Breakdown is the sixth album by singer-songwriter Melissa Etheridge, released in 1999 (see 1999 in music). A Limited Edition version of the album was simultaneously released featuring three bonus tracks.

"Scarecrow" is dedicated to the memory of Matthew Shepard, and his family and friends.

"Into the Dark" appeared in episodes of Haven and Night Visions.

Track listing
All songs by Melissa Etheridge, except where noted

"Breakdown" – 3:54
"Angels Would Fall" (Etheridge, Shanks) – 4:39
"Stronger Than Me" – 4:08
"Into the Dark" – 4:59
"Enough of Me" – 4:39
"Truth of the Heart" (Etheridge, Shanks) – 4:31
"Mama I'm Strange" – 4:29
"Scarecrow" – 5:21
"How Would I Know" – 4:15
"My Lover" – 5:45
"Sleep" – 7:10 [standard pressing] / 4:39 [Limited Edition pressing]
"Touch and Go"* – 4:36
"Cherry Avenue"* – 4:29
"Beloved"* – 7:54

* Limited Edition bonus tracks

Personnel
Melissa Etheridge – acoustic guitar, vocals
Kenny Aronoff – drums, marimba, shaker
Jon Brion – guitar
Mark Browne – bass guitar
Matt Chamberlain – drums
Steve Ferrone – percussion, drums
Rami Jaffee – keyboards
Jim Keltner – drums
Greg Leisz – guitar, mandolin, lap steel guitar, pedal steel guitar
Brian MacLeod – percussion, drum loop
Pino Palladino – bass guitar
John Shanks – dulcimer, guitar, harp, marimba, background vocals
Patrick Warren – keyboards
Gota Yashiki – programming

Production
Producers: Melissa Etheridge, John Shanks
Engineers: Marc DeSisto, Greg Goldman
Assistant engineers: John Aguto, Tom Nellen, Geoff Walcha
Mixing: Bob Clearmountain, Tom Lord-Alge, Chris Lord-Alge
Mastering: Bob Ludwig
studio technician: Brett Allen
Art direction: Scott Denton Cardew
Artwork: Scott Denton Cardew
Photography: Barbara Green, Rocky Schenck
Hair stylist: Bernhard Tammé

Charts

Certifications

Notes

Melissa Etheridge albums
1999 albums
Albums produced by John Shanks
Island Records albums

Breakdown (Melissa Etheridge album)


Izbori za Hrvatsko-slavonsko-dalmatinski sabor 1861. održani su u dva dijela. Prvi dio je održan početkom 1861. godine, za zastupnike iz tzv. provicijala, to jest iz onoga djela Trojedne kraljevine pod civilnom upravom, na osnovu izbornoga zakona iz 1848. godine. Po izbornom zakonu, sabor se sastoji od pozvanih i izabranih članova. Pozvani članovi su bili nadbiskup zagebački, patrijarh karlovački, svi katolički i pravoslavni biskupi, podvojvoda hrvatski-slavonski-dalmatinski, velikaši (kneževi, grofovi i baruni), veliki župani, prisjednici banskog stola, i turopoljski župan. Veliki župani su bili: Ivan Kukuljević Sakcinski (veliki župan zagrebački), biskup Josip Juraj Strossmayer (virovitički), Ljudevit Vukotinović (križevački), Julije Janković (požeški), Bartol Zmajić (riječki). Predsjednik sabora je bio Josip Šokčević, u svojoj ulozi kao ban.

Izabrani članovi su kao poslanici naroda izabrani po županijama, slobodnim kraljevskim gradovima i kotarima, kaptolima i konzistorijama katoličke i pravoslavne crkve, i od Jugoslavenske akademije. Poslanici županija su izabrani tako da svaki kotar ima po jednog zastupnika. To je dalo 7 zastupnika u bjelovarsko-križevačkoj, 10 u varaždinskoj, 12 u zagrebačkoj, 7 u požeškoj, 4 u modruško-riječkoj, 6 u srijemskoj i 10 u virovitičkoj županiji. Međutim, ovoga se zakona nije uvijek pridržavalo za vrijeme izbora. Na primjer, Srijemska županija je poslala tek 2 zastupnika za cijelu županiju.

Broj zastupnika iz slobodnih kraljevskih gradova i kotara je zavisio o broju stanovnika. Grad Zagreb je imao 5 zastupnika, Osijek, Varaždin i Rijeka po 4. Bakar, Karlovac i Ruma su imali po 3 zastupnika. Po 2 zastupnika su slali gradovi Irig, Koprivnica, Križevci, Požega, Samobor, Senj, kotar Turopolje, te Vukovar. Po jednoga zastupnika su birali Bribir, Đakovo, kotar Jastrebarsko, Krapina, Novi Vinodolski, Sisak, Virovitica, te kao jedan kotar - Mrkopalj, Ravna Gora i Vrbovsko.

Crkveni kaptoli, konzistoriji i akademija su svaki imali pravo izabrati po jednog zastupnika. To su bili zastupnici kaptola đakovačkog, križevačkog, modruškog ili krbavskog, riječkog, senjskog, začesanskog, i zagrebačkog. Konzistoriji donjo-karlovački, gornjo-karlovački i pakrački su imali po jednog zastupnika, a svi pravoslavni samostani su birali samo jednog.

Izbori za županijske zastupnike su bili posredni, jer su "starješine ili gospodari kućni" birali izbornike, a izbornici su birali zastupnike. Gradski birači su birali zastupnike neposredno, ali pravo glasa su imali samo činovnici i oni s određenim imovinskim stanjem.

Drugi dio izbora je održan je u svibnju 1861. za zastupnike iz Vojne Krajine. I taj izbor je urađen po izbornom zakonu iz 1848., sa specijalnim odredbama koje se odnose na Vojnu Krajinu. Po tim specijalnim odredbama, svaka krajiška pukovnija je birala 4 zastupnika. Izbori su bili posredni, tako što su "kućegazde" birale jednog izbornika na svakih 500 stanovnika, a izbornici su birali zastupnike. Svećenici nisu imali pravo glasa, ali su mogli biti izabrani. Zastupnici iz Vojne Krajine su se tek pojavili na 16. saborskoj sjednici, 28. svibnja 1861.

Zastupnici

Prema Kušlanovoj i Šuhajevoj knjizi »Spisi saborski Sabora kraljevinah Dalmacije, Hrvatske i Slavonije od god. 1861.«.

Literatura
Vaso Bogdanov: Uloga Vojne Krajine i njenih zastupnika u Hrvatskom Saboru 1861 (Povodom stogodišnjice sabora), Zbornik Odsjeka za povijesne znanosti Zavoda za povijesne i društvene znanosti, 3, Hrvatska akademije znanosti i umjetnosti, Zagreb, ožujak 1960, Hrčak.
Ivo Goldstein i dr.: Hrvatske županije kroz stoljeća, Školska knjiga, Zagreb, 1896.
bar. Dragojlo Kušlan i dr. Mirko Šuhaj: Spisi saborski Sabora kraljevinah Dalmacije, Hrvatske i Slavonije od god. 1861., Svezak I. Zaključci saborski, Narodna tiskara Dra. Ljudevita Gaja, Zagreb, 1862, digitalizirana građa, Google Books.
Bogoslav Šulek: Hrvatsko-ugarski ustav ili konstitucija, Zagreb, 1861, digitalizirana građa, Google Books.

1861


Verdens bedste kok er en film instrueret af Rasmus Dinesen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2011

Dokumentarfilm fra Danmark

Verdens bedste kok


محمد بوراس (26 فبراير 1908 مليانة – 27 مايو 1941 حسين داي) هو مؤسس الكشافة الإسلامية الجزائرية.

سيرة
ولد يوم 26 فبراير 1908 بمدينة مليانة من عائلة فقيرة، كان أبوه يعمل بناءً بالمدينة، دخل الكتاتيب القرآنية ودخل المدرسة الابتدائية الفرنسية بمسقط رأسه سنة 1915 بمدرسة موبورجي، وفي نهاية التعليم الابتدائي وبعد الامتحان للشهادة الابتدائية وبقرار من المدير طرد من المدرسة.

التحق بعد ذلك بمدرسة الفلاح بمليانة وهذا لإتمام دراسته باللغة العربية وفي سنة 1922 انظم للجمعية الرياضية لألعاب القوى ثم تخصص في كرة القدم وأصبح عضوا لامعا في بفريق مليانة لكرة القدم. في سنة 1926 توجه إلى الجزائر العاصمة بالحراش أين وجد وظيفته بالبحرية العسكرية سنة 1930، بعد أن عمل في مطحنة للحبوب أين تعلم الضرب على الآلة الراقنة ثم انضم إلى فريق مولودية الجزائر.

تأسيس الكشافة الإسلامية الجزائرية

لم ينس بوراس إكمال تعلمه باللغة العربية واِنضم إلى نادي الترقي في سنة 1935، السنة التي أسس محمد بوراس فيها فوج «الفلاح» بالقصبة.

في سنة 1939 نظم القائد محمد بوراس التنظيم الفدرالي بالجزائر بمثابة اللبنة الأولى للفدرالية الكشفية الإسلامية الجزائرية، دعي فيه جميع الأفواج الكشفية المستقلة على مستوى الوطن إلى الاتحاد وتشكيل تنظيم وطني واحد وبعد تلبية ندائه من طرف الأفواج تم تنظيم المؤتمر التأسيسي في يوليو 1939 بالحراش – الجزائر العاصمة- وكان من نتائج المؤتمر ميلاد الكشافة الإسلامية الجزائرية كمنظمة وطنية وانتخب محمد بوراس رئيسا لها.

بالإضافة إلى التحاقه بمولودية الجزائر سنة 1928 م، وقد ساهم في فوز الفريق ببطولة القسم الثاني والصعود إلى القسم الأول سنة 1932 م.

كفاحه
لقد كان محمد بوراس مقتنعا بان الكفاح من أجل الحرية لا يمكن أن يكون إلا بـتعليم الشّعب وتوعيته ولذلك قرر أن يقوم بتربية الشبيبة عن طريق الكشافة.

بعد هزيمة الجيش الفرنسي في يونيو 1940 اعتقد أغلب الوطنيين بأن ساحة التحرير قد حلت وكان محمد بوراس من هؤلاء بل كان على يقين من ذلك إلى درجة أنه كان يظن لحسن نيته أنه يكفي السعي القليل لتحرير البلاد من رقابة المستعمر وكان هذا الجهد القليل يتمثل في نظره في القيام بانتفاضة مسلحة، وكان لابد له من الحصول على أسلحة بعدما اتفق مع بنو مناصر سكان جبال زكار الذين أكدوا له استعدادهم للقيام بذلك إن هو زودهم بالأسلحة والذخيرة اللازمة.

ومن هذا جاءت فكرة الاتصال بألمانيا واغتنم محمد بوراس فرصة طلب اتحادية الكشافة الفرنسية منه بأن يضم الأفواج الجزائرية لها وإلا يسحب منها الاعتراف فقرر التنقل إلى مدينة فيشي بفرنسا للتفاوض مع قيادة الكشافة الفرنسية قصد الاعتراف بالكشافة الإسلامية الجزائرية كمنظمة قائمة بذاتها كباقي المنظمات الكشفية الأخرى.

وفي 26 أكتوبر 1940 حل محمد بوراس في مدينة فيشي وكان هدفه الحقيقي الاتصال بالألمان للحصول على الأسلحة ولكن خابت آماله لأنه لم يحصل منهم إلا على وعود غامضة وتوصيته للتوجه إلى اللجنة الألمانية بالجزائر العاصمة.

وبعد عودته إلى الجزائر ظل تحت المتابعة والمراقبة من طرف مصالح الاستخبارات الفرنسية هذا ما دفعه إلى تقديم استقالته من المنظمة في 16 مارس 1941 لإبعاد أي شبهة عن المنظمة في حالة إلقاء القبض عليه.

القبض عليه
ألقت مصالح مكافحة التجسس الفرنسية المكتب الثاني القبض عليه في 8 مايو 1941 أمام فندق السفير بالجزائر، وبعد أيام من التعذيب والاستنطاق أُحيل على المحكمة العسكرية يوم 14 مايو 1941 ليصدر في حقه حكما بالإعدام بسبب اتهامه بعلاقته بألمانيا النازية

إعدامه
في فجر 27 مايو 1941 نفذ فيه حكم الإعدام رميا بالرصاص في الميدان العسكري بالخروبة.

تكريم

 إطلاق اسم الشهيد «محمد بوراس» على  متحف الكشاف بولاية الجلفة.

مؤلفات عنه

المراجع

خريجو جامعة الجزائر
شخصيات تاريخية جزائرية
شهداء حرب التحرير الجزائرية
كشافة
معدومون رميا بالرصاص
مواليد 1326 هـ
مواليد 1908
مواليد في مليانة
وفيات 1360 هـ
وفيات 1941
وفيات بعمر 33
وفيات في بلدية حسين داي

محمد بوراس


Hennung Station (Hennung stasjon eller Hennung stoppested) er en tidligere jernbanestation, der ligger på Gjøvikbanen i Gran kommune i Norge.

Stationen blev oprindeligt oprettet som læssespor 10. november 1909. 4. november 1935 etableredes et egentligt trinbræt, der blev opgraderet til holdeplads 5. maj 1943. 28. maj 1961 blev den nedgraderet til trinbræt med sidespor igen, men fra 1967 var der ikke længere ekspedition af vognladningsgods. I 2006 ophørte persontog med at stoppe ved stationen, der dog ikke er officielt nedlagt.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Gjøvikbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1936
Ophørt i 2006
Jernbanestationer i Oppland

Hennung Station


Earl of Radnor, in the County of Wiltshire, is a title which has been created twice. It was first created in the Peerage of England in 1679 for John Robartes, 2nd Baron Robartes, a notable political figure of the reign of Charles II. The earldom was created for a second time in the Peerage of Great Britain in 1765 when William Bouverie, 2nd Viscount Folkestone, was made Earl of Radnor.

The Bouverie family descends from William des Bouverie, a prominent London merchant. He was created a baronet of St Catherine Cree Church, London, in the Baronetage of Great Britain in 1714. His eldest son, the second Baronet, represented Shaftesbury in the House of Commons. He was succeeded by his younger brother, the third Baronet. He sat as Member of Parliament for Salisbury until he was raised to the Peerage of Great Britain as Baron Longford and Viscount Folkestone in 1747.

His son, the second Viscount, also represented Salisbury in Parliament. In 1765 he was made Baron Pleydell-Bouverie, of Coleshill in the County of Berkshire, and Earl of Radnor. The earldom was created with remainder, failing heirs male of his body, to the heirs male of his father. Both peerages were in the Peerage of Great Britain. He was succeeded by his son, the second Earl. He was Member of Parliament for Salisbury and served as Lord Lieutenant of Berkshire. The second Earl assumed the additional surname of Pleydell after succeeding to the estates of his maternal grandfather, Sir Mark Stuart Pleydell, 1st Baronet (see Pleydell Baronets). His son, the third Earl, represented Downton and Salisbury in the House of Commons. On his death the titles passed to his son, the fourth Earl. He served as Lord Lieutenant of Wiltshire.

He was succeeded by his son, the fifth Earl. He sat as Conservative Member of Parliament for South Wiltshire and Enfield and held political office as Treasurer of the Household from 1885 to 1886 under Lord Salisbury. His son, the sixth Earl, represented Wilton (also known as South Wiltshire) in Parliament as a Conservative and served as Lord Lieutenant of Wiltshire. He was succeeded by his son, the seventh Earl. He notably held the honorary posts of Keeper of the Privy Seal and Lord Warden of the Stannaries and was made a Knight of the Garter in 1962. As of 2009, the titles are held by his grandson, also William Pleydell-Bouverie, the 9th Earl of Radnor, who succeeded his father in 2008.

Successive Earls of Radnor were governors of the French Hospital from the eighteenth century to 2015.

The family seats are Longford Castle, near Salisbury, Wiltshire, and Alward House, near Alderbury, Wiltshire.

Barons Robartes, first creation (1625)
Richard Robartes, 1st Baron Robartes (d. 1634)
John Robartes, 2nd Baron Robartes (1606–1685) (created Earl of Radnor in 1679)

Earls of Radnor, first creation (1679)
John Robartes, 1st Earl of Radnor (1606–1685)
Robert Robartes, Viscount Bodmin (1634–1682)
Charles Bodvile Robartes, 2nd Earl of Radnor (1660–1723)
Henry Robartes, 3rd Earl of Radnor (1695–1741)
John Robartes, 4th Earl of Radnor (1686–1757)

des Bouverie baronets, of St Catherine Cree Church (1714)
Sir William des Bouverie, 1st Baronet (1656–1717)
Sir Edward des Bouverie, 2nd Baronet (c. 1690–1736)
Sir Jacob des Bouverie, 3rd Baronet (1694–1761) (created Viscount Folkestone in 1747)

Viscounts Folkestone (1747)
Jacob des Bouverie, 1st Viscount Folkestone (1694–1761)
William Bouverie, 2nd Viscount Folkestone (1725–1776) (created Earl of Radnor in 1765)

Earls of Radnor, second creation (1765)

William Bouverie, 1st Earl of Radnor (1725–1776)
Jacob Pleydell-Bouverie, 2nd Earl of Radnor (1750–1828)
William Pleydell-Bouverie, 3rd Earl of Radnor (1779–1869)
Jacob Pleydell-Bouverie, 4th Earl of Radnor (1815–1889)
William Pleydell-Bouverie, 5th Earl of Radnor (1841–1900)
Jacob Pleydell-Bouverie, 6th Earl of Radnor (1868–1930)
William Pleydell-Bouverie, 7th Earl of Radnor (1895–1968)
Jacob Pleydell-Bouverie, 8th Earl of Radnor (1927–2008)
William Pleydell-Bouverie, 9th Earl of Radnor (born 1955)

Present peer
William Pleydell-Bouverie, 9th Earl of Radnor (born 5 January 1955) is the eldest son of the 8th Earl and his wife Anne Garden Farquharson Seth-Smith. Styled as Viscount Folkestone from 1968, he was educated at Harrow School and the Royal Agricultural College, Cirencester. In 2003, he was living at Alward House, Alderbury, Wiltshire.

On 11 August 2008, Folkestone inherited the Longford Castle estate and succeeded his father as Earl of Radnor (G.B., 1765), Viscount Folkestone (G.B., 1747), and Baron Longford (G.B., 1747), and Baron Pleydell-Bouverie (G.B., 1765). He also inherited a baronetcy, Bouverie of St. Catherine Cree Church, London (G.B., 1714).

On 11 May 1996 he married Melissa Stanford, daughter of James Keith Edward Stanford, and they have children:
Lady Hope Pleydell-Bouverie (born 1997)
Jacob Pleydell-Bouverie, Viscount Folkestone (1999), heir apparent
Hon. Luke Pleydell-Bouverie (2000)
Hon. Dan Pleydell-Bouverie (2002)
Hon. Edward Pleydell-Bouverie (2004)

Ancestry and extended family
In an episode of the Dutch television show Verborgen Verleden (similar to the British Who Do You Think You Are?) broadcast in November 2014, the Dutch architect Jan des Bouvrie found that his family was descended from Jehan de le Bouvrie (born about 1480), of Sainghin-en-Mélantois, where in 1543 his widow, Jeanne de la Motte, inherited a farm with four cows and two horses. A grandson of Jehan, the merchant Lawrence de Bouverie, born in Sainghin, migrated to England, where his descendant William des Bouverie was created a baronet and became the ancestor of the Earls of Radnor. Jan des Bouvrie hoped to meet the present-day Lord Radnor, but he would not agree to meet him for the television show.

See also
Baron Robartes (1869 creation)
Pleydell baronets

Notes

References
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Extinct earldoms in the Peerage of England
Earldoms in the Peerage of Great Britain
Noble titles created in 1679
Noble titles created in 1765

Families of Wiltshire
Peerages created with special remainders

Earl of Radnor


Umut Gökçen, Kurban adlı Türk müzik grubunun eski gitaristidir. Eğitim görmek üzere ABD'ye gitmesi ile yerine Özgür Kankaynar geçmiştir. Elektronik müzikle ilgilenmektedir.

Burn müzik yarışmasında birinci olarak finale yükselmiştir.

Yaşayan insanlar
Türk rock gitaristleri
Resim aranan müzisyenler

Umut Gökçen


Ljubomir Vračarević (srp.: Љубомир Врачаревић; Varaždin 6. svibnja 1947. – Beograd, 18. studenog 2013.), srbijanski majstor borilačkih vještina. Nositelj je 10. Dana u aikidu, 8. Dana u ju-jutsu, 8. Dana u kinami-ryu aiki-jujutsu, 1. Dana u rukopasnom boju i 1. Dana u judo-u. Osnivač je škole Realni aikido.

Životopis

Ljubomir zvani Ljuba Vračarević je rođen u Varaždinu 1947. godine. Kada je Europa krajem 1960-ih otkrila aikido, Ljubomir Vračarević je bio među prvima koji ga počeli izučavati. Tijekom prvog usavršavanja u Japanu, 1978. godine, Vračarević boravi u Hombu dojo-u, kod doshu-a Kisshomaru Ueshibe. Vračarevic tada teži svome stilu rada, primjerenom njegovoj konstituciji, mentalitetu i tradiciji kojoj on pripada. Rad s vojnim i policijskim postrojbama tokom 1970-ih podstakao ga je da počne da usavršava na svoj način aikido, iz kojeg će nastati ono što se danas naziva Realni aikido.

Drugi boravak u Tokiju, 1993. godine u Yoshinkanu – školi Goze Shiode, potvrdio je Vračareviću ispravnost njegovog razmišljanja. lako je vježbao svoj "tvrdi" stil, na kraju boravka je doživio izuzetne počasti – susret sa Shiodom koji je već bio u dubokoj starosti i dobivanje diplome koju je Shioda osobno potpisao.

Međunarodnu reputaciju Vračarević je izgradio obučavajući policijske i vojne postrojbe, te službe osiguranja i tjelohranitelje više državnika. U toku svoje karijere održao je više od 250 seminara širom svijeta. Područje obučavanja kojoj je pridavao veliku pažnju je bio rad s djecom od 5 do 12 godina. Bio je profesor na Visokoj školi za šport u Beogradu, redovan član Ruske akademije znanosti o Zemlji i Internacionalne akademije za nacionalnu sigurnost. Takođe je bio nosilac drugih međunarodnih priznanja: tehnički ravnatelj Ruske asocijacije za Realni aikido, član Euro-Azijskog kyokushinkai komiteta, te počasni član MMA.

Međunarodna akademija za pitanja nacionalne sigurnosti Rusije, dodijelila mu je čin general-lajtant. U SAD-u je 2002. godine izabran za člana United States Martial Arts Hall of Fame. Na ceremoniji u United States Martial Arts Hall of Fame 9. kolovoza 2003. godine Ljubomiru Vračareviću je dodijeljeno najveće zvanje u borilačkim vještinama 10. Dan, kao tvorcu škole Realni aikido.

Umro je u Beogradu, 18. studenog 2013. godine.

Prijepori
Realni aikido je nastao iz aikida, izuzimanjem dobrog dijela tehnika, odbacivanjem oružja kakva su bokken i jo. Iako je i sam Ljubomir Vračarević, dok je vježbao Ueshibin aikido, u svojoj knjizi Aikido iz 1987. godine napisao, da ova oružja služe "da se dobro nauči sinkronizacija sopstvenih pokreta, da se nauči sinkronizacija s pokretima oponenta, da se uvježbaju brza kretanja, pa i da se shvate neki bazični principi aikida", iz nekog razloga je sam sebe kasnije pobio i odbacio boken i jo.

Zbog toga su se kretanje u Realnom aikidu počela poprilično razlikovati od onoga što predstavlja osnovu aikida. Osim toga, u Realni aikido su uključene i ju-jutsu tehnike, što je dovelo do brojnih kontroverzi kada je u pitanju škola, pa i samo njeno ime.

Djela
 Samoodbrana od noža (Beograd, 1978) (koautor s Branimirom Šegvićem)
 Aikido (Beograd, 1979)
 Odbrana od noža: sa osnovnim elementima samoodbrane: aikido-džudo (Beograd, 1983) (koautor s Mihajlom Kurtovićem)
 Aikido: od početnika do majstora (Beograd, 1987)
 Lepši pol - jači pol: samoodbrana za žene (Beograd, 1987) (koautor s Mihajlom Kurtovićem)
 Obučavao sam tjelohranitelje: od Mugabea i Gadafija do carske palate u Tokiju (Beograd, 1995)
 Realni aikido (Beograd, 2005)

Izvori

Vanjske povezice
 Ljubomir Vračarević

Životopisi, Varaždin
Srbi u Hrvatskoj
Srbijanske aikidoke

Ljubomir Vračarević


{{Taxobox
| color = orange
| name = Argentínskur smokkfiskur
| status = LC
| status_system = iucn3.1
| status_ref =
| image =
| image_width = 250px
| image_caption =  (Argentínskur smokkfiskur(Illex argentinus))
| regnum = Dýraríki (Animalia)
| phylum = Liðdýr (mollusca)
| subphylum = Krabbadýr (Crustacea)
| classis = Smokkfiskar (Cephalopoda)
| ordo = Oegopsida
| familia = Ommastrephidae
| genus = Illex
| species = I.Argentinus'
| binomial = Illex argentinus| binomial_authority = Castellanos, 1960}}
Argentínskur smokkfiskur (fræðiheiti: Illex argentinus) er smokkfiskur sem tilheyrir (fræðiheiti: Ommastrepidae'') ætt.

Argentínskur smokkfiskur
Argentínskur smokkfiskur (fræðiheiti: Illex argentinus) kemur af Ommastrepidae frá suðvestur Atlantshafi. Smokkfiskurinn er að 30 cm lengd eða minni og getur möttullinn verið 22 cm, líkami er rörlaga og langur og er hausinn yst. Argentínskur smokkfiskur getur lifað allt frá yfirborði sjávar niður í allt að 800 metra dýpi. Þeir fjölga sér með innri frjóvgun en karlkyns fiskurinn kemur sæðinu fyrir í kvennfisknum og drepst hann svo fljótlega eftir það. Kvensmokkfiskurinn getur verpt allt að 750 þúsund eggjum og eftir að hún hefur komið eggjunum fyrir á sjávarbotni drepst hún skömmu síðar. Argentínskur smokkfiskur hefur hraðan lífsferil og geta þeir aðeins lifað í um 1-2 ár. Á þessum stutta tíma vex fiskurinn frá því að vera seiði í full vaxinn smokkfisk eða frá einum millimetra í 30 cm. Eggin vaxa mishratt svo þau klekjast ekki öll út á sama tíma

Veiðar
Argentínskur smokkfiskur er vinsæl veiðitegund og frá árinu 1982- 2002 hafa smokkfiskaveiðar verið á bilinu 1.1 – 2.6 milljón tonna á ári og einkennast þær veiðar aðallega af argentínskum smokkfisk(Illex argentinus) og japönskum smokkfisk (Todarodes pacificus). Hann er einn af þeim smokkfiskategundum sem er mikið veitt af og var veitt 511.087 tonn árið 2002 eða 23,3% af öllum smokkfiskategundum. Sama ár voru 75% af 2,18 milljónum tonna smokkfiskaafli en sá afli hefur aukist á heimsvísu og voru þessar tvær tegundir Illex argentinus og Todarodes pacificus 46% af smokkfiskaafla heims
Argentínskur smokkfiskur er með hraðan vöxt og stuttan líftíma en stærsti smokkfiskurinn hefur náð hámarki 400 mm þegar þeir eru fullvaxnir. Líftíminn er aðeins eitt ár en á þeim tíma eru þeir mikið á ferðinni á milli hryggninga svæða og í leit að fæðu. Seiði sem hafa ekki náð fullum þroska halda sig á 3-20 m frá botni á daginn en færa sig svo upp í 5-20 m á nóttunni. Fullþroska smokkfiskur heldur sig á hafsbotni á nóttunni eða um 500-900m og færir sig svo upp í 200-300 m yfir daginn. Til að auðvelda veiðarnnar þá notast þeir við ljós á nóttunni til að smokkfiskurinn færi sig ofar og fanga hann svo í stórt net

Við veiðar á argentínskum smokkfisk er notast við línubáta. Þá slaka þeir línu niður og eru með beitu á og ljós sem laðar smokkfiskin að. Það eru reglur um notkun á ljósum en lítil skip mega nota einn lampa á meðan stóru skipin eru með leyfi fyrir töluvert fleirum. Lamparnir gefa að mestu frá sér hvítt ljós en stundum eru hafði lampar með sem gefa frá sér grænann lit

Útbreiðsla
Argentínskur smokkfiskur dreifir sér meðfram strönd Argentínu, Úrúgvæ og Brasilíu. Erlendir flotar frá Japan, Kína, Taívan, Kóreu og Spáni starfa löglega á úthafinu, við það að veiða argentínskan smokkfisk sem er dreifður um strandir Argentínu (SFP,2021).
Meira en 2 milljónir tonna af smokkfiski er landað árlega um allan heim. Það eru til margar tegundir af smokkfisk en það eru tvær tegundir sem eru sérstaklega veiddar og er það Japanskur smokkfiskur (Todarodes pacificus) og Argentínskur smokkfiskur (Illex argentinus). Árið 2003 voru 49.654 tonn af smokkfiski flutt til Bandaríkjanna frá þrjátíu mismunandi löndum. Það eru til upplýsingar um svæðisbundinn fiskveiðar á smokkfiskum en lítið er til af upplýsingum um svæðisbundna löndun af smokkfiskategundum. Þegar smokkfiskur þvælist með sem meðafli er ekki nauðsynlegt að tilkynna smokkfiksategundina sem kemur með aflanum en aftur á móti þarf að tilkynna magnið sem kemur til Matvælastofnuna (FAO) og á hvaða svæði aflinn kom. Ástæðan fyrir því að tilkynna þarf meðafla er að lífsferill smokkfiska er stuttur eða um eitt ár. Þess vegna er mikilvægt að halda utan um þær upplýsingar sem til eru og passa að ofveiða ekki smokkfiskastofninn

Tilvísanir

Smokkfiskur
Smokkfiskur

Argentínskur smokkfiskur


Cyanoptyche, monotipski rod glaukofita trenutno smješten u porodicu Gloeochaetales familia incertae sedis. Jedina je vrsta slatkovodna alga C. gloeocystis

Izvori

Glaukofite

Cyanoptyche


An Gastrorchis simulans in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Allen Rolfe, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Gastrorchis simulans in nahilalakip ha genus nga Gastrorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gastrorchis

Gastrorchis simulans


Institutul de Speologie "Emil Racoviță" este o instituție de cercetare aflată sub egida Academiei Române. A fost înființat printr-o lege specială, promulgată pe 26 aprilie 1920, fiind inițial parte din Facultatea de Științe din Cluj. Primul său director a fost Emil Racoviță, până la moartea acestuia în 1947.

Are în componență următoarele compartimente:

 Biospeologie și Edafobiologia Carstului
 Geospeologie și Paleontologie
 Carstonomie, Cadastrul și Protecția Carstului
 Hidrogeochimie
 Compartimentul Cluj–Napoca

Între 1920 și 1956 institutul a functionat în Cluj (cu excepția perioadei 1940-1945 când Universitatea a fost refugiată la Sibiu), fiind apoi mutat la București. După 1931 a intrat în declin datorită reducerii fondurilor pentru cercetare de către guvernul Nicolae Iorga.  Primul director după mutarea la București a fost Constantin Motaș. În 1960 Institutul a intrat sub egida Academiei și a primit numele "Emil Racoviță".

În anul 1959 au fost construite Stațiunea de Cercetări Speologice și Laboratorul Subteran de la Cloșani, Gorj. Stațiunea este situată în imediata apropiere a peșterii omonime și este folosită pentru studii de mineralogie și biospeologie.

Din anul 1962, Institutul publică anual revista Travaux de L'Institut de Spéologie "Emile Racovitza" (prescurtat SpeoTravaux).

Bibliografie

Note

Vezi și

 Emil Racoviță
 René Jeannel

Legături externe

Travaux de L'Institut de Spéologie "Emile Racovitza"

Speologie

Institutul de Speologie „Emil Racoviță”


Abū ʿAbd Allāh Muḥammad, régna sur le royaume zianide de Tlemcen de 1424 à 1428. Il est le fils d'Abu Tashfin II, alors que son prédécesseur et rival qu'il finit par chasser du trône est le fils d'Abou Hammou II. Il est donc l'oncle de son prédécesseur. Il intrigue pour chasser  Abu-Malek Abd-el-Ouahad en 1424, mais finit chassé par ce dernier en 1428, avant de reprendre definitivement, mais brièvement le pouvoir en 1430 avec l'aide des Hafsides. Il meurt en 1432.

Références

Bibliographie

Voir aussi

 Abdalwadides
 Tlemcen

Zianides
Personnalité de l'histoire algérienne

Abū ʿAbd Allāh Muḥammad


العضلة المائلة الخارجية  هي إحدى عضلات البطن وتمتد من الأضلاع الثمانية السفلى إلى العظم الوركي، وتحديداً إلى العرف الحرقفي iliac crest.
و هناك عضلة ثانية اسمها العضلة المنشارية الأمامية وهذه تمتد من الأضلاع الثمانية العليا، ولذلك فإن العضلتين تتشابكان مثل الأصابع في الأضلاع الأربعة الوسطى.
و تمتد العضلة المائلة الخارجية إلى العظم الوركي إلى أن تصل إلى النتوء الأمامي من العظم الوركي الذي اسمه الشوكة الحرقفية الأمامية العلوية، بعدها تصبح العضلة بشكل ليفي اسمه الرباط الأربي وتقفز من الشوكة الوركية العليا إلى أن تصل إلى الحدبة العانية pubic tubercle فتلتصق به.
مكان القفزة يكون تحته فرغ وتمر منه العضلات والأوعية الدموية من البطن إلى الساق.

مراجع

بطن
عضلات البطن
عضلات الجذع
مقالات تتضمن نصوصا من الطبعة العشرين لكتاب تشريح جرايز (1918)

عضلة مائلة خارجية


Grafik tasarım bir mesajı iletmek, bir görseli geliştirmek veya bir düşünceyi görselleştirmek için metnin ve görsellerin algılanabilir ve görülebilir bir düzlemde, iki boyutlu veya üç boyut olarak organize edilmesini içeren yaratıcı bir süreçtir. Baskı, ekran, hareketli film, animasyon, iç mimari, ambalaj tasarımı gibi birçok ortamda dijital veya dijital olmayacak bir şekilde uygulanabilir. Grafik sanatı ve grafik tasarımlarda, görsel sanatların temel ilkeleri olan hizalama, denge, karşıtlık, vurgulama, hareket, görüntü, oran, yakınlık, tekrarlama, ritim, ve birlik geçerlidir. Grafik tasarım için grafik yazılımı, uygulama yazılımı ve programları kullanılır.

Grafiker  Almanca Graphiker kelimesinin karşılığı,  Grafik Tasarımcı ise İngilizce Graphic Designer kelimesinin karşılığı olup aynı manaya gelmektedir. Grafiker veya Grafik tasarımcı unvanına sahip olabilmek için eğitimden geçmek gerekmektedir.[kaynak belirtilmeli]

Tarih
Grafik tasarım tarihi, MÖ 14,000'lerde yapılmış mağara resimlerine ve İÖ 4. yüzyılda yazının başlamasına dayandırılabilir. Sonraları daha çok el yazması dini içerikli kitaplar ilk yayınlar olacaktır. Johann Gutenberg'in Avrupa'da 1450'lerde hareketli matbaayı icadı ile kitaplar yaygınlaşmaya başlamıştır. O dönemlerde entelektüel düşünce, din etrafında olduğundan ilk basılıp dağıtılmaya başlanan kitaplar dinsel kitaplardır. Basılı yayınlar için harf ve metin dizimi erken dönem grafik tasarım pratikleridir.

Asıl çıkış noktası ise; sanayileşme ve modern yaşama geçiş ile, özellikle de fotoğrafın keşfi ile ortaya çıkan İzlenimcilik ve Post-İzlenimcilik akımlarının sonrasında başlamıştır. Çünkü resim sanatı farklı bir yöne ilerlemeye başlamış ve grafik, afiş, ürün katalogları vb. öne çıkmaya başlamıştır. Gazetenin ortaya çıkmasıyla reklam ve tanıtım öne çıkmıştır. Örneğin; ürün katalogları ilk önceleri fotoğraflarla değil gravür baskılar ile yapılmaktaydı. İşlerin tanıtımını ve duyurusunu yapan afişler de kendi içerisinde ayrı bir alan haline geliyordu. Bu alanlarda ilk çalışanlar da grafiker, grafik sanatçısı veya tasarımcı değil ressamlardı. Bu yüzden resimsel özellikleri önde, tipografik özellikleri geri planda kalıyordu. Fakat baskı tekniklerinin ilerlemesi, fotoğrafın geliştirilmesi ve tipografinin önem kazanması ile özellikle afiş tasarımı ve dolayısıyla grafik sanatlar resimden ayrı, tasarımın birer dalı olarak ortaya çıkmıştır.

Türkiye'de İbrahim Müteferrika ilk defa 14 Aralık 1727'de Müteferrika Matbaası kurulmuştur. Burada basılan kitaplar dünya kitap tarihine ve Osmanlı kültürü tarihine dair önemli bilgiler vermektedir. Bu matbaada 1729-1742 tarihleri arasında 16 kitap basılmıştır. 1729'da "Vankulu Lugati" Arapça harflerle ilk basılan kitaptır. Katip Çelebi'nin 1732'de basılan "Cihannuma"sı içinde harita ve çizimler vardır. J. B Holderman'ın "Grammaire Turque" kitabı 1730'da Osmanlı'da Latin alfabesini kullanan ilk baskı olmuştur. 1732 yılında basılan "Tarih-i Hind-i garbi" (Amerika'nin keşfi), Amerika hakkında Müslüman bir yazar tarafından yazılan ilk kitaptır, 13 tahta baskı içerir.

1891-1896 arasında William Morris tasarladığı kitaplarla zamanına göre çok başarılı grafik tasarım işler üretmiştir. William Morris'in isleri, grafik tasarım için bir pazar olduğunu göstermiştir. Bu dönemler tasarımın sanattan ayrılmaya başladığı dönemlerdir. Ayrıca Münch pre-refaeritler ortaya çıkmıştır. Bu pre-refaeritler; resimleri idealize edilmiş, hayali, gerçek dışı kadın ve erkek tipolojisi, duygunun ve aşkın yüceliğine yönelik resimlerdir. Bu resimlerde anlatım yalınlaşmış, detaylar kaybolmuştur. İzleyenin baktığında hemen anlayabilmesi amaçlanmıştır. Münch'ün resimleri de grafik tasarım alanında yapılan ön hazırlık çalışmaları olarak kabul edilmektedir.

Birinci Dünya savaşı sonrasında 19. yüzyılın sanat ve tasarım görüşlerine tepki olarak yeni düşünceler oluşmaya başlamıştır. 1919'da Almanya'nın Weimar şehrinde kurulan Bauhaus okulu sanat ve tasarım alanında birçok yeniliğin öncüsü olmuştur.

Günümüzde Grafik tasarım büyük ölçüde bilgisayar programları aracılığı ile yapılmaktadır.[kaynak belirtilmeli]

Aletler
1980'lerin ortalarında, masaüstü yayıncılık ve grafik sanatı yazılımı uygulamaları, daha önce manuel olarak yürütülen bilgisayar görüntüsü işleme ve oluşturma yeteneklerini tanıttı. Bilgisayarlar, tasarımcıların mizanpaj veya tipografik değişikliklerin etkilerini anında görmelerini ve geleneksel medyanın etkilerini simüle etmelerini sağladı. Kalemler gibi geleneksel araçlar, sonlandırma için bilgisayarlar kullanıldığında bile faydalı olabilir. Bir tasarımcı veya sanat yönetmeni, yaratıcı sürecin bir parçası olarak çok sayıda kavramın taslağını çizebilir. Stiluslar, el çizimlerini dijital olarak yakalamak için tablet bilgisayarlarla birlikte kullanılabilir.

Bilgisayarlar ve yazılım
Çoğu tasarımcı, geleneksel ve bilgisayar tabanlı teknolojileri birleştiren karma bir süreç kullanır. İlk olarak, bir fikri yürütmek ve onay almak için elle işlenmiş düzenler kullanılır, ardından cilalanmış görsel ürün bir bilgisayarda üretilir.

Grafik tasarımcıların görüntü oluşturma, tipografi ve mizanpaj için yazılım programlarında yetkin olmaları beklenir. 1990'ların başından beri grafik tasarımcılar tarafından kullanılan popüler ve "endüstri standardı" yazılım programlarının neredeyse tamamı Adobe Inc.'in ürünleridir. Adobe Photoshop (fotoğraf düzenleme için raster tarama tabanlı bir program) ve Adobe Illustrator (çizim için vektör tabanlı bir program) genellikle son aşamada kullanılır. Dünyanın her yerinden bazı tasarımcılar CorelDRAW kullanıyor. CorelDraw, Corel Corporation tarafından geliştirilen ve pazarlanan bir vektörel grafik düzenleme yazılımıdır. Vektör grafiğini düzenlemek için kullanılan açık kaynaklı yazılım Inkscape'dir. Inkscape'te kullanılan birincil dosya biçimi Ölçeklenebilir Vektör Grafikleri'dir (SVG). Dosyayı başka herhangi bir vektör biçiminde içe veya dışa aktarabilirsiniz. Tasarımcılar, çalışmalarında genellikle çevrimiçi tasarım veritabanlarından önceden tasarlanmış raster grafik ve vektör grafikleri kullanırlar. Raster görüntüler Adobe Photoshop'ta, vektör logolar ve çizimler Adobe Illustrator ve CorelDraw'da düzenlenebilir. Nihai ürün, InDesign, Serif PagePlus ve QuarkXPress gibi başlıca sayfa düzeni programlarından birinde birleştirilebilir.

Birçok ücretsiz ve açık kaynaklı program, hem profesyoneller hem de sıradan kullanıcılar tarafından grafik tasarım için kullanılır. Bunlardan bazıları vektör grafikleri için Inkscape, fotoğraf düzenleme ve görüntü işleme için GIMP, dijital boyama için Krita ve sayfa düzeni için Scribus'u içerir.

Meslekler
Grafik tasarım kariyer yolları, yaratıcı yelpazenin tüm bölümlerini kapsar ve çoğu zaman örtüşür. Çalışanlar, tasarım hizmetleri, yayıncılık, reklamcılık ve halkla ilişkiler gibi özel görevleri yerine getirir. 2023 itibarıyla ortalama maaş yıllık 50.710 dolardı. Sektördeki ana iş unvanları genellikle ülkeye özgüdür. Grafik tasarımcı, sanat yönetmeni, yaratıcı yönetmen, animatör ve giriş seviyesi prodüksiyon sanatçısını içerebilirler. Hizmet verilen sektöre göre sorumluluklar "DTP ortağı" veya "Grafik Sanatçısı" gibi farklı unvanlara sahip olabilir. Sorumluluklar, video sanatı, video üretimi, video editörü, illüstrasyon, fotoğrafçılık, animasyon, görsel efektler veya etkileşimli tasarım gibi özel becerileri içerebilir.

Grafik tasarımcılar, tasarım danışmanlıkları veya marka ajansları gibi şirketlerde çalışabilir, diğerleri ise yayıncılık, pazarlama veya diğer iletişim şirketlerinde çalışabilir. Özellikle kişisel bilgisayarların kullanılmaya başlanmasından bu yana birçok grafik tasarımcı, tasarım odaklı olmayan organizasyonlarda şirket içi tasarımcı olarak çalışmaktadır. Grafik tasarımcılar ayrıca kendi şartları, fiyatları, fikirleri vb. üzerinde çalışarak serbest meslek ve uzaktan çalışma yapabilirler.

Bir grafik tasarımcı genellikle sanat yönetmenine, kreatif direktöre veya kıdemli medya kreatifine rapor verir. Bir tasarımcı daha kıdemli hale geldikçe, tasarım yapmak için daha az, marka geliştirme ve kurumsal kimlik geliştirme gibi daha geniş yaratıcı faaliyetlerde diğer tasarımcılara liderlik etmek ve onları yönlendirmek için daha fazla zaman harcarlar. Müşterilerle daha doğrudan etkileşim kurmaları, örneğin özetleri almaları ve yorumlamaları beklenir.

Grafik Tasarım ile ilgili alanlar
 Hareket grafikleri
 Tipografi
 İllüstrasyon
 Karikatür
 Serigrafi
 İmlek
 Dijital tasarım
 Gravür, Klişe, Trio
 Afiş, Bilboard, Tabela, Branda, Pano
 Dizgi Kitap tasarımı
 Ambalaj tasarımı
 Stand tasarımı
 Web tasarımı (Arayüz tasarımı)
 İletişim tasarımı
 İnteraktif tasarım
 Animasyon 3D Tasarım
 Fotoğrafçılık
 Kurumsal kimlik (Logo, Antedli, Zarf, Kartvizit, Fatura, Dosya, Promosyon ürünleri; (Otokoku, Pad, Magnet, Kalem, Bardak))Tasarımı

Grafik Tasarım ile ilişkili diğer disiplinler

Ayrıca bakınız
 Sanat
 Çizim
 Resim
 Yaratıcılık
 2D
 3D
 4D
 Tasarım
 Pop Art
 Minimalizm

Kaynakça

Konular

 Yazılar "Grafikerler Meslek Kuruluşu" 1990 s.11

İletişim tasarımı

Grafik tasarım


Kreis Adelnau () was a county in the southern administrative district of Posen, in the Prussian province of Posen.

Military command
Kreis Adelnau was part of the military command () in Posen at Ostrowo.

Court system
The main court () was in Ostrowo, with lower courts () in Aldenau and Ostrowo.

Civil registry offices
In 1905, these civil registry offices () served the following towns in Kreis Adelnau:
Adelnau
Klein Topola
Raschkow
Danischen
Ludwikow
Sulmierzyce

Police districts
In 1905, these police districts () served towns in Kreis Adelnau:
Adelnau
Adelnau West
Schwarzwald
Adelnau Ost
Raschkow
Sulmierzyce

Catholic churches
In 1905, these Catholic parish churches served towns in Kreis Adelnau:
Adelnau
Kotlow
Ostrowo
Raschkow
Skrzebow
Szczury
Hanswalde
Lewkow
Pogrzybow
Schildberg
Sulmierzyce

Protestant churches
In 1905, Protestant parish churches served towns in Kreis Adelnau:
Adelnau
Krotoschin
Ostrowo
Raschkow
Schwarzwald

References

http://www.geschichte-on-demand.de/pos_adelnau.html
Gemeindeverzeichnis des Kreises Adelnau 1910

Adelnau

Kreis Adelnau


An Anthurium walujewii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard August von Regel. An Anthurium walujewii in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Venezuela. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium walujewii


"Reverie" este cel de-al doilea mixtape al cântăreței Americane Tinashe, prima lansat pe data de 6 septembrie 2012 prin intermediul site-ului ei oficial. Mixtape-ul a fost lansat dupa lansarea mixtape-ului de debut In Case We Die care a venit după patru ani de stagiu ca solistul trupei feminine The Stunners și mulțimea ei de single-uri fară album, inclusiv o colaborare cu producatori OFM, "Artificial People", în 2011.

Lista pieselor

Mixtape-uri
Tinashe

Reverie


Eran est un site archéologique situé dans le District de Sagar, au sein de l'État de Madhya Pradesh en Inde. Ce site comporte notamment des vestiges et des monnaies du  et , de l'Empire Gupta.

Un sanglier sculpté en pierre comporte notamment des inscriptions ayant permis d'en connaître davantage sur cette époque.

Notes et références

Bibliographie

Empire Gupta
Site archéologique en Inde
Histoire du monde indien

Eran


Le VBC-90 (Véhicule Blindé de Combat de ) est un blindé léger français à six roues motrices. Il a été conçu par Renault Véhicules Industriels sur ses fonds propres à la fin des années 70 sur base du VAB auquel il reprend un grand nombre de ses composants (moteur, boîte de vitesses, suspensions et pneumatiques).
Il est équipé de la tourelle légère TS 90 conçu par le GIAT.

Utilisateurs

  : 28 VBC-90G (G pour Gendarmerie) utilisé par la gendarmerie mobile entre 1981 et le début des années 2000, ils avaient pour vocation de remplacer les AMX-13 vieillissant dans les missions de sécurité interne.
  : 6 VBC-90 furent ajoutés à la commande de 22 VAB passé par l'Oman en 1982 et 1983, ils furent livrés entre 1984 et 1985.

Liens externes

   - chars-francais.net,
   - Tank Encyclopedia,

Notes et références

Véhicule militaire de reconnaissance
Véhicule militaire aéroporté

VBC-90


Marie Christine de Wurtemberg (en allemand : Maria Christina Herzogin von Württemberg), duchesse de Wurtemberg, née le  à Tübingen (Allemagne), est un membre de la maison de Wurtemberg, devenue par mariage princesse de Liechtenstein.

Biographie
Marie Christine de Wurtemberg (Maria Christina Helene Philippine Albertine Margarethe Amélie Elisabeth Therese Rosa Josepha Antonia Hedwig Aloysia Herzogin von Württemberg), née le  à Tübingen, en Allemagne, et baptisée le même jour, est la fille du duc Philippe Albert de Wurtemberg, chef de la maison de Wurtemberg, et de sa première épouse l'archiduchesse Hélène de Habsbourg-Toscane qui meurt, une semaine après la naissance de Marie Christine, le .

Par son père, elle est la petite-fille du duc Albert de Wurtemberg, dernier prince héritier de Wurtemberg, et de l'archiduchesse Marguerite de Habsbourg-Lorraine ; par sa mère, elle est la petite-fille de l'archiduc Pierre-Ferdinand de Habsbourg-Toscane, grand-duc de Toscane, et de la princesse Marie-Christine de Bourbon-Siciles qui est également sa marraine.

Veuf depuis 1924, Philippe Albert de Wurtemberg, père de Marie Christine, se remarie, en 1928, avec sa belle-sœur Rose-Marie de Habsbourg-Toscane. Le couple a six enfants. Marie Christine a donc, notamment, une sœur cadette, la duchesse Marie-Thérèse de Wurtemberg, qui se marie en 1957 avec Henri d'Orléans, héritier du trône de France (dont elle divorce en 1984), et un frère, le duc Charles de Wurtemberg, qui est (de 1975 à sa mort en 2022) prétendant au trône de Wurtemberg.

L'arrivée au pouvoir d'Hitler en Allemagne contraint sa famille à quitter Stuttgart en 1934 pour s'installer dans la banlieue de Berlin en raison de l'hostilité des dirigeants nazis à l'égard des anciennes dynasties allemandes.

Mariage et postérité
Marie Christine de Wurtemberg épouse le , au château d'Altshausen, arrondissement de Ravensbourg, en Allemagne, Georg-Hartmann de Liechtenstein né le  au château de Gross-Ullersdorf, district de Šumperk, région d'Olomouc, Tchéquie et mort le  à Vienne, en Autriche. Georg-Hartmann est le quatrième enfant et le troisième fils du prince Aloïs de Liechtenstein et de son épouse la princesse impériale et archiduchesse Élisabeth de Habsbourg-Lorraine, nièce de l'empereur François Joseph I d'Autriche

Marie Christine et Georg-Hartmann de Liechtenstein ont sept enfants, tous titrés prince ou princesse de Liechtenstein :

 Margarita de Liechtenstein (née le  à Vienne, et morte le ), architecte d'intérieurs, mariée à Einsiedeln, le  avec Hans-Peter Klien (né le , à Wolfurt, Voralberg et mort à Rankweil, Voralberg, le ), dont deux enfants ;
 Maria-Assunta de Liechtenstein (née le  à Vienne), diplômée en biologie, mariée civilement à Vaduz le , puis religieusement à Vienne, le  avec Harald Link (né à Bâle, Suisse, le ), dont deux enfants ;
 Isabelle de Liechtenstein (née le  à Vienne), docteur en médecine généraliste, mariée civilement à Munich le , puis religieusement à Vienne le , avec Raimund Adalbert comte zu Erbach-Fürstenau (né à Heidelberg, le  et mort à Bad König, le ), dont quatre enfants ;
 Christoph de Liechtenstein (né le  à Vienne), docteur en droit, célibataire ;
 Marie-Helene de Liechtenstein (née le  à Vienne), assistante technique médicale, célibataire ;
 Georgina de Liechtenstein (née le  à Vienne), docteur en médecine, épouse civilement à Vaduz le , puis religieusement à Friedrichshafen le  Clemens, comte von Waldburg zu Zeil und Trauchburg (né à Munich, le ), dont cinq enfants ;
 Michaela de Liechtenstein (née le  à Vienne), diplômée en histoire, sciences politiques et journalisme, épouse à Hafling le  Alexander Heuken, né à Düsseldorf en 1977, dont un fils.

Veuve depuis 1998, Marie Christine de Wurtemberg est aujourd'hui âgée de  et demeure à Vienne en Autriche et également au château de Rottenstein, dans le Tyrol du sud.

Distinction
  Dame noble de l'ordre de la Croix étoilée, Autriche-Hongrie.

Titulature
  —  : Son Altesse Royale la duchesse Marie Christine de Wurtemberg ;
 Depuis le  : Son Altesse la princesse Marie Christine de Liechtenstein.

Ascendance

Références

Article connexe
 Famille princière liechtensteinoise

Voir aussi

Bibliographie

.
 .

Liens externes

Duchesse de Wurtemberg
Princesse de Liechtenstein du XXe siècle
Princesse de Liechtenstein du XXIe siècle
Naissance en septembre 1924
Naissance à Tübingen
Récipiendaire de l'ordre de la Croix étoilée

Marie Christine de Wurtemberg


Ramiro de León (s. V - 13 de marzo de 554) fue un monje benedictino, que sufrió el martirio junto al abad de su congregación, Vicente de León, y 12 compañeros más. Es venerado como santo por la Iglesia Católica.

Hagiografía

El 11 de marzo de 554, los suevos arrianos martirizaron al abad del Monasterio de San Claudio, Vicente de León. La tradición dice que su espíritu se apareció con un grupo de ángeles al resto de frailes mientras rezaban y les dijo que si querían perecer por la fe podían hacerlo, pero que si se consideraban débiles para el martirio podían huir y esconderse en la sierra.

Dos días después, también murieron el prior del monasterio, Ramiro, y doce monjes que permanecieron allí, mientras el resto de la comunidad huyó.

Sus cuerpos fueron enterrados en el monasterio, pero con el tiempo se perdieron, a excepción de los de Vicente y Ramiro. Los restos de Vicente fueron trasladados a la Catedral de Oviedo.

Onomástico y Culto público
Ramiro es venerado junto a sus compañeros mártires, el 13 de marzo. Si bien la diócesis de León, en su calendario diocesano oficial, los celebra el 11 de septiembre, siguiendo la fecha de martirio señalada por otras fuentes documentales.

Su culto se remonta a muchos siglos atrás. En el , el abad del monasterio, Alonso Corral, dijo haber sanado de dos enfermedades por intercesión de san Ramiro y, en cumplimiento de una promesa realizada, los restos de Ramiro fueron situados el 26 de abril de 1596 en un arca de plata, que se colocó en una capilla dedicada a este santo en la iglesia del monasterio. En la actualidad están en la Iglesia de San Marcelo, en una arqueta de plata realizada por el orfebre Fernando de Argüello en 1604.

Notas y referencias

Bibliografía

 Joaquín Lorenzo Villanueva (1792). «San Ramiro y sus compañeros». En Año christiano de España, Madrid: Imprenta Real, pp. 349-351.

Santos católicos de España del siglo VI
Religiosos de España del siglo VI
Mártires católicos de España
Benedictinos de España
Santos benedictinos
Nacidos en León (España)
Monjes cristianos del siglo VI

Ramiro de León


Dorian Jelenek (Zagreb, 15. srpnja 1995.) hrvatski je profesionalni košarkaš. S hrvatskom kadetskom košarkaškom reprezentacijom (do 16) osvojio je zlatnu medalju na Europskom prvenstvu 2011. u Češkoj.

Izvori

Hrvatski košarkaši

Dorian Jelenek


Gil de Roma, Giles de Roma ou Egídio Romano (; ;  - ), foi um filósofo medieval e teólogo escolástico e frade da Ordem de Santo Agostinho, que também foi nomeado para os cargos de Prior Geral da sua ordem e arcebispo de Burges. Ele é famoso por ser um lógico, produzindo um comentário sobre o Organon de Aristóteles, e por sua autoria de duas importantes obras, De Ecclesiastica Potestate (O poder eclesiástico), um texto importante sobre o poder papal do início do século XIV e De Regimine Principum (O governo dos príncipes), um guia para liderança temporal cristã. Gil foi denominado "Doctor Fundatissimus" ("Exímio Professor") pelo .

Escritores na Inglaterra dos séculos XIV e XV, como  e , o traduziram ou adaptaram para .

Filósofos católicos
Filósofos medievais
Filósofos do século XIII
Filósofos do século XIV
Filósofos aristotélicos
Tomistas
Teólogos da Itália
Arcebispos católicos da França
Arcebispos católicos da Itália
Agostinianos

Gil de Roma


İbrahim Kaypakkaya (1948 - 18 Mayıs 1973), fikirlerini benimseyenler arasında anıldığı adıyla İbo veya kod adıyla Hamza, 68 Kuşağı'nın en öne çıkan isimlerinden Türk Marksist-Leninist devrimci ve Türkiye Komünist Partisi/Marksist-Leninist'in kurucu lideri, Türk hükûmeti tarafından terörist kabul edilen militan.

1949'da Çorum'daki Karakaya köyünde doğan Kaypakkaya, ilk kez İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi'nde okurken sol düşüncelerle tanıştı. Daha sonra siyasi hayatı boyunca önce Türkiye İşçi Partisi (TİP), daha sonra Türkiye İhtilalci İşçi Köylü Partisi (TİİKP) içinde yer aldı, Aydınlık ve Türk Solu dergilerine yazılar yazdı. 1972 yılında TİİKP'nin revizyonist ve oportünist olduğunu öne sürerek yollarını ayırdı ve Türkiye Komünist Partisi/Marksist-Leninist'i (TKP/ML) kurdu. TKP/ML, Türk hükûmetine karşı özellikle Tunceli'de yoğunlaşan bir halk savaşı yürütmeye başladı. Bu savaşın bir parçası olarak Ocak 1973'te Tunceli'deki Gökçek köyünde bir çatışmanın ardından kolluk güçleri tarafından yakalandı ve gözaltına alındı. Diyarbakır Cezaevi'ne alındı ve burada dört ay boyunca kendisine çok ağır işkenceler edilerek sorgulandı. 18 Mayıs 1973'te, yine işkenceli bir sorgunun ardından tahminen konuşmayı reddetmesi üzerine vurularak öldürüldü. Resmi ölüm sebebi ise "intihar" olarak kayıtlara geçti. Ölümüne kadar Milli İstihbarat Teşkilatı (MİT) tarafından Türkiye'de fikirleri "en tehlikeli devrimci" olarak görülen Kaypakkaya, ölümünden sonra da Türk komünist hareketi için bir şehit haline geldi. Genç yaşına rağmen Marksizm-Leninizm-Maoizm'in ve Türkiye'de Marksizm'in en önemli teorisyenlerinden biriydi, ve ideolojik doktrini en çok Kemalizm'e yönelik eleştirileri ve Kürt sorunu üzerine tezleriyle hatırlandı.

Yaşamı
1949 yılında Çorum'un Sungurlu ilçesinin Karakaya köyünde Türkmen Alevi bir ailede doğdu. İlkokulu bitirdikten sonra Hasanoğlan Öğretmen Okulu'na girdi. Öğretmen Okulunun ardından İstanbul'daki Çapa Yüksek Öğretmen Okulu'nda okumaya başladı. Aynı zamanda İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi - Fizik Bölümü öğrencisi olan Kaypakkaya, sol düşüncelerle burada tanıştı. Mart 1968'de Çapa Fikir Kulübü'nün kurucuları arasında yer aldı. Çapa Fikir Kulübü'nün başkanı olan Kaypakkaya, 6. Filo'ya karşı bildiri yayınladığı gerekçesiyle Kasım 1968'de okuldan atıldı.

FKF ve TİP içinde ortaya çıkan ayrışmada Millî Demokratik Devrim (MDD) tezini savunan kesimde yer aldı. İşçi-Köylü gazetesinin İstanbul'daki bürosunda çalışan Kaypakkaya, Aydınlık ve Türk Solu dergilerine yazılar yazdı. Aydınlık içinde meydana gelen ayrışmada Doğu Perinçek'in başını çektiği PDA kanadında yer aldı. 1972 yılına kadar PDA (TİİKP) saflarında çalıştı ve DABK üyesi olarak görev yaptı. Bu tarihte PDA ile yolları ayrıldı. Doğu Perinçek ve çevresinin saptırımcı (revizyonist) ve fırsatçı (oportünist) olduklarını iddia eden Kaypakkaya, ayrılık sonrasında TKP/ML TİKKO'yu kurdu.

TKP/ML faaliyetlerinin yoğunlaştığı Tunceli bölgesinde mücadele ederken, 24 Ocak 1973'te Tunceli/Merkez ilçesi Gökçek köyündeki Vartinik mezrasında bir kömde kaldıkları sırada nöbet tutan arkadaşlarının uyuya kalması sonucu etrafın kolluk güçleri tarafından sarıldığını fark edemezler. Ali Haydar Yıldız, kaçarken askerlere kendi yaptıkları Çin yapısı bombadan atar, ama bomba 10-15 metre önlerine düşer. Kaçarken Ali Haydar Yıldız'a bir kurşun isabet eder ve yere düşer. Aynı anda, Kaypakkaya da boynundan saçma kurşunlarıyla vurulup yere düşer. Jandarmalar gelince ölü numarası yapar. Üstünden Haydar Mecit yazılı bir kimlik çıkması üzerine Fehmi Altınbilek diğerlerinin peşine düşer. Askerler gittikten sonra Kaypakkaya kaçar. Zayıf düşmesi nedeniyle Yıldız'ı geride bırakır. Çatışma sonunda TİKKO'nun ilk komutanlarından Ali Haydar Yıldız yaşamını yitirir, Kaypakkaya yaralı olarak çatışma alanından uzaklaşır, Muzaffer Oruçoğlu ve Hüseyin Bozkurt kaçar. Beş gün kadar dağda yaralı saklanan Kaypakkaya, yiyeceğinin kalmaması üzerine indiği köyde Cafer Atan isimli bir öğretmenin ihbarı sonucu 5 gün sonra yakalandı.

Çatışmadan sonra kaçarken botlarının tabanları yırtılır. 5 gün boyunca yaralı ve ıslak oluşundan dolayı ayakları üşümeye başlar. Arada indiği bir köyde kendisine bir derece bakım yapılsa da geç kalındığından dolayı soğuma durmaz. Üstüne üstlük yaralı olduğu halde kasıtlı olarak saatlerce yürütülmesinin sonucu da olarak parmakları hissizleşir. Bunun sonucunda kaldırıldığı hastanede 20 Şubat 1973'te ayak parmakları kesilir. Kaypakkaya'nın sağ ayağındaki tüm parmakları, sol ayağında ise küçük parmağı hariç hepsi kesilir.

İbrahim Kaypakkaya, Diyarbakır'da süren dört aylık sorgulama ve işkence sürecinden sonra 9 Mayıs 1973'te babasına sorgusunun bittiğini ve görüşmelerinde sakınca olmadığını belirtip, Çapa FKF ile ilgili hakkında açılan bir soruşturma için bazı belgeleri getirmesini istedi. Mahkemeye çıkartılmasına az bir zaman kala, görgü tanıklarına göre 16 Mayıs 1973'te son bir kez sorguya götürüldü ve 18 Mayıs 1973'te öldü. Ölüm sebebi kayıtlara intihar olarak geçmiştir.

Oğlunu görmeye gelen babasına ertesi gün cansız bedeni teslim edildi. Bedeninde birçok delik olmakla birlikte kafası kesilmiş ve kasıkları parçalanmıştı. Ölümü dönemin bağımsız milletvekili Mehmet Ali Aybar tarafından bir soru önergesiyle Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin gündemine getirildi.

Mezarı, doğum yeri olan Karakaya'dadır.

Ölümünden sonra
Kaypakkaya'yı jandarmaya teslim ettiği öne sürülen öğretmen Cafer Atan, can güvenliği nedeniyle sık sık görev yeri değiştirdi. Atan, 2000 yılında Sarıgazi'deki evini basan üç kişi tarafından kafasından kurşunlanarak öldürüldü.

24 Ocak 1973'te Kaypakkaya ve arkadaşlarına karşı yapılan komando harekâtını yöneten, daha sonrasında Kaypakkaya'yı yaralı ele geçiren Fehmi Altınbilek, Haziran 2015'te Beşiktaş'ta uğradığı silahlı saldırıda yaralandı. Üzerinde emekli albay Çetin Oğuz adına düzenlenmiş sahte kimlik çıkan Altınbilek'in adı 1970 yılında işlenen Dr. Necdet Güçlü cinayetine, 1972 yılında Kızıldere'de Mahir Çayan ve arkadaşlarının öldürülmesi ve Mehmet Ali Ağca'nın kaçırılması olaylarına da karışmıştı.

Dönemin Diyarbakır sıkıyönetim komutanı Korgeneral Şükrü Olcay, Kaypakkaya'nın ölümünden sonra aynı yıl orgeneralliğe terfi etti ve 2. Ordu Komutanı oldu.

İbrahim'im babası Ali Kaypakkaya, soyadından dolayı küçük oğlunu okula yazdırmakta zorlanınca köyünün adı Karakaya'yı soyadı olarak aldı. Ali Karakaya, 85 yaşında vefat etti ve vasiyeti üzerine İbrahim'in mezarı yanında toprağa verildi. İbrahim'in kız kardeşi Ankara Barosu avukatlarından Elif Güneş, 2011 yılında Cumhuriyet Halk Partisi'nde aktif siyasete başladı.

Düşünceleri
İbrahim Kaypakkaya, pratik devrimciliğinin yanı sıra, Türkiye'nin sosyalist düşünce dünyasına farklı bir ivme kazandırmış bir teorisyen olarak görülmüştür. Bu hususta en çok dikkati çeken konu, dönemin Türk sosyalistlerinin büyük çoğunluğunun yer aldığı Millî Demokratik Devrim anlayışını savunan yasal ve yasadışı grupların görüşleriyle neredeyse taban tabana zıt duran bir Kemalizm karşıtlığıdır. İbrahim Kaypakkaya, dönemin diğer Türk sosyalist ve komünist gruplarının benimsediği ve eylem ile görüşleriyle bizzat içerisinde yer aldıkları Kemalizm ile bağlarını koparmasının ardından, ulus-devlet ideolojisinin karşısında duran, azınlık hakları üzerine inşa ettiği kendi yolunu ve çizgisini ortaya çıkartmıştır.

Kemalizm'e karşı çıkışı, Kemalist ideolojinin milliyetçi ve sınıfsal yapısı ile alakalı bir çıkış olarak kendisini göstermiş, Kaypakkaya'nın bu minvalde öne sürdüğü Lenin'in "Ulusların Kendi Kaderini Tayin Hakkı" anlayışı çevresine kendi fikrince oturtarak düzenlediği "Kürtler de bir ulustur ve kendi kaderlerini belirleme hakları vardır" yönündeki görüşü, Kaypakkaya'nın İkinci Fikir Kulüpleri Federasyonu Kurultayı'ndan gürültülü bir şekilde kovulmasına ve akabinde dönemin diğer sosyalist grupları ile yollarının bütünüyle ayrılmasına sebep olmuştur.

TKP/ML-TİKKO'nun kuruluşu bu ayrılık sürecinin ardından gerçekleşmiş ve Kaypakkaya, yandaşları ile birlikte kendi mücadelesine başlamıştır.

Maoist bir dünya görüşünü benimseyen Kaypakkaya, Mao'nun köylerden şehirlere doğru yayılacak bir Demokratik Halk Devrimi anlayışını benimsemiş ve bunun yolunun asla siyasi bir çözüm olmadığını, muhakkak silahla Uzun Süreli Halk Savaşı stratejisinden geçmesi gerektiğine inanmıştır.

Günümüzde Kaypakkayacı illegal 2 örgüt faaliyet yürütmektedir. Bunlar; Maoist Komünist Partisi (MKP) ve Türkiye Komünist Partisi/Marksist-Leninist'dir. Ayrıca TKP/M-L'nin ideolojik çizgisine yakın faaliyet yürüten Partizan isimli bir kuruluş da mevcuttur. Dergi çevrelerinden ise yasal faaliyet yürüten Partizan-Yeni Demokrasi (gazete, 2018), Sınıf Teorisi-Halkın Günlüğü ve Devrimci Demokrasi dergileri Kaypakkayacı dergilerdir.

Anma törenleri
Kaypakkaya'yı, köyündeki mezarı başında anma törenlerine katılanlar "terör örgütünün propagandasını yapmak" ve "suçu ve suçluyu övmek" suçlarından soruşturmaya ve hapis cezasına tabi tutulmaktadır. 2012'de düzenlenen anma töreninde Kaypakkaya'nın üvey annesi Şükran ve akrabalarının da aralarında bulunduğu 131 kişi hakkında soruşturma başlatıldı. Mahkeme, konserlerinde Kaypakkaya'yı övdükleri gerekçesiyle Ferhat Tunç'u iki yıl, Pınar Aydınlar'ı 10 ay hapis cezasına çarptırdı.

Popüler Kültürde İbrahim Kaypakkaya

Eserleri

Kronolojik yazılar listesi
Dönemin politik atmosferi içerisinde birçok grev, toprak işgali vb. eylemde bulunan Kaypakkaya, bunlar üzerine birçok inceleme ve olay yerlerinden bildiren yazılar yazmıştır. Ayrıca dönemin önemli siyasi olaylarını da eleştiren görüşleri giderek radikalleşmiş ve en sonunda bir örgütün programatik görüşlerini oluşturacak raddeye gelmiştir.

 "TİP'in Taksim Mitingi Oportünizmin İhanet Belgesidir", İbrahim Kaypakkaya, Türk Solu, 14 Ekim 1969, Sayı:100
 "Ölçü Seçimler Değil, Güçlenen MDD Mücadelemizdir", İbrahim Kaypakkaya, Türk Solu, 28 Ekim 1969, Sayı: 102
 "İşçi, Köylü İttifakını Sağlam Bağlarla Kuralım ve Türkiye Çapında Yaygınlaştıralım", İbrahim Kaypakkaya, Türk Solu, 25 Kasım 1969, Sayı: 106
 "Ege Sanayii İşçileri Yenilmeyecek", İbrahim Kaypakkaya, İşçi-Köylü, 29 Kasım 1969, Sayı: 9
 "İşçi-Köylü Hareketleri MDD Mücadelemizin Ekseni Olma Yolundadır", İbrahim Kaypakkaya, Türk Solu, 2 Aralık 1969, Sayı: 107
 "Bağımsızlık Savaşından Dönülmez", İbrahim Kaypakkaya, Türk Solu, 23 Aralık 1969, Sayı: 110
 "Kaşıkçı Köylülerinin Yürüyüşünü Mutlaka Gerçekleştirelim", İbrahim Kaypakkaya / Muzaffer Oruçoğlu, Türk Solu, 3 Mart 1970, Sayı: 120
 "Trakya'da Toprak Mücadelesinde Köylüler Ağaları Dize Getirecektir" İbrahim Kaypakkaya / Muzaffer Oruçoğlu, İşçi-Köylü, 19 Mart 1970, Sayı: 13
 "İşçi-Köylü Hareketleri ve Proleter Devrimci Politika", İbrahim Kaypakkaya, Proleter Devrimci Aydınlık, Mayıs 1970, Sayı: 5-19
 "Çorum İlinde Sınıfların Tahlili-1", İbrahim Kaypakkaya / Ali Mercan / Adil Ovalıoğlu / Mehmet Altun, Proleter Devrimci Aydınlık, 6 Nisan 1971, Sayı: 37
 "Çorum İlinde Sınıfların Tahlili-2", İbrahim Kaypakkaya / Ali Mercan / Adil Ovalıoğlu / Mehmet Altun, Proleter Devrimci Aydınlık, 13 Nisan 1971, Sayı: 38
 "Özeleştiride Samimi ve Cesur Olalım", İbrahim Kaypakkaya, Mart 1971
 "Saflarımızdaki Sol Oportünizm Sağ Hatalarımızın Cezasıdır", İbrahim Kaypakkaya, 29 Ağustos 1971
 "Kürecik Bölge Raporu", İbrahim Kaypakkaya / Ali Taşyapan, Ekim 1971
 "Türkiye'de Milli Mesele", İbrahim Kaypakkaya, Aralık 1971 (tekrar kaleme alınışı: Haziran 1972)
 "Başkan Mao'nun Kızıl Siyasi İktidar Öğretisini Doğru Kavrayalım", İbrahim Kaypakkaya, Ocak 1972
 "TİİKP Program Taslağının Eleştirisi", İbrahim Kaypakkaya, Ocak 1972
 "Şafak Revizyonizminin Kemalist Hareket, Kemalist İktidar Dönemi, II. Dünya Savaşı Yılları, Savaş Sonrası ve 27 Mayıs Hakkındaki Tezlerinin Eleştirisi", İbrahim Kaypakkaya, Ocak 1972 (tekrar kaleme alınışı: Ağustos 1972)
 "Doğu Anadolu Bölge Komitesi (DABK) Kararı", İbrahim Kaypakkaya, 7-8 Şubat 1972
 "TİİKP Revizyonizminin Genel Eleştirisi-Şafak Revizyonizmi ile Aramızdaki Ayrılıkların Kökeni ve Gelişmesi", İbrahim Kaypakkaya, Haziran 1972
 "Bir Köylük Bölgeden Yönetici Yoldaşlara Mektup", İbrahim Kaypakkaya, 7 Aralık 1972

Kitaplar
Kaypakkaya'nın yazıları farklı zamanlarda farklı isimlerle defalarca kez basılmış, çoğu kez ise toplatılmıştır. Kaypakkaya'nın özellikle 12 Mart sonrası dava dosyasından alınıp tekrar yayınlanan ve takipçileri tarafından "5 Temel Belge" olarak geçen 5 yazısı Seçme Eserler/Yazılar isimli derlemelerde yer almıştır. Farklı zamanlarda tekli broşür olarak da basılan yazıları, 2013 yılında sorgusu, ifadesi, şiirleri ile birlikte Bütün Eserleri adıyla toplanmış, 2017 yılında ikinci baskısını yapmıştır.

 İbrahim Yoldaşın Bütün Yazıları-1 Kızıl Siyasi İktidar, İbrahim Kaypakkaya, Ulusal Kurtuluş Yayınları, 1975
 Yazılar-1, İbrahim Kaypakkaya, Proleter Yol Yayınları, 1976
 Bütün Yazılar-1, İbrahim Kaypakkaya (Derleyen: Hasan Çançöte), Tufan Yayınları, 1976
 "3 programmatische Dokumente der TKP/ML: Kritik am Programm der "TIIKP" (Aydinlik) : die nationale Frage in der Türkei : Ansichten über den Kemalismus", İbrahim Kaypakkaya (Çeviren: Walter Hofmann), 1978
 Seçme Yazılar, İbrahim Kaypakkaya, Ocak Yayınları, 1979
 Die Kurdenfrage in der Türkei, İbrahim Kaypakkaya, TKP/ML, 1991
 Seçme Yazılar-2, İbrahim Kaypakkaya, Ocak Yayınları, 1992
 Seçme Yazılar, İbrahim Kaypakkaya, Umut Yayımcılık, 1992
 Seçme Yazılar, İbrahim Kaypakkaya, Altınçağ Yayımcılık, 1993
 İbrahim Kaypakkaya - Fırtınalı Yıllarda "Bilinmeyen" Yazılar, İbrahim Kaypakkaya (Derleyen: Ethem Direhşan [adıyla Emrah Cilasun]), Belge Yayınları, İstanbul, 1. Baskı, 1994
 Fırtınalı Yıllarda İbrahim Kaypakkaya - "Bilinmeyen" Yazılar, İbrahim Kaypakkaya (Derleyen: Ethem Direhşan [adıyla Emrah Cilasun]), Belge Yayınları, İstanbul, 2. Baskı, Ocak 1997, ISBN IDE32962
 Seçme Yazılar, İbrahim Kaypakkaya, Umut Yayımcılık, 2004
 Ibrahim Kaypakkaya - in stürmischen Jahren Texte des türkischen Revolutionärs, İbrahim Kaypakkaya (Derleyen: Emrah Cilasun, Çeviren: Anton Stengel), Zambon, 2011
 Seçme Yazılar / Nivîsen Bijarte (Kürtçe-Türkçe), İbrahim Kaypakkaya (Çeviren: Memê Mala Hine), Umut Yayımcılık, 2012
 Bütün Eserleri, İbrahim Kaypakkaya, Umut Yayımcılık, 1. Baskı, 2013
 İbrahim Kaypakkaya Kitabı : Seçme Yazılar ve Üzerine Yazılar, Kolektif (içerisinde: İbrahim Kaypakkaya), Dipnot Yayınları, 2015
 Fırtınalı Yıllarda İbrahim Kaypakkaya - Bilinmeyen Yazılar, İbrahim Kaypakkaya (Derleyen: Emrah Cilasun), Tekin Yayınevi, 3. Baskı, 2016
 Bütün Eserleri, İbrahim Kaypakkaya, Nisan Yayımcılık, 2. Baskı, Ocak 2017
 "Bütün Yazıları", İbrahim Kaypakkaya, Umut Yayımcılık, 2. Baskı, Mayıs 2018

Hakkında
 Kaypakkaya ile Birlikte, Ali Taşyapan, İstanbul, Kasım 1997, ISBN 975-344-144-4
 Tohum,  Muzaffer Oruçoğlu, Umut Yayımcılık, 1998, ISBN 975-7919-04-7
 Bir Komünistin Biyografisi: İbrahim Kaypakkaya, Nihat Behram, Altınçağ Yayımcılık, İstanbul
 İbo / İbrahim Kaypakkaya, Turhan Feyizoğlu, Ozan Yayıncılık, İstanbul, Nisan 2000, 1. Basım, ISBN 978-975-7891-28-4
 İbrahim Kaypakkaya: Ser Verip Sır Vermeyen Yiğit, Nihat Behram, Umut Yayımcılık, İstanbul, Eylül 2001, ISBN 975-7919-03-9
 Saklanmaya Çalışılan Bir Meşale İbrahim Kaypakkaya, Derleme, Umut Yayımcılık, İstanbul, Ocak 2003, ISBN 978-975-7919-24-7
 Ser Verip Sır Vermeyen Bir Yiğit, Nihat Behram, Everest Yayınları, İstanbul, 2007, 11. Basım, ISBN 975-289-194-2
 İBRAHİM, Tarkan TUFAN
 Kırmızı Bahar-İbrahim Kaypakkaya, Vehbi Bardakçı, Ozan Yayıncılık, İstanbul, 2012

Dipnotlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Emrah Cilasun'un Kırmızı Gül Buz İçinde adlı belgeseli
 Kaypakkaya haber sitesi,
 Detaylı Hayat Bilgisi ve Babası İle Söyleşi

1949 doğumlular
Sungurlu doğumlular
1973 yılında ölenler
Diyarbakır'da ölenler
Türkiye İhtilalci İşçi Köylü Partisi mensubu siyasetçiler
Türkiye Komünist Partisi/Marksist-Leninist üyeleri
Türk devrimciler
Türk komünistler
Maoistler
Türk işkence kurbanları
Türkiye'de cinayet sonucu ölenler
68 kuşağı
Çorum'da defnedilenler
Cezaevinde ölen Türkler
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Polis şiddeti kurbanları
Türk Aleviler

İbrahim Kaypakkaya


Kroisos (), zenginliğiyle bilinen ünlü Lidya kralı. Kârûn ile aynı kişi olmadığı ile ilgili tartışmalar mevcuttur. Fakat bununla birlikte birçok kaynakta Kur'an da geçen Karun ile Kroisos (ya da Krezus) aynı kişidir.

Kroisos MÖ 560-546 yılları arasında tahtta kalmıştır ve Lidya'nın son kralıdır.

Kroisos, Lidya´yı gücünün zirvesine taşımıştı; Lidya, ticaret ve altın madenciliği ile çok zenginleşti.

Batı Anadolu'daki Yunan şehir devletlerini istila ederek ve doğudaki seferleriyle devletinin sınırlarını şimdiki Kızılırmak sınırına kadar genişletti. Mermnad Hanedanı'ndan gelen Kroisos Lidya kralı Alyattes'in oğluydu. MÖ 549'da Perslere karşı Babilliler, Mısır ve Sparta ile ittifak kurmuştu. Bu ittifaka güvenerek Pers İmparatorluğu'na savaş açtı. Kapadokya'ya saldıran Krezüs, Pers kuvvetleriyle MÖ 547'de Pteria Muharebesi'nde karşılaştı ancak savaş alanında iki taraf da kesin bir sonuç elde edemedi.

Beklediği yardım gelmeyince başkent Sard'a geri çekildi. Pers Kralı Büyük Kiros onu takip etti ve Thymbra Muharebesi sonrası Lidya´yı Pers topraklarına kattı.

Efsaneler ve deyimler
Karun, antik halklar ve Orta Doğu halkları arasında "Karun kadar zengin" vb. birçok halk deyimine ve efsanesine konu olan, ismi zenginlik ile eş anlamlı olarak kullanılan kişidir.

Antik Çağ'ın bilinen en zengin kralı olan Krezüs mitolojiye göre her tuttuğunun altın olması için ilâhlara yalvarır; bu dileği kabul edilince mutluluğa erişeceğini sanır. Ancak çok zengin olduğu halde mutluluğu bir türlü bulamayan kral acı içinde kıvranarak ölür.

Kroisos; Arap, Yahudi ve İran (Pers) mitolojilerinde Karun şeklinde anılmaktadır.

Karun hikâyesinin, efsaneler ve halk edebiyatında bir yeri olsa da Kur'an'daki Karun hikâyesi ilahi kaynaktır. İsim çok önemli değildir zira geçmiş toplumlardan ibret almaya yönelik anlatılan bir ayettir. Vahiyle gelen ayet ancak efsanelere kaynak olabilir, onları kaynak olarak almaz.

Kur'an'da Kârûn'dan Kasas, Mü'min ve Ankebût Sûrelerinde bahsedilir. İsrailoğulları'ndan olduğu ve çok zengin olduğu söylenir. Kur'an'da serveti "Biz ona, anahtarlarını (bile taşımanın) güçlü bir topluluğa ağır geleceği hazineler verdik." şeklinde tanımlanır. Serveti ile böbürlenir ve "Bunlar bana bendeki bilgi ve beceriden dolayı verilmiştir," der. Mûsâ'nın mucizelerine inanmaz, onu yalancılıkla ve sihirbazlıkla suçlar. Bunun sonucunda Allah tarafından helak edilir.

Tevrat'a (sayılar 16. bölüm) göre Korah, Dathan ve Abiram (Aviram) adında, beraberlerinde topluluk tarafından seçilen 250 kişi ile birlikte Musa ile tartışıp, Musa ve Harun'u ileri gitmekle suçlarlar. Bu kişiler yandaşları birlikte Rab (Yahudi kültüründe Yahova için kullanılan ikame sözcük, Kral, efendi) tarafından diri diri ölüler diyarına yollanırlar. Ancak Tanrının öfkesi dinmez ve bu sefer bu kişilerin ölümlerini sorgulayan halka öldürücü hastalık (veba salgını) gönderilir. Ancak Tevratta Onların zenginliği ile ilgili bir ifade yer almaz. Tarihçi Taberi efsane ve deyimlerdeki kişinin Musa zamanında yaşayan farklı bir kişi (Koreh) olduğuna inanmıştır.

Krezus ile Kârûn arasında yaşadıkları yerlerin farklılığı yanında ve efsanevi zenginlikleri dışında hiçbir benzerlik olmaması Kur'an hikâyesinin kaynağı olarak bazı yorumcuları Tevrat anlatısında Musa ile tartışan Korah isimli kişiye yönlendirmektedir. Bu kişinin zenginliği veya geride bıraktığı arkeolojik miras hakkında herhangi bir kayıt bulunmuyor. Ayrıca Korah anlatısı çölde, çadırların kurulduğu bir mola esnasında bir topluluk ile, Karun hikâyesi ise bir kişi ve onun zenginlikleri (bahçe, malikane, hazineler) ile ilgilidir. Tevrat o topluluğun diri diri ölüler diyarına gönderildiklerinden ve geride kalanların da salgın hastalık (veba) ile cezalandırılmalarından bahsetmektedir.

Ayrıca bakınız
 Karun
 Karun hazinesi

Kaynakça

MÖ 590'larda doğanlar
MÖ 540'larda ölenler
MÖ 6. yüzyıl liderleri
Lidya kralları
Herodot karakterleri
Yunan Arkaik Dönemi

Kroisos


Anne G. Mungai, née en 1957, est une enseignante et réalisatrice kényane, connue notamment pour son long métrage, Saïkati, sorti en 1992, qui relate le parcours de jeunes femmes africaines et les défis auxquels elles sont confrontées dans l'Afrique postcoloniale.

Biographie
Née en 1957, Anne Mungai suit une formation à l'Institut kényan de communication de masse (Kenya Institute of Mass Communication ou KIMC) et au Centre culturel américain de Nairobi, au Kenya. Elle complète cette formation par des cours de perfectionnement en écriture et réalisation de films en Allemagne, et  à l'université Daystar, à Nairobi, au Kenya. Elle travaille au KIMC et est également la fondatrice-directrice du Shangilia Street Children's Theatre, tout en maintenant en parallèle une activité de réalisatrice : elle réalise des documentaires, docu-fictions et longs-métrage. Mais sur cette activité de réalisatrice, elle est confronté tout au long de son parcours à des problèmes de ressources financières et de distribution de ces films, bien qu'aidée financièrement par l'Institut kényan de communication de masse pour lequel elle travaille comme enseignante.

Sa carrière de réalisatrice  de films débute en 1980 avec son premier court métrage intitulé Nkomani Clinic. Puis elle réalise de nombreux courts et moyens métrages, ainsi que son premier long métrage, Saïkati. L'héroïne de ce film est partagée entre les pratiques culturelles africaines traditionnelles et celles apportées par le monde occidental pendant la colonisation.

Le film dépeint en effet une jeune femme nommée Saïkati, en conflit entre son désir d'aller à l'université, en ville, pour compléter sa formation et son attachement à sa culture. L'organisation par  ses parents d'un mariage avec le fils du chef du village la décide à s'éloigner de la vie traditionnelle et à vivre avec sa cousine Monica en ville. Monica affirme en effet pouvoir l'aider à trouver un emploi qui soit compatible avec la poursuite d'études. Cependant, une fois arrivée en ville, Saikati se rend compte que sa cousine est une prostituée et que l'emploi qu'elle lui a réservé relève de la même profession.

Principaux films

Références

Liens externes

Enseignant du XXe siècle
Enseignant du XXIe siècle
Réalisatrice kényane
Naissance en 1957

Anne Mungai


Um referendo de independência foi realizado na Libéria em 27 de outubro de 1846. O resultado foi 52% a favor, com a independência sendo declarada em 26 de julho de 1847.

A American Colonization Society (ACS) estabeleceu a colônia da Libéria em 1817, com um governador nomeado.  Os britânicos não reconheciam os costumes da Libéria porque a colônia não era independente, e durante meados do século 19 houve confrontos contínuos entre o governo liberiano e os mercadores britânicos de Serra Leoa sobre o pagamento de impostos, com os comerciantes argumentando que o país tinha nenhum direito de cobrar impostos.

Após a independência, uma constituição que havia sido acordada em 26 de julho de 1847 foi aprovada em um referendo em setembro.

Contexto
Nos Estados Unidos, houve um movimento para reassentar negros livres e escravos libertos, na África, por acreditar que os negros teriam melhores chances de liberdade na África do que nos Estados Unidos, onde seus direitos ainda eram restritos. A American Colonization Society (ACS) foi fundada em 1816 em Washington, DC, para esse fim, por um grupo de políticos proeminentes e proprietários de escravos. A maioria dos afro-americanos, nativos nessa época, queria trabalhar pela justiça nos Estados Unidos em vez de emigrar. A ACS, apoiado por proeminentes políticos americanos como Abraham Lincoln, Henry Clay e James Monroe, acreditava que a repatriação de afro-americanos livres era preferível à emancipação generalizada de escravos. Organizações estaduais semelhantes estabeleceram colônias no Mississippi na África e na República de Maryland, que mais tarde foram anexadas pela Libéria. Os colonizadores usaram sua posição para influenciar outros ex-escravos a retornar à África. Esses indivíduos acreditavam que "eles poderiam criar sua própria versão dos Estados Unidos além das fronteiras de uma república branca".

Em 1822, a ACS começou a enviar voluntários afro-americanos para a Costa do Pimentão para estabelecer uma colônia para afro-americanos. Em 1867, a ACS (e capítulos relacionados com o estado) ajudou na migração de mais de 13.000 afro-americanos para a Libéria. Esses afro-americanos livres e seus descendentes casaram-se dentro de sua comunidade e passaram a ser identificados como Américo-liberianos. Muitos eram mestiços e educados na cultura americana; eles não se identificavam com os nativos das tribos que encontraram. Eles se casaram amplamente dentro da comunidade colonial, desenvolvendo um grupo étnico que tinha uma tradição cultural infundida com noções americanas de republicanismo político e cristianismo protestante. Eles não sabiam nada sobre as culturas indígenas, línguas ou religião animista. Os encontros com africanos tribais no mato frequentemente se transformavam em confrontos violentos. Os assentamentos coloniais foram invadidos pelos Crus e Grebos de seus chefes no interior. Por se sentirem separados e superiores por sua cultura e educação aos povos indígenas, os Américo-Liberianos desenvolveram-se como uma pequena elite que manteve o poder político. Excluiu os indígenas da cidadania de direito de nascença em suas próprias terras até 1904, em uma repetição do tratamento dos Estados Unidos aos nativos americanos.

A ACS e os americanos-africanos concordaram mutuamente que a Libéria era sua própria entidade separada. A colônia precisava de algum tipo de processo formal para realizar sua condição de Estado. Mesmo antes de declarar a independência, a ACS estava ajudando a Libéria a redigir uma constituição. O primeiro referendo para a independência ocorreu em novembro de 1846. A população em geral estava muito dividida. O referendo contou com mais informações do legislativo para tomar uma decisão adequada. Membros de ambos os lados decidiram apresentar argumentos para influenciar os votos.

Muitos liberianos, especialmente os ricos que foram afetados pela regressão contínua da ACS, começaram a buscar a independência. Durante meados do século 19, também houve confrontos contínuos entre o governo liberiano e os mercadores britânicos de Serra Leoa, com os mercadores argumentando que o país não tinha o direito de cobrar impostos. As elites da colônia queriam declarar soberania para superar a questão, resultando na declaração.

Influência britânica
A influência britânica na África Ocidental continuou a se expandir quando Serra Leoa foi absorvida pela Grã-Bretanha. A Grã-Bretanha procurou expandir sua influência para mais partes da África Ocidental. Os colonos foram pressionados quando sua soberania foi ameaçada pelos comerciantes britânicos. Eles tentaram atacar suas reivindicações sobre sua maior fonte de receita, os direitos alfandegários. Os americanos-africanos aproveitaram esta oportunidade para consolidar o apoio e estabelecer a independência para se tornar uma autoridade tributária completa. Depois de resolver diferenças com a Grã-Bretanha, a Libéria ajudou a Grã-Bretanha no comércio ilegal de escravos. Devido às relações estreitas na África Ocidental, a Grã-Bretanha foi o primeiro país a reconhecer a independência da Libéria.

Outras ameaças à independência
Internamente, a Libéria lutou para estabelecer a sociedade à medida que a discriminação ocorria entre afro-americanos, tribos africanas, europeus e mulatos. As classes socioeconômicas dividiram interesses pelo desenvolvimento da Libéria. Externamente, outras potências internacionais procuravam tirar proveito dos recursos liberianos. Diplomatas europeus procuraram ameaçar a soberania da Libéria.  Estabelecer um vínculo forte com os Estados Unidos foi vital para a sobrevivência. O imperialismo ameaçou prejudicar as reivindicações de terras internas. Estabelecer uma autoridade colonial com a ajuda da ACS provou ser vital para o futuro da Libéria.

Desenvolvimento legislativo
A primeira legislatura lutou para se separar da sociedade de colonização americana. A independência foi pensada depois que esses afro-americanos tentaram se estabelecer na Costa do Pimentão. A ajuda da ACS foi necessária para que a colônia continuasse. As primeiras colônias lutaram para se estabelecer a partir dos grupos indígenas. O desenvolvimento de Monróvia permitiu que o legislativo e o estado se desenvolvessem. A demanda por independência só cresceu a partir do final da década de 1830 e início da de 1840, após a indústria e os preços. A partir de 1845, as colônias liberianas reconheceram que a independência da ACS era necessária para alcançar seu próximo passo - a independência. A febre pela independência continuou a crescer enquanto o governo liberiano desejava garantir a liberdade para seus cidadãos. As reuniões do governo em 1846 continuaram a abraçar conversas sobre a independência.

Resultados

Consequências
Em 26 de julho de 1847, os colonos emitiram uma Declaração de Independência e a facção política mais bem organizada liderada por Joseph Jenkins Roberts, que se tornaria o primeiro presidente da Libéria, venceu a luta. No entanto, a oposição persistiu enquanto eles racionalizavam que os ACS tinham outros motivos para suas terras e propriedades.

Uma constituição também foi promulgada com base nos princípios políticos denotados na Constituição dos Estados Unidos; rascunhos do documento eram muito semelhantes à Constituição dos Estados Unidos. A nova constituição foi aprovada em referendo em setembro de 1847, realizada paralelamente às eleições para presidente e vice-presidente. O novo governo não conseguiu negociar um acordo que incluísse as reivindicações de terras para as províncias. Eles enviaram uma Declaração de Independência assinada pelo presidente e governador, Roberts.

Recordação

26 de julho é agora marcado como o dia da independência. Os liberianos utilizam esta data como a evolução de seu relacionamento entre os Estados Unidos e a Libéria. As celebrações geralmente envolvem um festival de música. Internamente, o Dia da Independência da Libéria é um dos feriados mais reconhecidos e celebrados, junto com o Ano Novo, o Dia dos Pioneiros, o Dia das Forças Armadas, o Dia da Libertação da África, o Dia da Bandeira e o Dia de Ação de Graças.

Independência da Libéria
História da Libéria
Referendos em 1847
Referendos sobre a independência

Referendo de independência da Libéria de 1846


Zmijar (latinski: Circaetus gallicus) ptica je grabljivica, srednje veličine, iz obitelji jastrebova.

Etimologija
Ime roda Circaetus potječe od starogrčkih riječi kirkosa, vrsta sokola i aetos, "orao". Specifični oblik galikus znači "Galija"

Stanište
Ova je vrsta iz Starog svijeta koja obitava na području Sredozemlja, u Rusiji i na Bliskom Istoku, dijelovima zapadne Azije, na Indijskom potkontinentu, pa čak i na nekim indonezijskim otocima.

Jedinke koje su prisutne na sjevernom rubu Sredozemlja i drugim dijelovima Europe, migriraju uglavnom u subsaharsku Afriku sjeverno od ekvatora, odlazeći između rujna i listopada, a vraćaju se u travnju i svibnju. Na Bliskom i Dalekom Istoku populacija je stalno nastanjena. U Europi je najbrojnija populacija u Španjolskoj, gdje je prilično uobičajena, ali je rijetka u mnogim dijelovima svoga raspona. Ptica se čak pojavila i na otocima Scilly u Ujedinjenom Krljevstvu, u listopadu 1999.

Orla zmijara nalazimo na otvorenim ravnicama, u sušnim kamenjarskim grmljem, u podnožjima brda te u polupustinjskim predjelima. Potrebna su stabla za gniježđenje i otvorena staništa, poput kultivara i travnjaka.

Opis
Odrasle jedinke dugačke su 62 – 67 cm s rasponom krila između 170 i 185 cm, a teški su između 1,2 i 2,3 kg. Mogu se prepoznati po pretežno bijeloj donjoj strani, pri čemu su gornji dijelovi sivkasto-smeđe boje. Brada, grlo i gornja dojka su blijeda, zemljano-smeđa. Rep ima 3 ili 4 pera. Dodatne naznake su zaobljena glava poput sove i jarko žute oči.

Zmijar provodi više vremena u leu nego što to čini većina članova njegovog roda. Uzlijeće nad padinama brda i nadmorskim vrhovima u visini, a velik dio lova čini s pozicije na visinama do 500 metara. Često se lebdi poput goluba. Kad se izboči, to čini s ravnim krilima.

Ponašanje
Njegov plijen su gmazovi, uglavnom zmije, ali i neki gušteri. Ponekad se zaplete u veće zmije i bori se s njom na zemlji. Povremeno lovi i male sisavce veličine zeca, a rijetko lovi ptice i velike kukce.

Ovaj orao uglavnom je vrlo tih. Ponekad emitira razne zvukove. Pri razmnožavanju odlaže samo jedno jaje. Može živjeti do 17 godina.

Orao zmijar pretrpio je snažan pad broja jedinki i rasprostranjenosti u Europi, te se još broj jedinki smanjuje u nekim zemljama.
U Hrvatskoj je manje od 500 parova. Potrebna mu je zaštita. U istočnim dijelovima svijeta ova vrsta još nije ugrožena.

Izvori

Vanjske poveznice
{

Jastrebovi

Zmijar


මහ කනදරාව වැව, මහා සේන රජ විසින් කරවන ලද මහ වැවකි.

ආශ්‍රිත
 මහ වැව් නාමාවලිය

මහ වැවු

මහ කනදරාව වැව


Donato Maria Kardinal dell'Olio (* 27. Dezember 1847 in Bisceglie; † 18. Januar 1902 in Benevento) war ein italienischer Erzbischof und Kardinal der Römischen Kirche.

Leben
Der Sohn von Giacinto dell'Olio und Pasqua Augurano trat bereits 1856, im Alter von neun Jahren, in das Priesterseminar seiner Heimatstadt Bisceglie ein. Nach seiner Priesterweihe am 23. Dezember 1871 ging dell'Olio nach Rom, wo er weitere zwei Jahre Theologie studierte. Zu seinen Dozenten zählte der spätere Kardinal Tommaso Maria Zigliara.

Nachdem er 1876 zum Professor in Philosophie und Theologie berufen worden war, zog dell'Olio zurück nach Bisceglie, wo er ab 1882 als Priester an der dortigen Kathedrale wirkte. Im selben Jahr gründete er das nach Johannes Bosco benannte Priesterseminar Institut "Giovanni Bosco".

Am 14. Dezember 1891 ernannte Papst Leo XIII. dell'Olio zum Erzbischof des Erzbistums Rossano. Die Bischofsweihe spendete ihm eine Woche später am 20. Dezember 1891 Kardinal Raffaele Monaco La Valletta, Bischof von Ostia e Velletri; Mitkonsekratoren waren Francesco di Paola Satolli, Präsident der Päpstlichen Diplomatenakademie, und Kurienerzbischof Edmund Stonor. Am 5. Februar 1898 folgte dell'Olios Versetzung als Erzbischof nach Benevento.

Ab dem 21. März 1898 fungierte dell'Olio als Berater des Heiligen Vaters. Papst Leo XIII. nahm ihn im Konsistorium vom 15. April 1901 als Kardinalpriester mit der Titelkirche Santa Balbina ins Kardinalskollegium auf.

Donato dell'Olio starb, ohne je an einem Konklave teilgenommen zu haben, neun Monate nach seiner Erhebung zum Kardinal im Alter von 54 Jahren.

Weblinks

Römisch-katholischer Bischof (19. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Kardinal (20. Jahrhundert)
Italiener
Geboren 1847
Gestorben 1902
Mann
Erzbistum Benevent

Donato Maria dell’Olio


Hermanus ist ein Männername. Es ist die niederländisch-latinisierte Form von Hermann.

Bekannte Namensträger
 Hermanus Brood (1946–2001), niederländischer Blues- und Rockmusiker, Maler, Schauspieler und Lyriker.
 Hermanus Frederik Roll (1867–1935), niederländischer Arzt
 Hermanus Johannes Joseph te Riele (* 1947), niederländischer Mathematiker

Lateinische Varianten
 Hermanus Neuwalt (1550–1611), deutscher Mediziner
 Hermanus von Reichenau (1013–1054), deutscher Mönch und bedeutender Wissenschaftler, Komponist und Schriftsteller.

Männlicher Vorname

Hermanus (Vorname)


تجربة أطلس  ATLAS experiment في الفيزياء (بالإنجليزية: ATLAS experiment ) هو مكشاف جسيمات أولية صـُمم مع خمسة تجارب أخرى (ALICE, CMS ,TOTEM و LHCb) في مصادم الهدرونات الكبير لقياس كتل وطاقات و شحنات الجسيمات الأولية والإشعاعات .

وكلمة أطلس ATLAS هي اختصار (A Toroidal LHC ApparatuS)
التجربة الفيزيائية تمت ما بين الحدود الفرنسية السويسرية يوم الأربعاء 17 سبتمبر 2008 بصفة مبدئية . والمكشاف هو جزء من مصادم الهدرونات الكبير المبني تحت الأرض على عمق متوسط يبلغ 100 متر، يبلغ طول حلقة المصادم 27 كيلومتر .

ويعتبر هذا المشروع، الذي كلف 3,76 مليار يورو، ثمرة تعاون بين البلدان الأوروبية والولايات المتحدة والهند وروسيا واليابان.

مكشاف أطلس
مكشاف أطلس هو عدادا ضخم جدا يبلغ طوله 45 متر ويزن 7000 طن ويبلغ قطره 22 متر. وهو مكون من 4 أنظمة لعدادات الجسيمات تغلف كل طبقة منها الطبقة التي تحتها . وكما هو الحال عند إجراء تجارب اصطدام الجسيمات الأولية السريعة تحيط الأنواع المختلفة من عدادات الجسيمات بنقطة الاصطدام وتغلفها هنا في أربعة طبقات متتالية، بحيث تسجل كل طبقة نوعا آخر من الجسيمات وسرعاتها، كما تسجل خصائص أخرى للجسيمات مثل شحنتها الكهربائية وكتلتها، كما تتيح معرفة طاقتها عن طريق قياس مسار كل جسيم وانحرافه بالمجال المغناطيسي.

انظر أيضاً
 تجربة أليس
 مصادم الهدرونات الكبير
 مصادم ايونات ثقيلة بسرعات النسبية
 لولب مركب للميون
 معجل جسيمات
 تيفاترون
 مكشاف مصادم فيرميلاب
 عداد شبه الموصلات
 عداد شيرينكوف
 عداد جايجر
 نقطة التفاعل

مراجع

تجارب الجسيمات
كواشف جسيمات
مسرعات الجسيمات
مصادم الهدرونات الكبير

تجربة أطلس


Abarema, biljni rod velikog drveća iz porodice mahunarki (bobovki) s oko tridesetak vrsta.

Ove vrste rastu tropskim predjelima Amerike, na sjeveru od Meksika (Abarema idiopoda) na jug do Bolivije. Najviše vrsta ima u bazenu Amazone i Gvajanskom gorju

Vrste

 Abarema adenophora (Ducke) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema auriculata (Benth.) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema barbouriana (Standl.) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema barnebyana Iganci & M.P.Lima
 Abarema brachystachya (DC.) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema callejasii Barneby & J.W.Grimes
 Abarema campestris (Spruce ex Benth.) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema centiflora Barneby & J.W.Grimes
 Abarema cochleata (Willd.) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema cochliacarpos (Gomes) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema commutata Barneby & J.W.Grimes
 Abarema curvicarpa (H.S.Irwin) Barneby & J.Grimes
 Abarema diamantina E.Guerra, Iganci & M.P.Morim
 Abarema ferruginea (Benth.) Pittier
 Abarema filamentosa (Benth.) Pittier
 Abarema floribunda (Spruce ex Benth.) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema gallorum Barneby & J.W.Grimes
 Abarema ganymedea Barneby & J.W.Grimes
 Abarema idiopoda (S.F.Blake) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema josephi Barneby & J.W.Grimes
 Abarema jupunba (Willd.) Britton & Killip
 Abarema laeta (Benth.) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema langsdorffii (Benth.) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema leucophylla (Spruce ex Benth.) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema levelii (R.S.Cowan) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema limae Iganci & M.P.Lima
 Abarema longipedunculata (H.S.Irwin) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema macradenia (Pittier) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema maestrensis (Urb.) Bässler
 Abarema mataybifolia (Sandwith) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema microcalyx (Spruce ex Benth.) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema oxyphyllidia Barneby & J.W.Grimes
 Abarema piresii Barneby & J.Grimes
 Abarema turbinata (Benth.) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema villifera (Ducke) Barneby & J.W.Grimes
 Abarema villosa Iganci & M.P.Lima
 Abarema zolleriana (Standl. & Steyerm.) Barneby & J.W.Grimes

Izvori

Ingeae

Abarema


Dawn Roxanna Swann, es un personaje ficticio de la serie de televisión británica EastEnders, que fue interpretado por la actriz Kara Tointon del 26 de septiembre de 2005 hasta el 27 de agosto de 2009.

Biografía

Notas
 Entre sus historias más importantes se encuentran: haber sido secuestrada por la doctora May Wright para quitarle a su bebé no nacido, haber sido atacada de nuevo para secuestrar a Summer, haber descubierto el día de su boda con Jase que este había sido asesinado, haber tenido una aventura con Phil Mitchell y por haber comenzado una relación con Garry Hobbs.

Referencias

Enlaces externos
 BBC EastEnders Official Website :: Character :: Dwan Swann
 EastEnders > Who's Who - Character > Dwan Swann

Personajes de EastEnders
Camareros ficticios

Dawn Swann


Vesterhavet i storm. Efter solnedgang. Højen. er et oliemaleri af Laurits Tuxen fra 1909. Selv om hans malerier af Skagen er fra begyndelsen af det 20. århundrede, anses Tuxen nu for at være en del af kunstnergruppen Skagensmalerne, som samledes i Skagen i 1870'erne og 1880'erne.

Maleriet forestillinger havet ved Højen på vestkysten af Skagen Odde. Det måler 176x234 cm og er et af Tuxens største værker. Størrelsen giver det indtryk, at beskueren står ved det oprørte hav, især hvis han står tæt ved bølgerne, hvor de rammer den nederste del af rammen. Det blågrønne hav står i kontrast til de varme orange og gule nuancer af himlen, mens solen netop viser de sidste stråler, som reflekteres i bølgerne. Mens mange af værker af Skagensmalerne skildrer strandene, er Tuxens maleri et af de få, som er begrænset til havet.

Tuxen donerede værket til Skagens Museum, hvor det nu er en del af samlingen.

Baggrund
Laurits Tuxen var uddannet på Det Kongelige Danske Kunstakademi i København. Han besøgte først Skagen i 1870. Efter yderligere besøg i 1870'erne fik han i 1901 endelig en sommerbolig på Skagen sammen med sin anden kone Frederikke Treschow. Han var ikke på Skagen, da kunstnerkolonien nåede sit højeste i 1880'erne, men han er nu anset for at være en af Skagens vigtigste malere pga. de mange værker, han malede fra 1901 til sin død i 1927. Han huskes først og fremmest for sine store scener med - og portrætter af de kongelige familier i Europa.

Referencer

Bibliografi

Malerier af Laurits Tuxen
Malerier fra 1909
Malerier fra Skagens Kunstmuseer


Večernjakova ruža 2022. je 29. dodjela medijske nagrade Večernjakova ruža u Hrvatskoj, koja se dodjeljivala za medijski rad u prethodnoj, 2022. godini. Dodjela je održana 24. ožujka 2023. u zagrebačkom Hrvatskon narodnom kazalištu, a prikazana je na prvom programu Hrvatske radiotelevizije.

Nagradu Večernjakova ruža dodjeljuju hrvatske dnevne novine Večernji list.

Voditelji su bili Daniela Trbović i Barbara Kolar.

Ovogodišnje kategorije bile su: TV osoba godine, radijska osoba godine, glumačko ostvarenje godine, TV emisija godine, radijska emisija godine, glazbenik godine, novo lice godine te nova kategorija digitalna ruža godine.

Proces
Prijedlog nominacija zaprimao se prema javnom pozivu do kraja 2022. godine od strane svih TV i diskografskih kuća te radijskim postajama za nominiranje svojih djelatnika/emisija. Javni poziv objavljen je 1. prosinca 2022. godine, a odluka o nominiranima članovi žirija donose i objavljuju najkasnije do 18. siječnja 2023. godine, dok su dobitnici bili proglašeni u ožujku 2023. godine.

Žiri
 Miroslav Lilić, Ksenija Urličić - televizijska lice
 Ivica Propadalo - glazbenik i slikar
 Nikša Bratoš - producent
 Vojo Šiljak - radijsko lice
 Dalibor Matanić - redatelj
 Bojana Radović, Goran Gerovac, Anamarija Kronast, Maja Car, Ivana Carević, Mirjanom Žižić - predstavnici Večernjeg lista

Nagrade
Dodjeljuje se ukupno osam nagrada, od čega u svakoj kategoriji po jedna za ostvarenja u medijskom prostoru od siječnja do prosinca 2022. godine.

 TV osoba godine
 Radijska osoba godine
 Glumačko ostvarenje godine
 Glazbenik godine
 TV emisija godine
 Radijska emisija godine
 Novo lice godine
 Digitalna ruža godine.

Nominirani i dobitnici
Večernjakove ruže ove godine dijelile su se u 8 kategorija.

TV osoba godine

Radijska osoba godine

Glumačko ostvarenje godine

Glazbenik godine

TV emisija godine

Radijska emisija godine

Novo lice godine

Digitalna ruža godine

Izvori

Vanjske poveznice
 na večernji.hr

Hrvatske medijske nagrade

Večernjakova ruža 2022.


was a town located in Itano District, Tokushima Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 8,397 and a density of 630.41 persons per km2. The total area was 13.32 km2.

On April 1, 2005, Yoshino, along with the towns of Awa (former) and Ichiba (both from Awa District), and the town of Donari (also from Itano District), was merged to create the city of Awa.

External links
 Awa official website (in Japanese)

Dissolved municipalities of Tokushima Prefecture
Awa, Tokushima

Yoshino, Tokushima


Mikve (), Yahudi dininde kadınlar tarafından muayyen dönemlerden sonra arınmada kullanılan ya da Yahudi dinini kabul eden kişi birçok zorlu sınavdan sonra erkekse en az bir kere, değilse her muayyen döneminin bitiminden sonra girmek zorunda olduğu havuzdur. Aynı zamanda evlenecek kadınlar evlenmeden önceki gün mikve'ye girerler.

Ayaktayken göğüs hizasına çöküldüğünde ise boyu geçecek derinlikte yapılır ve genelde birkaç basamak merdivenle girilir.

Hacim olarak minimum 40 sea (yaklaşık 332 - 715 Lt.) su almalıdır 40 sea, 3 ama küp miktarıdır. Bir ama (arşın) kolun işaret parmağı ile dirsek arasındaki mesafesine denir, doğal olarak bir ama 48 ila 62 cm arası bir ölçüdür hal böyle olunca 40 sea:

4.8 x 4.8 x 4.8 x 3 = 331.776 litre su ya da
6.2 x 6.2 x 6.2 x 3 = 714.984 litre su içermelidir pratikte bir hataya neden olmamak için bu ölçü minimum 900 litre olarak kabul edilir. Zira fazla miktarın zararı yoktur

Mikve bir temizlenme havuzu değil arınma havuzudur dolayısıyla mikveye iyice yıkanılıp, tırnaklar güzelce kesildikten sonra girilir.

Bir söylenti de mikve'nin Yahudi dinine sonradan adapte dilmiş olduğudur.

Kaynakça

Yahudi yapıları

Mikve


Li Qiang, em chinês: 李强; pinyin: Lǐ Qiáng (Rui'an, 23 de julho de 1959) é um político chinês que atua como o segundo membro do 20.º Comitê Permanente do Politburo do Partido Comunista Chinês. De 2017 a 2022, atuou como secretário do partido em Xangai e também foi membro do 19º Politburo do Partido Comunista Chinês.

Tendo se juntado ao PCC em 1983, ele se tornou secretário da Liga da Juventude Comunista de Rui'an, Zhejiang. Mais tarde servindo no departamento provincial de assuntos civis, ele mais tarde se tornou o secretário do partido de Yong Kang, Wenzhou, o secretário de Assuntos Jurídicos Políticos de Zhejiang e mais tarde o vice-secretário do partido da província. Ele se tornou o governador de Zhejiang em 2012, mais tarde o secretário do partido da província de Jiangsu e, finalmente, sendo transferido para o cargo de secretário do partido de Xangai.

Tendo servido junto com o atual secretário-geral do PCC, Xi Jinping, em Zhejiang, Li é visto como um aliado próximo de Xi. Tendo sido visto como uma estrela em ascensão na política chinesa, o lockdown de dois meses em Xangai em 2022 foi considerado como tendo prejudicado sua imagem, segundo observadores. Mesmo assim, ele foi promovido ao Comitê Permanente do Politburo do Partido Comunista da China no final de 2022 e sucedeu Li Keqiang como primeiro-ministro da China em 2023.

Início da vida e educação
Li Qiang nasceu em Rui'an, Zhejiang, em julho de 1959. Estudou mecanização agrícola no Ramo Ningbo da Universidade de Agricultura de Zhejiang (hoje Universiade Wanli de Zhejiang) de 1978 a 1982 e sociologia na Universidade Sociologia Correspondência da China ( chinês: 中国社会学函授大学; extinta em 2021) em Pequim de 1985 a 1987 Ele frequentou a Universidade de Zhejiang para estudos de pós-graduação em engenharia de gestão de 1995 a 1997 e a Escola Central do Partido para estudos de pós-graduação em economia mundial de 2001 a 2004. Li recebeu um MBA pela Universidade Politécnica de Hong Kong em 2005.

Carreira

Lideranças locais
Li ingressou no Partido Comunista Chinês (PCC) em abril de 1983. Ele era o secretário da Liga da Juventude Comunista do condado de Rui'an. Ele então serviu em funções progressivamente sênior no departamento provincial de assuntos civis. Mais tarde, ele se tornou o secretário do Partido Comunista da cidade de Yongkang e, em seguida, secretário do partido da cidade de Wenzhou. Em 2005, Li ganhou um assento no Comitê Permanente do Partido da província, servindo sob o então secretário do partido, Xi Jinping, e também se tornou o secretário-geral do Comitê Provincial do Partido, responsável pela administração e coordenação.

Em fevereiro de 2011, tornou-se secretário de Assuntos Políticos e Jurídicos da província de Zhejiang, e vários meses depois foi nomeado vice-secretário do partido. Em dezembro de 2012 ele se tornou o governador interino de Zhejiang, sucedendo Xia Baolong, que foi promovido ao secretário provincial do partido, e foi oficialmente eleito governador em janeiro de 2013. Em 2015, Li acompanhou o líder do PCC Xi Jinping em uma visita de Estado a os Estados Unidos. Em junho de 2016, Li Qiang foi nomeado secretário do partido da província de Jiangsu, uma das posições políticas regionais mais importantes na China. Ele serviu por 15 meses, tornando-se o secretário do partido de Jiangsu mais curto na história da República Popular.

Em outubro de 2017, após o 19º Congresso do Partido, Li foi nomeado secretário do partido em Xangai. Ele é considerado "amigável aos negócios", tendo implementado políticas pró-negócios enquanto em Xangai, como a abertura do STAR Market. Ele também implementou políticas como a redução do limite para migrantes internos obterem autorizações de residência e a criação de cinco novas cidades para diminuir a escassez de terra. Em 2022, Li foi responsabilizado por um lockdown de dois meses em Xangai, que impactou significativamente a economia.

Li foi membro suplente do 18º Comitê Central do Partido Comunista Chinês (2012–17). Em outubro de 2017, ele se tornou membro pleno do 19º Comitê Central do PCC e foi elevado ao Politburo do PCC.

Primeiro-ministro
Após a primeira sessão plenária do 20º Comitê Central do PCC, Li Qiang foi nomeado para o Comitê Permanente do Politburo do Partido Comunista Chinês. Ele tornou-se primeiro-ministro em 16 de março de 2023.

Pessoas vivas
Nascidos em 1959
Primeiros-ministros da China
Líderes nacionais atuais

Li Qiang


Île Chevreau također poznat kao Île Bonhomme je otok pokraj sjeverne obale Saint Barthélemyja na Karibima. To je najzapadniji u nizu otoka.  Uglavnom je stjenovit, s rijetkim područjima vegetacije prema sredini i zapadnoj strani. S površinom od 62 hektara, drugi je po veličini satelitski otok Saint Barthélemy nakon Île Fourchue.

Izvori

Otoci Svetog Bartolomeja

Île Chevreau