Aim for the Ace!, known in Japan as , is a manga series written and illustrated by Sumika Yamamoto. The series tells the story of Hiromi Oka, a high school student who wants to become a professional tennis player as she struggles against mental weakness, anxiety and thwarted love. It was originally serialized in Shueisha's shōjo magazine Margaret from January 1973 to February 1980. Later, Shueisha collected the chapters and published them in 18 tankōbon volumes.

The manga was adapted into an anime television series in 1973 by Tokyo Movie which was originally broadcast on Mainichi Broadcasting System (MBS) between 1973 and 1974. Aim for the Ace! also spawned another anime television and an anime film between 1978 and 1979, two original video animations (OVA) between 1988 and 1990, a live-action Japanese television drama in 2004, and many types of Aim for the Ace!-related merchandise. The franchise is also known with its international title Aim for the Best!

The series is one of the best-selling shōjo manga series of all time, having sold approximately 15 million copies in Japan. It has been also popular among anime viewers, and become a hit in Japan, even among its non-target audience. It is considered a classic by anime and manga critics and has been influential in the anime industry.

Plot
The story is about , a high school girl who struggles to become good at tennis. While attending , Hiromi begins playing tennis after becoming fascinated by , an older girl who is the best player on the team and is nicknamed  owing to her grace on the tennis court. The team gets a new coach, , who sees potential in Hiromi and trains her to become a great tennis player.

Hiromi struggles to overcome her mental weakness. Later, she falls in love with another tennis player, , but coach Munakata tells her not to get too involved and that she should forget him and work on her tennis skills. Hiromi often loses confidence in her playing abilities, but with the support of her coach and her friends she overcomes her anxiety. By training herself to become a better player, Hiromi grows into a mentally stronger person. Her enthusiasm, her love of tennis and the support from people around her helps her to become one of the best players in the world.

Publication
Aim for the Ace! was written and illustrated by Sumika Yamamoto; its first chapter was published by Shueisha in the Japanese magazine Margaret in January 1973. Its serialization finished in 1975, but because of demand from readers, partly brought about by the phenomenal success of the anime in reruns, its publication restarted from 1978 to February 1980. Its first tankōbon (collected volume) was released by Shueisha on September 20, 1973, and the eighteenth and the last one was released on June 30, 1980. Shueisha reprinted the series from December 31, 1978, to August 25, 1981.

A five-volume light novel was published by Shueisha under its Cobalt imprint from August 1983 and October 1984. The original manga was republished in bunkoban format twice; Chuokoron-Shinsha released it from October 18, 1994, to April 18, 1995, in fourteen volumes, and Shueisha released it between June 18, 2002, and October 18, 2002, in ten volumes. The series has been localized in Italy by Panini Comics and published under its Planet Manga line.

Anime adaptations

Television series

The first anime television series based on Aim for the Ace! was produced by Tokyo Movie. It was originally broadcast between October 5, 1973, and March 29, 1974, by Mainichi Broadcasting System (MBS). Osamu Dezaki served as the general director of all 26 episodes. It was dubbed into French, Spanish and Italian. Due to its initial poor ratings in Japan, the series was cancelled with half the original intended number of episodes. However, a few years later with high ratings in reruns of the series, a remake was announced. The second anime series was also produced by Tokyo Movie and was directed by Minoru Okazaki. Titled , it was broadcast by Nippon Television from October 14, 1978, to March 31, 1979.

The episodes of the first series were released in two DVD box set by Bandai Visual on May 25, 2001, and August 25, 2001. Bandai Visual re-released the series between January 28, 2005, and February 24, 2005, in six DVD compilations. On January 20, 2012, Avex published a four-disc DVD box set containing the entire series. In France, Manga Distribution released the complete series into a DVD box set in 2006. Two DVD box sets containing all 25 episodes of the second series were released by Bandai Visual on March 25, 2002, and June 25, 2002. Nippon Columbia published the entire series in a single DVD box set; first on May 23, 2007, and again on January 21, 2009.

Film
A 24-minute animated short film titled  that was derived from television series was distributed theatrically by Toho in Japan on December 20, 1973.

With the popularity of Shin Ace o Nerae!, the studio decided to produce an anime film adaptation. The film was directed by Osamu Dezaki, written by Keisuke Fujikawa, music by Kōji Makaino, and produced by Yutaka Fujioka. In addition to the original incidental music newly composed for the movie version, many insert songs and BGM are recycled from the second series, which was also scored by Makaino. It was produced at Tokyo Movie and was released by Toho in Japanese theaters on September 8, 1979. It was published on DVD format by Bandai Visual on November 25, 2001, and on March 27, 2005. In April 2008, Banda Visual announced they planned to release the film on Blu-ray format; it was released on September 26, 2008, and re-released on July 22, 2016.

Original video animations
To serve as sequels to the anime series and to conclude the manga story, two original video animations (OVA) were produced. The first OVA, , which consists of thirteen episodes, was produced by Tokyo Movie and directed by Noboru Furuse, with "Total Supervisor" credit given to Osamu Dezaki, who also storyboarded four episodes. It was released by Bandai Visual between July 25, 1988, and October 25, 1988, on six VHS videocassettes, and as a DVD compilation on May 23, 2005. It was also released in France by Manga Distribution in 2008. The first OVA was followed by , which consists of 12 episodes directed by Osamu Dezaki. It was originally released by Bandai Visual into six VHS videos from October 23, 1989, to April 24, 1990, and a DVD box set was released on September 26, 2003.

Audio
Both the opening theme song, "Ace o Nerae!", and the ending theme song, , from the original anime series were performed by Kumiko Ōsugi. VIP performs  and , the opening and ending theme from Shin Ace o Nerae!. The film only used an opening theme,  by Shōnen Tanteidan. Hiroko Moriguchi sang Ace o Nerae! 2s theme, , as well as "Never Say Goodbye", Final Stages theme. On January 9, 1993, King Records released a CD containing the soundtracks from both anime television series, the anime film, and the first OVA. The soundtrack of the first television series was released on March 6, 1996, by EMI Music Japan. Soundtrack Laboratory under its Soundtrack Pub label published an Ace o Nerae!: Original Soundtrack on March 7, 2013. Subsequently, it published the official soundtrack for Shin Ace o Nerae! on two CDs on July 31, 2013, and December 25, 2013.

Reception and legacy
The manga was a hit, having sold approximately 15 million copies, which makes it one of the best-selling shōjo manga series of all time. Although the television series initially received low ratings, reruns were more positively received by fans, as well as the second series. The anime is considered a hit on Japanese television and though aimed toward schoolgirls it was popular among people of both sexes, and was also popular in Europe. In 2001, the anime magazine Animage ranked the 1979 anime television as the twenty-second of the Top 100 anime productions of all time. In 2005, TV Asahi conducted a "Top 100" online web poll and nationwide survey asking viewers for the best anime television series; Aim for the Ace! was placed fourteenth in the online poll and thirty-fourth in the survey. Responsible for a tennis boom among high school students in the 1970s, the series was still popular as of 2015 appearing in several online web polls of most influential sports anime. On TV Asahi's Manga Sōsenkyo 2021 poll, in which 150.000 people voted for their top 100 manga series, Aim for the Ace! ranked 44th.

Considered a classic, the series has been influential in Japan both in fiction and in real life. In addition to being a landmark in the sports genre and an inspiration for other sports anime, it has set many of the conventions of yuri. Its story has been imitated by other anime to the point that it became a cliché; it established the tradition of "the klutzy wallflower with hidden potential, the rich bitch who wants all the attention, and a handsome Coach with a tragic fate" in the words of anime critic Jonathan Clements. Gainax's science fiction OVA Gunbuster incorporated the set-up and the style of Aim for the Ace!, acting as parody to the series. Anime series Oh! Super Milk-chans opening theme also included parodies of the anime. Anime director Kenji Kamiyama, most known for the Ghost in the Shell: Stand Alone Complex series, cited the series among the 15 best anime of all time. Shuzo Matsuoka, considered "the first successful Japanese [tennis] player", was influenced to play because of the esteem he had on the series.

Justin Sevakis, writing for Anime News Network, and Erica Friedman, founder of Yuricon, consider the series a "true" shōjo. Friedman wrote, "As a representative of early shoujoai, Ace wo Nerae is a spectacular example, but expect a fair dollop of cheesy-ness, as the character designs, music, art, etc are all over 30 years old. The op art graphics and laughable opening theme are delightfully retro now. The most important thing is that the characters are genuinely likeable and their motivations fathomable." Sevakis praised the story as having "purity", as "There are no manufactured obstacles to overcome." He also declared, "Despite being Western-looking and ostensibly about universally accessible sport of tennis, it's a fascinating look at Japanese personal motivation, interaction and decorum," playing "like a catalog of Japan's most interesting cultural quirks." Art-wise it was compared to Dear Brother and The Rose of Versailles by Anime News Network's Lynzee Loveridge, who said it "reinforces a lot of the dangerous work ethic that permeates sports series, like battling through a serious injury or abandoning emotional 'dalliances' like romance."

Video game adaptations
Several games based on Aim for the Ace! have been released in Japan. Nippon Telenet adapted the series into a Super Famicom video game, which they published on December 22, 1993. Tristar published two video game adaptations for Microsoft Windows and Mac OS X; the first was released on November 30, 2002, and the second on December 3, 2004. In 2009, Olympia distributed an Ace o Nerae!-themed pachinko machine under its Gold Olympia brand. Ace Denken released a different machine in 2011.

Television drama
In November 2003, the production of a Japanese television drama series was announced. It was broadcast by Japanese network TV Asahi in nine episodes between January 15, 2004, and March 11, 2004. It was directed by Hidetomo Matsuda, Shunji Muguruma and Yoshinori Kobayashi, produced by Motohiro Matsumoto and Shizuo Sekiguchi, and the screenwriters were Akiyo Takikawa, Naoya Takayama and Hiroko Kanasugi. Shuzo Matsuoka, a former Japanese professional tennis player, served the supervisor of the tennis scenes.

The music was composed by Norihito Sumitomo; the series homonymous opening theme song is sung by Hiromi and the closing theme was "Ai no Tame ni." by Aya Uetowho also starred in the leading role. On July 23, 2004, Geneon Universal released the series on DVD; it was available as five individual volumes or as a DVD box set. Its soundtrack was published by Nippon Columbia on September 22, 2004. Serving as a sequel to the series, a special episode was aired on September 23, 2004, and then was released on DVD on December 22 by Geneon Universal.

Out of the nine episodes, three were featured on the top ten list of the most-watched dramas in the week. The second one appeared in the eighth place with a 15.3 percent television viewership rating, the eighth episode reached the tenth place with 14.8 percent, and the last occupied the ninth spot with 14.2 percent.

See also

Citations

Sources

External links
 Official Shueisha Aim for the Ace! manga website

1973 anime television series debuts
1974 Japanese television series endings
1973 manga
1978 anime television series debuts
1979 Japanese television series endings
1979 anime films
1979 films
1988 anime OVAs
1989 anime OVAs
2004 Japanese television series debuts
2004 Japanese television series endings
Anime series based on manga
Bandai Visual
Japanese television dramas based on manga
Mainichi Broadcasting System original programming
Manga adapted into television series
Nippon TV original programming
Shueisha franchises
Shueisha manga
Shōjo manga
Tennis in anime and manga
TMS Entertainment
TV Asahi original programming
Works about women's sports

Aim for the Ace!


Thomas Gilbert "Tom" Loeffler (* 1. August 1946 in Fredericksburg, Texas) ist ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1979 und 1987 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Tom Loeffler besuchte bis 1964 die Mason High School und studierte danach bis 1968 an der University of Texas in Austin. Nach einem anschließenden Jurastudium an derselben Universität und seiner 1971 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in diesem Beruf zu arbeiten. In den Jahren 1971 und 1972 war er einer der juristischen Berater des US-Handelsministeriums. Von 1972 bis 1975 gehörte er zum Stab von US-Senator John Tower. Damals arbeitete er auch für die Energiebehörde Federal Energy Administration.

Von 1975 bis 1977 zählte Loeffler auch zum juristischen Beraterstab von Präsident Gerald Ford. Gleichzeitig begann er als Mitglied der Republikanischen Partei eine eigene politische Laufbahn. In den Jahren 1984, 1988 und 1992 war er Delegierter zu den jeweiligen Republican National Conventions, auf denen Ronald Reagan bzw. George Bush als Präsidentschaftskandidaten nominiert wurden. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1978 wurde Loeffler im 21. Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 3. Januar 1979 die Nachfolge von Bob Krueger antrat. Nach drei Wiederwahlen konnte er bis zum 3. Januar 1987 vier Legislaturperioden im Kongress absolvieren.

1986 verzichtete Loeffler auf eine weitere Kandidatur. Stattdessen bemühte er sich erfolglos um die Nominierung seiner Partei für die anstehenden Gouverneurswahlen. Im Jahr 1987 war Loeffler Koordinator für juristische Beziehungen zu Mittelamerika im Office of Legislative Affairs des Weißen Hauses. Von 1989 bis 2001 saß er im Vorstand der University of Texas. Bis zum 19. Mai 2008 gehörte er zum Wahlkampfteam des republikanischen Präsidentschaftskandidaten John McCain. Heute arbeitet er für eine Lobbyistenfirma in der Bundeshauptstadt Washington. Sein Sohn Cullen Loeffler schlug eine Karriere als Profi-Footballer ein.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied der Republikanischen Partei
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1946
Mann

Tom Loeffler


Der Gagelstrauchbestand bei Vorhop ist ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Stadt Wittingen im Landkreis Gifhorn.

Allgemeines
Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG BR 021 ist circa 21,5 Hektar groß. Das Gebiet steht seit dem 2. Juni 1980 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Gifhorn.

Beschreibung
Das Naturschutzgebiet liegt in etwa zwischen Gifhorn und Wittingen am Elbe-Seitenkanal. Es stellt eine überwiegend abgetorfte und teilweise kultivierte Restfläche eines ehemaligen Hochmoores unter Schutz, in dessen westlichen Bereich sich ein größerer Bestand von Gagelgebüsch auf einem nicht abgetorften Bereich des ehemaligen Moores befindet. In der Krautschicht ist hauptsächlich Blaues Pfeifengras zu finden. Südlich und östlich schließt sich auf abgetorften Bereichen eine in das Naturschutzgebiet einbezogene, intensiv genutzte Feuchtwiese sowie ein überwiegend von Moorbirken gebildeter Moorwald mit Pfeifengrasbeständen an.

Das Gebiet entwässert über Kielhorster Graben und Riet zur Ise, einem Nebenfluss der Aller. Jenseits des Elbe-Seitenkanals erstreckt sich das Große Moor bei Gifhorn.

Weblinks

Naturschutzgebiet im Landkreis Gifhorn
Geographie (Wittingen)
Moor in Niedersachsen
FGagelstrauchbestand Bei Vorhop
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Gagelstrauchbestand bei Vorhop


Pazarcık, Sinop ilinin Ayancık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Alagona olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 62 km, Ayancık ilçe merkezine 3 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ayancık belde ve köyleri

Pazarcık, Ayancık


Hans Georg Conon von der Gabelentz (Altenburg, 16 de marzo de 1840 - Lemnitz, Turingia, 11 de diciembre de 1893), lingüista y sinólogo alemán.

Biografía
Su padre fue el destacado manchuólogo Hans Conon von der Gabelentz.

Fue uno de los precursores del moderno estudio sincrónico de las lenguas.

Membresías
 Academia Prusiana de las Ciencias.

Obras

 1860, Spuren eines ausgebildeten Conjugationssystems im Dayak. In: Zeitschrift der Deutschen Morgenländischen Gesellschaft (ZDMG), 14, S. 547ff.
 1869, Ideen zu einer vergleichenden Syntax. In: Zeitschrift für Völkerpsychologie und Sprachwissenschaft 6
 1875, Weiteres zur vergleichenden Syntax. In: ZDMG 8
 1876, Thai-kih-thu, des Tscheu-tsi Tafel des Urprinzipes, mit Tschu-hi's Commentare nach dem Hoh-pih-sing-li. Chinesisch mit mandschuischer und deutscher Übersetzung, Einleitung und Anmerkungen. (Dissertation Dresden).
 1878, Beitrag zur Geschichte der chinesischen Grammatiken und zur Lehre von der grammatischen Behandlung der chinesischen Sprache. In: ZDMG 32, S. 601ff.
 1878, Ein Probestück vom chinesischen Parallelismus. In: Zeitschrift für Völkerpsychologie und Sprachwissenschaft 10
 1879, Kin Ping Mei, les aventures galantes d'un épicier. Roman réaliste, trad. du Mandchou. Rev. orient. et américaine (Paris) (pub. par León de Rosny).
 1880, Zur chinesischen Philosophie. In: Wissenschaftliche Beilage der Allgemeinen Zeitung Nr. 92.
 1881, Chinesische Grammatik, mit Ausschluss des niederen Stils und der heutigen Umgangssprache. Leipzig: Weigel. Reprograph. Nachdruck: Berlín: Deutscher Verlag der Wissenschaften, 1953.; 4., unveränd. Aufl. Halle (Saale): Niemeyer, 1960.
 1881, Die ostasiatischen Studien und die Sprachwissenschaft (Leipziger Antrittsrede). In:  	Unsere Zeit: dt. Revue d. Gegenwart; Monatsschr. zum Conversationslexikon. Leipzig: Brockhaus 1881.
 1881, Sur la possibilité de prouver l'existence d'une affinité généalogique entre les langues dites indochinoises. In: Atti del 4. Congresso Internazionale degli Orientalisti 1878 / International Congress of Orientalists 4, 1878. Firenze 1878 vol. II, S 283-295. Reprint Nendeln: Kraus, 19XX.
 1882, On a new Chinese grammar. In: Abhandlungen des 5. Internationalen Orientalisten-Congresses, gehalten zu Berlín im September 1881. Berlín 1882, Band II, 2 1882, S. [81] - 86.
 1882 (mit Adolf Bernhard Meyer): Beiträge zur Kenntnis der melanesischen, mikronesischen und papuanischen Sprachen, ein erster Nachtr. zu Hans Conon's von der Gabelentz Werke "Die melanesischen Sprachen". In: Abhandlungen der Philologisch-Historischen Klasse der Königlich-Sächsischen Gesellschaft der Wissenschaften Leipzig, Bd. 8, Nr. 4.
 1883, Einiges über das Verhältnis des Mafoor zum Malayischen. In: Bijdragen tot de taal-, land- en volkenkunde. Koninklijk Instituut voor de Taal-, Land- en Volkenkunde van Nederlandsch-Indie, Leiden.
 1883, Anfangsgründe der chinesischen Grammatik mit Uebungsstücken. Leipzig: Weigel, 1883.
 1884, Über Sprache und Schriftthum der Chinesen. In: Unsere Zeit: dt. Revue d. Gegenwart; Monatsschr. zum Conversationslexikon. Leipzig: Brockhaus 1884.
 1884, Zur grammatischen Beurteilung des Chinesischen. In: Internationale Zeitschrift für allgemeine Sprachwissenschaft (hrsg. v. F. Techmer) 1, S. 272-280.
 1885, Einiges über die Sprachen der Nicobaren-Insulaner. In: Königlich-Sächsische Gesellschaft der Wissenschaften. Philologisch-Historische Klasse: Berichte über die Verhandlung, 37, 9, S. 296-307
 1885, Kolarische Sprachen. In: Ersch und Grubers Allgemeine Enzyklopädie der Wissenschaften und Künste 1885, II. Serie, Bd. 84, S. 104-108.
 1885, Kuki. Volk und Sprache. In: Ersch und Grubers Allgemeine Enzyklopädie der Wissenschaften und Künste 1885, II. Serie, Bd. 38.
 1885, Kunama-Sprache. In: Ersch und Grubers Allgemeine Enzyklopädie der Wissenschaften und Künste 1885, II. Serie, Bd. 38.
 1885, Zur Lehre von der Transkription. In: Internationale Zeitschrift für allgemeine Sprachwissenschaft (hrsg. v. F. Techmer), 2, S. 252-257. Bericht d. Kgl. Sächs. Gesellschaft d. Wissenschaften, philol.-hist. Classe., Sitzung am 11. Dec. 1886.
 1886, Some additions to my Chinese grammar. In: Journal of the China Branch of the Royal Asiatic Society (Shanghai) N. S. 20.
 1944 Erwin von Zach: Zum Ausbau der Gabelentzschen Grammatik nebst von der Gabelentz' eigenen "Additions". Hrsg. vom Deutschland-Inst. Beijing, 1944.
 1887, Das taoistische Werk Wên-tsi. In: Königlich-Sächsische Gesellschaft der Wissenschaften. Philologisch-Historische Klasse: Berichte über die Verhandlung, 39,14.
 1887, Zur chinesischen Sprache und zur allgemeinen Grammatik. In: Internationale Zeitschrift für allgemeine Sprachwissenschaft (hrsg. v. F. Techmer) 3, S. 93-109.
 1888, Beiträge zur chinesischen Grammatik. Die Sprache des Čuang-Tsï. In: Abhandlungen der Philologisch-Historischen Klasse der Königlich-Sächsischen Gesellschaft der Wissenschaften, 10, 8; Seiten 582-638.
 1888, Confuzius und seine Lehre. (Leipzig).
 1888, Über den chinesischen Philosophen Mek Tik. In: Königlich-Sächsische Gesellschaft der Wissenschaften. Philologisch-Historische Klasse: Berichte über die Verhandlung, 40, 3, Seiten 62-70.
 1888, (August Friedrich) Pott. In: Allgemeine Deutsche Biographie 1888, 26, S. 478-485. Abgedr. in: Thomas A. Sebeok,  (Hrsg.): Portraits of linguists. A biographical source book for the history of Western linguistics 1746-1963. 1966. 2 Bde., S. 251-261.
 1889, Der Räuber Tschik, ein satirischer Abschnitt aus Tschuang-tsi. In: Königlich-Sächsische Gesellschaft der Wissenschaften. Philologisch-Historische Klasse: Berichte über die Verhandlung, 41, 4, Seiten 55-69.
 1889, Stoff und Form in der Sprache. In: Königlich-Sächsische Gesellschaft der Wissenschaften. Philologisch-Historische Klasse: Berichte über die Verhandlung, 41,8, Seiten 185 - 216.
 1890, [Antrittsrede Berlin]. In: Sitzungsberichte der Königlich Preußischen Akademie der Wissenschaften zu Berlin, 34.
 1901, Die Sprachwissenschaft. Ihre Aufgaben, Methoden und bisherigen Ergebnisse. Leipzig: Weigel Nachf., 2. Aufl.; 1.: 1891. Nachdruck: Tübingen, Narr, 1972 (TBL, 1).
 1892, Handbuch zur Aufnahme fremder Sprachen. Berlín: E. S. Mittler & Sohn, 1892.
 1892, Vorbereitendes zur Kritik des Kuantsï. In: Sitzungsberichte der Königlich Preußischen Akademie der Wissenschaften zu Berlin; 1892 (I); S. 1127-1152. Digitalisat, Berlín : Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften, 2001
 1892, Zur Beurteilung des koreanischen Schrift- und Lautwesens. In: Sitzungsberichte der Königlich Preußischen Akademie der Wissenschaften zu Berlin.
 1893, Die Lehre vom vergleichenden Adverbialis im Altchinesischen. In: Sitzungsberichte der Königlich Preußischen Akademie der Wissenschaften zu Berlin.
 1894, Die Verwandtschaft des Baskischen mit den Berbersprachen Nord-Afrikas nachgewiesen von Georg von der Gabelentz. Hrsg. nach d. hinterlassenen Manuskript durch Dr. A. C. Graf von der Schulenburg. Braunschweig: Sattler, 1894.
 1894, Hypologie [=Typologie] der Sprachen. Eine neue Aufgabe der Linguistik. In: Indogermanische Forschungen 4, 1-7.

Bibliografía
 Gustav Schlegel: Hans Georg Conon von der Gabelentz. TP v5 (1894) 75-78
 Karl-Heinz Best: Georg von der Gabelentz (1840-1893). Glottometrics 9, 2005, 77-79. (PDF ram-verlag.eu)
 August Conrady: Georg von der Gabelentz. in: Beilage zur Allgemeinen Zeitung, Nr. 361, Beilage Nr. 303:1–5 (München, 30. Dezember 1893)
 Theodor Dobrucky: 550 Jahre von der Gabelentz im Altenburger Land. 1388 bis 1938. In: Altenburger Heimatblätter. Beilage der Altenburger Zeitung. 7. Jg. Nr. 11. 15. 1938. S. 89-91.
 Eduard Erkes: Georg von der Gabelentz. In: Wissenschaftliche Zeitschrift der Karl-Marx-Universität. Gesellschafts- und sprachwissenschaftliche Reihe. 3. Jg. 1953/54. Heft 4. S. 385-392.
 Eduard Erkes: Georg von der Gabelentz und August Conrady. In: Ernst Engelberg (Hrsg.): Karl-Marx-Universität Leipzig 1409-1959. Beiträge zur Universitätsgeschichte. Bd. 1... Leipzig 1959. S. 439-464.
 Klaus Kaden: Die Berufung Georg von der Gabelentz' an die Berliner Universität. In: Ralf Moritz (Hrsg.): Sinologische Traditionen im Spiegel neuer Forschungen. Leipzig: Leipziger Univ.-Verl., 1993. S. 57-90.
 Christina Leibfried. Sinologie an der Universität Leipzig. Entstehung und Wirken des Ostasiatischen Seminars 1878 bis 1947. Leipzig 2003. (Beiträge zur Leipziger Universitäts- und Wissenschaftsgeschichte. Reihe B. Bd. 1).
 Eberhardt Richter, Manfred Reichardt (Hg.): Hans Georg Conon von der Gabelentz - Erbe und Verpflichtung. Linguistische Studien. Reihe A. Arbeitsberichte 53. Berlin 1979.
 Manfred Taube. Georg von der Gabelentz und seine Zeit. In: Jahrbuch des Museums für Völkerkunde zu Leipzig, Bd. 34. Berlín 1982, S. 16-36.
 Wilhelm Grube: Gabelentz, Georg von der. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 50, Duncker & Humblot, Leipzig 1905, S. 548–555.
 Walter Böttger: Gabelentz, Georg von der. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 6, Duncker & Humblot, Berlín 1964, S. 3 f.

Referencias

Enlaces externos

 Christian Lehmann: Geschichte der Sprachwissenschaft, Kap. 9: Georg von der Gabelentz (ausführliche Übersicht zu Leben und Werk)
 Christian Lehmann, Barbara Unterbeck: Die Sprachwissenschaftler der Familie von der Gabelentz  (Universität Erfurt, 1999)
 Christina Leibfried: Hans Georg Conon von der Gabelentz (1840-1893) (Universität Leipzig)
 Kennosuke Ezawa: Sprachforscher mit universellem Blick (Humboldt-Universität Berlín)
 Georg von der Gabelentz (University of Massachusetts Amherst)
 Das Geschlecht derer von Gabelentz (Verwaltungsgemeinschaft Triptis)
 http://www.glottopedia.de/index.php/Georg_von_der_Gabelentz

Lingüistas de Alemania del siglo XIX
Sinólogos de Alemania
Idioma manchú
Miembros de la Academia de Ciencias de Sajonia
Orientalistas de Alemania del siglo XIX

Georg von der Gabelentz


L'acrylate de butyle est un composé chimique de formule . C'est l'ester d'acide acrylique  et de  . Il se présente comme un liquide incolore inflammable, sensible à la lumière, d'odeur piquante. Il tend à polymériser et est donc généralement distribué avec des stabilisants. Il peut cependant malgré tout polymériser violemment sous l'effet de la chaleur ; son enthalpie de polymérisation est de  ou . Ses vapeurs forment avec l'air des mélanges très inflammables.

On peut le produire par estérification de l'acide acrylique par le  sous catalyse acide. Il est également possible de faire réagir du monoxyde de carbone CO avec de l'acétylène  en présence de .

L'acrylate de butyle est un monomère industriel important pour la production de peintures, revêtements, adhésifs, combustibles, textiles, matières plastiques et de calfatage.

Notes et références

Ester de butyle
Ester acrylique
Monomère

Acrylate de butyle


Jalovec este o comună slovacă, aflată în districtul Liptovský Mikuláš din regiunea Žilina, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 294 de locuitori.

Istoric
Localitatea Jalovec este atestată documentar din 1391.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Jalovec, Liptovský Mikuláš


Jean-Gabriel Diarra (Vanekui, Mali, 12 de julho de 1945 - Bamako, 28 de outubro de 2019) foi um clérigo maliano e bispo católico romano de San.

Jean-Gabriel Diarra recebeu o Sacramento da Ordem em 30 de dezembro de 1972.

Em 18 de novembro de 1987, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo de San. O Cardeal Prefeito da Congregação para a Evangelização dos Povos, Jozef Tomko, o consagrou em 20 de novembro do mesmo ano; Co-consagradores foram o Arcebispo de Bamako, Luc Auguste Sangaré, e o Bispo Emérito de San, Joseph Paul Barnabé Perrot MAfr.

Ver também

Bispos católicos do Mali

Jean-Gabriel Diarra


Pekka Päivärinta (* 11. Januar 1971 in Helsinki) ist ein finnischer Motorradrennfahrer. Er ist fünfmaliger Gespann-Weltmeister und -Vizeweltmeister.

Saison 2011
Nach Schleiz führten noch Kurt Hock und Enrico Becker mit zehn Punkten Abstand, doch auf dem Red Bull Ring fielen Hock/Becker aus, und Päivärinta/Hänni konnten aufholen und sich bereits beim sechsten Lauf in Hockenheim die Deutsche Meisterschaft sichern. Bereits in Oschersleben hatten sich Pekka Päivärinta und sein Schweizer Beifahrer Adolf Hänni die Weltmeisterschaft gesichert.

Erfolge
 2008 – Gespann-Weltmeister auf LCR-Suzuki mit Beifahrer Timo Karttiala
 2010 – Gespann-Weltmeister auf LCR-Suzuki mit Beifahrer Adolf Hänni
 2011 – Gespann-Weltmeister auf LCR-Suzuki mit Beifahrer Adolf Hänni
 2011  – Deutscher Gespann-Meister auf LCR-Suzuki mit Beifahrer Adolf Hänni
 2012  – Deutscher Gespann-Meister auf LCR-Suzuki mit Beifahrer Adolf Hänni
 2013 – Gespann-Weltmeister auf LCR-Suzuki mit Beifahrer Adolf Hänni
 2016 – Gespann-Weltmeister auf LCR-Suzuki mit Beifahrerin Kirsi Kainulainen

Weblinks

 FIM classification sidecar, abgerufen am 24. April 2012.

Einzelnachweise

Motorrad-Rennfahrer (Finnland)
Motorrad-Gespannweltmeister
Finne
Geboren 1971
Mann

Pekka Päivärinta (Rennfahrer)


Hypharpax es un  género de coleópteros adéfagos de a la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Hypharpax aereus (Dejean, 1829)
 Hypharpax assimilis (Macleay, 1888)
 Hypharpax australasiae (Dejean, 1829)
 Hypharpax australis (Dejean, 1829)
 Hypharpax bostockii (Castelnau, 1867)
 Hypharpax convexiusculus (Macleay, 1871)
 Hypharpax deyrollei (Castelnau, 1867)
 Hypharpax flavitarsis Chaudoir, 1878
 Hypharpax flindersii (Castelnau, 1867)
 Hypharpax habitans Sloane, 1895
 Hypharpax interioris Sloane, 1895
 Hypharpax kingii (Castelnau, 1867)
 Hypharpax kreftii (Castelnau, 1867)
 Hypharpax moestus (Dejean, 1829)
 Hypharpax nitens Sloane, 1911
 Hypharpax obsoletus Blackburn, 1892
 Hypharpax peronii (Castelnau, 1867)
 Hypharpax puncticollis (Macleay, 1888)
 Hypharpax queenslandicus (Csiki, 1932)
 Hypharpax ranula (Castelnau, 1867)
 Hypharpax rotundipennis Chaudoir, 1878
 Hypharpax sculpturalis (Castelnau, 1867)
 Hypharpax sloanei Blackburn, 1891
 Hypharpax subsericeus (Macleay, 1888)
 Hypharpax vilis Blackburn, 1891

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Anisodactylina

Hypharpax


Los Códices Madrid I-II (I - Mss. 8937 y  II - Mss. 8936), son unos  manuscritos de Leonardo da Vinci que fueron encontrados en los archivos de la Biblioteca Nacional de España, en Madrid, en 1964.

Los Códices llegaron a España de la mano de Pompeo Leoni, un escultor de Felipe II. Tras distintos cambios de propietario, fueron transferidos a la Biblioteca del Monasterio de El Escorial, pasando finalmente a la Biblioteca Real, en la que permanecieron extraviados durante 150 años.

Descripción
Son ocho volúmenes que contienen 540 páginas, están encuadernados en cuero azul, y tratan sobre mecánica, estática, geometría y poliorcética (construcción y expugnación de fortificaciones).

Están escritos en un italiano dialectal con una incorrecta concordancia. En los códices se incluye una relación de libros que Leonardo utilizó en la época que los escribía: hay una lista de 116, entre los que figuran por ejemplo algunas gramáticas latinas básicas.

Los manuscritos son de gran importancia en la obra de Leonardo, ya que contienen cerca del 15% de las notas de Leonardo que hay referenciadas hoy día, pero también son importantes por la calidad y relevancia de los temas en ellos recogidos, que representan uno los tratados de ingeniería más importantes de la época.

Historia
Al morir Leonardo, pasaron a su amigo Francesco Melzi. Unos cincuenta años más tarde Pompeo Leoni, escultor al servicio de Felipe II, los adquirió a su hijo Orazio y los llevó con él a España. Al morir Leoni en 1608 los manuscritos pasaron a las manos de Juan de Espina, un amigo de Francisco de Quevedo y Villegas,  según habladurías de la época: "caballero que vive sólo en una mansión de Madrid y sus servidores son autómatas de madera".

El príncipe de Gales (Carlos), en su visita a Madrid de 1623, se interesó por los manuscritos, y Espina salió del compromiso regalándoselos al Rey. Los Códices llegaron a la Biblioteca Real en 1712, en la que por diversos motivos permanecieron perdidos hasta 1964, según Martín Abad "por el trasiego de la biblioteca regia por cuatro sedes distintas, por una fatal confusión de signatura y por el aura de Leonardo da Vinci, que cegó a muchos para adosar su fama a la del genio".

Ediciones

 Codex Madrid I (Mss. 8937) "Tratado de estática y mecánica"
192 folios (384 págs.); formato interior: 215 x 145 mm.

 Codex Madrid II (Mss. 8936) "Tratado de fortificación, estática y geometría"
158 folios (316 págs.); formato interior: 210 x 145

Véase también
 Leonardo da Vinci
 Códice Atlántico
 Mapa de Leonardo

Referencias

Bibliografía
Leonardo interactivo: Códices I y II de Madrid en la Biblioteca Nacional de España.
Tratado de estática y mecánica, versión digitalizada en la Biblioteca Digital Hispánica de la BNE
Tratado de fortificación, estática y geometría, versión digitalizada en la BNE
Exponen en Madrid otras dos joyas de Leonardo Da Vinci La Vanguardia.

Códices de Leonardo da Vinci
Manuscritos de la Biblioteca Nacional de España
Historia de la matemática
Obras literarias medievales de Italia
Literatura de Italia del siglo XV

Códices Madrid I-II


Rhys Clarstedt Frank
(født 1997 i Portland, Oregon)
er en svensk sangerinde født i USA der udgiver under hendes fornavn Rhys.
Hendes debut fra 2016 var den lavmælte Swallow Your Pride.
I februar 2017 udgav hun elektropop-nummeret Last Dance, skrevet og produceret af Jörgen Elofsson med Paw Lagermann og Lina Rafn som co-producere.
Senere på året udgav hun Too Good To Be True og i 2018 No Vacancy.

Henvisninger

Sangere fra Sverige

Rhys


Joshua Alexander Gatt (Plymouth, 29 de agosto de 1992) es un futbolista estadounidense que actualmente juega como extremo para el Dundalk F. C. de la Premier Division de Irlanda. Gatt es conocido por su explosiva velocidad en la cancha.

Trayectoria

Inicios
Gatt jugó para el primer equipo de la Secundaria Católica de Plymouth por cuatro años. También jugó para un equipo local, los Michigan Wolves.

El primer contacto con clubes europeos lo tuvo cuando viajó con su equipo amateur a competir en un torneo con otros equipos juveniles en Suiza. A través del sistema SuperElite, le ofrecieron periodos de prueba en el 1. FSV Maguncia 05 de Alemania y el RSCR Altach de la segunda división austríaca, eventualmente recibiendo una oferta de este último.

SC Rheindorf Altach
En julio de 2010, Gatt firmó contrato con SC Rheindorf Altach de la segunda división austríaca, dejando atrás la oportunidad de jugar para la Universidad de Indiana. Tras llegar a Austria en el verano del 2010, se incorporó al primer equipo en forma inmediata. No obstante, dejaría el equipo tras solo una temporada luego de atraer la atención del ahora técnico del Molde FK de Noruega, Ole Gunnar Solskjaer.

Molde FK

Luego de una buena temporada en Austria, el 12 de enero de 2011, se anunció que Gatt se incorporaría al equipo Molde de la Tippeligaen noruega. Gatt hizo su debut con el club el 18 de marzo, en la derrota 0-3 contra el Sarpsborg 08. Anotó su primer gol con el club noruego en la victoria sobre el Vålerenga IF Fotball el 30 de julio de ese mismo año.

Gatt realizó su debut en competiciones europeas con el Molde el 18 de julio de 2012, jugando los 90 minutos del partido en que el Molde venció 3-0 al FK Ventspils por la fase preliminar de la Liga de Campeones de la UEFA.

El 4 de octubre de 2012 regresó de una lesión que lo había dejado fuera de las canchas por casi un mes y lo hizo perderse su primer llamado a la selección estadounidense, jugando los últimos 10 minutos del partido en que el Molde venció 2-0 al VfB Stuttgart por la fase de grupos de la UEFA Europa League. Volvió a ser titular días después, jugando 45 minutos en la victoria del Molde 3-2 frente al Sandnes Ulf y recibiendo la falta penal que llevó al segundo gol de su equipo.

En la temporada 2013 anotó su primer gol a mediados de año, el 19 de junio de 2013, en la victoria 6-0 sobre el Ranheim FK por la Copa de Noruega. Luego de sufrir una lesión en la rodilla semanas después, el club anunció el 15 de julio que Gatt debía someterse a una cirugía para reparar sus ligamentos y se quedaría fuera de las canchas hasta el fin de la temporada 2013 de la Tippeligaen. Se estimaba que Gatt regresaría a las canchas al comenzar la temporada 2014, pero a finales de marzo de 2014 debió regresar a Estados Unidos a hacerse estudios médicos en la rodilla debido a una nueva lesión. En mayo de 2014 se confirmó que Gatt había vuelto a tener una lesión de ligamento anterior cruzado en la rodilla y debía someterse a una cirugía en junio, dejándolo fuera de acción hasta el 2015.

Clubes

Selección de Estados Unidos

Selecciones juveniles
Gatt empezó su carrera internacional jugando para la selección sub-20 de los , jugando 4 partidos para las rayas y las estrellas y anotando tres goles, dos de los cuales llegaron en un mismo partido - un amistoso ante la selección de  en que los Estados Unidos vencieron por 5 a 0 y donde el futbolista, además de anotar dos tantos, proporcionó las asistencias para los otros tres goles de su equipo.

El 6 de enero de 2012 fue llamado por el entrenador de la selección estadounidense sub-23, Caleb Porter, al campamento del mes enero en preparación para el torneo pre-olímpico de la CONCACAF. El 12 de marzo de 2012, Gatt fue llamado al grupo preliminar de 19 jugadores que conformaría el equipo que enfrentará las eliminatorias de la CONCACAF para las Olimpiadas en Londres. No obstante, el 18 de marzo de 2012, el Molde FK anunció que Gatt debía volver a Noruega para reforzar al equipo debido a problemas de lesiones con su plantilla con miras a los próximos partidos.

Selección mayor
El 2 de septiembre de 2012, Gatt recibió su primer llamado a la selección mayor de los  para enfrentar dos partidos clasificatorios a la Copa Mundial de Fútbol de 2014. No obstante, minutos después de hecho el anuncio oficial debió retirarse de la convocatoria debido a una lesión que acababa de sufrir en un partido de la Tippeligaen. Fue convocado nuevamente el 12 de noviembre de 2012 con miras a un partido amistoso el 14 del mismo mes ante  en Krasnodar. Gatt debutó como titular en ese partido, jugando hasta el minuto 63 cuando fue sustituido por Juan Agudelo.

El 31 de mayo de 2013 fue incluido en la lista preliminar de 35 jugadores que participarán de la Copa de Oro de la Concacaf de ese año, y casi un mes después, el 27 de junio, se confirmó su inclusión en la lista definitiva de 23 jugadores. No obstante, Gatt sufrió una lesión en la rodilla en un partido de la Tippeligaen días antes de iniciarse el torneo y tuvo que desistir de participar. Fue reemplazado en forma oficial por Brek Shea el 6 de julio de 2013.

Estadísticas
 Actualizado el 15 de junio de 2015.

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Enlaces externos
 Perfil de Joshua Gatt en la página oficial del Molde FK
 Ficha de Joshua Gatt en soccerway.com (en inglés)
 Perfil de Joshua Gatt en transfermarkt.co.uk (en inglés)
 Ficha de Joshua Gatt en fichajes.com

Futbolistas de Míchigan
Futbolistas de la selección de fútbol de Estados Unidos en los años 2010
Futbolistas del Rheindorf Altach
Futbolistas del Molde FK
Futbolistas del Minnesota United Football Club
Futbolistas del Colorado Rapids
Futbolistas del Dundalk Football Club

Joshua Gatt


Albert Kohn, né le  à Paris où il est mort le , est un germaniste, professeur honoraire au lycée Louis-Le-Grand, conseiller en littérature allemande chez Gallimard (en 1988).  Il est un normalien (promotion de 1925) et agrégé d'allemand.

Biographie
Albert Kohn est  né le 17 juin 1905 à Paris. Il fait partie de la promotion de 1925 de l'École normale supérieure . Il est classé second au concours de l'agrégation d'allemand en 1929.

Enseignement
Albert Kohn enseigne l'allemand au lycée Faidherbe de Lille, puis à Paris au lycée Carnot, et enfin au lycée Louis-le-Grand, jusqu'en 1970.

Publications
 Hanna Emmrich. Das Judentum bei Voltaire (Sprache und Kultur der romanisch-germanischen Völker. Romanistische Reihe, VI). 1930 (1931, Revue des Études Juives compte-rendu)

Traductions
Chez Gallimard, avec Raymond Queneau, il traduit à partir de 1948, avec l'aide de Pierre Flachat,
les œuvres de Hermann Broch:
 La Mort de Virgile, 1955
 Création littéraire et connaissance, 1955
 Les somnanbules, 1957
 Le tentateur, 1981
des traductions de Heimito von Doderer:
 Les chutes de Sluni, 1987
de Heinrich Mann:
 Le Roman d'Henri IV, 1972 [Die Jugend des Königs Henri Quatre], 1935.
de Martin Buber:
 Moïse, 1957
de Thomas Bernhard:
 Corections, 1978
 Le souffle, 1983
 Le froid, 1984
 La cave, 1985
 L'origine, 1985
 Un enfant, 1985
de Hugo von Hofmannsthal:
 Lettre de Lord Chandos et autres essais, 1980

Bibliographie
 Patricia Oster-Stierle, Hans-Jürgen Lüsebrink (Editors). Am Wendepunkt: Deutschland und Frankreich um 1945 - zur Dynamik eines 'transnationalen' kulturellen Feldes / Dynamiques d'un champ culturel 'transnational' - L'Allemagne et la France vers 1945. transcript Verlag, 2015. ,

Notes et références

Articles connexes
 Hermann Broch
 Heinrich Mann
 Liste de traductrices et traducteurs de littérature germanique
 La Mort de Virgile
 Le Temps restitué
 Heimito von Doderer
 Quelques remarques à propos du kitsch
 Écrivains de littérature germanique et leurs traducteurs vers le français
 Gisela Elsner

Liens externes

Naissance en juin 1905
Naissance dans le 4e arrondissement de Paris
Élève de l'École normale supérieure
Agrégé d'allemand
Enseignant au lycée Louis-le-Grand
Traducteur français
Décès en juin 1989
Décès dans le 18e arrondissement de Paris
Décès à 83 ans

Albert Kohn


Indirect effect is a principle of the European Union (EU) law, whereby national courts of the member states of the EU are required to interpret national law in line with provisions of EU law. The principle of indirect effect contrasts with the principle of direct effect, which, under certain conditions, allows individuals to invoke the EU law itself before national courts.

The indirect effect arises from the failure of a member state to implement a directiveeither correctly or at allbut where the direct effect cannot apply because the party against whom the directive is sought to be enforced is a private entity or otherwise fails to meet the conditions which would give the directive direct effect. In Von Colson and Kamann v Land Nordrhein-Westfalen, the ECJ ruled that national courts should interpret national law in line with the directive, "in so far as it is given the discretion to do so under national law". While Von Colson dealt with a situation where a member state had failed to implement a directive correctly, in Marleasing v La Comercial Internacional de Alimentacion the ECJ extended indirect effect to situations where the member state concerned had not implemented the directive at all.

While the indirect effect is of great importance especially in relation to directives, recommendations and opinions could have indirect effect as well. Recommendations and opinions have no binding force, like directives have. However, in Grimaldi v Fonds des Maladies Professionnelles the ECJ has ruled that since recommendations and opinions must have some legal effect, they should be taken into consideration when dealing with measures that the two were supposed to supplement.

See also
 European Union law
 Direct effect
 Incidental effect
 Francovich v Italy

Notes

European Union law

Indirect effect


El picoplano sulfuroso  (Tolmomyias sulphurescens) es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae. Es nativo del sur de México, América Central y norte y centro de América del Sur.

Nombres comunes
Se le denomina también picochato grande (en Paraguay, Uruguay y Argentina), picochato sulfuroso (en Argentina, Bolivia y Venezuela), picoplano azufrado (en Colombia), piquiplano azufrado (en Costa Rica y Nicaragua), picoancho azufrado (en Perú, Ecuador y Panamá), cazamoscas amarillo-oliva (en Honduras), mosquerito o mosquero ojos blancos (en México) o piquiplano ojiblanco (en México).

Distribución y hábitat
Se distribuye ampliamente desde el sur de México, en toda Centroamérica, por Belice, Guatemala, El Salvador, Honduras, Nicaragua, Costa Rica y Panamá; en Trinidad y Tobago; en Sudamérica, en Colombia, Venezuela, Guyana, Surinam, Guayana Francesa, oeste y este de Ecuador, este de Perú, Bolivia, casi todo Brasil, este de Paraguay, hasta el noroeste y noreste de Argentina y extremo norte de Uruguay.

Esta especie es ampliamente diseminada y localmente común, en una variedad de hábitats naturales: el sotobosque, el estrato medio y los bordes de bosques caducifolios y semi-húmedos, de bosque de piedemonte o montanos bajos, en la región amazónica principalmente en ambientes riparios e islas fluviales. Desde el nivel del mar hasta los 2000 m de altitud.

Descripción

El picoplano sulfuroso mide de 12,5 a 14,2 cm de longitud y pesa alrededor de 15,2 g. El plumaje de su dorso es verde oliva; el píleo grisáceo; el vientre amarillento; y presenta filetes amarillentos en coberteras. Su mandíbula es rosada.

Comportamiento

Alimentación
Se alimenta de insectos que busca entre el follaje o atrapa en vuelo.

Reproducción
Construye su nido con fibras negras del hongo Marasmius, este tiene forma globular con entrada lateral a manera de túnel hacia abajo, en la punta de alguna ramas delgada de la parte baja o medía de un árbol del bosque. La hembra pone dos o tres huevos en una cámara situada en la parte superior del nido, encima de la entrada. La incubación dura 17 a 19 días; generalmente es la hembra la que incuba los huevos, pero por momentos es substituida por el macho. Los polluelos abandonan el nido 22 a 24 días de nacer.

Vocalización

A occidente de los Andes, el canto es una serie fina y bien enunciada de notas rápidas «psi-pset-pset-pset», a oriente, las notas son un poco más largas, por ej. «suit-suit-suit-suit» o «dziyp, dziyp, dziyp». Existen más variaciones regionales.

Sistemática

Descripción original
La especie T. sulphurescens fue descrita por primera vez por el naturalista alemán Johann Baptist von Spix en 1825 bajo el nombre científico Platyrhynchus sulphurescens; su localidad tipo es: «Río de Jeneiro, Brasil».

Etimología
El nombre genérico masculino «Tolmomyias» se compone de las palabras del griego «tolma, tolmēs» que significa 'coraje', 'audacia', y «muia, muias» que significa 'mosca'.; y el nombre de la especie «sulphurescens» proviene del latín «sulphur»  que significa 'azufre'.

Taxonomía
La taxonomía de esta especie precisa de mejor resolución. Las diferencias regionales en la vocalización, plumaje y color de los ojos sugieren que las subespecies podrían representar más de una especie; algunas variaciones de plumaje parecen ser clinales pero los clines discordan; varias subespecies son de validad dudosa, particularmente en Sudamérica.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC)  y Clements Checklist/eBird se reconocen 16  subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Tolmomyias sulphurescens cinereiceps (), 1859 – sur de México (sur de Veracruz y norte y sureste de Oaxaca al este hasta la península de Yucatán) hacia el sur hasta Costa Rica.
 Tolmomyias sulphurescens flavoolivaceus (), 1863 – oeste de Panamá (Chiriquí, Colón hasta el noroeste de Colombia (suroeste de Bolívar).
 Tolmomyias sulphurescens asemus (), 1910 – oeste y centro de Colombia (Chocó hasta el sureoste de Cauca; alto valle del Cauca y valle del Magdalena en el sur de Huila).
 Tolmomyias sulphurescens confusus , 1939 – suroeste de Venezuela (Táchira, oeste de Apure), centro y este de Colombia (valle del Magdalena y pendiente oriental de los Andes orientales) y noreste de Ecuador (oeste de Sucumbíos, Napo).
 Tolmomyias sulphurescens exortivus (), 1908 – noreste de Colombia (Sucre hasta La Guajira y Cesar) y norte de Venezuela (principalmente al norte del río Orinoco, al este hasta Sucre y Monagas).
 Tolmomyias sulphurescens berlepschi (), 1917 – Trinidad.
 Tolmomyias sulphurescens cherriei (), 1917 – este de Venezuela (Delta Amacuro y norte de Bolívar), las Guayanas y  norte de Brasil (alto río Branco y Amapá).
 Tolmomyias sulphurescens duidae , 1939 – sur de Venezuela (Amazonas, sur de Bolívar) y noroeste de Brasil (norte de Amazonas tal vez hasta el oeste de Pará).
 Tolmomyias sulphurescens aequatorialis (), 1884 – oeste de Ecuador (al sur desde Esmeraldas) y noroeste de Perú (Tumbes, Piura).
 Tolmomyias sulphurescens peruvianus (), 1875 – Sureste de Ecuador (al sur desde el oeste de Morona-Santiago) y norte y centro de Perú (Amazonas, sur de San Martín, este de Pasco, Junín).
 Tolmomyias sulphurescens insignis , 1939 – noreste de Perú (a lo largo de la margen norte del río Amazonas y bajo Ucayali, en Loreto) y noroeste de Brasil (al sur del Amazonas, desde el río Juruá al este hasta los ríos Jamundá y Madeira; al norte del Amazonas, desde el bajo río Negro hasta el río Nhamundá).
 Tolmomyias sulphurescens mixtus , 1939 – centro norte de Brasil (este de Pará, noroeste de Maranhão).
 Tolmomyias sulphurescens inornatus , 1939 – sureste de Perú (norte de Puno).
 Tolmomyias sulphurescens pallescens (), 1917 – centro, sur y este de Brasil (sur de Maranhão, Piauí y Paraíba al sur hasta Mato Grosso, Bahia y posiblemente oeste de  Minas Gerais) al sur hasta Bolivia (Beni al sur hasta Tarija) y noroeste de Argentina (al sur hasta Tucumán).
 Tolmomyias sulphurescens grisescens (), 1910 – centro de Paraguay y norte de Argentina (estre del Chaco y Formosa, norte de Santa Fe).
 Tolmomyias sulphurescens sulphurescens (), 1825 – este de Paraguay, noreste de Argentina (Misiones) y sureste de Brasil (este de Minas Gerais y Espírito Santo al sur hasta Rio Grande do Sul). Registrado en el norte de Uruguay.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Tolmomyias sulphurescens en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Tolmomyias sulphurescens en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  bico-chato-de-orelha-preta Tolmomyias sulphurescens en Wikiaves.

Sulphurescens
Aves de América Central
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1825
Taxones descritos por Johann Baptist von Spix

Tolmomyias sulphurescens


La Ruta de Illinois 185, y abreviada IL 185 (en inglés: Illinois Route 185) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Illinois. La carretera inicia en el sur desde la  hacia el norte en la . La carretera tiene una longitud de 80,3 km (49.88 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta de Illinois 185 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Illinois por sus siglas en inglés IDOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  de IDOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Illinois

Ruta de Illinois 185


معالج القالب (معروف كذلك محرّك القالب) هو برمجية أو مكون برمجية الذي صمّم لجمع قالبا واحدا أو أكثر مع شكل المعطيات لإعطاء وثيقة واحدة أو أكثر كنتيجة.

انظر أيضا

 أتمتة المستندات

مراجع

برمجيات
لغات برمجة نصية

معالج القالب


Annebault () is a commune in the Calvados department in the Normandy region in northwestern France. Its population is 466 people (2018).

Geography
Annebault is located in the pays d'Auge, 17 kilometers from Lisieux.

Toponymy

The village Annebault was first mentioned as Olnebac in the beginning of the 12th century, and as Ounebaus in 1195.

Several different theories have been proposed to explain the origins of this name. French linguist René Lepelley has proposed that the name comes from the Old Norrois "almr balkr", or "splitting of the elm". On the other hand, Ernest Nègre, toponymist and specialist in Occitan, has offered that it is derived from the Germanic personal name Allinus followed by the Old Norse bekkr. Yet another theory, courtesy of Albert Dauzat and Charles Rostaing, holds that Annebault derives from the Germanic personal name Hanno followed by Germanic bald, or bold. Ultimately, despite this plethora of suggestions, the origins of "Annebault" remain obscure.

History

The vestiges of a feudal moat, possibly dating to the tenth century, can be found to the south of the town, in the nearby forest.

Population

Personalities

Claude d'Annebault (circa 1495-1552) was a French military man who became an admiral and was named Admiral of France in 1544.

See also
Communes of the Calvados department

References

Communes of Calvados (department)

Annebault


المشير السير كلود جون آير أوكنلك، الحائز على صليب الفرسان الكبير، ووسام قائد فارس في الإمبراطورية الهندية، ووسام النجمة الهندية برتبة رفيق، ووسام الخدمة المشرفة، ورتبة ضابط فائق الامتياز ضمن الإمبراطورية البريطانية، (21 يونيو 1884- 23 مارس 1981) كان أحد قادة الجيش البريطاني خلال الحرب العالمية الثانية. كان جنديًا قضى معظم حياته العسكرية في الهند، حيث صعد ليصبح القائد الأعلى للجيش الهندي في أوائل عام 1941. في يوليو عام 1941، عُيّن قائدًا عامًا للقوات في الشرق الأوسط، ولكن بعد النجاحات الأولية، انقلبت الحرب في شمال أفريقيا على البريطانيين، ثم عُزل من منصبه عام 1942 في أثناء حملة العلمين الحاسمة.

في يونيو عام 1943، عُيّن من جديد قائدًا للقوات في الهند، حيث كان لدعمه من خلال تنظيم الإمداد والصيانة والتدريب للجيش الرابع عشر لوليم سليم دورٌ مهم في نجاحه. شغل منصب القائد العام للقوات في الهند حتى التقسيم في عام 1947، وحينها تولى دور القائد الأعلى لجميع القوات البريطانية في الهند وباكستان حتى أواخر عام 1948.

نشأته ومسيرته المهنية
وُلد في 89 طريق فيكتوريا في ألدرشوت، وهو ابن العقيد جون كلود ألكساندر أوكنلك وماري إليانور (آير) أوكنلك، والتحق بمدرسة إيغل هاوس في كراوثورن، ثم بكلية ويلينغتون بمنحة دراسية. بعد التحاقه بالكلية العسكرية الملكية، ساندهيرست، أصبح أوكنلك ملازمًا ثانيًا غير ملحق في الجيش الهندي في 21 يناير عام 1903، وانضم إلى فوج المشاة البنجابي 62 في أبريل عام 1904. تعلم عدة لغات هندية بسرعة كبيرة، وكان قادرًا على التحدث بطلاقة إلى جنوده، مثلما فهم اللهجات والعادات المحلية: تولّد هذه الدراية احترامًا متبادلًا دائمًا، عززته شخصيته. ثم رُقي إلى رتبة ملازم أول في 21 أبريل عام 1905، وقضى العامين التاليين في التبت وسيكيم قبل أن ينتقل إلى بيناريس في عام 1907، حيث أُصيب بالخناق (الديفتيريا). بعد أن خدم لفترة قصيرة مع فوج مشاة إينيسكيلينغ الملكي في ألدرشوت، عاد إلى بيناريس في عام 1909، وأصبح مساعدًا في فوج المشاة البنجابي 62 مع ترقيته إلى رتبة نقيب في 21 يناير عام 1912. كان أوكنلك ماسونيًا نشطًا.

شهد أوكنلك في أثناء خدمته الحربَ العالمية الأولى، ونُشر مع فوجه للدفاع عن قناة السويس: في فبراير عام 1915 كان يعمل ضد الأتراك في الإسماعيلية. ثم انتقل فوجه إلى عدن لمواجهة التهديد التركي هناك في يوليو عام 1915. بعدها حطت الفرقة الهندية السادسة، التي كان فوجه جزءًا منها، في البصرة في 31 ديسمبر عام 1915 لحملة بلاد الرافدين. في يوليو عام 1916، رُقي أوكنلك إلى رتبة رائد، وحل في المركز الثاني في قيادة كتيبه. شارك في سلسلة من الهجمات غير المثمرة ضد الأتراك في معركة حنا في يناير عام 1916، وكان أحد الضباط البريطانيين القلائل الناجين من فوجه من تلك الأحداث. ثم أصبح الضابط القائد لكتيبه في فبراير عام 1917، وقاد فوجه في معركة الكوت الثانية في فبراير وفي سقوط بغداد في مارس من نفس العام. بعد أن ذُكر اسمه في البرقيات وحصل على وسام الخدمة المشرفة في عام 1917 لخدمته في بلاد الرافدين، رُقي إلى رتبة رائد دائم في 21 يناير عام 1918، وإلى مقدم مؤقت في 23 مايو عام 1919، وإلى رتبة مقدم شرف في 15 نوفمبر عام 1919 بسبب «خدمته المتميزة في جنوب كردستان ووسطها» بناءً على توصية القائد الأعلى لقوات بلاد الرافدين.

بين الحربين العالميتين
التحق أوكنلك بكلية الأركان في كويتا بين عامي 1920 و1921. تزوج جيسي ستيوارت في عام 1921. وُلدت جيسي في عام 1900 في تاكوما، واشنطن، ووالدها هو ألكساندر ستيوارت، رئيس خط بلو فنل الذي كان يمتد على طول الساحل الغربي للولايات المتحدة. عندما تُوفي في عام 1919، أخذتها والدتها وشقيقَها التوءم آلان وشقيقها الأصغر هيبورن إلى بون رانوش، التي تمتلكها العائلة في إينرهادين في بيرثشاير. في أثناء عطلة في غراس على الريفيرا الفرنسية، التقى أوكنلك، الذي كان في إجازة من الهند في ذلك الوقت، جيسي في ملعب للتنس. كانت جميلة وذات عيون زرقاء. جرت الأمور بسرعة، وتزوجا في غضون خمسة أشهر. ولكونها أصغر منه بست عشرة سنة، أصبحت جيسي معروفة باسم «الفتاة الأمريكية الصغيرة» في الهند، لكنها تكيفت بسهولة مع الحياة هناك. لم ينجبا أي أطفال.

أصبح أوكنلك نائبًا مساعدًا لأمين المخازن العامة في مقر الجيش في فبراير عام 1923، ثم أصبح القائد الثاني لفوجه في سبتمبر 1925، والذي أصبح اسمه في أثناء إعادة تنظيم الجيش الهندي في عام 1923 الكتيبة الأولى من الفوج البنجابي الأول. التحق بعد ذلك بكلية الدفاع الملكية في عام 1927، وبعد ترقيته إلى رتبة مقدم في 21 يناير عام 1929، أصبح قائدًا لفوجه. رُقي إلى عقيد كامل في 1 فبراير عام 1930 مع الأقدمية من 15 نوفمبر عام 1923، فأصبح مدرسًا في كلية الأركان في كويتا في فبراير عام 1930 حيث بقي حتى أبريل عام 1933. رُقي إلى رتبة عميد مؤقت في 1 يوليو عام 1933، وتولى قيادة لواء بيشاور، الذي كان يعمل في استرضاء المناطق القبلية المجاورة خلال عمليات مهمند وباجور بين يوليو وأكتوبر عام 1933: خلال فترة قيادته، ذُكر اسمه في البرقيات. ثم قاد حملة تأديب ثانية خلال حملة مهمند الثانية في أغسطس عام 1935، وعلى إثرها ذُكر اسمه مرة أخرى في البرقيات، ورُقي إلى رتبة لواء في 30 نوفمبر عام 1935، وعُيّن رفيقًا بوسام النجمة الهندية في 8 مايو عام 1936.

عند مغادرته قيادةَ لواء في أبريل عام 1936، كان أوكنلك على قائمة العاطلين عن العمل (بنصف أجر) حتى سبتمبر عام 1936، حين عُيّن نائبًا لرئيس الأركان العامة ومدير واجبات الأركان في دلهي. بعدها عُيّن لقيادة مقاطعة ميروت في الهند في يوليو عام 1938. في عام 1938، عُيّن أوكنلك لرئاسة لجنة دراسة تحديث الجيش الهندي البريطاني وتكوينه وإعادة تجهيزه: شكلت توصيات اللجنة أساسًا لتقرير شاتفيلد لعام 1939، الذي أوجز تحول الجيش الهندي، إذ ازداد عدده من 183 ألفًا في عام 1939 إلى أكثر من مليونين ومئتين وخمسين ألف جندي.

سيرته العسكرية
 عندما غزا الألمان النرويج في أبريل 1940، عمل أوكنلك قائدأ عاماً للقوات البريطانية هناك، وبعد أن صار وضعها هناك ميئوسا منه، كُلّف أوكنلك بمهمة إجلاء القوات البريطانية من هناك، وبعد ذلك عين قائداً عاماً في الهند.
 عُيّن أوكنلك في 21 يونيو 1941 قائداً للقوات البريطانية في الشرق الأوسط خلفاً للقائد البريطاني أرشيبالد ويفل وفي ذلك الوقت كانت المهمة الأساسية لتلك القوات انحصرت في إلحاق الهزيمة بقوات المحور في شمال أفريقيا بقيادة إيرون رومل.
 في 18 نوفمبر من ذلك العام بدأ الجيش الثامن البريطاني (وهو جزء من القوات البريطانية في الشرق الأوسط) تنفيذ أول الهجمات الكبيرة ضد تلك القوات المسماة عملية الصليبي، ونجح في دفعها إلى الوراء حتى مرسى البريقة، إلاّ أن رومل شن هجوماً جديداً في 21 يناير 1942 تقدمت به قواته حتى التميمي.
 في 26 مايو 1942 شن رومل هجومه الجديد الذي عرف باسم معركة عين الغزالة وكان يقود الجيش الثامن آنذاك القائد البريطاني نيل ريتشي، وكانت نتيجة الهجوم انتصار قوات رومل واستيلاءها على طبرق، مما حدا بأوكنلك إلى عزل ريتشي في 25 يونيو، وتولى قيادة الجيش الثامن بنفسه، واستطاع أوكنلك أن يوقف تقدم رومل عند قرية العلمين فيما عرف باسم معركة العلمين الأولى ، ورغم ذلك فإن رئيس الوزراء البريطاني ونستون تشرشل عزله من منصبه في أغسطس من نفس العام، وعين هارولد ألكسندر قائداً للقوات البريطانية في الشرق الأوسط، وعين برنارد مونتغمري قائداً للجيش الثامن، أما أوكنلك فقد عاد إلى الهند في عام 1943، وبقي هناك حتى عام 1947.
 توفي أوكنلك في المغرب عام 1981 ودفن في مقبرة بن مسيك الأوروبية في الدار البيضاء.

روابط خارجية

مراجع

 ليدل هارت (ed.), "Purnell's History of the Second World War", Phoebus Publishing Company, London, 1980.
 Peter Young(ed.), "The History of World War II", Orbis Publication,1984.
 Mark Arnold-Forster, "The World at War", thames Television Limited,1973.

أشخاص إسكتلنديون أولستريون
أشخاص متعلمون في كلية ولينغتون
أشخاص من ألدرشوت
أفراد الجيش الهندي في الحرب العالمية الأولى
أفراد عسكريون هنود في الحرب العالمية الثانية
جنرالات القوات المسلحة الهندية في الحرب العالمية الثانية
جنرالات جيش الهند البريطاني
حاصلون على وسام جوقة الشرف من رتبة ضابط عظيم
حاصلون على وسام كلاود وبانر
حاصلون على وسام نجم في نيبال
خريجو ساندهيرست
ضباط رتبة الإمبراطورية البريطانية
فيلد مارشالات بريطانيون
قادة الحرب العالمية الثانية
قادة عسكريون
مواليد 1884
مواليد في ألدرشوت
وفيات 1981
وفيات في مراكش
أفراد عسكريون من هامبشاير
أفراد عسكريون من ألدرشوت

كلود أوكنلك


ඇන්ඩ්‍රොමීඩා චක්‍රාවාටය අප පෘථිවියට ආලෝක වර්ෂ මිලියන 2.5 ක් දුරින් පිහිටි ඇන්ඩ්‍රොමීඩා තාරකා මණ්ඩලයට අයත් සර්පිලාකාර චක්‍රාවාටයකි. මෙය Messier 31 නැතහොත් M31 ලෙසද මූල ග්‍රන්ථ වල මහා ඇන්ඩ්‍රොමීඩා චක්‍රාවාටය ලෙසද දක්වා ඇත. අප පෘථිවිය අයත් චක්‍රාවාටය වන ' ක්ෂීරපථය' ට වඩාත් සමීපයෙන් පිහිටි සර්පිලාකාර චක්‍රාවාටය මෙය වුවත් සමීපතම චක්‍රාවාටය මෙය නොවේ. පුරාණ ග්‍රීක කතන්දර වල සඳහන් වන ඇන්ඩ්‍රොමීඩා කුමරිය නමින් හඳුන්වා අති මෙම චක්‍රාවාටය නම් කර අත්තේ අහසේ අපහට පෙනීයන පෙදෙස එනම් ඇන්ඩ්‍රොමීඩා තාරකා රාශියට අනුවයි. ඇන්ඩ්‍රොමීඩා චක්‍රාවාටය, ක්ෂීරපථය හා Triangulum අතුළු තවත් කුඩා මන්දාකිණි 30කින් පමන සමන්විත ස්තානීය කන්ඩායමට (Local group) හි විශාලතම මන්දාකිණියද වේ. මෙය විශාල වුවත් මෑතකාලීන සොයාගෑනීම් වලට අනුව අඳුරු පදාර්ථ (Dark Matter) ප්‍රමාණය ක්ෂීරපථයට සාපේක්ෂව අඩු ප්‍රතිශතයක් ගන්නා බැවින් ක්ෂීරපථයස්කන්ධයෙන් වැඩි බව ප්‍රකාශ වේ. Spitzer දුරේක්ශය මගින් 2006 වසරේ ලබාගත් වාර්තා වලට අනුව ඇන්ඩ්‍රොමීඩා චක්‍රාවාටයහි තාරකා ට්‍රිලියන 1 ක් (1012) දරන අතර එය අවම වශයෙන් අප මන්දාකිණියේ අඩංගු වන අපේක්ෂිත තාරකා ප්‍රමානය වන (200-400 බිලියන ) මෙන් දෙගුනයකි.

නිගණනයන්ට අනුව M31 හි ස්කන්ධය සෞර ස්කන්ධ ඒකක 7.1*1011 පමන වන අතර, 2009 හි සිදුකරන ලද සැසඳීම් වලට අනුව ඇන්ඩ්‍රොමීඩා චක්‍රාවාටය හා ක්ෂීරපථය සමාන ස්කන්ධ වලින් යුක්ත වූ බව හෙලිවී තිබුනත් 2006 වසරේදී කෙරුනු සමීක්ශනයන්ට අනුව ක්ෂීරපථය හි ස්කන්ධය M31 හි ස්කන්ධයෙන් 80% බව වාර්තා විය. එමෙන්ම තවත් වර්ශ බිලියන 4.5 ක් ඉක්මවා ගිය කල මෙම මන්දාකිණි දෙක එකිනෙක හා සමඟ ගැටීමකට ලක්වේ යයිද අනාවකි පලකර තිබේ.

දෘශ්‍ය විශාලත්වය (apparent magnitude) 3.4 ක් වන M31 දීප්තිමත්ම Messier ආකාශ වස්තු වලින් එකක් වන බවින්, සඳ නැති රාත්ත්‍රියකදී වූවත් අලෝකය දූෂණයට ලක්වූ ප්‍රදේශයන්හී දී පවා පියවි ඇසට දක්නට හැක. සඳ මෙන් හය ගුණයක් පමන විශාලත්වයකින් යුතුව දුරේක්ශ ගත කල හකි මෙහි පියවි අසට හා දෙනෙතියට හසුවන්නේ දීප්ති තීව්‍රතාවයෙන් වැඩි මධ්‍ය ප්‍රදේශය පමනි.

නිරීක්ෂණ ඉතිහාසය

පර්සියානු තාරකා විද්‍යාඤ අබ්දුල් අල්-රහමාන් අල්-සුෆි - ("Abd al-Rahman al-Sufi"),  "Book of Fixed Stars" පිලිඹඳ වූ ග්‍රන්ථයෙහි ඇන්ඩ්‍රොමීඩාව කුඩා වලාවක් ("small cloud") ලෙස දක්වා ඇත. මෙම කාලය තුල තාරකා සිතියම් වලද මෙය හඳුන්වා දී අත්තේ  "Little Cloud" ලෙස වේ. ඇන්ඩ්‍රොමීඩාව පිලිඹ්ඳව දුරේක්ශීය නීරීක්ෂණ පදනම් කොට ගත් සවිස්තරය 1612 දී "Simon Marius"  විසින් ඉඩිරිපත් කෙරිණි. 1764 දී "charles Messier"  විසින් මෙය M31 ලෙස නාමාවලි ගත කරන ලදි.එබැවින් සාවද්‍ය ලෙස ඇන්ඩ්‍රොමීඩාව සොයා ගනු ලබූයේ ඔහු විසින්යැයි සලකන ලද්දේ Al-sfi ගේ ඉහත සොයා ගැනීම නොසලකා හරිමිනි. 1785 දි තාරකා විද්‍යාඤ  William Hersebel  මෙහි මධ්‍ය කාලාපයේ ඇති දුර්වල රතු පැහැයක් නීරීක්ශණය කලේය. ඔහු විශ්වාස කල අන්දමට  M31,මහා නිහාරිකාවට (Great Nebula) ආසන්නව වූ අතර එහි විශාලත්වය අනුව Sirius තාරකාවට වඩා 2000 ගුනයකට නොවැඩි දුරකින් පිහිටියේ යයි නිගමනය කළේය.

1864  දී William Huggins විසින් M31 හි වර්ණාවලිය නිරීක්ෂණය කිරීමෙන් සොයා ගනු ලැබූයේ M31 වායුමය නිහාරිකාවට වඩා වෙනස් බවයි. වස්තුවේ රසායනික ව්‍යුහය හඳුනා ගැනීමට උපකාර වන අඳුරු අවශෝශණ රේඛා සම්ඟ අධිස්ථාපනයෙන් M31 සංගතික සංගණනයක් පෙන්නුම් කලේය. ඇන්ඩ්‍රොමීඩා නිහාරිකාවට අයත් වර්ණාවලි අතිශය ලෙස තනි තාරකාවකට අයත් වර්ණාවලියකට සමාන විය. මෙමඟින් M31 නිහාරිකාවට තාරීය ස්වභාවයක් පවතී යයි නිගමනයකට එලඹීය.
1885 දී ඇන්ඩ්‍රොමීඩා තුලින් සුපිරිනෝවාවක් දිස්වී ඇත. මෙය මන්දාකිණිය තුලින් පලමු වරට නිරීක්ශණය වූවකි. එම කාල වකවානුව තුල M31 අපට ආසන්නතම මන්දාකිණිය ලෙස සැලකූ බවද දුර්වල දීප්තියකින් යුක්ත වූ මෙම අවස්ථාව සුපිරිනෝවාවක් නොව නෝවාවක් ලෙස "Nova 1885" හඳුන්වන ලදි.

විශ්ව දූපත.

1917 දී අමරිකානු ජාතික විඩ්ය හර්බර් කර්ටිස් ඔස්ලන් M31 හි නෝවාවක් හඳුනාගන්නා ලදි. ඡායාරූප වාර්තා සෙවුම් තුලින් තවත් නෝවාවන් 11ක් පමන වාර්තා කරගෙන ඇත. මෙම සොයාගත් නෝවාවන් අභ්‍යවකාශයේ හටගත්  අනෙකුත් නෝවාවන්ට වඩා අනුපාතික වශයෙන් දස ගුනයකින් පමණ දීප්තියෙන් අඩු බවද ඔහු ඉදිරිපත් කළේය. මෙහි ප්‍රථිඵලයක් වශයෙන් M31 ට පවතින දුර අලෝක වර්ෂ 500 000ක් (3.2 * 1010 AU / සෞර ඒකක ) බව ඔහු තීරනය කලේය. එබැවින් "විශ්ව දූපත්" කල්පිතයේ යෝජකයා බවට හර්බර් කර්ටිස් පත් විය. තවද මෙම කල්පිතය, සර්පිලාකාර නිහාරිකාවන්ගෙන් වෙන්ව, ස්වාධීනව පවතින මන්දාකිණි යන සංකල්පයටද ඉවහල් විය.

1920 දී, ක්ෂීරපථයේ ස්වභාවය, සර්පිලාකාර නිහාරිකාවන් සහ විශ්වයේ මානයන් සැලකිල්ලට භාජනය කරමින් හර්ලෝ ෂර්ප්ලි සහ කර්ටිස් අතර විවාදයක් සිදුවිය. ඔහුගේ මතය ඔප්පු කිරීමට (එනම් ඇන්ඩ්‍රොමීඩා මන්දාකිණිය බාහිර නිහාරිකාවක් බව ) තාරකා විද්‍යාඤ  කර්ටිස් අප මන්දාකිණිය තුල සමානව පවතින පටු අඳුරු තීරු ආකාර සලකුනු කර හුවා දැක්වීය. තවද සැලකිය යුතු ලෙස හේතු දැක්වීමට ඩොප්ලර් ආචරනයද එක් කලේය. අර්න්ස්ට් ඌපික් විසින් 1922 දී වඩා වැදගත් සහ සරල තාරකා භෞතීය විද්‍යාත්මක ක්‍රමයක් වන M31 ට අති දුර සෙවීමට යෝජනා කළේය. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්  ඇන්ඩ්‍රොමීඩා නිහාරිකාව අප මන්දාකිණියෙන් පාසෙක් 450 000 ක් පමන (එනම් ආලෝක වර්ෂ 1500000) ඈත දුරකින් පිහිටන බව නිර්ණය විය. 1925 දී, විවාදය සමතයකට  පත් කරමින් එඩ්වින් හබල්, බාහිර තාරකා මණ්ඩලයට අයත් සීෆඩ් විචල්‍ය තාරකා (cephied variable stars) පළමු වරට අභ්‍යවකාශ ඡායාරූප වලින් හඳුනා ගන්නා ලදි. මෙම ඡායාරූප මීටර් 2.5 හූකර් දුරේක්ශය (Hooker Telescope) මගින් ලබා ගත් අතර එමඟින් ඇන්ඩ්‍රොමීඩා නිහාරිකාවට අති දුර නිර්ණයට යොදා ගැනින. ඔහුගේ මිනුම් නිශ්චිතවම ආදර්ශණය කළේ මෙය අප ක්ෂීරපථය ට අයත් නොවන තාරකා පොකුරු හා වායු වලින් නිමවී අති බවයි. තවද එය අප මන්දාකිණියට සැලකිය යුතු දුරකින් සම්පූර්නයෙන්ම වෙන්ව පවතින මන්දාකිණියක් බවයි.

ඇන්ඩ්‍රොමීඩාව තාරකා මණ්ඩල පිලිබඳ අධ්‍යනයේදී ඉතා වැදගත් ස්ථානයක් ගනී. ක්ෂීර පථයට ආසන්නතම මන්දාකිණිය නොවූවත්, එය ආසන්නතම "සර්පිලාකාර"
මන්දාකිණිය ඇන්ඩ්‍රොමීඩාව වීම මෙයට හේතුවයි. ඇන්ඩ්‍රොමීඩාව මධ්‍ය ප්‍රදේශයේ ඇති තාරකා පිලිබඳ ප්‍රථම වරට ඉදිරිපත් කළේ 1943 දී වෝල්ටර් බේඩේ (Walter Baade) විසිනි. සිදුකල නිරීක්ෂණයන් පදනම් කර ගනිමින්, මන්දාකිණිය තුල වෙන් වෙන් ව, පවතින තාරකා ගහනයක් 2ක් පැහැදිලිව දකින්නට ඔහුට හැකි විය. ඒවා එම තාරකා ගහන වල (Metallicity) හයිඩ්‍රජන් සහ හීලියම් හැර වස්තුවක පදාර්ථ නිමැවී ඇති රසායනික මූලද්‍රව්‍ය වල අනුපාතය, මත පලමු ආකාර මණ්ඩලයට (Disk type 1) අයත් නොමේරූ, අති ප්‍රවේග තාරකා සහ දෙවන ආකාර නෙරීමකට (Bulge type 11) අයත් වයස්ගත රතු තාරකාවන් බවට පැහැදිලි කර නම් කළේ ය. පසුව මෙම නාමකරණය ක්ෂීරපථය තුල හා පිටත තාරකා නාමකරණ ක්‍රියාවලියටද සම්මත කර ගැනිණි. ( මෙම වෙන්ව පවතින තාරකා ගහන ද්විත්වයෙහි පැවැතීම පිලිබඳ මෙයට ඉහත ජෑන් ඌට්ස් ඌට්ස් විසින්ද සඳහන් කර ඇත.) තවද ආචාර්ය බේඩේ විසින් සීපස් විචල්‍යයත් ආකාර 2ක් පවතින බවත් මේ හේතුවෙන් M31 ට ඇති දුරෙහි දෙගුණ වීමක් සිදුවිය හැකි බවද සොයා ගන්නා ලදි. මෙම කල්පිතය මුළු මහත් විශ්වයටම අදාල බවද ඉදිරිපත් කළේය. මෙම කල්පිතය මුළු මහත් විශ්වයට ම අදාල බවද ඉදිරිපත් කළේය.

1950 දී ඇන්ඩ්‍රොමීඩාවේ විකිරණ විමෝචන (රේඩියෝ තරංග ),හෙන්බරි බ්‍රවුන් සහ සෙරිල් හෙසර්ඩ් විසින් බෑන්ක් කාලගුණ පරීක්ෂණාගාරයේ අඩි 218 චලන දුරේක්ෂය ( 218 - ft Transit Telescope) මගින් අනාවරණය කර ගන්නා ලදි. (මෙයට ඉහත නිරීක්ෂණ රේඩියෝ විකිරණ තාරකා විද්‍යාවේ පුරෝගාමී ග්‍රෝට් රොබර්ට් - 1940 විසින් ලබා ගැනිණි.) නමුත් මෙම සොයා ගැනීමද අවිනිශ්චිත තත්වයේ පැවතියේය. ඇන්ඩ්‍රොමීඩාවේ පලමු රේඩියෝ විකිරණ අනුරූපණ සිතියම් 1950 දී ජෝන්
බැඩ්වින් සහ පිරිස විසින් කේම්බ්‍රිජ් තාරකා විද්‍යාඥ සමාගම තුලදී ලබා ගත්තේය. මෙයින් පසුව මන්දාකිණියේ මධ්‍ය (core) 2c 56 ලෙස රේඩියෝ තාරකා විද්‍යා නාමාවලියේ නම් කරන ලදි. ඇන්ඩ්‍රොමීඩික මන්දාකිණිය තුලින් සොයා ගත් පලමු ග්‍රහලෝකය 2009 දී සොයා ගන්නා ලදි. මෙම ග්‍රහලොව සොයා ගැනීමට microlensing තාක්ෂණ ක්‍රමය, එනම්, සුවිශාල වස්තූන් මගින් ආලෝකයේ සිදුවන වික්ෂේපණය තාක්ෂණ ක්‍රමය උපයෝගී කර ගැනුණි.

මෑත කාලීන දුර ගණනයන්

ඇන්ඩ්‍රොමීඩා මන්දාකිණියට ඇති දුර මැනීමට අවම වශයෙන් එකිනෙකට වෙනස් තාක්ෂණික ක්‍රම 4 ක් පමන යොදාගෙන ඇත. 2003 දී අධෝරක්ත කිරණ පෘෂ්ථි උච්ඡාව මගින් ද, 2001 දී, (metallicity corrections) භාවිතයෙන්ද මෙගා අලෝක වර්ශ  2.57 ± 0.06 බව සාධනය කරන ලදි.  සීපස් විචල්‍ය ක්‍රමය භාවිතයෙන් එය මෙගා අලෝක වර්ශ 2.51±0.13 බව 2004 දී අනාවරණය කෙරිනි. 2005 වර්ශයෙදී අභ්‍යවකාශය   අධ්‍යතනය පිළිබඳව කතලොඑනියානු   ආයතනය (CSIC, Institute for Space Studies of Catalonia (IEEC)) හි තාරකා විද්‍යාඤයින් පිරිසක්  Eclipsing binary star (ග්‍රහණය වන තරු ද්විත්වයක්) ඇන්ඩ්‍රොමීඩාව තුල නිරීක්ෂණය කර ඇත. මෙම ද්විත්ව තාරකාව M31VJ00443799+4129236 ලෙසින් නම් කෙරිණි. එය දීප්තිමත් උණුසුම් නිල තාරකා දෙකකින් ( O සහ B වර්ගයෙන්)  නිර්මාණය වුවකි. මෙම යුගලය සෑම දින 3.54969 කට වරක් ග්‍රහණයට ලක්වන අතර විද්‍යාඤයින් විසින් එම තාරකා වල ප්‍රමාණය ගණනය කරන ලදී.  ප්‍රමාණය සහ උෂ්ණත්වය මත පදනම්ව ඒවායේ නිරපේක්ෂ විශාලත්වය ගණනය කෙරිණි. දෘශ්‍ය සහ නිරපේක්ෂ විශාලත්වය දන්නා විට එමගින් එම තාරකා වලට ඇති දුර ව්‍යුත්පන්න කරගත හැක. මෙම තාරකා ද්විත්වය මෙගා ආලෝක වර්ෂ 2.52 ± 0.14 (770 ± 43 kpc) දුරින් පිහිටන බවත්, ඇන්ඩ්‍රොමීඩා  මන්දාකිණිය මෙගා ආලෝක වර්ෂ 2.5  (770 kpc) දුරින් පිහිටන බවත් නිගමනය කෙරිණි. මෙම ලබාගත් නව අගයන්, පැරණි සීපස් විචල්‍ය ක්‍රමයෙන් ලබාගත් අගයට බොහෝ දුරට සමාන විය.

ඇන්ඩ්‍රොමීඩාවට තරමක් ලඟින් පිහිටි බැවින් දුර නීර්ණය සඳහා Tip of the Red Giant Branch (TRGB) ක්‍රමයද යොදා ගත හැකි විය. ඇස්තමේන්තු ගත කල අගයන්ට අනුව M31 ට දුර මෙගා ආලෝක වර්ශ 2.56+-0.03 (480+-) බව 2005 දී නිශ්චය කරන ලදී.
මෙම සියලු අගයන් සංයුක්ත කොට දැක්වීමෙන් නියම අගය මෙගා ආලෝක වර්ශ 2.54 ±  0.06 (780 ± 18 KPC ) බවට  නිශ්තිතවම දැක්වීය. ඉහත අගය මත පදනම් ව M31 හි විෂ්කම්භය එහි පුළුල්තම ලක්ෂයන් අතර දුර ( විෂ්කම්භය) කිලෝ ආලෝක වර්ශ (141 ± 3 KLY )  බවද වාර්තා ගත කෙරින. ත්‍රිකෝණමිතික ටන්ජන අගයන් වලින්න් ඉදිරිපත් කලවිට M31 අහසේ අංශක 3.18 ක ආනතියක් පෙන්න්වයි.

ස්කන්ධය හා දීප්තිය
ඇන්ඩ්‍රොමීඩාවේ ස්කන්ධය (අඳුරු පදාර්ථ ද ඇතුළුව)  ආසන්න වශයෙන් 1.22 * 1012 M ( M - සෞර්ය ස්කන්ධ) වන අතර ක්ෂීරපථය 1.9 * 1012 M පමණ වේ. දෝෂ  පරාසය විශාල බැවින් නිශ්චිතවම කිව නොහැකි වුවත් ස්කන්ධමය වශයෙන් ඇන්ඩ්‍රොමීඩාවට වැඩ විශාල බව කිව හැක. කෙසේ වෙතත් ක්ෂීරපථය හා සැලකීමේදී ඇන්ඩ්‍රොමීඩාවට ඉහල තාරීය ගණත්වයක් ඇති බව ප්‍රකාශ කල හැකිය.

M31 හි ගණනය කල දීප්ති ප්‍රමාණය ආසන්න වශයෙන් 2.6*1010 L ( Solar Luminosity ) වේ. එය අප ක්ෂීරපථයට වඩා 25% ප්‍රමාණයකින් වැඩිය. නමුත් තාරකා නිර්මාණය වීමේ සීග්‍රතාවය අතින් ගත් කල  ක්ෂීරපථය ඉදිරියෙන් සිටී. ක්ෂීරපථය සෞර්ය ස්කන්ධ 3 - 5 ක් නිපදවන විට M31 නිපදවන්නේ  සෞර්ය ස්කන්ධ 1 ක් පමණි. තවද M31 හා  ක්ෂීරපථය සංසන්දනය කිරීමේදී  සුපිරි නොවාවක් බිහිවීම අතින්ද ක්ෂීරපථය ඉදිරියෙන් සිටී. මෙයට හේතු ලෙස දක්වන්නේ M31 මෙයට පෙර තාරකා බිහිකිරීමේ කිරීමේ සක්‍රීය අවධියක් පසු කර මේ වන විට නිරෝධන ප්‍රශාන්ත අවධියක පසුවන බවත්  ක්ෂීරපථය ක්‍රියාකාරී අවධියක පසුවන බවත්ය, එබැවින් කල් යාමත් සමග ක්ෂීරපථයහි දීප්තිය - M31 ට වඩා ඉහල යා හැකි බවද පැවසේ.

ආකෘතිය

දෘශ්‍ය ආලෝකය තුල M31 ගේ දර්ශනය මත පදනම්ව de Vaucouleurs sandage වර්ගීකරන ප්ද්ධතිය තුල M31 තුල වර්ග කරනු ලබා ඇත්තේ SA(s)b වර්ගයට අදාලවයි. 2MASS සමීක්ෂණ වාර්තා පෙන්නුම් කරන පරිදි ඇන්ඩ්‍රොමීඩාව ක්ෂීරපථය පරිදිම දන්ඩාකාර මාධ්‍යක් ඇති සර්පිලාකාර මන්දාකිණියකි. එමෙන්ම දන්ඩාකාරය ඍජුවම එහි අක්ෂය ඔස්සේ පවතින බවත් දක්වා ඇත. 2005 දී තාරකා විද්‍යාඤයින්විසින්  දුරේක්ෂය භාවිතා කරමින් තුනී ලෙස විසිරි පවතින තාරකා සැබවින්ම එහි ප්‍රධාන තැටියට අයත් බව සොයා ගැණිනි. එනම් පෙර ගණනය කල විෂ්කම්භයට වඩා ඇන්ඩ්‍රොමීඩාවේ සර්පිලාකාර තැටිය තුන් ගුණයකින් විශාල වේ. එය විශාල වශයෙන් තාරකා පැතිරුණු තැටියක් බවත් විශාලත්වය අතින් ආලෝක වර්ශ 220 000 (64 000 PC) පමණ වේ.පෙර අගය ආලෝක වර්ශ 70 000 සිට 120 000 දක්වා විය හැකි බව පැවසිය නමුත්, එය නිවැරදි නොවන බව ඉහත කරුණු වලින් මනාව ඔප්පු වේ.

පෘථිවිය සාපේක්ෂව අංශක 77 ක ආනතියකින් ඇන්ඩ්‍රොමීඩාව පිහිටයි.

වර්ණාවලීක්ෂ අධ්‍යනයන්ට අනුව M31 හි භ්‍රමණ ප්‍රවේගය මාධ්‍යයේ සිට අරයන් අනුව වෙනස් වන බව තහවුරු කරගෙන තිබේ.  මාධ්‍යය ආසන්නයේ ප්‍රදේශයේ භ්‍රමණ ප්‍රවේගය තප්පරයට කිලෝ මීටර 225 ක් පමණ ඇති උච්ඡ අවස්ථාවකට පත්විය හැකි අතර ආලෝක වර්ෂ 1300 ක අරයක් තුල මෙම ප්‍රවේගය අවම වශයෙන් තප්පරයට කිලෝ මීටර 50 ක් දක්කවා පහල බැසීමක් විය හැක. අරය ආලෝක වර්ෂ 33000 සිට නැවතත් එකී ප්‍රවේගය උච්ඡතම අවස්ථාවට ළඟා වීමක් සිදුවේ. මෙම ප්‍රවේග ගණනයෙන් න්‍යෂ්ඨික මධ්‍යයේ ස්කන්ධ සාන්ද්‍රණය 6 * 109 M බවට ව්‍යත්පන්න කර තිබේ. මන්දාකිණියේ සමස්ථ ස්කන්ධය රේඛීය ආලෝක වර්ෂ 45000 ක දුරේක්ෂ දක්වා ඉහල යන අතර අරයෙන් ඔබ්බට ක්‍රමයෙන් අඩු වන බව සොයාගෙන තිබේ.

ඇන්ඩ්‍රොමීඩාවේ සර්පිලාකාර බාහු, H 11 කලාප වලින් මායිම් වන අතර පුළුල් ලෙස පැතිරුනත් තදින් එකිනෙකා හා බැඳීපවතින ආකාරයක් පෙන්වයි. මෙම සර්පිලාකාර බාහු දක්ශිණාවර්තව පවතින බව නිරවද්‍ය අණුරූපන පෙන්වා දෙයි. තවද අලෝක වර්ෂ 13000 කින් පමණ එකිනෙකාට ඈත්ව පිහිටි  නමුත් එකට ඈඳුනු මධ්‍යයෙන් ආලෝක වර්ෂ 1600 ක් පමන දුරින් පිහිටා ඇත. මෙම සර්පිලාකාර ආකාරයට හේතුව වශයෙන් තරකා විද්‍යාඤයින් ඉදිරිපත් කරන්නේ M32  සමඟ සිදුවන අන්තර් ක්‍රියාවලියයි. මෙහි උදාසීන හයිඩ්‍රිජන් වලාවන්ගේ විස්ථාපන මගින්  පැහදිලිව විස්තර කල හැක.

1998 දී යුරෝපානු අභ්‍යවකාශ ඒජන්සිය පහැදිලි කලේ ඇන්ඩ්‍රොමීඩා මන්දාකිණියේ සම්පූර්න හැඩය කවාකාර මන්දාකිණි හැඩයකට සංක්‍රමණය වෙමින් පවතින බවයි. එහි පවතින වායු හා දූවිලි අතිච්ඡාදනය වන මුදු කිහිපයක ආකාරයක් ගත හකි බවත් එයින් ප්‍රමුඛතම මුදුව අලෝක වර්ෂ 32000 ක අරයකින් යුක්ත විය හැක. මෙය ශීත දූවිලි වලාවකින් පිරී ඇති බැවින් මෙය දෘශ්‍ය අලෝකයෙන් සැඟව පවතී.
ඇන්ඩ්‍රොමීඩාවේ අභ්‍යන්තර කලාප සමීප ලෙස නිරීක්ශණය කිරීමේදී පෙනී යන්නේ වසර මිලියන 200 කට ඉහත M32 සමඟ ඇතිවූ අභ්‍යන්තර ක්‍රියාවලිය මගින් අතිවූ තවත් කුඩා දූවිලි වලල්ලක් අති බවයි, ඇන්ඩ්‍රොමීඩාවේ තැටිය අසලින් M32 ගමන් කිරීමේදී අති වූ ගටුමෙන් M32 හි ස්කන්ධයෙන් භාගයක් පමන ඇන්ඩ්‍රොමීඩාව විසින් ලබාගෙන මෙම දූවිලි වලාව අතිවූ බව උපකල්පනය කර ඇත.

2005 වසරේදී තාරකා විද්‍යාඥයින් විසින් නව වර්ගයේ තාරකා පොකුරක් M31 තුලින් සොයා ගැණුනි. එය තාරකා සියත්-දහසකින් පමන සමන්විත වේ. මෙය ගෝලාකාර තරු පොකුරු ආකාරයෙන් වෙනස් වන්නේ ආලෝක වර්ෂ කීපයක් දුරකට පැතිරුනු ඝණත්වය හේතු කොට ගෙනය.

න්‍යෂ්ඨිය

M31, මධ්‍ය ඝණ සුසංහිත තරු පොකුරකින් සමන්විත වේ. විශාල දුරේක්ෂයකින් නිරීක්ෂණය කිරීමේදී විසිරුණු තරු සහිත නෙරීමක් පෙන්වයි. මෙහි දීප්තිය අතින් ගත් කළ උපරිමයක් ලෙස සැලකිය හැක.
1991 දී ටොඩී ලෝර් හබල් දුරේක්ශය උපයෝගී කොට ගනිමින් ඇන්ඩ්‍රොමීඩාවේ අහ්‍යන්තරය නිරීක්ශනයට ලක් කලේය. එහිදී අලෝක වර්ෂ 4.9 කින් එකිනෙකාට වෙන්ව පවතින ඝනත්ව ද්විත්වයක් න්‍යශ්ඨිය තුලින් දක්නට ලැබිණි. දීප්තිමත් ඝනත්වය (P1) මන්දාකිණි මධ්‍යයෙන් පිටතට පිහිටා අති අතර ඩිමර ඝනත්වය (P2) මන්දාකිණි මධ්‍යට වැටෙන පරිදි පිහිටා ඇත. තවද P2 තුල 3 - 5 * 107 M පමණ ස්කන්ධයකින් යුත් කළු කුහරයක් පවතින බවද සොයාගෙන ඇත.

මෙම නිරීක්ශිත ද්විත්ව න්‍යෂ්ඨිය පැහදිලි කිරීම සඳහා ස්කෝට් ට්‍රිමේන් පහත කල්පිතය ගොඩනගන ලදි. P1 හි ඝනත්වය මධ්‍ය කළු කුහරය වටා පවතින තාරකා තැටියක ප්‍රක්ෂේපනයක් ලෙසද P2 හි ඝනත්වය A වර්ගයට අයත් උනුසුම් වර්ණාවලි තාරකා සමූහයකින්ද සමන්විත වන බව සඳහන් වේ.

පැහැදිලිව, 1968 දී ඇන්ඩ්‍රොමීඩාව එක්ස් - කිරණ (X-Ray) මගින් අනාවරණය කරගනීමට නොහැකි විය. පසුව ඉහල ආකාශ ගත කල බැලූනයකට එහි එක්ස් - කිරණ අනාවරණය කර ගත හැකි විය.

ඇන්ඩ්‍රොමීඩා මන්දාකිණිය තුලින් එක්ස් - කිරණ ප්‍රභව කීපයක් අනාවරනය විය. රොබින් බර්නාර්ඩ් උප කල්පනය කල ආකාරයට මේවා කළු කුහර බවට පත්වෙමින් තාරකා හෝ නියුට්‍රෝන තාරකාවක් විය හැක. තවඩ ඒවා තුල පිහිටි වායූන් තාපනයට ලක්කර අති විශාල උශ්ණත්වයක් උත්පාදනය කිරීමක් එක්ස් - කිරණ පිට කිරීමක් සිදු කරයි. නියුට්‍රෝන තාරකාවේ සහ කළු කුහර වල වර්ණාවලි සමාන වූවත් ස්කන්ධ වල වෙනසක් මගින් ඒවා හඳුනා ගත හැක.
ආසන්න වශයෙන් ගෝලාකාර තාරකා පොකුරු 460 කින් පමන ඇන්ඩ්‍රොමීඩාව අන්තර්ගතය. මෙයින් ස්කන්ධයෙන් උපරිම ලෙස හඳුනාගෙන අත්තේ  Mayall ii නම් තරු පොකුරයි. මෙය ස්තානීය කන්ඩායමට (Local Group) මන්දාකිණි පොකුර තුල පවතින දීප්තියෙන් වඩිම වේ. තවද එය මන්දාකිණි පොකුර තුල පවතින ඩීප්තියෙන් වඩිම තාරකාව වේ. තවද එය තාරකා මිලියන කීපයකින් සමන්විත වන අතර ඔමේගා සෙන්චූරි මෙන් දෙගුනයක දීප්තියෙන් යුක්ත වේ (එය අප ක්ෂීරපථයේ දීප්තියෙන් උපරිම තරු පොකුර ද වේ). මෙම Mayall ii තරු පොකුරු තරු ඝහණ කීපයකින් සමන්විත වන අතර මෙය සාමාන්‍ය ගෝලාකාර ග්‍රහණයකට වඩා උපරිම තාරකා ගණනකින් සමන්විත වේ. එබවින් එය ඇන්ඩ්‍රොමීඩාව විසින් මෙයට ඉහත ගිලගන්නා ලද වාමන මන්දාකිණියක ශේෂ ලෙසද සලකයි.

උපග්‍රහයන්
ක්ෂීරපථය ලෙසම ඇන්ඩ්‍රොමීඩාවටඩ පරිවාර මන්දාකිණි පවතී. ඒවාට වාමන මන්දාකිණි 14ක් ද ඇතුලත් වේ. හොඳින් අසා පුරුදු M32 හා M110 යනු M31 හි පරිවාර මන්දාකිණි වේ. 2006 වසරේදී සොයාගත් පරිදි පරිවාර මන්දාකිණි 9ක් ඇන්ඩ්‍රොමීඩාවේ මධ්‍ය ඡේදකය ඔස්සේ පිහිටයි.

ඇන්ඩ්‍රොමීඩා - ක්ෂීරපථ ගැටුම
ඇන්ඩ්‍රොමීඩා මන්දාකිණිය, තත්පරයට කිලෝ මීටර 100ත් 140ත් අතර (තත්පරයට සෑතපුම් 62-87) එනම් අවුරුදු මිලියනයකට ආලෝක වර්ශ 400ක වේගයෙන් ක්ෂීරපථ මන්දාකිණිය වෙත ලඟා වෙමින් පවතී. මේ නිසා "Blueshift" ආචරනයට ලක්වන මන්දාකිණි කීපයට ඇන්ඩ්‍රොමීඩාවද අයත් වේ.එබවින් තවත් අවුරුදු බිලියන 4.5කින් ක්ෂීරපථ මන්දාකිණියත් ඇන්ඩ්‍රොමීඩා මන්දකිනියත් එකට ගැටීමකට ලක්විය හැකි බවට සැක පහල කරයි. නමුත් ක්ෂීරපථයේ අභිලම්බ ප්‍රවේගයට සාපෙක්ශව ඇන්ඩ්‍රොමීඩාවේ අභිලම්බ ප්‍රවේගය ගණනය කොට අත්තේ ආසන්න ලෙස දශම ස්ථාන 2කට පමනි. මෙම ගැටීමෙන් සිදුවිය හැකි ප්‍රතිඵලය නම් මන්දාකිණි දෙකම ඒකාබද්ධ වීමෙන් යෝධ ඉලිප්සීය මන්දාකිණියක් බිහි වීමයි. මන්දාකිණි ගනයන් තුල මෙවැනි සන්සිද්ධීන් නිතර සිදුවන්නකි. මෙම ගැටීම නිසා පෘථිවියේත් සෞරග්‍රහ මන්ඩලයේත් ඉරනම කෙසේ වෙනස් වේවිදැයි තවමත් සැක සහිත වේ. යම් හෙයකින් මන්දාකිණි එකතු වීමක් සිදු නොවුවහොත් සෞරග්‍රහ මන්ඩලය ක්ෂීරපථයෙන් ඉවතට ප්‍රක්ශේපනය වීමක් හෝ ඇන්ඩ්‍රොමීඩා මන්දාකිණියට එක් වීමක් සිදුවීමේ සුළු අවස්ථාවක්ද ඇත.

වෙනත් භාහිර ගොණු

 StarDate: M31 Fact Sheet
 Simbad data on M31
 Messier 31, SEDS Messier pages
 Astronomy Picture of the Day
A Giant Globular Cluster in M31 1998 October 17.
M31: The Andromeda Galaxy 2004 July 18.
Andromeda Island Universe 2005 December 22.
Andromeda Island Universe 2010 January 9.
WISE Infrared Andromeda 2010 February 19
 M31 and it's central Nuclear Spiral
 Amateur photography - M31
 Globular Clusters in M31 at The Curdridge Observatory
 First direct distance to Andromeda − Astronomy magazine article
 Andromeda galaxy at SolStation.com
Andromeda Galaxy at The Encyclopedia of Astrobiology, Astronomy, & Spaceflight
 M31, the Andromeda Galaxy at NightSkyInfo.com

 Hubble Finds Mysterious Disk of Blue Stars Around Black Hole Hubble observations (Sep 20 2005) put the mass of the Andromeda core black hole at 140 million solar masses
 M31 (Apparent) Novae Page (IAU)

අභ්‍යවකාශය

ඇන්ඩ්‍රොමීඩා චක්‍රාවාටය


Guløjet brednæb (Eurylaimus ochromalus) er en spurvefugl, der lever i Sydøstasien.

Noter
  Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Brednæb
Fugle fra Sydøstasien

Guløjet brednæb


O lagarto-minhoca de Duméril (Leposternon octostegum) é uma espécie de anfisbena da família Amphisbaenidae . É encontrado no Brasil .  O carcará é o único predador que foi testemunhado consumindo este lagarto, embora seja provavelmente uma presa para outros predadores. A espécie é considerada ameaçada de extinção no Brasil devido à sua estreita distribuição geográfica.

Referências

Répteis do Brasil
Fauna endêmica do Brasil
Répteis descritos em 1851

Leposternon octostegum