Pebble Beach is an unincorporated community on the Monterey Peninsula in Monterey County, California, United States. The small coastal residential community of mostly single-family homes is also notable as a resort destination, and the home of the golf courses of Cypress Point Club, Monterey Peninsula Country Club, and Pebble Beach Golf Links. Nonresidents are charged a toll to use 17-Mile Drive, the main road through Pebble Beach, making it a de-facto gated community.

The Pebble Beach Golf Links, The Inn at Spanish Bay, The Lodge at Pebble Beach and four of the eight golf courses inside the Pebble Beach community are among the local assets owned by the Pebble Beach Company. Residents pay fees for maintenance as well as Monterey County property taxes. Application of the property tax revenues is the realm of the Pebble Beach Community Services District, a public agency that is independent of local private facilities, e.g., golf courses, with an elected Board of Directors that manages essential functions including fire protection and emergency medical services, supplemental law enforcement, wastewater collection and treatment, recycled water distribution, and garbage collection, disposal and recycling. The community's post office is named Pebble Beach, as is its identity; whereas, the U.S. Census Bureau aggregates census returns from Pebble Beach as part of the larger census-designated place of Del Monte Forest.  However, residents and visitors associate and identify with the name Pebble Beach; boundaries of the Del Monte Forest extend outside of the Pebble Beach community boundaries encompassing a larger forest area that comprises the wooded parts of Monterey Peninsula.

Area open space is partly administered by the Del Monte Forest Conservancy, a non-profit organization designated by Monterey County and the California Coastal Commission to acquire and manage certain properties by conservation easement and, as well, by fee title.  The Conservancy is governed by a self-elected volunteer board of up to 12 members working with a small part-time group of contractors and volunteers to preserve the open space within the Del Monte Forest and non-forested sites of Pebble Beach. All board members must be property owners and residents of Pebble Beach.

Pebble Beach lies at sea level, its ZIP Code is 93953, and the community is inside area code 831.

History
The name Pebble Beach was originally given to a rocky cove and beach strand, a prominent coastal segment of the Rancho Pescadero Mexican land grant that had been awarded to Fabián Barreto in 1836. Barreto died and the land went through several owners. In the 1850s, Chinese immigrants formed a series of fishing settlements along Carmel Bay including one at Stillwater Cove, next to Pebble Beach. They collected abalone and various fish. In 1860, David Jacks bought the Mexican land grant, then sold it in 1880 to the Pacific Improvement Company (PIC), a consortium of The Big Four "railroad barons."

By 1892, the PIC laid out a scenic road that they called the 17-Mile Drive, meandering along the beaches and among the forested areas between Monterey and Carmel. The drive was offered as a pleasure excursion to guests of the PIC-owned Hotel Del Monte, and it was intended to attract wealthy buyers of large and scenic residential plots on PIC land. Sightseers riding horses or carriages along the 17-Mile Drive sometimes stopped at Pebble Beach to pick up agate and other stones polished smooth by the waves, and they commented on a few unusual tree formations known as the Witch Tree and the Ostrich Tree—the latter formed by two trees leaning on each other. At that time, the Chinese fishing community continued in existence despite mounting anti-Chinese sentiment among Monterey residents of European heritage. At roadside stands, Chinese-American girls sold shells and polished pebbles to tourists. In the 1900s, the automobile began replacing horses on 17-Mile Drive, and by 1907 there were only automobiles.  Adverse sentiments by local non-Chinese towards the Chinese fisherman and villagers of Pebble Beach was ironic in view of the vital contribution Chinese laborers made to the development of the Central Pacific Railroad, the fundamental fount of capital for the "Big Four," founders of PIC.

In 1908, architect Lewis P. Hobart was hired by PIC manager A.D. Shepard to design the Pebble Beach Lodge, a rustic log-cabin-style one-story inn completed by 1909. The rambling lodge, featuring private patio nooks and a wide pergola made of local logs, was positioned halfway along 17-Mile Drive, overlooking Pebble Beach. The great hall or assembly room was  wide and was flanked by massive fireplaces at each end. A tavern and kitchen supplied food and drink, and later, cottages could be rented for overnight guests. Operated under the same management as the Hotel Del Monte, food service was available at all hours, including fresh local abalone chowder. The lodge was built as the community center for the wealthy residents of the Del Monte Forest, and was popular as a rest stop for 17-Mile Drive motorists. Samuel Finley Brown Morse, a distant cousin to Samuel F. B. Morse known as the inventor of Morse Code, was hired in the 1910s to manage the PIC. In 1916, Morse convinced the PIC to create a golf course at the edge of Pebble Beach and Stillwater Cove. The lodge burned down on December 17, 1917, while the course was under construction, and a completely different structure replaced it: the Del Monte Lodge. PIC decided to dismantle the old El Carmelo Hotel and use the wood to reconstruction Del Monte Lodge. Hobart worked with Clarence Tantau to create a luxurious multi-story hotel, and Hobart designed a signature "Roman Plunge" pool to the east of the hotel. The golf course and the new lodge held a grand opening on February 22, 1919.

Morse formed the Del Monte Properties Company on February 27, 1919, and acquired the extensive holdings of the PIC, which included the Del Monte Forest, the Del Monte Lodge and the Hotel Del Monte. Morse brought his son, John Boit Morse, on board as president in 1948. The lodge was expanded with offices and a shopping arcade. In 1954, Morse's son-in-law, Richard Osborne was named president of the Del Monte Properties Company.

Samuel Finley Brown Morse died in 1969. Alfred Gawthrop Jr., served as Chairman of Del Monte Properties through the 1970s. On March 30, 1977, the Del Monte Properties Company was reincorporated as the Pebble Beach Corporation. The Del Monte Lodge was renamed the Lodge at Pebble Beach.

In May 1979, 20th Century Fox, later bought by Marvin Davis, purchased the Pebble Beach Corporation. When the film company was sold to Rupert Murdoch in 1985, Davis kept several company assets not directly related to the film and TV industry, including the Pebble Beach Company and the Aspen Skiing Company.

In 1990 Davis sold the Pebble Beach Company to the Japanese businessman Minoru Isutani, who made it a subsidiary of the Japanese resort company Taiheiyo Club Inc. under a holding company called the Lone Cypress Company. Isutani was investigated by the FBI in the early 1990s for money laundering. Isutani's $341M loss taken on the sale of Pebble Beach was cited as an example.

In 1999 the Pebble Beach Company was acquired from Lone Cypress by an investor group led by Clint Eastwood, Arnold Palmer, and Peter Ueberroth. In 2000, the company initiated Measure A, a controversial development proposal. Eastwood appeared in a  legal and advertising campaign urging voters to pass MeasureA. In 2006, the plan went before the California Coastal Commission for approval. On June 14, 2007, the plan was submitted again. Commissioner Sara Wan called it "wholesale destruction of the environment," and Measure A was denied in an 8to4 vote.

The famous landmark, known as the "Witch Tree," stood for decades at Pescadero Point until it fell during a storm on January 14, 1964. It was sometimes used as scenic background in movies and television. It was displayed as part of the coast of Italy, in the 1951 movie Mr. Imperium, with Lana Turner, Ezio Pinza, Majorie Main and Barry Sullivan. That tree was also part of the background in an early scene from the 1956 movie Julie, featuring Doris Day, while she was fleeing from her psychopathic husband, played by Louis Jourdan.

The Pescadero "Ghost Tree" gave its name to an extreme surfing location known to have storm waves as large as  high. Effective 2009, the surf break of Ghost Tree became effectively off limits, the result of a decision by National Oceanic and Atmospheric Administration that personal watercraft, which were a virtual necessity for the tow-in only surf spot, were no longer permitted in specified waters of the Monterey Bay National Marine Sanctuary.

Demographics
The community has 4,531 residents and is relatively affluent, home to many retirees and well-educated workers in the social service (education and health care), management and finance sectors. Monterey County has a large Hispanic population, accounting for 59% of its population. In contrast, Pebble Beach's population is largely of non-Hispanic White ancestry; 91.4% of the population was White, 5.3% Asian, 2.3% Hispanic or Latino, and 0.4% African American. The median household income is $99,788, with 54% with incomes between $50,000 and $150,000 and a little more than a quarter of households, 26.2%, with incomes exceeding $150,000. Household income figures, however, may not accurately reflect the area's wealth as 50.8% of households received social security income and 30.8% were retired. Less than half of the population 16 or over, 46.4%, are employed. Of those who work, the plurality (25%) are employed in the social service, education and health care sector, followed by the management (15%) and finance sectors (15%). 2.3% of the population live below the poverty level. The area's adult population is fairly well-educated, with 61% having at least a Bachelor's degree, and 98% having a high school diploma, compared to 25% and 80% at the national average, respectively.

Golf

Pebble Beach has seven 18-hole golf courses, and one 9-hole course. Pebble Beach Golf Links, The Links at Spanish Bay, Spyglass Hill and Peter Hay Golf Course are owned by Pebble Beach Company and are all public courses. Poppy Hills is also a public course. Private courses located at Pebble Beach are Cypress Point Club and the private Monterey Peninsula Country Club's two courses, the Dunes Course and the Shore Course. Pebble Beach Company also owns Del Monte Golf Course a few miles away in Monterey, which is the oldest continuously operating course in the Western United States.

Several of these courses are widely celebrated, especially Pebble Beach Golf Links. Designed by Jack Neville and Douglas Grant, it is the most famous course in the Western United States, and along with Augusta National remains one of only two courses to have ever beaten Pine Valley Golf Club to top spot in Golf Digest's biennial list of America's 100 greatest courses. Pebble Beach Golf Links was the site of the US Open in 1972, 1982, 1992, 2000, 2010 and 2019. The course is set to host the tournament again in 2027. It will host the 2023 U.S. Women's Open tournament for the first time, July 6-9.

The AT&T Pebble Beach National Pro-Am (formerly known as the Crosby Clambake) is held on three of the courses here annually in February. The tournament began in 1937 at Rancho Santa Fe near San Diego, where it was last played in 1942. After World War II, it moved to Pebble Beach in 1947, and has continued annually since.

The Pebble Beach golf resort partnered with IBM in 2017 to use the artificial intelligence Watson as a live concierge embedded in a mobile app.  Watson was used to guide visitors around the resort.

Concours d'Elegance
The annual Pebble Beach Concours d'Elegance auto show has been held in Pebble Beach since 1950. The event focuses on classic cars, and each year features a particular marque as its focus. In addition to the car competition, there is an auction, a classic car tour, and an automotive art exhibit.

Representation
At the county level, Pebble Beach is currently represented on the Monterey County Board of Supervisors by Supervisor Mary Adams.

In the State Assembly, Pebble Beach is in . In the State Senate, it is in .

In the United States House of Representatives, Pebble Beach is in .

Election Results
Unlike most unincorporated communities, presidential election results are listed for Pebble Beach in the Monterey County statement of vote for some elections. The totals listed below are for the seven presidential elections from 1976-2000.

Notes:
 In the 1992 presidential election, Independent candidate Ross Perot received 281 votes (16.57%)
 The totals for the 1992 presidential election feature only the precincts that are presented in the linked document (pages that included the odd numbered precincts do not appear in the document)
 All totals listed include absentee balloting
 Totals are also available for Pebble Beach for gubernatorial elections from 1978-2002.
 In order to tabulate the totals for elections after 2002, the user would need to know the numbers of all precincts that make up the community of Pebble Beach, which are not clearly marked in the Monterey County statement of vote. Hence, they are not reproduced here.

Geography
Pebble Beach is in Monterey County on the Monterey Peninsula at . It is bordered by Carmel-by-the-Sea to the south, Pacific Grove to the north, the City of Monterey to the east, and the Pacific Ocean to the west. Big Sur is about a  drive south on scenic State Route 1.  Cypress Point in Pebble Beach is the westernmost landfall in Southern California; the dividing line between the north and south portions of the state coastline is situated at the center of the Monterey Bay shoreline near Moss Landing. Santa Cruz and San Francisco are about 45 and  to the north, respectively.

Geology
Pebble Beach owes much of its picturesque qualities to the granitic rock outcroppings, stacks and small islets visible along the coast,   these comprising the local portion of the federal California Coastal National Monument, which is administered by the Department of Interior's Bureau of Land Management.  These are characteristic of the Salinian Block, a geologic province which runs from the Baja California Peninsula and up through California west of the San Andreas Fault. The historically inactive Fanshell Beach Fault, which exits land near Fanshell Beach in Pebble Beach, creates a divide between nearby Cypress Point and northerly Spyglass Hill that is visually appreciable.  Native Monterey Cypress forest grows on the south-westerly side of Fanshell Beach Fault: a direct relationship between the underlying rock base and soils and the cypress cover type has not been confirmed.

Environmental issues

There are several habitat types within Pebble Beach. These include intertidal zones, littoral and supralittoral and closed-cone coniferous forest, that encompasses, e.g., Monterey Pine Forest and Monterey Cypress Forest. The Monterey Pine forest is habitat to numerous rare and endangered species including Hickman's potentilla and Yadon's piperia, both of which are federally protected species. Hickman's potentilla was first discovered within the Del Monte Forest in present-day Pebble Beach by the botanist, Alice Eastwood in the year 1900. After a survey in 1992 by Earth Metrics Inc. this plant was listed as a protected species by the U.S. Government.

Schools
The public schools serving Pebble Beach are Carmel High School, Carmel Middle School, and River School, all located in Carmel, and Forest Grove School, Pacific Grove Middle School, and Pacific Grove High School, all located in Pacific Grove. Pebble Beach is also home to Stevenson School, a co-ed half-boarding, half-day private high-school, located near the prestigious Spyglass golf course. The high school runs alternative radio station KSPB, which broadcasts BBC World Service when students are not operating the station.

Other features
The Pebble Beach Authors & Ideas Festival has been held in September each year at Pebble Beach since 2013, after moving from its original venue at Carmel-by-the-Sea.

Pebble Beach has few businessessuch as at-home cottage industriesapart from those owned by the Pebble Beach Company (except the golf courses, a private school, and a deli) and no sidewalks. Most of the very expensive houses are obscured from view behind old-growth trees. It is quiet, secluded, and often experiences foggy weather, which occurs frequently on the Monterey Peninsula in general, but especially there because of the area adjoining the open ocean.

Pebble Beach is a gated community, but differs from most gated communities. There is an entrance fee for which The Pebble Beach Company charges $10.75 (per vehicle) from tourists driving along the 17-Mile Drive. Pebble Beach residents may purchase small license plate badges that are attached near their cars' license plates or in their windshields to avoid paying the tourist fee. The badges are valid for one year, and their fee varies on the resident's property value.

In 2014 (airing 2017), Pebble Beach was the location for the HBO show Big Little Lies, a drama which showcases relationships between high income status individuals based on the book of the same name.

In popular culture
On the Star Trek: Voyager episode "Inside Man", the doctor (Robert Picardo) lists Pebble Beach as an option to play golf on the holodeck.

On The Golden Girls, Sophia Petrillo claims that she had the chance to marry Bing Crosby, and if she had, she would be a wealthy widow with her own place in Pebble Beach.

On Curb Your Enthusiasm episode "The Terrorist Attack", Larry David considers going golfing at Pebble Beach to avoid perishing in a potential terrorist attack in Los Angeles.

On the Modern Family episode "Planes, Trains and Cars", Jay, Gloria and Manny try to reach Jay's reunion in Pebble Beach.

Notable people
 Al Bernardin, inventor of the Quarter Pounder
 Jane Bryan, film actress
 James Doolittle, combat pilot, Medal of Honor recipient
 Clint Eastwood, actor-director
 Pete Incaviglia, baseball player
 Hank Ketcham, cartoonist Dennis the Menace
 Gary Kildall, computer scientist and microcomputer entrepreneur
 Greg London, singer-actor-impressionist
 George Lopez, comedian
 Ingemar Henry Lundquist, inventor and mechanical engineer lived and worked at 17-Mile Drive and The Dunes, overlooking the fourth hole of the Spyglass Hill golf course
 Jim Nantz, sports broadcaster
 Condoleezza Rice, 66th US Secretary of State
 Tibor Rudas, musical impresario and originator of The Three Tenors
 Charles R. Schwab, stock broker
 Alan Shepard, astronaut
 Raymond Spruance, Commander, 5th Fleet, U.S. Navy in World War II, Commander of Pacific Fleet, 1945

References

External links

 Pebble Beach Golf Links Course information with photos and interactive map.

Gated communities in California
Unincorporated communities in California
Unincorporated communities in Monterey County, California
Populated coastal places in California

Pebble Beach, California


Parma Baseball es un equipo profesional de béisbol italiano, fundado en 1949 y que participa en la temporada regular de la Italian Baseball League. Se encuentra actualmente patrocinado por la Caja de Ahorros de Parma (Cassa di Risparmio di Parma - Cariparma), propiedad del grupo francés Crédit Agricole. Su sede actual es el moderno estadio "Quadrifoglio - Aldo Notari" de la ciudad de Parma, que también sirvió de sede a la Copa Mundial de Béisbol de 2009.

Palmarés

Scudetti (Títulos de Liga)
10 Títulos:

Copa Italia
6 Títulos:

Copa Europea de Béisbol
15 Títulos:

Roster Temporada 2011

Receptores

Lanzadores

Infielders

Outfielders

Enlaces externos
 Sitio oficial del club

Equipos de béisbol de Italia
Deporte en Parma

Parma Baseball


شريحة تعريف  وهي عبارة عن مجموعة من المكونات الإلكترونية على الدوائر الإكترونية المتكاملة هذه الدوائر تتحكم وتدير تدفق البيانات ما بين المعالج والذاكرة والملحقات وعادة ما توجد على اللوحة الأم، يتم تصميم الرقائق عادة للعمل مع عائلة محددة من المعالجات.

وهي شرائح تتكون من مجموعة دارات متكاملة، أو رقائق، تهدف إلى العمل معا، والهدف من صنعها تدميج عدة منتجات في منتج واحد.

الحواسيب

المصطلح شرائح الشائع في الحوسبة يشير إلى مجموعة من الرقائق المتخصصة على اللوحة الأم للحاسوب أو على البطاقات متعددة الإتساع، أما في الحواسيب الشخصية فإن أول مجموعة شرائح ظهرت في حواسيب آي بي إم أيه تي (IBM PC AT) سنة 1984 وكانت تكنولوجيا جديدة تسمى الشرائح ذات التكنولوجيا المحسنة أيه تي (New Enhanced AT أو اختصارا NEAT Chipset) وطورتها شركة شيبسيت آند تكنولوجي ( Chips and Technologies C&T)، لتتلائم مع وحدة المعالجة المركزية الخاصة بإنتل 80286.

واستنادا لمعالجات إنتل من نوع بانتيوم فمصطلح مجموعة شرائح كثيرا ما يشار إلى أنه زوج من الرقائق في اللوحة الأم الجسر الجنوبي(southbridge) والجسر الشمالي (northbridge).

مراجع

أنظمة متوافقة مع آي بي إم الحاسب الشخصي
دارات متكاملة
لوحة أم

شريحة تعريف


Nepenthes thai, biljka mesožderka iz porodice Nepenthaceae. Endemska je vrsta vrčastog grma s Malajskog poluotoka u Tajlandu

Penjačica, može narasti od 3 do 5 metara dužine.

Izvori

Vrčasti grm
Biljke mesožderke
Endemska flora Tajlanda

Nepenthes thai


Sloan Digital Sky Survey (sau prescurtat SDSS) este un program de cercetare și de supraveghere a obiectelor cerești care folosește un telescop optic dedicat cu diametrul de 2,5 metri, situat la Observatorul Apache Point, și demarat în anul 2000.

Acest program poartă numele fundației Alfred P. Sloan și are ca scop să cartografieze 25 % din bolta cerească și să înregistreze informațiile relative la  de obiecte cerești.

Observații
SDSS utilizează telescop optic dedicat cu diametrul de , și ia imagini prin cinci filtre diferite (numite u, g, r, i și z). Aceste imagini sunt analizate pentru producerea unei liste a obiectelor observate cât și diverși parametri, cum sunt magnitudinea aparentă, magnitudinea absolută, tipul lor, …

Aceste date permit și selecționarea țintelor pentru măsurători spectroscopice. În timpul unei observații spectroscopice se selecționează o regiune a cerului care va fi observată printr-o placă spectroscopică. Pe această placă sunt dispuse, cu mâna, 640 de fibre optice. Fiecărei fibre i se asociază un obiect ceresc. Fiecare obiect având o prioritate diferită: QSR (quasarii) sunt prioritatea numărul 1, apoi vin  galaxiile și LRG (Luminous Red Galaxies), îndeosebi. Telescopul este capabil să înregistreze în orice moment 640 de spectre diferite. În practică doar 592 de fibre sunt alocate obiectelor, celelalte 48 care rămân sunt utilizate pentru etalonarea spectrelor.

Este  posibil, prin urmare, ca într-o noapte să se gereze mai multe mii de obiecte cerești. Odată observarea terminată, informațiile colectate vor fi analizate printr-o gamă largă de software cu scopul de a se obține măsurători fotometrice și spectroscopice.

Accesul la date
SDSS face datele accesibile via Internet. SkyServer furnizează o gamă de interfețe care permit accesul la o bază de date Microsoft SQL Server. Există mai multe mijloace pentru accederea la date:
 formulare de căutare pe site-ul skyserver cu o durată de timp și spațiu limitată (nu mai mult de 10 minute sau mai mult de 10MB);
 CasJob care este o bază de date care permite accesul direct la date cu o limită de timp de mai multe ore și spațiu de 500MB via unor cereri SQL;
 CasJob în linie de comenzi
 interfață emacs
Spectrele și imaginile sunt accesibile prin acest mijloc, iar interfețele sunt concepute pentru a fi ușor de utilizat pe cât posibil (sub rezerva înțelegerii bazei de date MySQL). Este posibil să se obțină o informație asupra unui obiect, furnizând doar coordonatele (ascensia dreaptă și declinația).

{…}

Rezultate
Alături de publicațiile care descriu SDSS, datele programului Sloan Digital Sky Survey au fost utilizate pentru publicații care acoperă o foarte mare varietate de subiecte legate de astronomie. Site-ul web al SDSS listează mulțimea acestor publicații, mergând de la quasarii îndepărtați situați la limitele Universului observabil, de la distribuția galaxiilor, de la proprietățile stelelor din propria noastră Galaxie, la subiecte cum sunt materia neagră sau energia neagră.

Când doi astronomi canadieni au susținut că au descoperit 234 de civilizații extraterestre prin analiza bazei de date Sloan Digital Sky Survey (SDSS), Douglas Vakoch și-a exprimat îndoiala privind explicația constatărilor lor, observând că ar fi ceva neobișnuit ca toate stelele să pulseze exact la aceeași frecvență, numai dacă ar fi făcut parte dintr-o rețea coordonată: "Dacă faceți un pas înapoi", a spus el, "asta ar însemna că aveți 234 de stele independente, care toate au decis să transmită exact în același fel".

Note

Bibliografie
 Céline Reylé (astronomă franceză participantă la proiectul SDSS), « SDSS, un relevé... astronomique » (article accompagné de deux images de la voûte céleste), Pour la Science, Édition française de Scientific American, Numéro spécial, ISSN 0153-4092, novembre 2013, № 433, pp. 40-41.

Legături externe

  Site-ul oficial al SDSS
 SkyServer

Vezi și
 Digitized Sky Survey

Cataloage de galaxii
Supraveghere astronomică
Descoperitori de asteroizi
Structuri la scară mare a Universului
Proiecte de cercetare a exoplanetelor
Astronomie observațională
nl:Heelal#Sloan Digital Sky Survey

Sloan Digital Sky Survey


The Carmelit ( Arabic: كرمليت) is an underground funicular railway in Haifa, Israel. Construction started in 1956 and ended in 1959. It is the oldest underground transit system in the Middle East and was the only underground transit system in Israel until the 2023 opening of Tel Aviv Light Rail. The Carmelit has closed down for repair on three occasions.

System
The Carmelit, named after Mount Carmel through which it runs, is an underground funicular railway in Haifa. The difference in elevation between the first and last stations is . Carmelit cars have a slanted design, with steps within each car and on the station platform. Since the grade varies along the route, the floor of each car is never quite level, and slopes slightly "uphill" or "downhill" depending on the location, the only exception being Masada station.

The Carmelit is the smallest subway system in the world, having only four cars, six stations and a single tunnel  long. The four cars operate as two two-car trains, which run on single-track with a short passing loop to allow the trains to pass each other.

The technology used in the system forces it to have an even number of stations at approximately equal distances.  This means that some stations are not close to major centers, but were situated for technical reasons.

History

A rail-based solution to connect Mount Carmel with downtown Haifa was envisioned by the British mandatory authorities. However, practical talks only began in 1955 under the auspices of then-mayor Abba Hushi. The French company Compagnie Dunkerquoise d'Entreprises created a detailed plan and proposed a generous loan for a large part of the project, and an agreement was signed in 1956.  The plan was for a funicular system, and the inauguration took place in 1959, attended by Israeli prime minister David Ben Gurion and the French transport minister Robert Buron among others.

The Israeli company Solel Boneh carried out the works, which proceeded at a pace of three meters a day, other than a geologically difficult section where a speed of 1.5 meters a day was achieved.

Shutdowns
The Carmelit was shut down for intensive renovation on December 19, 1986, after 27 consecutive years. The old rolling stock was taken to a scrapyard near Kfar Masaryk in 1991, after being offered to the Israel Railway Museum which refused it due to high transport costs. After several delays and failed attempts, renovation work started on October 29, 1990. The Carmelit finally reopened to the public in early September 1992.

In March 2015, the Carmelit was closed again due to a faulty cable, and subsequently reopened in July 2015. At the same time new ticket machines were installed to accommodate the Rav-Kav ticketing system.

On Saturday, February 4, 2017, a fire erupted in the Paris Square station after working hours. One of the two trainsets was heavily damaged, as well as parts of the tunnel. As a result, the line was once more shut down and underwent an upgrade that included replacing both trainsets with new ones (supplied by Doppelmayr's Swiss subsidiary which built the original trainsets), a new control center, and a major refurbishing of the systems and infrastructure. It reopened in October 2018.

Today
The small number of stations means that the Carmelit serves only a small part of Haifa – which was the important population and business center when it was designed. Nowadays, the vast majority of the city's population does not live near any of the stations, making it used by few only. There have been talks of extending the tunnels to reach more people, but this has not been done, primarily for economic reasons.  The most widely used public transportation system in the Haifa area consists of Egged buses, which serve most of the city.

Haifa's comptroller wrote in his 2004 report (published in 2005) about the declining use of the Carmelit. According to the report, the system is used by only 2,000 passengers a day, and has been losing money ever since its reopening in 1992. The accrued losses between 1992 and 2003 are over ₪191 million.

Since October 31, 2010, taking a bicycle on the Carmelit has been allowed at no additional cost.

An extensive BRT system called Metronit began operating in Haifa in late 2013. It was hoped the stops at some of the Carmelit stations would increase ridership on the line.

When the Carmelit reopened at the end of 2018, it experienced a surge in ridership, with 4,000 people taking it per day, the highest figure in 20 years.

, the Carmelit is the only fully underground railway in Israel. However, much of the Tel Aviv Light Rail is underground as well.

Stations

Properties
The Carmelit stations are small; entrance halls are at only the two terminal stations.

Stations in descending order

Operating hours

Gallery

See also
 List of funicular railways
 List of rapid transit systems
 Cable cars in Haifa
 Jerusalem Light Rail
 Tel Aviv Light Rail

References

External links

Carmelit on Urbanrail.net
 Pictures of Carmelit stations and cars

Subterranean funiculars
Underground rapid transit in Israel
Transport in Haifa
6 ft 6 in gauge railways
Funicular railways in Israel
Railway lines opened in 1959

Carmelit


سفرنامه من مؤلفات ناصر خسرو باللغة الفارسية وقد كتب في سنة 437 هجرية. هذا الكتاب شبيه بكتاب سياست نامه مكتوب بلغة سهلة خالية من الصنعة والمحسنات.

رحلاته
يذكر في سفرنامه ناصرخسرو رحلاته التي قام بها؛ إذ خرج من مدينة مرو وسار إلي مدينة نيسابور، فزار الشيخ الصوفي بايزيد البسطامي في مدينة قم. ثم ذهب إلي مدينة دامغان حتي وصل إلي مدينة سمنان فتعرف هناك النسائي من تلاميذ پورسينا. ثم اجتاز مدينة قزوين ووصل إلي تبريز وهناك تعرف بالشاعر قطران وفسر له جملة مقطوعات صعبة من أشعار الشاعرين الدقيقي ومنجيك، ثم خرج من تبريز إلي وان ثم أخلاط ثم بطليس ثم أرزن ثم ميافارقين ثم آمد ومنها إلي حلب ثم إلي معرة النعمان حيث تلاقي بالشاعر العربي الفيلسوف أبي العلاء المعري. ثم خرج من معرة النعمان إلي مدينة حماة ثم إلي طرابلس ثم إلي بيروت ثم إلي صيدا ثم إلي صور ثم إلي عكا ثم إلي حيفا وبقي في الشام فترة تمكن فيها من زيارة الأراضي المقدسة وقبور الأنبياء وبيت المقدس وبيت لحم وجليل وكفرناحوم وعزم علي أن يغادرها إلي مصر بطريق البحر ولكن الرياح لم تساعده علي السفر بحراً فسار إليها براً ووصل في النهاية إلي القاهرة.

و بقي ناصرخسرو في مصر مدة سنتين أو ثلاث سنوات؛ وهذه فترة هامة من فترات حياته، لأنه استطاع أن يتحقق فيها من عظمة الخليفة الفاطمي المستنصر بالله؛ و لأنه كان في مصر انضمامه إلي الإسماعيلية وتبحره في مذاهبهم الباطنية بحث انتدبوه ليكون داعيهم وحجتهم في خراسان.

و قد استغرقت رحلة ناصرخسرو منذ خروجه من موطنه إلي وقت رجوعه سبع سنوات كاملة(437 هجرية) وقد تمكن في خلال هذه المدة من أداء فريضة الحج خمس مرات، عاد بعدها في النهاية من الحجاز إلي بلخ ماراً بتهامة واليمن واليمامة والإحساء والقطيف فالبصرة، وأقام بالبصرة ما يقرب من شهرين ثم غادرها إلي مرو، ماراً بارجان وأصفهان ونائين وطبس وتون وسرخس.

وصلات خارجية

المراجع

أدب فارسي
كتب السفر
كتب القرن 11
كتب باللغة الفارسية
يوميات
كتب سفر آسيوية
كتب سفر إفريقية

سفرنامه


Joaquim Crisóstomo da Silveira Júnior (Flamengos (Horta), 5 de março de 1876 — Lisboa, 1 de dezembro de 1939) foi um jurista e advogado, formado em Direito formado na Universidade de Coimbra, e magistrado judicial que exerceu funções políticas, entre as quais as de deputado e senador eleito pelo círculo eleitoral da Horta durante a Primeira República Portuguesa. Publicou diversas obras sobre temáticas de Direito.

Biografia
Joaquim Crisóstomo da Silveira Jr. nasceu na freguesia de Flamengos, filho do proprietário flamenguense Joaquim Crisóstomo da Silveira, político ligado ao Partido Regenerador, que viria a ser presidente da Câmara Municipal da Horta em 1903-1904. Depois de ter frequentado o ensino primário na cidade da Horta, ingressou em 1887 no Liceu Nacional da Horta, onde concluiu o ensino secundário. Partiu depois para Coimbra onde frequentou os preparatórios, matriculando-se em 1893 no curso da Faculdade de Direito da respetiva Universidade onde obteve o grau de bacharel em 8 de junho de 1897 e a formatura 2 de julho de 1898.

Terminado curso iniciou a sua carreira como advogado e depois como conservador do Registo Predial. Ingressou depois na magistratura tendo sido sucessivamente delegado do Procurador da República (nomeado a 19 de julho de 1900) em Loulé (onde foi agredido por estar de chapéu nas proximidades de uma cerimónia religiosa, por «católicos ultramontanos» que o consideravam «liberal») juiz de direito (nomeado a 21 de junho de 1913) nas comarcas da ilha de São Jorge e do Funchal (1925), ascendendo à segunda instância a 20 de março de 1929, como juiz desembargador no Tribunal da Relação de Lisboa, e terminando a sua carreira como juiz conselheiro do Supremo Tribunal de Justiça, cargo para o qual foi nomeado a 19 de novembro de 1938, acabando por falecer no ano seguinte. Tendo já servido a República em outras ocasiões, nomeadamente na averiguação de distúrbios políticos, onde foi sindicante nomeado em comissão pelo governo em Castelo Branco (1913-1914) e Lisboa (1918), foi presidente do Tribunal de Defesa Social.

Iniciou a sua carreira política em 1918 ao ser eleito deputado ao Congresso da República pelo círculo da Horta, passando a ocupar um lugar de senador, eleito também pelo círculo da Horta, nas legislaturas de 1922-1925 e 1925-1926. Em 1923, perante as dificuldades de financiamento do Município da Horta apresentou, sem sucesso, uma proposta de lei que concedia àquela autarquia parte das taxas de tráfego telegráfico que eram cobradas sobre os telegramas que transitassem pelos cabos submarinos operados na Horta pela Western Union Telegraph Company.

Era senador aquando do golpe de 28 de maio de 1926, tendo-se retirado definitivamente da política com a instauração do regime do Estado Novo, dedicando-se em exclusivo à magistratura judicial. Deixou publicadas algumas obras sobre temáticas de Direito.

Referências

Ligações externas
Fotografia no arquivo do Parlamento
Reflexos da atividade parlamentar
Reflexos da atividade parlamentar

Políticos dos Açores
Políticos de Portugal
Juízes de Portugal

Joaquim Crisóstomo da Silveira


La bataille de Julesburg est un raid mené le  par des guerriers cheyennes et lakotas sur la ville de Julesburg dans le territoire du Colorado après le massacre de Sand Creek.

Peu avant l'attaque, un groupe de guerriers tente de leurrer les soldats américains postés à Fort Rankin en les attirant à l'extérieur du fort mais l'impatience de jeunes guerriers conduit à refermer le piège trop tôt. Réalisant qu'il est en train de conduire ses hommes dans une embuscade, le capitaine O'Brien ordonne la retraite. Tandis que les soldats américains se replient vers le fort, de nombreux guerriers se lancent à l'assaut de Julesburg.

Dans le même temps, les habitants de Julesburg ont réussi à s'abriter au fort avant que les Sioux et les Cheyennes saccagent et pillent la ville.

Annexes

Bibliographie
 .
 .

Julesburg
Julesburg
1865 aux États-Unis
Janvier 1865

Bataille de Julesburg


සචිත්‍ර සේරසිංහ (ඉංග්‍රීසි: Sachithra Serasinghe) යනු වර්තමාන ශ්‍රී ලංකා "ඒ" ක්‍රිකට් පිල ක්‍රීඩකයකි.

ජීවන සටහන්

සචිත්‍ර සේරසිංහ  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යා‍ලයෙහි ආදි සිසුවෙකි. 2003 සිට 2004 දක්වා සචිත්‍ර  කොලඹ නාලන්ද  විද්‍යාලයේ  ජ්‍යෙෂ්ඨ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා පිල නියෝජනය කලේය.

ආශ්‍රිත

කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු ක්‍රීඩකයින්

ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
චරිත කතා
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
1987 උපත්

සචිත්‍ර සේරසිංහ


Die Wegberger Mühle war eine Wassermühle mit einem unterschlächtigen Wasserrad.

Geographie
Die Wegberger Mühle hat ihren Standort am Rathausplatz in der Mittelstadt Wegberg im Kreis Heinsberg. Das Mühlengebäude steht in zentraler Lage zwischen der Burg Wegberg und der Pfarrkirche in enger Nachbarschaft mit der Stadtverwaltung Wegberg. Der Wasserspiegel des damals vorgelagerten Mühlenweihers, dem heutigen Weiher, des Stadtparks, liegt bei 63 m ü.NN.

Gewässer

Die Wegberger Mühle erhielt ihr Wasser von einem großen, vorgelagerten Mühlenweiher, der von der Schwalm durchflossen wurde. Nur wenige Meter vor den Mühlenweiher vereinen sich die Schwalm und der Beeckbach.

"Die Schwalm als Erlebniswelt" – so eine Pressemeldung am 25. Februar 2012. In der Nähe der Wegberger Mühle und des Stadtweihers baut der Schwalmverband die Schwalm als eine Erlebniswelt aus. Ziel ist es, den naturnahen Verlauf des Flusses durch ein breites Flussbett und den flachen Ufern zum neuen Lebensraum für viele Pflanzen- und Tierarten werden zu lassen. Die Bepflanzung soll bis Ende März 2012 abgeschlossen sein.

Nur wenige Kilometer von der Schwalmquelle entfernt ist der Naturpark «Wassererlebnis Schwalm» errichtet worden. Die neu entstandene Wasserlandschaft ist im Stadtpark gelegen und schließt sich an die Wegberger Mühle an.

Geschichte
Die Wegberger Mühle, auch Ramachers Mühle genannt, ist eine ehemalige Öl- und Kornmühle, die an der Schwalm zentral zwischen Burg und Kirche liegt. 1560 gelangt sie durch Kauf an die neuen Besitzer der Burg Wegberg, die Herren von Nesselrode zu Ehreshoven. Diese verpachten die Mühle. Eine überlieferte Zeichnung aus dem Jahre 1726 lässt vermuten, dass die Mühle wirtschaftliche Bedeutung hatte. Im Besitz derer von Nesselrode blieb die Mühle bis in die zweite Hälfte des 19. Jahrhunderts.

Der Name Ramachers Mühle geht zurück auf die Müllerfamilie Ramachers, die die Mühle nach Mitte des 19. Jahrhunderts erwarb und diese bis zuletzt betrieb. Zu der nur wenige Meter nach der Vereinigung des Beeckbaches mit der noch jungen Schwalm gelegenen Mühle gehörte ein großer Mühlenteich. Auf ihn geht der heutige Weiher des Stadtparks zurück. Das Stauen des Wassers und die daraus resultierenden häufigen Überschwemmungen sorgten lange Zeit für Beschwerden der Wegberger Einwohnerschaft. 1927 kaufte die Gemeinde Wegberg das Staurecht; die Nutzung des Wasserrades wurde aufgegeben und die Mühle mit einem Elektromotor weiter betrieben. 1960 wurde der Mahlbetrieb ganz eingestellt. 2004 erfolgte der Kauf des zum Teil denkmalgeschützten Gebäudes durch die Stadt Wegberg. Das Gebäude wurde umgebaut und dient der Stadt Wegberg seit 2009 für kulturelle Zwecke. Der Historische Verein Wegberg e.V. fand in der Wegberger Mühle sein Domizil und unterhält hier Vereins- und Versammlungsräume sowie eine Bücherei. Am 14. März 2020 eröffnete in der Wegberger Mühle ein Eiscafé, außerdem ist in der Mühle ein Tourist-Info-Punkt untergebracht.

Denkmaleintrag
Wegberger (Ramachers) Mühle. Backsteinmühlengebäude, später überputzt; fünfachsig; davon eine Fensterachse verbreitert; links Mahlraum mit kompletter Ausstattung. Die Mühle wurde 2004 von der Stadt Wegberg gekauft und anschließend restauriert. Die Einweihung der neuen Räumlichkeiten erfolgte im Juli 2009. (Baudenkmal Nr. 141).

Literatur
 Niederrheinische Wassermühlen – Führer von Hans Vogt
 Die Schwalm – Tal der Mühlen von Horst Jungblut – Helmut Elstner
 Heimatbuch der Stadt Wegberg – Zusammengestellt von Heinz Cohnen
 Kulturführer Wegberg

Weblinks

 Stadtverwaltung Wegberg - Die Wegberger Mühle
 Historischer Verein Wegberg e.V. - Die Wegberger Mühle

Einzelnachweise

Baudenkmal in Wegberg
Wassermühle in Wegberg
Wassermühle an der Schwalm (Maas)
Mühle in Europa

Wegberger Mühle


Fritz Tiedemann ist der Name folgender Personen:

* Fritz Tiedemann (Politiker) (1872–1930), deutscher Politiker (NLP, DDP)
 Fritz Tiedemann (Fotograf) (1915–2001), deutscher Fotograf

Siehe auch:

 Friedrich Tiedemann (1781–1861), deutscher Anatom und Physiologe

Fritz Tiedemann


Enrico Nizzi, né le  à Cavalese, est un fondeur italien.

Carrière
Enrico Nizzi, membre du club de l'armée CS Esrcito, faisant ses débuts internationaux au Festival olympique de la jeunesse européenne en 2007 à Jaca, se classant seizième du dix kilomètres. Aux Championnats du monde junior de 2009, il est proche d'un podium avec une quatrième au relais. Lors des Championnats du monde junior 2010, à Hinterzarten, il signe son meilleur résultat individuel avec une sixième place (finaliste) au sprint libre.

Il fait ses débuts en Coupe du monde en janvier 2012 à Milan. Lors de la saison 2012-2013, il court les Championnats du monde des moins de 23 ans à Liberec, avec comme résultat une  place sur le sprint, performance suivie d'une cinquième place sur un sprint en Coupe OPA.

En décembre 2013, de retour en Coupe du monde, il passe en phase finale du sprint libre de Davos et marque alors ses premiers points avec une  place. Qualifié pour les Jeux olympiques de Sotchi, il se classe  du sprint libre pour sa seule course au programme.

Lors des trois saisons suivantes, ses participations en Coupe du monde sont moins courantes et ne lui apporte aucun résultat significatif en Coupe OPA. Lors du Tour de ski 2018-2019, il parvient à se qualifier pour les quarts de finales et finit  au sprint de Toblach.

Au cours de son ultime saison active dans le cirque blanc en 2019-2020, il monte finalement sur le podium en Coupe OPA au sprint de St. Ulrich (). Il devient technicien de ski dans l'équipe italienne de combiné nordique.

Palmarès

Jeux olympiques d'hiver

Légende :
  épreuve non programmée
 — : n'a pas participé à cette épreuve

Coupe du monde
 Meilleur classement général :  en 2019.
 Meilleur résultat individuel : .

Classements par saison

Coupe OPA
1 podium.

Références

Liens externes

Naissance à Cavalese
Naissance en août 1990
Fondeur italien
Personnalité italienne du XXIe siècle
Fondeur aux Jeux olympiques d'hiver de 2014

Enrico Nizzi


An Cyperus malaccensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean-Baptiste de Lamarck. An Cyperus malaccensis in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. m. malaccensis
 C. m. monophyllus

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cyperus

Cyperus malaccensis


The forecastle ( ; contracted as fo'c'sle or fo'c's'le) is the upper deck of a sailing ship forward of the foremast, or, historically, the forward part of a ship with the sailors' living quarters. Related to the latter meaning is the phrase "before the mast" which denotes anything related to ordinary sailors, as opposed to a ship's officers.

History and design

In medieval shipbuilding, a ship of war was usually equipped with a tall, multi-deck castle-like structure in the bow of the ship. It served as a platform for archers to shoot down on enemy ships, or as a defensive stronghold if the ship were boarded. A similar but usually much larger structure, called the aftcastle, was at the aft end of the ship, often stretching all the way from the main mast to the stern.

Having such tall upper works on the ship was detrimental to sailing performance. As cannons were introduced and gunfire replaced boarding as the primary means of naval combat during the 16th century, the medieval forecastle was no longer needed, and later ships such as the galleon had only a low, one-deck high forecastle. Sailors stationed on the forecastle, or "forecastle men", were responsible for handling the headsails and the anchors. In the Royal Navy of the 17th and 18th centuries, these roles were reserved for older seamen who lacked the agility to go aloft or take other more strenuous duties aboard.

By the end of the 19th century, a raised forecastle had become a typical feature on warships again, in an attempt to keep forward gun positions from getting unacceptably wet on heavy seas. In addition the forecastle may provide additional crew's quarters as in the past, and may contain essential machinery such as the anchor windlass. A disadvantage of such a design is the structural weakness at the forecastle 'break' (the rear end of the forecastle with the main deck behind and below) relative to a flush deck structure.

Some sailing ships and many modern non-sail ships have no forecastle as such at all but the name is still used to indicate the foremost part of the upper deck – although often called the foredeck – and for any crew's quarters in the bow of the ship, even if below the main deck.

See also

 Beakhead
 Bridge (nautical)
 Aftercastle
 Poop deck

References

Notes

External links

Shipbuilding
Sailing ship components
Ship compartments
Nautical terminology

ca:Castell (nàutica)
de:Vorschiff
fi:Skanssi (laiva)

Forecastle


Schmeermühle ist ein Gemeindeteil der Stadt Schillingsfürst im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die Einöde liegt an der Wörnitz. Im Westen grenzt ein Gewerbegebiet an. 1 km östlich erhebt sich der Galgenberg (). Ein Anliegerweg führt zur Staatsstraße 2246 (0,1 km westlich), die Schillingsfürst unmittelbar südlich tangiert.

Geschichte
Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde die Schmeermühle dem Steuerdistrikt und der Munizipalgemeinde Schillingsfürst zugewiesen.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Kilian (Schillingsfürst) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach Kreuzerhöhung (Schillingsfürst) gepfarrt.

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Schillingsfürst
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung
Ort an der Wörnitz

Schmeermühle


Alban Dold OSB (* 7. Juli 1882 in Villingen im Schwarzwald als Erich Dold; † 27. September 1960 in Munderkingen) war ein deutscher Benediktiner. Bekannt wurde er als Liturgiewissenschaftler, Paläograph und Palimpsestforscher.

Leben
Erich Dold wurde als eines von acht Kindern des Tuchfabrikanten Heinrich Dold und seiner Ehefrau Leopoldine, geb. Ruff, geboren. Er besuchte Gymnasien in Villingen, in Freiburg im Breisgau und in der Benediktinerabtei Seckau. 1902 trat er in die Erzabtei Beuron ein und nahm den Ordensnamen Alban an. Hier studierte er Theologie, in der Abtei Maria Laach Philosophie. 1908 wurde er zum Priester geweiht. Während des Ersten Weltkrieges war Dold von 1914 bis 1917 Feldgeistlicher an der Westfront.

1918 wurde Alban Dold zum Direktor des Palimpsestinstituts der Erzabtei in Beuron ernannt. Hier erforschte er alte Handschriften und entwickelte zu diesem Zweck Methoden, überschriebene Texte wieder lesbar zu machen. U.a. vervollkommnete er das von Raphael Kögel OSB erfundene, 1914 erstmals beschriebene Fluoreszenzverfahren zum Fotografieren von Handschriften. Er wurde zu einem "der ersten Fachleute für die Sichtbarmachung und Entzifferung gelöschter Schriften auf Pergament". Sein wissenschaftliches Werk umfasst rund 100 Monographien und zahlreiche Aufsätze.

Schriften (Auswahl)
 Ein vorhadrianisches gregorianisches Palimpsest-Sakramentar in Gold-Unzialschrift. Nebst Zugabe einer unbekannten Homilie über das kanaanäische Weib. Erzabtei Beuron, Beuron 1919
 Die Konstanzer Ritualientexte in ihrer Entwicklung von 1482-1721. Aschendorff, Münster 1923
 St. Galler und Zürcher vorhieronymianische ProphetenFragmente. Kunstschule der Erzabtei Beuron, Beuron 1923
 Zwei Bobbienser Palimpseste mit frühestem Vulgatatext aus Cod. Vat. Lat. 5763 und Cod. Carolin. Guelferbytanus. Anhang: Geschabte Paulustexte der 1. Hälfte des 7. Jahrhunderts mit einer gleichzeitigen unbekannten Liste paulinischer Leseabschnitte in einer Bobbienser Handschrift (Cod. Vat. Lat. 5755). Kunstschule der Erzabtei Beuron, Beuron 1931
 Neuentdeckte Blätter einer unbekannten Bibelhandschrift von Tours. In: Zentralblatt für Bibliothekswesen, Jg. 48, 1931, S. 169–176.
 Donaueschinger Fragmente eines mehrere Bücher umfassenden medizinischen Rezeptars. In: Sudhoffs Archiv für Geschichte der Medizin, Leipzig, Band 24, Heft 2, 1931, S. 205–219.
 Die Zürcher und Peterlinger Messbuch-Fragmente aus der Zeit der Jahrtausendwende im Bari-Schrifttyp mit eigenständiger Liturgie. Kunstschule der Erzabtei Beuron, Beuron 1934
 Das älteste Liturgiebuch der lateinischen Kirche. Ein altgallikanisches Lektionar des 5./6. Jahrhunderts aus dem Wolfenbütteler Palimpsest-Codex Weissenburgensis 76. Kunstschule der Erzabtei Beuron, Beuron 1936
 Umfangreiche Reste zweier Plenarmissalien des 11. und 12. Jahrhunderts aus Monte Cassino. Typis Polyglottis Vaticanis, Città del Vaticano 1939
 Vom Sakramentar, Comes und Capitulare zum Missale. Eine Studie über die Entstehungszeit des erstmals vollständig erschlossenen liturgischen Palimpsest-Texte in Unziale aus Codex 271 von Monte Cassino. Beuroner Kunstverlag, Beuron 1943
 Das Prager Sakramentar (Cod. O. 83, Fol. 1-120) der Bibliothek des Metropolitankapitels. Beuroner Kunstverlag, Beuron 1949
 Sursum corda. Hochgebete aus alten lateinischen Liturgien. Otto Müller Verlag, Salzburg 1954
 Zur ältesten Handschrift des Edictus Rothari, Urfassung des Langobardengesetzes. Zeit und Ort ihrer Entstehung. Kohlhammer, Stuttgart 1955
 Das Geheimnis einer byzantinischen Staatsurkunde aus dem Jahre 1351. Aus der Arbeit des Palimpsest-Instituts der Erzabtei Beuron. Beuroner Kunstverlag, Beuron 1958
 Das Sakramentar von Salzburg. Seinem Typus nach auf Grund der erhaltenen Fragmente rekonstruiert, in seinem Verhältnis zum Paduanum untersucht. Beuroner Kunstverlag, Beuron 1960
 Das irische Palimpsestsakramentar im CLM 14429 der Staatsbibliothek München. Beuroner Kunstverlag, Beuron 1964 (zusammen mit Leo Eizenhöfer)

Ehrungen
 1938 Ehrendoktorwürde der Katholischen Universität Freiburg (Schweiz)
 1948 Ehrendoktorwürde der Eberhard Karls Universität Tübingen
 1958 Ehrenbürgerschaft von Villingen, heute Villingen-Schwenningen
 1960 Großes Bundesverdienstkreuz
 Die Alban-Dold-Straße in Villingen-Schwenningen ist nach ihm benannt.

Literatur
 Franz Xaver Arnold: Ehrung eines verdienten Liturgikers und Palimpsestforschers. P. Alban Dold Dr. h.c. der Universität Tübingen. In: Benediktinische Monatschrift 24 (1948), S. 373–378.

 Bonifatius Fischer, Virgil Ernst Fiala (Hrsg.): Colligere fragmenta. Festschrift Alban Dold zum 70. Geburtstag am 7.7.1952. Beuroner Kunstverlag, Beuron 1952.
 Paulus Gordan: P. Alban Dold zum Gedächtnis. In: Erbe und Auftrag, Jg. 36 (1960), S. 467–470.
 Angelus A. Häußling: Alban Dold OSB (1882–1960). In: Benedict Kranemann, Klaus Raschzok (Hrsg.): Gottesdienst als Feld theologischer Wissenschaft im 20. Jahrhundert. Deutschsprachige Liturgiewissenschaft in Einzelporträts. Aschendorff, Münster 2011, ISBN 978-3-402-11261-8, S. 251–255.
 Oskar Vasella: † Dr. h.c. P. Alban Dold OSB (1882–1960). In: Zeitschrift für schweizerische Kirchengeschichte, Jg. 55 (1961), S. 87f.

Weblinks

 Veröffentlichungen von und über Alban Dold im Opac der Regesta Imperii
 Fotografie Alban Dolds

Einzelnachweise

Benediktiner
Paläograf
Liturgiewissenschaftler
Kodikologe
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Militärseelsorger
Person (Beuron)
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Ehrendoktor der Eberhard Karls Universität Tübingen
Ehrenbürger von Villingen-Schwenningen
Deutscher
Geboren 1882
Gestorben 1960
Mann

Alban Dold


Alexander Dimitrijevič Schmemann (Tallinn, 13. rujna 1921. – Crestwood, 13. prosinca 1983.), istaknuti ruski pravoslavni euharistijski teolog, liturgičar i pisac, jedan od glasovitijih pravoslavnih mislilaca 20. stoljeća i protoprezbiter Američke Pravoslavne Crkve. Poznat je po svojim propovijedima koje je tijekom trideset godina Radio Slobodna Europa prenosila u državama iza Željezne zavjese, posebno u Sovjetskoj Rusiji, kojima je uvelike utjecao na obnovu kršćanstva i pad komunizma u Rusiji i Istočnoj Europi.

Život
Rođen je u estonskom Tallinnu, u obitelji ruskih iseljenika iz Petrograda, zajedno s bratom blizancem Andreijem. Djed Nikolai Schmemann bio je balto-germanskog podrijetla i dužnosnik u Državnomu vijeću u Petrogradu. Oženivši se s Ruskinjom, odgajao je i podizao djecu u pravoslavnoj ruskoj tradiciji, kao što je tada i zahtijevalo Rusko Carstvo. Otac Dimitrij bio je student prava kojeg je prekinuo Prvi svjetski rat, u vihoru kojeg je njegov završetak dočekao u Estoniji. Obitelj se u Alexandrovu djetinjstvu odselila u Pariz, u kojemu je živjela znatna ruska iseljenička zajednica. Prvu naobrazbu stječe u ruskoj školi, no srednjoškolsko obrazovanje zadobiva u francuskom liceju. U djetinjstvu je služio kao ministrant u katedrali sv. Aleksandra Nevskog u Parizu. Diplomirao je na Sorbonni disertacijom o teokraciji u Istočnom Rimskom Carstvu.

Godine 1943. oženio se Julianom Osorguineom, čija je obitelj bila protjerana tijekom Ruske revolucije iz sela južno od Moskve te im je oduzet sav imetak. Osorguineina obitelj iselila se u Pariz, gdje se i upoznala sa Schmemannom. Dvije godine kasnije, Alexander završava poslijediplomske teološke studije na Institutu sv. Sergija, na kojima je studirao zajedno sa Sergejom Bulgakovom. Na njegovu bogoslovnu naobrazbu uvelike su utjecali i predstavnici teološke katoličke obnove u Francuskoj, posebice Jean Daniélou.

Djelo
Dana 22. listopada 1946. zaređen je za protoprezbitera Pravoslavne Crkve. Od 1946. do 1951. naučavao je crkvenu povijest na Institutu sv. Sergija u Parizu. Na poziv Georgija Florovskog, ali i pritisaka sovjetskih vlasti, 1951. se s obitelji seli u Sjedinjene Američke Države, u velikom iseljeničkom valu Rusa i inih istočnoeuropskih naroda iz Sovjetskog Saveza. Preseljejnem kampusa i pravoslavnoga sjemeništa u Crestwood u New Yorku, izabran je za rektora sjemeništa i tu je dužnost obnašao do svoje smrti. Bio je i gostujući profesor liturgike na Sveučilištu Columbia, Njujorškom sveučilištu te nekolicini protestanskih sjemeništa u New Yorku. Bio je i promatračem na Drugom vatikanskom saboru Katoličke Crkve. U svomu pastoralu ponajviše je djelovao u okviru Američke pravoslavne crkve, nastojeći spriječiti njezino porusivanje i stvarati prvu neetnički utemeljenu Pravoslavnu Crkvu. Svojim homilijama uvelike je utjecao na obnovaljanje kršćanske misli među Rusima, Rumunjima, Bugarima, Ukrajincima, kako u SAD-u, tako i u domovini. Po svojemu svjedočenju, i glasoviti književnik Aleksandar Solženjicin redovito je slušao njegove nagovore. Svoja promišljanja iz euharistijske teologije i liturgike, homilije i misli objavio je u desetak knjiga u samizdatu, koje su se dijelile diljem Sovjetskoga Saveza.

Izvori
 Rev. Alexander Schmemann, den of Orthodox seminary  The New York Times, 14. prosinca 1983.
 Meyendorff, John. Protopresbyter Alexander Schmemann: A life worth living   St. Vladimir's Theological Quarterly, sv. 28., br. 1 (1984.), str. 3-10.
 Schmemann, Serge. Echoes of a Native Land, Vintage Books, New York, 1999.

Vanjske poveznice

Životopisi, Estonija
Pravoslavni teolozi
Kršćanstvo u Estoniji

Alexander Schmemann


එළාර යනු, වර්තමාන දකුණු ඉන්දියාවේ, එකල චෝල රාජධානියේ සොළී රජෙක් වූ අතර, වර්තමාන  ශ්‍රී ලංකාවේ කොටසක්    ක්‍රිපූ 205 සිට ක්‍රිපූ 161 දක්වා පාලනය කල අතර, මෙයට   අනුරාධපුරය පුරාතන අගනගරයද අයත් විය. සොළී රටෙහි දෙමළ ජාතිකයෙකු වන එළාර, සිංහලයන් විසින් පවා සාම්ප්‍රදායික ලෙසින් සැලකෙන්නේ ධර්මිෂ්ඨ රජෙකු ලෙසිනි.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 දුටුගැමුණු රජ
 එල්ලාලන්
 මනු නීති කණ්‌ඩචෝල රජු

අනුරාධපුර

එළාර රජ


Kovboy Bebop,  (), Sunrise tarafından hazırlanan 1998 yapımı bir anime televizyon serisidir. Yönetmenliğini Şiniçiro Watanabe yaptı ve Keiko Nobumoto senaryosunu yazdı. 26 bölümden oluşmaktadır ve bir de uzun-metrajlı bir filmi vardır. 2071 yılında, uzay gemileri Bebop'ta seyahat eden bir grup ödül avcısının maceralarını anlatır.

Kovboy Bebop hem Japonya'da hem de dünya çapında başta Amerika Birleşik Devletleri olmak üzere ticari bir başarı elde etmiştir. Ticari başarısının ardından Sony Pictures, Kovboy Bebop'ın filmi Tengoku no Tobira'yı çıkardı ve dünya çapında yayınladı, sonradan DVDsi de piyasaya sürüldü. İki Kovboy Bebop manga serisi ve biri PS ve diğeri de PS2 için olmak üzere iki oyun, animesinden uyarlandı.

Kovboy Bebop, Amerikalı müziğinden özellikle de 1940'ların, 1950'lerin ve 1960'ların caz müziğinden ve 1950'lerin, 1960'ların ve 1970'lerin ilk rock döneminden önemli derecede etkilenmiştir. Aksiyon sahnelerinin çoğunda -uzay savaşlarından yakın dövüşe- müzik kullanılmıştır. Bölüm isimleri, albüm veya şarkı isimlerinden (Sympathy for the Devil gibi) veya müzik türlerinden (Mushroom Samba) alınmıştır; bu özellikleri de serisinin müzikal temasına işaret etmektedir.

Karakterler

Spike Spiegel: Ana hikâyenin kahramanı. Mars doğumlu, 27 yaşında. Üreticileri, ismini "cool" geldiği için bu şekilde koyduklarını belirtmiştir. Görünüş olarak uzun ve incedir. Kabarık kumral saçlı ve kırmızımsı-kahverengi gözleri vardır. Bir bölümünde kaza sonucu doğal gözlerinden birini kaybettiğini ve bir gözünün sahte olduğunu söyler. Fakat hangisinin gerçek, hangisinin sahte gözü olduğu bilinmemektedir. Hayatı tıpkı bir rüya gibi yaşayan Spike, dikkatsiz davranışlı ve tehlikeli ya da düpedüz ölümcül durumlarda bile umursamaz bir tavır içerisindedir. Ana silah olarak tabanca kullansa da, Bruce Lee'nin geliştirdiği "Jeet Kune Do" stilinde de gayet can yakıcı olabiliyor. Ölüm kalım durumlarında bile "Amaaan olacaksa olur" mantığıyla şansına güvenen Spike, RedDragon (Kırmızı ejderha) suç örgütünün eski üyesidir. Bir zamanlar en yakın dostu, serideki baş düşmanı olan Vicious ve Julia adlı gizemli bir kadın, Spike'ın bir gözüyle sürekli bakmaya devam ettiği geçmişinin bir türlü kaybolmayan hayaletleridir.

Faye Valentine: 54 yıllık bir uykuya yatırılan (dondurulan) ve uyandırıldığında kendini bir borç batağında bulan dolandırıcı kadın karakter. Silah kullanır, yakın dövüşü becerir, güzel de pilotluk yapar. Fakat kumarda da büyük borçlara girdiği için başı beladan hiç kurtulmaz. Giyim zevki ne kadar az o kadar iyi mantığı üzerine kurulu olduğundan serinin güzel kızı olma görevini fazlasıyla yerine getirir.

Jet Black: Eski ISSP dedektifi (iç güneş sistemi polisi) ve "Bebop" ın sahibi. "Black Dog" olarak da biliniyor. 36 yaşında olması onu daha çok babacan konuma sokmuş olsa da; silahı, kasları, mekanik bilgisi, pilotluğu ve gerekirse kılık değiştirerek soruşturmasını sürdürebilmesi iyi bir "kelle avcısı" olma konusundaki yeteneklerini kanıtlıyor. Ayrıca gemisinde Bonsai ağaçları yetiştirmekte ve yemekleri de pişirmektedir.

Edward: Dünya'dan 13 yaşında dahi bir bilgisayar korsanı (hacker). Her dahi gibi biraz garip olan, seri boyunca bir yere yürümektense koşmayı, sürünmeyi, yuvarlanmayı, amuda kalkıp gitmeyi tercih eden yalın ayaklı kızımız konuşmalarını da anlamsız ama kafiyeli kelimelerle sürdürmeyi sevmektedir.

Ein: Zekası yapay olarak geliştirilmiş, süper zeka laboratuvar kaçkını bir köpek. Telefona bakıp, internette gezebilen, araba direksiyonu bile kullanabilen bu köpek, diğer karakterler tarafından sadece sıradan bir köpek olarak görülür.

"Appledelhi Siniz Hesap Lütfen", Edward karakterinin babasıdır ve isminde Türkçe ögeler bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Cowboy Bebop Resmi sitesi
 Official U.S. Cowboy Bebop filmi internet sayfası
 Cowboy Bebop: Space Cowboy - Bebop Wiki ve açık kaynak
 Detroit Film Tiyatrosu'nda Shinichiro Watanabe, 8 Şubat 2006
 Yoko Kanno Project Müzik örneği
 Türk Anime TV Online Anime

Manga serileri
1998 mangaları
1998 anime serileri

Orijinal senaryoya sahip animeler
Aksiyon animeleri ve mangaları
Dram anime
Macera anime
Bilimkurgu anime
Komedi anime
Kıyamet sonrası dizileri
Kurguda 2070'ler
Kurguda Güneş Sistemi
Kurguda Mars
Kurguda amnezi
Neo-noir
Uzay operası
Organize suçlar ile ilgili eserler
Felsefe ile ilgili eserler
Varoluşçu eserler
Shoujo
Seinen
Kadokawa Shoten mangaları
Sunrise
Bandai Visual
Funimation Entertainment
TV Tokyo programları
WOWOW programları
Animax
Adult Swim

Cowboy Bebop


Baharlar; besin, ısı veya güzellik dışındaki herhangi bir sebeple kullanılan bitkilerdir.

Baharların kullanım alanları
Baharların kullanım alanları yemeklik, tıbbi veya bazı durumlarda tinsel olabilir. Baharların kullanımında genellikle bitkinin yeşil ve yapraksı kısmından yararlanılır.

 Tıbbi alanda kullanılan bahar bir çalı veya başka bir odunsu bitkidir. Bunun yanında yenilebilir herhangi bazı bitkiler de bu ayrımın içinde yer alır.
 Yemeklik olarak kullanılan bahar odunsu olmayan bir bitkidir.
 Tinsel alanda kullanılan bahar yenilebilir herhangi bir bitkidir.

Bunun yanı sıra, baharatlar ise tohum, üzüm cinsinden meyve tanesi, ağaç kabuğu, kök, meyve veya bitkinin başka bir kısmı olabilir.

Bazen birkaç baharatın karışımı sanki özel bir tek bahar bitkisinden üretilmiş gibi isimlendirilir. Köfte baharı buna örnektir.

Bitkiler

Bahar (bitki)


Felt har flere betydninger:

Steder
 Felt (Idaho), et frit samfund i Teton County, Idaho
 Felt (Oklahoma), et lille samfund i Cimarron County, Oklahoma
 Cape Felt, på Bakutis-kysten på Marie Byrd Land, Antarctica
 Felt Forum, det tidligere navn for The Theater i Madison Square Garden
 Felt Cobblestone General Store, historisk landhandel i Ontario County, New York

Flora og fungi
 Gaffelgrenet plysalge, også kaldet Felt alga, er en type tang

Musik
 Felt (band), et engelsk alternativ rock-band
 Felt (hip hop-gruppe)
 Felt: A Tribute to Christina Ricci, Felt's første album
 Felt, Vol. 2: A Tribute to Lisa Bonet, Felt's andet album
 Felt 3: A Tribute to Rosie Perez, Felt's tredje album
 Felt Mountain, et album af Goldfrapp
 Felt Tip (EP), et album af Smashing Time
 Felt (Anchor & Braille-album), et album af Anchor & Braille
 Felt (Nils Frahm-album), et album af Nils Frahm

Folk
 Felt-familien, en amerikansk familie af politikere
 Dick Felt (1933-2012), tidligere college- og AFL Football-forsvarsspiller
 Dorr Felt (1862–1930), opfinderen af Comptometeret
 Edward P. Felt (1960-2001), et offer for terrorangrebene 11. september 2001 ombord på United Airlines Flight 93
 Ephraim Porter Felt (1868-1943), amerikansk entomolog med speciale i Diptera
 Harry D. Felt (1902-1992), amerikansk pilot i anden verdenskrig og øverstkommanderende for Pacific Command
 Irving M. Felt (1910-1994), amerikansk forretningsmand
 John H. Felt (1867-1938), arkitekt og grundlægger af J.H. Felt & Company
 Louie B. Felt (1850-1928), Mormon-personlighed
 Nathaniel H. Felt (1816–1887), politiker og mormon-personlighed
 Robert Felt (1952-2002), computerprogrammør og vinder af National Scrabble Championship
 Ulrike Felt (født 1957), østrigsk sociolog
 William Mark Felt, Sr. (1913-2008), informant i Watergate-skandalen under navnet "Deep Throat"

Andet
 Felt (cykelsport), betegnelse for gruppe af cykelryttere, der kører samlet
 Felt and Tarrant Manufacturing Company, Comptometer-fabrikant
 Felt Bicycles, en amerikansk fabrikant af cykler
 Felt er navnet på en figur i anime-serien Mobile Suit Gundam 00
 Felt (fysik) – fysisk størrelse tilknyttet et hvert sæt rumlige koordinater og eventuelt tiden

Se også
 Felts

Felt


Tophane-i Amire, İstanbul, Beyoğlu'nda bulunan tarihi yapı.

Tophane Binası

Osmanlı Devleti'nde top, döküm ocakları adı verilen yerlerde icra edilirdi. Bu çalışmanın yapıldığı binalar yüksek duvarlı, kubbeli, kâgir ve fazla miktarda bacaya sahip mekânlardı. Ayrıca, top dökümü için zemine açılmış büyük çukurlar, erimiş maddenin taşınması için kullanılan künkler ve döküm esnasında çıkabilecek yangın tehlikesine karşı su sarnıçları vardı. İstanbul'da bulunan Tophâne-i Âmire binasında top dökümünden dolayı meydana gelen büyük alevlerin çıkarabileceği yangınları engellemek amacı ile bal dolu fıçıların hazır tutulduğu bilinmektedir.

Top, demir veya taş mermi atan bütün ağır ateşli silahlara verilen bir isim olup, muhtelif manaları bulunan Türkçe bir kelimedir . Divan-ı Lügati't-Türk'te, kalın ağaç gövdelerinin içi oyularak, barut doldurmak suretiyle taş mermilerin atıldığı bir silah olarak tarif edilen tüfek, aynı zamanda topu da ifade etmektedir. Kamus-ı Türkî'de, ''barut ve gülle ile doldurulup atılan ma'ruf  büyük silah'', Resimli Kamus-ı Osmanî'de ise ''barut gazlarının kuvve-i  dafiasıyla mermiyyâtı remy etmekte istimal olunan âlât-ı nâriye'' olarak izah edilir .

Osmanlılarda ''tophâne'' kelimesi, topların döküldüğü ve kundaklandığı teşkilatlı bir müessese için kullanıldığı gibi, zaman zaman baruthane, top güllesi mahzeni ve top deposu gibi yerler içinde kullanılmıştır. Sadece gülle dökülen veya yapılan yerlere de tophâne adı verildiği görülmektedir. Mesela Lütfi Paşa 22 Şaban 895 (11 Temmuz 1489) günü yıldırım düşmesi sonucunda infilak eden Güngörmez Kilisesi Baruthanesi'den ''Tophâne'' olarak bahsetmektedir. Top dökümü yapılmayan ve bahsedilen amaçlarla kullanılan yerlere tophâne denilmesinden dolayı, bu tür yerlerin bulunduğu bölgeye de Tophâne mahallesi adı verilmektedir. Mesela, Bursa'da ramazan topunun bulunduğu ve ateşlendiği mahalleye Tophâne mahallesi denilmektedir.

İstanbul Dışındaki Tophâne Binaları

Osmanlı İmparatorluğu'nun İstanbul'un fethinden önce, Bursa ve Edirne olmak üzere iki yerde tophânelerinin olduğu tahmin edilmektedir. İstanbul'un fethinden sonra da Bursa ve Edirne tophânelerinin yanında birçok yerde daha tophâne kurulmuştur. İstanbul'da Fatih Sultan Mehmet'in kurduğu Tophâne–i Âmire'den sonra kurulan bu tophâneler; Avlonya, Semendire, Novaberda, İşkodra, Belgrad, Budin, Erzurum, Mısır, Basra, Birecik, Hasköy ve Van tophâneleridir. Osmanlılar fetih alanlarının genişlemesi ile birlikte mevcut bu tophânelerin yanı sıra seyyar tophâneler de kurmuş ve buralarda da top dökmüşlerdir.

İstanbul'un fethi'nden önce biri Bursa diğeri Edirne olmak üzere Osmanlıların iki yerde tophânelerinin olduğu tahmin edilmektedir. Bunun yanında, sarp yerlerde bulunan kalelerin muhasaralarında kullanılacak büyük topların, savaş alanına yakın bir yerde inşa edilen seyyar tophânelerde döküldüğü kaynaklarda zikredilmektedir. Bu şekilde seyyar top dökümü, Osmanlıların Avrupa ve Balkanlar'daki fütuhatında önemli bir rol oynamıştır. Osmanlılar Tophâne –i Amire'nin faaliyete geçmesine kadar top ihtiyaçlarını sabit tophâneler yanında bu şekilde seyyar tophâneler vasıtasıyla  da temin etmekteydiler. Ayrıca savaşlarda elde edilen ganimet topların da top temininde önemli bir yekun tuttuğu bilinmektedir .

Osmanlı sınırlarının mütemadiyen genişlemesiyle, buna paralel olarak, merkeze uzak yerlerde bulunan sınır eyaletlerine ve kalelere top ve diğer mühimmatın yetiştirilmesi meselesi ortaya çıkmıştır. Osmanlılar bunun için bir taraftan buralardaki kalelerde ve uygun yerlerde tophâneler kurarken, diğer taraftan da düşmandan ele geçirilen bu tür imalathanelerin işlevlerini sürdürmüştür.

XVI. asrın başlarına kadar Avrupa ve Balkanlar'daki tophâne ve benzeri kurumlar personeli ile birlikte faaliyetlerine devam ettirilirken . Yüzyılın başlarından itibaren bu uygulamadan vazgeçilmeye başlandığı anlaşılmaktadır. İstanbul'da Tophâne –i Amire'nin faaliyete geçmesi ile birlikte çok sayıda topçu ve dökücünün yetişmeye başlaması ile birlikte Osmanlılar'ın topçuları ve dökücüleri artmaya başlamıştır. XVI. asrın ortalarına doğru Osmanlılar, hem İstanbul'da ve hem de diğer tophânelerde yabancı usta yerine kendi ustalarını çalıştırmaya başlamışlardır. İstanbul dışında düşmanlardan ele geçirilen veya Osmanlılar tarafından kurulan tophânelerde,sürekli üretim yapma ihtiyacı olmadığı için mevcut işçi ve ustaları muhtemelen merkeze almışlar ya da kalelerde topçu birliklerinde görevlendirmişlerdir. Top dökümü zamanlarında ise İstanbul'dan Tophâne –i Amire'de çalışan bazı dökücüleri bir bölükbaşı veya kethüda ile birlikte, ihtiyaç kadar top dökmek üzere bir süreliğine istenilen bölgelere sevketmişlerdir .Bazen de İstanbul'dan sadece usta dökücüler gönderilmekte, gerekli diğer elemanlar ise top dökülen yerde ya da çevre kalelerde bulunan topçular arasından seçilip yardımcı olarak görevlendirilmekteydi . İstanbul'dan topçu gönderilemediği takdirde büyük merkezlerdeki topçubaşılar top dökümü için görevlendirilirdi .Osmanlılar, kendilerinden ateşli silah yardımı talep eden Müslüman ülkelere de Tophâne'den dökücü ustası göndermekteydi . Gittikleri yerde görevleri biten dökücüler ya tekrar İstanbul'a dönerler ya da ihtiyaç duyulan diğer yerlere sevkedilirlerdi . Osmanlıların bu şekilde hareket etmelerinde hem iktisadi hem de askeri bazı maksatları bulunmaktaydı.

Osmanlılar  İstanbul'un fethinden sonra da Bursa ve Edirne tophânelerinin yanında birçok yerde tophâne kurmuşlardır.  Tophâne–i Amire'den sonra kurulan bu Tophâneler; Avlonya, Semendire, Novaberda, İşkodra, Belgrad, Budin, Erzurum, Mısır, Basra, Birecik ve Van Tophâneleridir.

Tophâne-i Âmire Binası

Osmanlı İmparatorluğu'nda Fatih Sultan Mehmet'in yaptırdığı ve uzun yıllar top dökümünün gerçekleştirildiği Tophâne-i Âmire binası zaman içerisinde, birçok padişahın eklemeler yapması ile iş hacmini genişletmiş ve imparatorluğun en önemli askeri sanayi teşekkülü olma özelliğini uzun süre korumayı başarmıştır.

Evliya Çelebi'ye göre II. Bayezid, Fatih Sultan Mehmet'in yaptırmış olduğu Tophâne binasının civarına bir takım binalar daha yaparak topçuların ve dökücü ustalarının yerleşimini sağlamıştır.

Kanuni Sultan Süleyman döneminde, ise Fatih Sultan Mehmet ve II. Bayezit'in inşa ettirdiği Tophâne–i Âmire müştemilâtına ait bütün binalar yıkılarak, yerlerine yeni ve daha büyük bir Tophâne binası yapılmıştır. Kanuni Sultan Süleyman'ın yaptığı bu yapı 1742 yılında geniş çaplı bir tamirat geçirmiş, 1743 tarihinde tamamen yıkılmış ve bugünkü haliyle yeniden yapılmıştır.

Kâgir tophâne III. Ahmed'in emri ile Sadrazam Damat İbrahim Paşa tarafından yaptırılmıştır. 1843 yılında Ohannes ve Boghos Dadian tarafından kurulan Zeytinburnu Demir Fabrikası'nın (Grande Fabrique) faaliyete geçmesi ile, top ve diğer silahlar bu fabrikada dökülmeye başlanmıştır. 1850 yılında fabrikanın tam kapasite ile çalışmaya başlaması ile birlikte, Tophâne–i Âmire'deki top dökümü yavaş yavaş kaldırılmış ve top dökümünün yanı sıra birçok döküm işleri de Zeytinburnu Demir Fabrikası'nda yapılmaya başlanmıştır.

14. yüzyılın başlarından itibaren Avrupa'da hızlı bir şekilde yaygınlaşmaya başlayan top dökümü ve üretimi, aynı yüzyılın ikinci yarısından itibaren Osmanlılar'da da görülmeye başlanmıştır. Osmanlılar, yeni teknolojilerle üretilen güçlü ve etkili toplarla diğer devletler üzerinde bir baskı kurmuşlardır.

Osmanlıların 15. yüzyılda yakaladıkları teknik üstünlük ve top döküm anlayışı, Avrupa'da ancak 16. yüzyılın ortalarından itibaren uygulanmaya başlayabilmiştir. Ekonomik gücü, hammadde kaynakları ve teknik kadro bakımından Avrupa'nın çok ilerisinde olan Osmanlı Devleti top dökümü konusunda uzun yıllar Avrupa'nın önünde yer almıştır. Ancak 17. yüzyıldan itibaren Osmanlılar Avrupa'ya karşı olan bu üstünlüğünü yavaş yavaş kaybetmeye başlamıştır. Osmanlı İmparatorluğunun kuruluş yıllarında Avrupa'nın, özelikle papalığın Osmanlı Devleti'nin savaş gücünün yıkıcılığının önüne set çekmek ve Osmanlı sınırlarının Avrupa içlerine yayılmasına engel olmak maksadıyla top dökümünde kullanılan çeşitli malzemelerin Osmanlı ülkesine girişini engellemeye çalışmışlardır. Ancak alınan birçok önleme karşın Avrupalı tüccarların para kazanma hırsından kaynaklanan nedenlerle Osmanlı ülkesine çeşitli yollardan bu malzemeleri sattığı bilinmektedir. Osmanlı Devleti'ne uygulanan bu ambargo İmparatorluğun sınırlarını genişletmesi ve zengin kaynaklara sahip olması ile tersine uygulanmıştır. Osmanlı Devleti bir zamanlar kendisine uygulanan bu ambargoyu Avrupa devletlerinin yanı sıra doğudaki bazı düşman gördüğü devletlere de uygulamış, ve onların savaş olanaklarının gelişmesini elinden geldiği kadar engellemeye çalışmıştır.

19. Yüzyılda Osmanlı Devleti'nde Topçuluk ve Ahmed Süreyya Emin Bey

19. yüzyılda ise Osmanlı Devleti'nin askeri malzeme ihtiyacını karşılamakta bir hayli zorlandığı ve bu tür malzemelerin çoğunlukla dışarıdan karşılandığı bilinmektedir. Bu dönemde Tophâne–i Âmire Müşirliği'ne bağlı bulunan harp sanayi ihtiyacı karşılamaktan uzaktı. Ordunun silah ve cephane gereksinimi, Fransız, Alman ve daha sonra Amerika'dan sağlanmaya başlanmıştı. Özellikle Kırım Savaşı sonrasında, 1869'da ordu yeniden düzenlenirken, artan silah ihtiyacı Alman ve Amerikan şirketlerinden temin edilmekte idi.

Zaman içerisinde Tophâne-i Âmire binası işlevselliğini büyük ölçüde kaybetmiş, Zeytinburnu'nda bulunan dökümhane ağırlık kazanmıştır. Nitekim dünyanın ilk seri atışlı sahra topu 1866-1868 yılları arasında Ahmed Süreyya Emin Bey tarafından beş yüz altın mukabilinde Zeytinburnu Fabrika-i Hümayunu'nda dökülmüştür.

Osmanlı İmparatorluğu'nda 14. yüzyıldan itibaren gelişme olanağı bulan topçuluk, imparatorluğun yükselme döneminde zirveye çıkmış, ancak 17. yüzyıldan itibaren, Avrupa topçuluğu karşısında duraklamaya ve daha sonra gerilemeye başlamıştır. 19. yüzyılda ise İmparatorlukta topçuluk konusunda çok önemli bir gelişme meydana gelmiş ancak hak ettiği ilgiyi ve takdiri görmekten uzak kalmıştır.

Ahmed Süreyya Emin Bey (1848-1923) seri atışlı bir top yapılabileceğini kanıtlayan dünyadaki ilk insan olarak çok parlak bir başarıya imza atmıştır. Bu başarı Ahmed Süreyya Emin Bey'in, zamanının çok ilerisinde bir anlayışa sahip olduğunu göstermektedir. Ahmed Süreyya Emin Bey bu icadının yanı sıra, topların ateş edildikleri sırada falyalarından dışarıya çıkan gazın, güllelerin sürat ve kuvvetini azaltmakta olduğunu ve bu sakıncanın giderilmesi ile ilgili teknoloji mühendislerini araştırmaya çağıran Fransa Hükûmeti'nin yaptığı resmi duyuruyu haber almış, bu çalışmalar devam ederken yaptığı bir icad ile bu sorunu çözümlemiştir.

Falya barutunun ateşlenmesi ile gaz namludan süratle dışarı çıkarken topun içerisine büyük bir şiddet ve gürültü ile hava doluyordu. Ayrıca kuyruktan ortaya çıkan gaz kaçakları mermilere sürat kaybettiriyordu. Ahmed Süreyya Emin Bey gaz kaçaklarının meydana gelmesine engel olacak yeni usulde bir barut haznesi kapağının, falyayı kapatarak ateş edici bir alet ile kuyruktan ortaya çıkan gaz kaçaklarını engelleyen, biri çelik ve diğeri tunç toplara mahsus olmak üzere iki çeşit gaz halkasıyla bir de ayrıca barut haznesi kapağının icadına muvaffak olmuştur. Ancak bütün bu çalışmalar devletten hak ettiği ilgiyi görmemiştir.

Kaynakça
Özel

Genel
 Şafak Tunç, Tophâne-i Âmire ve Osmanlı Devleti'nde Top Döküm Faaliyetleri .

Dış bağlantılar
 Osmanlı Araştırmaları

Osmanlı İmparatorluğu'nun askeriyesi

Tophane-i Amire


Fudbalski klub Partizan (FK Partizan; Partizan; Partizan Kostajnica; Partizan Bosanska Kostajnica, srpski: Фудбалски клуб Партизан Костајница) je nogometni klub iz Bosanske Kostajnice, Republika Srpska, Bosna i Hercegovina.
U sezoni 2018./19. klub se natjecao u Regionalnoj ligi RS – Zapad, ligi četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Bosne i Hercegovine, ali zbog teške materijalne situacije i odlaska nogometaša u inozemstvo, trenutačno se ovaj klub do daljnjega neće natjecati.

O klubu
FK "Partizan" je osnovan 1953. godine, a službeno registriran 1954. godine. U početku se klub natjecao u okviru nogometnog saveza iz Prijedora, a od 1965. godine prelazi u ligaški sustav SR Hrvatske u okviru saveza iz Siska, radi blizine ostalih protivnika, lakših prometnih veza te funkcioniranja Bosanske Kostajnice i Hrvatske Kostajnice kao cjeline. Klub je osvajao ligu Sisačkog saveza. Sudjelovao je u kvalifikacijama za Zagrebačku zonu. 1970-ih godina je redoviti član Međuopćinske lige Karlovac – Kutina – Sisak.
Kao posljedica rata u BiH, teritorija općine Bosanska Kostajnica je ušla u sastav Republike Srpske. Lokalne vlasti su promijenile ime grada prvo u Srpska Kostajnica, a od 2009. godine, kao posljedica odluke Ustavnog suda BiH i promjene naziva od strane Narodne skupštine Republike Srpske, u Kostajnica.
"Partizan" se od sezone 1995./96. natječe u ligama Republike Srpske, prvo kao član Druge lige RS, a najviše sezona je bio član Treće lige RS (kasnije Regionalna liga RS) i  Četvrte lige RS (kasnije Područna liga RS – Prijedor).

Igralište "Partizana" je postalo poznato s obzirom na to da se dijelom nalazi na području Hrvatske, odnosno preko njega prolazi međudržavna granica Hrvatske i Bosne i Hercegovine.

Uspjesi

do 1991.

nakon 1991.
 Treća liga RS
 prvak: 1997./98. (Prijedor)
 Četvrta liga RS
 prvak: 2004./05. (Prijedor)
 Područna liga RS – Prijedor
 prvak: 2015./16.
 Međuopćinska liga Prijedor
 prvak: 2014./15.

Pregled plasmana

Vanjske poveznice
 FK Partizan Kostajnica, facebook stranica
 Partizan, sportdc.net
 Partizan, srbijasport.net

Izvori
 Milan Đorđić: Enciklopedija fudbalskih klubova Republike Srpske, Zvornik, 2011., , str. 129

Partizan

FK Partizan Bosanska Kostajnica


الإمبراطورة جيتو  (645 - 22 ديسمبر 702) كانت الإمبراطورة الأولى والأربعين في اليابان. وفقا للتواريخ التقليدية فإن فترة حكمها امتدت بين عامي 686 و 697.

انظر أيضًا
 إمبراطور اليابان
 قائمة أباطرة اليابان

مصادر

أشخاص يابانيون في القرن 8
أميرات يابانيات
الإمبراطور تيمو
بنات الأباطرة
حاكمات في القرن 7
حاكمات في اليابان
شاعرات يابانيات
شخصيات ملكية تنازلت عن العرش
كاتبات في القرن 7
كاتبات يابانيات في القرن 7
كتاب القرن 7
ملكيون في آسيا في القرن 7
ملكيون يابانيون في القرن 7
مواليد 645
نساء القرن 8
وصيات على العرش
وفيات 702
وفيات 703
يابانيات في القرن 7
يابانيات في القرن 8
يابانيون في القرن 7

الإمبراطورة جيتو


Motoare sfinte (2012) (în ) este un film dramă-fantastic franco-german, regizat de Leos Carax și cu actorii Denis Lavant și Édith Scob în rolurile principale. Filmul a concurat pentru Palme d'Or la Festivalul de Film de la Cannes din 2012.

Rezumat

Distribuție
 Denis Lavant - Mr. Oscar, The Beggar, Motion Capture Actor, Monsieur Merde, Father, The Accordionist, The Killer, The Killed, The Dying, The Man in the Foyer
 Édith Scob - Céline
 Eva Mendes - Kay M.
 Kylie Minogue - Eva / Jean
 Élise L'Homeau - Léa / Élise
 Jeanne Disson - Angèle
 Michel Piccoli - Man with birthmark
 Leos Carax - The Sleeper

Note

Legături externe
 Motoare sfinte pe Metacritic

Filme franțuzești
Filme regizate de Leos Carax
Filme dramatice
Filme din 2012
Filme fantastice

Motoare sfinte


Triplostegia, biljni rod češljugovki, dio porodice kozokrvnica. Ponekada se smatra monotipskim, s jedinom vrstom T. glandulifera. To je zeljasta raslinja raširena od Himalaja do središnje Kine, te na Celebesu, Novoj Gvineji i Tajvanu. To je trajnica koja naraste od 15 do 40 cm visine.

Druga vrsta Triplostegia grandiflora Gagnep., ponekad se uključuje u nju.

Sinonimi
 Hoeckia Engl. & Graebn. ex Diels
 Hoeckia aschersoniana Engl. & Graebn.
 Triplostegia delavayi Franch. ex Diels
 Triplostegia epilobiifolia H.Lév.
 Triplostegia grandiflora Gagnep.
 Triplostegia repens Hemsl.

Izvori

Češljugovke

Triplostegia


أريادني في الميثولوجيا اليونانية القديمة هي ابنة مينوس ملك كريت وباسيفاي ابنة هيليوس إله الشمس، وعندما أتى ثيسيوس ليقتل مينوتور وقعت أريادني في حبه ودلته على فكرة الخيط الذي وضعه في بداية المتاهة وأرشده إلى طريق الخروج ثم حملها معه خارج الجزيرة.

أريادني في الأسطورة

وفقا لهوميروس فقد قُتلت أريادني على يد آرتميس بطلب من ديونيسوس في جزيرة ديا قرب كنوسوس قبل أن تصل إلى أثينا مع ثيسيوس، وفي حكاية أخرى تركها بينما كانت نائمة على جزيرة ناكسوس حيث وقع ثيسيوس ضحية لسحر أيغلي، كما يروي بلوتارخ وديودورس واكتشفها ديونيسوس في طريق عودته من الهند وسحر بجمالها وتزوجها وعندما استيقظت، حصلت على تاج كهدية لزواجها ويقع مكانه بين النجوم، أما هي فكرمت كإلهة كما يقول أوفيد.

الاحتفال بها
هناك دلائل على عبادة أريادني حيث كانت تمثل الربيع وفي ناكسوس كان يقام لها احتفال ذو طابع مزدوج حيث يكون من جهة مليئا بالحزن لموتها أو تركها من قبل ثيسيوس ومن جهة أخرى بالفرح لنهوضها وزواجها مثل الطبيعة التي تموت وتنام في الشتاء لكنها تحيا وتستيقظ في الربيع. ويقال أن ثيسيوس أقام احتفالا على شرفها وشرف ديونيسوس عندما رجع إلى أثينا.

أريادني وديونيسوس
قصة ديونيسوس وأريادني كانت من المفضلات في النقوش والرسوم الجدارية وتصور في الغالب نائمة في ناكسوس ويأتيها ديونيسوس ومعه ساتير وكاهن باخوسي وأحيانا يجلسون على نبتة كرمة. وفي المتحف البريطاني يوجد إناء قديم عليه أريادني تحمل الخيط الذي أعطته لثيسيوس، وهناك تمثال لأريادني النائمة في متحف الفاتيكان.

المراجع

أطفال ديونيسوس
أميرات في الأساطير اليونانية
المرأة في الأساطير الإغريقية
إلهات إغريقيات
ثيسيوس
ديونيسوس في الأساطير
شخصيات أسطورية إغريقية

أريادني


كاره للماء صفة تستعمل في الكيمياء الفيزيائية لوصف الخاصة الفيزيائية لجزيء عندما يتم دفعه (صده) من قبل كتلة الماء. تكون الجزيئات الكارهة للماء لاقطبية في الغالب، لذا فهي تفضل الجزيئات المعتدلة الأخرى والمحلات اللاقطبية. في الأوساط المائية تتجمع الجزيئات الكارهة للماء على بعضها البعض مشكلة ما يدعى باسم «مذيلة»، بالمقابل فإن جزيئات الماء يكون لها زاوية تماس كبيرة على السطوح الكارهة للماء.

من الأمثلة على الجزيئات الكارهة للماء نذكر الألكانات والزيوت والشموع. على العموم تعد الدهون من المواد الكارهة للماء، حيث تتلازم صفة محب للدهن مع كاره للماء في أغلب الأحيان.

التسمية
كاره للماء أو دفوع للماء أو صاد الماء ( مأخوذة من اليونانية Υδωρ = hydro = ماء و phobos = خوف).

كره فائق للماء

كره الماء الفائق (Ultrahydrophobicity) خاصية كيميائية تصف الأسطح شديدة النفور من الماء، أي من الصعب جدًّا أن تترطب، حيث تكون زوايا اتصال قطرة الماء تتجاوز الـ150 درجة وزاوية التخلف المغناطيسية المُكوَّرة لزاوية الاتصال أقل من 10 درجات. ويشار إلى هذه الخاصية أيضًا باسم تأثير لوتس، وذلك لحدوثه على أوراق زهرة اللوتس؛ وقطرات الماء التي لها هذا التأثير على بعض الأسطح يمكن أن ترتد تمامًا مثل الكرة المطاطية.

النظرية
في عام 1805، قام العالم توماس يونغ بتعريف زاوية الاتصال θ من خلال تحليل القوى التي تعمل على إيقاف قطرة سائلة على سطح صلب محاط بالغاز.

حيث
 = التوتر السطحي بين المادة الصلبة والغاز
 = التوتر السطحي بين المادة الصلبة والمادة السائلة
 = التوتر السطحي بين المادة السائلة والغاز

والزاوية هنا يمكن قياسها باستخدام مزواة زاوية الاتصال
قال ونزل أنه عندما يكون السائل في اتصال شديد مع سطح ذي بنية مجهرية سوف تتغير الزاوية θ إلى

حيث r هي نسبة المساحة الفعلية للمنطقة المتوقعة. وتظهر معادلة ونزل بأن البنية المجهرية عبارة عن سطح تضخيم للميل الطبيعي للسطح الأصلي. حيث السطح الكاره للماء (يحتوي على زاوية اتصال أصلية أكبر من 90 درجة) ويصبح أكثر كرهًا للماء عندما تُكوِّن البنية المجهرية زاوية اتصال جديدة أكبر من الأصلية. ومع ذلك، على سطح ماء (الذي يحتوي على زاوية اتصال أصلية أقل من 90 درجة) ليصبح أكثر حُبًّا للماء أن تُكوِّن بنيته المجهرية زاوية اتصال جديدة أقل من الأصلية.

اكتشف كاسي وباكستر أنه في حالة تعليق المادة السائلة على قمم بُنى مجهرية، الزاوية θ سوف تتغير إلى

 = φ(cos θ + 1) – 1

حيث φ جزء من المنطقة الصلبة التي تلامس السائل. والسائل في حالة كاسي وباكستر أكثر قدرة على الحركة من حالة ونزل.

ويمكن توقع ما إذا كانت حالة ونزل أو حالة كاسي وباكستر موجودة عن طريق حساب زاوية اتصال جديدة في كل المعادلات. وذلك من خلال التقليل من جدال الطاقة الحرة، والعلاقة التي تتنبأ بزاوية اتصال جديدة أصغر حجمًا هي الحالة الأكثر احتمالًا في الوجود. لذا فإن حالة كاسي وباكستر أُثبِتَت رياضيًّا بأنها موجودة، وعليه فإن العبارة الرياضية التالية صحيحة:

cos θ <(φ-1)/(r - φ)

إن حالة كاسي وباكستر توجد عند وجود معيارين هما:
 تغلب قوى خط الاتصال على قوى الجسم دون الاعتماد على وزن الجسم
 أن تكون البنية المجهرية طويلة بما فيه الكفاية لمنع السائل أن يسد البنية المجهرية من لمس قاعدة البنية المجهرية.

زاوية الاتصال هي مقياس ثابت لخاصية كره الماء، أما زاوية اتصال التخلف المغناطيسي، وزاوية الانزلاق فهما مقياسان حَرَكِيَّان. لذا فإن زاوية اتصال التخلف المغناطيسي هي ظاهرة تُمَيِّز تجانس السطح. عندما تضخ الماصة من الحالة السائلة إلى الحالة الصلبة، فإن السائل يُشكل بعضًا من زاوية الاتصال. وكلما زادَت سيولة ضخ الماصة، فإن حجم القطرات، وزاوية الاتصال يزدادان، ولكن الحدود الثلاثة تبقى ثابتة وتنحسر للخارج، ولو تقدمَت زاوية الاتصال مع تقدم القطرات فورًا للخارج فتسمى عندها زاوية اتصال متقدمة، تُقاس زاوية الاتصال التي تنحسر حاليًّا من خلال ضخ السائل مرة أخرى لتنسحب القطرات. ولذا تُواجه القطرات نقصان في الحجم، وعليه فإن زاوية الاتصال تنقص، ولكن الحدود الثلاثة تبقى ثابتة وتنحسر للداخل. ولو انحسرت زاوية الاتصال مع انحسار القطرات على فورًا للداخل زاوية اتصال مُنحسِرَة. ويُطلق على الفرق بين التقدم والانحسار لزوايا الاتصال بزاوية اتصال التخلف المغناطيسي، ويمكن استخدام هذه الزاوية لتوصيف عدم تجانس الأسطح، والخشونة، والتنقل. والأسطح التي ليست متجانسة يكون فيها المجال يُعيق حركة خط الالتماس. زاوية الانزلاق هي مقياس حَرِكِي آخر لكره الماء ويتم قياسها بإيداع قطرات على سطح وإمالة هذا السطح حتى تبدأ القطرات بالانزلاق. والسوائل في حالة كاسي وباكستر يكون فيها زوايا اتصال التخلف المغناطيسي وزوايا الانزلاق أقل من تلك الموجودة في حالة ونزل.

نموذج بسيط يمكن استخدامه للتنبؤ بفعالية الأسطح (سواءً في حالة ونزل أو في حالة كاسي وباكستر)، لزاوية الاتصال وزاوية اتصال التخلف المغناطيسي. والعامل الرئيس لهذا النموذج هو كثافة خط الالتماس Λ، وهو المحيط الكلي للمادة الصلبة على مساحة وحدة معينة.

إن كثافة خط الالتماس الحرجة Λc هي وظيفة قوى الجسم والسطح، مع المنطقة المتوقعة للقطرات.

حيث

ρ = كثافة القطرات السائلة
g = تسارع الجاذبية
V = حجم القطرات السائلة
θa = تقدم زاوية الاتصال
θa,0 = تقدم زاوية الاتصال للركيزة الملساء
γ = التوتر السطحي للسائل
w = زاوية برج الجدار

إذا كان Λ> Λc فإن القطرات تتوقف في حالة كاسي وباكستر. وأما في حالة ونزل إلا فإن القطرات تنهار.

لحساب انحسار زوايا الاتصال المتقدمة الجديدة في حالة كاسي وباكستر، يمكن استخدام المعادلات التالية:

وفي حالة ونزل:

حيث:

λp = الكسر الخطي من خط الالتماس على مادة صلبة ذات قساوة
θr,0 = انحسار زاوية الاتصال من الركيزة الملساء
θair = زاوية الاتصال بين المادة السائلة والهواء (عادة ما يُفرَض بأنها 180 درجة)

اقرأ أيضاً
 مقاومة للماء
 مادة مضادة للبلل
 محب للماء
 عزل مائي
 التزهير
 فاعل بالسطح فلوري

المراجع

خصائص كيميائية
طب غوص وعلم وظائف الأعضاء للغوص وفيزياء الغوص
علم السطوح
قوى بين الجزيئات
كيمياء فيزيائية
ماء

كاره للماء


Leonardo Marin, né le  à Mestre (Italie), est un joueur international italien de rugby à XV. Il joue au poste de demi d'ouverture ou de centre au sein du Benetton Trévise en United Rugby Championship.

Biographie

Jeunesse et formation
Né à Mestre, Leonardo Marin a joué avec Mogliano jusqu'en 2019, avant de rejoindre l'Académie FIR "Ivan Francescato".

Carrière sportive
Il rejoint ensuite la franchise du Benetton Trévise en , pour participer à la première saison du United Rugby Championship. Il fait ensuite ses débuts le  suivant, entrant dans les dernières minutes du match à domicile remporté contre les Stormers. Toujours en tant que remplaçant, il fait gagner son équipe la semaine suivante par un drop le face à Édimbourg. Lors de la troisième journée, il fait ses débuts en tant que titulaire contre l'Ulster à Ravenhill.

En 2021, il est sélectionné avec l'équipe italienne des moins de 20 ans pour le Tournoi des Six Nations junior.

Le , il est sélectionné par Alessandro Troncon avec l'équipe d'Italie A pour la série de test-matchs de fin d'année.

En , il est sélectionné pour la première fois en équipe d'Italie par Kieran Crowley afin de préparer le Tournoi des Six Nations 2022. Il fait ses débuts internationaux lors de la première journée contre la France en tant que remplaçant puis il dispute les quatre autres matchs de la compétition, dont les trois derniers en tant que titulaire au poste de premier centre. L'été suivant, il est de nouveau retenu pour la tournée estivale. Il inscrit son premier essai international face au Portugal.

Durant l'automne 2022, il se blesse gravement et il rate la majorité de la saison.

En , il est sélectionné avec l'Italie dans un groupe de 46 joueurs pour préparer la Coupe du monde 2023.

Références

Liens externes

Joueur international italien de rugby à XV
Demi d'ouverture (rugby à XV)
Centre (rugby à XV)
Joueur du Benetton Rugby Trévise
Naissance en février 2002
Naissance à Mestre

Leonardo Marin


අනුරාධ නිලේන්ද්‍ර දූල්ලෑව විජයරත්න  (ඉංග්‍රීසි:  Anuradha Neelendra Dullewe Wijeyeratne) (1962 මාර්තු 22)  ශ්‍රී ලාංකික  දේශපාලනඥයෙක්, එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ පක්ෂිකයකු  හා ආයෝජයකි. 1931 වසරේ සිට වසර 90 කට වැඩි පරපුර තුනක දේශපාලන ඉතිහාසයක් ඇති පවුලකින් පැවත එන ඔහු
එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ජාතික විධායක කමිටුවේ සාමාජිකයකු ලෙස ද කටයුතු කල අතර සබරගමු පළාත් සභාවේ කෑගල්ල දිස්‌ත්‍රික් මන්ත්‍රීවරයකු වශයෙන් 1988 වසරෙහිදී තේරී පත් විය.  බෞද්ධ කටයුතු කොමසාරිස්වරයා විසින් පත් කරන ලදූව මහනුවර ශ්‍රී දළදා මාලිගාවේ වැඩබලන දියවඩන නිලමේ තනතුර 1975 වසරේ සිට 2005 වසර තෙක් කිප වරක් හොබවා ඇත.
එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් 2020 පාර්ලිමේන්තු මහ මැතිවරණයට තරග කිරීමට ඔහුට ආරාධනා කර 2020 මාර්තු මාසයේදී මාවනැල්ල මැතිවරණ කොට්ඨාශයේ එක්සත් ජාතික පක්ෂ ප්‍රධාන සංවිධායකවරයා ලෙස පත් කරන ලදී. 2020 මහ මැතිවරණයේ දී විජයරත්න පාර්ලිමේන්තුවේ කෑගල්ල දිස්ත්‍රික් අසුනකට ඉදිරිපත් වි පරාජයට පත් වු අතර ඔහු  දක්ෂිණාංශය මතවාදීව එක්සත් ජාතික පක්ෂ තුල ස්ථානගත වී ඇත.

පූර්ව අවධිය හා අධ්‍යාපනය
වර්ෂ 1931 දී පැවැති ප්‍රථම රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභා ඡන්දයේදී කෑගල්ල මැතිවරණ කොට්ඨාශයේ මන්ත්‍රී ධූරය හෙබවූ පළමුවැන්නා වූදකීර්තිමත් ලංකික දේශපාලන පවුලකින් පැවත එන නිදහස් සටනේ පුරෝගාමියෙකු වු ඩී.එස්. සේනානායක රජයේ ස්වදේශ කටයුතු සහ ග්‍රාමීය සංවර්ධන කැබිනට් අමාත්‍ය ශ්‍රීමත් එඩ්වින් විජයරත්න යන් ගේ මුණුපුරේකි.

මහනුවර ශ්‍රී දළඳා මාළිගයේ දියවඩන නිලමේ තනතුර ද ජේ.ආර්. ජයවර්ධන රජයේ අධ්‍යාපන, උසස් අධ්‍යාපන හා අධිකරණ කැබිනට් අමාත්‍ය ධුරය දැරැ ආචාර්ය නිශ්ශංක විජයරත්න සහ රඹුක්කන මිදුම වලව්වේ නිටා දූල්ලෑව විජයරත්න යුවලට දාව 1962 මාර්තු 22 වැනි දින අනුරාධපුරයේ දි උපත ලත් ඔහු නෙරංජන්, මනෝ, ලංකේෂ් සොහොයුරාන් තුන්දේනකුද  හා නිශාංගනි සහෝදරිකුද ද යුතු පස්දෙනෙකු ගේ පවුලක තුන්වැන්නා විය.

අනුරාධ දූල්ලෑව විජයරත්න ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයෙන්ද ද්විතීය අධ්‍යාපනය මහනුවර කිංස්වුඩ් විද්‍යාලයෙන්  හා කොළඹ ඩී.එස්.සේනානායක විද්‍යාලයෙන්ද ලැබීය.

ජීවන සටහන්
උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ මහජන සම්බන්ධතා නිලධාරි ධුරය හා අධිකරණ අමාත්‍යාංශයේ පාර්ලිමේන්තු සම්බන්ධීකරණ ලේකම් ධුරය ද දැරූ ඔහු එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයට අනුබද්ධ යුනෙස්කෝ (UNESCO) සංවිධානයේ ප්‍රංශයේ හා ඛුල්ගේරියාවේ පැවිති අන්තර් ජාතික මහා මණ්ඩල සැසිවාර ද ජපානයේ හා එක්සත් රාජධානියේ පැවිති ජාත්‍යන්තර සම්මේලන කිපයකම රාජ්‍යතාන්ත්‍රික නිලදූත සමාජිකයෙකු  ලෙස ශ්‍රී ලංකා රජය නියෝජනය කළේය.

දේශපාලන දිවිය
විජයරත්න දේශපාලන දිවිය ඇරඹුණේ  වර්ෂ 1984 දී එක්සත් ජාතික පක්‍ෂයේ සමවාදි ශිෂ්‍ය පෙරමුණේ දැදිගම ආසනයේ සංවිධායක ලෙසිනි.  එම පක්ෂයේ ජාතික විධායක කමිටුවේ සමාජිකයෙකු ලෙස කටයුතු කල අතර වර්ෂ 1988 දි සබරගමු පළාත් සභාවේ කෑගල්ල දිස්‌ත්‍රික් මන්ත්‍රීවරයෙකුද සහ දැදිගම සංවර්ධන සැලැසුම් කමිටුවේ සභාපති වශයෙන් ද සේවය කළාය.

වැඩබලන දියවඩන නිලමේ
මල්වතු හා අස්ගිරි දේ පාර්ශවයයන්හි ගෞරවනිය මහා නායක ස්වාමීන් වහන්සේලා ගේ නිර්දේශය මත බෞද්ධ කටයුතු කොමසාරිස්වරයා විසින් පත් කරන ලදූව මහනුවර ශ්‍රී දළඳා මාලිගාවේ වැඩබලන දියවඩන නිලමේ තනතුර 1975 වසරේ සිට 2005 වසර තෙක් කිප වරක් ඔහු හොබවා ඇත.

පෞද්ගලික ජීවිතය
වර්ෂ 1985 දී දයාoගනි ගුණසේකර මෙනවිය සහ අනුරාධ විවාහ වූහ. ඔවුන් දෙපලගේ එකම දියණිය හෘද රෝග විශේෂඥ වෛද්‍ය යනුෂී දූල්ලෑව විජයරත්න මෙනවියයි.  ඇය එක්සත් රාජධානියේ ලන්ඩන් නගරයේ සේන්ට් ඡෝඡස්, ලන්ඩන් විශ්ව විද්‍යාල රෝහලේ  සේවය කරයි.

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන පවුල්
  අනුරාධ දූල්ලෑව විජයරත්න යන් ගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

බාහිර සබැඳි
  විජයරත්න පරපුර
  රත්වත්තේ පරපුර

ආශ්‍රිත

1962 උපත්
ජීවමාන ජනයා
ජීවත්වන්නෝ
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයේ ආදි සිසුවෝ
ලංකික දේශපාලනඥයෝ
එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙහි දේශපාලනඥයන්
චරිත කතා

අනුරාධ දූල්ලෑව විජයරත්න


El Colegio de Abogados del Uruguay (sigla C.A.U.), fundado el 9 de mayo de 1929, es una asociación profesional que busca estimular la unión y solidaridad, facilitando la vinculación entre los Abogados.

Es miembro de la Unión Iberoamericana de Colegios y Agrupaciones de Abogados (UIBA), del Consejo de Colegios y Órdenes de Abogados del Mercosur (COADEM) y de la Agrupación Universitaria del Uruguay (AUDU).

Referencias

Organizaciones fundadas en 1929
Uruguay
Colegios profesionales de Uruguay

Colegio de Abogados del Uruguay


Reskidalafífill (fræðiheiti: Geum aleppicum) er jurt af rósaætt frá Norður-Ameríku og austurhluta Evrópu og Asíu.

Tilvísanir

Dalafíflar

Reskidalafífill