizabeth ve Yahya'nın Kaçışı
 Yusuf'un Rüyası; Kutsal Aile'nin Mısır'dan Dönüşü
 İsa'nın Kudüs'e Götürülüşü
 Vaftizci Yahya'nın İsa'ya Şahitlik Etmesi ve İsa'nın Vaftizi
 İsa'nın Günaha Teşvik Edilmesi
 Kana Mucizesi
 Ekmeklerin Çoğaltılması
 İsa'nın Cüzzamlıyı Tedavi Etmesi
 Beytsayda Havuzunda İsa'nın Felçliyi İyileştirmesi
 Kefernahum'da İsa'nın Felçliyi iyileştirmesi
 Zakkay'ı Çağıran İsa

Freskler
Fresk Tekniği Kariye'ye kullanılan bir süsleme tekniğidir. Özellikle Pareklezyonun tümü freskolarla kaplanmıştır. Apsiste görülen "Cehenneme İniş", yani "diriliş" (anastasis) sahnesi çok az hasarla günümüze ulaşmış bir sanat eseridir. Onun üst kısmında yer alan "son yargı" sahnesi burada gösterilmiştir. Tavanın tepe kısmında evren bir salyangozu andırırcasına, spiral biçimde tasvir edilmiştir. Pareklezyonun sağ ve sol duvarlarında görülen nişlerin mezar olduğu bilinir. Pareklezyon kubbesinin ortasında Meryem ve Çocuk İsa, dilimlerinde ise 12 melek tasviri görünmektedir. Fresk tekniği, pareklezyon'da kullanımının yanı sıra dış narteks bölümündeki mezar nişlerinde de kullanılmıştır.

Fresk Listesi

Dış Narteks
 Kuzeybatı'daki Mezar Nişi
 Güneybatı'daki Mezar Nişi
 İrene Raoulaina Palaiologos'un Mezar Nişi

Pareklezyon
 Anastasis
 İsa'nın Bir Dulun Oğlunu Diriltmesi
 İsa'nın Jairos'un Kızını Diriltişi
 Son Yargı
 Meryem ve On İki Melek
 Aziz Ioannes Dameskenos
 Aziz Kosmas
 Aziz Yusuf
 Aziz Theophanes
 Yakup'un Merdiveni ve Yakup'un Melekle Güreşi
 Musa ve Yanan Çalı
 Musa'nın Yüzünü Gizlemesi
 Kutsal Eşyaların Taşınması
 Ahit Sandığının Taşınması
 Ahit Sandığının Yerleştirilmesi
 İşaya'nın Kehaneti
 Harun ve Oğulları Sunak Önünde
 Apsisteki Azizler

Galeri

Yapı

Mozaikler ve freskler

Bibliyografya

Konuyla ilgili yayınlar
 Chora: The Kariye Museum. Net Turistik Yayınlar (1987). ISBN 978-975-479-045-0
 Dirimtekin, Feridun (1966) The historical monument of Kariye. Türkiye Turing ve Otomobil Kurumu. ASIN B0007JHABQ
 Eyice, Semavi (1917), Kariye Mosque Church of Chora Monastery. Net Turistik Yayınlar A.S. (1997). ISBN 978-975-479-444-1
 Gülersoy,  Çelik . Kariye (Chora). ASIN B000RMMHZ2
 Karahan, Anne (2010)  Byzantine Holy Images – Transcendence and Immanence. The Theological Background of the Iconography and Aesthetics of the Chora Church (monograf, 355 say.) (Orientalia Lovaniensia Analecta No. 176) Leuven-Paris-Walpole, MA: Peeters Publishers 2010.ISBN 978-90-429-2080-4
 Karahan, Anne (1997) "The Paleologan Iconography of the Chora Church and its Relation to Greek Antiquity". Journal of Art History Cilt 66, No:2 ve 3: say. 89-95 Routledge (Taylor & Francis Group online publication 01 Sep 2008: DOI:10.1080/00233609708604425)
 Harris, Jonathan, (2007) Constantinople: Capital of Byzantium. Hambledon/Continuum ISBN 978-1-84725-179-4

 lSBN 975-7487-88-0

Ayrıca bakınız
 Camiye çevrilen kiliseler listesi

Dış bağlantılar

 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Kariye Müzesi ve  Tanıtımı
 Byzantium 1200 | Chora Monastery

Kaynakça

İstanbul'daki camiye çevrilen kiliseler
Bizans İmparatorluğu'nda din
Fatih'teki camiler
İstanbul'daki Bizans kiliseleri
Konstantinopolis kilise ve manastırları
İstanbul'un Tarihî Alanları
1945'te kurulan müzeler
Türkiye'deki eski müzeler
Derviş Ali, Fatih

Kariye Camii


هوومونغي  يعني حرفياً (لباس الزيارة)، وهو أحد أنواع الكيمونو وهو معروف بنقوشه ورسومه التي تمتد إلى الأذرع والدرزات والأكمام، يمكن للنساء المتزوجات وغير المتزوجات ارتداء الهوومونغي، وغالباً ما يقمن صديقات العروس (عدا الأهل) بارتداء الهوومونغي في حفل زفاف صديقتهن، كما يمكن لبس الهوومونغي في الحفلات الرسمية أو حفلات الشاي وغيرها.

اقرأ أيضا
 كومون

مراجع

ملابس يابانية

هوومونغي


Monimia, biljni rod iz porodice boldovki smješten u potporodicu Monimioideae.

Rodu pripadaju tri priznate vrste sa Maskarena

Vrste
 Monimia amplexicaulis Lorence
 Monimia ovalifolia Thouars
 Monimia rotundifolia Thouars

Izvori

Boldovke

Monimia


අතිතයේ සිටම මිනිසා අමුතු අමුතු දැ කරන්න කියන්නය පෙලඹුනු ජිවින් පිරිසක් අලුත් දේව්ල් හොයන්න පෙලඹුනු පිරිසක් ඒ මිනිසුන්ට අනිත් සත්තුන්ට වඩා දියනු බුද්ධියත් තියෙන නිසා මිනිසුන් පොනෙනෙ බලවේග පිලිබද අතිතයේ ගොඩක් විශ්වාස කලා අද තාක්ශනය කොයිතරමි දියුනු උනත් පෙරදිග බට හිර කියල වෙනසක් නැතුව මේ දේවල් පිලිබදව විශ්වාස කරනව බුදුන්වහන්සෙගේ දේශනාවල ඉතා පැහැදිලිවම  මේ විදිහට ඔපපාතික ලෙස පහත් තලවල උපදින ජිවින් ගැන සහන් වෙනව කුද්දක නිකායේ ප්රේත වත්තුවේ මෙගැන හොදටම සදහන් වෙනව  හොල්මන් අවතාර වගේ දෙව්ල් ගැන පෙරදිග විතරක් නෙවේ බටහිරත් ඔන තරමි කතා වෙනව  නොපෙනෙන ආත්මත් සමග සමිබන්ධවිය හැකි යැයි කියන දේයක් පිලිබදව මේක හදුන්වන්නෙ විජා බෝඩි කියල ඇතමුන් මේක කිඩාවක් විදිහටත් භාවිතා කරනව නමුත් මේ ගැන අද්‍යායනය කල අය  ප්රකාඹ කරන්නෙ  මේක කිඩාවක් නෙවේ කියල  මේ පුවරැව මත් ඉංගිසි අකුරැ 26 ත් බින්දුවේ සිට 9 දක්වා ඉලක්කමි ඔවු සහ නැ යන වදන දෙක සදහන් වෙනවා මේ කටයුත්ත සදහා සුදානමි වි ආත්මන්ට ආරාධනා කල යුතු බවත් ඉන් පසු අසන බලන පශ්නවලට එය මගින් පිලිතුරැ ලබා දෙන්නේ ඒ හසදහා සුදානමි වි සිටිව පුද්ගලයා හෝ පුග්ලයන්ගේ ගේ ඇගිල්ල හෝ ඒ අදලා කුඩා හෘදයාකාර ලි පතුර අවිඤානිකව ඒහි ඇති අක්ශර මත ගමන් කිරිමෙන් බව සහහන් වේ එමෙන්ම තවත් එවැනිම ක්රමයක් ලෙස සැලකෙන ප්ලැන්ශෙටි නමි උපකරනය කුඩා  රෝද දෙකක් හා පැන්සලක් සවිකල උපකරනයකි මෙයින් පශ්න ඇසුවිට රොද සහික උපකරනය ගමන් කරමින් පැන්ලින් ලියවි අදාල දැට පිලිතුරැ සපයන බව කියයි   මේ විජා බෝඩි පිලිබදව පලුමවෙනි ඓතිහාක්සික ෂාක්ශය හමුවන්නෙ වසර 1100 කට පෙර  චිනයේ ලියවුනු ලිපියකින් විජා බෝඩි සමිබන්ධව විවිධ සිදුවිමි ලෝකයෙන් වාර්ථාවෙනව
--18.104.22.168 06:00, 15 පෙබරවාරි 2012 (යූටීසී)විරාජ් විර්ක්කොඩි--188.8.131.52 06:00, 15 පෙබරවාරි 2012 (යූටීසී)

ආත්ම පුවරු


| Lugar            = Canterbury, Kent, Inglaterra
| Fallecimiento    = {{|1983|12|5|1919|5|16|df=y}}
| Lugar            = Arncliffe, North Yorkshire, Inglaterra
| Nacionalidad    = Británico
| religion         = Anglicanismo
| profession       = Clérigo, profesor en Teología e Historia
| alma mater       = Westcott House, Cambridge.
}}

John Arthur Thomas Robinson (Canterbury, Inglaterra, 1919 - Cambridge, 5 de diciembre de 1983) fue un teólogo erudito del Nuevo Testamento, obispo anglicano de Woolwich, Inglaterra.

Biografía
Fue profesor en el Trinity College, y más tarde Decano del mismo  hasta su muerte en 1983 de cáncer.  Robinson era considerado una fuerza importante en la formación de la teología cristiana liberal. Junto con el teólogo facultativo de la Universidad de Harvard, Harvey Cox, encabezó el campo de la teología secular y, al igual que William Barclay, fue un creyente en la salvación universal.

Su libro Sincero para con Dios causó controversia, ya que llama a los cristianos a la vista de Dios como "el fundamento del ser" más que como un ser trascendente "más allá", también propone la necesidad de vivir un cristianismo "sin iglesia" entendido en el sentido institucional de la palabra.

Aunque Robinson fue considerado un teólogo liberal , desafió el trabajo de colegas con ideas similares en el campo de la crítica exegética. Específicamente, Robinson examinó la fiabilidad del Nuevo Testamento, ya que creía que había sido objeto de muy poca investigación original durante el . También escribió que las búsquedas pasadas se basaban de alguna forma en una "tiranía de suposiciones no examinadas" y una "ceguera casi deliberada".

Robinson y el Nuevo Testamento
Robinson fue un revolucionario al afirmar en su obra Redating the New Testament de 1976 que, contrario al consenso de la gran mayoría de exegetas tradicionales, gran parte del Nuevo Testamento fue escrito antes del año 64, basándose en parte, que a su juicio sobre la evidencia textual repuesto que el Nuevo Testamento refleja un nulo conocimiento de la destrucción de la Templo de Jerusalén en el año 70.

En relación con las fechas de los cuatro Evangelios autoría, Robinson colocó a Mateo como escrito entre 40 d. C. y 60 d. C., Marcos alguna vez entre 45 d. C. y 60 d. C., Lucas en algún momento durante los 50 d. C. y 60 d. C. y Juan entre 40 d. C. y 65 d. Robinson también argumentó que la letra de Juan fue escrita por un discípulo de Jesucristo dentro de los veinte años de la muerte de Jesús; que Pablo de Tarso escribió todos los libros que se le atribuyen (sin incluir Hebreos); y que el "Juan" que escribió el cuarto Evangelio fue el apóstol Juan. Robinson también sugirió que los resultados de sus investigaciones implicaban la necesidad de reescribir muchas teologías del Nuevo Testamento.

Si bien varios teólogos como John Wenham, Peter Thiede , Eta Linnemann , Harold Riley, Jean Carmignac y Bernard Orchard respaldaron en ciertas fechas su erudicion temprana, y la autoría apostólica de los evangelios, la misma en gran medida no han tenido mayor éxito entre la círculos de la ortodoxia liberal.

Obras
 (2002) [1952]. El cuerpo: un estudio en teología paulina. Bimillennial Press. ISBN  978-0-9641388-4-1 .
 (1979) [1959]. Jesús y su llegada . SCM Press. ISBN  978-0-334-00757-9 .
 (1977) [1960]. En ser la iglesia en el mundo . Mowbrays. ISBN  978-0-264-66459-0 .
 (2002) [1963]. Por Dios. Prensa de Westminster John Knox. ISBN  978-0-664-22422-6 .
 (1965). ¿La nueva Reforma?. SCM Presione.
 (1967). Exploración en Dios. Stanford University Press. ISBN  978-0-8047-4636-6 .
 (1967). ¡Pero eso no puedo creer!. New American Library.
 (28 de abril de 2011) [1968]. Al final, Dios: un estudio de la doctrina cristiana de las últimas cosas . James Clarke & Co. ISBN  978-0-227-17349-7 .
 (1972) [1971]. La diferencia en ser cristiano hoy . Collins.
 (1 de marzo de 2012) [1973]. El rostro humano de Dios . Hymns Ancient & Modern. ISBN  978-1-85931-016-8 .
 (1 de octubre de 2000) [1976]. Re-datando el Nuevo Testamento . Wipf y Stock. ISBN  978-1-57910-527-3 .
 (21 de marzo de 1977), "The New Testament Dating Game", Time , p. 95
 (1 de noviembre de 1979). La verdad tiene dos ojos . SCM Press. ISBN  978-0-334-01690-8 .
 (1979). Luchando con Romanos, Himnos antiguos y modernos. ISBN  978-0-334-01819-3 .
 (1981). Las raíces de un radical . Cruce de caminos. ISBN  978-0-8245-0028-3 .
 (1987) [1983]. Donde se reúnen tres caminos . SCM Press. ISBN  978-0-334-02422-4 .
 (1 de marzo de 2011) [1985]. Coakley, JF, ed. La prioridad de John . Wipf y Stock. ISBN  978-1-61097-102-7 .

Referencias

Obispos anglicanos del siglo XX
Obispos de Inglaterra del siglo XX
Obispos anglicanos de Inglaterra
Nacidos en Canterbury
Fallecidos en el Nordeste de Inglaterra

John Robinson (obispo)


Anatoli Aleksándrovich Sobchak (; Chitá, URSS, 10 de agosto de 1937 — Svetlogorsk, óblast de Kaliningrado, 20 de febrero de 2000) fue un político ruso de la época de la perestroika, coautor de la Constitución de la Federación Rusa. Fue también el primer alcalde de San Petersburgo elegido democráticamente y mentor tanto de Vladímir Putin como de Dmitri Medvédev.

Biografía
Anatoli Sobchak nació en Chitá (Krai de Zabaikalie, Siberia, URSS), el 10 de agosto de 1937. Su padre, Aleksandr Antónovich Sobchak, era un ingeniero de ferrocarriles, y su madre, Nadezhda Andréievna Litvínova, era contadora. Anatoli tenía tres hermanos. En 1939, la familia se trasladó a Uzbekistán, donde Sobchak vivió hasta 1953, año en el que ingresó en la Facultad de Derecho de Stávropol. En 1954, fue trasladado a la prestigiosa Universidad Estatal de Leningrado.

En 1958, se casó con Nonna Gandziuk, estudiante de la Facultad de Profesorado Aleksandr Herzen. Tuvieron una hija, María Sobchak, que actualmente es abogada en San Petersburgo.

Después de graduarse de la Universidad Estatal de Leningrado, trabajó durante tres años como abogado en Stávropol. Regresó a la Universidad Estatal de Leningrado para doctorarse (1962-1965). Tras ello, ejerció como profesor de derecho en la Escuela de Policía de Leningrado y el Instituto de Tecnología de la Celulosa e Industria del Papel, también en Leningrado (1965-1973). De 1973 a 1990 enseñó en la misma Universidad Estatal de Leningrado, su alma mater.

En 1980 se casó con Liudmila Nárusova, graduada en Historia por la Universidad Estatal de Leningrado, que se doctoró en el Instituto de Historia de la Academia de Ciencias de Rusia. Tuvieron una hija, Ksenia Sobchak, en la actualidad presentadora de televisión y figura notoria del demi monde de Moscú.

Anatoli Sobchak comenzó su carrera política a finales de la era soviética como miembro del Sóviet de la ciudad de Leningrado (Lensoviet), el cual presidió de 1990 a 1991. En este último año fue electo alcalde de San Petersburgo, cargo que ocuparía hasta 1996. El último puesto público que desempeñó fue como representante de la ciudad federal de San Petersburgo en el Consejo de la Federación (senado ruso) de enero a junio de 1996.

Referencias

Políticos de Rusia del siglo XX
Fallecidos por infarto agudo de miocardio
Miembros del Partido Comunista de la Unión Soviética

Anatoli Sobchak


Orientalske studier er en videnskabelig disciplin, der beskæftiger sig med studiet af såvel de orientalske sprog som humanistiske og samfundsvidenskabelige aspekter af livet og staterne i Orienten, dvs. hele Asien og de tilstødende områder. En videnskabsmand, der arbejder indenfor dette område, kaldes en orientalist.

Benævnelser for disciplinen

Som akademisk disciplin kaldes området ved forskellige udtryk i forskellige lande med forskellige akademiske traditioner. I angelsaksiske lande har området traditionelt været kaldt oriental studies, der i senere år ofte er blevet erstattet af mere snævert navngivne discipliner som "Asian studies", "Middle Eastern studies" og "Islamic studies". I Tyskland og Østrig kaldes området for orientalistik. Det samme er tilfældet i Sverige, hvor Uppsala Universitet (Institutionen för lingvistik och filologi) udbyder et større orientalistikprogram med tyngde i studiet af de fire sprog arabisk, hindi, persisk og tyrkisk. Også i Norge anvendes ordet orientalistikk for det videnskabelige studium af Orientens kulturer. I Frankrig kaldes området orientalisme scientifique, dvs. "videnskabelig orientalisme", for at adskille det fra den bredere betydning af orientalisme, der er betegnelsen for en særlig vestlig kulturel opfattelse af det "eksotiske" Østen, der lejlighedsvis har spillet en vigtig rolle i den vestlige kultur. Et alternativt udtryk i Frakrig for det videnskabelige studium er orientologie.

Historie

Som en akademisk disciplin blev området grundlagt i 1795 med etableringen af  i Paris. Her underviste Silvestre de Sacy (1758-1838), der fik stor indflydelse på udviklingen af området. I 1845 blev Deutsche Morgenländische Gesellschaft, der fortsat i dag helliger sig studiet af Asien, Afrika og Oceanien, grundlagt i Tyskland. I Wien blev "Institut for Orientalistik" oprettet i 1886.

I løbet af det 19. århundrede blev området ved siden af den tekstkritiske forskning i stigende grad præget af eurocentriske begreber fra den europæiske kolonitid som "Orientens mysterier" (for eksempel via oversættelser af Antoine Gallands udgave af Tusind og en Nat), eller "islams tilbageståenhed", jf. orientalisme.

Underdiscipliner indenfor orientalske studier, som i en del tilfælde rækker udover emnet, er eksempelvis assyriologi, sinologi, iranistik og arabistik, og den i nyere tid mere udbredte islamforskning. I en bredere forstand kan også egyptologi og afrikastudier henregnes som delområder.

En japansk pendant til orientalske studier var rangaku, japanske studier af Vesten under Japans isolationsperiode 1641-1853.

Se også

 Der Neue Orient, tysk orientalistisk fagtidsskrift 1917-1943

Kilder

Filologi
Orientalistik

Orientalske studier


Vista Alegre steht für:

 Vista Alegre (Neuquén), Ort in Argentinien
 Vista Alegre (Pando), Ort in Bolivien
 Vista Alegre (Rio Grande do Sul), Gemeinde in Brasilien
 Vista Alegre (Panama), Stadt in Panama
 Vista Alegre (Asunción), Stadtviertel von Asunción, Paraguay
 Vista Alegre (Trujillo), Ort in Peru
 Vista Alegre (Asturien), Ort in Asturien, Spanien
 Vista Alegre (Ibiza), Ortsteil von Sant Josep de sa Talaia auf Ibiza, Spanien
 Vista Alegre (Nasca), Stadt und Distriktverwaltungssitz in Peru
 Vista Alegre (Rodríguez de Mendoza), Ortschaft und Distriktverwaltungssitz in Peru
 Vista Alegre (Santiago de Cuba), Stadtviertel von Santiago de Cuba, Kuba
 Distrikt Vista Alegre (Nasca), Distrikt in der Provinz Nasca, Region Ica (Peru)
 Distrikt Vista Alegre (Rodríguez de Mendoza), Distrikt in der Provinz Rodríguez de Mendoza, Region Amazonas (Peru)
 Vista Alegre (Krater), Einschlagkrater in Parana, Brasilien
 Vista Alegre (Unternehmen), portugiesische Porzellanmanufaktur

Vista Alegre


Albane Carrère est une mezzo-soprano française, née à Vienne en Autriche.

Biographie

Formation
Après une maîtrise en sociologie à l'Université Libre de Bruxelles, elle entre au Conservatoire Royal de Musique et au Koninklijk Conservatorium de Bruxelles. Elle se perfectionne ensuite au European Opera Center, dans les master-classes de Teresa Berganza, Nadine Denize et Ann Murray, à l'Académie de Musique du Festival d'Aix-en-Provence et auprès de Claudine Hunault pour la mise en scène.

Les débuts
Dès 2005, le Festival lyrique belge "Solistes au Domaine" l'invite aux côtés de Barbara Hendricks, José Van Dam et Yvan Rebroff.  Ses débuts à l'opéra ont lieu en 2008 à l'Opéra de Gand dans le rôle de Mallika (Lakmé de Delibes), puis dans la comédie musicale La Mélodie du Bonheur dans le rôle de Maria au Palais des Beaux-Arts et au Forum de Liège. En 2010 elle est engagée dans le rôle-titre de Thérèse de Massenet à l'Opéra Royal de Wallonie (Liège) et est invitée à plusieurs reprises au Progetto Martha Argerich en Suisse pour y interpréter le rôle de Samantha dans La Fugue d'Alexis Weissenberg accompagnée par Martha Argerich.

Entre 2010 et 2012, elle est distinguée du statut de soliste en résidence à l'Opéra de Rouen. Viendront alors des rôles tel que : la Seconde Dame (Die Zauberflöte de Mozart) à l'Opéra de Toulon, Karolka (Jenufa de Leoš Janáček), Mrs Grose (Le Tour d'écrou de Britten) et Flora (La traviata de Verdi) à l'Opéra de Versailles.

Les saisons
En 2013-2014, elle chante pour la première fois dans une création mondiale, La Dispute de Benoît Mernier au Théâtre Royal de la Monnaie de Bruxelles, dans le rôle d'Adine. Suivront ensuite Zerlina (Don Giovanni) à Tours et Reims ainsi que pour le Festival Opéra en plein air (mise en scène de Patrick Poivre d'Arvor), ou encore Mercédès dans Carmen, puis Lucienne (Die tote Stadt, Korngold) à l'Opéra de Nantes et à l'Opéra National de Lorraine.

En 2015-2016, elle participe sur France 3 à la toute première édition de l'émission Fauteuils d'Orchestre en duo avec Ruggero Raimondi. Elle crée avec l'ensemble Contraste, The Fairy Queen de Purcell à l'Opéra de Metz, avant d'interpréter le Renard dans La Petite Renarde Rusée de Janacek à l'Amphithéâtre Bastille, Mercédès dans Carmen à l'Opéra Grand Avignon, La Tsigane dans Le Journal d'un Disparu de Janacek, puis Donna, le rôle principal dans la création mondiale en version scénique du Senza Sangue de Peter Eötvös à l'Opéra Grand Avignon, au Gothenburg Concert Hall de Suède, et à l'Armel Festival Opera de Budapest.

La saison 2017-2018 la voit interpréter de nombreux personnages : la reprise du rôle de Donna dans Senza Sangue de Peter Eötvös sous sa direction à Londres, au Barbican puis au Hackney Empire, Garcias dans Don Quichotte à l'Opéra de Bordeaux, Cunégonde dans Le Roi Carotte à l'Opéra de Lille et en 2020 à l'Opéra de Lyon, Clotilde dans Norma à l'Opéra de Saint-Etienne, Rouen et à l'Opéra de Mascate (Oman), Alisa dans Lucia di Lammermoor à l'Opéra de Bordeaux, Marie dans Moïse et Pharaon au Festival Rossini de Bad Wildbad…. Elle part également en tournée avec l'ensemble Contraste notamment dans le Stabat Mater de Pergolèse, et au Festival de Besançon, elle participe à la création mondiale du Requiem pour deux âmes simultanées d'Éric Tanguy sur un texte écrit par Michel Onfray, avec Suzana Bartal au piano.

C'est Chérubin qui ouvre la saison suivante, dans Les Noces de Figaro en Avignon, Enrichetta di Francia dans I puritani, Bersi dans Andrea Chenier au Théâtre Verdi de Trieste mais aussi Concepcion dans L'Heure Espagnole à Cannes ou encore Marguerite dans La Damnation de Faust de Berlioz au Phénix de Valenciennes, moments complétés par de nombreux concerts et récitals, dont Les Nuits d'été de Berlioz au Théâtre des Champs-Elysées et au Festival de Besançon, et plusieurs créations, Le Cosmicomiche de Michèle Reverdy à l'Opéra de Toulon et les parties mezzo solo dans On the dust I love de Karol Beffa, au Festival Berlioz de la Côte-Saint-André (cette œuvre lui fut dédicacée par le compositeur, ainsi qu'à Bruno Messina, directeur du Festival), et dans La Creación de Martin Palmeri avec le Chœur Vittoria à l'Église Saint-Roch.

En 2019-2020, elle est Annina dans La traviata de Verdi lors d'une tournée japonaise à Tokyo, Osaka et Nagoya, puis à nouveau Chérubin dans Les Petites Noces de Mozart dans une création au Théâtre des Champs-Elysées, à l'opéra de Rouen et à Avignon. Elle interprète ensuite le rôle de Suzuki dans Madame Butterfly de Puccini lors d'une tournée dans le Sud de l'Italie.

Les dernières saisons, perturbées par l'épidémie, l'ont vue prendre le rôle de The Woman au Théâtre Royal de la Monnaie de Bruxelles pour la création mondiale Is this the End ? de Jean-Luc Fafchamps, pour ensuite retrouver le Cosmicomiche de Reverdy à l'Opéra de Nice. Après avoir chanté le mezzo solo de la Petite Messe Solennelle de Rossini à l'Opéra de Catane, elle y enregistre La traviata pour la chaîne musicale italienne Classica HD, en reprenant le rôle d'Annina. Puis elle est Idamante dans Idomeneo de Mozart à l'Opéra Grand Avignon, le rôle-titre dans Here's the Woman, le deuxième volet du triptyque Is this the end ?au Théâtre Royal de la Monnaie, et Gianetta dans L'Élixir d'amour de Donizetti au Teatro Massimo Bellini de Catane. Elle part ensuite en tournées pour interpréter la 9e Symphonie de Beethoven et le Miroir de Jésus d'André Caplet, puis elle chante le Madrigal de Manon Lescaut à l'Opéra de Tbilissi, en Géorgie. À l'automne, elle se consacre aux rôles travestis de Haendel avec l'ensemble Scherzi Musicali, puis elle est le mezzo solo lors de la création de la Symphonie n°1 de Jean-Luc Fafchamps, Ombres Célestes, aux BOZAR de Bruxelles, avant une tournée avec le Trio Hélios s'achevant aux Bouffes du Nord pour le cycle de La Belle Saison, Âme slave. En mars 2023, elle reprend le personnage de Chérubin dans Les Noces de Figaro à l'Opéra de Catane, puis elle interprète Clara Wieck, le rôle principal lors de la création mondiale de l'opéra Espace fluide de Benjamin Hamon.

Prix et distinctions

 En mai 2020, Albane Carrère et le Quatuor Alfama remportent Les Octaves de la Musique, dans la catégorie Musique Classique, pour leur CD Still Schubert, consacré au quatuor La jeune fille et la mort et à l'adaptation par Jean-Luc Fafchamps des lieder de Schubert (Gretchen am Spinnrade, Du bist die Ruh, Abendstern...).

 Le 24 décembre 2022, dans sa rubrique annuelle Les albums préférés du « Monde » en 2022, le CD Il est quelqu'un sur terre, paru en juin, est classé n°1 dans la sélection du critique musical Pierre Gervasoni.

Discographie

Progetto Martha Argerich
 Alexis Weissenberg : La Fugue, Rôle de Samantha, enregistré en direct à Lugano en 2008. Label EMI, 2008

Ah Mozart !
 Wolfgang Amadeus Mozart : Nocturnes de Mozart (Due pupille amabili, Ecco quel fiero istante, Piu non si trovano...) avec Vannina Santoni et les Flamands Noirs. Label Artie's Records, 2016

Moïse et Pharaon
 Gioachino Rossini : Moïse et Pharaon (1827) - Rôle de Marie, enregistré au Festival de Bad Wildbad en 2018. Label Naxos, 2018

Still Schubert
 Franz Schubert / Jean-Luc Fafchamps : Quatuor La jeune fille et la mort - Lieder de Schubert arrangés par Jean-Luc Fafchamps. Un enregistrement réalisé avec le quatuor Alfama, qui a été distingué en recevant les Octaves de la musique classique en 2020. Label Cypres, 2019

L'Amour et la vie d'une femme
 Clara Wieck, Robert Schumann, Johannes Brahms : Cycles de lieder des époux Schumann, Ballades et Intermezzi de Brahms. Avec Étienne Rappe, piano - Label Azur Classical, 2022

Il est quelqu'un sur terre
 Berio, Wolf-Ferrari, Honegger, Britten, Fafchamps : ensemble de chansons folk adaptées pour mezzo-soprano. Avec Nicolas Krüger, piano et Sébastien Walnier, violoncelle - Label Cypres, 2022

Karl Weigl: String Quartet Works
 Karl Weigl : Six chants pour alto ou mezzo-soprano et quatuor à cordes. Avec l'ensemble Mark Rothko - Label Urania, 2023

Notes et références

Liens externes

Mezzo-soprano française
Chanteuse française d'opéra

Albane Carrère


Brahim Ben Bouilla (n. 29 noiembrie 1959) este un fost ciclist rutier din Maroc. A participat la Jocurile Olimpice de vară din 1984, de la Los Angeles, în proba individuală de ciclism rutier.

Note

Nașteri în 1959
Nașteri pe 29 noiembrie
Sportivi marocani

Brahim Ben Bouilla


بعطة، بلدية بدائرة العمارية ولاية المدية الجزائرية .

الوديان

يتضمن إقليم هذه البلدية العديد من الوديان منها:
 وادي الحراش

المصادر

أماكن مأهولة في ولاية المدية
بعطة

بعطة


ගාර්නට් හෝ රබහ යනු,  සිලිකේට් ඛනිජ කාණ්ඩයක් වන අතර,  ලෝකඩ යුගයෙහි සිට,  මැණික් ගල් සහ උල්ලේඛ ලෙසින් භාවිතා කර ඇත.

මැණික්

ගාර්නට්


Plasă se poate referi la,

 Plasă, plural plăși, unitate administrativă de ordin doi, tradițională în principatele române și România, care a fost desființată oficial în 1950, odată cu reîmpărțirea administrativă a Republicii Populare Române în regiuni. Nu a mai fost reînființată în 1968, odată cu reintroducera județelor, ci "rebotezată" raion, după model sovietic.
 Plasă (rețea), o rețea de fibre înodate, folosită de obicei la capturarea animalelor terestre sau a păsărilor, respectiv în epocile anterioare inventării armelor de foc ca accesoriu în luptele corp la corp
 Plasă (sport), o rețea de tipul plasei de pescuit folosită în sport
 Plasă de pescuit, rețea de fibre înodate, realizată din fibre naturale și/sau sintetice de forme și dimensiuni foarte variate folosită la pescuirea animalelor acvatice

Note, referințe

Terminologie din industria de pescuit
Terminologie administrativă

Plasă (dezambiguizare)


NH Carlton Amsterdam, mai cunoscut sub numele de Hotelul Carlton (în ), este un hotel de patru stele situat în centrul orașului Amsterdam. Hotelul este situat pe Vijzelstraat.

Istoric
Hotelul este situat pe strada Vijzelstraat, care până în secolul al XX-lea era la fel de largă ca și celelalte străzi radiale Leidsestraat și Utrechtsestraat. Ca urmare a creșterii traficului, consiliul local al orașului Amsterdam a decis în 1907 lărgirea Vijzelstraat la 22 de metri. În acest scop, toate clădirile de pe latura de vest au trebuit să fie demolate.

Construcția hotelului
În anii 1926-1928 a fost construit pe acel teren viran fostul Grand Hotel Centraal, după proiectul arhitectului G.J. Rutgers. Clădirea era atât de mare, încât a fost nevoită să se întindă și pe o parte din Reguliersdwarsstraat. Clientul a intrat în faliment în timpul construcției, iar proiectul a fost preluat de către o companie engleză care a denumit clădirea Hotelul Carlton. Darea în exploatare a hotelului trebuia să fie făcută la un termen fix pentru a-i putea găzdui pe sportivii și pe vizitatorii care participau la Jocurile Olimpice de vară din 1928 de la Amsterdam. Parțial din această cauză, hotelul a devenit popular în curând printre americani.

Hotelul este construit în stilul Școlii de la Amsterdam, observându-se influența stilului lui Berlage. Exteriorul elegant nu-i face pe vizitatori să bănuiască faptul că interiorul a fost construit inițial în stilul Ludovic al XIV-lea. Acest stil mai este încă observat în restaurantul de la primul etaj.

Al Doilea Război Mondial
În timpul ocupației germane Hotelul Carlton a fost rechiziționat de germani, cu scopul de a-i găzdui, printre alții, pe ofițerii  Wehrmacht-ului. În noaptea de 26-27 aprilie 1943 un bombardier britanic Halifax a fost doborât de germani; el a căzut la 02:32 în spatele hotelului. Din cauza prăbușirii avionului și a incendiului uriaș, care a început aproape toate clădirile între Herengracht și Singel au fost distruse. Hotelul a fost, de asemenea, grav avariat. Acest eveniment este menționat de Anne Frank într-o notă scrisă pe 27 aprilie 1943 în Jurnalul ei: "Hotelul Carlton este distrus. Două avioane englezești cu o mare încărcătură de bombe incendiare la bord au căzut exact pe Offiziersheim. Tot colțul dintre Vijzelstraat și Singel a ars".

Jan Wils, arhitectul care a proiectat Stadionul Olimpic și Teatrul Municipal, a fost însărcinat cu restaurarea hotelului.

Hotelul Carlton astăzi
Hotelul face parte în prezent din grupul NH Hoteles. El dispune de 218 camere, o parcare auto și o sală pentru micul dejun, care a fost folosită anterior ca Restaurantul Caruso.

Note

Amsterdam

Hotelul Carlton din Amsterdam


Kosmos 2276, ruski navigacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je GLONASS (Uragan br. 60L).
Lansiran je 11. travnja 1994. godine u 07:49 s kozmodroma Bajkonura (Tjuratam) u Kazahstanu. Lansiran je u srednje visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Proton-K/DM-2 8K82K. Orbita mu je 19059 km u perigeju i 19200 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 64,80°. Spacetrackov kataloški broj je 23044. COSPARova oznaka je 1994-021-B. Zemlju obilazi u 675,71 minuta. Pri lansiranju bio je mase 1400 kg.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2276


Problem Sunčevih neutrina ili problem solarnih neutrina predstavlja neslaganje između broja neutrina koji stignu do Zemlje i broja koji bi trebalo da stigne prema predviđanjima teorijskog modela unutrašnjosti Sunca. Na osnovi slabe nuklearne sile bilo je moguće shvatiti porijeklo energije Sunca, ali i predvidjeti da je Sunce snažni izvor neutrina. Desetljeće nakon što je G. Gamow izveo jednadžbu kvantno-mehaničkog tuneliranja, koja predviđa mogućnost prevladavanja kulonskog odbijanja protona, H. A. Bethe je ustanovio takozvani niz proton-proton nuklearne fuzije četiriju vodikovih atoma u atom helija, kao glavni izvor Sunčeve energije. Takvom fuzijom 1 kilograma vodika u nešto manje od kilogram helija oslobađa se 6·1014 J energije. Dva posto te goleme energije odnose neutrini, dok se ostatak izrači putem svjetlosti.

Izraženo Sunčevim neutrinskim jedinicama (1 SNU odgovara jednom uhvatu u sekundi na 1036 atoma mete), mjereno je 2,56 ± 0,16 (stat.) ± 0,16 (sist.) SNU. U usporedbi s teorijskim očekivanjem od 8,6 SNU koje se temelji na poznavanju procesa u Suncu, ustanovljena je tek trećina Sunčevog fluksa neutrina od bora-8. Ta zagonetka manjka Sunčevih neutrina bila je poticajem pokretanja novih pokusa. Isti manjak neutrina opažen je u kasnijim sličnim pokusima pretvorbe galija u germanij, gdje prag od 0,23 MeV dopušta osjetljivost na neutrine nižih energija.

Pokusi s ubrzivačima čestica (akceleratorima) omogućena su otkrića, osim postojećeg elektronskog neutrina, mionskih (1962.) i tauonskih (sredinom sedamdesetih) neutrina, stvorenih u paru s mionima i tauonima. Da se radi o neutrinima druge generacije pokazali su pokusi, koje su izveli L. Lederman, M. Schwartz i J. Steinberger. Kozmičke su neutrine detektirali R. Davis i M. Koshiba. Uz kozmičke neutrine vezano je otkriće oscilacija okusa neutrina: pošto su prije ustanovljene zasebne neutrinske vrste (okusi νe, νμ, ντ kojima su zaokružene tri obitelji čestica standardnoga modela čestica), za elektronske neutrine emitirane sa Sunca ustanovljena je njihova pretvorba (transmutacija) u mionske, a za mionske neutrine stvorene u Zemljinoj atmosferi njihov prijelaz u tauonske neutrine. Pokuse s velikim vodenim detektorima neutrina smještenim duboko u rudnicima vodili su M. Koshiba u Japanu i A. B. McDonald, u Kanadi. Promjene okusa neutrina pokazuju da neutrini imaju masu.

Objašnjenje
Znanstvenike je oduvijek zanimalo odakle silna Sunčeva energija. H. von Helmholtz je prvi pred oko 140 godina pokušao znanstveno protumačiti izvor Sunčeve energije pomoću gravitacije i došao je do spoznaje da bi time energija Sunca trajala najviše oko 30 milijuna godina. Za fizičare 19. stoljeća bilo je to dovoljno, ali ne i za biologe, koji su pokušavali vremenski odrediti nastanak života na Zemlji. Danas je poznato da Sunce zrači energiju već 5 milijardi godina. Tek šezdesetih godina 20. stoljeća je H. A. Bethe uspio zahvaljujući prijedlogu fizičara von Weizsäckera protumačiti proces energije na Suncu. Neutrino je bitan za taj proces dobivanja energije koja kompenzira gravitacijsku energiju i time sprječava gravitacijsko urušavanje (kolabiranje) Sunca. U središtu Sunca, preko složenih lančanih reakcija u takozvanom Sunčevom standardnom modelu (SSM), dolazi do nuklearne fuzije protona u helij. Tim nuklearnim vezanjima bariona pretvara se masa m u energiju E prema poznatoj jednadžbi:

gdje je: c - brzina svjetlosti. Svake sekunde Sunce kroz taj složeni proces fuzije "izgori" u sekundi gotovo 600 milijuna tona vodika u teže atomske jezgre. Pri tome nastaje Sunčevo svjetlo (fotoni) i Sunčevi neutrini. Neutrino neposredno napusti gusti centar Sunca, dok foton treba 100 tisuća godina dok dođe na površinu koju mi opažamo.

Kroz stalna raspršenja foton izgubi svaku informaciju o središtu Sunca za razliku od neutrina. Na površini Zemlje dobivamo danju i noću preko 60 milijardi Sunčevih neutrina po cm2 u sekundi prema Betheovoj osnovnoj reakciji:

gdje je masa deuterija  manja od mase dvaju protona što odgovara energiji vezanja protona i neutrona u deuterij (defekt mase).

Zato proučavanje Sunčevih neutrina nije samo test SSM modela, nego dopušta direktno promatranje unutrašnjosti Sunca kod temperature od oko 15 milijuna stupnjeva Celzija. Dnevno svjetlo dolazi s površine Sunca, gdje je temperatura svega 5 505 ºC.

B. Pontecorvo, učenik E. Fermija, je predložio da neutrino može kod apsorpcije u atomskoj jezgri pretvoriti kemijski element s atomskim brojem X u element atomskog broja X+1. Na primjer, izotop klora () preko reakcije:

u izotop argona (). U tom slučaju broj atoma argona mjeri količinu Sunčevih neutrina. Otkriću Sunčevih neutrina pridonio je i mladi radiokemičar Ray Davis u novoosnovanoj grupi za kemiju u Brookhaven National laboratoriju. Kako nije dobio neki određeni radni zadatak, u biblioteci je pokušao naći neki interesantni problem za sebe. Tako je našao prijedlog talijanskog fizičara Pontecorva i odmah je razvio radiokemijski pilot projekt kako pronaći mali broj elemenata argona u tekućini klora. Nakon tog pilot projekta sagradio je ogromni rezervoar od 380 tisuća litara, ispunio ga tekućinom za kemijsko čišćenje perkloroetilenom, koji je bogat s klorom i jakom apsorpcijom neutrina.

Detektor je postavio u rudnik zlata 1 500 metara pod zemljom da bi smanjio utjecaj kozmičke pozadine (eng. background). Davis je razvio preciznu tehniku kako količinski (kvantitativno) izvući nekoliko atoma radioaktivnog argona proizvedenog apsorpcijom neutrina u kloru. Posao je bio vrlo težak, lakše bi bilo naći iglu u plastu sijena. Argon u tekućini klora je bio prvi dokaz Sunčevih neutrina. Svakih mjesec dana je Davis "ulovio" 17 radioaktivnih atoma argona. Nakon 6 mjeseci izmjereni broj atoma nije se podudarao s očekivanim brojem neutrina prema Sunčevom standardnom modelu. Ili je bila kriva SSM teorija ili je Davisov pokus bio pogrešan. Kako su mnogi daljnji pokusi, izvođeni na isti način, pokazali sličan rezultat, došlo se na ideju da su se elektronski neutrini na putu do Zemlje pretvorili u druge vrste neutrina koji ne mogu biti apsorbirani u tim kemijskim pokusima, koji reagiraju samo na νe, a ne na νμ ili ντ.

To otkriće vodilo je daljnjim pokusima. Tako je jedna japanska grupa pod vodstvom fizičara M. Koshiba blizu grada Kamioka u rudniku cinka, oko 600 metara ispod zemlje, sagradila rezervoar od 50 tisuća tona izuzetno čiste vode s 11 146 staklenih fotomultiplikatora, cijevi promjera 50 cm. Način detekcije u ovom pokusu je različit od kemijskih detektora. Detektor s vodom može detektirati sve vrste neutrina. Neutrino u sudaru s molekulama vode stvara razne elementarne čestice s električnim nabojem koji u vodi imaju brzinu veću od brzine svjetlosti u vodi i stvaraju takozvano Čerenkovljevo svjetlo (Čerenkovljevo zračenje) čime otkriju svoj identitet (kod posjeta nuklearnom reaktoru može se u skladištu uranijevih šipki u vodi vidjeti plavo Čerenkovljevo svjetlo kojeg stvaraju elektroni). Svjetlo je registrirano s panoramski raspodijeljenim fotomultiplikatora i izračunat je tip reakcije pomoću računala,čime se moglo identificirati neutrino.

S tim nešto poboljšanim detektorom je jedna japansko-američka grupa objavila 1998. da neutrino mijenja svoj identitet prolazom kroz svemir. Time je otkrivena oscilacija neutrina i pokazano da neutrino ima masu. To je također potvrdila i jedna kanadska grupa. Time je riješen problem manjka Sunčevih neutrina koji dolaze do Zemlje i potvrđen Sunčev standardni model. Davis i Koshiba su za svoja istraživanja Sunčevih neutrina bili nagrađeni Nobelovom nagradom 2002.

Dana 23. veljače 1987. dogodilo se duboko u svemiru nešto što je prostim okom zadnji vidio J. Kepler: zvjezdana, takozvana eksplozija supernove. Pred 180 tisuća godina u susjednoj galaksiji jedna je zvijezda iscrpila fuzioni materijal i time je nestala energija koja je davala otpor vlastitoj gravitaciji. U jednom trenu je nastala urušenjem gravitacijska eksplozija i emitirala energiju preko neutrina i svjetlosti veću od 1000 milijardi višu negoli naše Sunce izrači u godinu dana. Signal od 12 neutrina registrirao je Kamiokande detektor. Istodobno su i druga dva slična detektora u SAD-u registrirala neutrine. Tek nakon 2 sata je stigao i svjetlosni signal (neutrino je kroz svemirsku prašinu brži od svjetla). Time se potvrdilo pokusno predviđanje teorijskih modela o razvoju zvijezda i gravitacijskom kolapsu. Tako se može reći da je 1987. započela neutrinska astronomija izvan naše galaksije!

Izvori

Fizika elementarnih čestica
Sunce
Neriješeni problemi u astronomiji
Neutrini

Problem Sunčevih neutrina


هو اسم سلسلة مانغا من تأليف ورسم أتسشي أوكوبو, متسلسلة في مجلة شونن غانغان الشهرية من نشر سكوير إنيكس و سلسلة أنمي عُرِضت في اليابان من أبريل 2008 إلى مارس 2009.

مصطلحات هامة
 سلاح
 حرفي
 مدرسة حاصد الأرواح لتخصص الأسلحة والحرفيين
 ديث سايث
 ساحرة
 كيشين

الشخصيات

م.ح.أ

تلاميذ م.ح.أ
 ماكا ألبارن
 سول إيتر
 نوع السلاح: منجل
 بلاك☆ستار
 تسوباكي ناكاتسوكاسا
 نوع السلاح: كوساريغاما (نوع من أسلحة النينجا)
 ديث ذا كيد
 ليز تومبسون
 نوع السلاح: مسدس (مع أختها باتي)
 باتي تومبسون
 نوع السلاح: مسدس (مع أختها ليز)
 أوكس فورد
 هارفر د إكلير
 نوع السلاح: رمح الرعد
 كيليك لونغ
 بوت أوف فاير وبوت أوف ثندر
 نوع السلاح: قفازات ملاكمة
 كيم ديل
 جاكلين أو لانترن دوبري
 نوع السلاح: فانوس

طاقم م.ح.أ
 حاصد الأرواح
 دكتور فرانكن شتاين
 بوتّاتاكي جو/بي جاي
 سيد باريت
 ميرا نايغس

ديث سايث
 سبيريت ألبارن
 جاستن لو
 ماري ميولنير
 يومي أزوسا

الساحرات
 ميدوسا
 إيروكا فروغ
 أنجيلا ليو
 ميزوني
 أراكني

آخرون
 بلير
 غيريكو
 فري/رجل عين العفريت
 موسكيتو
 آسورا
 إيبون
 العفريت القزم
 ميفوني
 ماساموني
 إكسكاليبر
 كرونا
 راغناروك

طاقم إنتاج الأنمي
 الإخراج: تاكيا إيغاراشي
 تأليف النص الرئيسي: أكاتسكي ياماتويا
 تصميم الشخصيات، إخراج الرسوم المتحركة الرئيسي: يوشيوكي إيتو
 الإخراج الفني: نوريفمي ناكامرا
 الموسيقى: تاكو إيواساكي
 إنتاج الموسيقى: أنيبليكس
 إخراج الصوت: كازهيرو واكاباياشي
 إنتاج الرسوم المتحركة: بونز
 إنتاج: تلفزيون طوكيو، دنتسو

مراجع

وصلات خارجية

ألعاب بلاي ستيشن 2
ألعاب بلاي ستيشن بورتبل
ألعاب حركة-مغامرات
ألعاب فيديو 2008
ألعاب فيديو 2009
ألعاب فيديو مبنية على أنمي ومانغا
ألعاب فيديو مطورة في اليابان
ألعاب نامكو بانداي
ألعاب نينتندو دي أس
ألعاب وي
أنمي ومانغا حركة
أنمي ومانغا فانتازيا مظلمة
أنمي ومانغا كوميدية
أنمي ومانغا مغامرات
أنيبلكس
السحر في أنمي ومانغا
السحر في التلفاز
السحر في الخيال المكتوب
بونز (ستوديو)
تونامي
سلاسل سكوير إنكس
سلسلات مانغا
شركة فنميشن للترفيه
شونن مانغا
شينيغامي في أنمي ومانغا
الرقية في الأنمي والمانغا
عروض تلفزيون طوكيو
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في نيفادا
قصص مصورة عن الموت
مانغا 2003
مانغا 2004
مانغا 2011
مسلسلات أنمي متلفزة بدأ عرضها في 2008
مسلسلات أنمي مستندة إلى مانغا
مسلسلات تلفزيونية يابانية انتهت في 2009
مسلسلات تلفزيونية يابانية بدأ عرضها في 2008
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية في عقد 2000

سول إيتر


Branovo este o comună slovacă, aflată în districtul Nové Zámky din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 586 de locuitori.

Istoric
Localitatea Branovo este atestată documentar din 1410.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Branovo


La  est une église située à Caacupé au Paraguay, à laquelle l'Église catholique donne les statuts de cathédrale, de basilique mineure et de sanctuaire national. Elle est le siège du diocèse de Caacupé.

Historique
Un oratoire est créé en 1765. Une petite chapelle le remplace dès 1769, où une première messe est célébrée le .

L'édifice actuel est construit à partir de 1945, et n'est pas encore terminé. Le pape  s'y rend le .

Elle obtient le titre de basilique mineure par décret le . Le pape François s'y rend pour l'occasion, le .

Illustrations

Références

Lieu de pèlerinage catholique
Catholicisme au Paraguay
Monument au Paraguay

Cathédrale-basilique Notre-Dame-des-Miracles de Caacupé


Otar Chiladze (georgisk - ოთარ ჭილაძე) (født 20. marts 1933, død 1. oktober 2009) var en fremtrædende georgisk forfatter.

Otar Chiladze var forfatter til flere georgiske romaner ("Jernteatret", "Avelum", "En mand gik ned ad vejen", etc.). Otar Chiladze er en af de mest kendte repræsentanter for magisk realisme.

Se også
 Otar Chiladze - Goodreads

Henvisninger

Skønlitterære forfattere fra Georgien
Adel fra Georgien
Skønlitterære forfattere fra Sovjetunionen

Otar Chiladze


In the branch of abstract algebra known as ring theory, a left primitive ring is a ring which has a faithful simple left module. Well known examples include endomorphism rings of vector spaces and Weyl algebras over fields of characteristic zero.

Definition
A ring R is said to be a left primitive ring if it has a faithful simple left R-module.  A right primitive ring is defined similarly with right R-modules. There are rings which are primitive on one side but not on the other. The first example was constructed by George M. Bergman in .  Another example found by Jategaonkar showing the distinction can be found in .

An internal characterization of left primitive rings is as follows: a ring is left primitive if and only if there is a maximal left ideal containing no nonzero two-sided ideals. The analogous definition for right primitive rings is also valid.

The structure of left primitive rings is completely determined by the Jacobson density theorem: A ring is left primitive if and only if it is isomorphic to a dense subring of the ring of endomorphisms of a left vector space over a division ring.

Another equivalent definition states that a ring is left primitive if and only if it is a prime ring with a faithful left module of finite length (, Ex. 11.19, p. 191).

Properties
One-sided primitive rings are both semiprimitive rings and prime rings.  Since the product ring of two or more nonzero rings is not prime, it is clear that the product of primitive rings is never primitive.

For a left Artinian ring, it is known that the conditions "left primitive", "right primitive", "prime", and "simple" are all equivalent, and in this case it is a semisimple ring isomorphic to a square matrix ring over a division ring.  More generally, in any ring with a minimal one sided ideal, "left primitive" = "right primitive" = "prime".

A commutative ring is left primitive if and only if it is a field.

Being left primitive is a Morita invariant property.

Examples
Every simple ring R with unity is both left and right primitive.  (However, a simple non-unital ring may not be primitive.)  This follows from the fact that R has a maximal left ideal M, and the fact that the quotient module R/M is a simple left R-module, and that its annihilator is a proper two-sided ideal in R. Since R is a simple ring, this annihilator is {0} and therefore R/M is a faithful left R-module.

Weyl algebras over fields of characteristic zero are primitive, and since they are domains, they are examples without minimal one-sided ideals.

Full linear rings
A special case of primitive rings is that of full linear rings.  A left full linear ring is the ring of all linear transformations of an infinite-dimensional left vector space over a division ring.  (A right full linear ring differs by using a right vector space instead.)  In symbols,  where V is a vector space over a division ring D.  It is known that R is a left full linear ring if and only if R is von Neumann regular, left self-injective with socle soc(RR) ≠ {0}. Through linear algebra arguments, it can be shown that  is isomorphic to the ring of row finite matrices , where I is an index set whose size is the dimension of V over D.  Likewise right full linear rings can be realized as column finite matrices over D.

Using this we can see that there are non-simple left primitive rings.  By the Jacobson Density characterization, a left full linear ring R is always left primitive. When dimDV is finite R is a square matrix ring over D, but when dimDV is infinite, the set of finite rank linear transformations is a proper two-sided ideal of R, and hence R is not simple.

See also
primitive ideal

References

 p. 1000 errata

Ring theory
Algebraic structures

Primitive ring


N-óxido de piridina es un compuesto heterocíclico con fórmula C5H5NO, producto de la oxidación de la piridina. Originalmente era preparado con perácidos como agentes oxidantes.

Propiedades

Físicas
Es un sólido incoloro, higroscópico (capacidad de absorber o ceder humedad al medio ambiente) y muy soluble en agua.

Químicas
Es una molécula aromática, por tanto, plana. Sirve como ligando en química de coordinación. Rara vez es usado como agente oxidante en síntesis.

Síntesis
La síntesis del N-óxido de piridina se basa en la oxidación de la piridina.

Los oxidantes más usados son el ácido peracético (H2O2 en ácido acético glacial), ácido metacloroperbenzoico (mCPBA).

Procedimiento experimental: en un matraz de tres bocas de un L, equipado con un agitador magnético, un termómetro y un embudo de adición, se colocan 110 gramos de piridina. En el embudo de adición se ponen 250 mililitros de ácido peracético del 40%, y se van adicionando lentamente sobre la piridina en agitación hasta que se alcanza la temperatura de 85 °C donde se mantiene. Una vez finalizada la adición se mantiene en agitación hasta que la temperatura desciende a unos 40 °C. La mezcla de reacción se destila a presión reducida, destilando ácido acético, y obteniendo como producto unos cristales incoloros con un rendimiento de aproximadamente el 80%.

Reactividad
La reactividad de los N-óxidos de piridina es mayor que la de la piridina. Esto se debe a las formas resonantes que se forman y la distribución de densidades electrónicas en diferentes puntos:

Ejemplo de sustitución nucleófila (en orto):

Reducción a piridina: la piridina se puede recuperar con un proceso de reducción del N-óxido de piridina. Como reductores podemos emplear Hidrógeno/Paladio o Trifenilfosfina.

Seguridad
El compuesto es irritante para la piel.

Referencias

Aminas secundarias
Piridinas

N-óxido de piridina


Çizgili kaplumbağa (Mauremys caspica), göl ve akarsularda yaşayan bir kaplumbağa türü. Türkiye'de Trakya, Ege, Akdeniz ve Güneydoğu Anadolu'ya yayılmıştır.

Kabuğu gri renklidir. Siyahımsı gri olan boynunda, ayaklarında ve kuyruğunda sarımsı çizgiler vardır. Kabuğu basıktır, genç çizgili kaplumbağalarda kabuğu oluşturan halkalar karinalı olur. Yazın güneşlenmeyi sever. Kışı suyun dibinde kış uykusuna yatarak geçirir. Dişileri su kenarındaki kumluklara 9-20 yumurta bırakabilir. Boyu 25 cm'e kadar büyüyebilir. Balık, kurbağa ve diğer suda yaşayan canlılarla beslenir.

Eski Dünya bataklık kaplumbağasıgiller
Avrupa sürüngenleri
Azerbaycan'daki sürüngenler
Türkiye'deki sürüngenler
Geoemydidae
Johann Friedrich Gmelin tarafından adlandırılmış taksonlar

Çizgili kaplumbağa


O Ford Mustang Mach-E é um crossover de porte médio ("compacto" nos EUA) elétrico a bateria produzido pela Ford. O veículo foi apresentado em 17 de novembro de 2019 e colocado à venda em dezembro de 2020 como modelo 2021. O veículo usa a placa de identificação Mustang, com um apelido Mach-E que é inspirado na variante Mach 1 da primeira geração do Mustang. O carro ganhou o prêmio SUV do ano da América do Norte em 2021.

Visão geral

Durante o desenvolvimento, o Mustang Mach-E foi originalmente apresentado como o Ford Mach 1, mas foi retratado após forte oposição do público, com o CEO da Ford, Jim Farley, descrevendo a provocação do nome como uma avaliação.

As maçanetas convencionais estão ausentes no Mustang Mach-E, e o veículo apresenta botões que abrem as portas e uma pequena maçaneta saindo das portas dianteiras. Os proprietários podem usar seus smartphones como uma chave, bem como um teclado embutido no pilar B.

O interior possui painel amplo e barra de som embutida; o painel está equipado com um  montado verticalmente sistema de infoentretenimento touchscreen com um botão giratório fixado nele. A maioria dos sistemas do carro é controlada pela tela, que usa o recente sistema operacional SYNC 4 da Ford, que pode aceitar atualizações sem fio. A  cluster digital para o motorista também é destaque, enquanto o volante mantém uma série de botões físicos.

O Mustang Mach-E é construído na plataforma Global Electrified 1 (GE1), que é uma versão fortemente retrabalhada da plataforma C2 que é usada na quarta geração Focus e terceira geração Kuga / quarta geração Escape.

O carregamento está disponível por meio de um carregador doméstico CA ou carregadores rápidos CC de até 150 kW.

O carro tem uma área de carga tradicional na parte traseira com um volume reivindicado de , e um  baú impermeável sob o capô.

Níveis de acabamento

Nos EUA, o Mustang Mach-E está disponível em quatro níveis de acabamento distintos: base Select, California Route 1 Edition de nível médio, Premium bem equipado e GT orientado para o desempenho. Um acabamento da Primeira Edição de produção limitada também estava disponível no lançamento para o ano modelo de 2021 e foi baseado no acabamento Premium. Um pacote de desempenho GT também está disponível para o acabamento GT.

O modelo foi lançado com dois tamanhos de bateria e três saídas de energia. A versão de entrada de nível de tração traseira é oferecida com um bateria de 68 kWh dirigindo uma  ou um motor pacote de bateria estendido de 88 kWh dirigindo uma  motor. Ambos os conjuntos de baterias têm um valor reivindicado  tempo de 6,1 segundos ou menos e um alcance EPA de cerca de  respectivamente. Ambos os modelos SR e ER usam os mesmos motores, a diferença de saída é devida à energia da bateria. O maior  é usado na parte traseira de todos os modelos com o menor  usado na dianteira dos modelos AWD (Select e Premium). O GT Performance obtém os mesmos  na frente e atrás.

Uma versão com tração nas quatro rodas com motor duplo também é oferecida com a mesma bateria de 68 kWh com  ou a bateria estendida de 88 kWh com  motor. Eles estimaram intervalos de EPA de , respectivamente. Testes da Edmunds Automotive indicaram um alcance real de  com a versão de bateria de longo alcance. Car and Driver alcançou um  de 5,1 segundos com o modelo de alcance estendido.

Um acabamento GT com tração nas quatro rodas é oferecido com o pacote de 88 kWh, produzindo , um alvo de  de 3,8 segundos e uma autonomia de direção de . Edmunds aprendeu através de seus testes que o pico de aceleração do Mach-E GT é reduzido após 5 segundos de forte aceleração, o que a Ford também confirmou. O Unbridled Extend Mode da guarnição GT tenta melhorar essa limitação aumentando o resfriamento e limitando a saída de pico do motor.

O Mach E-GT Performance Edition foi revelado em 2 de dezembro de 2020. É equipado com rodas de liga leve de 20" com pneus Pirelli, pinças Brembo vermelhas e detalhes em preto na carroceria. É equipado com uma  que é capaz de gerar  de torque e um alcance de . Com um preço de US $ 60.000, foi lançado nos showrooms dos EUA no verão de 2021.

Especificações

Variantes especiais

Mustang Mach-E 1400
O Ford Mustang Mach-E 1400 é um protótipo de teste, testado pela primeira vez por Vaughn Gittin Jr., desenvolvido em mais de 10.000 horas de colaboração entre a RTR e a Ford Performance. É feito principalmente de fibra composta, economizando mais peso em relação à fibra de carbono. Com base nos números de desempenho do próximo Ford Mustang Mach-E GT, a potência do Mach-E 1400 foi aumentada para  e mais de  de torque, alimentado por um total de 7 motores elétricos de 56,8 kWh bateria de liga de níquel-manganês-cobalto, para alto desempenho e taxa de descarga, resfriada por um refrigerante dielétrico. A potência de cada motor elétrico pode ser ajustada individualmente dentro de margens muito pequenas e pode permitir a alternância entre tração nas quatro rodas, tração traseira e tração dianteira. A aerodinâmica do protótipo permite que ele chegue a  de força descendente. A frenagem regenerativa é obtida por meio de um sistema de reforço elétrico, acompanhado de ABS e controle de estabilidade para otimizar o sistema de frenagem. O protótipo elétrico também contém freios Brembo como o carro de corrida Ford Mustang GT4. A estreia pública ocorrerá em uma corrida da NASCAR, servindo de teste para novos materiais.

Mustang Mach-E GT
Em dezembro de 2021, a cidade de Nova York anunciou que estava comprando 184 SUVs Mustang Mach-E como veículos de emergência. Durante 2022, esses veículos substituiriam os carros movidos a gasolina já em uso. Este modelo pode acelerar de 0 a 97 km/h em 3,8 segundos e tinha um alcance de .

Marketing
A Ford contratou o ator britânico Idris Elba (que já trabalhou para a Ford da Grã-Bretanha junto com seu pai) para estrelar vários comerciais teaser do carro e apresentar a estreia oficial do Mustang Mach-E em 17 de novembro de 2019.

Em 9 de julho de 2021, Paul Clifton, Kevin Booker e Fergal McGrath estabeleceram um recorde mundial do Guinness ao dirigir de John O'Groats a Land's End. Eles cobriram as  rota com três cargas. Mais tarde, uma equipe composta por Booker, McGrath e Adam Wood bateu esse recorde com uma parada de carga de 43 minutos e 13 segundos, ganhando mais dois recordes mundiais do Guinness.

Produção
Ao contrário dos modelos Mustang com motor de combustão interna (ICE), o Mach-E não é montado nos Estados Unidos. Em vez disso, o ponto de montagem final é Cuautitlán Assembly em Cuautitlán Izcalli, México.  De acordo com o ex-CEO da Ford, Jim Hackett, a montagem do veículo no México permite à Ford lucrar com o primeiro veículo, ao contrário de outros veículos elétricos. Ele também afirmou que, à medida que a Ford desenvolve a capacidade da fábrica para a produção de veículos elétricos nos Estados Unidos, parte da produção pode ser transferida para lá.

Em fevereiro de 2021, a Ford anunciou que o veículo seria produzido na China pela joint venture Changan Ford para o mercado doméstico chinês, a fim de penetrar no mercado de veículos elétricos do país.

Em abril de 2022, a Ford parou de aceitar novos pedidos para o Mustang Mach E do ano modelo 2022 devido à sua popularidade.

Em junho de 2022, o CFO da Ford Motor anunciou que a lucratividade do Mustang Mach-E foi eliminada devido ao aumento do custo das matérias-primas.

Em 30 de agosto de 2022, a Ford começou a aceitar pedidos para o Mach Es 2023 com aumentos de preço significativos. O aumento de preço retornará o Mach E à lucratividade para a Ford.

Recalls significativos
Em maio de 2022, a Ford iniciou um recall selecionado para os modelos Mach-E AWD 2021 sobre "um problema com aceleração, desaceleração e/ou perda de potência não intencionais" resultante da falha do software de segurança funcional ao detectar um erro de software durante a operação, levando a uma falha não intencional do software de segurança funcional. aceleração, desaceleração não intencional ou perda de potência de acionamento.

Segurança
O acabamento superior do Mustang Mach-E 2021 foi premiado com o "Top Safety Pick" pelo Insurance Institute for Highway Safety.

Prêmios
Em 2021, o Mustang Mach-E ganhou o primeiro prêmio "EV do ano"  Car and Driver. Foi contra 10 outros veículos, incluindo três modelos Tesla, Audi e-tron, Volvo XC40 Recharge e Porsche Taycan. Todos os veículos foram testados sobre a distância que podiam percorrer a 70 milhas por hora, testes de desempenho, testes de sensação subjetiva em vias públicas e, finalmente, uma viagem de 1.000 milhas de Michigan a Virgínia e vice-versa. A revista afirmou que: "O Mach-E tem a dinâmica de direção e o design para levar os novos compradores da mera aceitação de EVs à emoção." Eles também observaram os materiais premium e a qualidade de construção em sua pontuação.

Vendas

Referências

Ligações externas

Mustang Mach-E
Veículos com tração 4×4
Veículos com tração traseira
Automóveis da década de 2020

Ford Mustang Mach-E


جايوس بلينيوس كاسيليوس الثاني المولود باسم جايوس كاسيليوس أو جايوس كاسيليوس سيلو (61 – 112 تقريبًا) المشهور باسم بلينيوس الأصغر هو محام ومؤلف وقاض روماني. نشأ وتعلم على يدي عمه بلينيوس الأكبر. وشهدا معا ثوران فيزوف في 24 أغسطس 79 م.

كتب بلينيوس المئات من الرسائل التي لا زال بعضها باقيًا تعد الآن من المصادر التاريخية لتلك الفترة، بعضها كان موجهًا لأباطرة تلك الفترة والبعض إلى نبلاء أمثال المؤرخ تاسيتس. عمل بلينيوس كقاض في عهد تراجان. كان بلينيوس رجلاً صادقًا ومعتدلاً، شغل العديد من المناصب المدنية والعسكرية. كما كان صديقًا للمؤرخ تاسيتس.

انظر أيضًا
 بومبي
 هركولانيوم

روابط خارجية

المراجع

أشخاص تبناهم أقرباء
أشخاص من كومو
رومان في القرن 1
رومان في القرن 2
علماء رومان قدماء
فلاسفة يونانيون
كتاب باللغة اللاتينية
كتاب رسائل لاتينيون
كتاب لاتينيون من العصر الفضي
مواليد 61
مواليد في كومو
نقاد المسيحية
وفيات 113
وفيات عقد 110
وفيات في بيثينيا
حكام رومانيون في بيثينيا والبنطس

بلينيوس الأصغر


ماري دوقة بورغونيا تعرف أيضاً باسم ماري الثرية  (بروكسل، 13 فبراير 1457 - بروج، 27 مارس 1482) دوقة بورغونيا وأيضا كانت حاكمة للعديد من المناطق التي كانت في فرنسا والبلدان المنخفضة، وأيضا بالإضافة لكونها أرشيدوقة النمسا من خلال الزواج من 1477 حتى وفاتها.

ماري هي الابنة الشرعية الوحيدة لشارل الأول الجرئ وزوجته الثانية إيزابيل من بوربون، ورثت ماري الدوقية بعد وفاة والدها في معركة نانسي في 5 يناير 1477، وبسبب الرخاء الكبير في العديد من المناطق التي ورثها، غالباً ما يشير إليها بـ ماريا الثرية.

السيرة الذاتية

ولدت ماري في بروكسل في 13 فبراير 1457 لـ شارل الجريء الذي كان آنذاك كونت شاروليه من زوجته الثانية إيزابيل من بوربون (1437-1465) ابنة شارل الأول دوق بوربون وأغنيس من بورغونيا عمة شارل الجريء، كان عرابها لويس دوفين فرنسا الثامن (في المستقبل ملك فرنسا) عندما كان منفياً في بورغندي في ذاك الوقت؛ سمى لويس الطفلة تكريماً لوالدته ماري من أنجو، كانت ردود حول الطفلة مختلطة: بحيث كان جدها الدوق فيليب الطيب غير متفائلاً واختر ألا يحضر التعميد، في حين جدتها إيزابيلا من البرتغال كانت مسرورة بميلادها، بحيث أنها عينت عمتها الغير الشرعية آنا مربية لها.

مع وفاة جدها فيليب الطيب في 1467 أصبح والدها أخيراً دوق بورغندي؛ وبما أن والدها لم يكن لديه ابن ذكر خلال صعوده، تم اعتبر ماريا كوريثة مفترضة، كان والدها يسيطر على مناطق الواسعة ومعظم هذه المناطق لا تعتبر كتلة واحدة، والتي تكونت من دوقية بورغونيا وكونتية بورغونيا البلاطينية وأغلب المناطق في البلدان المنخفضة، نتيجة لذلك العديد من الأمراء بحثوا في طلب يدها لزواج، تلقى والدها الطلب الأول عندما كانت في الخامسة من العمر، من انفانتي فرناندو من أراغون (في المستقبل ملك قشتالة وأراغون)، وفي وقت لاحق من شارل دوق بيري الشقيق الأصغر للملك لويس الحادي عشر من فرنسا الذي كان منزعجاً بشدة بحيث قام بمنع هذا الاقتراح بمساعدة قرار بابوي وذلك تعديه الدرجة المحرومة لزواج.

حالما نجح لويس في انجاب الوريث في المستقبل شارل الثامن ملك فرنسا، أراد بسرعة أن يزوج شارل من ماري رغم أنه يصغرها بثلاثة عشر عاماً، وأيضا حاول نيكولا الأول الذي يكبرها بسنوات في طلب يدها، بحيث كان يحكم دوقية لورين المجاورة لدوقية بورغندي والبلدان المنخفضة، إلا أن هذه الخطة انتهت بوفاته في 1473.

ومع ذلك توالت العروض الزواج حتى وفاة والدها في 1477 رغم أنها ليس لديه وريث ذكر؛ بذلك استطعت ماريا أن تخلفه، اغتنم الملك لويس الحادي عشر الفرصة في محاولة للاستيلاء على أراضيها التي تقع في مملكة فرنسا من دوقية بورغونيا بنفسها وفرانش كونته (رغم أنها تقع ضمن أراضي الإمبراطورية في ذاك الوقت) وبيكاردي وأرتوا.

بحيث كان الملك لويس حريص على زواج ماري من ابنه شارل وذلك لتأمين ميراث البلدان المنخفضة لورثته، ولو بقوة السلاح إذا لزم الأمر، بذلك أرسلت بورغندي سفارة إلى فرنسا خوفاً من القوة العسكرية للتفاوض حول الزواج ماري من الدوفين شارل (ذو ستة أعوام) ومع ذلك عادت دون تأمين الخطوبة بحيث أن طلبات الملك الفرنسي كانت حول التنازل عن تلك الأراضي للتاج الفرنسي اعتبرت غير مقبولة.

اضطرت ماري لتوقيع في 10 فبراير 1477 عن ميثاق الحقوق التي عُرفت بـ «وثيقة الأمتياز الكبيرة» في غنت بموجب هذا الاتفاق حصلت المقاطعات وبلدات في الفلاندر وبرابانت وهينو وهولندا جميع الحقوق المحلية والمجتمعية التي ألغيت بموجب مراسيم دوقات بورغندي من قبل في جهودهم لإنشاء دولة مركزية على غرار فرنسا لخروج من حيازتهم المتباينة في البلدان المنخفضة؛ فعلى وجه الخصوص تم إلغاء برلمان ميشيلين (الذي تم تأسيسه من قبل شارل الجريء في 1470) واستبدالها بسلطة برلمان باريس التي كان موجود من قبل، بحيث اعتبرت ثقلاً موازناً قابلاً للسلطة المركزية الزاحفة التي قام بها كلاً من فيليب الطيب وشارل الجريء، وكما كان على الدوقة أن تتعهد بعدم إعلان الحرب وصنع السلام ورفع الضرائب دون أخذ الموافقة من هذه المقاطعات والبلدات، بل كان عليها اختيار توظيف السكان هذه المناطق لوظائف الرسمية.

رغم كراهية الشعب لنظام القديم إلا أن مع توسل الدوقة ودفء الدموع تم إعدام اثنين من أكثر مستشارين والدها تأثيراً، في غنت بعد اكتشاف ولائهم الملك الفرنسي.

الزواج والذرية
بعد سنين من عروض الزواج، وسياسات الملك لويس الحادي عشر؛ وقع اختيارها على الأرشيدوق ماكسيمليان من النمسا (في المستقبل الإمبراطور الروماني المقدس) كان يصغرها بسنتين على الرغم من أنهما أقارب من الدرجة الرابعة بحيث أن كليهما من أحفاد جواو الأول ملك البرتغال وفيليبا من إنجلترا، والذي أصبح حاكم مشترك معها، جرى الزواج في غنت مساء يوم 16 أغسطس 1477، أدى زواج ماري من سليل أسرة هابسبورغ إلى خلاف على مدى القرنين التاليين بين فرنسا وهابسبورغ (لاحقاً ملوك إسبانيا والأباطرة الرومان المقدسة)، وبلغ هذا الصراع ذروته مع حرب الخلافة الإسبانية (1700-1714).

ولكن في هولندا أصبحت الأمور أكثر سلاسة؛ مع إبعاد العدوان الفرنسي مؤقتاً، وإستعادة السلام الداخلي إلى حد كبير.

انجبت ماريا لماكسميليان الثلاثة أطفال:-
 فيليب الوسيم (22 يوليو 1478 - 25 سبتمبر 1504)؛ خلف والدته تحت مُسمى فيليب الرابع؛ وأيضا أصبح من خلال زواجه من انفانتا خوانا ملك قشتالة وليون.
 مارغريت (20 يناير 1480 - 1 ديسمبر 1530)؛ تزوجت أولا من خوان أمير أستورياس وجرندة وريث فرناندو الثاني ملك أراغون وإيزابيلا الأولى ملكة قشتالة، هو شقيق الأكبر لخوانا، ثم تزوجت من فيليبر الثاني دوق سافوي.
 فرانتس (2 سبتمبر 1481 - 26 ديسمبر 1481).

الوفاة
في 1482 تم تنظيم رحلة صيد الطيور في الغابة بالقرب من قلعة فيخنيندال من قبل أدولف من كليفز، لورد رافنشتاين الذي كان يعيش في القلعة، على الرغم من أنها كانت تحب ركوب الخيل؛ كانت تصيد مع ماكسميليان وفرسان البلاط؛ مع ذلك تعثر حصانها وألقاها بها في الحفرة ثم سقط فوقها مما أدى إلى كسر ظهرها، توفيت بعد عدة أسابيع من تلك الحادثة في 27 مارس، من إصابات داخلية ودفنت في 3 أبريل في كنيسة السيدة العذراء بـ بروج حسب وصيتها بجوار والدها وأجدادها من قبل، ابنتها الأرشيدوقة مارغريت التي تبلغ سنتين تم إرسالها عبثاً إلى فرنسا لتتزوج الدوفين، في محاولة لإرضاء الملك لويس وإقناعه بعدم احتلال المناطق التي تملكها ماريا في فرنسا.

ومع ذلك الملك لويس أجبر الأرشيدوق ماكسيمليان (الآن الوصي على ابنها فيليب الرابع من بورغونيا) على الموافقة على معاهدة أراس في أواخر 1482 والتي تم بموجبها تمرير فرانش كونته وأرتوا للحكم الفرنسي لفترة من الوقت، تم استرداد تلك المناطق في 1492 بموجب معاهدة سينلس التي وقعت السلام بين فرنسا والبلدان المنخفضة، ومع ذلك ثبت زواج ماري من فرد من آل هابسبورغ بأنه كارثة لفرنسا، لأن ميراث بورغونيا سوف يتشابك مع إسبانيا والإمبراطورية الرومانية المقدسة في وقت لاحق.

النسب

</center>

مراجع

القرن 15 دوقات في أوروبا
المرأة في الإمبراطورية الرومانية المقدسة في القرن 15
أشخاص من الأراضي المنخفضة البورغندية
أشخاص من بروكسل
حاكمات في القرن 15
دوقات برابانت
دوقات بورغونيا
دوقات بورغونيا القرينات
دوقات غيلدرس
دوقات لوكسمبورغ
دوقات نساء لوكسمبورغيات
دوقة برابنت
رومان كاثوليك فرنسيون
شارلكان
عائلة فالوا-بورغندي
كونتات الفلاندرز
كونتات أرتوا
كونتات بورغونيا
كونتات شاروليه
كونتات فلاندرس
كونتات هولندا (مقاطعة)
كونتات هينو
كونتيات فرنسا
كونتيسة هولندا
كونتيسة هينو
مرغريفات نامور
مواليد 1457
نبلاء من الأراضي المنخفضة البورغندية
نبلاء من بروكسل
نساء من ألمانيا العصور الوسطى
وفيات 1482
وفيات بسبب حادث السقوط عن الحصان
وفيات في بروج

ماري دوقة بورغونيا


අකුණු ගැසීම හෙවත් අපේ ගැමි ව්‍යවහාරයට අනුව හෙණ ගැසීම පෘථීවිය මතුපිට සිදුවන්නා වු ස්වාහාවික ක්‍රියාවලියකි. එහෙත් මෙමගින් මිනිසුන්ට මෙන්ම අනෙක් ජීවීන්ට හා ස්වාභාවික පරිසරයට හානි සිදු වන බැවින් අකුණු ස්වාභාවික විපත් (Natural Disasters) ගණයට අයත් වෙයි. පෘථීවියේ උපත සිදු වුයේ කවදාද එදා පටන් පෘථීවියේ අකුණු ගැසීම සිදු වන්නට ඇත. අකුණු ගැසීමෙන් ස්වාභාවික විපත් සිදුවුවත් පෘථීවි ජීවයේ උපතට අකුණු ගැසීම හේතුවක් වුවා සේම උපන් ජීවය අඛණ්ඩව පවත්වා ගැනීමට ද අකුණු ආධාර වේ. මේ නිසා පෘථීවිය මත අකුණු වල ක්‍රියාකාරිත්වයක් නොතිබුණා නම් ජීවින්ට ජීවත් වීමට සුදුසු ස්ථානයක් ලෙසට පෘථීවිය සැකසෙන්නේ නැත. එබැවින් අකුණු ගැන දැනුවත් වීම අකුණු අනතුරු වලින් බේරීමට තිබෙන පහසු මාර්ගයකි.

අකුණු යනු කුමක්ද?
අකුණු යනු ස්වාභාවිකවම සිදුවන විද්‍යුත් ස්ථිතික විසර්ජනය කි (Electrostatic Discharges). එම කාලය තුළ වායුගෝලයේ හෝ භූමියේ විද්‍යුත් ආරෝපිත කලාප දෙකක් තාවකාලිකව සමාන වන අතර එමඟින් ගිගාජූල් ශක්තියක් ක්ෂණිකව මුදා හැරේ.  මෙම විසර්ජනය ඉලෙක්ට්‍රෝනවල වේගවත් චලනය මගින් නිර්මාණය කරන ලද ඉතා උණුසුම් ප්ලාස්මා සිට කළු-ශරීර විකිරණ ස්වරූපයෙන් දෘශ්‍ය ආලෝකයේ දීප්තිමත් දැල්වීම් දක්වා පුළුල් පරාසයක විද්‍යුත් චුම්භක විකිරණ නිපදවිය හැකිය.  අකුණු මඟින් ගිගුරුම් ඇති කරයි, කම්පන තරංගයේ ශබ්දය විසර්ජනය අවට වායූන් ලෙස වර්ධනය වන අතර පීඩනය හදිසියේ වැඩි වේ.  අකුණු කුණාටු සහ වෙනත් ආකාරයේ ශක්තිජනක කාලගුණික පද්ධති වලදී අකුණු සැර බහුලව සිදු වේ, නමුත් ගිනිකඳු පුපුරා යාමේදී ගිනිකඳු අකුණු ද ඇතිවිය හැකිය

ඇතිවීම

ලෝක ගෝලයේ ඇතිවන අකුණු වලින් වැඩිම ප්‍රමාණයක් වර්ධනය වන්නේ කැටිවැහි වලාවළය. හොඳින් ආරෝපණය වු කැටි වලාකුළක පහළ කොටසේ ඍණ ආරෝපණ (-) හා ඉහළ කොටසේ ධන ආරෝපණ  ( +)  පවතී. මෙසේ හොඳින් ආරෝපණය වු වලාකුළු අතර ප්‍රේරණය (Induction)  නිසා වලාකුලට පහළ පෘථීවිය මතුපිට ධන ආරෝපණ හට ගනී. මෙසේ ආරෝපණ කේන්ද්‍ර අතර වර්ධනය වන විද්‍යුත් ක්ෂේත්‍ර වාතයේ බිඳවැටීම් ක්ෂේත්‍ර දක්වා වර්ධනය වු විට ආරෝපණ කේන්ද්‍ර  අතර විද්‍යුත් විසර්ජන හටගනි. පෘථීවියට ආසන්න වායුගෝලයේ බිඳවැටීම් විද්‍යුත් ක්ෂේත්‍රය මීටරයට කිලෝවෝල්ට් 12 ත් 15 ත් අතර ප්‍රමාණයක් වෙයි.

එහෙත් වායුගෝලයේ ඉහළට යනවිට පීඩනයේ අඩු වීම නිසා බිඳවැටිම් විද්‍යුත් ක්ෂේත්‍රයේ අගය ක්‍රමයෙන් අඩුවේ. වියළි වාතයේදී ට වඩා ජලවාෂ්ප සහිත වාතයේ සන්නායකතාව හෙවත් විදුලිය ගලා යාමේ හැකියාව (Conductivity)  වැඩිය.
(Electric)

මේ හේතුව නිසා වලාකුළක් තුළ පවතින බිඳවැටීම් විද්‍යුත් ක්ෂේත්‍රය පෘථීවිය ආසන්න ස්තර වල තිබෙන බිඳවැටීම් විද්‍යුත් ක්ෂේත්‍රයට වඩා අඩුය. මේ නිසා බොහෝ අවස්ථාවලදී පෘථීවිය වෙතට අකුණු ගලා ඒමට පෙර වලාකුළ තුළ විද්‍යුත් විසර්ජන හෙවත් වලා අකුණු ආරම්භ වේ.

අකුණු පහරක අඩංගු ශක්තිය
පෘථීවි අකුණු පහරක සාමාන්‍ය ධාරාව ඇම්පියර 25000 ක් පමණ වන අතර වෝල්ටීයතාව වෝල්ට් මිලියන 100 ක් පමණ වේ. ඒ අනුව කුලෝම්බ 5 ක පමණ විද්‍යුත් ආරෝපණයක් පෘථීවිය වෙත ගෙන එන අකුණු ධාරාවක් සතු ශක්තිය ජූල් මිලියන 500 ක් පමණ විශාල අගයකි. මෙයින් අකුණු පහරකට කොපමණ විනාශයක් කළ හැකිද යන්න තීරණය කිරීමට පුළුවන. එය වටහා ගැනීමට දළ උදාහරණයක් මෙසේ දැක්විය හැක. අකුණක් සතු ආරෝපණය යම්කිසි ආකාරයකට ගබඩා කරගතහොත් එම ආරෝපණය ශ්‍රී ලංකාව වැනි රටක අවුරුදු 10ක පමණ විදුලි අවශ්‍යතාව සැපිරීමට තරම් ප්‍රමාණවත් වේ.

අකුණු පහරක් ළගාවිය හැකි ප්‍රධාන ආකාර

ඍජු ගැටුම
වලාකුළක සිට පහත් වන අකුණු ධාරාවක් සෘජුවම ළගා වීමයි.සෘජු ගැටුම ඉතාම අනතුරුදායකයි. එවන් පහරකට ලක් වුවන් 10 දෙනෙකුගෙන් 8කටම මාරාන්තික උවදුරු ළගා වන බව කියැවේ. දෙදෙනකු සති කිහිපයක් සාත්තු ලැබිය යුතු ශාරීරික ආපදා වලට භාජනය වි ඇත .

ස්පර්ශ වෝල්ටීයතාවය
පෘථීවිය වෙත අකුණු ධාරාවක් ගමන් කරන ගසක්, ගොඩනැගිල්ලක්, හෝ කම්බියක් වැනි ද්‍රව්‍යයක් හි ස්පර්ශයක් පවතින විට ඒ හරහා අකුණු පහර ළගා වීම. හෝ ගසක් යට සිටින්නකුට අකුණු වැදීම  ස්පර්ශ වොල්ටීයතාවයි

අංශ ජ්වලන
පෘථීවිය වෙත අකුණු ධාරාවක් ගමන් කරන ද්‍රව්‍යයක් ආසන්නයේ සිටින විට, ද්‍රව්‍යයේ සිට ඇති පරතරය පැන ආංශික ලෙස අකුණු පහර ළගා වීම.

පියවර වෝල්ටීයතාවය
පෘථීවිය හා ශරීරයේ කොටස් ස්පර්ශව පවතින විට සිදුවිය හැකි උවදුරකි. පීථීවිය වෙත අකුණු ධාරාවක් ළගා වු ස්ථානයක සිට විහීදි යන ධාරාවක් ආසන්නම ශරිර ස්පර්ශ ස්ථානයෙන් ඇතුල් වී වෙනත් ස්ථානයකින් යලිත් පෘථීවිය දෙස ගමන් කරයි. මෙවන් අනතුරු බහුලව වාර්තා වන්නේ අකුණු පහර වැදුන ස්ථානයක් ආසන්නයේ හිට ගෙන සිටින අවස්ථාවලයි.

අධි වෝල්ටීයතා (සර්ජ්) සම්ප්‍රේෂණය
විද්‍යුත් සහ සන්නායක පද්ධති හා සම්බන්ධව හෝ ආසන්නව සිටියදී පද්ධතිය වෙත ළගා වන අකුණු පහරවල බලපෑමෙන් ප්‍රේරණය වන ක්ෂණික අධි වෝලටීයතා පද්ධති ඔස්සේම සම්ප්‍රේෂණය වීම.

අකුණු වර්ග
අකුණු හටගන්නා විට එම අකුණු දිස්වන ආකාරයට අනුව ඒවා වර්ග කිරීමකට ලක් කෙරේ. මෙම වර්ග කිරීම රට රටවලට අනුව වෙනස් වේ. කෙසේ වෙතත් කරන ලද වර්ග කිරීම් වලට අනුව වඩාත් ප්‍රසිද්ධ අකුණු වර්ග මෙසේ සඳහන් කළ හැකිය.
තාප අකුණු         (Heat Lightning)
තල අකුණු         (Sheet Lightning)
රොකට් අකුණු   (Rocket Lightning)
රිබන් අකුණු      (Ribbon Lightning)
පබළු අකුණු       (Bead Lightning)
බෝල අකුණු     (Ball Lightning)
රතු දේවතාවා    (Red Sprite)
නිල් ජෙට්          (Blue Jet)

තාප අකුණු

මෙම අකුණු හටගන්නා විට ගිගිරුමක් නොඇසේ. එහෙත් වලාකුළු ආලෝකවත් වෙයි. පොළොව මට්ටමේ සිට කිලෝමීටර් 25 ක්ප මණ හෝ ඊට වඩා උසකින් හට ගනී. මෙම අකුණු ඇතිවීමට හේතුව ඉහළ වලාකුළු වලින් අකුණු පරාවර්තනය වීමයි.

තල අකුණු

වලාකුළක තලයක් වැනි කොටසක් පමණ දීප්තිමත් වෙමින් හටගන්නා අකුණු තල අකුණු යනුවෙන් හැඳින්වෙයි.

රොකට් අකුණු

ප්‍රමාණයෙන් දිගු මාර්ග සහිත අකුණු රොකට් අකුණු ලෙස හැඳින් වේ. මෙහිදී මෙම අකුණු සිය ගමන් මාර්ගයේ සෙමින් සෙමින් ගමන් කරන ආකාරයක් දිස්වේ.

රිබන් අකුණු

සුළං ප්‍රවාහවල බලපෑම මෙම අකුණු වලට හේතු වේ. මේ නිසා වලාකුළු සහ පොළොව අතර සිදුවන අකුණු පහර විස්ථාපනයකට ලක්වීම නිසා පළලට දිස්වේ.

පබළු අකුණු

වලාකුළක් හා පෘථීවිය අතර හටගන්නා අකුණු පබළු අකුණු යනුවෙන් හැඳින්වේ. මෙම අකුණු වල තිඛෙන විශේෂත්වය නම් මීටර් 10 ක පමණ දිගින් යුත් කොටස් වලට කැඩී හෝ කැඩී තිඛෙන ලෙස පෘථීවියට දර්ශනය වීිමයි.

බෝල අකුණු

විවිධ ප්‍රමාණ වලින් දිස්වන මෙම අකුණු වායුගෝලය තුළ එහා මෙහා ගමන් කරන වර්ණවත් ආලෝක ධාරාවලින් යුක්ත වේ. ගෝලීය ස්වභාවයක් ගන්නා මෙම අකුණු ධාරාවක විෂ්කම්භය මෙන්ටිමීටර් 20ක් පමණ වේ.

නිල් ජෙට්

අකුණු වලාවේ මැද පෙදෙසට ඉහළ සිට ඊට ඉහලින් පිහිටි වලාකුළු දෙසට ඉතා සැණින් පිපිරී යන අකුණු නිල් ජෙට් යනුවෙන් හැඳින්වේ. එසේ හැඳින්වීමට හේතුව නිල් පැහැති කේතුවක හැඩයෙන් යුත් ආලෝක ධාරාවක් පිටවීමයි.

රතු දේවතාවා
අකුණ වලාවක ඉහළ කිලෝමීටර කිහිපයක් දුරට සිදුවන රතු පැහැති පිපිරීමක් රතු දේවතාවා යන අකුණු වර්ගයට අයත් වේ. බොහෝ දෙනාගේ විශේෂයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ ගැමියන් තුළ පවතින අදහසක් වන්නේ අකුණත් සමග ලෝහමය හෙවත් යකඩ කූරක් ගමන් කරන බවයි. එය එසේ සිදු නොවන දෙයකි. මෙහිදී සිදු වන්නේ අකුණු පහරේ අන්තර්ගත ප්‍රබල විද්‍යුත් ධාරාව හේතුවෙන් එහි ගමන් මාර්ගයේ තිබෙන වායු කඳන් සැණින් රත් පැහැ ගැන්වීම හෙවත් රක්තතප්ත වීමයි. මේ ක්‍රීයාවලිය නිසා පොළොවට ළගාවන අකුණ එම ස්ථානයේ සිට පොළොව මතුපිට විවිධ දිශා ඔස්සේ සැණින් ගලායයි.

මෙසේ වීම නිසා පොළොව මතුපිට තිබෙන ජලය සහ වායු වර්ග ඉතා සැණැණින් සෙල්සියස් අංශක 1000ක් තරම් අධික උෂ්ණත්වයකට රත්වීම නිසා ක්ෂණික පිපිරීමක් හටගනී. මේ නිසා අකුණු ගමන් ගත් පොළොව මතුපිට මාර්ගය පැළීම්, පිපිරිම් මෙන්ම පොළොව මතුපිට වළවල් හෑරීම්වලට ද ලක්වේ.මෙසේ පොළොව මතුපිට  පැළීම්, හෑරීම් වැනි දේ අකුණු පහරකින් සිදුවන නිසා අකුණත් සමඟ ලෝහමය දණ්ඩක් පොළොවට ළඟා වන බව බොහෝ දෙනා විශ්වාස කරති.

අකුණු අනතුරුවලින් වැළකීම
ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටීම දෙස බලන විට අකුණු ඇතිවීම අන්තර් මෝසම් කාල සීමාවලදී බෙහෙවින් සිදුවන බව පෙනේ. සෑම වසරකම මාර්තු මස සිට මැයි මුල් සති දෙක දක්වා වු කාල සීමාව ප්‍රථම අන්තර් මෝසම් කාල සීමාව යනුවෙන් හැඳින්වේ. දෙවන අන්තර් මෝසම් කාල සීමාවට ඔක්තෝම්බර් දෙවන සතියේ සිට දෙසැම්බර් දෙවන සතිය දක්වා වු කාල සිමාව අයත් වෙයි. ශ්‍රී ලංකාවේ අකුණු ඇති කරවන කැටි වලාකුළු වැඩි වශයෙන් වර්ධනය වන්නේ මේ අන්තර් මෝසම් කාලසීමාවලදීය. තත්ත්වය එසේ වුවත් වසර පුරා හට ගන්නා විවිධ කාලගුණික  තත්ත්වය යටතේ අකුණු අනතුරු ඇතිවිය හැකි බැවින් ඒ පිළිබඳ වඩාත් අවදියෙන් සිටිය යුතුය.

ගොඩනැගිලිවල හෝ නිවෙස්වල විද්‍යුත් පරිපථ හා සම්බන්ධ වු භූගත කම්බි වල ප්‍රතිරෝධය (Eart Rod)   ඕම් 10 ට අඩු වන  සේ තිබිය යුතුය. මෙම භූගත කම්බිය ලෝහ දණ්ඩක් හෝ ගැල්වනයිස් පයිප්පයක් හා සම්බන්ධ කර එය අඩි 5 ක් පමණ ගැඹුරට පොළොවේ වැළලිය යුතුය. මෙය පෘථීවි ගත කිරීම යනුවෙන්ද හැඳින් වේ. භූගත කූරු හෙවත් පෘථීවි දඬු භූගත කිරීමේදී හාරා ගන්නා වළට අගුරු සහ ලූණු කැට දැමීම සන්නායකතාව වැඩි කිරීමට හේතුවක් වේ.

ගොඩනැගිල්ල වටා පෘථීවි දඬු කිහිපයක් සවි කර ගොඩනැගිල්ලේ විදුලි පරිපථයේ විවිධ ස්ථානවලදී පෘථීවි දණ්ඩට හොඳින් සම්බන්ධ කිරීමෙන් ප්‍රතිරෝධය අඩුකර ගැනීමට පුළුවන. ප්‍රතිරෝධය අඩු කර ගැනීම අකුණක් භූගත වීමට පහසු කරවීමකි.

කොන්ක්‍රීට් වලින් ගොඩනැගු ස්ථර ගොඩනැගිල්ලක් නම් එහි තිඛෙන කොන්ක්‍රීට් තට්ටු පොළොව හා සම්බන්ධ වන අන්දමට සිරස් සන්නායක කම්බි සහිත අමතර කොන්ක්‍රීට් කණුවක් ඉදිකිරිම අකුණු අනතුරුවලින් බේරීමට පහසු මාර්ගයකි.

නිවසක් අසල හෝ ගොඩනැගිල්ලක් අසල උසට වැඩුණු ගස් තිබීම නිවාසය හෝ ගොඩනැගිල්ල අකුණු වලින් බේරාගැනීමට පහසු මාර්ගයකි. උසට වැඩුණු ගස් නොමැති වීම එම නිවාස හෝ ගොඩනැගිල්ල අකුණු අනතුරු වලට ගොදුරු වීමට තිබෙන ඉඩකඩ වැඩි කරයි.

රෙදි වැල් ලෝහ කම්බිවලින් සාදා නොතිබීම.

තදබල වර්ෂා, ගෙරවීම සහිත විදුලි කෙටීම් ඇතිවන දිනකදී නිවසේ භාවිතා කරන විදුලි උපකරණ විද්‍යුත් පරිපථයෙන් විසන්ධි කිරීම අනිවාරයෙන්ම කළ යුතු දෙයකි.

විශේෂයෙන් රූපවාහීනි යන්ත්‍ර ඇන්ටනාවලින් විසන්ධි කර ඉන්පසු රූපවාහීනිය විද්‍යුත් පරිපථයෙන්ද විසන්ධි කිරීම හෙවත් (Plug) ගලවා දැමීම අනිවාරයෙන් කළ යුතුය.

දුරකථන භාවිතය නොකළ යුතු අතර දුරකථනයද පරිපථයෙන් විසන්ධි කිරීම නුවණට හුරුය.

වෙල්යායක්, ක්‍රීඩා පිට්ටනියක්, වැනි වඩාත් එළිමහන් විශාල බිම් පෙදෙස්වල මෙන්ම ඇළදොළ, වැව් හා ගංගා වැනි ජලාශ්‍රීත ප්‍රදේශවල ගැවසීමද නොකළ යුතුය. එළිමහන් පිටියකදී හෝ කුඹුරකදී හෝ එවැනි ස්ථානයකදී ආරක්ෂා වීමට නම් දෙපා එකතු කර එකිනෙකට ආසන්නව තබා හිස සහ කඳ පහතට දමා පහත් වෙන්න.

විශේෂයෙන් මතක තබා ගත යුතු දෙයක් නම් එවැනි විටක ජලාශවල පිහිනීම හෝ ස්නානය නොකරන්න.

තත්තපරයකට අකුණු පහර 3 ත් 10 ත් අතර සංඛ්‍යාවක් හට ගන්නා අවස්ථාවලදී උස් ස්ථානයක සිටිනම් වහාම පහත් ස්ථානයකට ගමන් කිරීම හෝ ඉහත සඳහන් කළ ආකාරයට පහත් වි සිටීම වඩාත්ම යෝග්‍ය වේ.

එළිමහනේ කටයුතු කරන අවස්ථාවලදී වියළි පාවහන් පැලිම හෝ විද්‍යුත් පරිවාරක ද්‍රව්‍යයන් හෙවත් රබර්, ප්ලාස්ටික්,  වියළි දැව වැනි විදුලිය ගලා නොයෙන ද්‍රව්‍යයක් මත සිටීම අකුණු අනතුරු වලින් බේරීමට පහසු මාර්ගයක් වේ.

විවෘත බෝට්ටුවක නැගී ධීවර කටයුතු කරන්නේ නම් එවන්  අවස්ථාවකදී අකුණූ කුණාටු ළගාවීමක් සිදු වන්නේ නම්, ඔබ බෝට්ටුවේ සිටින උසම ස්ථානය බැවින් වහා බෝට්ටුවේ දිගාවී හෝ වඩාත් පහත්ව සිටින්න.

බහුදින යාත්‍රාවක් නම් එහි තිබෙන  ඇන්ටනාවලට ස්පර්ශ වී සිටීමෙන් වළකින්න. මුහුද මැද සිටින අවස්ථාවකදී විදුලි කෙටීම් ඇතිවන්නේ නම් අකුණු අනතුරුවලින් බේරීමට හැකි සෑම පියවරක්ම ගත යුතුය. නැතහොත් හැකි ඉක්මනින් ගොඩබිමක් වෙතට සේන්දු වීම වඩාත් යෝග්‍ය වේ.

පාලමක් අසල හෝ පාලමක් යට බෝට්ටුව නැංගුරම්ලා නැවතීම අනතුරුදායකය. එවක් තැනකදී ඍජු සපර්ශයක් නොමැති නැංගුරම් ලෑම් ආරක්ෂා සහිත වේ.

අකුණු ඇතිවන වාර ගණන අඩුවන විට, අතර මැදි කාලය වැඩිවන බැවින් ඒ අතර කාලය තුළ ආරක්ෂා සහිත ස්ථානයකට යෑමට උත්සාහ ගත යුතුය.

හුදකලා ගස් අසලින් ඉවත්වීම වඩාත් සුදුසුය.

නිවෙස් තුළදී හෝ ඉන් පිටතදී ලෝහමය ද්‍රව්‍ය පරිහරණයෙන් ඈත්වීම අකුණු අනතුරුවලින් බේරීමට තිබෙන තවත් මාර්ගයකි.

මූලාශ්‍ර

උඩවත්ත අමල් ,2005,ස්වාභාවික විපත්,වාසනා ප්‍රකාශකයෝ, දන්කොටුව.
අභයසිංහ කේ.ආර්. ,2004,අකුණු අනතුරු,සමසවර්ධන ,කොළඹ 10.

බාහිර සබැදි
 බක් මහ අකුණු

කාලගුණ උපද්‍රව
කුණාටුව
අවකාශ ප්ලාස්මාවන්
අකුණු ගැසීම

අකුණු


Aceasta este o listă a stelelor notabile din constelația Calul Mic, în ordinea descrescătoare a strălucirii lor.

Note

Vezi și
 Lista stelelor după constelație

Listă
Calul Mic

Lista stelelor din Calul Mic