Henrik Stenberg (* 15. Januar 1990 in Storvreta, Uppsala, Schweden.) ist ein schwedischer Unihockeyspieler.

Karriere
Stenberg spielt mit Ausnahme der Saison 2007/08, bei dem er für eine Saison bei IK Sirius IBK unter Vertrag war und in der Division 1 spielte, seit seinen Zeiten als Junior bei Storvreta IBK. Mit Storvreta wurde Stenberg 2010, 2011, 2012 und 2016 schwedischer Meister.

Sein Debüt in der schwedischen Nationalmannschaft gab er 2009 am Vierländerturnier in Tschechien. An der WM 2010 in Helsinki wurde er zusammen mit der schwedischen Nationalmannschaft Vizeweltmeister sowie 2012 und 2014 Weltmeister. Bei den U19-Weltmeisterschaften 2007 und 2009 gewann er jeweils Gold. Mit 21 Punkten in fünf Spielen war er zudem Topscorer der U19-Weltmeisterschaft 2009.

Saisonübersicht
Alle Ligaspiele inklusive Playoffs.

Weblinks

 Profil auf der Seite des Weltverbands IFF (englisch)
 Steckbrief auf der Website des schwedischen Verbandes (schwedisch)
 Spielerstatistik auf der Website des schwedischen Verbandes (schwedisch)

Einzelnachweise

Unihockeynationalspieler (Schweden)
Schwedischer Meister (Unihockey)
Weltmeister (Unihockey)
Schwede
Geboren 1990
Mann
Unihockeyspieler (Storvreta IBK)
Unihockeyspieler (IK Sirius IBK)

Henrik Stenberg (Unihockeyspieler)


Kałuziński ist der Familienname folgender Personen:
 Alfred Kałuziński (1952–1997), polnischer Handballspieler
 Eryk Kałuziński (* 1977), polnischer Handballspieler

Kałuziński


Albanija je do srpnja 2000. godine bila podijeljena na 36 distrikta (albanski: rrethe). Nekoliko distrikta zatim su grupirani u okruge (albanski: qarku), kojih je 12. Glavni grad, Tirana, ima poseban status. Distrikti su:

 Beratski (Berat)
 Bulčiski (Bulqizë)
 Delvinski (Delvinë)
 Devolski (Devoll)
 Dibrski (Dibër)
 Drački (Durrës)
 Elbasanski (Elbasan)
 Fierski (Fier)
 Gjirokastrski (Gjirokastër)
 Gramški (Gramsh)
 Haški (Has)
 Kavajski (Kavajë)
 Kolonješki (Kolonjë)
 Korčanski (Korçë)
 Krujski (Krujë)
 Kučovski (Kuçovë)
 Kukeski (Kukës)
 Kurbinski (Kurbin)
Lješki (Lezhë)

Libraždski (Librazhd)

Lušnjaški (Lushnjë)

Velikomalisijski (Malësi e Madhe)

Malakastrski (Mallakastër)

Matski (Mat)

Mirditski (Mirditë)

Pećinski (Peqin)

Parmetski (Përmet)

Pogradečki (Pogradec)

Pukeski (Pukë)

Sarandski (Sarandë)

Skadarski (Shkodër)

Skraparski (Skrapar)

Tepelenski (Tepelenë)

Tiranski (Tiranë)

Tropojski (Tropojë)

Vlorski (Vlorë)

Povijest Albanije

Distrikti u Albaniji


Sofía Heinonen (nascida em 1969, em Buenos Aires) é uma bióloga e ativista conservacionista argentina, conhecida por seu engajamento no reflorestamento dos pântanos salgados da Reserva Provincial Iberá pós-incêndios.

Vida pregressa
Nascida em Buenos Aires, na Argentina, Sofía Heinonen mudou-se para a selva e depois para Corrientes (capital da província de mesmo nome, na Argentina), onde vive desde a década de 1990 e criou seus filhos, em Iberá.

Ativismo
Através da Fundação Rewilding Argentina, onde dirige uma equipe de 170 pessoas, participou da restauração de vários ecossistemas através do reflorestamento e da reintrodução de espécies autóctones por favorecer a biodiversidade. Desde 2005, a entidade centrou-se na recuperação das marismas de Iberá, onde conseguiram reintroduzir o jaguar depois de sua extinção na natureza. A entidade compra campos com a ajuda de doadores, restaura os ecossistemas e os entraga ao Estado para que funcionem como parques naturais. Em 2022, Sofía Heinonen explicou o funcionamento da entidade à revista Nature.

Reconhecimento
Em 2022, Sofía Heinonen foi reconhecida como uma das 100 mulheres mais inspiradoras do mundo pela  BBC, por contribuir durante mais de 30 anos para a criação de espaços naturais protegidos.

Ver também
 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Nascidos em 1969
Conservação da natureza
Ativistas da Argentina
Biólogos da Argentina
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2022
Pessoas vivas

Sofía Heinonen


Arthur C. "Art" Becker (nacido el  en Akron, Ohio) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó seis temporadas en la ABA. Con 2,03 metros de estatura, jugaba en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Sun Devils de la Universidad Estatal de Arizona, en las que promedió 15,7 puntos y 8,9 rebotes por partido. En 1964 fue incluido en el segundo mejor quinteto de la Western Athletic Conference.

Profesional
Fue elegido en la vigésimo cuarta posición del Draft de la NBA de 1964 por St. Louis Hawks, pero no fue hasta 1967 cuando inició su carrera profesional, fichando por los Houston Mavericks de la ABA. En su primera temporada se convirtió en uno de los jugadores más determinantes de su equipo, promediando 18,8 puntos y 9,4 rebotes por partido, que le valieron para disputar su primer All-Star Game, en el que consiguió 11 puntos y 5 rebotes.

Tras convertirse en agente libre, en 1969 ficha por Indiana Pacers, donde asume el papel de suplente de Roger Brown, bajando sus números a 8,9 puntos y 4,6 rebotes por partido, que no obstante ayudaron al equipo a ganar el anillo de campeones de la ABA, tras derrotar en las Finales a Los Angeles Stars.

Mediada la temporada 1970-71 es traspasado junto con John Barnhill a los Denver Rockets, a cambio de Wayne Chapman y Don Sidle. Al año siguiente, en su primera temporada completa en el equipo, es elegido para disputar nuevamente el All-Star Game, a pesar de que sus estadísticas fueron tan solo de 12,3 puntos y 5,6 rebotes por partido. En dicho partido no consiguió anotar ni un solo punto en los 9 minutos que permaneció en la pista.

Al año siguiente se produce un draft de expansión por la llegada de nuevos equipos a la liga, siendo elegido por los San Diego Conquistadors. Pero acaba siendo traspasado primero a Dallas Chaparrals y posteriormente a los New York Nets, retirándose al término de la temporada.

Estadísticas de su carrera en la ABA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Arthur Becker en ultimatenba.com

Baloncestistas de Ohio
Baloncestistas de la ABA
Baloncestistas de los Arizona State Sun Devils
Baloncestistas de los Houston Mavericks
Baloncestistas de los Indiana Pacers
Baloncestistas de los Denver Rockets
Baloncestistas de los New York Nets
Baloncestistas de los Dallas Chaparrals
Nacidos en Akron

Arthur Becker


Aluşta (Kırım Tatarcası: Aluşta, Ukraynaca: Алушта, Rusça: Алушта) Ukrayna'nın Kırım Özerk Cumhuriyeti'nin güney sahilinde bölgesel öneme sahip bir şehir. İmparator I. Justinianus tarafından MS 6. yüzyılda kurulan, günümüzde bir tatil yeridir. Karadeniz sahilinde, Hurzuf'tan gelip, Sudak yolunun çizgisinin üzerinde olmasının yanı sıra, Kırım Troleybüs hattı üzerinde yer almaktadır. Bölge, Kırım dağlarına olan yakınlığı ve kayalık arazi nedeniyle dikkat çekicidir. Bizans savunma kulesi kalıntıları da vardır ve şehir adını 15. yüzyılda Ceneviz kalesinden almıştır. Kasaba, Bizans İmparatorluğu'nda Aluston (Αλουστον), Ceneviz hakimiyeti sırasında ise Lusta ismine sahipti.

1910 yılında, 544 Yahudi, şehir nüfusunun yaklaşık % 13'ünü oluşturan Aluşta'da yaşadı. 1939 yılında, 251 kişi ile kasaba toplam nüfusun sadece % 2.3'ünü oluşuyorlardı. II. Dünya Savaşı sırasında, 4 Kasım 1941 tarihinde, Almanlar kasabayı işgal etti ve 24 Kasım 1941'de, Sonderkommando 10 birimi yakaladığı diğer komünistlere ve partizanları ile birlikte 30 Yahudiyi öidürdü. 1941 Aralık ayı başında, Aluşta'da yaklaşık 250 Yahudi Sonderkommando 11b tarafından vurularak idam edildi.

İdari Merkezler

Kentler
 Aluşta

Kasabalar
 Partenit

Köyler
 İzobilnoye köy şurası
 Korbek (İzobilnoye)
 Yukarı Şuma (Verhnyaya Kutuzovka)
 Aşagı Şuma (Nijnyaya Kutuzovka)
 Rozovıy
 Luçistoye köy şurası
 Demirci (Luçistoye)
 Lavanda
 Yedi Ev (Semidvorye)
 Malıy Mayak köy şurası
 Büyük Lambat (Malıy Mayak)
 Kastel (Vinogradnıy)
 Lazurnoye
 Degirmenköy (Zaprudnoye)
 Küçük Lambat (Kiparisnoye)
 Kürkület (Lavrovoye)
 Aşagı Degirmenköy (Nijneye Zaprudnoye)
 Küçükköy (Puşkino)
 Karasan (Utyos)
 Maloreçenskoye köy şurası
 Küçük Özen (Maloreçenskoye)
 Ulu Özen (Generalskoye)
 Tuvak (Rıbaçye)
 Kuru Özen (Solneçnogorskoye)
 Partenit kasaba şurası
 Partenit
 Karabag (Bondarenkovo)
 Çayka
 Privetnoye köy şurası
 Üsküt (Privetnoye)
 Arpat (Zelenogorye)

Galeri

Kaynakça

Ukrayna'daki şehirler
Ukrayna'daki tatil köyleri
Kırım'daki şehirler
Karadeniz'deki liman kentleri

Aluşta


Anca Radici () este o actriță română care locuiește în Paris, Franța.

Carieră
După o carieră în modeling, datorită fizicului ei plăcut (1.79 m, ochi verzi și păr blond), și-a început cariera de actriță în 2006 cu filmul Le Porte-bonheur. În 2011 a jucat rolul lui Hilguegue în  Halal police d'État de , lucru care i-a adus o experiență semnificativă în această profesie. Anterior a jucat în alte două filme (Taken de Pierre Morel, având premiera în 2008, si Hitman de , având premiera în 2007) produse de Europa Corp, co-producător al filmului Halal police d'État. A continuat cu serialul Engrenages, produs de Canal+, urmat de alte filme și filme de televiziune.

Agenția de care aparține este compania Elisabeth Simpson care între timp a devenit agenția IKLSV.

Filmografie
 2007: Hitman de : fata cea tristă
 2008: Taken de Pierre Morel: Ingrid
 2011:  Halal police d'État de : Hilguegue

Apariții TV
 2006:  Le Porte-bonheur, serial francez regizat de : Cindy
 2008: Diane, femme flic - Sezonul 6 - Sans haine ni violence: Natalia
 2009: Engrenages - Sezonul 3: Mila
 2010: Belleville Story de Arnaud Malherbe
 2011: Zak
 2014: Alex Hugo, la mort et la belle vie
 2014: Une famille formidable: dr. Dominique Tesadov

Note

Legături externe
 Anca Radici zoom-cinemas.fr

Nașteri în 1977
Actrițe de film române
Actrițe române de televiziune
Români expatriați în Franța
Sibieni

Anca Radici


Clinton Community College (CCC) is a public community college in Plattsburgh, in Clinton County, New York. It is part of the State University of New York (SUNY). CCC is a residential campus that has 1,376 undergraduates with an average class size of 16. Located on Lake Champlain, it is an hour south of Montreal, Quebec and across the lake from Burlington, Vermont.

Clinton Community College offers fifteen A.A., A.S., and A.A.S. programs and ten certificate programs, all approved by the New York State Department of Education, as well as a number of articulation agreements and transfer options to other four-year colleges and universities.

Since 2009, students have also had the option to further their educations and earn a four-year Bachelor of Science (B.S.) in Human Services from Cazenovia College, on the grounds of CCC at night.

History

Clinton Community College, a member unit of the State University of New York, is situated at Bluff Point, approximately 4 miles south of the City of Plattsburgh, on forested heights overlooking Lake Champlain.

Buildings
The George Moore Academic and Administrative Building, which is the largest facility on campus, has multimedia smart classrooms, and computer labs. The William B. Forrence Health, Physical Education, and Recreation Building is the home of Cougar Athletics. The college belongs to the NJCAA and has teams for men's and women's soccer and men's and women's basketball. The newest building is the Stafford Center for Art, Science and Technology.

Extracurricular activities
Clinton Community College offers student leadership opportunities in the residence halls and on campus, as well as a number of clubs and organizations. A student can choose to join Student Senate, Student Activities Board, College Chorale, Criminal Justice Club, Drama Club, Art Club, Clinton Community Equality Alliance, Science and Technology Club, Nursing Club,  Native American Club, Honor Society (Phi Theta Kappa), and the International Student Club.

References

External links

SUNY community colleges
Education in Clinton County, New York
NJCAA athletics
Plattsburgh, New York

Clinton Community College (New York)


An Paspalum niquelandiae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tarciso S. Filgueiras. An Paspalum niquelandiae in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalum

Paspalum niquelandiae


× Elyhordeum, hibridni rod trava smješten u podtribus Hordeinae; formula mu je Elymus × Hordeum. Priznato je desetak vrsta raširenih po sjevernoj polutki, a najjužniji je predstavnik × E. elymoides iz sjeverne Argentine

Vrste

 × Elyhordeum arachleicum Peschkova
 × Elyhordeum arcuatum W.W.Mitch. & H.J.Hodgs.
 × Elyhordeum bowes-lyonii (Melderis) Melderis
 × Elyhordeum californicum (Bowden) Barkworth
 × Elyhordeum chatangense (Roshev.) Tzvelev
 × Elyhordeum dakotense (Bowden) Bowden
 × Elyhordeum elymoides (Hack.) Hunz. & Xifreda
 × Elyhordeum iowense R.W.Pohl
 × Elyhordeum jordalii (Melderis) Tzvelev
 × Elyhordeum kolymense Prob.
 × Elyhordeum langei (K.Richt.) Melderis
 × Elyhordeum macounii (Vasey) Barkworth & D.R.Dewey
 × Elyhordeum montanense (Scribn.) Bowden
 × Elyhordeum pavlovii (Nevski) Tzvelev
 × Elyhordeum rouxii (Gren. & Duval-Jouve) Kerguélen
 × Elyhordeum schaackianum (Bowden) Bowden
 × Elyhordeum stebbinsianum (Bowden) Bowden

Sinonimi
 Cockaynea Zotov
 × Elymordeum Lepage
 × Elytesion Barkworth & D.R.Dewey
 × Elytrordeum Hyl.
 × Hordelymus Bachteev & Darevsk.
 × Horderoegneria Tzvelev
 Rouxia Husn.
 × Sitordeum Bowden

Izvori

Hordeinae

×Elyhordeum


Poľanovce este o comună slovacă, aflată în districtul Levoča din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 168 de locuitori.

Istoric
Localitatea Poľanovce este atestată documentar din 1270.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Poľanovce


Flandern Rundt 2017 var den 101. udgave af cykelløbet Flandern Rundt. Det var det 13. arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2017 og blev arrangeret 2. april 2017. Løbet blev vundet af belgiske Philippe Gilbert fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Magnus Cort kørte for
Michael Mørkøv kørte for
Matti Breschel kørte for
Michael Valgren kørte for
Søren Kragh Andersen kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2017
UCI World Tour 2017

Flandern Rundt 2017


Vaala is a municipality in Finland. It is located in the North Ostrobothnia  region. Established in 1954 (predecessor municipality Säräisniemi, established in 1867), the municipality has a population of  () and covers an area of  of which  is water. The population density is . Previously Vaala was part of the Kainuu region but was transferred to Northern Ostrobothnia on 1 January 2016.

Oulujärvi, the fourth largest lake of Finland is located partly in Vaala.

The municipality is unilingually Finnish.

Vaala is also an old Finnish word, which means the phase in a river just before rapids.

History
The original center of the area was Manamansalo, the largest island in the Oulujärvi with a village by the same name. Both it and Säräisniemi were first mentioned in 1555 when they were parts of the large Liminka parish. The parish of Oulujärvi, covering all of Kainuu with its center in Manamansalo, was separated from Liminka in 1559, but merged back into Liminka in the 1580s after Russians raided the island. In 1599, the area became a parish again, this time with its center in Paltaniemi, due to which the parish was now known as Paltamo.

Säräisniemi acquired its own church under Paltamo in 1779 and became a separate parish and municipality in 1864. Vuolijoki was separated from Säräisniemi as a parish in 1896 and as a municipality in 1915. Some parts of Kajaanin maalaiskunta were also used in the municipality's formation. The village of Vaala was transferred from Utajärvi to Säräisniemi in 1954, becoming the new administrative center of the municipality. The municipality itself was also renamed Vaala in the process.

Vaala was transferred from Kainuu to North Ostrobothnia in 2016.

Dialect

Vaala is located on the border between the Northern Ostrobothnian and Savonian (Kainuu) dialects.

Notable people
 Anne Huotari (born 1959)
 Tytti Seppänen (born 1980)

See also
 Vaala Airfield
 Finnish national road 22

References

External links

 Municipality of Vaala – Official website

Populated places established in 1954
1954 establishments in Finland
Populated lakeshore places in Finland

Vaala


An Stipa penicillata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hand.-mazz.. An Stipa penicillata in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa penicillata


Ahmet Alkan (biliminsanı) - Sabancı Üniversitesi Sanat ve Sosyal Bilimler Fakültesi dekanı
 Ahmet Alkan (siyasetçi) - Konya Milletvekili

Ahmet Alkan


Carl Christian Sparmann (auch: Karl Christian Sparmann, * 3. Februar 1805 in Hintermauer bei Meißen; † 18. Dezember 1864) war ein deutscher Landschaftsmaler der Romantik.

Leben
Seinen ersten künstlerischen Unterricht erhielt er als Blumenmaler an der Königlichen Porzellanmanufaktur in Meißen. Ab 1822 studierte er an der Kunstakademie in Dresden, wo er durch den norwegischen Maler Johan Christian Clausen Dahl zum Landschaftsmaler ausgebildet wurde. Anschließend verbrachte er viele Jahre als Zeichenlehrer am Bodensee und in Rom. 1828 ging er in die Schweiz, um Naturstudien zu machen. Seinen weiteren Lebensmittelpunkt hatte er in Dresden.

Die meisten Bilder Sparmanns behandeln Motive aus den Schweizer und Tiroler Alpen, doch hat er auch zahlreiche Bilder nach Motiven aus der näheren und weiteren Umgebung von Dresden erstellt.

Werke (Auszug)
 Die Wetterhörner in der Schweiz, 1838
 Verschneite Berggipfel, Öl, 1844
 Partie an der Prießnitz, 1844
 Die alte Elbe bei Dessau, 1844
Schloss Scharfenberg bei Meißen, 1859
Der Giessbach im Berner Oberland, 1862

Literatur

Weblinks

Maler (Dresden)
Landschaftsmaler
Maler (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1805
Gestorben 1864
Mann

Carl Christian Sparmann


Quebec (; ; ; Türkçe: Kebek), Kanada'nın doğu bölgesinde en büyük eyaleti olmasının yanı sıra Kanada'da sadece Fransızcanın resmî dil olduğu tek eyalettir, (New Brunswick'te de halkın %35'in ana dili Fransızca olduğundan Fransızca, İngilizcenin yanında resmî dil olarak tanınıyor.).

Québec, 700.000'den fazlasının eyaleti daha iyi bir hayat için seçen yeni Québeclilerin de oluşturduğu 7,6 milyonluk bir nüfusa sahiptir. Günümüzün Québec toplumu, sahip olduğu gelişmiş eğitim sistemi ve herkesin ücretsiz faydalanabildiği sağlık sistemiyle modern ve dayanışmacı bir toplum görüntüsü vermektedir.

Québec, demokrasiye dayanan bir siyasi sisteme sahiptir. Geniş ve çeşitlilik gösteren ekonomisi gücünü zengin doğal kaynakların yanı sıra büyüyen bilgi teknolojileri sektörü ve diğer çeşitli endüstri kollarından almaktadır. İhracat-ithalat performansı, Québec'i, Dünya'nın en iyi 20 ekonomisi arasına sokmuştur. Québec, birbirinden çok büyük farklılıklar gösteren 17 bölgeye ayrılmıştır.

27 Kasım 2006'dan beri Québec, Kanada Avam Kamarası tarafından resmen ayrı bir millet olarak tanınmıştır.

Coğrafya

Québec, Kuzey Amerika kıtasının kuzeydoğu bölümünü kaplamaktadır. 17 idari bölgeye bölünmüş olan Québec, 1.667.441 km² gibi devasa bir alanı kaplar ve bu alanın 201.753 km²'si ise çeşitli su kaynaklarına ev sahipliği eder. Québec eyaletinin başkenti Québec (Ville de Québec)'tir.

Québec kuzeyde Arktik Okyanusu, güneyde ABD ve New Brunswick, doğuda Atlas Okyanusu ve Saint Lawrence Körfezi, batıda James Körfezi, Hudson Körfezi ve Ontario ile çevrelenmiştir.

İklim

Québec'te dört ayrı mevsim yaşanmaktadır: ılıman bir bahar, genelde sıcak geçen yazlar, renkli ve bazen oldukça serin bir sonbahar ve soğuk ve beyaz bir kış. Mevsime bağlı sıcaklıklar ve bitki toplulukları enleme göre oldukça değişkenlik göstermekte ve bu da Québec'te eşsiz güzellikte ve oldukça farklı coğrafi alanların oluşabilmesine fırsat tanımaktadır.

Québec'in üzerinde kurulduğu geniş coğrafya göze alınırsa eyalette birbirine büyük farklar gösteren iklim kuşakları olduğunu tahmin etmek zor olmayacaktır. Bu farklılaşmada enlem, topografya ve denizellik etkili olmaktadır.

Québec'te görülen dört farklı ilklim türü ve görüldükleri bölgeler şunlardır:
 Doğu okyanusal iklimi: Îles-de-la-Madeleine'dedir
 Kutup altı iklimi; 50. ve 58. paraleller arasında (daha uzun ve soğuk kışlar, daha kısa ve serin yazlar, daha az yağış)
 Kutup iklimi: en kuzeyde (sert kışlar, kısa süreli kar erimesi, fakat sürekli permafrost)
 Nemli - karasal iklim: 50. paralelin güneyi (özellikle Temmuz ve Ağustos ayında sıcak bir yaz, soğuk bir kış ve bolca yağış)

Bitki örtüsü

Güneyden kuzeye gidildikçe Québec'te şu bitki örtülerine rastlanır: yaprak döken orman alanları, karışık orman alanları, kuzey ormanı alanları, tayga ve nihayet en kuzeyde tundra bitki toplulukları.

Vahşî hayat

Québec'te vahşî hayatın bir parçası olan 653 türün 199'u balık, 21'i amfibi, 16'sı sürüngen, 326'sı kuş ve 91'i memeli türüdür. Ayrıca 25.000'den fazla böcek türü olduğu bilinmektedir.

Vahşî hayatın korunması, Québec hükûmeti ve halkının en büyük önceliklerinden birini oluşturmaktadır. Bu amaçla birçok kanun çıkarılmış ve eyalet topraklarının ciddî bir bölümü koruma alanı olarak ilan edilmiştir.

Yerleşim

Québec'in çok büyük bir bölümünde yerleşim yoktur. Yerleşim bölgelerinin %80'i, eyaletin kurulmasından bu yana büyük bir önem taşıyan Saint Lawrence Nehri etrafında toplanmıştır. Böylece Québec'in 7 milyonluk halkının yarısı, eyaletin %1'lik bir alanında yaşamaktadır.

Nüfûs

2004 yılı itibarıyla Québec'in nüfusu 7.509.928 kişidir.

Genelde Fransızca konuşan bir nüfus

Québec'in 7 milyondan daha fazla olan nüfusu, genel olarak Fransızca konuşan bir toplum oluşturmaktadır. 6 milyondan fazla Fransızca konuşan Québecli'nin birçoğunun kökleri, 17. ve 18. asırlarda buraya yerleşen Fransız kolonistlere dayanmaktadır. Günümüzde Québec toplumu, 300 milyondan daha fazla insanın İngilizce konuştuğu Kuzey Amerika kıtasında Fransızca konuşarak yaşamak ve Fransızca konuşan bir topluluk olarak kalmak konusunda birçok güçlükle karşılaşmaktadır.

Ana dili İngilizce olan Québeclilerin ise kökleri genelde Britanyalı göçmenlere ve bilhassa da Amerikan Bağımsızlık Savaşı'ndan kaçan royalistlere dayansa da bunlar arasında daha iyi bir hayat arayışı içinde Kuzey Amerika'ya yerleşmiş diğer etnik kökenlerden gelen insanlar da vardır. Günümüzde İngilizce konuşan Québeclilerin çok büyük bir kısmı Montréal civarında yaşamakta ve onlara sunulan İngilizce eğitim, hastane ağı, iletişim araçları ve diğer çeşitli haklardan faydalanmaktadırlar.

Québec, ayrıca asrın başından beri eyalete yerleşen Avrupalı, Afrikalı, Latin Amerikalı ve Asyalı 700.000'den fazla göçmenin vatanıdır. Bütün bu unsurlar, Québec'in kültürel çeşitliliğine ve canlılığına büyük katkılarda bulunmuştur. Her yıl Québec, 40.000'den fazla göçmene kapılarını açmaktadır.

Çoğulcu bir toplum

Günümüzün çoğulcu toplum anlayışı, ülkeler arasında daha kapsamlı ve derin bir alışverişin ortaya çıkması sonucunu doğurmuştur. Bugün bu deyimden anlaşılan herkesin hayat tarzını, inançlarını, değerlerini ve ait olacağı ilgi gruplarını hür olarak seçme imkânına sahip olmasıdır.

1970'lerden bu yana Québec'e yönelik göç, beraberinde birçok farklılığı da getirdi. Yeni yurttaşlarla kurulan bağ, Québec toplumunu sosyal, kültürel, ekonomik, bilimsel ve teknolojik anlamda zenginleştirdi.

Québec toplumu, bugün kendini çoğulcu bir toplum olarak tanımlamaktadır. Québec toplumu temel olan demokratik değerleri onurlandırdığı sürece diğer kültürlerden gelen etkilere oldukça açıktır. Québec, insanlarını Québec toplumuna ortak bir duyguyla ait oldukları ve bunu kanunlara ve kuruluşlara gösterdikleri saygıyla ifade ettikleri müddetçe farklılıklarını vurgulamalarını cesaretlendirmektedir.

Kültürel farklılık, özellikle Québeclilerin yarısının yaşadığı bölge olan Montréal bölgesinde gözden kaçmaz. Günümüzde Montréallilerin %67'sinin ana dili Fransızca iken %14,3'ününki İngilizcedir. Şehirde İtalyanca, İspanyolca, Yunanca ve Arapça konuşan büyük gruplar da bulunmaktadır.

Yerli halklar

16. yüzyılda Avrupalılar Saint Lawrence Nehri kıyılarına yerleşmeye başladıkları sırada bu bölgede binlerce yıldır gelişmiş topluluklar ya da yalnızca aileler olarak yaşamakta olan yerli toplumlarla karşılaştılar. Her halkın kendi dili, inancı ve kültürü vardı. Kısa sürede kıtaya yeni gelen Avrupalılar ile iyi ilişkiler geliştiren yerliler, onlarla bilgi alışverişinde bulundular. Yerlilerin toprağa ait bilgileri, yeni gelen Avrupalıların kuzey şartlarına ayak uydurmasında önemli bir rol oynadı.

Yüzyıllarca devam eden bu süreçte Québec yerlileriyle Québec'te yaşayan diğer insanlar arasındaki ilişkiler, politik ve ekonomik sebeplerle azaldı. Fakat 1980'lerden bu yana bu süreç tamamen farklılaşmaya başlamış, Québec yerlileri ile diğer Québecliler arasında önemli kültürel, eğitimsel, sosyal ve politik değişimler yoğunlaşmıştır.

1985'te Québec Parlamentosu'nun çözümüyle yerli halklar' Kanada'da ilk defa tanınmışlardır. Böylelikle Québec, yerli halkların özerkliğini, kültürel, dilsel ve geleneksel haklarını, üzerinde yaşadıkları toprağa sahip olma ve onu kontrol etme haklarını, avlanma ve benzeri şekilde tabii hayatın kaynakları üzerinde söz sahibi olma haklarını, Québec'in ekonomik gelişimine katılma ve bundan faydalanma haklarını tanımıştır.

Günümüzde Québec'te on farklı Amerindian (Amerikan Yerlisi ya da Kızılderili toplulukları) milleti ve İnuitler yaşamaktadır. Yerli halkların nüfusları 70.000'e yakındır ve yerliler, 55 farklı toplulukta toplanmış durumdadırlar. Bunun yanında 20.000'den fazla yerli, özellikle Montréal olmak üzere eyaletin çeşitli şehirlerinde yaşamaktadır.

İdarî bölgeler

Québec eyaleti, 17 idari bölgeye bölünmüş durumdadır. Bu bölgeler:

 Abitibi-Témiscamingue
 Bas-Saint-Laurent
 Capitale-Nationale
 Centre-du-Québec
 Chaudière-Appalaches
 Côte-Nord
 Estrie
 Gaspésie-Îles-de-la-Madeleine
 Lanaudière
 Laurentides
 Laval
 Mauricie
 Montérégie
 Montréal
 Nord-du-Québec
 Outaouais
 Saguenay–Lac-Saint-Jean

Her bölge, diğerlerinden coğrafî, tabii kaynaklar, yerleşilebilir alanlar, ekonomik faaliyetler ve bunların ortaya çıkardığı endüstriyel sonuçlar açısından farklılıklar göstermektedir.

Bölgelerin ekonomik faaliyetleri geleneksel olan (tarım, ormancılık, balıkçılık gibi) ile yeni olan (teknoloji üretimi gibi) arasında farklılıklar göstermektedir. Bu geniş ekonomik yelpaze, Québec ekonomisinin canlı ve güçlü kalmasında büyük bir önem taşımaktadır.

Her idari bölge, vatandaşlarının temel ihtiyaçlarını karşılama ve onlara en iyi hayat standartlarını sunmakla yükümlüdür. Eğitim, sosyal hizmetler, sağlık hizmetleri, sportif ve kültürel faaliyetler,  bölgelerdeki farklı yönetim kademelerinin sorumluluğu altındadır.

Tarih

Québec'in yerli halkları olarak adlandırdığımız çeşitli Kızılderili halkları ve İnuitler, 2000 yıldan daha uzun bir süredir Québec'te yaşamaktadırlar. Avrupalıların bu bölgeye yerleşmesi ise çok daha yakın bir tarihe dayanmaktadır. 1750 yılında ya da Jacques Cartier'in bölgeye gelişinden 200 yıl sonrasında kolonide 70.000 kişi yaşamaktaydı. Bu küçük grup, köklerinde farklı ve gelişimci bir topluluğun tohumlarını taşıyordu.

Aşağıda verilen tarihler, Québec'in tarihî, politik, ekonomik, sosyal ve kültürel evriminin önemli noktalarına ışık tutmaktadır:

Kültür

Kuzey Amerika'nın tek Fransızca konuşan toplumu olan Québec toplumu, kültürüne sıkıca sarılmaktadır. Québec, kimliğinin en güçlü sembolü olan kültürü Québec toplumunun Fransız köklerini bir taraftan Amerikan Yerli mirasıyla birleştirirken diğer taraftan büyük komşusu Amerika Birleşik Devletleri'nden ve demografik profilini şekillendiren çok etnik yapıdan etkilenmektedir.

Mimarî

Modernite eğilimine rağmen Québec'in kırsal alanlarında hâlen geleneksel mimarî, eski güzelliğiyle büyük oranda korunmuştur. Montréal ve Québec gibi büyük şehirler ise mimarî âşıklarına Avrupa ve Kuzey Amerikan tarzlarında eski ve yeninin en güzel örneklerini sunmaktadır.

Görsel sanatlar

Québec, 75 tanesi sahipleri tarafından işletilen, 75'i modern sanata adanmış 180'den fazla profesyonel sanat galerisine sahiptir.

Québec, görsel sanatlar alanında kültürel değişimlere oldukça açıktır. Bu alanda Québec'te her yıl düzenlenen birçok organizasyona sanatçıların ilgisi büyük olmaktadır. Mois de la Photo à Montréal, bu organizasyonlardan yalnızca biridir.

Sinema

Québec'te çekilen ilk film "Danse indienne"dir. Film, 1896 yılında Lumière kardeşler tarafından çekilmiştir. Fakat Québec sineması, asıl patlamayı 1950'lerden sonra yaşamaya başlamıştır. Bu dönemin filmleri daha çok Québec'in gündelik hayatı üzerinde durmuşlardır. 1956 yılında Millî Film Heyeti'nin Fransızca kısmının Ottawa'dan Montréal'e taşınması, Québec'in sinema sanatçıları açısından büyük bir heves kaynağı olmuş ve üretkenliği artırmıştır.

Bugün Québec olgun bir sinema geleneğine sahiptir. Bunu Québec yapımlarının Dünya'nın çeşitli festivallerinde gösterilmesinden, buralarda ödüller toplamasından ve adlarını tüm Dünya'ya duyuran Québecli yönetmenlerden (Denys Arcand, Manon Briand, Gilles Carle, François Girard, Xavier Dolan, Carole Laure ve Denis Villeneuve) anlayabiliriz.

Sirk sanatları

Québec sirk sanatlarında Dünya'nın en önde giden toplumlarındandır. Dünyaca ünlü Cirque du Soleil, Québec'in bu konudaki haklı gururunun bir ifadesi gibidir.

Dans

Dans sanatı Québec'te yeni yeşermeye başlasa da son 15 yıldır Montréal, Kuzey Amerika'nın en dinamik koreografi merkezlerinden biri olarak tanınmaktadır. Compagnie Marie Chouinard, the La La La Human Steps company, the Grands Ballets Canadiens de Montréal ve Carbone 14 gibi meşhur dans toplulukları bunu kanıtlar niteliktedir.

Festivaller

Québeclilerin topluluk olarak kültürel hayatı yaşama merakları, onları aynen yüzyıllar önce Fransız yerleşimcilerin yaptığı gibi kışın bir araya gelip kutlama ve paylaşmaya itmektedir. Bu gelenek, hâlen eyalet çapındaki 400 farklı festivalle devam etmekte olup bu festivaller, Québec'in her bir şehrini ve kasabasını yıl boyunca canlı tutmaktadır. Bu festivallerin en büyükleri Québec Carnival ve Festival International de Jazz de Montréal'dir.

Ayrıca bakınız: Quebec Ulusal Bayramı

Gastronomi

Québec'te iyi yeme zevki ve kültürü, kırsal alanda da, şehirlerde olduğu gibi bir gelenektir. Québec mutfağının Kuzey Amerika'da meşhur olmasının yanında sahip olduğu başarılı şefler sayesinde Dünya'da da meşhur olmaya başladığını görmekteyiz.

Köklerini Fransız mutfağında bulan Québec mutfağı, günümüze kadar özellikle yerli halkların ve Québec'te yaşayan diğer unsurların etkisiyle, oldukça ilgi çekici bir hâl almıştır.

Edebiyat

Québec'in Fransızca edebiyatının genç olduğunu söyleyebiliriz. İlk basılan Québecli yazılarının ortaya çıkışı 19. yüzyılın ortalarına rastlamaktadır. Bunlar millî bir akımın parçasıydı ve aile, toprak ve din üzerine kurulmuş kırsal hayatı yansıtmaktaydılar. Bu dönemde yazılmış ve Québec kırsal hayatını aktaran romanlara örnek olarak şunları verebiliriz: "Menaud, maître draveur" (1937) - Félix Antoine Savard; "Le survenant" (1945) - Germaine Guèvremont; Trente arpents" (1938) - Louis Ringuet. Kırsal hayatı anlatan bu akım, II. Dünya Savaşı ertesinde etkisini kaybetti ve yerini şehir hayatına dair yazılan romanlara bıraktı. Bu tarz realist ve tenkitçi gözlem, Québec edebiyatı açısından oldukça önemli olan bir eseri, "Les Plouffe" (1948) - Roger Lemelin, doğurdu. 1960'lı yıllarda etkisini gösteren Sessiz Devrim, Québec yayımcılık sektörünün  daha belirgin şekillerde gelişmesine önayak oldu. "Büyük Karanlık" dönemi olarak adlandırılan dönemin sonrasında Québec'in Fransızca konuşan yazarları, kültürel kimliklerini daha da fazla vurguladılar. Günümüzde her yıl Québec'te 4.000'den fazla eser yayımlanmaktadır. Şu an bilinen en önemli Québecli yazar Michel Tremblay'dir.

Medya

Küçük nüfûsuna rağmen Québec'te büyük sayılabilecek bir medya sektörü bulunmaktadır. Birçok günlük, haftalık ve aylık gazete ve dergiye ulaşmak mümkündür. 150'nin üstünde radyo istasyonu ve birçok özel, mahallî ve kamu televizyon istasyonları bulunmaktadır.

1968 yılında kurulan ve Québec'in en önemli TV istasyonlarından olan Télé-Québec, kültürel ve eğitsel yayınlara da sahiptir.

Müzeler

1970'li yıllardan bu yana Québec'in müze ağı sürekli büyümektedir. Günümüzde Québec'te bulunan 500 müzenin %60'ı son 20 yılda kurulmuştur. Québec'in müzeleri tarih, sanat, etnoloji, mimarlık, bilimler, teknoloji, tabii ve çevre bilimleri gibi birçok farklı tema üzerine kurulmuştur.

Québec'in Dünyaca meşhur müzelerinden bazıları şunlardır: Musée national des beaux-arts du Québec, Musée canadien des civilisations, Musée d'art contemporain de Montréal, Montreal Museum of Fine Arts.

Müzik

Québecli müzisyenler, besteciler ve şarkıcılar, artan bir şekilde ünlerini Québec sınırları dışında da duyurmaktadır. 5000'nin üzerinde müzisyen ve 200'den fazla besteciyle Québec, bugün Dünya müzik sahnesinin bir parçasıdır. Günümüzde Québec'te Dünyaca tanınan her türlü müziği duymak mümkündür.

1902 yılında kurulan Orchestre symphonique de Québec, Kanada'nın en eski klâsik müzik orkestrasıdır. Bugün popüler müziğin meşhurlarından olan Celine Dion, Lara Fabian, Leonard Cohen ve Simple Plan gibi birçok şarkıcı ve grup, Québec çıkışlıdır. Günümüzde özellikle Montréal çevresinde gelişen alternatif müzik dikkat çekicidir; Arcade Fire, Rufus Wainwright, Melissa auf der Maur ve Martha Wainwright, bu isimlerden yalnızca birkaçıdır. Ayrıca Avril Lavigne de Quebec kökenlidir.

Tiyatro

Québec'in tiyatro kültürü, köklerini 19. yüzyılda bulmakta ise de tiyatro, Québec'te 1930'lardan sonra daha popüler bir hâl almıştır. Günümüzde kukla tiyatrosundan dramaya kadar tiyatronun her türünü Québec'te görmek mümkündür.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Québec Hükûmetinin Resmî Sitesi
 Québec fotoğrafları
 Turizm Québec Resmî Sitesi

Québec


نبيل أبو حمد هو رسام كاريكاتوري ساخر.

أعماله
انتج نبيل أبو حمد مؤلفات عديدة منها:
 عام بـ «هواء» وهي لوحات وجهية كاريكاتورية لشخصيات عربية وعالمية (1981).
 وجوه وهي مجموعة أخرى من الوجوه (1986).
 رسم قصائد الشعراء مثل نزار قباني وانطوان رعد وغازي القصيبي بطريقة الليثوغراف الملون.
 «عبق نساء عرق رجال» وهي مجموعة قصصية (1995).
 «الضرب على العصب» وهي مجموعة قصصية (1999).
 «العطيلي» وهي رواية (2002).
 «اللصوص» وهي مجموعة قصصية (2007).

له اهتمامات أخرى، فهو يشتغل على إنتاج مسلسل لافلام دمى متحركة، ويدير مع قاعة للعروض التشكيلية في لندن، ومدير فني لمجلة الحوادث ورسام كاريكاتور جريدة المستقبل.

مراجع

 بعد سلسلة رسوم ساحرة وقصص قصيرة.. نبيل أبو حمد يصدر روايته الأولى بعد سلسلة رسوم ساحرة وقصص قصيرة.. نبيل أبو حمد يصدر روايته الأولى

رسامون لبنانيون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
لبنانيون من أصل فلسطيني
مواليد القرن 20

نبيل أبو حمد


Szilvia Szabó (n. 3 iulie 1996, în Odorheiu Secuiesc) este o handbalistă română care începând din 20 octombrie 2015 joacă pentru clubul CSM Bistrița pe postul de centru. Pe 20 septembrie 2017, Szabó a fost convocată de antrenorii Ambros Martín și Horațiu Pașca la echipa națională a României în vederea meciului împotriva Austriei din cadrul campaniei de calificare la Campionatului European din 2018.

Palmares
Cupa EHF:
Sfertfinalistă: 2020

Liga Națională:
 Medalie de bronz: 2019

Cupa României:
 Medalie de bronz: 2017

Note

Legături externe
  Federația Europeană de Handbal: Profil Szilvia Szabó
  Handbalvolei: Profil Szilvia Szabó

Jucătoare de handbal din România
Nașteri în 1996
Sportivi români în viață
Oameni din Odorheiu Secuiesc
Sportivi maghiari români

Szilvia Szabó


Sarımsaklı Plajı, Balıkesir ilinin Ayvalık ilçesine bağlı Küçükköy beldesinde bulunmaktadır. İlçe merkezine 8 km uzaklıktadır. 7 km uzunluğunda ve 100 m eninde bir kumsalı olan plaj; birçok konaklama tesisine, kafeteryaya özellikle deniz mahsulleri satan restoranlara ve gazinolara sahiptir.

Ayvalık
Türkiye'deki plajlar

Sarımsaklı Plajı


Éterville ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Calvados in der Region Normandie. Sie gehört zum Arrondissement Caen und zum Kanton Caen-5. Die Einwohner werden als Étervillais bezeichnet.

Geografie
Die Gemeinde Éterville liegt zwei Kilometer vom linken Ufer der Orne entfernt und etwa acht Kilometer südwestlich des Stadtzentrums von Caen. Zu Éterville gehört der Ortsteil Le Rocroil. Umgeben wird die Gemeinde von Bretteville-sur-Odon im Norden, Louvigny im Nordosten, Fleury-sur-Orne im Osten, Maltot im Süden, Fontaine-Étoupefour im Westen sowie Verson in nordwestlicher Richtung.

Geschichte
Éterville war 1944 umkämpft. Kurz nach der Landung in der Normandie am D-Day (6. Juni 1944) versuchten die Alliierten, die von Hitler zur "Festung" erklärte Stadt Caen einzunehmen (Schlacht um Caen). Im Rahmen der Operation Jupiter (10. und 11. Juli) kam es zu Kämpfen bei oder in Éterville. In der Nacht vom 11. zum 12. Juli nahmen Bataillone der 4. Kanadischen Infanterie-Brigade Éterville und Verson ein. In der Nähe von Éterville liegt der damals hart umkämpfte Hügel 112.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten

 Kirche Saint-Jean-Baptiste

Literatur
 Le Patrimoine des Communes du Calvados. Band 1, Flohic Editions, Paris 2001, ISBN 2-84234-111-2, S. 764–765.

Weblinks

 Allgemeine Informationen zu Éterville auf communes.com ()

Einzelnachweise

Gemeinde im Département Calvados
Ersterwähnung im 11. Jahrhundert

Éterville


نص ساعة جواز (بالعربية: نصف ساعة زواج) هو فيلم مصري عرض عام 1969، من إخراج فطين عبد الوهاب وبطولة شادية ورشدي أباظة وماجدة الخطيب، وهو مقتبس عن قصة زهرة الصبار.

قصة الفيلم
اشتهر الدكتور حسنى طبيب الأسنان بالحياة اللاهية تساعده في عمله الممرضة فاطمه التي تنظم له عيادته وتشرف على شئون حياته. يقرر الزواج من داليا صاحبة محل الزهور التي تحبه وهى فتاة مثالية تكره الكذب وتهجر حسنى لأنه لا يريد أن يتزوجها. تحضر إليه فتاة إيطالية تعرف بها في كايرى ويدعوها للعشاء ويعتذر لداليا عن الحضور للسهر معها حسب اتفاقية معها. تحاولا داليا الانتحار وترسل برقية لحسنى. ينقذها جارها سامح الدوبليز السينمائي والذي يدعى أنه نجم سينمائي. يحضر حسنى مسرعًا بعد أن تلقى البرقية ويعرف الحقيقة ويطلب منها الزواج ويخبرها كذبًا أنه طلق زوجته وتشترط داليا لاتمام الزواج أن ترى زوجته وأن تخبرها أنها ليست السبب في طلاقه. يختار حسنى الممرضة فاطمه التي تحبه دون أن يحس بها، تهتم فاطمه بأنوثتها ويحس أنها جميلة ويحدثها برقة وتندهش فاطمه للتغيير الذي طرأ عليه، ويدعوها للعشاء ويطلب منها أن تكون زوجته لمدة نصف ساعة وبعد إلحاح تقبل وتذهب معه لتقابل داليا تكتشف داليا أن حسنى يكذب عليها فترفض الزواج ويجد نفسه في حالة حب مع فاطمه ويتزوجها.

طاقم التمثيل
 شادية: (الممرضة فاطمة)
 رشدي اباظة: (دكتور حسني)
 ماجدة الخطيب: (داليا)
 عادل إمام: (سامح)
 سمير صبري: (حمدي)
 حسن مصطفى: (سعيد)
 محمد شوقي: (عدنان سالم - رجل يشتري ورد)
 عبد المنعم بسيوني: (الموظف المفصول)
 ماجي: (الفتاة الأجنبية)
 علية عبد المنعم: (سميرة أخت فاطمة)
 إيناس عبد الله: (أخت فاطمة)

ضيوف الشرف
 نجلاء فتحي: (بشخصيتها الحقيقية)
 يوسف شعبان: (بشخصيته الحقيقية)
 عبد المنعم إبراهيم: (عبد المنعم)
 ناهد يسري: (مريضة يعالجها د. حسني)

فريق العمل
 إخراج: فطين عبد الوهاب
 سيناريو وحوار:أحمد رجب
 إنتاج: رمسيس نجيب
 توزيع: الشركة العربية للسينما
 مونتاج: حسين عفيفي
 موسيقى تصويرية: فؤاد الظاهري
 مدير التصوير: وحيد فريد

أغاني الفيلم
 قاللي كلام
كلمات محمد حمزة، الحان بليغ حمدي
 سكر
كلمات محمد حمزة، الحان بليغ حمدي

روابط خارجية

مراجع

أفلام رشدي أباظة
أفلام شادية
أفلام عادل إمام
أفلام كوميديا رومانسية مصرية
أفلام مصرية إنتاج 1969
أفلام يوسف شعبان
أفلام عن ممرضات
أفلام عن أطباء أسنان
أفلام عن الطلاق
أفلام ماجدة الخطيب
أفلام سمير صبري
أفلام حسن مصطفى
أفلام علية عبد المنعم
أفلام معاد إنتاجها
أفلام كوميديا رومانسية 1969

نص ساعة جواز (فيلم)


El mono (猴) es el noveno del ciclo de 12 animales que aparecen en el Zodiaco chino relacionados al calendario chino. El año del mono es asociado al símbolo 申.

Años y los cinco elementos
Las personas nacidas en estas fechas son nacidas en el Año del Mono y además llevan los siguientes signos elementales (i.e. Metal):

 2 de febrero de 1908 – 21 de enero de 1909: Tierra Mono
 20 de febrero de 1920 –  7 de febrero de 1921: Metal Mono
 6 de febrero de 1932 – 25 de enero de 1933: Agua Mono
 25 de enero de 1944 – 12 de febrero de 1945: Madera Mono
 12 de febrero de 1956 – 30 de enero de 1957: Fuego Mono
 30 de enero de 1968 – 16 de febrero de 1969: Tierra Mono
 16 de febrero de 1980 –  4 de febrero de 1981: Metal Mono
 4 de febrero de 1992 – 22 de enero de 1993: Agua Mono
 22 de enero de 2004 –  8 de febrero de 2005: Madera Mono
 8 de febrero de 2016 – 27 de enero de 2017: Fuego Mono
 26 de enero de 2028–12 de febrero de 2029: Tierra Mono

Atributos y asociaciones generales al Mono

Signos compatibles

De acuerdo a la astrología china, La Serpiente es uno de los signos más compatibles con El Mono. Se dice que a la Rata le fascina su ingenio. El Dragón lo necesita, por tener buen juicio. El Conejo también es uno de los más compatibles con el Mono. El Caballo, el Perro, la Cabra, el Buey y el Gallo se benefician de su versatilidad, además de apreciar su genio y competencia.

Signos incompatibles
Según este sistema de creencias, El Tigre huirá de él, ya que se convertiría en blanco principal de sus travesuras y jugarretas. Cuando le hacen frente, el Mono no puede resistirse a lucir su valentía y al descubrir que el Tigre es un mal perdedor disfrutará atormentándole.

Véase también
 Mono
 Astrología china

Referencias

Enlaces externos
 Signo Mono - Características, Personalidad y Compatibilidad en el Horóscopo Chino
 Como es el mono en el horóscopo chino
 The Exciting Monkey
 Year of the Monkey
 Monkey compatibility page

Mono
Primates en la cultura

Signo del mono


Shawn Drover (* 5. Mai 1966) ist ein kanadischer Schlagzeuger. Vor allem bekannt für seine Tätigkeit bei Megadeth, war er zuvor viele Jahre bei Eidolon aktiv.

Werdegang
Drover begann das Schlagzeugspiel im Alter von 13 Jahren. 1993 gründete er mit seinem Bruder Glen Drover, der später für einige Zeit ebenfalls bei Megadeth spielte, Eidolon und veröffentlichte etliche Studioalben mit der Band, die inzwischen auf Eis liegt.

Sechs Tage vor Beginn der Blackmail The Universe Tour von Megadeth für das Album The System Has Failed ersetzte Drover im Oktober 2004 Nick Menza. Sein Bruder, der schon zuvor bei Megadeth eingestiegen war, hatte ihn empfohlen. Da er auch Gitarre spielt, tauschte Shawn Drover während einiger Konzerte kurzzeitig die Instrumente mit seinem Bruder Glen. 2008 verließ Glen Drover Megadeth. Shawn Drover war es, der Dave Mustaine ein Video von dessen Nachfolger Chris Broderick zeigte, worauf letzterer in die Band geholt wurde.

Im November 2014 gab Shawn Dover bekannt, Megadeth zu verlassen. Er wolle sich in Zukunft auf eigene musikalische Projekte konzentrieren. So gründete er mit Broderick Act of Defiance.

Stil
Shawn Drover ist dafür bekannt, dass er die Methode des Open Handed Drummings verwendet. Dabei wird die Hi-Hat mit der linken statt mit der rechten Hand gespielt, die Snaredrum stattdessen mit der rechten statt der linken.

Equipment
Drover spielt Schlagzeuge von ddrum, Becken von Sabian und Drumsticks von Pro-Mark.

Einzelnachweise

Megadeth
Metal-Schlagzeuger
Kanadier
Geboren 1966
Mann

Shawn Drover


Osaka Mayor's Cup er en japansk tennisturnering der årligt bliver afholdt i Osaka. Siden etableringen i 1993 har den været én af fem Grade A-turneringer på ITF World Tennis Tour Juniors. Der konkurreres i drenge- og pigesingle, samt drenge- og pigedouble.

Fra starten hed turneringen The World Super Junior Championships, og fik det nuværende i 2001. De første tre år spillede man hos Ebara Shonan Sports Center i Fijisawa, inden turneringen i 1996 rykkede til Utsubo Tennis Centre i Osaka.

Danske finalister
Drengesingle
 Kristian Pless, vinder i 1998 og 1999
Pigesingle
 Caroline Wozniacki, vinder i 2004 og 2006
 Clara Tauson, vinder i 2018
Drengedouble
 Simon Friis Søndergaard, vinder i 2013
Pigedouble
 Caroline Wozniacki, vinder i 2006
 Mai Grage, tabt finale i 2009

Trivia
Caroline Wozniackis sidste kamp i en juniorturnering, var hendes finalesejr i Osaka i 2006.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Osaka Mayor's Cup  hos itftennis.com

Osaka
Etableret i 1993
Tennisturneringer
Tennis i Japan

Osaka Mayor's Cup


Camila Lilette Espinoza Bustos (Valparaíso, ) est une journaliste, animatrice chilienne et mannequin.

Biographie
Élue Miss Chili, elle est choisie le 24 mai 2019, modèle de Miss Grand Chili 2019, en compétition dans le concours Miss Grand de 2019, à Santiago, Chili, le 24 mai 2019.

En route pour la dernière épreuve de Miss Chili 2019, elle est sélectionnée comme l'une des journalistes de Mega, et aussi pour un journal Meganoticias.

Liens externes

Mannequin femme chilien
Journaliste chilien du XXIe siècle

Étudiant de l'université Playa Ancha
Naissance en mars 1993
Naissance à Valparaíso

Camila Espinoza


An Glyceria obtusa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Ernest Muhlenberg, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Bernhard von Trinius. An Glyceria obtusa in nahilalakip ha genus nga Glyceria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Glyceria

Glyceria obtusa


Normalization or normalisation refers to a process that makes something more normal or regular. Most commonly it refers to:
 Normalization (sociology) or social normalization, the process through which ideas and behaviors that may fall outside of social norms come to be regarded as "normal"

Science
 Normalization process theory, a sociological theory of the implementation of new technologies or innovations
 Normalization model, used in visual neuroscience
 Normalization in quantum mechanics, see

Mathematics and statistics
 Normalization of an algebraic variety, the operation consisting in taking locally the integral closure of the ring of regular functions
 Normalization (statistics), adjustments of values or distributions in statistics
 Quantile normalization, statistical technique for making two distributions identical in statistical properties
 Normalizing (abstract rewriting), an abstract rewriting system in which every object has at least one normal form
 Normalization property (abstract rewriting), a property of a rewrite system in mathematical logic and theoretical computer science
 Normalizing constant, in probability theory a constant to make a non-negative function a probability density function
 Noether normalization lemma, result of commutative algebra
 In linear algebra, the process of obtaining a normalized vector
 Normalized number, adjusting a floating point number's exponent so that the decimal point is in a fixed position

Technology and computer science
 A metallurgic process used in annealing
 Normalization (image processing), changing the range of pixel intensity values
 Audio normalization, a process of uniformly increasing or decreasing the amplitude of an audio signal
 Data normalization, general reduction of data to canonical form
 Database normalization, used in database theory
 Dimensional normalization, or snowflaking, removal of redundant attributes in a dimensional model
 NFD normalization (normalization form canonical decomposition), a normalization form decomposition for Unicode string searches and comparisons in text processing
 Spatial normalization, a step in image processing for neuroimaging
 Text normalization, modifying text to make it consistent
 URL normalization, process to modify URLs in a consistent manner
 Normalized frequency (digital signal processing), unit of frequency cycles/sample in digital signal processing

Other
 The process of establishing normal diplomatic relations between two countries
 Normalization (people with disabilities), principle to make conditions of everyday living available to people with disabilities
 Normalization (Czechoslovakia), the restoration of the conditions prevalent before the reform in Czechoslovakia, 1969

See also
 Normalized frequency (disambiguation)
 Normal form (disambiguation)
 Normal (disambiguation)

Normalization


O Museu Nacional de Comores (em francêsː Musée National des Comores) é um museu nacional multidisciplinar, criado em 1989, localizado na cidade de Moroni, capital de Comores.

Estrutura
O museu possui recepção, livraria, uma sala para exposições temporárias e quatro salas de exposição permanente.

Sala da História, Arqueologia, Arte e Religião - a exposição é apresentada através de fotografias e manuscritos, contando a história de Comores desde o século IX até aos dias atuais.

Sala da Vulcanologia e Ciências da terra - exposição de rochas vulcânicas; fotos sobre o maciço de Karthala e o Maciço de La Grille; e modelo de uma seção transversal do globo terrestre.

Sala da Oceanografia e Ciências naturais - exposição de exemplares de fauna e flora, terrestres e marinhos.

Sala da Antropologia Social e Cultural - exposição de objetos do cotidiano, da cultura e do meio ambiente.

Museus nacionais
Comores
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

Museu Nacional de Comores


Tayside () was one of the nine regions used for local government in Scotland from 16 May 1975 to 31 March 1996. The region was named for the River Tay.

History
Tayside region was created in 1975 under the Local Government (Scotland) Act 1973, which established a two-tier structure of local government across mainland Scotland comprising upper-tier regions and lower-tier districts, following recommendations made by the 1969 Wheatley Report. Tayside region covered the whole area of the counties of Angus, Dundee (which was a county of a city), Kinross-shire and most of Perthshire. Tayside region was divided into three districts: Angus, Dundee, and Perth and Kinross.

Tayside region was abolished in 1996 under the Local Government etc. (Scotland) Act 1994, which replaced regions and districts with unitary council areas. Each of Tayside's three districts became a separate council area, with some adjustments to boundaries around Dundee.

Tayside Regional Council directly operated local bus services in the City of Dundee from 1975 until 1986, when bus deregulation under terms of the Transport Act 1985 was implemented. The restructured Tayside Buses became employee-owned in 1991, was sold to National Express in 1997, and today trades as Xplore Dundee.

Tayside continues to have a joint electoral, valuation, and health board. It retained its police and fire services until they were merged, on 1 April 2013, into bodies known as Police Scotland and the Scottish Fire and Rescue Service, which cover the whole of Scotland. Provision of healthcare across the region also continues via NHS Tayside.

Angus Council, Dundee City Council and Perth and Kinross Council formed Tayside Contracts as their commercial arm and to provide shared services, such as road and housing maintenance, winter maintenance (snow clearing and gritting), catering and cleaning services across the former Tayside area. Tayside Contracts services are open to the public and all profits from the company are equally fed back into each of the three councils to bolster revenue to the local authorities to provide cash for services as a boost to central government and council tax income.

Political control
The first election to the regional council was held in 1974, initially operating as a shadow authority alongside the outgoing authorities until it came into its powers on 16 May 1975. Political control of the council from 1975 was as follows:

Leadership
The leaders of the council were:

Elections

Election results were as follows:

Premises

The regional council established its headquarters at Tayside House at 28 Crichton Street in Dundee. It was already under construction when the council was created, and the council started moving into the building in May 1976. After the regional council's abolition, ownership of the building passed to the three successor councils. Dundee City Council bought out the other two councils' interests in the building in 1997 and used it as its own offices until 2011, after which the building was demolished.

References

External links

Regions of Scotland
1975 establishments in Scotland
1996 disestablishments in Scotland

Tayside


La Academia Internacional contra la Corrupción (IACA, del inglés International Anti-Corruption Academy) es una organización internacional situada en Laxenburg cerca de Viena, Austria. La Academia pretendo contribuir con la lucha contra la corrupción, subsanando las deficiencias que presentan los conocimientos y las prácticas anticorrupción. De esta manera, la organización busca formar una nueva generación de expertos en este campo por medio de una propuesta de enseñanza cuidadosamente diseñada para capacitar a profesionales de todos los sectores de la sociedad. La IACA está compuesta por 75 Estados miembros de las Naciones Unidas y 4 organizaciones internacionales.

La Historia

La Academia nació de una iniciativa conjunta de la Oficina de Naciones Unidas contra la Droga y el Delito (UNODC), Oficina Europea de Lucha contra el Fraude (OLAF) y la República de Austria. El acuerdo entre las partes, formalizado a través de un tratado multilateral, ordenó la constitución de la Academia Internacional contra la Corrupción. La IACA fue inaugurada en el Hofburg de Viena, Austria, el 2 y 3 de septiembre de 2010 en la conferencia "De visión a realidad". Dicho evento contó con la presencia de cerca de 1 000 representantes de más de 120 países y otras organizaciones internacionales. La conferencia fue presidida por Ban Ki-moon, Secretario General de las Naciones Unidas, y en ella se firmó el acuerdo que dio origen a la IACA, suscrito inicialmente por 35 Estados miembros de las Naciones Unidas y una organización internacional. A finales del año 2010, la IACA contaba con 55 miembros. Desde el 8 de marzo de 2011, la IACA se consolidó como una organización internacional autónoma. En la actualidad la Academia cuenta con 61 miembros y tiene facultades de observador en el Consejo Económico y Social de las Naciones Unidas (ECOSOC) y en el Grupo de Estados Europeos contra la Corrupción (GRECO).

Formación y Cooperación

La Academia ofrece diversos seminarios y cursos de capacitación en materia de lucha contra la corrupción y un programa de master. Ofrece también cursos de capacitación hechos a la medida de las necesidades específicas de los interesados y organiza programas con otros institutos, incluido el Programa de las Naciones Unidas para el Desarrollo y la Organización para la Alimentación y la Agricultura. Adicionalmente, la IACA ofrece oportunidades de investigación y una plataforma para el intercambio de experiencias y para la creación de redes de conocimiento. Por otra parte, la Academia coopera estrechamente con entidades gubernamentales y no gubernamentales, así como con el sector privado. Ha celebrado acuerdos institucionales con diversas organizaciones, como por ejemplo la Organización para la Seguridad y la Cooperación en Europa (OSCE), el Banco Mundial y la Organización de los Estados Americanos (OEA).

Gobierno

L´Academia es dirigida a través de una Comisión Provisional que representa a todos los miembros de la organización. Dicha Comisión Provisional apoya las actividades de la Academia, toma las medidas necesarias para garantizar la aplicación efectiva del mandato de origen y actualmente prepara la primera Asamblea de las Partes en el 2012. Un equipo de transición se ocupa del trabajo administrativo diario, del desarrollo de programas, de la preparación de eventos y de los asuntos jurídicos.

Véase también
 Fiscalía Europea
 Convención de las Naciones Unidas contra la Corrupción
 Día Internacional contra la Corrupción
 Grupo de Estados contra la Corrupción
 Transparencia Internacional
 Norma ISO 37001 Sistemas de gestión antisoborno

Referencias

Enlaces externos
Página oficial de la IACA

Organizaciones de Austria
Organizaciones internacionales de Europa
Organizaciones fundadas en 2011
Instituciones y organismos con sede en Viena


Velika nagrada Kanade (Formula 1 Grand Prix Heineken du Canada 2018) je bila sedma utrka prvenstva Formule 1 2018. Trkači vikend vožen je od 8. lipnja do 10. lipnja na stazi Gilles Villeneuve u Kanadi, a pobijedio je Sebastian Vettel u Ferrariju.

Sudionici utrke

* Zamjena, treći vozač

Izvještaj
Šef Williamsovog aerodinamičkog odjela Dirk de Beer odstupio je sa svoje pozicije nakon katastrofalnih rezultata koje je postizao njihov ovogodišnji bolid FW41, dok je Ferrarijev glavni dizajner Simone Resta napustio momčad i pridružio se Sauberu kao novi tehnički direktor nakon što ih je prije u sezoni napustio Joerg Zander.

Treninzi
Promjenu u vozačkoj postavi za prvi trening je napravila Force India koja je umjesto Sergija Péreza, na stazu poslala Nicholasa Latifija. Prvi na stazu je izašao Max Verstappen, dok je Sebastian Vettel tijekom prvog kruga odmah preko radija javio momčadi kako je staza dosta prljava. Prvo vrijeme od 1.23.556. na supersoft komponenti je postavio Sergej Sirotkin. Nico Hülkenberg je zaustavio svoj bolid na stazi zbog nemogućnosti mijenjanja brzina te se nakon pola sata treninga zavijorila crvena zastava te je sesija stopiran. Nijemac je preko radija sa svojim inženjerom pokušao osposobiti svoj bolid, no naposljetku je morao ugasiti motor te napustiti bolid. Nakon pet minuta stanke, zeleno svjetlo se pojavilo na semaforu te su vozači izašli ponovno na stazu. Lewis Hamilton je bio prvi koji je uspio odvoziti krug ispod 1.14. te je vrijeme iznosilo 1.13.967. Verstappen je 35 minuta prije kraja uspio postaviti svoje prvo vrijeme na treningu te je nakon nekoliko odvoženih kruga uspio postaviti najbrže koje je iznosilo 1.13.389 na najmekšoj komponenti. Lance Stroll je prebrzo ušao u zavoj te je zadnjim krajem udario u zid što je uzrokovalo puknuće zadnje desne gume.

Kvalifikacije

Utrka

Najbrža vremena treninga

Rezultati kvalifikacija

  – Pierre Gasly je dobio 10 mjesta kazne na gridu zbog promjene motora.

Rezultati utrke

Zanimljivosti

Vozači
 50. pobjeda i 54. najbolja startna pozicija za Sebastiana Vettela.
 26. postolje za Valtterija Bottasa.
 13. postolje za Maxa Verstappena.

Konstruktori
 232. pobjeda i 217. najbolja startna pozicija za Ferrari.

Poredak nakon 7 od 21 utrke

Izvori

Vanjske poveznice
 2018 Canadian Grand Prix StatsF1

Kanada-2018
Kanada

Velika nagrada Kanade 2018.


Les Femmes du jour est une revue à intention littéraire et satirique, fondée en 1886. Elle reprend le format très courant de l'époque d'un portrait de personnalité en première page et sa biographie sur les 3 suivantes.

Présentation
La feuille paraît le jeudi et est vendue 10 centimes à l'instar des nombreux titres de cette période comme Les Hommes d'aujourd'hui, Les Contemporains etc., mais elle n'obtient pas le même succès puisqu'elle disparaît après un nombre d'éditions assez faible. L'objectif de la revue est de présenter chaque semaine une personnalité féminine célèbre de l'époque, principalement des vedettes du spectacle.

L'imprimeur gérant est Maxime Bloncourt, les bureaux du journal sont au , rue Alfred-Stevens. On retrouve comme dessinateurs les mêmes artistes qui travaillent pour la presse de l'époque, tels que Coll-Toc, Henry Hamel, etc. Le texte biographique est signé du pseudonyme Zi-Zim

En 1892, Léon Vanier reprend le titre et publie un numéro 11, mais il n'y aura pas de suite.

En 1911, le titre est repris pour une dizaine de livraisons ; Les Femmes du jour. Artistique, mondain, satirique, sort en kiosque, et présente sur ses unes des portraits de femmes.

Liste des numéros

Notes et références

Presse satirique en France
Titre de presse créé en 1886
Publication illustrée par des gravures
Presse sous la Troisième République

Les Femmes du jour


Günter K. Koschorrek (* 1923 in Gelsenkirchen) ist ein ehemaliger deutscher Soldat der 24. Panzer-Division im Zweiten Weltkrieg und Autor mehrerer Bücher. Seine Kriegserlebnisse in Stalingrad hielt er in seinem Buch Vergiss die Zeit der Dornen nicht fest.

Leben
Im Alter von neun Jahren zog Günter Koschorrek mit seiner Familie in die ostpreußische Heimat seiner Familie. Dort legte der die Mittlere Reife ab und besuchte eine Handelsschule und half im Geschäft seiner Mutter mit. Anschließend besuchte er die Motorsport-Schule Itzehoe, um militärische Führerscheine zu erlangen. Im Februar 1942 wurde er zur Wehrmacht eingezogen und bis Oktober im ostpreußischen Insterburg ausgebildet. Daraufhin kam er in der kämpfenden Truppe 1.KD/24. Panzer-Divisionen in Stalingrad zum Einsatz. Der damals 19-jährige Koschorrek wurde als MG-Schütze eingesetzt und entkam mit seiner Einheit kurz vor Weihnachten 1942 aus dem Kessel. Im April 1945 kam er verwundet in das Lazarett in Marienbad. Ende Juni wurde er dann dort aus amerikanischer Kriegsgefangenschaft entlassen. Nach dem Krieg arbeitete Koschorrek in leitenden Positionen in der Wirtschaft. Nach dem Auffinden seiner Kriegsaufzeichnungen im Jahr 1995 verfasste er das Buch "Vergiss die Zeit der Dornen nicht", wofür er 1996 vom WDR ausgezeichnet wurde.

In seinem Buch stellt Koschorrek unter anderem die Behauptung auf, sowjetische Truppen hätten an der eigenen, der Kollaboration mit dem Feind beschuldigten Zivilbevölkerung Massaker verübt, deren Zeuge der Autor beim Rückzug der deutschen Truppen vom Fluss Inhul nach Vosnessensk am südlichen Bug (Mikolayiv Oblast, Ukraine) im März 1944 gewesen zu sein angibt. Diese Gräueltaten sollen laut Koschorrek den deutschen Truppen angelastet worden sein. Von derartigen Vorfällen ist in keiner anderen Quelle die Rede, allerdings war etwa zum Zeitpunkt der Erscheinung von Koschorreks Buch unter anderem bei Franz W. Seidler von einem Stalinbefehl die Rede, demzufolge sowjetische Kommandos unter anderem als Deutsche verkleidet an der eigenen Bevölkerung Massaker verüben sollten (sogenannter "Fackelmänner-Befehl" vom 27. November 1941). Nachforschungen der Historiker Christian Hartmann und Jürgen Zarusky ergaben, dass es sich bei dieser Version des genannten Stalin-Befehls um eine Fälschung handelte. In dem tatsächlichen Befehl ging es nur um die Vernichtung von Behausungen, um den deutschen Invasoren Überwinterungsmöglichkeiten zu nehmen. Koschorrek behauptet ferner, Leichen bei dem Massaker von Nemmersdorf ermordeter Zivilisten gesehen zu haben, wobei seine Schilderungen denjenigen der seinerzeitigen NS-Propaganda entsprechen.

Werke
 Vergiss die Zeit der Dornen nicht (in Englisch: Blood red snow)
 Frontschwein

Einzelnachweise

Autor
Autobiografie
Literatur (Deutsch)
Deutscher
Geboren 1923
Mann

Günter K. Koschorrek


ලෝකය අද ඉල්ලා සිටින දරුණුම මිනිසා ලෙස ඔහු සැළකෙයි.දුටු තැන අල්ලා ගැනීමට අවශ්‍ය කරන එහෙත් ලෝකය සමඟ හැංගිමුත්තමේ නිරත අබු බකර් අල් බග්ඩාඩි ඉස්ලාමීය රාජ්‍ය සංවිධානයේ නායකයා වෙයි. කලිෆ් (caliph)ඉස්ලාමීය ලෝකයක් වෙනුවෙන් කටයුතු කරන එම මිනිසාගේ හිස සඳහා ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය විසින් නියම කරනු ලැබ ඇති මිළ ඩොලර් දෙකෝටි පනස් දහසකි.

2014 වසරේ ඉරාකයේ මෝසුල් (Mosul) නගරයේ දී පැවැත්වූ කතාවකදී තමා යටතේ පවතින 'කලිපට්' (caliphate) පාලනයක් ප්‍රකාශයට පත්කළ අබු බකර් අල් බග්ඩාඩි ඉන් අනතුරුව වසර තුනකට අධික කාලයක් ප්‍රසිද්ධියේ පෙනී නොසිට හැංගිමුත්තමේ නිරත වෙමින් සිට පසුගිය අප්‍රියෙල් මස අන්තිම සතියේ මිනිත්තු දහඅටක වීඩියෝ පටයක් මගින් තමා තවමත් ජීවතුන් අතර බව ලෝකයට පෙන්වා දුන්නේය.

එහෙත් ඔහු සැඟව සිටින්නේ කොතැනකද? ඔහුගේ වීඩියෝ පටය මගින් ඒ පිළිබඳව කිසිම ඉඟියක් නොලැබෙයි.

තවත් ප්‍රශ්න කීපයකි. අබු බකර් අල් බග්ඩාඩි දඩයම් කර ගැනීමේ මෙහෙයුම ක්‍රියාත්මක කෙරෙන්නේ කෙසේද? ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය සහ ඔවුන්ගේ සගයන්ට අද භාවිතා කෙරෙන ඉතාම දියුණු තාක්ෂණික මෙවලම් මගින් ඉස්ලාමීය රාජ්‍ය නායකයා සැඟවී සිටින තැනක් හසුකර ගත නොහැකි ඇයි?

2016 නොවැම්බර් තුන්වෙනිදා අල් බග්ඩාඩි තම ජීවිතය අනූනවයෙන් බේරුණ වරදක් සිදුකළ බව වාර්තා මගින් පැවසෙයි.

ඇමෙරිකානු නායකත්වයෙන් යුද සන්ධානයේ හමුදා ඉරාකයේ දෙවැනි ප්‍රධාන නගරය වූ මොසුල්හි ඉස්ලාමීය රාජ්‍ය සංවිධානයට එරෙහිව ප්‍රහාරයක් ගෙන යමින් සිටියදී එම නගරය ආසන්නයේ ස්ථානයක සිටි බැග්ඩෑඩි තත්පර හතලිස් පහක රේඩියෝ පණිවුඩයක් මගින් සටන් අත්නොහරින මෙන් වෙහෙසට පත්ව සිටි සිය අනුගාමිකයන්ගෙන් ඉල්ලීමක් කළේය. එම ඉල්ලීම පණිවුඩවලට රහසින් සවන් දීම සඳහා ඇමෙරිකානු යුද සන්ධානය විසින් මෙහෙයවන ලද විද්‍යුත් යානයකට හසු වූ අතර එය අල් බග්ඩාඩිගේ කටහඬට සම විය.

එහෙත් ඊට දැක්විය යුතු ක්‍ෂණික ප්‍රතිචාරය අතින් ඒ මොහොතේ කලබලකාරී තත්වයක් ඇති වූ අතර එය ප්‍රයෝජනයට ගත් IS නායකයා සියා ආරක්ෂක නිලධාරීන්ගේ උදව්වෙන් එම ස්ථානයෙන් පළා යාමට සමත් විය.

ඉන් අනතුරු කාල පරිච්ඡේදය තුළ පසුගිය අප්‍රියෙල් වීඩියෝ පටය තෙක් එවැනි පණිවුඩ නිකුත් කිරීමෙන් වැළකී සිටින මෙන් අල් බග්ඩාඩිගෙන් අයැද සිටීමට ඔහුගේ සගයන් වග බලා ගත් බව නිසැකය.

මේ තොරතුරු ද කියවන්න:

 ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රහාර ගැන 'අයිඑස් නායකයාගෙන්' වීඩියෝවක්
 ජාතික තව්හිත් ජමා'අත් යනු කවුරුන්ද?
 IS කැරලිකරුවන්ට මෝසුල් අහිමිවන ලකුණු

2001 සැප්තැම්බර් 11 වෙනිදා නිව්යෝර්ක්-වොෂින්ටන් දෙනුවර ප්‍රහාරයෙන් අනතුරුව 'අල්කයිඩා' නායක ඔසාමා බීන් ලාඩන් දඩයම් කර ගැනීම සඳහා ඇමෙරිකානු බුද්ධි අංශයට වසර දහයක් ගතවිය.

පාකිස්තානයේ සිය නිවාස සංකීර්ණයෙහි සැඟවී සිටි ඔසාමා බීන් ලාඩන් එක්සත් ජනපද නාවික හමුදා භටයන් විසින් අල්ලා ගන්නා ලද්දේ 2011 මැයි මාසයේ දෙවැනිදාය.

'සිගින්ට්'('Sigint') යනුවෙන් හඳුන්වනු ලබන රහස්‍ය සඥා හසුකර ගැනීම සහ ඒවා අධීක්‍ෂණය සම්බන්ධයෙන් මෙන්ම ලොව පුරා ඇතැම් සංවිධාන අනුන්ට කියවීමට නොහැකි මට්ටමින් තම රහස් පණිවුඩ හුවමාරු කර ගනු ලබන දත්ත කේත ආදිය සහ වෙනත් ගුප්ත පණිවුඩ තේරෙන භාෂාවකට පරිවර්තනය කර ගැනීම අතින් ඇමෙරිකානු ජාතික ආරක්ෂක ආයතනය (NSA) සහ බ්‍රිතාන්‍ය GCHQ මධ්‍යස්තානය විශ්මයජනක ශක්‍යතාවයක් සහිත ආයතන වෙති.

දුටුතැන අල්ලා ගැනීමට අවශ්‍ය කර සිටි ලෝකයේ කලින් සිටි ත්‍රස්තවාදීන් ඇතැම්විට තමන් සැඟවී සිටින තැන් මාරු කිරීමේ දී එය ජංගම දුරකථන පණිවුඩ ඔස්සේ සිදුකර ගන්නට ඇත.එසේත් නැත්නම් ඔවුහු ඒ සඳහා දිගු වේලාවක් අන්තර්ජාලයේ රැඳී සිටියහ.

මේ කාරණය අතින් බින් ලාඩන් බුද්ධිමත් වූ අතර අබු බකර් අල් බග්ඩාඩි ඊටත් වඩා බුද්ධිමත් වී ඇත.

පාකිස්තානයේ 'ඇබටාබාද්'(Abbottabad) නගරයේ සිය කුටියේ සැඟවී සිටියදී ඔසාමා බීන් ලාඩන් අල්ලා ගන්නා ලද්දේ ඔහු විසින් පාවිච්චි කරන ලද ඩිජිටල් උපාංග හසුකර ගැනීමකින් නොවේ. '

බින් ලාඩන් අල්ලා ගනු ලැබුණේ ඔහුගේ ප්‍රචාරක වීඩියෝ පට සහ වෙනත් පණිවුඩ ඒවා අන්තර්ජාලයට එක් කරන ස්ථාන කරා අතින් ගෙනයන පණිවුඩකරුවකු කොටුකර ගැනීම මගිනි.

එම තත්වයන් සැළකිල්ලට ගනිමින් බැග්ඩෑඩිගේ අලුත්ම වීඩියෝ පටයෙන් පසු ඇමෙරිකානු බුද්ධි අංශ මේදිනවල සිදු කරනු ලබන පළමු කාර්යයන්ගෙන් එකක් ලෙස පෙනී යන්නේ සිය ගවේෂණ ගමන් මගෙහි කලින් අනුගමනය කරන ලද පැරණි ක්‍රියාමාර්ගයන් යළි අනුගමනය කිරීමකි.

එහෙත් අල් බග්ඩාඩිගේ ආරක්ෂක කණ්ඩායම එම අභියෝගයට මුහුණ දීමේදී උපායශීලීව කටයුතු කරනු ඇත.

1971 වසරේ ඉරාකයේ 'සමාරා' (Samarra) නගරයේ දී උපත ලද අබු බකර් අල් බග්ඩාඩිගේ සැබෑ නම ඊබ්‍රාහිම් අවාඩ් අල්-බද්රි (Ibrahim Awad al-Badri) වෙයි.

ළමා කාලයේ පටන්ම දැඩි ආගමික පසුබිමක් සහිත අල් බග්ඩාඩි , 2004 වසරේ දී බ්‍රිතාන්‍ය සහ ඇමෙරිකානු හමුදා ඉරාකය ආක්‍රමණය කොට එරට අල්ලා ගනු ලැබීමෙන් අනතුරුව ඇමෙරිකාව විසින් පවත්වා ගෙන ගිය 'බුකා' (Bucca) යුද සිර කඳවුරෙහි සිර අඩස්සියේ තබා සිටියේය.

එම කාලය තුළ සදාම් පාලනයේ බුද්ධි නිලධාරීන් ද ඇතුළුව වෙනත් සිරකරුවන් සමඟ සමීප සන්ධානයක් ගොඩ නගා ගැනීමට ඔහු සමත් විය.

"සදාම් හුසේන් ගේ බුද්ධි අංශ ක්‍රියාත්මක වුණේ කොහොමද කියල අල් බග්ඩාඩි හුඟක් දේවල් ඉගෙන ගත්තා" ලන්ඩන් නගරය මූලස්ථානය කරගත් රාජකීය එක්සත් සේවා අධ්‍යයන බුද්ධිමතුන්ගේ ආයතනයේ(Rusi) මැද පෙරදිග විශේෂඥ මයිකල් ස්ටීවන් පවසයි.

"ඔහුගේ මෙහෙයුම් ආරක්ෂණය ඉතා ඉහළ මට්ටමක පවතිනවා" මයිකල් ස්ටීවන් වැඩි දුරටත් සඳහන් කරයි.

"ඒකට එක හේතුවක් වන්නේ අන්‍යයන් කෙරහි පවතින දැඩි අවිශ්වාසය"

අල් බග්ඩාඩි මේවනවිට සැඟවී සිටින්නේ කොතැනක විය හැකිද?ඔහු ඉරාක් - සිරියා දේශසීමාවේ ස්ථානයක රැඳී සිටීම බොහෝදුරට නියත කරුණක් විය හැකි බව මැද පෙරදිග විශේෂඥ මයිකල් ස්ටීවන්ගේ තක්සේරුවයි.

දේශ සීමාව ඔස්සේ ජාවාරම් ජාලයක් ස්ථාපිත කර ගැනීමේ වාසිය පාවිච්චි කරමින් උපයන මුදල් ගෙවමින් ප්‍රදේශයේ ගෝත්‍රික ජනයා අතර තම කටයුතු වලට මග පාද ගැනීමට අල් බග්ඩාඩි සමත් විය හැකි බවත් මයිකල් ස්ටීවන් පෙන්වා දෙයි.

යුද්ධය පරාජිතව සිය පාලනය බිඳ වැටීමෙන් පසු පළා යාමෙන් අනතුරුව මාස නවයක කාලයක් සැඟවී සිටීමට ඉරාකයේ හිටපු නායක සදාම් හුසේන් සමත් විය.

සිය උපන් ගම වූ 'ටික්රිට්' නගරය අසළ උමඟක සැඟවී සිටි සදාම් හුසේන් 'Red Dawn' ඇමෙරිකානු මෙහෙයුම මගින් කොටුකර ගන්නා ලද්දේ ඩොලර් දශලක්ෂ ගණනක මුදල් ත්‍යාගයක් සඳහා කෑදර වූ එක්තරා පුද්ගලයකු විසින් කරන ලද පාවාදීමක් මගිනි.

එහෙත් එවැනි ඔත්තුකරුවකු අල් බැග්ඩෑඩිගේ ආරක්ෂක වළල්ලේ කිට්ටුම සගයන් අතරින් දිනා ගනු ලැබීම අතිශය දුෂ්කර කාර්යයක් විය හැක.අල් බග්ඩාඩි වටා සිටින කුඩා සගයන් කණ්ඩායම සහ ඔහු අතර ඇති අතිසමීපභාවය මූල්‍යමය උත්තේජනය ඉක්මවා යන "අවනතභාවයක්" විය හැකිය.

ඉතින් ,එවැනි පසුබිමක් යටතේ අද ලෝකයට අල්ලා ගැනීමට වඩාත්ම අවශ්‍ය කරන පුද්ගලයා මේ මොහොතේ සිටින්නේ ජංගම දුරකථන හෝ අන්තර්ජාලය පාවිච්චි නොකරන ඔහුට සීමා වූ රහස්‍ය ස්ථානයකය.ඔහු ජංගම දුරකථනය මගින් කිසිවකු ආමන්ත්‍රණය නොකරයි.ඔහු නිරන්තරයෙන් තමා සිටින ස්ථානය මාරු කරනවා විය හැකිය.එවැනි පසුබිමක් තුළ වොෂින්ටනයට හෝ බටහිර බලවතුන්ට ඔහු අල්ලා ගැනීම අතින් තැබිය හැකි බලාපොරොත්තුව කුමක්ද?

අන්තිමේදී එම අවස්ථාව උදාවනවා විය හැක්කේ වාසනාව සහ ඉවසීම අනුවය.

එක්කෝ කුතූහලයෙන් යුක්ත ගම්වැසියකුගේ ඇස ගැටීමක්, සීරුවෙන් ඇස ගසාගෙන සිටින නියමුවන් රහිත යානා හසුරුවන්නකුට විශේෂ වාහනයක් දක්නට ලැබීමක් හෝ එසේත් නැත්නම් වෙහෙසට සහ අප්‍රසාදයට පත්ව සිටින IS සාමාජිකයකු ත්‍යාග මුදලක් ලබා ගනිමින් සදාකාලිකව සැඟව හෝ සිය ජීවිතයේ අන්තිම කාලය ධන කුවේරයකු ලෙස ගත කිරීමට තීන්දු කිරීමක් අල් බග්ඩාඩි ඉරණම තීන්දු කෙරෙන සංසිද්ධිය වනු ඇත.

(බීබීසී ආරක්‍ෂක තොරතුරු පිළිබඳ වාර්තාකරු ෆ්‍රෑන්ක් ගාඩ්නර් ගේ (Frank Gardner) වාර්තාවක් ඇසුරෙනි)

BBC security correspondent

අබු බකර් අල් බග්ඩාඩි


Eduardo II (Edward II) es una obra de teatro de Christopher Marlowe, con el título completo de El problemático reinado y la lamentable muerte de Eduardo II, rey de Inglaterra, y la trágica caída del orgulloso Mortimer (The Troublesome Reign and Lamentable Death of Edward the Second, King of England, with the Tragical Fall of Proud Mortimer). Fue estrenada en 1592, por lo que puede ser considerada una de las primeras tragedias basadas en la historia de Inglaterra, un subgénero que alcanzaría gran esplendor poco tiempo después en la pluma de William Shakespeare.

En 1924, Bertolt Brecht estrenó en Múnich una adaptación de esta obra que tituló La vida de Eduardo II de Inglaterra.

Argumento
Tras ser coronado, Eduardo II llama a Londres a su amigo Gaveston. Tras el encuentro, ambos se entregarán a una vida llena de fiestas, en las que dilapidan el dinero de Inglaterra, a la vez que descuidan su gobierno. Esto desata la ira de los nobles, encabezados por Mortimer, que no soportan ver como un plebeyo ha conseguido controlar el reino. De idéntica opinión es el obispo de Coventry, que amenaza a Gaveston con enfrentarle al Parlamento si no abandona el país inmediatamente. Al enterarse de esto, Eduardo II ordena encerrar al obispo y privarle de sus posesiones. Sin embargo, esto hace que los nobles se enfurezcan aún más, por lo que el rey Eduardo se ve obligado a expulsar a Gaveston. Sin embargo, la reina convence a Mortimer para que permita la vuelta de Gaveston, informándole de la gran cantidad de oro que éste tiene y que sería extremadamente útil para armar la guardia y preparar un buen ejército, amén de que, si volviera, sería más fácil asesinarlo. Gaveston finalmente regresa, pero es detenido y asesinado por los nobles a instancias de Mortimer. Después se preparan para atacar al propio rey Eduardo, que al descubrir el embrollo huye junto a sus más fieles caballeros. Cuando los nobles le detienen, le obligan a abdicar a favor de su hijo, Eduardo III, aún niño. La reina y Mortimer, convertido en amante de la reina y tutor del niño rey, encierran a Eduardo II y ordenan su tortura y cruel asesinato. Cuando Eduardo III descubre lo ocurrido en su infancia y la culpabilidad de Mortimer y de su propia madre, les acusa; y ordena la decapitación de Mortimer y el encierro de por vida en una torre de su madre, vengando así la muerte de su querido padre.

Representaciones en España
 Teatro Lliure, Barcelona, 1978, en catalán.
 Dirección: Lluís Pasqual.
 Escenografía: Fabià Puigserver.
 Intérpretes: Josep Maria Flotats, Anna Lizaran (reina Ana), Fermí Reixach, Toni Sevilla, Joan Miralles, Lluís Homar.

 Teatro Centro Dramático Nacional, Madrid, 19 de octubre de 1988.
 Dirección: Lluís Pasqual.
 Escenografía: F. Puigserver.
 Intérpretes: Jose Luis Pellicena (Mortimer), Alfredo Alba (Eduardo II), Mercedes Sampietro (reina Ana), Pedro del Río (Obispo), Carlos Lucena (Prior), José Hervas (Gurney), Juan Jesus Valverde (Lancaster), Juan Gea (Gaveston) sustituido por Antonio Valero a su vez sustituido por Antonio Banderas, Paco Casares, Chema Muñoz, Dora Santacreu, Fidel Almansa, Alberto Delgado, Ricardo Moya.

 Vaivén Producciones & Barranco Promociones Culturales, Euskadi, Castilla y León, 2004.
 Dirección: Etelvino Vázquez.
 Escenografía: Mario Pérez Tapanes.
 Intérpretes: Kike Díaz de Rada (Eduardo II), Alfonso Torregrosa (Obispo), Alberto Iglesias (Mortimer), Carlos Pinedo (Gaveston),  Ana Pimenta (reina Ana),  Luís Oyarbide, Aitor Beltrán, Ramiro Mélgar, Jon Calvo, Asier Hernández.

 Tantarantana Teatre, Barcelona, 2015.
 Dirección: Roberto Romei, en catalán (traducción: Marc Rosich).
 Escenografía: Roger Orra.
 Intérpretes: Parking Shakespeare Company: José Pedro García Balada (Eduard II), Adrià Díaz (Gaveston), Carles Gilabert (Mortimer), Ester Cort (Elisabet), Pep Garcia-Pascual (Spencer), Roc Piró (Eduard III), Òscar Bosch (Kent)

Referencias

Obras de teatro del Reino Unido
Obras de teatro en inglés
Obras de teatro del siglo XVI
Literatura de Inglaterra
Obras de teatro ambientadas en la Edad Media
Representaciones culturales de Eduardo II de Inglaterra
Eduardo III de Inglaterra

Eduardo II (obra de teatro)


Franz Egon von Fürstenberg henviser til:

 Franz Egon von Fürstenberg-Heiligenberg (1626-1682) – tysk kirkemand, fyrstærkebiskop af Strasbourg
 Franz Egon von Fürstenberg (1702-1761) – tysk kirkemand, domdekan og generalvikar i Münster
 Franz Egon von Fürstenberg (1737-1825) – tysk kirkemand, fyrstbiskop af Hildesheim og Paderborn
 Franz Egon von Fürstenberg-Stammheim (1797-1859) – tysk godsejer og politiker
 Franz Egon von Fürstenberg-Herdringen (1818-1902) – tysk godsejer og politiker

Franz Egon von Fürstenberg


Monteverde é o décimo segundo cantão da província de Puntarenas, na Costa Rica, localizado na Cordilheira de Tilarán. É um dos principais destinos de ecoturismo do país. Santa Elena é a cidade-sede do cantão. Suas residências e negócios servem como centro turístico da região, junto com o bairro vizinho de Cerro Plano, a comunidade de Monteverde propriamente dita e inúmeras reservas e atrações na região metropolitana. A área abriga a Reserva Biológica do Bosque Nuboso de Monteverde e várias outras atrações naturais, que atraem um grande número de turistas e naturalistas.

Toponímia
Monteverde se traduz diretamente em Montanha Verde. Seu nome oficial é Monte Verde, escrita separadamente.

Cantões da Costa Rica
Turismo na Costa Rica
Cidades de Puntarenas (província)

Monteverde (Puntarenas)


Tenten Sovyetler'de (Les Aventures de Tintin, reporter du Petit "Vingtième", au pays des Soviets) Belçikalı yazar ve illüstratör Hergé'in klasik çizgi romanının bölümlerinden bir tanesidir. Serinin kahramanı genç muhabir Tenten'dir.

Tenten Sovyetler'de serinin ilk bölümüdür. İlk olarak 20 Ocak 1929 ile 11 Mayıs 1930 arasında Belçika gazetesi Le Vingtième Siècle gazetesinin çocuk bölümü olan Le Petit Vingtièmede yayımlanmış ve 1930'da albüm haline getirilmiştir.

Hikâye politik bir hicivdir, Hergé'in Sovyetler Birliği'ne olan güvensizliğini ifade etmekte ve başarılı bir ekonomiye sahip oldukları inancıyla alay etmektedir. Benoît Peeters'ın Le monde d'Hergé adlı kitabına göre, Hergé'in kitabı yaratmakta kullandığı tek kaynak eski Sovyet Rusya Konsolosu Belçikalı Joseph Douillet'in Moscou sans voiles adlı kitabıydı. Albüm zamanında anti-Sovyet ve politik görüşü sağ olduğu için öfkeyle eleştirilmişti. Bu tip nedenlerden dolayı, Hergé 1930'larda albümü raflardan çekti. 1973'te, bir tıpkıbasım versiyonu basıldı ve çok geçmeden çok satanlar listesine girdi (100,000 kopya sadece o sene satıldı).

Bu kitap Hergé'in ileriki yıllarda yeniden çizip renklendirmediği tek Tenten kitabıdır, bu nedenledir ki diğer kitaplardan daha farklı görünür ve karakterler daha farklıdır. Her ne kadar Hergé bu albümün renklendirilerek yeniden basımına sıcak bakmamış olsa da, korsanlar bu konuda da rahat durmamışlar ve 1969 yılında "Tenten Sovyetler'de"nin de renki versiyonlarını basmışlardı. Tenten'in özgün yayımcılarından "Casterman"ı andıran ismiyle "Castelman" yayınevi tarafından basılan albümü Paul-Henry Lombard ve Philippe-Alfred Castelman adlı Tenten hayranları renklendirmiş, hatta yer yer yeniden çizmişlerdir. Sınırlı sayıdaki bu albümler müzayedelerde yüksek fiyatlara satılmaktadır.

Hikâye
Tenten ve köpeği Fındık çalıştığı gazete tarafından Moskova'da bir göreve gönderilirler. Tren Rus gizli polisinin bir ajanı tarafından patlatılır ve Tenten bu "kazadan" dolayı suçlu bulunur. Hapishaneye gönderilir, fakat aldatma ve kılık değiştirmeyle dışarı çıkar. Daha sonra bir araba çalar ve Moskova'ya gelmeden birkaç serüven yaşar. Sovyetlerin silah zoruyla insanlara oy verdirttiğini ve
üretken fabrikaların sadece yabancı ziyaretçileri kandırmak için yapılan boş kabuklar olduğunu görür.  Aynı zamanda Sovyetlerin gençlere sadece eğer kendilerine komünist derlerse ekmek verdiğini öğrenir. Tenten buğday eksikliği yüzünden Moskova bölgesinin açlık çektiğini keşfeder–hasadın çoğu propaganda amaçları yüzünden ithal edilmektedir–böylece komünist liderliği yakındaki çiftlikleri talan etmeyi planlamaktadır. Birkaç çiftçiyi gelen askerlere karşı uyarır, fakat tekrar yakalanmaktan kurtulamaz. Karlı topraklarda kaçarken, Tenten Stalin, Lenin ve Trotsky'nin Rus insanlardan çaldığı gizli hazineye takılır (içinde bol buğday da bulunmaktadır). Bu bilgiyi öğrenince Berlin üzerinden ülkesine döner ve Sovyet ajanlarla bir kez daha karşılaşır. Brüksel'e döndüğünde, onu kendinden geçmiş bir kalabalık coşkuyla karşılar.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Korsan olarak renklendirilmiş albümün ilk üç sayfası

Sovyetler
1930 kitapları
Hergé kitapları
Fransızca kitaplar

Tenten Sovyetler'de


Ben "Son" Johnson, Jr. (født 13. juni 1918, død 8. april 1996) var en amerikansk stuntman, verdensmester i rodeo-cowboy og Oscar-vindende skuespiller. Sønnen af en rancher, Johnson ankom i Hollywood for at levere heste til en film. Han arbejde som stunt-double i adskillige år, før han gik ind i skuespillet gennem John Fords kontorer. Lang og lakonisk bragte Johnson yderligere autenticitet til mange roller i Westernfilm med sit ekstraordinære horsemanship. En elegisk skildring af en tidligere cowboy-teater ejer i 1950'erne i coming-of-age-dramafilmen Sidste forestilling indbragte Johnson en Oscar for bedste mandlige birolle og BAFTA Award for bedste mandlige birolle i 1971.

Eksterne henvisning

Skuespillere fra Oklahoma
Amerikanere i 1900-tallet
Oscar for bedste mandlige birolle

Ben Johnson (skuespiller)


Shigemitsu Sudo (født 2. april 1956) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1979||1||0
|-
|1980||8||0
|-
|1981||4||0
|-
!Total||13||0
|}

Eksterne henvisninger

 Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Shigemitsu Sudo


Icilio Bacci, né Baccich (Fiume,  - Fiume, ), est un homme politique, conférencier et avocat italien.

Biographie
En 1904, il fait déjà partie des jeunes irrédentistes en faveur de l'italianité de Fiume. En 1910, il est adjoint au maire (sindaco) de sa ville. La même année, il se rend à Rome où il fait partie des fondateurs de l'Association nationaliste italienne (Associazione Nazionalista Italiana).

Pendant la première guerre mondiale, il s'engage comme volontaire dans le Regio Esercito (armée royale) et participe, avec son frère Iti Bacci, à l'entreprise de Fiume, où il est chargé de l'intérieur et de la justice pendant la régence italienne du Carnaro. En 1929, il est président de la province du Carnaro.

Membre du parti national fasciste (Partito Nazionale Fascista), il est nommé sénateur du Royaume le 23 janvier 1934.

En 1944, une procédure est ouverte contre lui devant la Haute Cour de justice pour sanctions contre le fascisme, son nom étant inclus dans la catégorie des "sénateurs tenus pour responsables d'avoir maintenu le fascisme et rendu la guerre possible tant par leurs votes que par des actions individuelles, notamment la propagande exercée à l'extérieur et à l'intérieur du Sénat". En avril 1944, il est condamné par contumace à Rome comme criminel de guerre. Bien que poussé par ses concitoyens, il décide de ne pas quitter sa ville. Il continue à séjourner à Fiume, où la Wehrmacht l'a protégé tant qu'elle le pouvait. Enlevé par des partisans à Fiume le 28 août 1945, il est déclaré introuvable et mort le 29 mars 1946, la mesure du "non-lieu pour cause de disparition" est adoptée.

Sa Disparition
Il n'y a pas d'informations certaines sur sa fin, si ce n'est qu'il a été arrêté par la police yougoslave de Josip Broz Tito alors qu'il allait demander un laissez-passer. Selon une lettre de 1946 du régent croate, l'avocat Mandich d'Opatija, Bacci a été transféré par les Yougoslaves à la prison de Karlovac, où il a été jugé et fusillé. Son corps n'a jamais été retrouvé.

Commissions sénatoriales
 Membre de la commission de première instance de la Haute Cour de Justice (22 janvier 1935-2 mars 1939) (17 avril 1939-5 août 1943)
 Membre de la commission des affaires intérieures et de la justice (17 avril 1939-5 août 1943)

Distrinctions honorifiques
 - Croix du Mérite de la guerre - 1915-1918

 - Médaille de bronze de la Croix-Rouge italienne

 - Chevalier de l'Ordre de la Couronne d'Italie - 1912

 - Commandeur de l'Ordre de la Couronne d'Italie - 1924

 - Grand Officier de l'Ordre de la Couronne d'Italie - 1930

 - Chevalier de l'Ordre des Saints-Maurice-et-Lazare - 1933

Références

Source

Liens externes

  Alberto Monticone, BACCI, Icilio, dans le Dizionario biografico degli italiani, vol. 5, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1963.
  Icilio Bacci, sur le site Senatori d'Italia, Sénat de la République.

Naissance en juillet 1879
Naissance à Fiume
Décès en août 1945
Décès à Rijeka
Décès à 66 ans
Avocat italien du XXe siècle
Personnalité politique italienne du XXe siècle
Condamné à mort exécuté par arme à feu
Personnalité de l'Association nationaliste italienne
Sénateur de la XXIXe législature du royaume d'Italie
Chevalier de l'ordre des Saints-Maurice-et-Lazare
Grand officier de l'ordre de la Couronne d'Italie
Croix du Mérite de guerre

Icilio Bacci


Abesinska zob (lat. Avena abyssinica), jedna od dvadesetak vrsta zobi, jednogodišnjih biljaka iz porodice trava. Rasprostranjena je po sjeveroistočnoj Africi (Etiopija, Eritreja i Džibuti) i Arapskom poluotoku (Saudijska Arabija i Jemen).

Nema nijednu priznatu podrvstu.

Vanjske poveznice

Izvori

Zob
Flora Etiopije
Flora Džibutija
Flora Eritreje
Flora Saudijske Arabije
Flora Jemena

Abesinska zob


Bent Løfqvist-Hansen (* 26. Februar 1936 in Kopenhagen) ist ein ehemaliger dänischer Fußballspieler. Der Angreifer spielte seit 1958 in der 2. Division beim Boldklubben 1913, einem Vorgängerverein des FC Fyn. 1960 konnte er mit dem Verein nach dem Aufstieg im Vorjahr einen siebten Platz in der 1. Division erreichen. In der darauffolgenden Spielzeit belegte die Mannschaft den dritten Platz in der Meisterschaft und qualifizierte sich damit für den Landesmeisterwettbewerb 1961/62; bei den Vorrundenerfolgen über Spora Luxemburg konnte Løfqvist insgesamt sieben Treffer erzielen. Im Achtelfinale unterlag man schließlich dem späteren Gewinner Real Madrid. Løfqvist wurde gemeinsam mit Heinz Strehl (1. FC Nürnberg), Alfredo Di Stéfano, Ferenc Puskás und Justo Tejada (alle Real Madrid) Torschützenkönig des Landesmeisterpokals. Am 20. September 1961, nur eine Woche nach seinem Fünferpack im Rückspiel gegen Luxemburg, kam Løfqvist zu seinem einzigen Einsatz in der Nationalmannschaft: Bei der 1:5-Niederlage gegen die Bundesrepublik Deutschland stand er 90 Minuten lang auf dem Platz. Nach 89 Treffern in 142 Spielen für den Boldklubben 1913 wechselte der Däne 1962 zum französischen Zweitligisten FC Metz und schließlich 1966 zum dänischen Zweitligisten Odense BK; mit dem Verein stieg er 1967 in die 1. Division auf. Nach dem Abstieg im folgenden Jahr beendete Løfqvist 1968 seine Karriere.

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Dänemark)
Däne
Geboren 1936
Mann

Bent Løfqvist


سد 9أبريل 1947 ويسمى أيضاً سد الحاشف، هو سد يوجد في جهة طنجة تطوان على بعد 30 كيلومتر جنوب مدينة طنجة. بني سنة 1995 وتصل قدرته الاستيعابية إلى 300 مليون متر مكعب. يعتبر سد 9أبريل من أكبر مزودي طنجة بالمياه وهو يقع في منطقة إستراتيجية بجبال الريف التي تتجاوز فيها كمية التساقطات السنوية 900 mm
 الارتفاع عند الأساس: 52 متر.
 الطول عند القمة: 540 متر.

المراجع

تأسيسات سنة 1947 في المغرب
سدود المغرب

سد 9 أبريل 1947


L'église Saint-Laurent est une église située à Saint-Laurent-de-la-Barrière, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine.

Historique

L'église est inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du .

Architecture

Intérieur

Extérieur

Galerie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Églises de la Charente-Maritime

Liens externes

Saint-Laurent-de-la-Barrière
Monument historique inscrit en 1948
Saint-Laurent-de-la-Barrière
Saint-Laurent-de-la-Barrière
Saint-Laurent-de-la-Barrière

Église Saint-Laurent de Saint-Laurent-de-la-Barrière


John Timothy Irvine Porteous, CM (August 31, 1933 – February 11, 2020) was a Canadian administrator.

Student days
A native of Montreal, he studied at Bishop's College School, Selwyn House School and McGill University, where he earned both a bachelor of arts and a bachelor of civil law. Porteous first met Pierre Trudeau in 1957 when the two were students traveling in West Africa for a World University Service of Canada seminar, for which Porteous represented McGill, where he had previously been responsible for the outstanding 1957 student production of My Fur Lady, which he co-wrote.

Early career
He and Trudeau remained friends and became even closer when Porteous took a two-year leave of absence from his law practice in 1966 and went to Ottawa to work as an executive assistant to Treasury Board president Charles Drury, before volunteering as a speechwriter on Trudeau's 1968 leadership campaign.

He is credited with introducing Trudeau to Margaret Sinclair, who Trudeau later married.

When Trudeau won the Liberal Party leadership campaign, on becoming Prime Minister later in 1968 he offered Porteous a job as his executive assistant, a position he held for five years. After his time in government, Porteous went on to head both the Canada Council and the Ontario College of Art and Design.

Canada Council
Porteous was perhaps best known for his 12-year tenure as associate director and director of the Canada Council. He was appointed to be a Member of the Order of Canada in October 2003, in recognition of his public service.

References
 Porteous, Barry. The Porteous Story, (Kingston, Ontario, published privately 1975)

1933 births
2020 deaths
Bishop's College School alumni
20th-century Canadian civil servants
Members of the Order of Canada
OCAD University administrators
Selwyn House School alumni

Timothy Porteous


Maurice Léon Bourgine, né le 15 janvier 1879 à Saint-Joseph de La Réunion et mort le 23 septembre 1963 à Pamiers, est un administrateur colonial français. Il fut gouverneur de la Côte-d'Ivoire, du Niger et du Dahomey, ainsi que commissaire de la République française au Togo français.

Biographie
Maurice Bourgine est élève du lycée Leconte-de-Lisle de Saint-Denis de La Réunion. En 1899, il entre à l'École coloniale de Paris. Il est condisciple de Joost van Vollenhoven. Bourgine entre ensuite dans le service colonial en Afrique occidentale française. Il sert à partir de 1903 au Sénégal, de 1911 en Guinée et de 1914 au Dahomey. En 1916, il est transféré en Côte-d'Ivoire où, de 1927 à 1928, il succède à Maurice Lapalud prenant le poste de gouverneur par intérim. En 1933, Bourgine succède au gouverneur du Niger Théophile Tellier, jusqu'en 1934, lorsque Léon Pêtre le remplace. De 1934 à 1935, il est commissaire de la République au Togo et de 1935 à 1937, gouverneur du Dahomey. Dans la capitale de Porto-Novo, Maurice Bourgine épouse en 1936 Éliane Octobon.

Notes et références

Administrateur colonial français
Élève du lycée Leconte-de-Lisle
Naissance en janvier 1879
Naissance à Saint-Joseph (La Réunion)
Décès en septembre 1963
Décès à Pamiers
Décès à 84 ans

Maurice Bourgine


Jørn Leslie Faurschou (født 7. oktober 1946 i København) er en dansk filminstruktør og skuespiller.

Han var med til at indtale Max og Antonette, der udkom i 1988 fra Rådet for større færdselssikkerhed.

Udvalgt filmografi
Som skuespiller
 Gangsterens lærling (1976) – Forbryder
 Nyt legetøj (1977) – Allan, automekaniker
 Du er ikke alene (1978) – Andersen, lærervikar
 Slægten (1978) – Bondekarl
 Krigernes børn (1979) – Vilhelm, fisker
 Johnny Larsen (1979) – MP-vagt
 Historien om en moder (1979) – Agitator
 Sådan er jeg osse (1980) – Taler ved demonstration
 Attentat (1980) – Martin Eggert Lindberg
 Langturschauffør (1981) – Brian
 Har du set Alice? (1981) – Gadeartist
 Hodja fra Pjort (1985) – Brændevinssælger
 Oviri (1986) – Sømand
 Tekno Love (1989) – Erik, EDB-ingeniør
 Farligt venskab (1995) – Teis' far
 Baby Doom (1998) – Portør

Som instruktør

 Life Is a bitch (1993) - Instruktion og manuskript
 Farligt venskab (1995)
 Hemmeligheder (1997)
 ''Albert (1998)

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Danmark
Filminstruktører fra Danmark
Personer fra København

Jørn Faurschou


An Cyrtochiloides in uska genus han Liliopsida. An Cyrtochiloides in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cyrtochiloides

Cyrtochiloides


بوكيت بينتانج  هو شارع في العاصمة الماليزية كوالالمبور هو المقصد المثالي للمتسوقين في المدينة. إذ تعج بالسواح العرب والأجانب في ذلك المكان وبمراكز التسوق الحديثة والذي يجد فيها مريدوها كل مايخطر ببالهم الأمر الذي أكسبها لقب المثلث الذهبي. كما يضم أفخم المطاعم العربية.

مراكز التسوق

ومن أهم الأسواق التجارية في بوكيت بينتانج: برجايا تايمز سكوير، بوكيت بينتانج بلازا، سوناي وانج، ام بي بلازا، لوت تن، ستارهيل بلازا ،كوالالمبور بلازا وبافيليون بلازا.

المطاعم

ومن أشهر المطاعم العربية في ماليزيا هناك (طربوش- خيمة الصحراء - مطعم الباشا بإدارة وائل عمران- منتزه الخليج- قهوة محمد المصري- ليالي بغداد- مطعم النخيل- مطعم مروش - مندي حضرموت).
ومن أشهر المطاعم الغربية صبواي. كما يوجد مطعم «ناب» الإيراني. وكما يوجد العديد من المطاعم الصينية (حيث تشتهر بعدم وجود طعام حلال فيها).

الفنادق

يوجد العديد من فنادق ماليزيا والغرف الفندقية مثل برجايا تايمز سكوير. وكما يكثر وجود صرافي العملة على طرفي ذلك الشارع.
وأيضا يوجد نقطتين للقطار قريبتين ذو السكة الواحدة (المنرويل) وهما إمبي (Imbi) والبوكيت بينتانج.

مراجع

السياحة في ماليزيا
بلدات في كوالالمبور

بوكيت بينتانج


Gregers Johan Michaelsen Hentze (født 25. september 1835 på Sandur, død 27. december 1877 i Næstved) var en færøskfødt dansk jurist.

Hentze drog til Danmark i 1852, og fik plads hos landvæsenskommisær Krarup i Hammerum herred i et års tid. Hentze var derefter en tid hos en landmåler i Viborg, og var elev ved landbrugsskolen Haraldslund ved Århus 1853–1855. Efter at have opholdt sig på Færøerne i et års tid, var han kontorist ved herredskontorerne i Bjerre og Hatting indtil 1861. Hentze tog filosofikum i 1862, og blev cand.jur. i 1863. Han var by- og herredsfuldmægtig i Næstved fra 1865, og sagfører samme sted fra 1874.

Han var søn af sysselmand og kongsbonde Johan Michael Hentze (den ældre) og hustru Marianne Jacobsdatter, sønnesøn af provst Peter Hentze samt bror af bonde og lagtingsmand Jóan Petur Hentze.

Litteratur
 H. Hjorth-Nielsen: Danske Sagførere (1941), s. 158–159.

Advokater fra Danmark
Personer fra Sandø

Gregers Johan Hentze


nemlig.com er et dansk online-supermarked, der leverer varer direkte til kunderne. Supermarkedet har ingen fysiske butikker. Det sælger dagligvarer, men der er også ind imellem spot-partier af andre varetyper såsom bøger og legetøj.

Varerne bringes ud i hovedstadsområdet, udvalgte byer på Sjælland, omkring Odense samt i og omkring Aarhus, Skanderborg, Horsens og Randers og udvalgte byer i Sønderjylland.

Historie
Aktieselskabet Nemlig.com A/S blev stiftet i 2010 og ejes af Intervare A/S i Brøndby. I regnskabsåret 2017/18 havde nemlig.com i gennemsnit 156 medarbejdere og et negativt resultat på -58,7 mio. danske kroner.

Kildeangivelser

Eksterne henvisninger
 Websted

Etableret i 2010
Aktieselskabet af 1.8.2007
Distributionsvirksomheder i Danmark
Netsupermarkeder i Danmark

Nemlig.com


Admiral Algernon Percy, 4th Duke of Northumberland,  (15 December 1792 – 12 February 1865), styled Lord Algernon Percy from birth until 1816 and known as The Lord Prudhoe between 1816 and 1847, was a British naval commander, explorer and Conservative politician.

Early life
Northumberland was the second son of General Hugh Percy, 2nd Duke of Northumberland, and his second wife Frances Julia, daughter of Peter Burrell. He was educated at Eton and St John's College, Cambridge.

Naval career
Northumberland entered the Royal Navy in March 1805, aged 12, on board HMS Tribune and served in the Napoleonic Wars. In 1815, when only 22, he was promoted to captain, taking command of HMS Cossack in August, and commanding her until she was broken up some 10 months later. The following year, aged 23, he was raised to the peerage as Baron Prudhoe, of Prudhoe Castle in the County of Northumberland (Prudhoe being a town in Northumberland). Between 1826 and 1829 he was part of an expedition to Egypt, Nubia and The Levant. In 1834, he travelled to the Cape of Good Hope with John Herschel to study the southern constellations.

Northumberland was president of the National Institution for the Preservation of Life from Shipwreck from 1851 to 1865 (partly due to encouragement by George Palmer) during which time he undertook a reorganisation, changing its name to the Royal National Lifeboat Institution in October 1854. In 1851 he offered a prize of £200 for a new design of self-righting lifeboat, won by James Beeching, which became the standard model for the new Royal National Lifeboat Institution fleet.

In 1862 he became a full admiral in the Royal Navy on the Reserved List.

Political career
Northumberland succeeded his childless elder brother in the dukedom in 1847. In 1852 he was sworn of the Privy Council and appointed First Lord of the Admiralty, with a seat in the cabinet, by the Earl of Derby, a post he held until the fall of the government in December 1852. In 1853 he was made a Knight of the Garter.

Personal life
Northumberland married, aged 49, Lady Eleanor Grosvenor, daughter of Richard Grosvenor, 2nd Marquess of Westminster, on 25 August 1842 at St George's, Hanover Square. They had no children. As a result of gout in his right hand, he died in February 1865, aged 72 at Alnwick Castle and was buried in the Northumberland Vault, within Westminster Abbey. He was succeeded in his titles by his cousin, George Percy, 2nd Earl of Beverley, except for the barony of Percy, which passed through the female line to his great-nephew, John Stewart-Murray, 7th Duke of Atholl. The Duchess of Northumberland died on 4 May 1911.

He was a fellow of the Royal Society, the Society of Antiquaries, the Royal Geographical Society, the Royal Astronomical Society, president of the Royal United Services Institute and the Royal Institution, a director of the British Institution and a trustee of the British Museum.

Northumberland was a good friend of Arctic explorer Sir John Franklin, and Prudhoe Bay, on the north coast of Alaska, was named after him.

See also

References

External links

1792 births
1865 deaths
People educated at Eton College
Alumni of St John's College, Cambridge
304
Knights of the Garter
Lords of the Admiralty
Algernon Percy, 04th Duke of Northumberland
Fellows of the Royal Society
Burials at Westminster Abbey
19th-century British landowners
Fellows of the Royal Geographical Society
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Peers of the United Kingdom created by George III
19th-century British businesspeople
Surtees Society


{{ficha de entidad subnacional
| nombre = Sobolevski
| nombre_oficial = Соболевский (Краснодарский край)
| imagen_bandera =no
| imagen_escudo =no
| imagen =
{{Mapa de localización|Rusia
|float=right
|width=270
|label=Sobolevski
|lat_deg=45|lat_min=08|lat_sec=35|lon_deg=37|lon_min=58|lon_sec=06
|marksize=5
|border=none
|caption=Localización en el mapa de Rusia
}}
| apodo =
| lema =
| país =    Rusia
| tipo_adm_1 =Región económica
| adm_1 =Cáucaso Norte
| tipo_adm_2 =Distrito federal
| adm_2 =Sur
| tipo_adm_3 =Sujeto federal
| adm_3 =   Krai de Krasnodar
| tipo_adm_4 = Raión
| adm_4 =  Slaviansk
| tipo_código =
| código =
| altitud = 5
| distancia = 83
| referencia = Krasnodar
| superficie =
| superficie_tierra =
| superficie_agua =
| tipo_div_1 =
| div_1 =
| población = 4
| censo = 2010
| densidad =
| crecimiento intercensal =
| población_met =
| fundación =
| erección =
| fecha_de_creación =
| gentilicio =
| lengua =
| concepto_lenguas =
| huso_horario = UTC+4
| cp = 353586
| prefijo = +7 86146
| dirigente1 =
| dirigente1_cargo =
| dirigente1_año =
| presupuesto =
| presupuesto_año =
| fiestas_mayores =
| hermandad =
| patrón =
| patrona =
| web =
}}Sobolevski'  es un posiólok del raión de Slaviansk del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en los arrozales situados entre los distributarios del delta del Kubán, en la margen derecha de este río, 17 km al suroeste de Slaviansk-na-Kubani y 83 km al oeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 4 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Prikubánskoye.

 Historia

El nombre de la localidad deriva del apellido de la primera familia establecida aquí. En la década de 1930 se estableció el koljós im. Voroshilova, que en la década de 1950 sería incluido en el koljós XXII siezda Kommunisticheskaya Partiya Sovetskogo Soyuza.

 Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace. Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición rusa de Wikipedia, Соболевский (Краснодарский край).''
 Artículo sobre la localidad
 Mapa en vlasenko.net .

Localidades del raión de Slaviansk del krai de Krasnodar

Sobolevski