"Doc Holliday" en sang fra det danske heavy metalband Volbeats femte studiealbum, der blev udgivet i september 2014, som den syvende og sidste single fra gruppens femte studiealbum, Outlaw Gentlemen & Shady Ladies, fra 2013. Sangen omhandler den berømte fredløse revolvermand af samme navn.

Singlens B-side er sangen "Lonesome Rider", der er en duet med den canadiske sange Sarah Blackwood, kendt fra gruppen Walk off the Earth.

Spor

Hitlister

Medvirkende
 Michael Poulsen – vokal, rytmeguitar
 Rob Caggiano – leadguitar
 Anders Kjølholm – basguitar
 Jon Larsen – trommer

Noter

Referencer

Sange fra 2014
Volbeat sange

Doc Holliday (sang)


Legendreova formula je teorem u elementarnoj teoriji brojeva pomoću kojega se dobiva najveći eksponent kojim neki prosti broj  dijeli

Formula je nazvana prema francuskom matematičaru Adrienu-Marieu Legendreu. Ponegdje je poznata i kao de Polignacova formula po Alphonseu de Polignacu.

Strogi iskaz ovog teorema kaže da
ako  tada  za neki prosti  i prirodni broj

Dokaz

Kako je  umnožak cijelih brojeva od 1 do 500 slijedi da dobivamo barem jedan faktor od  u raspisu broja  za svaki višekratnik od  u skupu  kojih ima  No, svaki višekratnik od  daje dodatni faktor od , a tih višekratnika ima , pa ih moramo brojati još jednom (ukupno dva puta), svaki višekratnik od  daje dodatni faktor od , a tih višekratnika ima , pa ih moramo brojati još jednom (ukupno tri puta), itd.

Prema tome, ukupan broj faktora  koji se pojavljuju u raspisu broja  ima  jer će za neki  svi pribrojnici u toj sumi, počevši od , biti manji od 1 pa ćemo ih zaokruživati na nulu.

Primjer
Želimo saznati koliko sedmica se pojavljuje u prostoj faktorizaciji broja

Primjerice, broj  očito nema sedmica u svom raspisu jer nije djeljiv sa sedam pa on neće na traženi način doprinijeti u raspisu broja

Dakle, tražimo koliko ima brojeva od 1 do 500 koji imaju barem jedan faktor  u svom raspisu, tj. one koji su djeljivi sa sedam. Njih ima  (svaki sedmi).

No, od tih 71, brojeva od 1 do 500 koji imaju barem dva faktora  (svaki 49.) u svom raspisu ima  pa njih treba brojati dva puta.

Slično, brojeva koji u svom raspisu imaju tri sedmice (svaki 343.) ima  pa njih treba brojati tri puta.

Prema tome, odgovor je

Taj zbroj je jednak  odnosno  što zaista daje

Izvori

Matematika

Legendreova formula


Oh, Ramona! este un film românesc de comedie romantică din 2019 regizat de Cristina Jacob. Filmul este bazat pe un roman umoristic pentru tineret din 2015 scris de autorul român Andrei Ciobanu, care a co-scris scenariul alături de Alex Coteț și Cristina Jacob. Rolurile principale sunt interpretate de Aggy K. Adams, Bogdan Iancu și Holly Horne.

Filmul a avut premiera inițială pe 14 (15) februarie 2019 și a fost lansat pe Netflix la 1 iunie 2019.

Prezentare

Filmul urmărește transformarea lui Andrei dintr-un adolescent într-un adult care-și trăiește candid și autoironic prima poveste de dragoste, inocentă și neîmpărtășită, în alternanță cu a doua poveste, intensă și nebunească, incapabil să facă o alegere.

Distribuție
 Aggy K. Adams - Ramona
 Bogdan Iancu - Andrei
 Holly Horne - Anemona
 Leonardo Boudreau - Silviu
 Melanie Ebanks - Carla
 Andromeda Godfrey - mama lui Andrei
 Andrei Ciobanu - barman la hotel
 Alex Coteț - barman 2
 Kate Batter - sora Ramonei
 Laura Giurcanu - fată
 Gina Pistol - fată 2
 Andrei Tiberiu Maria (Smiley) - polițist
 Felicia Donose (Feli) - polițistă

Primire
A avut cele mai mari încasări la box-office-ul românesc din 2019. Filmul a fost vizionat de 260.531 de spectatori și a avut încasări totale de 5.094.311 lei.

Note

Legături externe

Filme din 2019
Ecranizări de romane românești
Filme de comedie din anii 2010
Filme de comedie românești
Filme regizate de Cristina Jacob
Filme în limba română

Oh, Ramona!


"සුවිසල් පැතුම් " ( ග්‍රේට් එක්ස්පෙක්ටේෂන්ස් ) යනු චාල්ස් ඩිකන්ස් විසින් රචිත දහතුන් වන නවකතාව වන අතර එය ඔහු විසින් නිමකරන ලද අවසාන නවකතාව යි. අනුවර්ත නාමයෙන් "පිප්" ලෙස හඳුන්වන අනාථ දරුවාගේ අධ්‍යාපනය පිළිබඳ ව මෙයින් නිරූපණය කෙරේ. මෙය ඩේවිඩ් කොපෆීල්ඩ් නවකතාවෙන් පසුව ඩිකන්ස් විසින් උත්තම පුරුෂ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් රචිත දෙවන නවකතාවයි. මෙම නවකතාව ප්‍රථම වරට ඩිකන්ස්ගේ සතිපතා සඟරාව වන සර්ව වාර්ෂික වටයේ 1860 වර්ෂයේ දෙසැම්බර් 1 සිට 1861 අගෝස්තු මස දක්වා පළ විය. 1861 වර්ෂයේ ඔක්තෝබර් මාසයේ දී චැප්මන් සහ හොල් විසින් නවකතාව වෙළුම් තුනකින් ප්‍රකාශයට පත් කළහ.

මෙම නවකතාව 19 වන සියවසේ මුල් භාගයේ සිට මැද භාගයේ කෙන්ට් සහ ලන්ඩන් යන නගර ද  ඩිකන්ස්ගේ වඩාත් සුප්‍රකට දර්ශනයන් ද උපයෝගී කරගනිමින් මෙම නවකතාව නිර්මාණය කර ඇත. මෙය සොහොන් භූමියක දර්ශනයකින් ආරම්භ වන අතර එහි දී ඇබෙල් මැග්විට්ච් කුඩා පිප් ව අමතයි. "සුවිසල් පැතුම් " ( ග්‍රේට් එක්ස්පෙක්ටේෂන්ස් ) නවකතාව දුප්පත්කම, සිරගෙවල්, නැව් හා දම්වැල් , මරණය  වෙනුවෙන් සටන් කිරීම වැනි ඉතාමත් ප්‍රබල සංකල්ප රූපවලින් සමන්විත වේ. එමෙන් ම මෙහි ඉතාමත් අනර්ග චරිත සංකලනයක් දක්නට ලැබේ. ගුප්ත හැසිරීමවලින් යුක්ත වූ මිස් හැවිෂෑම්, රූමති එහෙත් අනුකම්පා විරහිත එස්ටෙලා, අවංක හා කරුණාවන්ත කම්මල්කරුවකුවන ඡෝ මේ සඳහා කදිම උදාහරණ වේ.  ඩිකන්ස්ගේ තේමාවන් අතර ධනවත්භාවය හා දුප්පත්කම, ආදරය හා ප්‍රතික්ෂේප කිරීම හා අවසානයේ දී නපුරට එරෙහිව යහපත ඡය ගැනීම ඇතුළත් වේ. පාඨකයන් හා සාහිත්‍ය විචාරකයන් අතර ඡනප්‍රිය වූ "සුවිසල් පැතුම් " ( ග්‍රේට් එක්ස්පෙක්ටේෂන්ස් ) නවකතාව බොහෝ භාෂාවන්ට පරිවර්තනය කර ඇති අතර නොයෙකුත් අවස්ථාවන් හීදී විවිධ මාධ්‍යයන්ට අනුගත වී ඇත.	නවකතාව ප්‍රකාශයට පත් කිරීමෙන් පසු එය විශ්වීය පිළිගැනීමට පත් විය. එහෙත් ඩිකන්ස්ගේ සමකාලීනයකු වූ තෝමස් කාලයිල් එයට නිගා දෙන ලෙස " නොන්සන්ස් පිප්" (විකාර පිප්) ලෙස හැඳින්වුවද. ඔහු සෑම අලුත් කොටසකින්ම සිනහවකින් ප්‍රතිචාර දැක්වීය. පසුව ඡෝඡ් බර්නාඩ් ෂෝ මෙම නවකතාවට ප්‍රශංසා කරනු ලැබුවේ "සෑම කොටසකින්ම නිත්‍යවශයෙන්  ම සත්‍යවාදී ය" ලෙස යි. කාණ්ඩ වශයෙන් වූ පුකාශනයන් හී දී, "සුවිසල් පැතුම් " ( ග්‍රේට් එක්ස්පෙක්ටේෂන්ස් ) හා එහි විකිණුම කෙරෙහි මහඡනයාගේ ප්‍රතිචාරය පිළිබඳ ව ඩිකන්ස් ඉමහත් ප්‍රීතියට පත් විය.  කතාවස්තුව මුලින් ම ඔහුගේ මනසේ ඇති වූ  විට , ඔහු එය හැඳින්වූයේ " නැවුම් ඉතා අනර්ඝ හා විකෘති රූපී අදහසක් ලෙස යි. " 21 වන සියවසේ දී නවකතාව සාහිත්‍ය විචාරකයින් අතර හොඳ ඇගයීමක් ලැබූ අතර 2003 වසරේ දී එය බී.බී.සී හීද " ද බිග් රීඩ්"  විමසුමෙහි 17 වන ස්ථානයට පත් විය.

කතා සාරාංශය
1812 දී පමණ නත්තල් දවසේ දී , වයස අවුරුදු හතක් පමණ වයසැති අනාථ දරුවකු වූ පිප්, තම දෙමව්පියන්ගේ සහ සහෝදර සහෝදරියන්යේ සොහොන් කොත් බැලීමට පැමිණි මොහොතේ දී නොසිතූ ලෙස  සිරෙන් පැන ආ පුද්ගලයකු මුණගැසෙයි. අනාථ පිප් ව රැකබලා ගනු ලබන, ඉක්මනින් කෝපයට පත් වන ඔහුගේ සහෝදරිය හා කම්කල්කරුවකු වන ඇගේ ආදරණීය සැමියා ඡෝ ගාඡෙරිගෙන් කෑම හා ආයුධ කිහිපයක් සොරකම් කරන ලෙසට සිරකරුවා පිප්ට පවසයි. දඩුවම් ලැබෙනු ඇතැයි බියක් පැවතිය ද නත්තල් දිනයේ අළුයම පිප් පීරක් හා  බ්‍රැන්ඩි රැගෙන ආපසු පැමිණියේ ය. එදින සවස නත්තල් රාත්‍රී භෝඡන සංග්‍රහය අතරතුර , පිප්ගේ සොරකම් හසුවීමට මොහොතකට මත්තෙන් , සොල්දාදුවන් පැමිණ ඡෝ ගෙන් ඉල්ලා සිටියේ විලංගු කිහිපයක් සකස්කර දෙන ලෙසයි. පැන ගිය තවත් වැරදිකරුවකු සමඟ සටන් කරන සිරකරුවෙකු නැවත අල්ලා ගැනීමේ දී ඡෝ සහ පිප් ඔවුන් සමඟ යති. පළමු වැරදිකරුවා පාපොච්චාරණය කරනුයේ කම්මල්කරුවාගෙන් ආහාර සොරකම් කළ බවට ය. එමඟින් පිප් නිර්දෝශී විය.

සැටිස් හවුස්හී දී පිප්ට ඡෝ පිළිබඳ ව ලැඡ්ඡාවක් ඇති විය.

වසර කිහිපයක් ගතවිය. අබලන් වූ සැටිස් මන්දිරයේ ඇගේ පැරණි මංගල ඇඳුමින් සැරසී සිටින ධනවත්,  හුදෙකලා අවිවාහක ස්ත්‍රිය, හැවිෂෑම් මෙනවිය යි. ඇය ගාගරිස්ගේ නෑදෑයකු වන පම්බල්චුක් මහතාගෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ තමා බැලීමට පිරිමි දරුවකු සොයා දෙන ලෙසට ය. පිප් හැවිෂෑම් මෙනවිය හමුවන අතර ඇය දරුකමට හදාවඩාගත් දියණිය වන එස්ටෙලා පිළිබඳ ව ආදරයක් ඇතිකර ගනී. එස්ටෙලා හැවිෂෑම් මෙනවිය දිරිමත් කරන පරිදී, පිප් පිළිබඳ ව කිසිඳු හැඟීමකින් තොර ව කටයුතු කරයි. වෙළඳාමක් ඉගෙනගැනීමට තරම් වයස වන තෙක් පිප් නිතිපතා හැවිෂෑම් මෙනවිය හමුවෙයි. ආගන්තුක කම්මල්කරුවකු ලෙස බැඳීමට පිප් සඳහා මුදල් ලබාදෙන අවස්ථාවේ දී ඡෝ අවසන් වරට පිප් සමඟ හැවිෂෑම් නිවසට පැමිණේ. ඡෝගේ කීකරු සහායක ඩොල්ඡ් ඔර්ලික් පිප්ට ඊර්ෂ්‍යා කරන අතර ඡෝ මහත්මියට ද ඔහු අකැමතිය. පිප් සහ ඡෝ නිවසින් බැහැරව සිටින විට  ඔර්ලික්, ඡෝ මහත්මියට අමානුශික ලෙස පහරදෙන අතර ඇයට කතා කිරීමට හෝ ඇගේ වැඩ කටයුතු කිරීමට නොහැකි තත්වයට පත් විය. ඕර්ලික් එම ප්‍රහාරය සිදුකළ පුද්ගලයා යැයි සැක කෙරේ. ඡෝ මහත්මිය ප්‍රහාරයෙන් පසු කරුණාවන්ත විය. නමුත් ඇයගේ මොළයට හානි සිදුවිය. පිප්ගේ හිටපු පාසල් මිතුරියක් වන බිඩී ඇය රැකබලා ගැනීම සඳහා නිවැසියන් සමඟ එක් වේ.

එස්ටෙලා සහ පිප් සමඟ හැවිෂෑම් මෙනවිය.
පිප්ගේ ආධුනිකත්වය වසර හතරක් ගෙවී ගිය පසු , නීතීඥයකු වන ඡැගර්ස් පිප්ට නිර්නාමික අනුග්‍රාහකයකුගෙන් මුදල් ලැබී ඇති  බවත් , ඔහුට මහත්වරයකු වීමට ඉඩ ලබා දෙන බවත් දැනුම් දෙයි. පිප් ලන්ඩන් බලා පිටත්වීමට නියමිත ව  ඇත. නමුත් හැවිෂෑම් මෙනවිය ඔහුගේ ප්‍රතිලාභියා යැයි උපකල්පනය කරමින් ඔහු මුලින් ම  ඇය බැලීමට පැමිණියේ ය.

පිප් ලන්ඩනයේ බනාඩ්ස් තානායමේ මැතිව්  පොකට් නම් තම උපදේශකවරයායේ පුතු වන හර්බට් පොකට් සමඟ ඡීවත් විය. මැතිව් පොකට් යනු හැවිෂෑම් මෙනවියගේ ඥාති සහෝදරයෙකි.  හර්බට් සහ පිප් මීට පෙර සැටිස් නිවසේ දී මුණගැසී ඇති අතර එහි දී එස්ටෙලාගේ ක්‍රීඩකයෙකු ලෙස හර්බට් ප්‍රතික්ෂේප විය. හැවිෂෑම් මෙනවිය ඇගේ පෙම්වතා විසින් වංචා කර හැරගිය ආකාරය හර්බට් පිප්ට පවසයි. පිප්හට සෙසු ශිෂ්‍යයන් වන, දරුණු ගති පැවතුම් ඇති වංශවත්  පවුලක පුද්ගලයෙකු වන බෙන්ට්ලි ඩ්‍රමෙල් සහ ස්ටෝටොප් හමුවෙයි. ඡැගර්ස් විසින් පිප්ට අවශ්‍ය මුදල් ලබා දෙයි.

ඡෝ බර්නාඩ්ස් තානායමේ දී පිප් හමුවීමට ගිය විට පිප් ඔහු පිළිබඳව ලැඡ්ඡ විය. එස්ටෙලා සංචාරයක් සඳහා සැටිස් හවුස් වෙත පැමිණෙන බවට ඡෝ හැවිෂෑම් මෙනවියගේ පණිවිඩය පිප්ට පවසයි. එස්ටෙලා මුණගැසීමට පිප් නැවත එහි පැමිණෙන අතර  හැවිෂෑම් මෙනවිය විසින් ඔහුව තව තවත් ධෙර්යමත් කරනු ලබයි. කෙසේ හෝ ඔහු ඡෝ හමුවීමෙන් වැළකී සිටී. ඔර්ලික්  දැන් හැවිෂෑම් මෙනවිය වෙනුවෙන් සේවයේ යෙදී සිටිනු දැක ඔහු නොසන්සුන් විය. ඔර්ලික් නෙරපා හැරීමට පොරොන්දු වන ඡැගර්ස් වෙත ඔහු තම සැක සංකා ගැන සඳහන් කරයි. ආපසු ලන්ඩනයට පැමිණි පිප් සහ හර්බට් ඔවුන්ගේ ආදර රහස් හුවමාරු කරගනිති. පිප් එස්ටෙලාට ආදරය කරන අතර හර්බට් ක්ලාරා සමඟ විවාහ ගිවිසගෙන සිටී. සමාඡයට හඳුන්වා දීම සඳහා එස්ටෙලා රිච්මන්ඩ් වෙත යවන විට පිප් හමුවෙයි. පිප් සහ හර්බට් ණයින් බර වෙති. ඡෝ මහත්මිය මිය යන අතර පිප් අවමංගල්‍ය කටයුතු සඳහා සිය ගමට පැමිණේ.   පිප්ගේ  වයස අවුරුදු විසි එක වන විට වාර්ෂිකව ඩොපර් 500 ක් ලෙස නියම කෙරුණි. ඡැගර්ස්ගේ ලිපිකරු වන වෙමික්ගේ සහාය ඇතිව හර්බට්ගේ අනාගත අපේක්ෂාවන් ඉදිරියට ගෙන යාමට පිප් සැලසුම් කරන්නේ නිර්ණාමිකව ක්ලැරිකර්ගේ නැව් තැරැව්කරු සමඟ එක්ව ඔහුට තනතුරක් ලබා දෙමිනි. පිප් එස්ටෙලා සැටිස් හවුස් වෙත ගෙන යයි. ඇය සහ මිස් හැවිෂම් එස්ටෙලාගේ සිත්පිත් නැතිභාවය පිළිබඳ ව ලන්ඩනයේ දී , බෙන්ට්ලි ඩ්‍රමෙල් තමන් එස්ටෙලා සමඟ විවාස වන බවට පිප්ට තරවටු කරයි. පසුව, රිච්මන්ඩ් හි මුණගැසීමේ සාදයකදී , එස්ටෙලා බෙන්ට්ලි ඩ්‍රමෙල්ව මුණගැසුණුබව පිප් දුටු අතර ඔහු ගැන ඇයට අනතුරු අඟවයි. ඇය පිළිතුරු දෙන්නේ ඇයව හසුකර  ගැනීම පිළිබව ඇයට කිසිඳු චකිතයක් නොමැති බවයි.

වයස අවුරුදු 23 සම්පූර්ණ වී සතියකට පසු , පිප් දැනගන්නේ පල්ලියේ සොහොනේ දී තමාට හමු වූ වැරදිකරුවන ඇබෙල් මැග්විට්ච් තම නිර්ණාමික අනුග්‍රාහකයා බවත්, ඔහුව හමුදාට විසින් අල්ලා ගැනීමෙන් පසුව නිව් සවුත් වේල්ස්වලට පිටත්කර යවා ඇති බවයි. ඔහු එහි නිදහස ලබා ගැනීමෙන් පසුව ධනවත් වී ඇති නමුත් මරණයේ වේදනාවන් හේතුවෙත් ඔහුට ආපසු එංගලන්තයට යා නොහැකි වී ඇත. කෙසේ වෙතත් ඔහු තම සාර්ථකත්වට හේතුව වූ පිප්ව හමුවීමට නැවත පැමිටණ්. පිප් මවිතයට පත්වන අතර ඔහුගෙන් මුදල් ලබා ගැනීම නතර කරයි. පසුව, පිප් සහ හර්බට් පොකට් විසින් මැග්විට්ච්ට එංගලන්තයෙන් පැන යාමට සැලසුමක් සකස්කරයි. මැග්විට්ච් තම අතීත කතාව පිප් සමඟ බෙදා ගන්නා අතර , පල්ලියේ සොහොනේ දී ඔහු සටන් කළ පලා ගිය වැරදිකරු හැවිෂෑම් මෙනවිය අතහැර දමා ගිය වංචනිකයා වූ කොම්පීසන් බව හෙළි කරයි. එස්ටෙලා බැලීමට පිප් නැවත සැටිස් නිවස වෙත පැමිණ ඇති අතර දැන් ඔර්ලික් ඔහුගේ සේවකයා බවට පත් වි ඇත. පිප් තම අනුග්‍රාහකයා පිළිබඳ ව වැරදි අදහසක් ඉස්මතු කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඔහු හැවිෂෑම් මෙනවියට චෝදනා කරයි. ඇය එසේ කළ බව පිළිගත් නමුත් ඇගේ සැලසුම වූයේ තම ඥාතීන්ට කරදර කිරිම බව පවසයි. පිප් එස්ටෙලාට තම ආදරය ප්‍රකාශ කරයි. එනමුත් ඇය ඩ්‍රම්ල් සමඟ විවාහ වීමට අදහස් කරන බව  කිසිඳු හැඟීමකින් තොරව ඔහුට පවසයි. සිත් තැවුලට පත් පිප් නැවත ලන්ඩනයට ඇවිද යන අතර එහිදී කොම්පීසන් තමා සොයන බවට වෙමික් ඔහුට අනතුරු හඟවයි. පිප් සහ හර්බට් මැග්විට්ච්ගේ පළා යාමට කටයුතු සකස් කරමින් සිටිති.
ඡැගර්ස්ගේ නිවසේ දී රාත්‍රී ආහාරය ලබා ගන්නා විට, ඡැගර්ස් තම සේවිකාව වන මොලී ව සොයාගත් ආකාරය වෙමික් විසින් පිප්ට පවසන ලදී. ඇය මිනීමැරුම් චෝදනාවට ලක්ව තිබිය දී ඡැගර්ස් විසිව් ඇයව බේරාගෙන ඇත.
පසුව , පසුතැවිල්ලෙන් යුතුව හැවිෂෑම් මෙනවිය පිප්ට පවසන්නේ එස්ටෙලා කුඩා අවදියේ  ඡැගර්ස් විසින් තමා‍ට ගෙනවිත් දුන්බවත් එස්ටෙලාව හිත්පිත් නැති පුද්ගලයකු බවට පත්කළ බවත් ය. එස්ටෙලාගේ දෙමව්පියන් පිළිබඳව ඇය කිසිවක් නොදනී. එස්ටෙලා දැන් විවාහක බව ඇය පිප්ට පවසයි.  ක්ලැරිකර් හි හර්බට් පොකට්ගේ තනතුර සඳහා ගෙවීමට ඇය පිප්ට මුදල් ලබා දෙන අතර ඔහුගෙන් සමාව ඉල්ලා සිටී.  පිප් පිටත්ව සුළු මොහොතකට මත්තෙන් හැවිෂම් මෙනවියගේ ඇඳුමට ගිනි ඇවිලේ. පිප් ඇයව බේරා ගනී. එස්ටෙලා සහ පිප්ට එලෙස හැසිරීම පිළිබඳ ව විලාප නගමින් ඇය අවසානයේ ඇගේ තුවාල හේතුවෙන් මිය යයි. එස්ටෙලා යනු මොලී සහ මැග්විට්ච්ගේ දියණිය බව පිප් දැන් තේරුම්ගෙන තිබේ. මේ සම්බන්ධයෙන් ඡැගර්ස් පිප්ගේ සැකය මත ක්‍රියා කිරීමට නොයන ලෙස අධෙර්යමත් කරයි.

මැග්විට්ච් තමා පිළිබඳ ව පිප්ව දැනුවත් කරයි.
මැග්විට්ච්ගේ සැලසුම් සහගත පැන යාමට දින කිහිපයකට පෙර , පිප්ට තම පැරණි නිවස අසල සොරොව්ව අසළට පැමිණෙන ලෙස නිර්ණාමික ලිපියක් ලැබිණි. එහි දී ඔහුව ඝාතනය කිරීමේ අදහසින් යුතුව ඔර්ලික් විසින් අල්ලා ගනු ලැබේ. පිප්ගේ සහෝදරියට තමන් පහර දුන්බව ඔහු කිසිඳු පැකිළීමකින් තොරව පැවසීය. ඔහු පිප්හට මිටියකින් පහර දීමට ආසන්නව  සිටින විට , හර්බට් පොකට් සහ ස්ටාටොප් පැමිණ ඔහුව බේරාගනී. ඔවුන් තිදෙනා මැග්විට්ච්ව හැම්බර්ග් වෙත  වාෂ්ප බෝට්ටුවකයෙැවීම සහා රැගෙන ගිය හ, ඔමුන්ව මුණදැසෙනුයේ කොම්පීසන් රැගත් පොලිස් බටේටුවකිනි. මැගිවිට්ච් කොම්පීසන් අල්ලා ගන්නා අතර ඔවුන් ගඟේ සටන් කරති. බරපතල තුවාල ලැබූ මැග්විට්ච් පොලීසිය විසින් අත්තඩංගුවට ගනු ලැබේ. කොම්පීසන්ගේ සිරුර පසුව සොයා ගැනේ.

ඔහුගේ නඩු විභා‍ගයෙන් පසු මැග්විට්ච්ගේ ධනය ඔහුට හිමිවන බව පිප් දනී. එහෙත් ක්ලැරිකර්ගේ කාර්යාලය කළමනාකරණය සඳහා ඊඡිප්තුවේ කයිරෝවට යාමට සූදානම්වන හර්බට් , පිප්ට එහි තනතුරක් ලබා දෙයි. නඩු විභාගයක් බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින පිප් සෑම විටම බන්ධනාගාර රෝහලේ මැල්විට්ච් හමුවීමට යන අතර  මරණ මංචකයේ දී ඔහුගේ දියණිය වන එස්ටෙලා ඡීවතුන් අතර සිටිනබව ඔහුට පවසයි.  හර්බට් කයිරෝවට පිටත්ව ගිය පසු  පිප් ඔහුගේ කාමරයේ දී අසනීපවන අතර අධික ණය හේතුවෙන් අත්තඩංගුවට පත් වේ. කෙසේ වෙතත්, ඡෝ ඔහුව රැකබලා ගන්නා අතර ඔහුගේ ණය ද පියවයි. පිප් සුවය ලැබීමට පටන්ගත් විට , ඡෝ ඔහුටත් නොකියාම පිප්ගේ නිවසින් පිටත් වේ. පසුව පිප් බිඩීව යෝඡනා කිරීමට නැවත පැමිණෙන්නේ  ඇය ඡෝ සමඟ විවාහ වී ඇත්දැයි සනාථ කර ගැනීමටයි. පිප් ඡෝගෙන් සමාව ඉල්ලා, ඔහුට ආපසු ණය ගෙවන බවට පොරොන්දු වී කයිරෝවට පැමිණේ. එහි දී ඔහු හර්බට් සහ ක්ලාරා  සමඟ නවාතැන් බෙදා ගන්නා අතර අවසානයේ සමාගමේ තෙවන ස්ථානයට පත් වේ. සමාගමේ තනතුර සඳහා පිප් තමන්ට මුදල් ගෙවූ බව හර්බට්ට වැටහේ.

වසර එකොළහක් ඊඡිප්තුවේ වැඩ කිරීමෙන් පසුව පිප් නැවත එංගලන්තයට ගොස් ඡෝ, බිඩී සහ ඔවුන්ගේ පුත්  ඡූනියර් පිප් හමුවේ. පසුව සැටිස් හවුස්හි නටබුන් අතර දී ඔහුට වැන්දඹු එස්ටෙලා මුණගැසෙයි. ඇය තමන්ට සමාව දෙන ලෙස පිප්ගෙන් ඉල්ලා සිටී.   ඇය දැන් ඉතාමත් දුක්ඛිත ඡීවිතයක් ගතකරනබව සහතික ය. පිප් එස්ටෙලාගේ අතින් අල්ලාගෙන නටබුන් අතරින් ඇවිද යන විට, ඔහු දකින්නේ " ඇයගෙන් වෙන්වන සෙවනැල්ලක් නොමැතිබව" යි.

සුවිසල් පැතුම්


Fort Thomas est une ville américaine située dans le comté de Campbell, dans le Kentucky. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

En 1896, le nom de la ville est cité dans tous les journaux du pays en devenant le lieu de découverte du corps décapité de Pearl Bryan, une affaire sordide qui défraie la chronique.

Notes et références

Liens externes

Ville au Kentucky
Comté de Campbell (Kentucky)

Fort Thomas (Kentucky)


الطبيعة الصامتة  هو عمل فني موضوعه الرئيسي الجمادات، والأشياء المألوفة عادة تكون إما طبيعية (الغذاء، والزهور، والحيوانات النافقة والنباتات والصخور، أو القواقع) أو من صنع الإنسان (كئوس الشراب، الكتب، المزهريات، المجوهرات، النقود المعدنية، الأنابيب، وهلم جراً).

تعود أصول لوحات الطبيعة الصامتة إلى العصور الوسطى والفن اليوناني الروماني القديم، لكنها ظهرت كنوع مميز وتخصص مهني في الرسم الغربي بحلول أواخر القرن السادس عشر، وظلت مهمة منذ ذلك الحين. تتمثل إحدى مزايا الشكل الفني الذي بقي موجودًا في أنه يتيح للفنان الكثير من الحرية في تجربة الكثير من العناصر داخل اللوحة. بدأت الطبيعة الصامتة، كأسلوب فني مُتبّع في الرسم الهولندي في القرنين السادس والسابع عشر، ولا يزال المصطلح الإنجليزي مشتقًا من الكلمة الهولندية حتى الآن. غالبًا ما احتوت لوحات الطبيعة الصامتة المبكرة، خاصةً قبل عام 1700 على رموز دينية واستعارات متعلقة بالأشياء المصورة. أُنتجت أعمال الطبيعة الصامتة لاحقًا باستخدام مجموعة متنوعة من الوسائط والتكنولوجيا الحديثة، والتصوير الفوتوغرافي، والرسومات الحاسوبية، بالإضافة إلى الفيديو والصوت.

يشمل مصطلح الطبيعة الصامتة رسم الحيوانات الميتة، بينما يُعتبر رسم الحيوانات الحية فنًا حيوانيًا، على الرغم من أنها في الواقع تُرسم من النماذج الميتة. تشترك فئة رسم الطبيعة الصامتة أيضًا في العديد من القواسم المشتركة مع علم الحيوان وبشكل خاص مع علم التوضيح النباتي وذلك نظرًا لاستخدام النباتات والحيوانات كمواضيع للرسم. أما بالنسبة للفنون المرئية أو الفنون الجميلة، فلا يكون الغرض من الأعمال فقط توضيح الموضوع المرسوم بشكل دقيق.

تحتل الطبيعة الصامتة أدنى درجة في التسلسل الهرمي للأنواع الفنية، ولكنها كانت شائعة جدًا بالنسبة للمشترين. تشمل لوحات الطبيعة الصامتة، بالإضافة إلى مواضيعها المستقلة، أنواعًا أخرى من الرسم باستخدام عناصر مشهورة، وعادةً ما تكون رمزية، والصور المعتمدة ظاهريًا على العديد من عناصر الطبيعة الصامتة بهدف إنتاج قطعة فنية تبدو حقيقية. إن تقنية الترمبلوي، تهدف إلى خداع المشاهد وجعله يعتقد بأن المشهد حقيقي، وهي تعتبر نوعًا متخصصًا من الطبيعة الصامتة، وعادةً ما تُظهر أشياء جامدة ومستوية نسبيًا.

بدايتها وتطورها
كانت لوحات الطبيعة الصامتة تُزين الجدران الداخلية للمقابر المصرية القديمة. وكانوا يؤمنون بأن الأشياء والعناصر التي رُسمت هناك، ستصبح حقيقيةً ومتاحةً للاستخدام من قبل الميت في الحياة الآخرة. تظهر اللوحات اليونانية القديمة أيضًا مهارة كبيرة في تصوير الأشياء اليومية والحيوانات. عُثر أيضًا على الطبيعة الصامتة في الجداريات الرومانية والفسيفساء الأرضية المكتشفة في بومبي وهركولانيوم وفيلا بوسكورل، بالإضافة إلى الأشكال المألوفة من الأوعية الزجاجية المليئة بالفاكهة. أظهرت الفسيفساء المزخرفة، الموجودة في منازل الرومان الأغنياء، مجموعات الطعام التي تمتعت بها الطبقات العليا، واعتُبرت دليلًا على كرم الضيافة والاحتفالات التي كانت تقام دائمًا.

ظهر الطعام والزهور مرة أخرى كرموز للمواسم بحلول القرن السادس عشر. وبدأ أيضًا في العصر الروماني تقليد استخدام الجماجم في اللوحات كرمز للوفيات والبقايا الدنيوية، مع وجود العبارة التالية (الموت يجعل الجميع متساوين). أُعيد تفسير وتأويل هذه اللوحات خلال ال 400 سنة الماضية من تاريخ الفن، بدءًا من لوحات الرسامين الهولنديين في عام 1600.

يرتبط التقدير الشعبي لواقعية الطبيعة الصامتة في الأسطورة اليونانية القديمة بكل من زيوكسيس وبارهاسيوس، وقيل إنهم تنافسوا ذات مرة لإنشاء أكثر اللوحات واقعية، والتي اعتُبرت أقدم وصف تاريخي للرسومات باستخدام تقنية الترومبلي. دوّن بلينيوس الأكبر في العصور الرومانية القديمة ما يلي: كان الفنانون اليونانيون قبل قرون متقدمين بالفعل في فنون الرسم مثل البورتريه والطبيعة الصامتة. وخصّ بالذكر الرسام بيريوس، «الذي تفوق فنه على الكثيرين، إذ رسم الحلاقين وصُنّاع الأحذية والخضروات وما إلى ذلك، ولهذا السبب أصبح يطلق عليه رسام المواضيع العامّة»؛ تعد هذه الأعمال مبهجة تمامًا، وقد بيعت بأسعار أعلى من [لوحات] أعظم الفنانين الآخرين.

العصور الوسطى وعصر النهضة المبكر
أُعيد إحياء الطبيعة الصامتة بحلول عام 1300 على اللوحات الجدارية الدينية التي تصور الأشياء اليومية. وخلال العصور الوسطى وعصر النهضة، بقيت الطبيعة الصامتة في الفن الغربي مرتبطة في المقام الأول بالمواضيع الدينية المسيحية، وأخذت معنى ديني ومجازي.  كان هذا واضحًا بشكل خاص في أعمال الفنانين الأوروبيين الشماليين، الذين قادهم افتتانهم بالواقعية البصرية والرمزية التفصيلية إلى إبداء اهتمام كبير بالهدف من لوحاتهم. غالبًا ما استخدم الرسامون مثل يان فان إيك عناصر من الطبيعة الصامتة كجزء من الأيكونغرافيا.

مكّن تطوير تقنية الرسم الزيتي بواسطة يان فان إيك وفنانين أوروبيين آخرين من شمال أوروبا من رسم الأشياء اليومية باستخدام طريقة الواقعية المفرطة. كان ليوناردو دا فينشي من بين أوائل الفنانين الذين تحرروا من المعنى الديني، وابتكر دراسات الألوان المائية للفاكهة (نحو عام 1495) كجزء من فحصه للطبيعة، وبالإضافة إلى ألبريشت دورر الذي صنع أيضًا رسومات ملونة دقيقة للنباتات والحيوانات.

رسم الفنان بيتروس كريستوس بورتريه لعروس وعريس يزوران صائغ ذهب واعتُبرت هذه اللوحة مثالًا نموذجيًا على تطور الطبيعة الصامتة التي تصور المحتوى الديني والعلماني. وعلى الرغم من أن معظمها مجازية، إلا أن أشكال الزوجين والأشياء المعروضة مثل (العملات المعدنية والأوعية وما إلى ذلك) قد رُسمت بدقة وواقعية، ولكن صائغ الذهب هو في الواقع تصوير للقديس إليغيوس. من الأمثلة الأخرى: بورتريه العائلة التي جمعت بين رسم الشخصيات بالإضافة إلى طاولة طعام مُجهزة جيدًا، وهي ترمز إلى تقوى الإنسان وشكره على وفرة نعم الله. كان رسم الزهور الرمزية ضمن المزهريات على ظهر اللوحات العلمانية في عام 1475 خطوةً أخرى نحو استقلال الطبيعة الصامتة.

عصر النهضة المتأخر

القرن السادس عشر
على الرغم من أن معظم لوحات الطبيعة الصامتة بعد عام 1600 كانت لوحات صغيرة نسبيًا، إلا أن المرحلة الحاسمة في تطوير هذا النوع كانت نقل العادات والتقاليد من أماكن أخرى، مثل: أنتويرب، التي احتوت على لوحات تضمنت انتشارًا كبيرًا لمواد الطبيعة الصامتة مع وجود الشخصيات والحيوانات. ابتُكر هذا التطور من قبل الفنان بيتر أرتسن.  تعد لوحة «متجر اللّحام» مثالًا على ذلك، وقد رسمها ابن أخ أرتسن يواكيم بوكيلر (1568)، إذ صوّر اللحوم في المقدمة بشكل واقعي، في حين أن مشهد الخلفية ينقل مخاطر الإدمان والانغماس في الشهوات. استمر هذا النوع المستقل من لوحات الطبيعة الصامتة في التطور في الرسم الفلمنكي بعد فصل الشمال عن الجنوب، ولكنه كان نادرًا في الرسم الهولندي.

شهد القرن السادس عشر اهتمامًا كبيرًا بالعالم الطبيعي وأُنشئت موسوعات نباتية ضخمة لتسجل اكتشافات العالم الجديد وآسيا. وشجّع أيضًا على بداية التوضيح العلمي وتصنيف العينات. بدأ تقدير الأشياء الطبيعية كمواضيع فردية للدراسة بغض النظر عن أي ارتباطات دينية أو أسطورية. ظهر العلم المبكر باستخدام العلاجات العشبية في هذا الوقت أيضًا، والذي اعتُبر امتدادًا عمليًا لهذه المعرفة الجديدة. بالإضافة إلى ذلك، بدأ الرعاة الأثرياء في الإشراف على جمع العينات الحيوانية والمعدنية، وهذا ما أدى إلى إنشاء مخازن واسعة منها. كانت هذه العينات بمثابة نماذج للرسامين الذين كانوا يبحثون عن الواقعية، ثم بدأ جمع الأصداف والحشرات والفاكهة والزهور المتداولة والمتاجرة بها، واستُخدمت النباتات الجديدة مثل الخزامى (المستوردة من تركيا إلى أوروبا) في لوحات الطبيعة الصامتة.

معرض صور

مراجع

أنواع فنون
الفن في العصر الذهبي الهولندي

طبيعة صامتة


Szabina Mayer (født 24. marts 1989 i Pápa, Ungarn) er en ungarsk håndboldspiller, der spiller for danske SønderjyskE Håndbold og for det det ungarske kvindelandshold.

Meritter med klubhold
Nemzeti Bajnokság I:
Vinder: 2006, 2009, 2010, 2011
Magyar Kupa:
Vinder: 2006, 2009, 2010, 2011
EHF Champions League:
Finalist: 2009
Semifinalist: 2010, 2011

Referencer

Håndboldspillere fra Ungarn

Szabina Mayer


Zdeněk Kutlák (* 13. Februar 1980 in České Budějovice, Tschechoslowakei) ist ein tschechischer Eishockeyspieler, der zuletzt bis Februar 2017 beim EC Red Bull Salzburg in der Österreichischen Eishockey-Liga unter Vertrag stand.

Karriere
Zdeněk Kutlák begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt in der Nachwuchsabteilung des HC České Budějovice, für dessen Profimannschaft er von 1998 bis 2000 in der Extraliga aktiv war. Anschließend wurde er im NHL Entry Draft 2000 in der achten Runde als insgesamt 237. Spieler von den Boston Bruins ausgewählt. Für Bostons Farmteam Providence Bruins spielte er von 2000 bis 2004 regelmäßig in der American Hockey League. Parallel wurde er gelegentlich von den Boston Bruins in der National Hockey League eingesetzt, konnte sich dort jedoch nicht dauerhaft durchsetzen. In 16 NHL-Spielen erzielte er ein Tor und zwei Vorlagen. Zur Saison 2004/05 kehrte der Verteidiger daher in seine tschechische Heimat zurück, in der er einen Vertrag beim HC Energie Karlovy Vary erhielt. Von 2005 bis 2007 spielte er erneut für seinen Heimatverein HC České Budějovice. Zur Saison 2007/08 wurde der Tscheche vom HC Ambrì-Piotta aus der Schweizer National League A verpflichtet. Mit Ambrì gelang ihm in seinen sechs Jahren dort jeweils erst in der Relegation der Klassenerhalt. Nachdem er 2013 zunächst beim HC Slovan Bratislava in der KHL unter Vertrag stand, wechselte er noch im November in die Schweiz zurück, wo er die Saison für den HC Davos zu Ende spielte. Im Sommer 2014 zog es ihn ins benachbarte Österreich, wo er seither beim EC Red Bull Salzburg in der Österreichischen Eishockey-Liga auf dem Eis steht und mit den Roten Bullen 2015 und 2016 österreichischer Meister wurde.

Während der Saison 2016/17 fiel er aufgrund einer Rückenverletzung mehrfach aus und wurde letztlich im Februar aus dem Kader des EC Red Bull gestrichen.

International
Für Tschechien nahm Kutlák im Juniorenbereich an der U18-Junioren-Europameisterschaft 1998 sowie der U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2000 teil. Bei der U20-WM 2000 gewann er mit seinem Land die Goldmedaille.

Im Seniorenbereich stand er im Aufgebot seines Landes bei den Weltmeisterschaften 2006, 2012 und 2013 sowie in den Jahren 2006, 2007, 2008, 2009 und 2012 bei der Euro Hockey Tour. Bei der WM 2006 gewann er die Silber-, bei der WM 2012 die Bronzemedaille.

Erfolge und Auszeichnungen
 2000 Goldmedaille bei der U20-Junioren-Weltmeisterschaft
 2006 Silbermedaille bei der Weltmeisterschaft
 2012 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft
 2015 Österreichischer Meister mit dem EC Red Bull Salzburg
 2016 Österreichischer Meister mit dem EC Red Bull Salzburg

Statistik

(Stand: Ende der Saison 2015/16)

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Tschechien)
Eishockeyspieler (Providence Bruins)
Eishockeyspieler (Boston Bruins)
Eishockeyspieler (HC Slovan Bratislava)
Eishockeyspieler (HC Energie Karlovy Vary)
Eishockeyspieler (HC České Budějovice)
Eishockeyspieler (HC Ambrì-Piotta)
Eishockeyspieler (HC Davos)
Eishockeyspieler (EC Red Bull Salzburg)
Österreichischer Meister (Eishockey)
U20-Junioren-Weltmeister (Eishockey)
Tschechoslowake
Tscheche
Geboren 1980
Mann

Zdeněk Kutlák


جزيرة الكنز  هي رواية مغامرات من تأليف الكاتب الإسكتلندي روبرت لويس ستيفنسون، تروي قصة «قراصنة وذهب مدفون». وقد نشرت الرواية في كتاب أول مرة عام 1883، غير أنها كانت تنشر في الأصل على هيئة حلقات في مجلة الأطفال «الفتيان الصغار» Young Folks خلال الفترة (1880 - 1882) تحت عنوان جزيرة الكنز أو تمرد الهيسبانيولا والاسم المستعار كابتن جورج نورث.
أتت فكرة جزيرة الكنز من لعبة لعبها الكاتب مع الصغير لويد أوزبورن ابن زوجته. تعتبر "جزيرة الكنز" قمة روايات الأديب البريطاني روبرت لويس ستيفنسون، وقد استوحى أحداثها من حكاية كنز مدفون، رسم أول خيالاتها في ذهنه وهو يخطط لجزيرة خيالية ليسلّي بها ابن زوجته في يوم عطلة. وحين صدرت روايته، وكان ينشرها على حلقات، أسماها في البدء "طاهي البحر" فلم تُقابَل بما كان يؤمل أن تنال من نجاح، فأعاد طبعها بعد أن استبدل اسمها بـ"جزيرة الكنز"، وفي حين كانت تنشر في مجلة أطفال من قبل صارت بعد ذلك مجلداً تاماً.

ملخص الرواية

وأحداث رواية "جزيرة الكنز" تُروى على لسان الصبي "جيم هوكنز" الذي كان يعيش مع أمه في منزل صغير عُرف باسم "أمير البحر بنبو" بالقرب من البحر. وفي يوم يدخل النزل قبطان سفينة قديم يدعى "بيلي بونز" ليقيم فيه عدة أيام. وقد كان "بيلي" هذا يمتلك خريطة سرية لجزيرة نائية أودع فيها الكابتن "فلنت" الرهيب كنزه.

تتوالى الأحداث ويموت القبطان "بونز" وتقع الخريطة بيد "جيم" الذي يسلّمها بدوره إلى الطبيب "ليفزي"، فيجمع هذا الأخير كوكبة من الرجال ويركبون متن سفينة في رحلة طويلة بحثاً عن الكنز، وكانوا اختاروا طاقم بحارة للسفينة قبل إقلاعهم، ولكن لسوء حظهم فقد كان معظم البحارة قراصنة غدّارين، كان هدفهم من الرحلة الاحتفاظ بالكنز، ولذلك يجد "جيم" والطبيب والسيد "ترلاوني" المالك أنفسهم محاطين بشرذمة من القتلة وهم في عرض البحر.

جزيرة نائية… كنز دفين… سفينة في عرض البحر… ورجال يتربّصون ببعضهم الدوائر… أحداث شيقة سيكتشف القارئ متعة متابعتها.

شخصيات أخرى
 السيدة والسيد هوكينز: (والدا جيم هوكينز ومالكا نزل الأميرال بنبو.)
 الكلب الأسود: واحد من أصحاب بيو الضرير وعضو سابق في طاقم القبطان فلينت.
 توم ردروث: حارس طرائد العمدة تريلوني، يذهب معه إلى الجزيرة ويقتله المتمردون بطلقة نارية قبل الاعتداء على البيت الخشبي.
 ريتشارد جويس: واحد من خدمي العمدة تريلوني، يرافقه إلى الجزيرة ويقتله متمرد بطلقة نارية تخترق رأسه خلال الاعتداء على الحصن.
 جون هانتر: الخادم الآخر للعمدة تريلوني، يذهب أيضا معه إلى الجزيرة ويقع مغشيا عليه خلال هجوم المتمردين ولاحقا يموت وهو في هذه الحال لجروحه البليغة.
 أبراهام غراي: نجار سفينة الهيسبانيولا، يكاد ينضم للمتمردين لكن يلتحق بالطرف الآخر حين يأمره بذلك القبطان سمولت. ينقذ حياة جيم بقتل جوب أندرسن خلال الهجوم على البيت الخشبي ويطلق النار على المتمردين لاحقا في مخبأ الكنز. يغادر الجزيرة بعد ذلك مع جيم هوكينز والدكتور ليفزي والعمدة تريلوني والقبطان سمولت ولونغ جون سيلفر وبن غان. ينفق جزءا من حصته من الكنز في دراسته، ويتزوج بعد ذلك ويصبح من مالكي سفينة شراعية.
 توم مورغان: قرصان سابق كان فردا من طاقم فلينت، وواحد من القراصنة الثلاث المتروكين على الجزيرة عند نهاية الرواية.
 جوب أندرسن: سفان الهيسبانيولا وأحد قادة التمرد، يلقى حتفه خلال محاولة اقتحام الحصن. يمكن أن يكون واحدا من أتباع فلينت القدامى (إلا أن هذا غير مذكور).
 جون: متمرد يصاب بجروح خلال مهاجمة البيت الخشبي ويقتل لاحقا عند مخبأ الكنز. يمكن أن يكون واحدا من أتباع فلينت القدامى (إلا أن هذا غير مذكور).
 أوبراين: متمرد ينجو من معركة الحصن ويتمكن من الفرار لكن يقتله إزرايل هاندز خلال شجار سكارى على متن الهيسبانيولا. يمكن أن يكون واحدا من أتباع فلينت القدامى (إلا أن هذا غير مذكور).
 ديك: واحد من القراصنة الثلاث المتروكين على الجزيرة عند نهاية الرواية.
 السيد آرو: نائب قبطان الهيسبانيولا. يشرب الخمر رغم وجود قاعدة تمنع ذلك على متن السفينة، كما أنه ضابط عديم الجدوى. يختفي في غموض قبل الوصول إلى الجزيرة ويأخذ منصبه جوب أندرسن. يبدو من المرجح أنه قتل وهذا ما قد يفسر اختفائه (إلا أن هذا غير مذكور).
 توم: بحار يحاول سيلفر ضمه للتمرد لكنه يرفض ذلك، فيقتله سيلفر بخنجره.
 آلان: بحار يرفض الانضمام للتمرد فيقتله المتمردون.
 بالإضافة إلى ذلك، هناك شخصيات لا تذكر أسمائهم. منهم القراصنة الأربعة الذين يُقتلون في هجوم الحصن مع جوب أندرسن، والقرصان الذي يُقتل قبل معركة البيت الخشبي، والقرصان الذي يطلق عليه النار العمدة تريلوني (الذي كان يصوب نحو إزرايل هاندز) والذي يموت لاحقا لجروحه، والقرصان الذي يترك على الجزيرة مع توم مورغان وديك.

انظر أيضا
 المخطوف.
 دكتور جيكل ومستر هايد.
 السهم الأسود.
 سيد بالانتري.
 رواية كاتريونا.

المراجع

روابط خارجية

 نسخة لرواية جزيرة الكنز على موقع مؤسسة هنداوي للتعليم والثقافة

القرصنة في الأعمال الخيالية
أعمال نشرت تحت اسم مستعار
بريستول في الخيال
جزر خيالية
خيال بحري
روايات اقتبست في ألعاب فيديو
روايات أطفال بريطانية
روايات بريطانية أنتجت سينمائيا
روايات بريطانية حولت إلى عروض تلفزيونية
روايات بريطانية حولت إلى مسرحيات
روايات بريطانية في 1883
روايات تجري أحداثها في الكاريبي
روايات تجري أحداثها في جمهورية الدومينيكان
روايات تجري أحداثها في هايتي
روايات تقع أحداثها في القرن 18
روايات حولت إلى برامج إذاعية
روايات حولت إلى قصص مصورة
روايات روبرت لويس ستيفنسون
روايات عن قراصنة
روايات متلفزة
روايات مغامرات بريطانية
روايات ملحمية
روايات نشرت أولا بشكل سلسلة
كتب أطفال تقع أحداثها في أمريكا الشمالية
كتب أطفال عقد 1880
كتب قراصنة
هيسبانيولا
ولاية جورجيا في الخيال
كتب أطفال تقع أحداثها على جزر
كتب أطفال تقع أحداثها في القرن 18
كتب أطفال تقع أحداثها على سفن
كتب أطفال تقع أحداثها في الكاريبي

جزيرة الكنز


Harthorne Nathaniel Wingo (Tryon, Carolina del Norte, 9 de septiembre de 1947-23 de enero de 2021) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó cuatro temporadas en la NBA, además de hacerlo en la EBA y en la liga italiana. Con 1,98 metros de estatura, lo hacía en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Se formó en el pequeño Junior College de Friendship, aunque posteriormente jugó durante algún tiempo en el mítico Rucker Park de Nueva York.

Profesional
Tras no ser elegido en el Draft de la NBA, fichó por los Allentown Jets de la EBA, donde jugó 3 temporadas. En 1972 ganaron la liga, y Wingo fue elegido MVP de la competición.

Mediada la temporada 1972-73 fichó por los New York Knicks, y en su primera temporada consiguió el anillo de campeón de la NBA tras derrotar a Los Angeles Lakers en las Finales, promediando 1,5 puntos y 1,2 rebotes por partido.

Jugó 3 temporadas más con los Knicks, siendo la más destacada la 1974-75, en la que por fin jugó más de 20 minutos por partido, promediando 7,4 puntos y 5,6 rebotes por partido.

Tras no ser renovado, se fue a jugar al Pallacanestro Cantù de la liga italiana durante dos temporadas, y otras dos con el Basket Mestre, con quienes ascendió de la Serie A2 a la A1. En sus cuatro años en Italia promedió 17,5 puntos y 12,3 rebotes por partido.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Harthorne Wingo en ultimatenba.com

Baloncestistas de Carolina del Norte
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas estadounidenses de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas de la Serie A2
Baloncestistas de los Allentown Jets
Baloncestistas de los New York Knicks
Baloncestistas del Pallacanestro Cantú
Baloncestistas del Basket Mestre
Baloncestistas de los New Haven Elms

Harthorne Wingo


Ravenwood may refer to:

 Ravenwood, a neighborhood in Langford, British Columbia
 Ravenwood, Missouri
 Ravenwood High School, a high school in Brentwood, Tennessee
 Ravenwood Plantation, a historic rice plantation in Colleton County, South Carolina
 Ravenwood, a fictional private military company owned by Jennings & Rall in the TV series Jericho
 Ravenwood Fair, a Facebook game
 "Ravenwood, Stepson of Mystery", a short-lived occult detective series by Frederick C. Davis that ran in Secret Agent X pulp magazine.
 Marion Ravenwood, a fictional character in the 1981 film Raiders of the Lost Ark

See also
 Ravenswood (disambiguation)

Ravenwood


En teoría de números, la conjetura de Fermat–Catalan combina ideas del último teorema de Fermat y de la conjetura de Catalan, de ahí el nombre. La conjetura postula que la ecuación

tiene un número finito de soluciones (a,b,c,m,n,k); aquí a, b, c son números enteros positivos coprimos y m, n, k son enteros positivos que satisfacen

A fecha de 2008, se conocen las siguientes soluciones de :

La primera de ellas (1m+23=32) es la única solución donde una de las variables a, b o c es 1; esta es la conjetura de Catalan, demostrada en 2002 por Preda Mihăilescu. Técnicamente, este caso produce un número infinito de soluciones de  (puesto que se puede escoger cualquier m para m>6), pero a los efectos de enunciado de la conjetura de Fermat-Catalan se contabilizarán todas esas soluciones como una sola.

Se conoce, mediante el teorema de Faltings, que para cualquier elección fijada de enteros positivos m, n y k que satisfacen , existe únicamente un número finito de tuplas de números enteros coprimos (a, b, c) que resuelven , pero claro, la conjetura de Fermat–Catalan completa es una afirmación mucho más fuerte.

La conjetura abc implica la conjetura de Fermat–Catalan.

Referencias

Ecuaciones diofánticas
Conjeturas matemáticas
Fermat–Catalan, conjetura
Problemas sin resolver en teoría de números

Conjetura de Fermat–Catalan


Welsh National Opera (WNO, Ópera Nacional Galesa) es una compañía de ópera fundada en Cardiff, Gales en 1946. La WNO hace giras por todo el mundo, además de Gales y el resto del Reino Unido. Ofrece más de 120 representaciones anuales de ocho óperas principales para una audiencia conjunta de alrededor de 150.000 personas. Ofrece interpretaciones regularmente en Cardiff, Llandudno y Swansea en Gales y Bristol, Birmingham, Liverpool, Milton Keynes, Oxford, Plymouth y Southampton en Inglaterra. Dado que el número de representaciones en Inglaterra sobrepasa en número a las de Gales, el Arts Council England es la principal fuente de ingresos de la compañía, por delante del Arts Council of Wales. La compañía ha sido dirigida por el Jefe Ejecutivo y Director artístico John Fisher desde 2006.

Aunque las producciones se cantaron al principio en inglés, desde los setenta en adelante, las óperas cada vez se interpretan más en su idioma original; no sólo en italiano, alemán o francés, sino también en checo o ruso; también se proporcionan subtítulos.

En 1985, la compañía encargó la obra juego-con-la-música After Aida del célebre dramaturgo Julian Mitchell, en origen un vehículo para la temporada de gira de la compañía a ciudades distantes de Gales que tenían teatros más pequeños que los habituales teatros de ópera. La obra fue protagonizada por Richard Griffiths e Ian Charleson y se turnaron 12 cantantes de la WNO. Al final se transfirió al Old Vic Theatre de Londres.

La compañía siempre ha proporcionado una mezcla de óperas tradicionales junto a otras menos conocidas, incluyendo las de Alban Berg, Richard Strauss, Leoš Janáček y Benjamin Britten.

En 2004, la WNO adquirió su primera sede permanente en Cardiff en el Centro del Milenio de Gales, un centro de artes interpretativas en la bahía de Cardiff.

La compañía de ópera está formada por una orquesta profesional (The Orchestra of Welsh National Opera) y un coro profesional (The Chorus of Welsh National Opera). A veces, la orquesta y el coro participan en eventos de manera independiente. La orquesta y el coro a menudo interpretan en St David's Hall en Cardiff y otros locales de Gales.

Entre los directores musicales de la WNO han estado Vilém Tauský, Warwick Braithwaite, Sir Richard Armstrong y Sir Charles Mackerras.  Carlo Rizzi fue director musical desde 1992 hasta 2001.  Tugan Sojiev se convirtió en director musical en 2003, inicialmente con un contrato de cinco años.  Sin embargo, Sojiev terminó su contrato en agosto de 2004, después de preocupaciones sobre su relativa inexperiencia y dificultades con la administración causaron tensiones dentro de la WNO.  Rizzi regresó como director musical de la WNO para un segundo período, y desempeñó el cargo hasta el final de la temporada de verano del año 2007.  En julio de 2008, la WNO anunció el nombramiento del director alemán Lothar Koenigs como el siguiente director musical de la WNO, para hacerse efectivo en 2009.  Apareció por vez primera con la orquesta de la WNO en 2005.  Koenigs ha dirigido posteriormente a la WNO en febrero de 2007 en la producción de David Pountney de Jovánshchina.

Directores musicales
 Vilém Tauský (1951-1956)
 Warwick Braithwaite (1956–1960)
 Sir Charles Groves (1961–1963)
 Bryan Balkwill (1963–1967)
 Sir Richard Armstrong (1973–1986)
 Sir Charles Mackerras (1987–1992)
 Carlo Rizzi (1992–2001)
 Tugan Sojiev (2003–2004)
 Carlo Rizzi (2004–2007)
 Lothar Koenigs (2009-presente)

Referencias

Enlaces externos
Welsh National Opera
Wales Millennium Centre: Sede de la WNO
Welsh National Opera Theatre Breaks
"The First Digital Tristan - a talk with the Maestro, the Hero and the Boss" por Bruce Duffie.  Wagner News, febrero de 1982.

Cardiff
Grupos de música de Gales
Ópera del Reino Unido
Compañías de ópera

Ópera Nacional Galesa


1996 Yaz Olimpiyatları'nda halter müsabakaları, 20-30 Temmuz 1996 tarihleri arasında Amerika Birleşik Devletleri'nın Atlanta kentinde düzenlendi.

Madalya tablosu

Madalya özeti

Katılımcı ülkeler
77 Ülkeden toplam 236 halterci yarıştı:

Kaynakça

Olimpiyatlarda halter
Halter
Yaz Olimpiyatları'nda halter
Amerika Birleşik Devletleri'nde halter

1996 Yaz Olimpiyatları'nda halter


Die Straßenbahn Saragossa ist ein Straßenbahnnetz, das die Stadt Saragossa in Aragonien, Spanien erschließt. Sie wurde am 4. April 2011 eingeweiht, mit einem kostenlosen Betrieb während der ersten drei Tage.

Die Linie 1 (Mago de Oz ↔ Gran Vía) verbindet den Stadtteil Valdespartera mit dem Stadtzentrum. Die Gesamtlänge dieser Linie beträgt 12,8 km, die mit einer mittleren Geschwindigkeit von 21 km/h befahren werden. Die Spurweite beträgt 1435 mm. Sie verfügt über 25 Haltestellen mit einem mittleren Abstand von etwa 500 Metern. Der Fahrzeugpark besteht aus elf Niederflurbahnen vom Typ CAF Urbos 3, die einen Betrieb im 5- bis 10-Minuten-Takt anbieten.

Im Jahr 2013 wurde der zweite Bauabschnitt der Linie 1 fertiggestellt, der die Strecke von Gran Vía bis Parque Goya verlängert. Das Zielnetz umfasst drei Linien, wobei die Linien 2 (Las Fuentes/San José ↔ Delicias) und 3 (La Jota ↔ Torrero) hinzukommen sollen. Die Bauarbeiten für den zweiten Bauabschnitt der Linie 1 begannen am 3. März 2011 und waren Ende 2012 abgeschlossen. Der fahrplanmäßige Betrieb auf der Gesamtstrecke der Linie 1 wurde am 26. März 2013 aufgenommen. Die anderen beiden Linien sind für das Jahr 2015 vorgesehen.

Geschichte

Das ursprüngliche Netz

Saragossa verfügte seit 1885 über eine Pferdebahn. Die erste elektrifizierte Straßenbahnstrecke wurde 1902 eröffnet, als es in der Stadt bereits fünf Hauptlinien und eine Nebenlinie gab. Das Netz, das schnell wuchs, hatte eine radiale Struktur mit dem Zentrum am Plaza de la Constitución (heutiger Plaza de España). Seine größte Ausdehnung erreichte das Straßenbahnnetz in den 1950er Jahren, während es bereits in den 1960er Jahren zu schrumpfen begann, als die ersten Autobuslinien eröffnet wurden. Zum Zeitpunkt der maximalen Größe verkehrten in Saragossa 17 Linien.

Nach und nach gewannen der Autoverkehr und der Omnibus gegenüber der Straßenbahn immer mehr an Bedeutung und ersetzten sie schließlich. Die letzte Straßenbahn fuhr am 23. Januar 1976, als die letzte Linie Parque ↔ San José stillgelegt wurde. Das Verkehrsunternehmen Los Tranvías de Zaragoza änderte gleichzeitig den Namen in Transportes Urbanos de Zaragoza (TUZSA).

Das neue Projekt
Die Gemeinde Zaragoza veranlasste in den 2000er Jahren die Erarbeitung eines Plan de movilidad sostenible (Plan für nachhaltige Mobilität) der Stadt, der einen Plan intermodal de transportes del área de Zaragoza (Intermodaler Verkehrsplan der Region Saragossa) umfasste. Dieser Plan, konzipiert als technische Studie, wurde vom Unternehmen Equipo de Técnicos en Transporte y Territorio S.A. erarbeitet und seine Nutznießer waren zu gleichen Teilen die Gemeinde Saragossa und die Regierung von Aragonien. Er hatte das Ziel, die Verkehrsprobleme der Stadt und seines Umlandes zu lösen.

Der Plan wurde im September 2006 vorgestellt. Die wichtigsten Neuerungen sind der Bau einer S-Bahn-Strecke und einer Straßenbahn oder Stadtbahn. Außerdem waren Änderungen im Busnetz vorgesehen, um es effizienter zu machen und mit den neuen Schienenstrecken zu verknüpfen, und man plante den Bau von Busspuren. Die im Plan vorgesehene Straßenbahn bestand aus einer Linie für 2010 und deren Erweiterung bis 2015.

Die erste Phase des Projekts Straßenbahn wurde an das Konsortium Ingerop, Ayesa und Sering vergeben. Das Projekt wurde am 18. Januar 2008 vorgestellt und am 4. November 2008 vom Gemeinderat genehmigt. Zu jener Zeit war der Bau bereits beschlossen, denn er wurde bereits am 25. Juli 2008 mit Unterstützung der Parteien PSOE, IU, CHA und PAR vom Rat angenommen.

Die Finanzierung wurde am 14. Januar 2009 genehmigt, der Umfang beträgt 400 Millionen Euro, von denen 130 Millionen Euro von der Regierung von Aragonien und der Gemeinde Saragossa aufgebracht werden. Es erfolgte eine öffentliche Ausschreibung für den Bau der ersten Straßenbahnstrecke, an der zwei Konsortien teilnahmen (jeweils von CAF und Alstom angeführt), und ein drittes bekundete Interesse (angeführt von Iridium, Teil der Gruppe Actividades de Construcción y Servicios (ACS)). Schließlich erfolgte die Vergabe am 10. Juli 2009 an das Konsortium aus CAF (25 %), TUZSA (25 %), FCC (16,6 %), Acciona (16,6 %), Ibercaja (11,8 %) und Concessia (5 %), genannt TRAZA. Der Bau begann am 19. August 2009.

Der Testbetrieb ohne Fahrgäste im ersten Bauabschnitt begann am 1. November 2010. Am 18. Februar 2011 begann der Probelauf: Leerfahrten, die einen normalen Betriebstag simulierten; ab dem 4. April begann der Testbetrieb mit Fahrgästen, die mit Freifahrtscheinen zustiegen. Am 19. April fand die offizielle Einweihung statt.

Zukünftige Erweiterungen und neue Linien

Der Aufbau des Straßenbahnnetzes wird mit der zweiten Etappe der bestehenden Strecke und dem Bau neuer Strecken fortgesetzt. Die Arbeiten für den zweiten Bauabschnitt der Linie 1 begannen am 3. März 2011 und sollen etwa 2013 abgeschlossen sein. Die beiden anderen geplanten Linien sind für 2015 vorgesehen.
 Linie 2: Las Fuentes / San José ↔ Delicias
 Linie 3: La Jota ↔ Torrero

Linie 1 (Valdespartera ↔ Parque Goya)

|}

Die erste geplante Linie folgt einer Nord-Süd-Achse von Valdespartera durch die Innenstadt zum Parque Goya. Sie umfasst 25 Haltestellen (22 davon mit Seitenbahnsteigen und 3 mit Mittelbahnsteig) im Abstand von etwa 500 Metern. Die Gesamtlänge dieser Strecke beträgt 12,8 Kilometer, die mit einer durchschnittlichen Reisegeschwindigkeit von 21 Kilometer pro Stunde befahren werden. Die Fahrzeit für die Gesamtstrecke beträgt 40 Minuten (19 Minuten für den Abschnitt Academia General Militar ↔ Plaza de España und 21 Minuten zwischen dem Plaza de España und dem Plaza Cinema Paradiso in Valdespartera).

Der Bau dieser Linie wurde in zwei Phasen unterteilt:
 1. Bauabschnitt (2009–2011): Er umfasst die südliche Hälfte der Linie, zwischen Valdespartera und dem Plaza de Basilio Paraíso, mit insgesamt 12 Haltestellen. Der Bau dieses Abschnitts begann am 19. August 2009, der Testbetrieb begann im Jahr 2010, ab dem 4. April 2011 konnte jedermann kostenlos mitfahren. Am 19. April 2011 wurde der reguläre Betrieb eröffnet.
 2. Bauabschnitt (2011–2013): Er umfasst die nördliche Hälfte der Linie, von Plaza de Basilio Paraíso durch das Stadtzentrum zur Academia General Militar, mit insgesamt 14 Haltestellen. Die Bauarbeiten begannen am 3. März 2011. Die feierliche Eröffnung fand am 25. März 2013 statt.

Das geschätzte Investitionsvolumen beträgt 400 Millionen Euro:

Die zu erwartenden Nutzerzahlen wurden auf 100.000 Fahrgäste pro Tag geschätzt, der zu erwartende Fahrgelderlös auf 0,75 Euro pro Fahrgast.

Linie 2 (Las Fuentes/San José ↔ Delicias)

|}

Die zweite Straßenbahnstrecke verläuft in Ost-West-Richtung.
Sie wird den Stadtteil Las Fuentes und San José (mit zwei Ästen) mit Las Decias verbinden.

Die Ausschreibung der Bauarbeiten soll im Mai 2014 abgeschlossen werden. Die Arbeiten sollen Ende 2016 beginnen und zwei Jahre benötigen.

Die zweite Linie würde in Les Enlaces beginnen und die Avenida de Madrid bis zum Plaza de la Ciudadanía entlangfahren, mit Haltestellen auch an der Calle Rioja und dem Paseo de Calanda. Dann würde sie bis nach El Portillo verlaufen, wo sie eine weitere Haltestelle hätte. Der weitere Linienweg würde dem Conde de Arande bis zur nächsten Haltestelle am César Augusto folgen, wo eine Verbindung zur ersten Straßenbahnlinie bestünde. Anschließend verliefe sie entlang des ganzen Coso bis zum Plaza San Miguel, mit Haltestellen auf dem Plaza de España und dem Coso.

Weiter würde die Linie nach Servet bis zum Compromiso de Caspe verlaufen. An diesem Punkt würde sie sich in zwei Linienäste verzweigen, einer nach Las Fuentes und einer nach San José. Der erste Ast hätte Haltestellen auf Jorge Cocci, Doctor Iranzo und San Adrian des Sasabe, wo die Linie enden würde.

Der Ast nach San José ist hingegen noch nicht definitiv festgelegt. Eine mögliche Variante würde über den S-Bahnhof Miraflores an der Ronda Hispanidad über die Calle Miguel Servet führen, mit Haltestellen an der Calle Numancia und am Platz Utrillas. Die alternative Variante würde entlang der Avenida de Sant José bis Miraflores führen, der Anschluss zur S-Bahn würde über einen neuen Bahnhof am Tenor Fleta erfolgen.

Die Gesamtlänge der zweiten Strecke betrüge sieben Kilometer mit 15 Haltestellen.

Die Baukosten für die Linie 2 werden auf 130 Millionen Euro geschätzt.

Linie 3 (La Jota ↔ Torrero)
Die dritte Straßenbahnstrecke in Saragossa soll in Nord-Süd-Richtung verlaufen und auch die Innenstadt queren. Sie würde den Stadtteil Jota mit Torrero verbinden, wo sich der städtische Frie.dhof befindet, wobei noch nicht entschieden ist, ob sie dort enden soll oder an der Z-30 (dritte Ringstraße von Saragossa)

Über die genaue Linienführung ist noch wenig bekannt, da die Planungen sich zurzeit auf die erste und zweite Linie konzentrieren.

Rollmaterial

Das Konsortium, das Bau und Betrieb der Straßenbahn übernommen hat, wählte als Rollmaterial das Modell Urbos 3 des spanischen Eisenbahnherstellers CAF. Die Gelenktriebwagen haben eine Gesamtlänge von 33 Metern und bestehen aus fünf Modulen (erweiterbar um zwei Module auf 43 Meter). Sie sind 2,65 Meter breit und 3,2 Meter hoch. Ihr Kapazität beträgt 200 Personen, davon 146 Stehplätze (bei 3,5 Personen pro Quadratmeter) und 54 Sitzplätze.

Stromversorgung ohne Oberleitung

Die Befürworter der Straßenbahn verlangten, dass das vorgestellte Projekt keine Oberleitung im historischen Stadtzentrum (zwischen Plaza Paraíso und Murallas) nutzen dürfe, um den ästhetischen Eindruck nicht zu beeinträchtigen. Die beiden Firmen, die sich an der Ausschreibung beteiligten, verfügen über Systeme, die einen Straßenbahnverkehr ohne Oberleitung ermöglichen: APS im Falle von Alstom und Utracaps (ACR) im Falle von CAF.

Den Zuschlag erhielt das Modell Urbos 3 von CAF und das eingesetzte System ist Acumulador de Carga Rápida, bei dem in einigen Ultracaps genügend Energie gespeichert wird, um von einer Haltestelle die nächste zu erreichen. Aufgeladen werden die Superkondensatoren über die Rekuperationsbremse und über Verbindungen mit dem Stromnetz an den Haltestellen.

2011 erfolgten mehrere Versuche für das Fahren ohne Oberleitung auf der bestehenden Strecke (Phase 1).

Kontroversen
Die Straßenbahn ist ein Projekt der Stadtregierung von Saragossa und von den meisten politischen Parteien unterstützt, die bis zu den Kommunalwahlen 2007 die Stadtregierung bildeten. Die Befürworter der Straßenbahn argumentieren, dass die Straßenbahn schnell (21 km/h Reisegeschwindigkeit mit Ampelvorrangschaltung auf dem größten Teil der Strecke), leicht zugänglich (auf der Oberfläche und auf der Höhe des Bürgersteigs), positiv für das städtische Umfeld (Verminderung des Straßenverkehrs und Neugestaltung des Straßenraums) und ökologisch sei (weniger CO2-Ausstoß als andere Verkehrsmittel).

In der Stadt flammten bei verschiedenen Gruppen Proteste gegen das Projekt auf, sowohl bei den Anwohnern als auch bei den Händlern und Baumschützern. Die Gegner kritisieren die hohen Kosten des Projekts (etwa 2000 Euro pro Familie), die Beschränkung des Autoverkehrs auf einer Hauptachse (von zwei bis drei Fahrspuren je Richtung auf eine in manchen Bereichen), die Auswirkungen der Baustellen auf das Kleingewerbe und andere Aspekte der Straßenbahn (keine Möglichkeit, Hindernisse zu umfahren, ästhetischer Einfluss der Oberleitung auf das Stadtbild).

Fahrscheine

Für die Straßenbahn gibt es Einzelfahrscheine und Zeitfahrausweise für 30, 90 und 365 Tage. Außerdem ist die wiederaufladbare Bus-Tranvia-Karte, gültig, die eine Stunde Gültigkeit in allen Linien der TUZSA und der Stadt besitzt. Daneben gibt es auch eine aufladbare Interbús-Karte, die nur einen Umstieg innerhalb einer Stunde zwischen Stadtbus (TUZSA oder städtisch) und Überlandbus (Consorcio de Transportes del Área de Zaragoza CTAZ) gestattet. Die Zeitfahrausweise für 90 und 365 Tage gibt es auch in einer rabattierten Variante für Jugendliche (Carnet Joven). Die Tarjeta Ciudadana (Bürgerkarte) ermöglicht die kostenlose Nutzung verschiedener städtischer Dienstleistungen wie Museen, Fahrradverleih BiZi, Stadtbus und anderes mehr.

Für Touristen gibt es die Zaragoza Card mit Rabatten in verschiedenen Bereichen wie Museen, Hotels, Stadtführungen, Restaurants und ähnliches.

Einzelfahrschein können an Fahrausweisautomaten in den Wartehäuschen erworben werden. Die anderen Angebote sind in den Geschäftsstellen der jeweils beteiligten Unternehmen erhältlich. Außerdem können die verschiedenen aufladbaren Karten an den oben genannten Fahrausweisautomaten und in den Straßenbahnen aufgeladen werden.

Bilder

Siehe auch
 Cercanías Zaragoza

Weblinks

 Offizielle Webseite der Straßenbahn Saragossa
 Offizielle Webseite der Asociación Zaragozana de Amigos del Ferrocarril y Tranvías (AZAFT), mit Informationen über die ehemalige Straßenbahn in Saragossa.
 Verkehrsplan

Einzelnachweise

Saragossa
Verkehr (Saragossa)
Saragossa

Straßenbahn Saragossa


Donatello, nicknamed Don or Donnie/Donny, is a superhero and one of the four main characters of the Teenage Mutant Ninja Turtles comics and all related media. He is the smartest and often gentlest of his brothers, wearing a purple mask over his eyes. He wields a bō staff, his primary signature weapon in all media.

He is the adoptive and mutated son of Master Splinter, and the brother of Leonardo, Raphael and Michelangelo. Like all of the brothers, he is named after a Renaissance artist; in this case, he is named after Italian sculptor Donatello. He is the favorite turtle of co-creator Peter Laird, who served as the basis of Donatello's personality.

Donatello is a gifted polymath, possessing a natural aptitude for science and technology, and often speaks in technobabble. He is the most logical and rational of his brothers, possessing a high sense of ingenuity and serving as the second-in-command of the team. He is responsible for all technological innovations the team utilizes, such as technical expertise, intel gathering, vehicles, homemade bioweapons, and everything in between. Any science and math skill you can think of, he will do it all. Donatello is not as rowdy and violent as his brothers, but he can get a little annoyed with them on occasion. However, as a natural introvert, he is far quieter and more reserved than his brothers, rarely losing his temper. Donatello is calm, sensible, friendly, and gentle. He does not get into a lot of confrontations with his brothers. He doesn't share the love of combat as his brothers do, instead opting for alternative methods of problem-solving and interests that stimulate the inquiring mind. He is more interested in his work than in his ninjutsu, but he still attends ninja practice and works hard there as well as his projects.

Comic books

Mirage Comics
In the comics, Donatello is depicted as the calmest turtle. While the comics' portrayal of the team has no official command structure, in the early stories he is depicted as the next in command, and the closest brother to Leonardo. In the first issue, he is the one that killed the Shredder by knocking him and his grenade off the roof. The second issue elaborated more on each turtles' personalities and opened with Donatello soldering a circuit. Later in the issue, Donatello states that he is "familiar with some computer systems" and helps April O'Neil deactivate the Mousers. During the turtles' exile to Northampton, Donatello becomes obsessed with fixing up and repairing the many broken things within the farmhouse they were living in. Most notably he spent days and nights fixing the boiler to give his family hot running water and builds a windmill and a water wheel to provide electricity. He also finds an old typewriter and writes his own personal credo.

In the Donatello one shot, Donatello encounters an artist called Kirby (an homage to the comic artist Jack Kirby) whose mysterious crystal brings his drawings to life before disappearing. The two newfound friends journey to a dimension inhabited by Kirby's creations and help the heroes defeat the invading monsters.

In the Shades of Grey storyline, Casey Jones encounters the turtle by a ravine as he was pondering "the fractal structure of natural patterns". Casey accuses the turtle of using big words and acting better than everyone else. Donatello suggests they should continue the conversation when Casey is sober. Grabbing a stick, an angry Jones continually pokes the turtle until he loses his temper and sends Casey careening into the water.

In the City at War storyline, the turtles return to New York to put an end to the Foot Clan's civil war. During a battle with Shredder's Elite Guards in the ruins of the Second Time Around Shop, Donatello falls through the floor and breaks his leg. Seeing their ally Karai subdued and about to be killed, Donatello grabs one of the Foot's machine guns and repeatedly shoots the Foot Elite. Donatello is visibly shaken by the violence and throws the gun away. At the end of the story the turtles, April and Casey move back to New York save for Donatello who chooses to stay in Northampton with Master Splinter to heal from his injury as well as reflect on everything that had happened. After encountering the turtle vigilante ally Nobody in civilian guise he returns with him to New York to help his brothers battle Baxter Stockman.

In the current comics, Donatello finds an armored truck in the sewers which apparently had been part of a bank robbery in the sixties. Along with Raphael and Casey Jones, he undertakes the task of fixing up the vehicle. Donatello decides to accompany the Utroms on a mission to Tepui to search for two missing research teams. The group are attacked by strange wooden creatures who shrink them to miniature size. The creatures turn out to be a group of Utroms which had been stranded in the Jungle during their first stay on Earth and had been living in secret thanks to their Quantum Inversion Redimensioning device which could alter their size. The process could not be reversed on Donatello, possibly due to his mutation, leaving him the size of an action figure. While the Utroms work on returning him to normal, Donatello put his new size to use infiltrating a terrorist organizations warehouse. He has also made a robotic body for him made to resemble a turtle to help him move around.

Image Comics
In the Image Comics incarnation of the TMNT, he became a cyborg after his body was partially destroyed after he was shot and dropped out of a helicopter (he maintained a positive attitude nonetheless, although he was constantly at risk of losing his mind to the cyborg half). He was almost killed by Image character Deathwatch by having his brain drained of mutagen, while assailing with mental torture tactics. Leonardo blamed the CPU of his injured brother's armor for his subsequent brain death; however, Donatello was not dead but was somehow separated from his body, and with the help of his brothers he returned to his body. In the independent published series of the Image Comics, Issue #24, Don's armor began to malfunction and was so powerful Donatello was on his last legs until he made a deal with Baxter Stockman who Don was reluctant to work with but had no choice. Donatello is rid of most of his body metal by issue #25 and Baxter informs him his shell had regrown and as a result he was back to being a non-cyborg turtle. Baxter died once more when Don's metal particles would not help restore his body; as a result Baxter requested Donatello give April O'Neil his regards and he died laughing maniacally. Donatello then went on to battle Lady Shredder and the foot clan with his brothers and Pimiko. Donatello was then by the end of the issue completely rid of all metal particles and had kept his and Baxter's ordeal a secret.

In the official IDW-published conclusion, TMNT Urban Legends, after Dr. X activated an EMP, the living armor abandoned Donatello for a new host, where it was discovered the armor had been impeding Donatello's natural healing abilities.

Archie Comics
Donatello's appearance in the Archie publications were largely based on the 1987 Fred Wolf incarnation, but with Mirage writers on board at Teenage Mutant Ninja Turtles Adventures such as Steve Murphy and Ryan Brown, a lot of references to his Mirage counterpart were made. Donatello was showcased to be pure of heart and soul, being able to pass through the Netherworld unscathed. He was also chosen of the Turtles by a group of Aliens known as the Sons of Silence to share their wisdom. He was one of the few who could telepathically communicate with them. Donatello was almost a pacifist, detesting every time he used violence.

IDW Publishing
Donatello was seemingly killed at the end of issue #44 when Leonardo, Raphael and Michelangelo were on a mission to stop Krang from transforming the Earth using an alien device called the "Technodrome". Donatello was left at the home base, and while the others were away, he was attacked by Bebop and Rocksteady. After a brief fight, Rocksteady smashed Donatello's shell, nearly killing him.

The news of Donatello's apparent death spread across the internet and IGN conducted an interview with script writer Tom Waltz, where he called the final scene a beautiful rendered scene, catching the emotion of the family. He also claimed there was no earthly way that Donatello could survive, but at the same time, he said it was not the end of him and his career.

In Issue #45, it was revealed that Donatello was not dead as his spirit was in an alternate plane and he was barely clinging to life. Leonardo, Michelangelo and Raphael carried Donatello's body into the freezer to slow down the bleeding and increase his chance of survival. Fugitoid says he needs to go to Burrow Island to get the equipment to save Donatello. Splinter finds Donatello's spirit and guides his son back to earth, however, due to Donatello wearing a helmet to keep his consciousness alive, his mind is in Metalhead, while his own body is being restored to how it was before his near demise.

In Issue #46, In Harold's lab, Donatello-as-Metalhead finishes prepping his body to be moved to the lair. He tries his best to remain brave, but being trapped in a robot body has been an upsetting experience. The Fugitoid tries to help Donnie adapt to having his mind in a robot body while Harold sees to Metalhead's repairs (the robot having been trashed by Bebop and Rocksteady). Raphael storms off with Alopex following behind him. Raphael starts regretting leaving Donatello behind and seeing him in a robot body is too much for Raphael to handle, but as soon as Alopex and Leonardo give him some comfort he eventually accepts Donatello as Metalhead and he, Leo and Mikey go on patrol while Donatello and the Fugitoid transfer Donnie's turtle body to the lair of the turtles while Harold gets some equipment to help Donatello get back into his own body.

In issue #47, He mentioned to Fugitoid and Harold he is connected to his body's vital signs. Indicating he could still feel his body and was slowly getting back to normal. In issue #50, Metalhead self-destructed and Donatello returned to his organic body which has now been outfitted with an artificial shell. Since then he has been fighting alongside his brothers.

Television

1987 animated series
Donatello appears in the 1987 animated television series, voiced by Barry Gordon, and understudied for 7 episodes by Greg Berg. In this series, he is depicted as the genius of the group who invents many of the turtles' vehicles and equipment including the Turtle Van, the Turtle Blimp and the Turtle Com. He is the calmer turtle out of the 4 turtles. Donatello made many revolutionary inventions, the most notable being the portable portal capable of opening gateways to other dimensions as well as an early warning system which warns of impending attacks from other dimensions or from Krang and Shredder.

Gordon reprised the role of the 1987 Donatello in five episodes of the 2012 TV series, "Wormquake!", "Trans-Dimensional Turtles" and the three part series final "Wanted: Bebop & Rocksteady".

Coming Out of Their Shells Tour
The 1990 TMNT: Coming Out of Their Shells would have its first show broadcast from Radio City Music Hall on Pay Per View and later released on VHS. Donatello would be depicted as playing both a portable electric keyboard and in some iterations of the show after this initial show, a keyboard guitar. He was also depicted as having constructed all of the Turtles instruments. The Making Of VHS tape, which was set in the fictional 'universe' of the concert, depicted the Turtles as real people, and expanded on Donatello's interest in electronics, and confirms the concert's claim that he constructed the Turtles' instruments. He is also shown helping backstage during the construction of the set for the inaugural show.

1997 live-action series
Donatello appeared in the live-action series, Ninja Turtles: The Next Mutation, as well as the crossover episode of Power Rangers in Space, portrayed by Richard Yee and voiced by Jason Gray-Stanford.

2003 animated series
Donatello appears in the 2003 animated series, voiced by Sam Riegel. However he is more pacifistic in this incarnation. His skin color is a medium olive green color; this particular color is only used for him in the 2003 animation.

In the S3E21 titled Same as It Never Was , Donatello is transported into a future by Ultimate Drako where Shredder has taken over the planet and the Turtles were unable to stop him and lost Splinter and Casey Jones to him and later split up because of infighting due to Donatello's absence.

In the S4E17 Outbreak, during an outbreak of mutations of people and animals in New York, Donatello got a nasty gash by a monster while fighting several monsters with his brothers.

Then in the episode two-part episode "Return of Savanti", in Season 4, Donatello caught the sniffles. Later, in the episode "Adventures in Turtlesitting", he went from a turtle who was home ill with the flu to a monster himself as a result of being infected by the outbreak.

In the seventh season, also called "Back to the Sewer", Donatello blamed himself for Master Splinter's decompiling and vowed to restore his bits from cyberspace. This obsession caused him to disregard anything else, such as the gang war between the Foot Clan and the Purple Dragons, as unimportant. It was not until seeing his brothers in danger from the Cyber Shredder did he realize he was ignoring his responsibilities to help them and promised not to let his obsession with saving Master Splinter take control again.

2012 animated series
Donatello appears in Nickelodeon's 2012 animated series, voiced by Rob Paulsen. In this version, Donatello has a crush on April O'Neil (who is also in her teenage years in this adaptation). Despite Donatello being quiet, sensitive, and friendly, and a genius he also can be sarcastic and is here more prone to panicking and losing his temper. Donatello is active and purpose-driven, but at times does not understand and/or has a hard time grasping the lectures of Master Splinter. A running gag is Raphael scolding or hitting him whenever he explains something in scientific terms. His character design was also updated, giving him a gap in his teeth and a taller, leaner appearance than his brothers. In this version, he wields a bō staff that converts to a naginata (Japanese halberd).

Donatello also shows to have a heart as big as his intelligence as he, like his brother Michelangelo, care for humans and creatures that others find a nuisance like The Pulverizer and Bigfoot. His passion to help others is most demonstrated when he creates a retro-mutagen to undo mutations that happen throughout the series.

2018 animated series

Donatello appears once again in the 2018 series Rise of the Teenage Mutant Ninja Turtles, voiced by Josh Brener. This version is described as "an unflappable mechanical genius and tech wizard whose ninja skills are second only to his coding." This incarnation of Donatello is more confident, level-headed, avoids physical contact, and sarcastic, and wields a high-tech bō staff modified by rocket boosters.

In Rise of the Teenage Mutant Ninja Turtles: The Movie, Donnie mostly takes a backseat with Mikey, looking out for each other while they fight against the Krang. The two manage to seize control of the Technodrome, with Donnie organically connecting to the ship's main controls, before being ripped out by Krang Leader. After Leo sacrifices himself to save Earth from the Krang invasion, Mikey is able to open a portal to the prison dimension with the help of Donnie and Raph and rescue Leo.

Movies

Original trilogy (1990–1993)
Donatello appears in the first three live action films. He is depicted as more childish than he was in the Mirage comics and the 1987 animated series, as he is shown joking around more. He is voiced by Corey Feldman in the first movie. In the second film, Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret of the Ooze, Adam Carl provided his voice. He finds himself dejected when professor Perry reveals that the turtles' creation was a mere accident, as the ooze was just the result of chemical spillage rather than a deliberate product, but Splinter comforts him by telling him their worth is not defined by their past. He later assists Perry with the creation of an antidote to the Ooze, which the turtles use on Shredder's mutant minions, Tokka and Razhar. In the third film, Feldman reprises his role from the first film. He is the only Turtle who is not tempted to stay in the Feudal Japan of the past, saying that he can't live without technology.

2007 film
Donatello has a supporting role in the 2007 film, voiced by Mitchell Whitfield. In the film, Donatello runs an IT tech support line to earn money for the family and keeps an eye on Mikey. He also serves as the turtles' unofficial leader until Leonardo returns from training in Central America.

Reboot series (2014–2016)
Donatello appears in Teenage Mutant Ninja Turtles (2014), portrayed by Jeremy Howard. In this film, Donatello is the brains of the team and relies heavily on high-tech equipment and gear. His personality in this film is very calm and measured, and was also given a much more nerdy portrayal than in previous adaptations, on account of his large glasses with the middle taped. He also has a similar personality to his 1987 and 2003 counterparts where he is always talking of calculations and constantly confusing his brothers with them. He is also the one who stopped the toxic poison that Shredder had activated on Sacks Tower. Like Michelangelo and Leonardo, Donatello wears a glove on his left hand, has a tech pack on his shell and boots although you can partly see his toes making only him, Raphael and Michelangelo the only turtles to stay true to their other incarnations with the two toes. Donatello appears in the sequel, Teenage Mutant Ninja Turtles: Out of the Shadows, with Howard reprising his role. In the film, Donatello discovers the mutagen Shredder used on Bebop and Rocksteady cam be used to turn the turtles into humans, which Michelangelo overhears, leading to a brief friction between the team. He later hacks into the Technodrome's computer, allowing the turtles to find the beacon Krang is using to build it and send it back to Krang's native dimension.

DC crossover film
Donatello appears in the direct-to-video crossover film Batman vs. Teenage Mutant Ninja Turtles, voiced by Baron Vaughn. He is the one who located the Batcave after an encounter with Batman. After becoming allies, he soon becomes fast friends with Batgirl and concocts an anti-mutagen alongside her to reverse the effects and nullify the plans of the Shredder and Ra's al Ghul, who developed a mutant army out of their henchmen. Near the climax, Ghul breaks Donatello's arm from a counter attack, resulting in Donatello having to guide Michelangelo through disabling the mutagen-disseminating device, which he does by recklessly smashing its parts. At the film's conclusion, Donatello's arm is placed in a sling by Alfred before he partakes in eating pizza with his brothers and newfound allies.

Mutant Mayhem
Donatello appears in Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutant Mayhem, the first computer-animated Teenage Mutant Ninja Turtles film since TMNT (2007). He is shown to wear glasses, in contrast to his previous designs, and is voiced by Micah Abbey. It's established that this iteration of Donnie is a late bloomer, as shown by his younger sounding voice. He ends up forming a strong bond with Wingnut and Leatherhead due to their shared interest in technology, and is a fanboy, particularly with Attack on Titan and the Marvel Cinematic Universe franchise, being fond of Mark Ruffalo.

Video games
In the video games based on the 1987 animated series, Donatello has the longest range, although he cannot inflict as much damage as Leonardo, who has the second-longest range; one notable exception is the first NES game, where Donatello both did the most damage and had the longest range, though his attacks were slow. This has been carried over into the games inspired by the 2003 animated series. In TMNT: Smash Up, he is voiced by Sam Riegel.

Donatello is one of the main playable characters in Teenage Mutant Ninja Turtles: Out of the Shadows, where he is voiced by Yuri Lowenthal. Donatello also appears in the 2014 film-based game, voiced by Oliver Vaquer.

Donatello is featured as one of the playable characters from Teenage Mutant Ninja Turtles as DLC in Injustice 2, voiced by Joe Brogie. While Leonardo is the default turtle outside the gear loadout, he, Michelangelo and Raphael can only be picked through the said loadout selection similar to the premier skin characters.

Donatello is featured as a TMNT season pass in Smite as a Sun Wukong skin, voiced by Landon McDonald. He is also available as a skin in Brawlhalla.

Donatello is also a main playable character in the sequel to Turtles in Time, titled Teenage Mutant Ninja Turtles: Shredder's Revenge. In the game, Donatello once more carries a high range stat, balanced by an average power stat and low speed. This is the first official Teenage Mutant Ninja Turtles game in which he is played by his original voice actor, Barry Gordon.

References

Animal superheroes
Child superheroes
Comic martial artists
Comics articles that need to differentiate between fact and fiction
Comics characters introduced in 1984
Comics characters who can move at superhuman speeds
Comics characters with accelerated healing
Comics characters with superhuman strength
Fictional bojutsuka
Fictional characters from New York City
Fictional characters on the autism spectrum
Fictional electronic engineers
Fictional geneticists
Fictional humanoids
Fictional inventors
Fictional kobudōka
Fictional machinists
Fictional mutants
Fictional ninja
Fictional Ninjutsu practitioners
Fictional pacifists
Fictional polearm and spearfighters
Fictional roboticists
Fictional scientists in comics
Fictional stick-fighters
Fictional turtles
Fighting game characters
Male characters in comics
Superheroes who are adopted
Teenage characters in comics
Teenage characters in television
Teenage Mutant Ninja Turtles characters
Teenage superheroes
Vigilante characters in comics

Donatello (Teenage Mutant Ninja Turtles)


زي التخرج أو اللباس الأكاديمي  هي ملابس أكاديمية تقليدية غالباً يلبس عند التخرج من مراحل الدراسة العليا، أو في حفلات التخرّج الجامعية. من الجدير بالذكر أن هذا الزي كان سابقاً لباساً رسمياً يلبسه يومياً طلاب بعض الجامعات العريقة، أما اليوم فيقتصر استخدامه على التخرّج.

يتكون هذا اللباس بشكل عام اليوم من العباءة، قبعة تكون على الغالب مربعة الشكل. يلبس اللباس الأكاديمي أيضاً من قبل بعض أعضاء المجتمع العلمي بشكل رسمي.

اختلفت الأقوال وتضاربت حول معرفة ما أصلهما، فيقول البعض: "إن الروب الأسود يرجع إلى القساوسة والرهبان في العصور الوسطى، حيث كانوا يمثلون رجال الدين للدولة، وكذلك كانوا يقومون بمهمة التدريس للطلاب، وعندما ينهى الطالب دراسته يصبح راهبا فيرتدى هذا الزى الموحد للكهنة والرهبان".

أما عن القبعة فكانت تستخدم في القرنين الرابع والخامس لتمييز الفلاسفة والفنانين عن عامة الشعب، كما كان يستخدم العرب المسلمين في الأندلس هذه القبعة لوضع المصحف فوقها حتى يُطبّقوا قول الله تعالى "وفوق كل ذى علم عليم".

مراجع

لباس التخرج
ملابس

لباس تخرج


După Compromisul austro-ungar din 1867, fiecare din cele două jumătăți ale Dublei Monarhii avea propriul ei guvern cu un ministru de finanțe. De la acest dualism făceau excepție doar Ministerul Casei Imperiale și Regale și al Externelor,  Ministerul Imperial și Regal de Război (numit până în 1911 Ministerul Imperial de Război) și – pentru finanțarea politicii externe, a Armatei Comune și a Marinei Militare – Ministerul de Finanțe comune (Ministerul Imperial și Regal de Finanțe), mai înainte numit Ministerul Imperial de Finanțe, al cărui șef era desemnat direct de către împărat și rege, fără ca la baza acestei desemnări să existe propunerea unui prim-ministru. Șefii celor trei ministere comune constituiau, împreună cu prim-miniștrii celor două jumătăți ale Dublei Monarhii, Consiliul Ministerial pentru Afaceri Comune.

Cum în 31 octombrie 1918 Ungaria a pus capăt uniunii reale cu Austria, de la 1 noiembrie 1918 nu mai era de facto nici un motiv pentru a avea un Minister de Finanțe comun. Adunarea Națională Provizorie pentru Austria Germană a hotărât în 12 noiembrie 1918, ca Ministerele imperiale și regale să fie desființate. Paul Kuh-Chrobak, numit de împărat în 4 noiembrie 1918 la conducerea temporară a ministerului, a trebuit, începând cu 12 noiembrie 1918 până în 1920, să lichideze ministerul comun sub supravegherea funcționarilor din Ministerul de Finanțe al statului Austria Germană.

Demnitari
Funcția de ministru imperial de finanțe (Reichsfinanzminister), a cărei denumire a fost schimbată mai tâziu în ministru de finanțe comun al Dublei Monarhii (gemeinsamer Finanzminister), echivalentă de la 26 februarie 1879 cu funcția de guvernator al Bosniei și Herțegovinei, a fost ocupată de:

 Franz Karl Becke 24 dec. 1867–15 ian. 1870 (†)
 Friedrich Ferdinand von Beust 15 ian. 1870–21 mai 1870 (interimar)
 Menyhért Lónyay 21 mai 1870–14 nov. 1871
 Gyula Andrássy 14 nov 1871 – 15 ian. 1872 (interimar)
 Ludwig von Holzgethan 15 ian. 1872–12 iun. 1876 (†)
 Gyula Andrássy 12 iun. 1876–14 aug. 1876 (interimar)
 Leopold Friedrich von Hofmann 14 aug. 1876–8 apr. 1880
 József Szlávy 8 apr. 1880–4 iun. 1882
 Benjámin Kállay 4 iun. 1882–13 iul. 1903 (†, ultimul ministru imperial de finanțe)
 Agenor Gołuchowski der Jüngere 14 iul. 1903–24 iul. 1903 (conducere interimară a Ministerului de Finanțe comun)
 István Burián 24 iul. 1903–12 feb. 1912
 Leon Biliński 12 feb. 1912–7 feb. 1915
 Ernest von Koerber 7 feb. 1915–28 oct. 1916
 István Burián 28 oct. 1916 – 2 dec. 1916 (conducere interimară)
 Konrad zu Hohenlohe-Schillingsfürst 2 dec. 1916–22 dec. 1916
 István Burián 22 dec. 1916–7 sept. 1918; din 16 apr. 1918 ministru de externe căruia i s-a încredințat conducerea Ministerului de Finanțe comun
 Alexander Spitzmüller 7 sept. 1918 – 4 nov. 1918
 Paul Kuh-Chrobak 4 nov. 1918–1920, i s-a încredințat conducerea temporară; din 12 nov. 1918: șeful lichidării Ministerului de Finanțe comun

Vezi și
 Ministere comune imperiale și regale
 Lista prim-miniștrilor Austro-Ungariei (1867–1918)
 Ministerul Imperial și Regal de Război
 Consiliul Ministerial pentru Afaceri Comune

Note

Bibliografie
 Wolfgang Fritz: Für Kaiser und Republik. Österreichs Finanzminister seit 1848. Edition Atelier, Wien 2003, ISBN 3-85308-088-X.

Legături externe
 Magyar Katolikus Lexikon: Osztrák-Magyar Monarchia (maghiară)

Lista miniștrilor de finanțe comune ale Austro-Ungariei (1867–1918)


Guadeloupefonden var en fond, som blev oprettet af Sveriges stænderforsamling i 1815 til fordel for kronprins Karl Johan, senere kong Karl 14. Johan, og hans efterkommere.

Karl Johan, der var franskfødt som Jean Baptiste Bearnadotte, var allerede, mens hans adoptivfar Karl 13. stadig levede, reelt leder af Sverige. For at lokke svenskerne med i koalitionen mod Napoleon gav briterne i 1813 Sverige Guadeloupe, som de havde erobret fra franskmændene i 1810. Øen blev givet til Karl Johan for at kompensere for de ejendomme mm., han havde efterladt i Frankrig. Karl Johan gik derpå med i koalitionen, der efterfølgende endegyldigt besejrede franskmændene.

I 1814, da Napoleon havde tabt, indgik tilbagegivelsen af Guadeloupe til Frankrig i fredsbetingelserne ved freden i Paris. Franskmændene betalte derpå 24 millioner franc for øen til kronprins Karl Johan, og han brugte straks halvdelen – omkring 900 millioner SEK i nutidsværdi – til at betale statsgælden, hvorpå stænderforsamlingen efterfølgende besluttede at bruge resten af pengene til en fond til fordel for Karl Johan og hans efterkommere.

Kongehuset fik fremover en årlig rente af beløbet, som stod som en særlig post på statsbudgettet indtil 1983, hvor den blev afskaffet. På dette tidspunkt var den årlige rente på 300.000 SK.

Referencer

Sverige i 1800-tallet
Det svenske monarki
Fonde (stiftelser)
Etableret i 1815
Ophørt i 1983

Guadeloupefonden


هنالك أكثر من قرية اسمها عقربا وفيما يلي قائمة بأسمائها:

  عقربا (ريف دمشق).
  عقربا (درعا).
  عقربا (حلب).
  عقربا (نابلس): إحدى بلدات محافظة نابلس.
  عقربا (منطقة): قرية تقع في شمال الأردن.
  عقربا (إربد).

عقربا (توضيح)


Manfred Winkler (în ebraică:מנפרד וינקלר, n.27 octombrie 1922 - d.12 iulie 2014) a fost un poet și traducător israelian de limbă germană și ebraică, evreu bucovinean, originar din România

Biografie

Copilăria și tinerețea
Manfred Winkler s-a născut în anul 1922 la Putila, lângă Storojineț, pe atunci o comună mare din Bucovina de nord (în prezent orășel aparținând Ucrainei), la circa 75 km sud-vest de Cernăuți. În acei ani regiunea se unise la România, după o lungă perioadă de dominație austriacă. Winkler a crescut într-o familie de evrei înstăriți, proprietară de păduri și pământuri. Acasă se vorbea limba germană. Tatăl său, avocatul Emilian Berthold Winkler era avocat, absolvent al Universității din Viena.Mama, Johanna Winkler, nascută Wildholz, era descendenta unei familii din Brodî, din Galiția. Bunicul matern, Josef Wildholz a fost un cunoscut profesor de germană la gimnaziul german din Brodî, iar unul din învățăceii săi a fost Dov Sadan, ulterior însemnat filolog  și critic literar israelian. Familia a locuit o vreme, în anii 1930-1932, la Cernăuți, și s-a întors la Putila. După școala elementară la Putila, în 1936 Winkler a fost trimis de părinții săi la rude din Cernăuți, unde a urmat studii liceale la un liceu românesc. El a terminat examenul de bacalaureat în mai 1941. De la varsta de 13-14 ani, el a început să fie captivat de poezia germană. De asemenea s-a interesat de politică, pe urmele fratelui sau, mai mare, Gerhard, fiind atras de ideologia comunistă.

Familia sa a fost greu lovită de destin în vâltoarea evenimentelor din anii 1940 în Europa.În noaptea de 13 iunie 1940, dupa ce nordul Bucovinei a fost alipit la Uniunea Sovietică, averea familiei a fost expropriată, iar  părinții și fratele lui Winkler,medic, cu vederi comuniste, care conducea spitalul din Putila, au fost arestați de securitatea sovietică. Mama și soția lui Gerhard, Șoșa, au fost deportate în Kazahstan, iar fratele, acuzat de troțkism, a fost trimis în Gulag în nordul Rusiei. Nici unul din ei nu a supraviețuit. Tatăl familiei, în vârstă de 50 ani,care era și el a fost trimis în deportare, și-a pus capăt zilelor.
Manfred Winkler a scăpat, deoarece în acel timp se afla la Cernăuți. În anul 1941, când Bucovina de nord a fost recucerită de România în colaborare cu Germania nazistă, în cadrul politicii de eliminare a evreilor din Bucovina, el a fost trimis în ghetoul Cernăuți și apoi deportat în Transnistria. Supraviețuind, în 1944 s-a reîntors in Bucovina, aflată din nou sub regim stalinist sovietic, și de acolo a preferat să se repatrieze în România, care revenise temporar la democrație.

Poet de limbă germană în România
Foarte curând România a fost transformată în "democrație populară", fiind supusă regimului comunist. Din anul 1946 Winkler s-a stabilit la Timișoara, capitala regiunii istorice Banat, care avea o puternică tradiție culturală austro-germană și în care ființa și o însemnată comunitate evreiască care , rămăsese, sub administrația românească, aproape intactă la sfârșitul celui de-al doilea războiului mondial. Timisoara era un loc care a integrat mase mari de refugiați de diverse origini etnice din Basarabia și Bucovina, între care și evrei. Winkler, care nu avusese în copilărie parte de educație evreiască și care renunțase demult la ideologia comunistă, s-a alăturat la Timișoara mișcării tineretului sionist "Dror",iar în anul 1948 a luat parte la un antrenament agricol într-o fermă ca pregătire pentru plecarea în Palestina - Eretz Israel. În cele din urmă a fost nevoit să rămână încă în România, intr-o vreme în care mișcarea sionistă a fost scoasă în afara legii de către comuniști în anul 1949. El a studiat un timp filologia germană la facultatea care și ea a fost închisă foarte curând și a lucrat mai mulți ani ca muncitor și apoi ca tehnician controlor de calitate la o întreprindere metalurgică.În paralel el a scris poezii în limba germană. În vremea activitatii sioniste a cunoscut-o pe Herma Levin, originară din Cernăuți, viitoarea lui soție.
În 1956 a izbutit să publice în România primul său volum de versuri în germană   "Tief pflügt das Leben" Kunterbunte Verse (1925), apoi poezii pentru copii rimate pentru copii  "Kunterbunte Verse"   1956 și apoi cartea în versuri rimate pentru copii Fritzchens Abenteuer 1958 ceea ce l-a ajutat să-și câstige existența. El a colaborat de asemenea la programele radio Timișoara în germană.
A fost primit în rândurile secției germane a Uniunii scriitorilor germani.
La o întâlnire a scriitorilor la București, Winkler l-a cunoscut pe scriitorul sas din România Hans Bergel (născut în 1925). Bergel suferise, el și familia sa, de numeroase grele privațiuni și detenții din motive politice și curând în 1959 a fost din nou arestat și a petrecut 6 ani in penitenciare comuniste , apoi a emigrat în Germania. Prietenia dintre cei doi s-a reînnoit după 40 ani, în 1994. Corespondența lor a fost publicată în anul 2011.
Bergel a scris și postfața ultimei cărți publicate de Winkler în Germania în anul 2014 - "In locul unde universul trebuie să fi inceput"

Winkler a scris poezii în limbile germană și ebraică. În plus el a tradus în ebraică din creațiile literare germane și românești.
În anul 1975 el a fost ales membru al Asociației scriitorilor ebraicim in Asociația scriitorilor de limba germană din Israel și în Centrul internațional PEN (Penclub) al scriitorilor de limba germană din afara statelor de limbă germană.
În 2008 a fost  intervievat în filmul documentar "Sunetul Cuvintelor" (Der Klang der Wörter, 2008) dedicat scriitorilor evrei care scriu în germană.
(Der Klang der Wörter)  .

Poet bilingv în Israel
În 1959 a obtinut permisul de plecare din România în Israel si ca unul care nu știa nici literele ebraice, a învățat această limbă mai întâi în kibuțul Beit Alfa si apoi la școala - "ulpan" - pentru noi imigranți Etzion la Ierusalim. Ajungand la o excelenta stăpânire a ebraicei, în anii 1959-1963 el a studiat limba si literatura idiș și ebraică la Universitatea Ebraică din Ierusalim
În primii pași în Israel a întâlnit Winkler încurajarea și sprijinul lui Dov Sadan, al lui Ezra Fleischer. Deja în timpul studenției a început să scrie poezii și în limba ebraică.
Winkler a lucrat in Israel ca arhivar și a condus arhiva Binyamin Zeev Herzl din cadrul Arhivei Centrale Sioniste din Ierusalim.În anii 1964-1981 a participat activ la editarea scrierilor integrale ale lui Herzl. El s-a alăturat și cercului Lysis al oamenilor de cultură de limba germană care funcționa la Ierusalim.
Winkler și soția sa și-au stabilit domiciliul în așezarea Tzur Hadasa, aflată în coridorul Ierusalimului. După 1981 a lucrat acasă ca particular, ca scriitor, traducător și sculptor.
În 1994 soții Winkler și-au pierdut fiica într-un accident.

Premii și onoruri
1962 Premiul pentru poezie ebraică la Concursul pe țară al Ministerului Învățământului al Israelului
1964 Premiul Lamdan
1983 Premiul Haim Iankelevici
2000 Premiul primului ministru Levi Eshkol pentru poezie

In Memoriam
2015 Premiul și diploma Manfred Winkler pentru poezie - decernat prima dată de Consiliul Județean Suceava și Centrul Cultural Bucovina la Festivalul Bucovina Rock Castle din Suceava - Națiunea Creatorilor. Primul Laureat a fost Aviva Golan, poetă din Israel

Cărți

În germană
Tief pflügt das Leben, București 1956
Fritzchens Abenteuer, București 1958
Kunterbunte Verse, Bucurtești  1958
Unruhe 1997 Neliniște, publicat la München
Im Schatten des Skorpions 2006 (În umbra scorpionului) publicat la Aachen
Im Lichte der langen Nacht, Aachen 2008. (În lumina lungii nopți) publicat la Aachen
 cu Hans Bergel, Wir setzen das Gespräch fort… Briefwechsel eines Juden aus der Bukowina mit einem Deutschen aus Siebenbürgen (Continuăm discuția… Schimbul de scrisori ale unui evreu din Bucovina cu un german din Ardeal"), herausgegeben und mit einem Nachwort von Renate Windisch-Middendorf (editat și cu o postfață de Renate Windisch-Middendorf), Frank & Timme GmbH, Berlin 2012
2014 Wo das All beginnen soll: ausgewählte Gedichte (În locul unde totul va începe - antologie de poezii), 978-3-86813-017-1.ISBN - עם אחרית דבר מאת האנס ברגל, פורסם בברלין

În ebraică
Winkler a publicat patru volume de versuri în ebraică:
1965 -  שירים  (Poezii)  Tel Aviv
1970 - בין אצבעות העיר : שירים  (Între degetele orașului) Tel Aviv
1979 - עפר בעימות : שירים  Tel Aviv
1988 - צל העקרב : שירים,    Tel Aviv
2000 - ספירה לאחור : מבחר שירים, 1960־2000 , כרמל, ירושלים (Numărătoare inversă) Ierusalim, antologie
1977 - שיחון עברי-גרמני  Ghid de conversație ebraic-german
Poeziile sale au fost traduse în engleză, în germană, română (de exemplu de către Sebastian Costin)etc.
Câteva din versurile sale  au apărut în antologia bilingă  româno-ebraică Națiunea Poeților - Moledet Hameshorer, Suceava, cu ilustrații de Mihai Pânzaru
pe situl Drăgușanul din Bucovina, iulie 2015

ב-2005 כמה משיריו פורסמו באנטולוגיה דו-לשונית של יצירות משוררים רומנים וישראלים - מולדת המשורר Națiunea Poeților שפורסמה בסוצ'אבה, בירת דרום בוקובינה   עם איורים מאת מיכאי פנזארו

Traduceri

Din germană în ebraică
Die Blutsäulede Soma Morgenstern-  1976 ,(Coloana de sânge), roman despre Holocaust
1974 - Korrespondenz an Soma Morgenstern  - corespondența cu Soma Morgenstern
1981 - Der junge David ,("Tânărul David") - piesa lirică de Richard Beer-Hofmann
1983, 1987 -Poezii de Paul Celan - Gedichte  (Celan, poet bucovinean de limba germană, pe care l-a cunoscut personal în cursul vizitei acestuia in Israel în anul 1969, cu jumătate de an înainte de moartea acestuia)
1984 -   שושנת האין"  Antologia Shoshanat Haaiyn  ,poezii de Paul Celan
1987 - Briefe -Scrisori ale lui Franz Rosenzweig
1998,2004 - Israelische Trilogie I Trilogia israeliană,  versuri de Hans Bergel (טרילוגיה ישראלית א) שירים מאת הנס ברגל
din poezia lui Rainer Maria Rilke

Din ebraică în germană
T.Carmi - câteva din poeziile din volumul  "An den Granatapfel"

Din română în ebraică
1980 -  Maria Banuș - Poezii, in colaborare cu Shimon Haran și K.A.Bertini
1989, 1992, din poeziile lui Solo Har

Din ucraineană  în germană
1991 Дивний сад  cântece pentru copii de Moisei Fișbein

Din idiș în ebraică
(2011 - poeziile lui Simale Schneider din cartea  "Simale al meu" de Arie Leibiș Laiș -

Legături externe
Lexiconul literaturii ebraice noi, sait al Unviersității Ohio Leksikon Hasifrut haivrit hahadashá - în ebraică
2014 articol - necrolog pe saitul Institutului Goethe din Israel,iulie 2014
pe saitul Asociației scriitorilor ebraici
pe saitul News1 "În viața mea au fost momente de spargere a tablelor" înterviu luat de Herzl si Balfour Hakkak,  News1 - în ebraică
saitul PEN clubului autorilor germani din Diaspora  în germană
Despre viața și creația lui Manfred Winkler  - din postfața lui Hans Bergel la ultima sa carte, în editura Rimbaud, Aachen în germană
Erinnerungen an den Lyriker und Bildhauer Manfred Winkler - Amintiri despre poetul si sculptorul Manfred Winkler în ziarul israelian în limba germană Israel Nachrichten] Christel Wolmann-Fiedler - 29.07.2014 în germană
articol dupa moartea scriitorului pe saitul Institutului de cultură și istorie  germană a Sud-estului European, IKGS, Universitatea München 6 august 2014
Israelischer Lyriker, Übersetzer und Bildhauer Manfred Winkler gestorben
articol in Die Welt י , Das Zweigesagte sage nicht articol de Marko Martin 21.04.2007
Doch Du musst bleiben
104, 04/2015 Claus Stephani in David - Jüdische Kulturzeitschrift - în germană

Lectură suplimentară
Christel Wollmann-Fiedler: Manfred Winkler - Peste tot la el in camera dai de Celan.
EUPHORION, Anul XXVI 2015, , בתרגום לרומנית מאת נורה יוגהסיביו, בוקרשט, רומניה,
Claus Stephani: Doch du musst bleiben. Gedanken zum Abschied von Manfred Winkler. In: David. Jüdische Kulturzeitschrift (Wien), 27/104, April 2015.
Christel Wollmann-Fiedler: Die vergessene Stadt, die unvergessene - Manfred Winkler (1922-2014). In: Zwischenwelt. Literatur-Widerstand-Exil, Hrsg. Theodor Kramer Gesellschaft, Wien, August 2014.
Christel Wollmann-Fiedler: Er übersetzte Paul Celan ins Hebräische - Manfred Winkler ist tot. In: Hermannstädter Zeitung, Hermannstadt/Rumänien, 1. August 2014.
Claus Stephani: "Nimm hin mein Lied." Zur Dokumentarschau deutsch-jüdischer Dichter aus der  Bukowina. In: David. Jüdische Kulturzeitschrift (Wien), 23/88, April 2011, S. 28-31.
Claus Stephani: Grüne Mutter Bukowina. Deutsch-jüdische Schriftsteller der Bukowina. Eine Dokumentation in Handschriften, Büchern und Bildern. München: 2010. ISBN 978-3-927977-27-3.

Note

Poeți evrei
Poeți germani
Scriitori de limbă germană
Poeți israelieni
Evrei bucovineni
Traducători evrei
Traducători israelieni
Traducători germani
Scriitori germani din secolul al XX-lea
Scriitori germani din secolul al XXI-lea

Manfred Winkler


توني كرتيس  ممثل أمريكي من مواليد 3 يونيو 1925 وتوفي في 29 سبتمبر 2010 وهو والد الممثلة جيمي لي كرتيس , من أشهر أدواره دوره في فيلم الرائحة الحلوة للنجاح.

مراجع

مواقع خارجية

أشخاص من البرونكس
أفراد البحرية الأمريكية في الحرب العالمية الثانية
أفراد عسكريون من مدينة نيويورك
أمريكيون من أصل يهودي سلوفاكي
أمريكيون من أصل يهودي مجري
جنود بحرية الولايات المتحدة
خريجو ذا نيو سكول
خريجو كلية مدينة نيويورك
ديمقراطيون من ولاية كاليفورنيا
ديمقراطيون من ولاية نيفادا
ديمقراطيون من ولاية نيويورك
رسامون أمريكيون
عسكريون أمريكيون يهود
فنانون ترفيهيون من ذا برونكس
كتاب أمريكيون يهود
كتاب من كاليفورنيا
كتاب من مانهاتن
كتاب من مدينة نيويورك
كتاب من نيفادا
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون ذكور يهود أمريكيون
ممثلون كوميديون أمريكيون
ممثلون من أصل مجري
ممثلون من مدينة نيويورك
ممثلون من ولاية كاليفورنيا
ممثلون من ولاية نيفادا
مواليد 1925
مواليد في نيويورك
ناشطون أمريكيون
ناشطون يهود
وفيات 1431 هـ
وفيات 2010
وفيات بسبب توقف القلب
وفيات بسبب داء الانسداد الرئوي المزمن
وفيات بسبب قصور القلب
وفيات في هندرسون (نيفادا)
وفيات مرتبطة بالمرض في نيفادا
يهود أمريكيون في القرن 20
يهود أمريكيون في القرن 21

توني كرتيس


Sergei Wolfgangowitsch Sagrajewski, meist in englischer Transkription Sergey Zagraevsky (, * 20. August 1964 in Moskau; † 6. Juli 2020 ebenda), war ein russischer jüdischer Architekturhistoriker und Autor.

Leben

Sagrajewski war der Sohn des Architekturhistorikers Wolfgang Kawelmacher (1933–2004) und der Dichterin und Dramatikerin Inna Sagrajewskaja (* 1933). Bis Mitte der 1990er Jahre studierte Sagrajewski die wissenschaftlichen Probleme der Systemanalyse. Er bildete sich zum Architekturhistoriker und Theologen aus. Im Jahr 1998 begann er sich ganz auf Kunst, Geisteswissenschaften und seine Aktivitäten  als Vorsitzender der Künstlergewerkschaft von Russland zu konzentrieren. Zwischen 2002 und 2005 gab Sagrajewski Unterricht am Moskauer Institut für Restaurierungskunst; später hielt er Vorlesungen an der Russischen Universität für Geistiges Eigentum und im Wladimir-Susdal – Museum. Themen seiner Forschung sind die Architekturgeschichte alter russischer Gebäude aus weißem Stein, die frühe Architektur von Moskau und architektonische Zusammenhänge zwischen dem alten Russland und dem romanisch-gotischen Europa. Seine Doktorarbeit schrieb er über Nord-Ost-russische Architektur vom Ende des 13. bis zum ersten Drittel des 14. Jahrhunderts.

Sagrajewski war Chefredakteur des Nachschlagewerkes United Artists Rating. Er war Autor mehrerer Bücher über Philosophie, Theologie, die Geschichte der Architektur sowie von Geschichten für Kinder und zahlreichen Artikeln über die Kunstkritik. Er ist Gründer und Kurator der "RusArch" – der elektronischen wissenschaftlichen Bibliothek über die Geschichte der altrussischen Architektur. 1992 wurde er Doktor der Technik und im Jahr 2005 Professor; er habilitierte sich im Jahr 2004 über Architektur und war seit 2001 ein vollwertiges Mitglied der Russischen Akademie der Kunstkritiker. Er war seit 2004 Mitglied der Internationalen Vereinigung der Kunstkritiker (AICA) und seit 2001 Mitglied der Schriftstellervereinigung Russlands. 2009 erhielt er die Auszeichnung Verdienter Kulturarbeiter der Russischen Föderation.

Publikationen

Geschichte der Architektur (Monographien)
 Jury Dolgoruky and ancient Russian white stone architecture (Russian: Юрий Долгорукий и древнерусское белокаменное зодчество. М., 2001.) ISBN 5-94025-014-9.
 Architecture of North-Eastern Russia at the end of XIII–early XIV c. (Russian: Зодчество Северо-Восточной Руси конца XIII-первой трети XIV века. M., 2003.) ISBN 5-94025-046-7.
 Early Post-Mongolian North-Eastern Russian architecture. (Russian: О раннем послемонгольском зодчестве Северо-Восточной Руси. М., 2002.) ISBN 5-94025-032-7.
 New researches of Vladimir-Suzdal museum's architectural monuments (Russian: Новые исследования памятников архитектуры Владимиро-Суздальского музея-заповедника. М., 2008.) ISBN 5-94025-099-8.
 New research into the architectural monuments of Alexandrov Sloboda (Russian: Новые исследования памятников архитектуры Александровской слободы. М., 2008.) ISBN 5-94025-095-5.
 Architectural history of Trifon in Naprudnoye Church and the origin of the cross-like ceiling.  (Russian: Архитектурная история церкви Трифона в Напрудном и происхождение крещатого свода. M., 2008.) ISBN 5-94025-092-0.
 Georgievsky Cathedral in Juriev-Polsky. Questions of architectural history and reconstruction (Russian: Вопросы архитектурной истории и реконструкции Георгиевского собора в Юрьеве-Польском. M., 2008.) ISBN 5-94025-097-1.
 Savior Cathedral in Andronikov Cloister. Questions of architectural history and reconstruction (Russian: Вопросы архитектурной истории собора Спаса Нерукотворного Андроникова монастыря. M., 2008.) ISBN 5-94025-094-7.
 Forms of the domes of ancient Russian temples (Формы глав (купольных покрытий) древнерусских храмов. М., 2008.) ISBN 5-94025-096-3.

Literatur
 Twelve months. Book for children (Russian: Двенадцать месяцев (книга для детей). М., 1998.) ISBN 978-5-87695005-5.
 My XX century. Memoirs (Russisch: Мой ХХ век (мемуары). М., 2001.) ISBN 978-5-94025009-8.
 Ivanushka in the Land of tales (Russian: Иванушка в стране сказок (трилогия). М., 2005.) ISBN 978-5-94025069-2.

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Kunstkritiker
Kunsthistoriker
Autor
Russe
Geboren 1964
Gestorben 2020
Mann

Sergei Wolfgangowitsch Sagrajewski


Lifelines ist das siebte Studioalbum der norwegischen Popband a-ha. Es erschien im April 2002. In Deutschland erreichte es Platz 1 der Album-Charts.

Geschichte
Das Album, an dem mit Stephen Hague, Clive Langer, Alan Winstanley und Martin Landquist vier Produzenten arbeiteten, wurde im Zeitraum eines halben Jahres von Juni 2001 bis Januar 2002 aufgenommen. Es beginnt mit dem Titelstück, einer Ballade, die als zweite Single erschien. Das Video von Forever Not Yours, der Leadsingle, wurde mit Harald Zwart in Havanna in Kuba aufgenommen.

Rezeption
Die Seite Allmusic schrieb, das Album weise im Vergleich zum letzten Album deutliche Unterschiede auf, sei aber "unbestreitbar A-Ha". Sie vergab 3 von 5 Sternen.

Titelliste
 "Lifelines" – 4:17 (Furuholmen)
 "You Wanted More" – 3:39 (Words: Furuholmen, Morten Harket/Music: Furuholmen)
 "Forever Not Yours" – 4:06 (Words: Harket, Ole Sverre-Olsen/Music: Furuholmen, Harket)
 "There's a Reason for It" – 4:21 (Paul Waaktaar-Savoy)
 "Time & Again" – 5:03 (Waaktaar-Savoy)
 "Did Anyone Approach You?" – 4:10 (Waaktaar-Savoy)
 "Afternoon High" – 4:30 (Waaktaar-Savoy)
 "Oranges on Appletrees" – 4:16 (Words: Furuholmen, Harket/Music: Furuholmen)
 "A Little Bit" – 4:10 (Waaktaar-Savoy)
 "Less Than Pure" – 4:13 (Waaktaar-Savoy)
 "Turn the Lights Down" – 4:14 (Furuholmen/Harket)
 "Cannot Hide" – 3:19 (Words: Harket, Sverre-Olsen/Music: Harket, Martin Landquist)
 "White Canvas" – 3:27 (Furuholmen)
 "Dragonfly" – 3:19 (Furuholmen)
 "Solace" – 4:20 (Furuholmen)

Auszeichnungen für Musikverkäufe

Einzelnachweise

Weblinks

 Offizielle Website von a-ha

A-ha-Album
Album (Rock)
Album (Pop)
Album 2002
Nummer-eins-Album

Lifelines (a-ha-Album)


An Thelymitra simulata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Lloyd Jones ngan Mark Alwin Clements. An Thelymitra simulata in nahilalakip ha genus nga Thelymitra, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thelymitra

Thelymitra simulata


Proba de haltere categoria 69 de kg masculin de la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro a avut loc la data de 9 august, la Pavilionul 2 al Riocentro.

Recorduri
Înaintea acestei competiții, recordurile mondiale și olimpice erau următoarele.

Rezultate

1 Artykov a câștigat inițial medalia de bronz, dar a fost descalificat după ce a fost testat pozitiv pentru stricnină.

Referințe

Legături externe
 Rezultate

Haltere la Jocurile Olimpice de vară din 2016

Haltere la Jocurile Olimpice de vară din 2016 - masculin 69 kg