Nicholas Daniel Latifi (Montreal, Quebec, Kanada, 29. lipnja 1995.) je kanadski vozač Formule 1 za momčad Williams Racing. Godine 2019. osvojio je titulu viceprvaka u FIA Formula 2 prvenstvu za momčad DAMS.

Početak utrkivanja

Karting
Nicholas, sin kanadskog poduzetnika Michaela Latifija, počeo se utrkivati u kartingu 2009. godine. Prvi veći uspijeh ostvario je 2010. kada je u prvenstvu Canadian National Karting Championships - Rotax Junior osvojio titulu viceprvaka iza Lancea Strolla. U 2012. osvaja naslov prvaka u Florida Winter Tour - Rotax DD2 prvenstvu.

Formula 3

Talijanska Formula 3
Latifi je debitirao u jednosjedu 2012. u Talijanskoj Formuli 3. Vozio je bolid Dallara F308 za momčad BVM, a momčadski kolege su mu bili Mario Marasca i Patric Niederhauser. Sezona koja je počela 31. ožujka na stazi Valencia, a završila 21. listopada na Monzi, sadržavala je osam rundi, s po tri utrke na svakoj od njih. Latifi je na prve dvije utrke osvojio bodove, a na trećoj utrci je upisao prvo odustajanje u sezoni. Nakon što je na svim utrkama druge runde na Hungaroringu završio u bodovima, Latifi je napustio momčad, te prešao u JD Motorsport, gdje mu je momčadski kolega bio Riccardo Agostini - talijanski automobilist koji nije u rodu s motociklistom Giacomom Agostinijem. Latifi je nastavio s osvajanjem bodova na Mugellu, Misanu i Red Bull Ringu, a na trećoj utrci šeste runde na Imoli, Kanađanin je stigao do prvog postolja, osvojivši drugo mjesto iza pobjednika Kevina Giovesija. Na trećoj utrci sedme runde na Vallelungi, Latifi ostvaruje svoju jedinu pobjedu u sezoni. Na posljednjoj rundi na Monzi, Latifi je osvojio treće mjesto u drugoj utrci, a onda još jedno drugo mjesto na posljednjoj utrci, nakon što je osam vozača diskvalificirano s utrke. S osvojenih 117 bodova, Latifi je završio na 7. mjestu u ukupnom poretku vozača.

Britanska Formula 3

Za momčad Carlin u Britanskoj Formuli 3, Kanađanin je nastupao 2013. Momčadski kolege su mu bili Jordan King i Jann Mardenborough, a bolid koji je vozio Dallara F312-Volkswagen. Sezona se sastojala od četiri runde, s po tri utrke na svakoj rundi. Prvenstvo je počelo 25. svibnja na Silverstoneu, gdje je Latifi tri utrke završio u bodovima. Prvo i jedino odustajanje upisao je na prvoj utrci druge runde na Spa-Francorchampsu, a na trećoj utrci je stigao do jedinog pole positiona u sezoni, no utrku je završio na četvrtom mjestu. Na trećoj utrci treće runde na Brands Hatchu, Latifi osvaja jedino postolje u sezoni, a posljednje tri utrke četvrte runde na Nürburgringu završava također u bodovima. S osvojenih 97 bodova, Kanađanin osvaja 5. mjesto u konačnom poretku vozača.

Europska Formula 3

Paralelno s Britanskom Formulom 3, Latifi je 2013. nastupao i u Europskoj Formuli 3. Vozio je za momčad Carlin, a momčadski kolega, osim Jordana Kinga i Janna Mardenborougha, bio mu je i Harry Tincknell. Bolid koji je Kanađanin vozio bio je Dallarin F312/001 model, pogonjen Volkswagenovim motorom. Sezona koja je počela 23. ožujka na Monzi, a završila 20. listopada na Hockenheimringu, sadržavala je čak 30 utrka, odnosno deset rundi, na kojima su se vozile po tri utrke. Prve dvije utrke na Monzi, Latifi je završio izvan bodova, dok je na trećoj odustao. Petim mjestom na prvoj utrci druge runde na Silverstoneu, osvaja prve bodove, a treću utrku na istoj stazi također završava u bodovima. Na trećoj rundi na Hockenheimringu ne uspijeva doći do bodova, koje osvaja na trećoj utrci četvrte runde na Brands Hatchu. Još jedno peto mjesto osvaja na Red Bull Ringu, a treću utrku na istoj stazi također završava u bodovima. Slijede šesta i sedma runda na Norisringu i Nürburgringu gdje Latifi ostaje bez bodova. Bodove osvaja na prve dvije runde na Zandvoortu, a posljednji plasman u bodovima ostvaruje na drugoj utrci devete runde na Vallalungi. S osvojenih 45 bodova, Kanađanin sezonu završava na 15. mjestu u konačnom poretku vozača.

Sljedeće 2014. Latifi prelazi iz Carlina u momčad Prema Powerteam, gdje su mu momčadski kolege Esteban Ocon, Antonio Fuoco i Dennis van de Laar. Bolid koji vozi je Dallara F314/003 s Mercedesovim motorom. Sezona je ovoga puta bila proširena za jednu rundu na stazi Moscow Raceway, odnosno tri utrke, te je sadržavala ukupno 11 rundi, na kojima su se vozile po tri utrke. Nova sezona započela je 19. travnja na Silverstoneu, gdje je Latifi osvojio šesto mjesto. Na drugoj utrci na istoj stazi, Kanađanin osvaja drugo mjesto iza momčadskog kolege i pobjednika Estebana Ocona. Ovo je bilo ujedno i jedino postolje za Latifija u Europskoj Formuli 3. U nastavku sezone, Latifi osvaja četvrto mjesto na trećoj utrci na Silverstoneu i šesto mjestu u drugoj utrci druge runde na Hockenheimringu. Nakon toga slijedi treća runda na stazi Pau, gdje Latifi ostaje bez bodova u sve tri utrke. Slijede runde na stazama Hungaroring, Spa-Francorchamps, Norisring, Moscow i Red Bull Ring, gdje Latifi na svakoj od tih rundi dvije od tri utrke završava u bodovima. Najbolje rezultate postiže na prvoj utrci na Norisringu i trećoj utrci na Red Bull Ringu kada osvaja dva četvrta mjesta. Bodove osvaja i na Nürburgringu, a sezonu završava još jednim četvrtim mjestom 12. listopada na stazi Imola. Posljednju rundu, još jednom na Hockenheimringu, nije vozio, jer su se isti datum održavale utrke na Jerezu u Formuli Renault 3.5 na kojima je Latifi nastupao. S osvojenih 128 bodova, Latifi je završio na 10. mjestu u ukupnom poretku vozača.

Toyota Racing Series
Godine 2013. Latifi se natjecao u Toyota Racing Series prvenstvu za momčad Giles Motorsport. Momčadski kolege su mu bili Félix Serrallés, Bruno Bonifacio, Pipo Derani i Lucas Auer, a bolid koji je vozio bio je Tatuus TT104ZZ s Toyotinim motorom. Sezona se sastojala od pet rundi (Teretonga Park, Timaru, Taupo Park, Hampton Park, Manfeild), na kojima su se vozile po tri utrke. Započela je 12. siječnja, a završila 10. veljače. Latifi je svih 15 utrka završio u bodovima, što i nije bilo teško, s obzirom na to da su bodove osvajali prvih 20 vozača, a otprilike toliko ih je i nastupalo na utrkama, s pokojim manjim izmjenama. Latifi je najbolji rezultat ostvario na trećoj utrci druge runde na stazi Timaru, gdje je osvojio šesto mjesto. Sezonu je završio na 9. mjestu u konačnom poretku vozača, s 503 osvojena boda.

Florida Winter Series
Latifi se 2014. natjecao u kategoriji Florida Winter Series. Bila je to prva sezona koju je organizirala Ferrarijeva vozačka akademija. Sezona se vozila od 26. siječnja do 19. veljače, a sadržavala je 12 utrka (3 na Sebringu, 3 na Palm Beachu, 6 na Homesteadu) koje su se vozile na Floridi. Nije bilo organiziranog prvenstva, već su se samo vozile utrke bez dodjele bodova i završnog plasmana vozača. Latifi je upisao četiri pobjede, dva druga mjesta i jedno treće mjesto.

Porsche Carrera Cup
Još jedna od kategorija u kojoj se Latifi natjecao 2014. bila je Porsche Carrera Cup. Kanađanin je 7. i 8. rujna za momčad Redline Racing, odvozio dvije utrke osme runde na stazi Rockingham. Prvu utrku nije završio, dok je na drugoj utrci osvojio četvrto mjesto. S 14 osvojenih bodova, završio je na 24. mjestu u konačnom poretku vozača. Sljedeće 2015. prešao je u momčad Samsung SUHD TV Racing, gdje mu je momčadski kolega bio Michael Meadows, viceprvak iz 2014. Latifi je prve četiri utrke na Brands Hatchu i Spa-Francorchampsu završio u bodovima, a na prvoj utrci treće runde na Oulton Park, osvojio je drugo mjesto iza pobjednika Dana Cammisha. Nakon što je obje utrke četvrte runde na stazi Croft završio u bodovima, Latifi više nije nastupao u Porsche Carrera Cup prvenstvu 2015. Razlog tome bilo je nastupanje u drugom djelu sezone GP2 prvenstva 2015. Kanađanin je svoju posljednju sezonu u Porsche Carrera Cup prvenstvu završio na 11. mjestu, osvojivši 72 boda.

Formula Renault 3.5
Latifi je debitirao u Formula Renault 3.5 prvenstvu 2014. kada je zamijenio Alfonsa Celisa Jr. na posljednjih šest utrka. U Tech 1 Racingu, momčadski kolega mu je bio Marco Sørensen, a bolid koji je vozio Dallara FR35-12 s Zytekovim motorom. Latifi prvu utrku sedme runde na Hungaroringu nije završio, a drugu utrku na istoj stazi, kao i prvu utrku na Paul Ricardu, je završio izvan osvajača bodova. Prve bodove osvojio je drugoj utrci na Paul Ricardu, a na drugoj utrci posljednje runde na Jerezu, osvojio je drugo mjesto iza pobjednika Olivera Rowlanda. S osvojenih 20 bodova, Latifi je završio na 20. mjestu u konačnom poretku vozača.

Sljedeće 2015. Kanađanin prelazi u Arden International, gdje mu je momčadski kolega Jegor Orudžev. Sezona koja se sastojala od devet rundi, započela je 25. travnja na Aragónu, a završila 18. listopada na Jerezu. Latifi je na prvoj utrci osvojio prve bodove, a najbolji plasman u sezoni je ostvario na prvoj utrci treće runde na Spa-Francorchampsu i na prvoj utrci pete runde na Red Bull Ringu, kada je osvojio četvrto mjesto. Bodove je još osvajao na obje utrke šeste i devete runde na Silverstoneu i Jerezu, te na drugoj utrci osme runde na stazi Le Mans. S osvojenih 55 bodova, Latifi je završio na 11. mjestu u konačnom poretku vozača.

GP2 Series

Hilmer Motorsport (2014.)
Osim u Europskoj Formuli 3, Porsche Carrera Cupu i Formuli Renault 3.5, Latifi je 2014. prvi nastup zabilježio i u GP2 seriji na posljednjoj rundi 22. i 23. studenog na stazi Yas Marina. Debitirao je za momčad Hilmer Motorsport, gdje je zamijenio Daniela Abta, koji je propustio utrke zbog nastupanja u Formuli E. Latifi je prvu utrku na Yas Marini završio na posljednjem 22. mjestu, a drugu utrku na 17. mjestu, te bez osvojenih bodova, zauzeo 32. mjesto u konačnom poretku vozača.

MP Motorsport (2015.)
Godine 2015. Latifi se posvetio Formuli Renault 3.5 gdje je vozio punu sezonu. Iste godine od travnja do lipnja je nastupao i u Porsche Carrera Cup, da bi se u srpnju priključio GP2 seriji na stazi Hungaroring, koji je bila šesta runda u prvenstvu. Latifi je ove sezone vozio za nizozemsku momčad MP Motorsport, a momčadski kolege su mu bili Daniël de Jong i René Binder. U obje utrke na Hungaroringu, Latifi je stigao do cilja, no nije osvojio bodove. Nakon što je propustio sedmu i osmu rundu na Spa-Francorchampsu i Monzi, ponovo se vratio utrkivanju na posljednje tri runde na Sočiju, Sakhiru i Yas Marini, no bez većih uspjeha. Najbolji rezultat je ostvario na drugoj utrci na Sakhiru, kada je osvojio 11. mjesto. Bez osvojenog boda, sezonu je završio na 27. mjestu u konačnom poretku vozača.

DAMS (2016.)

Prelaskom u francusku momčad DAMS 2016. Latifi vozi prvu punu sezonu u GP2 seriji. Momčadski kolega mu je bio Alex Lynn, a bolid koji je vozio Dallara GP2/11 s Mecachromeovim motorom. Sezona koja je počela 14. svibnja na stazi Barcelona-Catalunya, a završila 27. studenog na stazi Yas Marina, sadržavala je 11 rundi, na kojima su se vozile glavna utrka i sprint utrka. Latifi je na prvoj utrci osvojio drugo mjesto iza pobjednika Normana Nata, te sedmo mjesto na sprint utrci u Barceloni. Nakon toga uslijedila su dva odustajanja na drugoj rundi u Monaku i jedno odustajanje na glavnoj utrci u Bakuu. Nakon što je desetim mjestom na glavnoj utrci četvrte runde na Red Bull Ringu osvojio jedan bod, Latifi je na sljedećih šest rundi, odnosno dvanaest utrka na Silverstoneu, Hungaroringu, Hockenheimringu, Spa-Francorchampsu, Monzi i Sepangu, ostao bez bodova. Posljednje bodove osvojio je devetim mjestom na glavnoj utrci posljednje runde na stazi Yas Marina. Latifi je u konačnici osvojio 16. mjesto u poretku vozača s 23 osvojena boda, dok je njegov momčadski kolega Alex Lynn završio na šestom mjestu, ostvarivši tri pobjede i osvojivši 124 boda.

Formula 2

DAMS (2017. − 2019.)

2017.
Sljedeće 2017. GP2 serija mijenja naziv u Formula 2, a Latifi naredne tri sezone vozi za DAMS. Te godine ostvaruje i prvu pobjedu na sprint utrci na Silverstoneu. S još osam postolja osvaja ukupno 178 bodova i peto mjesto u konačnom poretku.

2018.

Na kraju sezone, njegov momčadski kolega Oliver Rowland se povlači iz Formule 2, a 2018. u DAMS stiže Alexander Albon. Sezona za Latifija je lošija nego prethodna. S jednom pobjedom na Spa-Francorchampsu u još dva postolja osvaja 91 bod i 9. mjesto u ukupnom poretku, dok Albon osvaja 212 bodova i 3. mjesto u konačnici.

2019.
Nakon što je Albon na kraju sezone otišao u Formulu 1 u DAMS je stigao brazilac Sérgio Sette Câmara. U 2019. Latifi je ostvario četiri pobjede i s 219 bodova završio na drugom mjestu. Prva pobjeda stigla je već na prvoj utrci u Bahreinu, a ostale u kaotičnoj sprint utrci u Azerbajdžanu, glavnoj utrci u Španjolskoj, te posljednja na prvoj utrci u Mađarskoj.

Formula 1
Latifi je već 2016. i 2017. bio Renaultov test vozač u Formuli 1, ali mu momčad nije dala prilike da nastupa na slobodnim treninzima u petak za vrijeme Grand Prix vikenda. Tu priliku je dobio tek na prvom treningu u petak za VN Kanade 2018. kada je već bio test vozač momčadi Force India. Do kraja te sezone još je četiri puta nastupao na prvom slobodnom treningu za momčad Force India, odnosno Racing Point kako se momčad zvala od kolovoza te godine. Sljedeće 2019. postaje Williamsov test vozač. Nastupa na šest slobodnih treninga u petak, a nakon što je Robert Kubica najavio odlazak iz momčadi na kraju sezone, Latifi dobiva mjesto u Williamsu za sljedeću 2020.

Williams (2020. − 2022.)

2020.

2021.

2022.

Rezultati

* U tijeku.

Izvori

Vanjske poveznice
 Nicholas Latifi - Driver DataBase
 Nicholas Latifi - Stats F1

Kanadski vozači Formule 1

Nicholas Latifi


A Batalha dos Negros ou Batalha dos Escravos foi um conflito no Cairo, em 21-23 de agosto de 1169, entre as unidades africanas negras do exército fatímida e outros elementos pró-fatímidas, e as tropas sunitas sírias leais aos fatímidas vizir, Saladino. A ascensão de Saladino ao vizirado e sua marginalização do califa fatímida, al-Adid, antagonizou as tradicionais elites fatímidas, incluindo os regimentos do exército, já que Saladino dependia principalmente dos curdos e turcos, e tropas de cavalaria que vieram com ele da Síria. De acordo com as fontes medievais, que são tendenciosas para Saladino, este conflito levou a uma tentativa do mordomo do palácio, Mu'tamin al-Khilafa, de entrar em um acordo com os cruzados e atacar conjuntamente as forças de Saladino para se livrar dele. Saladino soube dessa conspiração e executou Mu'tamin em 20 de agosto. Historiadores modernos questionaram a veracidade deste relatório, suspeitando que ele pode ter sido inventado para justificar o movimento subsequente de Saladino contra as tropas fatímidas.

Este evento provocou a revolta das tropas negras africanas do exército fatímida, com cerca de 50 000 homens, aos quais se juntaram soldados armênios e a população do Cairo no dia seguinte. Os confrontos duraram dois dias, pois as tropas fatímidas atacaram inicialmente o palácio do vizir, mas foram repelidas para a grande praça entre os grandes palácios fatímidas. Lá, as tropas africanas negras e seus aliados pareciam estar ganhando vantagem, até que al-Adid se manifestou publicamente contra eles, e Saladino ordenou a queima de seus assentamentos, localizados ao sul do Cairo, fora da muralha da cidade, onde as famílias dos africanos negros tinha ficado para trás. Os negros africanos então quebraram e recuaram em desordem para o sul, até serem cercados perto do portão Bab Zuwayla, onde se renderam e foram autorizados a atravessar o Nilo para Gizé. Apesar das promessas de segurança, eles foram atacados e quase aniquilados pelo irmão de Saladino, Turan-Shah.

A derrota das tropas fatímidas foi um divisor de águas na história do Egito e do mundo muçulmano, pois removeu o principal apoio militar do regime fatímida e consolidou a posição de Saladino como governante de fato do Egito. Isso culminou na restauração do domínio sunita sobre o Egito e na deposição da dinastia fatímida em setembro de 1171. Em seu lugar, Saladino estabeleceu sua própria dinastia aiúbida. Algumas tropas africanas negras permaneceram a serviço de Saladino por alguns anos, mas a maioria dos que sobreviveram ao massacre de 1169 fugiu para o Alto Egito, onde se juntaram a revoltas pró-Fatimida malsucedidas nos anos seguintes.

Fontes

Batalhas envolvendo o Califado Fatímida
Batalhas de Saladino
Século XII no Egito
Conflitos em 1169

Batalha dos Negros


Stanton County is the name of two counties in the United States:

 Stanton County, Kansas
 Stanton County, Nebraska

Stanton County


Candelaria Loxicha  es una población del estado mexicano de Oaxaca, localizada en la Sierra Sur de la entidad, es cabecera del municipio del mismo nombre.

Historia
El origen de lo que el día de hoy es el pueblo de Candelaria Loxicha se remonta de acuerdo a la tradición oral contada entre los vecinos del lugar a una antigüedad aproximada de 300 años, sin contarse con fecha fehaciente para establecer dichos datos, de acuerdo a esta tradición el origen del pueblo fue una ranchería donde se congregó población proveniente del pueblo de San Agustín Loxicha, esta ranchería era denominada Ranchería del río San Juan, dicha localidad fue creciendo a lo largo de los años, tras la Independencia de México y la creación del estado de Oaxaca quedó circunscrita en el municipio de San Agustín Loxicha, y finalmente el 7 de diciembre de 1881 un decreto del Congreso de Oaxaca publicado por el entonces gobernador Porfirio Díaz le dio oficialmente el carácter de pueblo y el nombre de Candelaria Loxicha por lo que se considera fecha oficial de fundación del pueblo:

Finalmente, el 23 de octubre de 1891 fue creado el municipio de su nombre segregándolo de San Agustín Loxicha y elevada en consecuencia al carácter de cabecera municipal del mismo.

Localización y demografía
Candelaria Loxicha se encuentra en el sur del estado de Oaxaca, rodeada por las montañas de la Sierra Madre del Sur, sus coordenadas geográficas son  y tiene una altitud de 445 metros sobre el nivel del mar, su principal vía de comunicación es la Carretera federal 175 que la cruza de norte a sur, hacia el sur la une con San Pedro Pochutla 32 kilómetros y con Puerto Ángel a 42 kilómetros, hacia el norte la comunica con Miahuatlán de Porfirio Díaz a 100 kilómetros y con la capital del estado, Oaxaca de Juárez, a unos 200 kilómetros.

De acuerdo a la resultados del Censo de Población y Vivienda realizado en 2010 por el Instituto Nacional de Estadística y Geografía, la población total de Candelaria Loxicha es de 2 072 habitantes, de los que 960 son hombres y 1 112 son mujeres.

Referencias

Localidades del estado de Oaxaca
Loxicha

Candelaria Loxicha


Francis William "Dinty" Moore (* 29. Oktober 1900 in Port Colborne, Ontario; † 21. Januar 1976 in Morgan's Point, Ontario) war ein kanadischer Eishockeytorwart, - schiedsrichter und -funktionär.

Karriere
Francis Moore begann seine Karriere als Eishockeyspieler bei den Toronto Canoe Club Paddlers, mit denen er 1920 den Memorial Cup gewann. Von 1930 bis 1935 spielte der Torwart für die Port Colborne Sailors aus der Ontario Hockey Association. Anschließend lief er für die Toronto British Consols auf, ehe er 1936 Kanada mit den Port Arthur Bearcats bei den Olympischen Winterspielen repräsentierte. Im Anschluss an das Turnier spielte er ein Jahr lang für die Toronto Goodyears in der OHA. Von 1942 bis 1945 war er Präsident der Ontario Hockey Association, während er selbst auch als Schiedsrichter in deren Seniorenmeisterschaft tätig war.

Seit dem Jahr seines Todes, 1976, wird die nach ihm benannte F. W. "Dinty" Moore Trophy an den besten Rookietorwart der kanadischen Top-Juniorenliga Ontario Hockey League vergeben. Ein Teil seiner Olympiaausrüstung von 1936 ist in der Hockey Hall of Fame in Toronto ausgestellt.

International
Für Kanada nahm Moore an den Olympischen Winterspielen 1936 in Garmisch-Partenkirchen teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille gewann.

Erfolge und Auszeichnungen
 1920 Memorial-Cup-Gewinn mit den Toronto Canoe Club Paddlers
 1936 Silbermedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationaltorwart (Kanada)
Olympiateilnehmer (Kanada)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1936
Eishockeyfunktionär (Kanada)
Eishockeyschiedsrichter (Kanada)
Kanadier
Geboren 1900
Gestorben 1976
Mann

Francis Moore (Eishockeyspieler)


The clamorous reed warbler (Acrocephalus stentoreus) is an Old World warbler in the genus Acrocephalus. It breeds from Egypt eastwards through Pakistan, Afghanistan and northernmost India to south China and southeast Asia. A. s. meridionalis is an endemic race in Sri Lanka.

Subspecies
Nine subspecies are recorded:
A. s. stentoreus (Hemprich & Ehrenberg, 1833)
A. s. brunnescens (Jerdon, 1839)
A. s. amyae Stuart Baker, 1922
A. s. meridionalis (Legge, 1875)
A. s. siebersi Salomonsen, 1928
A. s. lentecaptus E. J. O. Hartert, 1924
A. s. harterti Salomonsen, 1928
A. s. celebensis Heinroth, 1903
A. s. sumbae E. J. O. Hartert, 1924

Description
Clamorous reed warbler is a large song thrush-sized warbler at 18–20 cm. The adult has an unstreaked brown back and whitish underparts. The forehead is flattened, and the bill is strong and pointed. The sexes are identical, as with most warblers. It is very like the great reed warbler, but that species has richer coloured underparts.

There are a number of races differing in plumage shades. The migratory northern race has the richest brown upperparts, and the endemic Sri Lanka subspecies is the darkest form.

Like most warblers, the clamorous reed warbler is insectivorous, but will take other small prey items.

The song is loud and far-carrying, but less raucous than that of the great reed warbler. It is a slow, chattering  with typically acrocephaline whistles and mimicry added.

Habitat
Most populations are sedentary, but the breeding birds in Pakistan, Afghanistan and north India are migratory, wintering in peninsular India and Sri Lanka.

This passerine bird is a species found in large reed beds, often with some bushes. 3-6 eggs are laid in a basket nest in reeds.

References

 Warblers of Europe, Asia and North Africa by Baker, ISBN
 Birds of India by Grimmett, Inskipp and Inskipp, ISBN

clamorous reed warbler
Birds of Central Asia
Birds of Afghanistan
Birds of Pakistan
Birds of the Middle East
Birds of Yunnan
clamorous reed warbler
Taxa named by Christian Gottfried Ehrenberg

Clamorous reed warbler


ŽNL Ličko-senjska u sezoni 2021./22. je predstavljala jedinu županijsku ligu u Ličko-senjskoj županiji, te ligu petog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.
Sudjelovalo je šest klubova, a prvak lige je postao klub "Velebit" iz Žabice.
Reorganizacijom ligaškog sustava od sezone 2022./23., ŽNL Ličko-senjska je postala ligom šestog stupnja.

Sustav natjecanja
6 klubova je igralo trokružnim liga-sustavom (15 kola).

Sudionici
 Bunjevac-Gavran Krivi Put
 Croatia 92 Lički Osik
 Lika 95 Korenica
 Plitvice Mukinje (Plitvička Jezera)
 Sokolac Brinje
 Velebit Žabica

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Najbolji strijelci
Izvori:

Strijelci 10 i više golova u ligi.

Povezani članci
 ŽNL Ličko-senjska
 4. NL NS Rijeka 2021./22.

Vanjske poveznice
 nogometnisavezlsz.hr, Nogometni savez Ličko-senjske županije

Izvori

 nogometnisavezlsz.hr, Rezultati
 nogometnisavezlsz.hr, BILTEN 2021/2022, pristupljeno 11. ožujka 2023.
  rsssf.org, Croatia 2021/22 / Fifth Level (1st County Leagues)
  [https://www.sofascore.com/tournament/football/croatia-amateur/1-znl-licko-senjska/16467 sofascore.com, 1. ŽNL Ličko-senjska (21/22)]
  tipsscore.com, 1. ŽNL Ličko-Senjska - 2021-2022
 docs.google.com, Nogometni savez Ličko-senjske županije, "BILTEN" - NATJECATELJSKA GODINA 2021./2022., br. 1 (168/2021.), Gospić, 6. rujna 2021., (PROPOZICIJE NATJECANJA SENIORA I MLAĐIH UZRASTA ZA PRVENSTVO ŽUPANIJSKE NOGOMETNE LIGE NATJECATELJSKA 2021./2022. GODINA''), preuzeto 11. ožujka 2023.
 docs.google.com, Nogometni savez Ličko-senjske županije, "BILTEN" - NATJECATELJSKA GODINA 2021./2022., br. 26 (92/2022.), Gospić, 1. lipnja 2022., (ŽNL - završna ljestvica i popis strijelaca), preuzeto 11. ožujka 2023.

2021-22
Ličko-senjska-1

ŽNL Ličko-senjska 2021./22.


AMC Break (também referido apenas como Break) é um canal de televisão paga, propriedade de AMC Networks International Southern Europe voltado a exibição de documentários sobre automóveis, tecnologia, trabalhos extremos, lei e justiça e desporto. Em 19 de abril de 2022, foi lançado em conjunto ao AMC Crime, após a aquisição da participação da Hearst na então joint venture The History Channel Iberia. O canal substituiu a versão portuguesa e espanhola do Blaze, como parte dos esforços da AMC Networks de se desvincular de uma marca da A&E Networks.

Canais de televisão fundados em 2022
Canais de televisão de Portugal
Canais de televisão da Espanha

AMC Break


Vostok 6, ilk defa bir kadının görev aldığı uzay uçuşu. Kozmonot Valentina Tereşkova ile 16 Haziran 1963'te fırlatıldı. Vostok 6, uzayda Vostok 5 ile birlikte uçarak telsiz bağlantısı kurdu.

Uzay uçuşlarının bu erken döneminde bir kadının uzaya gönderilmesi, başmühendis Sergey Korolyov'un fikriydi ve önemli ölçüde propagainda amacı taşıyordu. Kadın vücudunun uzay uçuşuna tepkileriyle ilgili veri toplandı. Tereşkova, diğer kozmonotlar gibi dünyanın fotoğraflarını çekti, uçuş defterini tuttu, uzayaracını elle komuta etti. Çektiği ufuk fotoğrafları, daha sonra atmosferdeki aerosol tabakalarının saptanmasında kullanıldı. Aslında Vostok 5'te de bir kadın astronotun uçması planlanmıştı, fakat bütçe kesintileri nedeniyle bu gerçekleşmedi.

Valentina Tereşkova'nın uçuş sırasında sinirlerinin bozulduğu ve kendisine hakimiyetini kaybettiği ileri sürülür. Ancak gerek Sovyet döneminde açıklanan, gerekse daha sonra ortaya çıkan resmi belgelere göre Tereşkova görevi kendisinden beklenen şekilde yerine getirmiştir. Uzayaracının iniş yeri Altay bölgesindeki Pavinski Kolektif Çiftliği'ydi.

İniş kapsülü, bugün Moskova yakınlarındaki Korolyov kentinde, RKK Energiya Müzesi'nde teşhir edilmektedir.

Mürettebat

Arka plan ekip

Yedek ekip

Görev parametreleri

 Kitle:
 Doruk:
 Yerberi:
 Eğim: 64.9°
 Periyot: 87.8 dakika

6
İnsanlı uzay uçuşları
1963'te Sovyetler Birliği
1963'te uzay çalışmaları

Vostok 6


Islandsbevægelsen – levende land (islandsk: Íslandshreyfingin – lifandi land) var et grønt politisk parti i Island grundlagt 23. marts 2007 af journalisten og miljøaktivisten Ómar Ragnarsson og Margrét Sverrisdóttir,  der var brudt ud af Det Liberale Parti, fordi det havde anlagt en indvandrerkritisk linje efter at have allieret sig med højrefløjspartiet Ny kraft.

Islandsbevægelsen – levende land stillede op ved altingsvalget 2007; det fik 3,3% af stemmerne og klarede dermed ikke den nyligt indførte spærregrænse på 5%. Efter de hidtidigt gældende regler havde partiet fået fem mandater.

Partiet tilsluttede sig det socialdemokratiske parti Alliancen ved dettes landsmøde i marts 2009.

Valgresultater

Noter

Bevægelsen - levende land

Islandsbevægelsen – levende land


La notion de transfert culturel désigne un processus d'adoption de phénomènes culturels entre différentes cultures, par exemple entre différents pays ou entre différents groupes sociaux.

L'étude des transferts culturels consiste en une approche relativement récente des études culturelles, due aux germanistes et historiens Michel Espagne et Michael Werner qui,  à partir du milieu des années 1980, l'ont développée notamment sur le terrain des relations culturelles entre la France et l'Allemagne.

Définition
Ainsi que le relève Michel Trebitsch en 1998 dans Pour une histoire comparée des intellectuels, le concept de « transfert culturel », introduit et développé par Michel Espagne et Michael Werner, consiste en l'étude des métissages culturels, c'est-à-dire l'appropriation ou l'assimilation d'un aspect culturel d'une société par une autre.

Andreas Ackermann distingue le « transfert culturel horizontal », où le transfert de connaissances franchit les frontières culturelles et linguistiques, et le « transfert culturel vertical », au cours duquel les techniques culturelles s'échangent entre différents groupes et couches sociales.

Transferts culturels et limites du comparatisme
Dans la revue Genèses, Michel Espagne a émis des réserves sur . Selon Michel Trebitsch,  .

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
  Andreas Ackermann: Das Eigene und das Fremde: Hybridität, Vielfalt und Kulturtransfers. In: Friedrich Jaeger; Jörn Rüsen (Hrsg.): Handbuch der Kulturwissenschaften. 3 Bde., Stuttgart / Weimar 2004, Bd. 3, S. 138–154
 Michel Espagne, Les transferts culturels franco-allemands, Presses universitaires de France, « Perspectives germaniques », 1999, .
 Michel Espagne, Michael Werner (dir.), Transferts. Les relations interculturelles dans l'espace franco-allemand (XVIIIe et XIXe siècle), Editions Recherche sur les civilisations, Paris 1988, .
 Michel Espagne, « Sur les limites du comparatisme en histoire culturelle », In: Genèses, 17, 1994. Les objets et les choses, sous la direction de Francine Soubiran-Paillet. , .
  Matthias Middell, Kulturtransfer, Transferts culturels, in: Docupedia-Zeitgeschichte, 28. Januar 2016.
 Christophe Prochasson, Michel Espagne et Michael Werner (éd.), Transferts. Les relations interculturelles dans l'espace franco-allemand (XVIIIe-XIXe siècles), In Annales. Économies, Sociétés, Civilisations, 46ᵉ année, N. 4, 1991,
  Wolfgang Schmale,  Kulturtransfer, in Europäische Geschichte Online, hrsg. vom Institut für Europäische Geschichte (Mainz), 2012, abgerufen am: 17. Dezember 2012.

Articles connexes
 Histoire comparée
 Histoire croisée
 Histoire connectée

Historiographie
Histoire sociale
Relations entre l'Allemagne et la France
Coopération franco-allemande

Transfert culturel


11321 Tosimatumoto este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11321 Tosimatumoto este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Geisei de Tsutomu Seki. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,02 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 9,5° în raport cu ecliptica.

Referințe

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

11321 Tosimatumoto


O Vickers Viking foi um monomotor biplano anfíbio desenvolvido rapidamente após a Primeira Guerra Mundial. Mais tarde as versões da aeronave ficaram conhecidas como Vickers Vulture e Vickers Vanellus. O Vickers Viking foi o primeiro avião anfíbio da história da aviação.

Design e desenvolvimento
As pesquisas para a produção da primeira aeronave anfíbia da Vickers iniciou em dezembro de 1918 com os testes de cascos e fuselagem alternativos ocorrendo em um tanque experimental de St Albans em Hertfordshire, Inglaterra. Um protótipo, registrado G-EAOV, tinha uma cabina com cinco assentos e asas biplano, com um motor Rolls-Royce Falcon V12 refrigerado a água, equipando uma hélice em configuração de propulsão. Sir John Alcock morreu levando esta aeronave para a exposição de Paris em 18 de dezembro de 1919, enquanto tentava pousar em Côte d'Evrard, perto de Rouen, na Normandia, em meio a neblina.

O próximo exemplar, G-EASC, conhecido como Viking II, tinha uma envergadura maior e um motor Rolls-Royce Eagle VIII com . A máquina Viking III, pilotada pelo Capitão Stan Cockerell, ganhou o primeiro prêmio da classe de aeronaves anfíbias das competições do Ministério do Ar ocorridas entre setembro e outubro de 1920.

O Type 54 Viking IV incorporou mais refinamentos e tinha uma cabine mais larga acima de um casco de um pé mais largo, um exemplo de registro G-EBBZ em que Ross Smith e J.M. Bennett (parceiros do voo de 1919 da Inglaterra para a Austrália) morreram em 13 de abril de 1922 do lado de fora da pista de corrida de Brooklands, perto de Weybridge, em Surrey. Muitos destes Vinkings Mark IV tinham motores Napier Lion.

A versão posterior a Viking V, com dois que foram construídos para uso da Força Aérea Real no Iraque.

Um desenvolvimento adicional com uma estrutura de asa redesenhada e usando um motor Napier Lion de  teria sido o Viking VI (designação da Vickers de Type 78) mas ficou conhecido como Vickers Vulture I, um segundo modelo com motor Rolls-Royce Eagle IX (360 hp, 270 kW) foi o Type 95 Vulture II. Ambos os Vultures foram usados para uma tentativa fracassada de volta ao mundo em 1924 depois de o motor Eagle do Vulture II ser substituído por um motor Lion.

Com o registro G-EBHO, partindo da Base da Aérea da Força Aérea Real de Calshot em 24 de março de 1924, o outro foi enviado como uma aeronave reserva para Tóquio. Após dificuldades mecânicas nos estágios iniciais o G-EBHO caiu em Akyab, Mianmar, onde foi substituído pelo outro de registro G-EBGO em 25 de junho. Quando atingiram a Sibéria próximo ao Mar de Bering eles encontraram uma forte neblina e mais uma vez a aeronave caiu. A Vickers salvou uma grande proporção do modelo.

O Viking Mark VII ("Type 83" na numeração da Vickers) foi um desenvolvimento do Vulture, foi uma aeronave de observação para a frota, possuía cockpit aberto e três lugares, baseado na Especificação do Ministério do Ar 46/22 recebeu a denominação "Vanellus" quando levado para avaliação pela RAF contra o Supermarine Seagull.

Histórico operacional
Os últimos anfíbios Vikings foram construídos durante 1923, mas seu nome foi reutilizado em um bimotor de linha aérea denominado VC.1 Viking cerca de 22 anos depois, que serviu como Valetta com a RAF e outras armas aéreas. Alguns Vikings foram construídos pela Canadian Vickers Limited uma subsidiária em Montreal que não tinha nenhuma experiência anterior na fabricação de aeronaves. O seu envolvimento com o Viking levou a uma futura linha de hidroaviões iniciando com o modelo Canadian Vickers Vedette.

Nenhum dos Vikings sobreviveram, contudo hoje existe uma réplica em tamanho real construída para o filme de 1977 The People That Time Forgot (Em português: O Povo que o Tempo Esqueceu) ele esta em exposição no Museu de Brooklands em Surrey.

Operadores

Ver também
  Conteúdo relacionado com  no Wikimedia Commons.

Aeronave de comparável missão, configuração e era
Saunders Kittiwake
SIAI S.16
Supermarine Commercial Amphibian
Supermarine Sea Eagle
Supermarine Seagull

Listas relacionadas
 Lista de aviões (pré-1914)
Lista de aviões (A-B)
Lista de aviões (C-D)
Lista de aviões (E-H)
Lista de aviões (I-M)
Lista de aviões (N-S)
Lista de aviões (T-Z)

Bibliografia
London, Peter. British Flying Boats. Stroud, UK: Sutton Publishing, 2003. ISBN 0-7509-2695-3.
Andrews, C.F. and E.B. Morgan. Vickers Aircraft since 1908. London: Putnam, 1988. ISBN 0-85177-815-1.
Milberry, Larry. Aviation in Canada. Toronto: McGraw-Hill Ryerson Ltd., 1979. ISBN 0-07-082778-8.
Molson, Ken M. and Harold A. Taylor. Canadian Aircraft Since 1909. Stittsville, Ontario: Canada's Wings, Inc., 1982. ISBN 0-920002-11-0.

Ligações externas
Viking no Lancaster Museum Website . Visitado dia
Canadian Air Force historical aircraft . Visitado dia

Viking

Vickers Viking


Music of Honduras is very varied. Punta is the main "ritmo" of Honduras with other music such as Paranda, Bachata, Caribbean salsa, cumbia, reggae, merengue, soca, calypso, dancehall and Reggaeton widely heard especially in the North the Department of Atlántida, to Mexican rancheras heard in the interior rural part of the country.

Overview
Honduras' capital Tegucigalpa is an important center for modern Honduran music, and is home to the College for Fine Arts.

Folk music is played with guitar, marimba and other instruments. Punta is popular in Honduras. Popular folk songs include La ceiba and Candú.

There is an Orquesta Sinfónica Nacional de Honduras (a national orchestra) in Comayagua.

Notable musicians
 Banda Blanca
 Javier Monthiel
 Anima
 Polache
 Guillermo Anderson
 Moisés Canelo
 URANIA
 Khaos
 El Pez
 Montuca SoundSystem
 Evolucion Neutra
 Delirium
 Sueño Digviana
 Pez Luna
 Sol Caracol
 Maria Isolina
 Dano Cube
 Atomic Rose
 Tux Lunan
 Chia Casanova
 Nelson Padilla
 Sam & Dan
 Most Dangerous City
 Eduardo Umanzor
 Rodolfo Bueso
 LAUREN SOFÍA
 Sergio Ortega
 Volmen

Reggaeton has been popular in the country for many years, and Honduras has emerged as a leading producer of artists. Notable artists include:
 DJ Sy (Syrome)
 Raggamofin Killas
 El Pueblo
 Los Bohemios Del Reggaeton
 DJ Slyfox
 Bullaka Family
 Yerbaklan
 Killa

See also

 Music of Costa Rica
 Music of Peru
 Music of Guatemala
 Music of Panama
 Music of Puerto Rico
 Music of Mexico
 Music of Brazil

References

Further reading
 Campos Fonseca, Susan: "Historia compensatoria y Filosofía: Un caso centroamericano", en BABAB, Nº33, verano, España, 2008, ISSN · 1575-9385. Disponible en:
Brill, Mark. Music of Latin America and the Caribbean, 2nd Edition, 2018. Taylor & Francis
 http://www.babab.com/no33/susan_campos.php

Music of Honduras


Die Polish International 1995 im Badminton fanden vom 31. März bis zum 1. April 1995 in Spała statt.

Austragungsort
 Olympic Sports Centre

Medaillengewinner

Weblinks
http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=FE5BB637-E668-46DF-8048-DA1CEB99E332

 1995
World Badminton Grand Prix 1995
Badmintonwettbewerb in der Gmina Inowłódz

Polish International 1995


Die Teutoburger Energie Netzwerk eG ist eine Energiegenossenschaft mit Sitz in Hagen am Teutoburger Wald südlich von Osnabrück in Niedersachsen.

Organisationsstruktur
Die Organe der Genossenschaft sind der Vorstand, der Aufsichtsrat und die Generalversammlung. Ihre Rechtsgrundlagen sind das Genossenschaftsgesetz und die von der Generalversammlung erlassene Satzung. Die Generalversammlung besteht aus den Genossenschaftsmitgliedern, die jeweils eine Stimme haben. Sie wählt den Aufsichtsrat, der wiederum den Vorstand ernennt.

Geschichte
Bürger der Teutoburger Region, Landwirte, Handwerker und Kaufleute gründeten zwischen 1920 und 1922 Elektrizitätsgenossenschaften in Bad Laer, Glandorf, Hagen a.T.W. und Hilter a.T.W.
Eine Selbsthilfe, um die Mitglieder und die Bevölkerung sicher mit Strom zu versorgen, da die  damalige Niedersächsische Kraftwerke AG nicht bereit war, die ländlich strukturierten Gebiete mit Energie zu beliefern. Über mehr als 80 Jahre konnte ein leistungsfähiges Stromversorgungsnetz aufgebaut, unterhalten und ausgebaut werden.

Am 1. Januar 2000 fusionierten die Elektrizitätsgenossenschaften der Gemeinden zu einem gemeinsamen Unternehmen: Der Teutoburger Energie Netzwerk eG – TEN. Das Ziel: Die Wettbewerbsposition der einzelnen Elektrizitätsgenossenschaften auf dem liberalisierten Energiemarkt zu stärken, die genossenschaftlichen Strukturen zu erhalten und angemessene Rückvergütungen für die Mitglieder zu sichern.

Mitgliedschaft
Jede natürliche und juristische Person des privaten und öffentlichen Rechts sowie Personengesellschaften können Mitglied werden, sofern diese Kunden sind.

Ausrichtung
 Netzbetrieb in den Sparten: Strom, Erdgas, Wasser, Abwasser und Wärme
 Vertrieb Produktpalette: Strom, Erdgas, Wasser, Wärme
 Erzeugung: Kraftwerke (KWK), Erneuerbare Energien
 Dienstleistungen: Beratung, Energieausweise, Straßenbeleuchtung, rationelle Energienutzung, kommunale Dienstleistungen

Tochterunternehmen
Teuto Sonne GmbH & Co. KG
Die Teuto Sonne GmbH & Co. KG baut und betreibt Photovoltaikanlagen im Teutoburger Land.

TWG – Teuto-Wind Glandorf GmbH & Co KG
Seit Januar 2004 betreibt die Teuto-Wind Glandorf GmbH & Co. KG (TWG) einen Windpark in Glandorf mit drei Windenergieanlagen und einer Turbinenleistung von jeweils 1.500 kW.

Gesellschaftliches Engagement
Die Teutoburger Energie Netzwerk eG engagiert sich stark für die Region südlich von Osnabrück in den Bereichen Jugendsport, Bildung und Soziales. Im Bereich der Bildung nimmt der von der Teutoburger Energie Netzwerk eG erteilte Energieunterricht in den Grundschulen einen hohen Stellenwert ein.

Weblinks
 Website der Teutoburger Energie Netzwerk eG

Energieversorger (Deutschland)
Genossenschaft (Deutschland)
Unternehmen (Landkreis Osnabrück)
Hagen am Teutoburger Wald
Gegründet 2000
Gasnetzbetreiber
Stromnetzbetreiber

Teutoburger Energie Netzwerk


Sassafras Mountain er det højeste bjerg i South Carolina. Sassafras er i Blue Ridge Mountains i Appalacherne.

Kilder

Bjerge i USA

Sassafras Mountain


1967 Danmörk á móti Íslandi var leikur á milli karlalandsliða Danmerkur og Íslendinga í fótbolta í vináttulandsleik á Parken-leikvangi í Kaupmannahöfn, 23. ágúst 1967. Leikurinn er þekktur fyrir að vera mesta tap karlalandsliðs Íslands.

Liðin

Íslenska karlalandsliðið í knattspyrnu

1967 Danmörk á móti Íslandi


Bobotovo Groblje  je naselje u sastavu mjesne zajednice Goliija u općini Nikšić u Crnoj Gori. Prema popisu stanovništva iz 2003. godine bilo je 74 stanovnika. (Prema popisu iz 1991. godine bilo je 84 stanovnika.)

Važniji događaji

Naselje je 13. svibnja 2012. godine posjetio Patrijarh srpski Irinej. Služio je svetu arhijersku liturgiju i posvetio manastir svetoga Save.

Kultura

U naselju na lokaciji Orlovina, točnije pod Orlovinom se nalazi manastir srpske pravoslavne crkve posvećen svetom Savi. Kitor manastira je Miodrag Daka Davidović rođen u ovom naselju.

Demografija

U naselju živi 56 punoljetnih osoba. Prosječna starost stanovnika iznosi 40,3 godina (37,4 kod muškaraca i 43,3 kod žena). U naselju se nalazi 16 domaćinstava, a članova domaćinstava izosi 4,63.
Naselje naseljavaju uglavnom Srbi i manje Crnogorci.
U zadnja 3 pooisa stanovništva primjećuje se pad u broju stanovnika.

(Popis stanovništva iz 2011. još nije skroz detaljno objavljen.)

Promet

Kroz naselje prolazi sporedna cesta od Vira (kod Nikšića) do Gacka u Bosni i Hercegovini. Naselje se nalazi u blizini Bosne i Hercegovine.

Zemljopis

Naselje se nalazi u blizini planina Somina i Duga. Vrlo je brdovito. Naselje je na nadmorskoj visini od 1024 metara.

Naselja u Crnoj Gori

Bobotovo Groblje


El Jardín Botánico de Adelaida o en inglés: Adelaide Botanic Garden (ANBG), es un jardín botánico público de 125 acres (51 hectáreas), de administración estatal, que está localizado en Adelaida, Australia.

Es miembro del BGCI, y presenta trabajos para la Agenda Internacional para la Conservación en los Jardines Botánicos.

Su código de identificación internacional como institución botánica, así como las siglas de su herbario es AD.

Localización

Se encuentra en un jardín público en la esquina noreste del centro de la ciudad de Adelaida, en el "Adelaide Park Lands". Comparte un seto de ajardinamiento con la "North Terrace" (entre el "Royal Adelaide Hospital" y el "National Wine Centre of Australia") y detrás del "Botanic Park" (adyacente al "Adelaide Zoo").

Adelaide Botanic Garden North Terrace GPO Box 1047, Adelaide, SA 5001 South Australia-Australia Meridional, Australia.

Planos y vistas satelitales.

Está abierto al público a lo largo de todo el año.

El "Adelaide Botanic Garden" tiene dos jardines botánicos satelitales "Mt Lofty Botanic Garden" y "Wittunga Botanic Garden".

Historia

Fue primeramente situado por el Colonel William Light en su planificación de Adelaide en 1838, pero no fue hasta 1854, en el que después de una súplica pública al gobernador del sur de Australia, Henry Young estableciese el jardín en la localización actual. Fue fundado al año siguiente y abierto oficialmente en 1857. El diseño del jardín está influenciado por el Royal Gardens at Kew, Inglaterra y los jardines de Versalles, Francia.

Uno de los directores del jardín durante el  fue el botánico Dr. Richard Moritz Schomburgk, hermano del naturalista alemán Robert Hermann Schomburgk. Él fue el más importante impulsor para el establecimiento de reservas de bosque virgen en el cada vez más roturado campo australiano del sur. El sucesor del Dr Schomburgk, Dr M. W. Holtze I.S.O., hizo un gran esfuerzo para hacer más atractivos los jardines para el público en general.

Entre otras exhibiciones científicas y educativas de plantas nativas y de horticultura internacional, el jardín tiene un ejemplar del Pino Wollemi propagado a partir de los ejemplares descubiertos en estado silvestre.

"The Palm House" es un invernadero Victoriano localizado al oeste del lago principal. Fue importado desde Bremen, Alemania en 1875 , abierto al público en 1877 y restaurado en 1995. En el año 2007 albergaba una colección de flora árida Malgache .

Rosaleda
Tiene sus inicios en el año 1996, el « National Rose Trial Garden » (Jardín Nacional de Pruebas de Rosas) es el primer jardín en su clase en Australia en donde las rosas se prueban para su conveniencia en los climas australianos. El jardín es una empresa conjunta entre el jardín botánicos de Adelaide, la sociedad de ensayo nacional de Rosas de Australia y la industria de la rosa. Se ha creado utilizando parte del terreno de los antiguos hangares de los tranvías municipales "Municipal Tramways Trust Hackney Depot". Las rosas se plantan en grupos por ejemplo, las rosas de Noisette, las rosas de Bourbon, las rosas de té, los Ramblers, y las rosas perpetuas. Se realiza un ensayo durante dos estaciones de crecimiento y todas las plantas se tratan igualmente con respecto a prácticas hortícolas. Las rosas son juzgadas por un panel de 10 experimentados expertos en rosas que las observan y asignen puntos durante las dos estaciones de crecimiento. Los resultados se anuncian en público en el final del ensayo y las mejores rosas de ejecución reciben un galardón.

Mientras en Adelaide en el 2004, Sir Cliff Richard plantó una rosa denominada 'Sir Cliff Richard' en la rosaleda rodeado por un pequeño grupo de admiradores suyos y de entusiastas de las rosas. Las ventas de la rosa patrocina la "Bone Growth Foundation" (fundación del crecimiento del hueso).

Invernadero del Bicentenario

El invernadero fue construido en 1987 como parte de las celebraciones del Bicentenario de Australia en Adelida y abierto al público a finales de 1989. El edificio fue diseñado por el arquitecto local Guy Maron y ha ganado galardones para su diseño, ingeniería y ajardinamiento. Tiene 100 metros (328 pies) de largo, 47 metros (154 pies) de ancho y 27 metros (89 pies) de alto, haciéndole el invernadero más grande del hemisferio sur. El invernadero contiene plantas tropicales en peligro de la selva tropical de Australia Norte, Papua Nueva Guinea, Indonesia y del sur de las islas del Pacífico. El invernadero se conoce a menudo como " el Pastel" (o "El Pastel" de cristal) por los locales, debido a su semejanza a pasteles rellenos semicirculares.

Colecciones botánicas

El 40 % de las plantas de las colecciones pertenecen a la flora australiana.

Son de destacar:

 Colecciones de orquídeas,
 Plantas tolerantes a la sequía y a la sal.
 Colección de plantas subtropicales,
 Colección de plantas de clima templado
 Colección de plantas de medioambiente árido con cactus y plantas suculentas
 Plantas de la cuenca del Mediterráneo
 Colección de plantas de las islas del Pacífico occidental.
 Plantas de la Flora de Gondwana,
 Colección de cycas.

Referencias

Enlaces externos

 botanicgardens.sa.gov.au Página oficial del Jardín Botánico de Adelaida.
 What's its name? Una base de datos con el Índice de nombres de plantas Australianas
 Página del jardín botánico en el BGCI.

Adelaida
Parques de Australia Meridional

Jardín botánico de Adelaida


Wassin ist der Familienname folgender Personen:

 Wiktor Wladimirowitsch Wassin (* 1988), russischer Fußballspieler
 Wladimir Alexejewitsch Wassin (* 1947), sowjetischer Wasserspringer

Wassin


Čarobna olovka (pl.: Zaczarowany Ołówek) jest poljski animirani film koji je proizveo Se-ma-for.

U seriji se radi o dječaku po imenu Piotreku, njegovu psu Pimpku i patuljku koji im da olovku koja može materijalizirati sve što nacrtaju. Imala je 39 epizoda. Prvih 26 epizoda nije povezano pričom, ali posljednjih 13 vrte se oko likova koji sada kreću na misiju spašavanja izgubljena dječaka. Serija nije imala dijaloga.

Emitirala se od 1963. do 1977. godine.

Godine 1991. dugometražni film Putovanje čarobnom olovkom (Podróż z zaczarowanym ołówkiem) sastavljen je od materijala iz epizoda 27. – 39. za prikazivanje u kinima.

Izvori

Animirane televizijske serije
Poljska filmska umjetnost

Čarobna olovka


Hacıbektaş, Nevşehir ilinin en az nüfuslu ilçesi. Kapadokya'nın önemli merkezlerinden biridir. Doğuda Avanos, batıda Mucur, güneyde Gülşehir, kuzeyde Kozaklı ilçeleriyle çevrilidir.

13. yüzyılda Türk düşünürü Hacı Bektaş-i Veli'nin Horasan'ın Nişabur kentinden Anadolu'ya gelmesi ve Suluca Karahöyük'e yerleşmesinden sonra yedi hanelik Hacım Köyü'nün çehresi değişti. Hacı Bektaş-i Velî, burada bir ilim yuvası kurarak düşüncelerini yaymış; ölümünden sonra da köyün ismi, adına ve anısına izafeten Hacıbektaş olarak değiştirilmiştir.

Tarihçe
Hacıbektaş, 1541 yılında Niğde'ye bağlı bir nahiye merkezi haline gelmiş, 1854 yılında belediye teşkilatı kurularak kasaba olmuştur. Daha sonra 1.1.1948 tarihinde, Kırşehir iline bağlı ilçe haline geldi. Nevşehir'in, 24.7.1954 tarihinde il olması ile Hacıbektaş ilçesi Nevşehir'e bağlandı. İlçenin bugün hâlâ ayakta kalan tarihi yapılarından Hacı Bektaş-ı Veli Türbesi, Kadıncık Ana Evi, Bektaş Efendi Türbesi, Vakıflar Genel Müdürlüğü mülkiyetinde olup Kültür Bakanlığı Anıtlar ve Müzeler Genel Müdürlüğü'nce müze olarak kullanılmaktadır. Karahöyük kazılarından çıkan eski çağlara ait eserler Arkeoloji ve Etnografya Müzesi'nde sergilenmektedir.

Nüfus

Eğitim ve kültür
İlçede Kadınlarınızı okutunuz, İlimden gidilmeyen yolun sonu karanlıktır, Düşünce karanlığına ışık tutanlara ne mutlu diyen Hacı Bektaş Veli'den kaynaklanan eğitime düşkünlük ve kültürel yapıda gelişmişlik ilk anda göze çarpmaktadır. Atatürk'ün doğumunun 100. yılı nedeni ile başlatılan okuma yazma seferberliği sonunda, okur yazar oranı %100'e ulaştı. İlçe Merkezine çok amaçlı olarak yapılan Hacı Bektaş Veli Kültür Merkezi bu alanda büyük bir açığı kapattı.

İlçe merkezinde Hacı Bektaş-ı Veli Türbesi ile Arkeoloji ve Etnografya Müzesi mevcut olup yerli ve yabancı turistlerce ziyaret edilmektedir.

Kaynakça

Türkiye'nin ilçeleri listeleri

Hacıbektaş


විමර්ශනාත්මක මන්ත්‍රණ සභාවක් යනු, තීරණ ගැනීම සඳහා පාර්ලිමේන්තු පටිපාටිය භාවිතා කරන ස‍ාමාජිකයන්ගෙන් සමන්විත  සංවිධානයකි. 1774 වසරෙහිදී, බ්‍රිස්ටල් ඡන්ද කොට්ඨාශය අමතමින්, එඩ්මන්ඩ් බර්ක් විසින්  බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුව හැඳින්වූයේ  "විමර්ශනාත්මක මන්ත්‍රණ සභාවක්" ලෙසින් වන අතර,  පොදු ක්‍රියාවන් සාකච්ඡා කොට නිශ්චය කරගැනුමට රැස්වන පුද්ගල සමූහයක් සඳහා යෙදෙන මූලික පදයක් ලෙසින් මෙම ප්‍රකාශය යෙදීම ඇරඹිණි.

අභිනවයෙන් සංශෝධිත රොබට්ගේ විධාන රීති වෙතින්, විමර්ශනාත්මක මන්ත්‍රණ සභාවක යම් ගුණාංග ගෙන හැර දක්වන අතර, ඒවා අතර,  සෑම සාමාජිකයෙකුටම සමාන ඡන්ද අයිතියක් තිබීම සහ සමස්ත සමූහය වෙනුවෙන් ගත යුතු ක්‍රියාවන් නිශ්චය කරගැනුමට සමූහය රැස්වීම ආදීය අඩංගු වෙයි.  විමර්ශනාත්මක මන්ත්‍රණ සභාවක් සතුව, විවිධ සාමාජික පංති තිබිය හැක. පොදුවේ භාවිතා වන සාමාජික පංති අතර, නිත්‍ය සාමාජිකයෝ, නිල-බලයෙන් පත්වන සාමාජිකයෝ සහ, ගරු සාමාජිකයෝ වෙති.

සටහන්

විමර්ශනාත්මක මන්ත්‍රණ සභාව


Midttun Station (Midttun stasjon eller Midttun holdeplass) er en jernbanestation på Vossebanen, der ligger i kvarteret Midtun i Bergen kommune i Norge. Den er endestation for Gamle Vossebanens veterantog fra Garnes.

Stationen åbnede som trinbræt 23. november 1925. 1. august 1964 omlagdes fjerntogene på strækningen mellem Tunestveit og Bergen, hvor stationen ligger, til en ny strækning, hvorved persontrafikken forsvandt. Der var dog stadig godstrafik på den gamle strækning mellem Bergen og Midttun indtil 1. marts 1980, hvor strækningen mellem Minde og Midttun blev nedlagt. I stedet blev godstrafikken fra Tunestveit til Seimsmark forlænget til Midttun. Den trafik ophørte dog i marts 2001. Til gengæld begyndte veterantogene fra Gamle Vossebanen at køre i 1993.

24. maj 1960 stødte et tog fra Voss ind i en grab til en gravemaskine, der var ved at blive læsset af en godsvogn på stationen. Toget kørte 60-70 km/t og nåede ikke at stoppe. I stedet ramte det grabben, så hele gravemaskinen faldt ned på sporet foran toget. Ingen af de ca. 100 passagerer kom til skade, men lokomotivføreren døde på vej til Haukeland sjukehus.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Vossebanen
Stationer på veteranbaner i Norge
Jernbanestationer i Bergen
Etableret i 1925

Midttun Station


Anthony "Tony" Tirabassi (né le ) est un homme politique canadien de l'Ontario. Il est député fédéral libéral de la circonscription ontarienne de Niagara-Centre de 2000 à 2004.

Biographie
Né à Thorold en Ontario, Tirabassi est vendeur de carrière.

Élu en 2000, il remplace le député de longue date et président de la Chambre des communes de longues dates Gilbert Parent. Durant sa carrière, il est secrétaire parlementaire du président du Conseil du Trésor.

Tirabassi se présente à la course à l'investiture dans Welland en vue de l'2004, Niagara-Centre étant abolie. Il perd la nomination face à John Maloney.

Résultats électoraux

Références

Liens externes

Naissance en octobre 1957
Naissance à Thorold
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Député du Parti libéral du Canada

Tony Tirabassi


موسم صيف أبو ظبي . هو مهرجان بدأ عام 2008 في أبو ظبي بالإمارات العربية المتحدة ويتكرر سنويا في نفس الموعد في الصيف.

يجمع المهرجان الذي تمتد فعالياته من 26 يونيو حتى 18 أغسطس، بين الألعاب والملاهي، وكذلك المسابقات الثقافية والدورات التراثية، على امتداد سبع جزر افتراضية هي جزر الاستكشاف والخيال، والمغامرة والمرح، والإبداع والحركة، وجزيرة التراث والثقافة. كما يوفر «صيف أبوظبي» خصومات وعروضاً ترويجية وتخفيضات خلال فترة المهرجان.

المراجع

انظر أيضا

 مفاجآت صيف دبي.

أحداث ومعارض في أبو ظبي
السياحة في إمارة أبو ظبي
مهرجانات في الإمارات العربية المتحدة

موسم صيف أبو ظبي


Kız, çocuk veya genç yaştaki dişi. Kız kavramının yaş limiti kültürler arasında değişebilir.

Türkçede yaş evresi daha net belirtilmek istendiğinde çocuk yaştaki kızlar genellikle "kız çocuğu", genç yaştaki kızlar ise "genç kız" şeklinde adlandırılırlar. "Kız evlatları" kastederken ise sözcük genellikle tek başına kullanılır.

Biyoloji

İnsanda 46 adet (23 çift) gen bulunur. Bunlardan cinsiyeti belirleyen iki tanesi X ve Y olarak adlandırılmıştır. Kızlarda, Y kromozomu bulunmaz ancak iki adet X kromozomu (XX) bulunur. Kromozomların biri anneden, diğeri babadan gelir. Nadir olarak üç (XXX) veya tek X kromozomlu kız çocuklarına da rastlanır.

Kızlar dişi üreme organlarıyla doğarlar. Bununla birlikte üreme organları tam belirginleşmemiş ancak kendini dişi hisseden bireyler de kız olarak adlandırılabilir.

Ergenlik esnasında kızların vücudunda önemli değişiklikler meydana gelir. Beyinden gonadlara gönderilen çeşitli hormonal sinyaller sonucu çocuğun vücudu yavaş yavaş gelişmeye başlar. Gonadların ürettiği hormonlar sayesinde başta cinsel organlar ve göğüsler olmak üzere tüm vücutta değişikler gerçekleşir. Ergenlik, kişiden kişiye değişmekle birlikte, genellikle 10-16 yaşları arasında tamamlanır ve kişi yetişkin olur. Pek çok kız ilk âdetini (menarşe) 12-13 yaşlarında görür.

Kaynakça

Kadın
Çocukluk

Kız


දෙපාර්ශවය අතර සාකජ්ජාමය මාර්ගයෙන් විසදුමක් කරා ඒම මුලික කොට ගෙන විවිධ යෝජනා ඉදිරිපත් විය. ඔස්ලෝ සම්මුති 1993 දී කෙටුම්පත් කලාට පසුව ඊශ්රා යල රජය හා පලස්තීන ජාතික අධිකාරිය (PNA)විසින් රාජ්යි දෙකක විසදුමක් සදහා නිල වශයෙන් කැප විය. ප්රයධාන හෝ අවසන් තත්වය පිළිබද යැටළු හයක් සදහා විසදුම් සොයා ගත යුතුව ඇත.

ජෙරැසලය
ජෙරැසලමේ මායිම පිළිබදව වන ගැටළුව නිතර විවාදයට තුබු දෙන අතර රටවල් 02කට මෙම ප්රිදේශයේ අයිතිය උරැම කියි පායි. ඒබ්රරහම් ය ආගම් වන යුදෙව් ආගම, ක්රිරස්තියානි ධර්මය, හා ඉස්ලාම් ආගම, එම ආගම් වල ඓතිහිසික ඉගැන්වීම වල දී ජෙරැසලම පිළිබද  සුවිශේෂි කඩ ඉමක් ලබා දී ඇත. ඊශ්රාිලය අනුව නගරය දෙකඩ නොකිරිමත් එය ඊශ්රාෙලයේ දේශපාලන පාලනයටයටත්ව තිබිය යුතු බවත් විශ්වාස කරයි. පලස්තීනය ප්රඊකාශ කරන්නේ 1967 ජුනි වලට ප්රතථම ඊශ්රාේයලය සතු නොවු ජෙරැසලමේ ප්රමදේශ පලස්තිනුවන් වෙත ලබා දිය යුතු බවයි. 2005 වනවිට, ජේරැසලමේ ජනගහනය 719,000 වැඩිහිටියන් විය; ඉන් 465,000 ක් යුදෙව්වන් විය. (බොහෝ පිරිස බටහිර ජේරැසලමේ පදිංචිව සිටි) ; 232,000 ප්ර්මාණයක් මුස්ලිම්වරැන්ය (නැගෙන ජේරැසලම තුළ වැඩි ප්රටමාණයක් ජිවත් වේ.)

ඊශ්රාියලය විසින් ක්නෙසට් මා ශ්රේ ෂ්ඨාධිකරණය බ‍ටහිර ජෙරැසලමේ ˝නව නගරය මධ්ය.යේ පිහිටා ඇත˝ඒවා ඊශ්රාිලය බිහිවු 1948 සිට ස්ථාපනය වී පැවතුනි. දින හයේ යුද්ධයේන පසුව ජෝර්දානය පාලනය කළ නැගෙනහිර ජේරැසලම තම යටතට ගත් ඊශ්රායයලය නිල වශයෙන් එය ඊශ්රාෙයලයට ඇදා ගන්නා ලදී. ඊශ්රා යලය විසින් ˝ නව නිතියක් පනවමින් ප්රතකාශ කලේ සම්පුර්ණ වු හා එක්සත් වු ජෙරැසලම ඊර්ශා යලයේ අගනුවරයි˝.

ප්ර්ධාන ගැටළු


La saison 2022-2023 du Thunder d'Oklahoma City est la  saison de la franchise en National Basketball Association (NBA) et la  dans la ville d'Oklahoma City.

Draft

Matchs

Summer League

Pré-saison

Saison régulière

Play-in tournament

Confrontations en saison régulière
{| class="wikitable" style="font-size: 100%; text-align:center;"
|-
!colspan="3" style="background:#D0E7FF;"|Conférence Est
!colspan="5" style="background:#FFCCCC;"|Conférence Ouest
|-
!colspan="3" style="background:#D0E7FF;"|Division Atlantique
!colspan="5" style="background:#FFCCCC;"|Division Nord-Ouest
|-
!colspan="1"|Équipe
!colspan="1"|Domicile
!colspan="1"|Extérieur
!colspan="1"|Équipe
!colspan="2"|Domicile
!colspan="2"|Extérieur
|-
!width=170|
!width=90|
!width=90|
!width=170|
!width=90|
!width=90|
!width=100|
!width=100|
|-
|Boston
|style="background:#cfc;"|150-117
|style="background:#fcc;"|122-126
|Denver
|style="background:#fcc;"|110-122 || style="background:#fcc;"|
|style="background:#fcc;"|117-122 || style="background:#cfc;"|101-99
|-
|Brooklyn
|style="background:#cfc;"|121-107
|style="background:#cfc;"|112-102
|Minnesota
|style="background:#fcc;"|106-116 || style="background:#fcc;"|110-112
|style="background:#fcc;"|108-115 || style="background:#cfc;"|135-128
|-
|New York
|style="background:#fcc;"|119-129
|style="background:#cfc;"|145-135
|
| ||
| ||
|-
|Philadelphie
|style="background:#fcc;"|96-115
|style="background:#cfc;"|133-114
|Portland
|style="background:#cfc;"|123-121 || style="background:#cfc;"|101-98
|style="background:#cfc;"|138-129 || style="background:#cfc;"|118-112
|-
|Toronto
|style="background:#cfc;"|132-113
|style="background:#fcc;"|101-128
|Utah
|style="background:#cfc;"|130-103 || style="background:#cfc;"|129-119
|style="background:#fcc;"| || style="background:#cfc;"|114-98
|-
!colspan="1"|Division
!colspan="2"|6-4 (Domicile : 3-2; Extérieur : 3-2)!colspan="1"|Division!colspan="4"|9-7 (Domicile : 4-4; Extérieur : 5-3)
|-
!colspan="3" style="background:#D0E7FF;"|Division Centrale
!colspan="5" style="background:#FFCCCC;"|Division Pacifique
|-
!colspan="1"|Équipe
!colspan="1"|Domicile
!colspan="1"|Extérieur
!colspan="1"|Équipe
!colspan="2"|Domicile
!colspan="2"|Extérieur
|-
|Chicago
|style="background:#cfc;"|
|style="background:#cfc;"|124-110
|Golden State
|style="background:#fcc;"|120-128 || style="background:#cfc;"|137-128
|style="background:#fcc;"|114-141 || style="background:#fcc;"|125-136
|-
|Cleveland
|style="background:#cfc;"|112-100
|style="background:#fcc;"|102-110
|L.A. Clippers
|style="background:#cfc;"|108-94 || style="background:#cfc;"|118-110
|style="background:#cfc;"|101-100 || style="background:#fcc;"|105-127
|-
|Detroit
|style="background:#cfc;"|107-106
|style="background:#fcc;"|103-112
|L.A. Lakers
|style="background:#fcc;"|117-123 ||
|style="background:#cfc;"|133-130 || style="background:#fcc;"|111-116
|-
|Indiana
|style="background:#cfc;"|126-106
|style="background:#fcc;"|117-121
|Phoenix
|style="background:#cfc;"|124-120 || style="background:#fcc;"|118-128
|style="background:#fcc;"|115-124 || style="background:#fcc;"|101-132
|-
|Milwaukee
|style="background:#fcc;"|
|style="background:#fcc;"|94-108
|Sacramento
|style="background:#fcc;"|115-124 || style="background:#fcc;"|117-123
|style="background:#fcc;"|113-118 ||
|-
!colspan="1"|Division
!colspan="2"|5-5 (Domicile : 4-1; Extérieur : 1-4)!colspan="1"|Division!colspan="4"|6-12' (Domicile : 4-5; Extérieur : 2-7)|-
!colspan="3" style="background:#D0E7FF;"|Division Sud-Est
!colspan="5" style="background:#FFCCCC;"|Division Sud-Ouest
|-
!colspan="1"|Équipe
!colspan="1"|Domicile
!colspan="1"|Extérieur
!colspan="1"|Équipe
!colspan="2"|Domicile
!colspan="2"|Extérieur
|-
|Atlanta
|style="background:#fcc;"|132-137
|style="background:#cfc;"|121-114
|Dallas
|style="background:#cfc;"|120-109 ||
|style="background:#cfc;"| || style="background:#fcc;"|114-121
|-
|Charlotte
|style="background:#fcc;"|134-137
|style="background:#fcc;"|113-121
|Houston
|style="background:#cfc;"|153-121 || style="background:#cfc;"|133-96
|style="background:#fcc;"|105-118 || style="background:#fcc;"|106-112
|-
|Miami
|style="background:#fcc;"|108-110
|style="background:#fcc;"|111-112
|Memphis
|style="background:#cfc;"|115-109 || style="background:#cfc;"|115-100
|style="background:#fcc;"|110-121 || style="background:#fcc;"|102-123
|-
|Orlando
|style="background:#cfc;"|116-108
|style="background:#fcc;"|115-126
|New Orleans
|style="background:#fcc;"| || style="background:#fcc;"|100-103
|style="background:#fcc;"|101-105 || style="background:#cfc;"|110-96
|-
|Washington
|style="background:#cfc;"|127-110
|style="background:#cfc;"|121-120
|San Antonio
|style="background:#cfc;"|119-111 || style="background:#cfc;"|130-114
|style="background:#cfc;"|102-90 ||
|-
!colspan="1"|Division!colspan="2"|3-6 (Domicile : 2-3; Extérieur : 1-3)
!colspan="1"|Division
!colspan="4"|11-8 (Domicile : 7-2; Extérieur : 4-6)|-
!colspan="1"|Conférence!colspan="2"|
!colspan="1"|Conférence!colspan="4"|26-27 (Domicile : 15-11; Extérieur : 11-16)|-
!colspan="1"|Total!colspan="7"|40-42 (Domicile : 24-17; Extérieur : 16-25)'|}

 Classements

 Effectif
 Effectif actuel

 Contrats des joueurs

 (T) = Options d'équipe, (P) = Options joueur, RFA = Agent libre restreint, Italique = Contrat non garanti, * = Contrat partiellement garanti.

 Récompenses durant la saison

 Statistiques
 Statistiques de l'équipe

 En gras : Meilleure statistique de l'équipe.
 En italique et rouge'' : Joueurs qui ne sont plus dans l'équipe.
 En vert : Joueurs arrivés en cours de saison régulière.
 ☆ : All-Star 2023.

Records individuels

Triple doubles

Transactions

Échanges de joueurs

Agents libres

Draft

Extension de contrat

Options dans les contrats

Joueurs coupés

Notes et références

Notes

Références

Saison NBA 2022-2023
Basket-ball aux États-Unis en 2022
Basket-ball aux États-Unis en 2023
Thunder d'Oklahoma City

Saison 2022-2023 du Thunder d'Oklahoma City


Concorde, yolcu uçağı olarak hazırlanmış hava taşıtı.

Tarihçe
Dünyada sesten hızlı uçakla uçan ilk insan, II. Dünya Savaşı pilotlarından Charles Yeager'di.

Concorde'un yapımına giden yolda ilk fikir, 1956 yılında ortaya çıktı ve bu amaçla ilk olarak, İngiltere'de "Sesten Hızlı Uçak Komitesi" adıyla bir komite kuruldu.

Fransa'da 1962 yılında aynı yönde bir proje üzerinde çalışmaya başladı. Sonuçta iki ülke, Concorde projesinin İngiliz-Fransız ortak yapımı olarak gerçekleştirilmesi konusunda anlaştı.

ABD, 1965 yılında Başkan Lyndon B. Johnson'ın ağzından "kendi sesinden hızlı yolcu uçağını geliştireceğini" açıkladıysa da Başkan Richard Nixon, 1971 yılında imzaladığı bir kararla bu projeyi tarihe gömdü.

Concorde uçağı, ilk uçuş denemesini 2 Mart 1969'da Fransa'nın Toulouse kentinde yaptı. Concorde'un ilk ticari uçuşu ise Londra-Bahreyn arasında gerçekleşti. Fransız Concorde'unun ilk uçuşu da Paris-Dakar arasında yapıldı. Air France, 1977 yılından itibaren Paris-New York arasında sesten hızlı uçaklarla yolcu taşımaya başladı.
Concorde'un Türkiye'ye 1976-1977 yıllarında Air Condor ve Air France şirketleri envanterinde kayıtlı uçaklarıyla sınırlı uçuşları olmuşsa da İstanbul Atatürk Havalimanının teknik altyapısı o yıllarda gerekli donanımı sağlayamadığı için ilerleyen yıllarda bu uçuşlardan vazgeçilmiştir. Daha sonra 1999'da Concorde'un çıktığı dünya turu kapsamında son kez İstanbul'a inmiştir.

25 Temmuz 2000 tarihinde Paris-Charles de Gaulle Havaalanı'ndan kalkışından 1,5 dk sonra geçirdiği kaza ile uçuşları durdurulmuş yaklaşık 1 sene sonra Eylül 2001'de, 11 Eylül saldırılarından birkaç gün evvel yeniden seferlere başlamıştır. Güvenilirliğinin az, yüksek maliyeti ve sınırlı yolcu kapasitesi olduğu için üretimden kaldırılmıştır. Concorde uçaklarının son ticari seferi, 24 Ekim 2003'te Londra-New York arasında yapıldı.

30 yıllık macerası boyunca toplam 16 Concorde uçağı üretildi. Bunların tanesinin maliyeti 42 milyon dolardı. Başta dünyanın birçok yerinden havayolu Concorde siparişi vermişse de Tupolev Tu-144'ün 1973 Paris Air Show'da yaptığı kazadan sonra hemen hemen hepsi siparişlerini iptal etti. Sadece AirFrance ve British Airways şirketleri Concorde uçurmuştur.

Teknik Yapısı
Concorde uçakları, normal uçuşlarında saatte 2 bin 132 kilometre (2 Mach) hıza erişiyor ve yerden 18 bin 200 metre yüksekten uçuyordu. Uçaklar, Atlantik'i normal koşullarda 3 saatte aşabiliyordu. Yüksek hızından ötürü uçuş sırasında hiçbir zaman belli bir yükseklikte kalmazdı. Yaklaşım için uygun irtifaya kadar yükselirdi ve buna seyir tırmanışı denirdi. O yükseklikte başka Concorde'lar hariç hiçbir uçak olmadığı için pilotların bu sırada tırmanış izni almaları gerekmezdi. Ayrıca hava akımlarının ve fırtınaların üzerinden uçulduğu için de hiç türbülansa yakalanmaz ve uçuş trafiğinden hiç etkilenmezdi.

Başlıca amacı hız yapmak olan Concorde uçaklarının dış yüzeyi, çok hafif ve ısıya dayanıklı titanyum maddesinden üretildi. Uçuş sırasında sürtünme nedeniyle uçağın dış cephesindeki sıcaklık 92, burun kısmındaki sıcaklık ise 130 dereceye çıkıyordu. Isınma nedeniyle uçağın boyunun uçuş sırasında 7.5 santim uzadığı saptandı. Bu yüzden Concorde'un gövdesi ve kanatlarında genleşme payları bulunur.

Dev yolcu uçakları 200 yolcuyu rahatlıkla taşırken, dar gövdeli Concorde'un yolcu kapasitesi 125 kişiydi. Yolcuların büyük çoğunluğunu zengin ve ünlüler oluşturuyordu, çünkü Concorde'un New York-Paris arasında tek gidiş için bilet fiyatı 12 bin doları buluyordu. George Michael, Michael Jackson, II. Elizabeth, Diana, Elton John ve Roger Moore Concorde'un düzenli yolcuları arasında bulunan ünlü isimlerden bazılarıdır.

Concorde uçağı Sesüstü olarak tasarlanmıştır. Sesaltı hızlarda iyi uçamazdı ve çok fazla yakıt tüketirdi. Sesüstü hıza erişmeleri için 4 adet Rolls-Royce Olympus 593 Turbojet motorlarıyla donanmıştı. Her motorda ayrıca uçağın çabuk ivmelenmesi için artyakıcılar eklenmiştir. Bu art yakıcılar çok fazla yakıt tükettiğinden ve çok gürültülü olduğundan bunların 15 dakika kullanım kısıtlaması vardı. Sadece kalkış sırasında 90 saniye boyunca ve uçak, denizin üzerinden uçmaya başladığında sesüstü hıza geçiş izni alındığında sesüstü hıza geçmek için açık tutulurlardı (1.75 Mach hıza ulaşıldığında art yakıcılar tekrar kapatılırdı). Concorde'un sesüstü hızlardaki uçuşu esnasında büyük ve gürültülü sonik patlamalar meydana gelmekteydi. Sonik patlamaların ve oluşturdukları gürültünün yeryüzündeki evlere, canlılara ve insanlara olumsuz etkiler 1940'lı yıllarda yapılan deneylerle kanıtlanmıştı. Bu yüzden Concorde'ların kara üzerinde uçuş yaparken sesüstü hıza erişmeleri yasaktı ve uçuşları katı gürültü önleme kurallarıyla icra edilmiştir. Mesela bir Concorde, kalkışta pistten ayrılıp yükselişe geçerken ses azaltma yüksekliğine ulaştıktan sonra gürültü kuralları gereği art yakıcıları kapatılması gerekti. Çünkü artyakıcılar çok gürültü yapmaktaydı ve havaalanına yakın yerlerdeki yerlerinde gürültü kurallarını ihlal edebilirdi. Uçak, denizin üzerinden uçmaya başladığı anda art yakıcılar tekrar çalıştırılıyor ve sesüstü hıza ve irtifaya geçiliyordu. Concorde'un kokpitinde kaptan pilot ve yardımcı pilotun yanında bir de uçuş mühendisi bulunurdu. Mühendisin görevleri arasında, ses azaltma irtifasına ulaşıldığında art yakıcıları kapatma, motorların durumu ve girdilerinin kontrolü, yakıt ve hidrolik sistemin takibi vb. görevleri vardı. Mesela kalkışta ses azaltma irtifasına geçildikten sonra 3-2-1-Noise! (ses) diye geri sayım yapılır ve uçuş mühendisi sayım bittiğinde uçak denizin üzerinde uçmaya başlayana dek art yakıcıları kapatırlardı. Concorde'da birden fazla yakıt deposu bulunurdu. Sesüstü uçuşta uçağın dengesini sağlamak için yakıt, pompalarla diğer depolara dağıtılırdı. Ayrıca diğer uçaklarda üç iniş takımı varken Concorde'da bir de kuyruk tarafında dördüncü bir iniş takımı bulunurdu. Ek olarak Concorde'da ağırlık yapmaması için yedek güç ünitesi de olmadığından uçak yerdeyken uçağa elektrik verilirdi. Concorde'ların en önemli sorunlarının başında uçuş menzili geliyordu ve maksimum uçuş menzili 7250 km idi. Bu yüzden Concorde'lar sadece okyanus ötesi uçuşlarda kullanılmışlardır ve sınırlı sayıda rotada uçmuşlardır. Londra - New York, Paris - New York, Londra - Washington D.C ve sezonluk icra edilmiş Londra - Barbados uçuşları bunlardan bazılarıydı.

Kazalar ve olaylar

Air France Uçuş 4590
25 Temmuz 2000'de, F-BTSC tescilli Air France Uçuş 4590, New York'daki John F. Kennedy Uluslararası Havaalanı'na giderken Charles de Gaulle Havalimanı'ndan ayrıldıktan sonra Fransa'nın Gonesse kentinde düştü ve 100 yolcunun ve dokuz mürettebatın tamamını öldürdü. Bu kaza Concorde'un karıştığı tek ölümcül kazaydı. Bu kaza aynı zamanda Concorde'un itibarına da zarar verdi ve hem British Airways hem de Air France'ın, uçağın etkilenen bölgelerini güçlendirmeyi içeren değişiklikler yapılana kadar filolarını geçici olarak yere indirmesine neden oldu.

Sivil Havacılık Güvenliği Soruşturma ve Analiz Bürosu (BEA) tarafından yürütülen resmi soruşturmaya göre, kazaya dakikalar önce havalanan Continental Airlines DC-10'dan düşen metal bir şerit neden oldu. Bu parça, kalkış sırasında Concorde'un sol ana tekerlek bojisindeki bir lastiği patlattı. Lastik patladı ve yakıt deposuna bir parça kauçuk çarptı, bu da yakıt sızıntısına ve yangına neden oldu. Mürettebat, bir yangın uyarısına yanıt olarak 2 numaralı motoru kapattı ve 1 numaralı motor yükselip çok az güç ürettiğinden, uçak irtifa veya hız kazanamadı. Uçak hızlı bir yükselmeye ve ardından ani bir alçalmaya girdi, sola yuvarlandı ve Gonesse'deki Hôtelissimo Les Relais Bleus Oteli'ne arkadan çarparak düştü.

Metal bir şeridin kazaya neden olduğu iddiası, duruşma sırasında hem tanıklar (dönemin Fransa Cumhurbaşkanı Jacques Chirac'ın 4590 sefer sayılı uçuş alev aldığında bitişikteki bir piste inmiş olan uçağının pilotu dahil) hem de bağımsız bir Fransız televizyonu tarafından tartışıldı. İngiliz müfettişler ve eski Fransız Concorde pilotları, yakıt depolarındaki dengesiz ağırlık dağılımı ve gevşek iniş takımları dahil olmak üzere BEA raporunun göz ardı ettiği diğer birkaç olasılığa baktılar. Concorde'un pistte rotasından saptığı ve bunun da kalkış hızını kritik minimumun altına düşürdüğü sonucuna vardılar. British Airways'de 15 yıl Concorde kaptanı olarak görev yapmış olan John Hutchinson, "Yangın kendi başına 'son derece ayakta kalmalıydı; pilot beladan kurtulmak için uçabilmeliydi'" dedi. Air France'ın bakım departmanının "kimsenin hakkında konuşmak istemediği" "operasyonel hata ve 'ihmalin' ölümcül bir kombinasyonu" içindi.

6 Aralık 2010'da, Continental Airlines ve metal şeridi takan bir tamirci olan John Taylor, kasıtsız adam öldürmekten suçlu bulundu; Ancak 30 Kasım 2012'de bir Fransız mahkemesi, Continental ve Taylor'ın yaptığı hataların onları cezai olarak sorumlu kılmadığını söyleyerek mahkumiyeti bozdu.

Kazadan önce Concorde, katedilen kilometre başına sıfır yolcu ölümü ile tartışmasız dünyanın en güvenli operasyonel yolcu uçağıydı; ancak daha önce iki ölümcül olmayan kaza olmuştu ve 1995'ten 2000'e kadar ses altı uçaklardan yaklaşık 30 kat daha yüksek bir lastik hasarı oranı vardı. Kazanın ardından güvenlik iyileştirmeleri yapıldı, daha güvenli elektrik kontrolleri, yakıt depolarında Kevlar kaplama ve özel olarak geliştirilmiş patlamaya dayanıklı lastikler dahil. Değişikliklere sahip ilk uçuş, 17 Temmuz 2001'de Londra Heathrow'dan kalktı, BA Şefi Concorde Pilotu Mike Bannister tarafından yönetildi. Atlantik ortasından İzlanda'ya doğru 3 saatlik 20 dakikalık uçuş sırasında Bannister, RAF Brize Norton'a dönmeden önce Mach 2.02 ve 60.000 ft (18.000 m) yüksekliğe ulaştı. Londra-New York rotasına benzetilmesi amaçlanan test uçuşu başarılı ilan edildi ve canlı TV'de ve her iki yerde de yerdeki kalabalıklar tarafından izlendi.

2000 yılında güvenlik değişiklikleri nedeniyle yere indirilmesinden sonra yolcularla ilk uçuş, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Dünya Ticaret Merkezi saldırılarından kısa bir süre önce indi. Bu ticari bir uçuş değildi: tüm yolcular BA çalışanlarıydı. Normal ticari operasyonlar, 7 Kasım 2001'de, Belediye Başkanı Rudy Giuliani'nin yolcuları karşıladığı New York JFK'ye hizmet veren BA ve AF (G-BOAE ve F-BTSD uçakları) tarafından yeniden başlatıldı.

Diğer kazalar ve olaylar
Concorde daha önce birbirine benzeyen iki ölümcül olmayan kaza geçirmişti.

 12 Nisan 1989: İngiliz tescilli bir Concorde, G-BOAF, Christchurch, Yeni Zelanda'dan Sidney'e giden bir charter uçuşunda, süpersonik hızda uçuş sırasında yapısal bir arıza yaşadı. Uçak tırmanırken ve Mach 1.7 ile hızlanırken, bir "güm" sesi duyuldu. Mürettebat herhangi bir yol tutuş sorunu fark etmedi ve duydukları sesin küçük bir motor dalgalanması olduğunu varsaydılar. Uçak boyunca iki ila üç dakika süren bir titreşim hissedildiğinde, Mach 1.3'te 40.000 fit (12.000 m) inişe kadar başka bir zorlukla karşılaşılmadı. Üst dümenin çoğu bu noktada uçaktan ayrılmıştı. Uçak kullanımı etkilenmedi ve uçak Sidney'e güvenli bir iniş yaptı. Birleşik Krallık Hava Kazaları Soruşturma Şubesi(AAIB), dümendeki perçinlerden nem sızması nedeniyle dümen derisinin kazadan bir süre önce dümen yapısından ayrıldığı sonucuna vardı . Ayrıca, üretim personeli, dümenin daha önceki bir modifikasyonu sırasında uygun prosedürleri takip etmemişti, ancak prosedürlere uyulması zordu. Uçak tamir edildi ve hizmete geri döndü.
 21 Mart 1992: British Airways Flight 01, G-BOAB, Londra'dan New York'a tarifeli bir uçuşta, süpersonik hızda uçuş sırasında da yapısal bir arıza yaşadı. Mürettebat, ortalama deniz seviyesinden yaklaşık 53.000 fit (16.000 m) yükseklikte Mach 2'de seyrederken bir "gümleme" duydu. Kullanımda herhangi bir zorluk fark edilmedi ve hiçbir alet herhangi bir düzensiz belirti vermedi. Bu ekip ayrıca küçük bir motor dalgalanması olduğundan şüpheleniyordu. Bir saat sonra, iniş sırasında ve Mach 1.4'ün altına düşerken, uçakta ani bir "şiddetli" titreşim başladı. 2 No'lu motora güç eklendiğinde titreşim kötüleşti ve o motorun gücü azaltıldığında azaldı. Mürettebat, 2 numaralı motoru kapattı ve New York'a başarılı bir iniş yaptı, yalnızca uçağı amaçlanan yaklaşma rotasında tutmak için artırılmış dümen kontrolünün gerekli olduğuna dikkat çekti. Yine deri, dümenin yapısından ayrılmıştı, bu da üst dümenin çoğunun uçuş sırasında ayrılmasına neden oldu. AAIB, yakın zamanda yapılan bir onarım sırasında onarım malzemelerinin dümenin yapısına sızarak deri ile dümenin yapısı arasındaki bağı zayıflatarak dümenin uçuş sırasında kırılmasına neden olduğu sonucuna vardı.
 Continental Airlines'ın 4590 sefer sayılı uçuşun kazasıyla ilgili 2010 yılındaki duruşması, 1976'dan 4590 sefer sayılı uçuşa kadar, kalkışlar sırasında Concordes'un dahil olduğu 57 lastik arızası olduğunu ortaya koydu; buna, 14 Haziran 1979'da Dulles Havalimanı'nda Air France Flight 54'ün bir lastiğin patlama uçağın yakıt deposunu deldi ve iskele tarafındaki motora ve elektrik kablolarına hasar vererek geminin iki hidrolik sistemini kaybetti.

Uçuş Maliyeti
Concorde uçuş süresinin %60'ında full power & afterburn kullanmaktadır. Afterburn yakıt tüketimini oldukça artırmaktadır.

Klasik bir Concorde 1 yolcusu için 100 kilometrede 20 litre kerosen tüketmektedir. 6000 kilometrelik Paris-New York uçuşunda 1 yolcusu için 1200 litre kerosen harcar. Tek bir yolcunun sadece yakıt maliyeti 1,080 TL'ye ulaşmaktadır. İşletme maliyetleri, uçuşun bakım maliyetleri ile bu rakam katlanarak artar. 2003 yılında bir kişilik bileti 6000$'a ulaşmıştır. Concorde, tek bir operasyonda 90,000 litre yakıt tüketmektedir. 3 saatlik tek bir seferde uçak 82,000 TL yakıt masrafı yapmaktadır. 1 Concorde kaldırmak, 6 adet Boeing 747 seferine eşdeğer maliyet gerektirir. (B747-400 bir yolcu için operasyon maliyeti 100 km de yalnızca 3.2 lt'dir.)

Özellikler

 Mürettebat=9
 Kapasite=92-120 yolcu
 Uzunluk=61.66 m
 Kanat açıklığı=25.6 m
 Yükseklik=12.2 m
 Kanat alanı=358.25 m²
 Yakıt Kapasitesi=95,680 kg
 Boş Ağırlık=78,700 kg
 Maks. Kalkış Ağırlığı=408,000 lb (185,070 kg)
 Maks. İniş Ağırlığı=185,070 kg
 Kullanım Ağırlığı=111,130 kg
 Motor (jet)=Rolls-Royce/SNECMA Olympus 593 Mk 610
 Maks. Hız=Mach 2.2 / 2,150 km/h
 Seyir Yüksekliği=18.200 m
 Tırmanma Hızı=25,41 m/s
 Menzil=7,250 km
( 1 lb = 0,453592 kg )

Concorde Benzeri Diğer Uçaklar
 Boeing 2707
 Lockheed L-2000
 Tupolev Tu-144

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Concorde koruma derneği
 "Concorde SST" site
 "Concorde Jet" site

Aérospatiale hava araçları
Yolcu uçakları
British Airways
Delta kanatlı hava araçları
Kuyruksuz uçaklar
Dört motorlu jetler
Birleşik Krallık-Fransa ilişkileri
İlk uçuşunu 1969'da yapan hava araçları

Concorde


ලංකා‍වෙහි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේ, 19 මාර්තු 1960 දින දිවයින පුරා පැවැත්විණි.

පසුබිම
1960 වන විට ලංකාවේ පාලක මහාජන එක්සත් පෙරමුන (එම්ඊපී) සන්ධානය බිඳ වැටෙමින් තිබුණි. කුඹුරුවල රජයේ ප්‍රතිපත්තියට ඇති ආරවුල හේතුවෙන් සන්ධානයේ කොටස්කරුවන් වූ මාක්ස්වාදී පක්ෂ ඉවත්ව ගොස් තිබුණි මාක්ස්වාදී විප්ලවකරි ලංකා සමාජ සමාජ පක්ෂය නව පක්ෂයක් පිහිටුවා ගත් අතර එය මහජන එක්සත් පෙරමුණ නමින් හැඳින්විය. පසුගිය වසරේදී එහි නායක එස්ඩබ්ලිව්ආර්ඩී බණ්ඩාරනායකගේ අභාවයෙන් පසු ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය අභ්‍යන්තර බල අරගලයකින් ඉරා දමා තිබුණි.

එක්සත් ජාතික පක්ෂය සහ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය යන දෙදෙනාම දැඩි දෙමළ විරෝධී ක්‍රියාමාර්ගයක් ගත් අතර වතු ද්‍රවිඩයන් ඉන්දියාවට ආපසු ගෙන්වා ගැනීමටත්, සිංහල පමණක් පනත ක්‍රියාත්මක කිරීමටත් පොරොන්දු වූහ.
[ උපුටා දැක්වීම අවශ්‍යයි ]
ඩඩ්ලි සේනානායක හා එක්සත් ජාතික පක්ෂය ආසන රාශියක් ලබා ගත් නමුත් බහුතරයක් නොමැතිව ස්ථාවර රජයක් පිහිටුවීමට නොහැකි විය. මෙය 1960 ජූලි මැතිවරණයට හේතු විය .
 1960 මාර්තු ලාංකික පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේ සාරාංශය
|- style="background-color:#E9E9E9"
! style="text-align:left;" colspan=2|පක්‍ෂය !! style="text-align:center;" |අපේක්ෂකයා !! style="text-align:center;" |ජනප්‍රිය ඡන්දය !! style="text-align:center;" |ප්‍රතිශතය !! style="text-align:center;" |ආසන
|-
| style="background-color:" |  || style="text-align:left;" |එක්සත් ජාතික පක්ෂය  || 127 || 909,043 || 29.89% || 50
|-
| style="background-color:#00008B" |  || style="text-align:left;" | ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය|| 108 || 647,175 || 21.28% || 46
|-
| style="background-color:" |  || style="text-align:left;" | ඉලංගෙයි තමිළ් අරසු කච්චි || 19 || 176,444 || 5.80% || 15
|-
| style="background-color:" |  || style="text-align:left;" | ලංකා සම සමාජ පක්ෂය || 101 || 325,286 || 10.70% || 10
|-
| style="background-color:" |  || style="text-align:left;" | මහජන එක්සත් පෙරමුණ || 89 || 324,332 || 10.66% || 10
|-
| style="background-color:" |  || style="text-align:left;" | ලංකා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදි පක්ෂය  || 101 || 135,138 || 4.44% || 4
|-
| style="background-color:" |  || style="text-align:left;" | ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය || 53 || 147,612 || 4.85% || 3
|-
| style="background-color:#00008B|  || style="text-align:left;" | ජාතික විමුක්ති පෙරමුණ || 2 || 11,201 || 0.37% || 2
|-
| style="background-color:" |  || style="text-align:left;" |සමස්ත ලංකා දෙමළ කොංග්‍රසය  || 8 || 38,275 || 1.26% || 1
|-
| style="background-color:" |  || style="text-align:left;" | සමාජවාදී මහජන පෙරමුණ || 40 || 23,253 || 0.76% || 1
|-
| || style="text-align:left;" | ශ්‍රී ලංකා ජාතික පෙරමුණ || 1 || 11,115 || 0.37% || 1
|-
| || style="text-align:left;" | බෝධිසත්ව බණ්ඩාරනායක පෙරමුණ || 1 || 9,749 || 0.32% || 1
|-
| || style="text-align:left;" | වෙනත් || 167 || 282,797 || 9.30% || 7
|- style="background-color:#E9E9E9; font-weight:bold"
| colspan=2 style="text-align:left;" |වලංගු ඡන්ද || 817 || 3,041,420 || 100.00% || 151
|-
| colspan=3 style="text-align:left;" | ප්‍රතික්ෂේපිත ඡන්ද  || || colspan=2|
|-
| colspan=3 style="text-align:left;" | මුළු ඡන්ද || || colspan=2|
|-
| colspan=3 style="text-align:left;" | ඡන්දය ප්‍රකාශ කළ මුළු ඡන්ද දායකයින් || || colspan=2|
|-
| colspan=3 style="text-align:left;" | ලියාපදිංචි ඡන්දදායකයින් || 3,724,507 || colspan=2|
|-
| colspan=3 style="text-align:left;" | ප්‍රකාශ කිරීම || || colspan=2|81.650%
|}

සටහන්

යොමුව

 "Result of Parliamentary General Election 1960-03-19" (PDF). Department of Elections, Sri Lanka. Archived from the original (PDF) on 12 July 2015.
 "1960 March General Election Results". LankaNewspapers.com. Archived from the original on 10 March 2012.
 "Table 34 Parliament Election (1960 March)". Sri Lanka Statistics. 10 February 2009.
 Rajasingham, K. T. (1 December 2001). "Chapter 17: Assassination of Bandaranaike". Sri Lanka: The Untold Story. Asia Times. Archived from the original on 24 September 2015. Retrieved 3 October 2010.

Pages using deprecated image syntax

ලාංකික පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය, 1960 මාර්තු


Sagotia est un genre végétal de la famille des Euphorbiaceae, comportant 2 espèces, et dont l'espèce type est Sagotia racemosa Baill..

Le nom Sagotia rend hommage à Paul Antoine Sagot (1821-1888), botaniste, agronome et explorateur français, qui travailla beaucoup sur la Guyane.

Description
Le genre Sagotia correspond à des arbres, dépourvus de latex, avec des poils simples.

Les feuilles sont simples, alternes, dépourvues de glandes.
Le limbe a des marges entières.
La nervation est pennée.

Les inflorescences terminales sont unisexuées ou bisexuées, avec des fleurs pistillées aux nœuds basaux, de type racème (ou parfois panicule pour les fleurs mâles staminées).
Les pédicelles sont longs.
Dans le cas des plantes monoïques, les fleurs sont unisexuées.

Les fleurs staminées (mâles ♂) comportent 5 sépales imbriqués et arrondis, 5 pétales arrondis, 20-40 étamines libres, et sont dépourvues de disque nectarifère ou de pistillode.

Les fleurs pistillées (femelles ♀) comportent 5 grands sépales, sont dépourvues de pétales, de disque nectarifère. L'ovaire comporte 3 styles libres et profondément bifide, et contiennent 3 loges avec 1 ovule par loge.

Le fruit est une capsule, sous-tendue par des sépales persistants et élargis, et contient 3 graines caronculées.

Liste d'espèces
Selon  :

Protologue
En 1860, le botaniste Baillon propose le protologue suivant :

Notes et références

Liens externes

Crotonoideae
Genre d'Euphorbiaceae (nom scientifique)

Sagotia


NGC 7737 je lećasta galaktika u zviježđu Pegazu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7737
  Auke Slotegraaf: NGC 7737 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7737 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7700 - 7749

7737

NGC 7737


المعلقة قد تعني
 واحدة من المعلقات، أشهر القصائد العربيّة قديمًا.
 تسمية شائعة للملعقة، آداة تُستخدم لتناول الطعام.
 معلقة (زحلة)، قرية لبنانيّة في وادي البقاع.
 المعلقة (القنيطرة)، قرية سوريّة في هضبةِ الجولان.
 المعلقة (ريف دمشق)، قرية سوريّة في ريفِ دمشق.
 المعلقة (أم الفحم)، إحدى أحياء مدينة أُمّ الفحم الفلسطينيّة.

طالع أيضًا
 معلق.
 الكنيسة المعلقة.
 حدائق بابل المعلقة.

معلقة (توضيح)


Johannes Osberghaus (* 9. August 1932 in Wuppertal; † 13. Dezember 2017) war ein deutscher evangelischer Kinderevangelist und Autor vor allem christlicher Kinderhörspiele sowie Bücher zur Kirchlichen Kinder- und Jugendarbeit. In seiner jahrzehntelangen Arbeit als leitender Redakteur des Kinderfunks im Evangeliums-Rundfunk produzierte er mehr als 2500 Sendungen und wurde auch als Onkel Johannes oder unter dem Spitznamen Ossi bekannt.

Leben
Osberghaus erlebte mit 14 Jahren unter der Verkündigung des Wiehler Pfarrers Arno Pagel eine Hinwendung zum christlichen Glauben. 1950 übernahm er das elterliche Schuhgeschäft in Wiehl, das er aber verkaufte, um von 1956 bis 1960 am Missionshaus Bibelschule Wiedenest eine theologische Ausbildung zu absolvieren. Danach war er als Kinderevangelist der Deutschen Zeltmission bundesweit engagiert. 1971 wurde er Redakteur beim Evangeliums-Rundfunk in Wetzlar. Hier leitete er bis 1992 den Kinderfunk. In dieser Zeit schrieb er zahlreiche Hörspiele und über mehr als 2500 Radiosendungen für Kinder. Seine Hörspielfassungen mehrerer Bücher von Patricia St. John wie Das Geheimnis von Wildenwald gehören heute zu den christlichen Kinderklassikern. Von 1992 bis zum Eintritt in den Ruhestand 1995 war er als Reisesekretär des Bibellesebunds tätig. Außerdem betreute er von 1999 bis 2004 die Kindersendungen beim Missionswerk Werner Heukelbach in Bergneustadt. Zusammen mit Ruth Frey und Else Diehl gründete er den "Arbeitskreis für missionarische Kinderarbeit".

Osberghaus verfasste sieben Praxisbücher für die Arbeit mit Kindern und Teenagern mit Ideensammlungen an Spielen, kreativen Aktionen, Rätseln und Geschichten.

Er war Vater von sechs Kindern und lebte von 1992 bis zu seinem Tod 2017 in Wiehl.

Veröffentlichungen

Hörspiele

Bücher

Mitwirken bei Andachtsbüchern

Weblinks

Einzelnachweise

Sachbuchautor (Theologie)
Literatur (Deutsch)
Kinder- und Jugendliteratur
Hörspielautor
Evangelikaler
Deutscher
Geboren 1932
Gestorben 2017
Mann

Johannes Osberghaus


L'église Saint-Michel de Vichka (ukrainien : Свято-Михайлівська церква (Вишка)) est classée comme monument national ukrainien et au Patrimoine mondial de l'UNESCO. Elle est située à Vichka en Ukraine.

C'est une église en bois du Parc national de l'Ouj. Sa date de construction est inconnue mais il semble que les mêmes artisans ont participé plus tard à la construction de l'église de Sukhoï, raion de Khust. Le toit était couvert de bardeaux puis fut remplacé par un toit en tôle à la fin du  siècle.

Voir aussi

Articles connexes
 Art ukrainien.
 Culture ukrainienne.
 Liste des musées d'art en Ukraine.

Liens externes

Notes et références

Patrimoine classé d'Ukraine
Patrimoine mondial en Ukraine
Vichka
Vichka
Oblast de Transcarpatie

Église Saint-Michel de Vichka


Saltasaurus (which means "lizard from Salta") is a genus of saltasaurid dinosaur of the Late Cretaceous period of Argentina. Small among sauropods, though still heavy by the standards of modern creatures, Saltasaurus was characterized by a short neck and stubby limbs. It was the first genus of sauropod known to possess armour of bony plates embedded in its skin. Such small bony plates, called osteoderms, have since been found on other titanosaurians.

Discovery

The fossils of Saltasaurus were excavated by José Bonaparte, Martín Vince and Juan C. Leal between 1975 and 1977 at the Estancia "El Brete". The find was in 1977 reported in the scientific literature.

Saltasaurus was named and described by Bonaparte and Jaime E. Powell in 1980. The type species is Saltasaurus loricatus. Its generic name is derived from Salta Province, the region of north-west Argentina where the first fossils were recovered. The specific name means "protected by small armoured plates" in Latin.

The holotype, PVL 4017-92, was found in a layer of the Lecho Formation dating from the early Maastrichtian stage of the Upper Cretaceous period, about seventy million years old. It consists of a sacrum connected to two ilia. Under the inventory number PVL 4017 over two hundred additional fossils have been catalogued. These include rear skull elements, teeth, vertebrae of the neck, back, hip and tail, parts of the shoulder girdle and the pelvis, and limb bones — plus various pieces of armour. These bones represent a minimum of five individuals, two adults and three juveniles or subadults.

Currently the only recognised species of Saltasaurus is S. loricatus. A S. robustus and a S. australis have been suggested but these are now considered to belong to a separate genus, Neuquensaurus. Earlier, armour plates from the area had been named as Loricosaurus by Friedrich von Huene who assumed them to be from an armoured ankylosaurian. It has been suggested these plates were in fact from Saltasaurus.

Description

Saltasaurus is very small compared to most other members of the Sauropoda. Powell estimated the adult length at six metres. In 2010, Gregory S. Paul estimated the maximum length at 8.5 metres (28 ft), the weight at 2.5 tonnes (2.8 short tons).

The teeth of Saltasaurus were cylindrical, with spatulate points. Saltasaurus had a relatively short neck with shortened neck vertebrae. The vertebrae from the middle part of its tail had elongated centra. Saltasaurus had vertebral lateral fossae, pleurocoels, that resembled shallow depressions. Fossae that similarly resemble shallow depressions are known from Malawisaurus, Alamosaurus, Aeolosaurus, and Gondwanatitan. Venenosaurus also had depression-like fossae, but its pleurocoels penetrated deeper into the vertebrae, were divided into two chambers, and extend farther into the vertebral columns. In Saltasaurus, the vertebral bone was generally cancellous and there were larger air chambers present as well. The limbs were short and stubby with especially short hands and feet. Saltasaurus had more robust radii than Venenosaurus. The belly was extremely wide.

The osteoderms came in two types. There were larger oval plates with a length of up to twelve centimetres. These were keeled or spiked and perhaps were ordered in longitudinal rows along the back. The second type consists of small ossicles, rounded or pentagonal, about seven millimetres in diameter, that formed a continuous armour between the plates. A study in 2010 concluded that the larger plates had cancellous bone but that the ossicles had a denser bone tissue.

Palaeobiology

Like all sauropods, Saltasaurus was herbivorous. Because of its barrel-like rump, shaped like a hippopotamus, Powell suggested that Saltasaurus was aquatic. Despite its small stature, Saltasaurus was still graviportal like other sauropods, meaning it could not run because its hindlimbs had to be held straight at the load-bearing phase of their walking cycle. Powell assumed adult individuals were protected against predators by their body armour, while juveniles were protected by the herd as a whole.

In the Cretaceous Period, sauropods in North America were no longer the dominant group of herbivorous dinosaurs with the exception of Alamosaurus, with the ornithopod and ceratopsian dinosaurs, such as Edmontosaurus and Triceratops, becoming the most abundant (this being most evident by the Late Cretaceous epoch). However, on other landmasses such as South America and Africa (which were island continents much like modern Australia) sauropods, in particular the titanosaurs, continued to be the dominant herbivores.

Saltasaurus was one such titanosaur sauropod, and lived around 70 million years ago. When it was first discovered, in 1975, it forced palaeontologists to reconsider some assumptions about sauropods as Saltasaurus possessed crocodile-like armour (osteoderms) 10 to 12 centimetres (4 to 5 in) in diameter. Previously, it had been assumed that size alone was sufficient defence for the massive sauropods. Since then, palaeontologists have investigated the possibility that other sauropods may also have had armour; for example,  Laplatasaurus.

A new discovery, from another formation, may shed light on the nesting habits of Saltasaurus. A large titanosaurid nesting ground was discovered in Auca Mahuevo, in Patagonia, Argentina (another titanosaur nesting site has reportedly been discovered in Spain). Several hundred female saltasaurines dug holes with their back feet, laid eggs in clutches averaging around 25 eggs each, and buried the nests under dirt and vegetation. The small eggs, about 11–12 cm (4–5 in) in diameter, contained fossilised embryos, complete with skin impressions showing a mosaic armour of small bead-like scales. The armour pattern resembled that of Saltasaurus.

Footnotes

References
 Coria, R.A. and Chiappe, L.M. 2007.Embryonic Skin From Late Cretaceous Sauropods (Dinosauria) of Auca Mahuevo, Patagonia, Argentina. Journal of Paleontology v81(6):1528-1532
 Tidwell, V., Carpenter, K. & Meyer, S. 2001. New Titanosauriform (Sauropoda) from the Poison Strip Member of the Cedar Mountain Formation (Lower Cretaceous), Utah. In: Mesozoic Vertebrate Life. D. H. Tanke & K. Carpenter (eds.). Indiana University Press, Eds. D.H. Tanke & K. Carpenter. Indiana University Press. 139–165.

Further reading
 Walking on Eggs: The Astonishing Discovery of Thousands of Dinosaur Eggs in the Badlands of Patagonia, by Luis Chiappe and Lowell Dingus. June 19, 2001, Scribner. .

External links

Sauropodomorpha: Titanosauridae: 'Saltasaurus'', by M. Alan Kazlev, from Palæos.
 The late Cretaceous nesting grounds of Patagonia, by Luis V. Rey, from his art gallery.

Saltasaurids
Late Cretaceous dinosaurs of South America
Fossil taxa described in 1980
Taxa named by José Bonaparte
Taxa named by Jaime Powell
Lecho Formation
Allen Formation
Cretaceous Argentina

Saltasaurus


Brendan Seamus Brady, es un personaje ficticio de la serie de televisión británica Hollyoaks, interpretado por el actor Emmett J. Scanlan del 5 de agosto de 2010, hasta el 22 de marzo de 2013. El personaje de Brendan como el nuevo chico malo pronto se volvió muy popular y querido.

Antecedentes
Sus padres son divorciados, Brendan es el medio hermano mayor de Cheryl Brady. Antes de llegar a Holyloaks Brendan estuvo casado con Eileen Brady, con quien tuvo tres hijos Niamh, Declan y Paddy, su primera hija murió al nacer. Brendan tuvo varias aventuras mientras estaba casado, entre ellos Macca el sobrino de Eileen, sin embargo terminó su relación con él por miedo a que su esposa lo descubriera teniendo una aventura y con un hombre, sin embargo no lo logró y Eileen decidió divorciarse de Brendan.

Biografía
Brendan era muy buen amigo de Lynsey Nolan y en el 2012 quedó destrozado cuando descubrió que había sido asesinada.

En marzo del 2013 Brendan decide echarse la culpa de la muerte de su padre, Seamus, al no querer ver a su hermana Cheryl Brady  ir a la prisión pues ella lo había asesinado. Cheryl le dispara a su padre luego de descubrir que Seamus había abusado de Brendan de pequeño, y que intentaba hacerlo nuevamente. Poco después, Brendan es rodeado por un equipo SWAT y les grita que era responsable de las muertes de Daniel Houston, Florence Brady y Simon Walker. Uno de los oficiales ve un arma y le dispara a Brendan sin saber que el arma estaba descargada; sin embargo, Brendan se recupera en el hospital y luego es llevado a la prisión para servir una cadena de por vida por sus crímenes.

Asesinatos
Entre sus víctimas se encuentran:

 Simon Walker: llegó para vengarse de Brendan, durante su estancia Walker mató a Riley Costello y a Mick, finalmente murió luego de que Brendan lo empujara durante su pelea y un tren lo atropellara.
 Daniel "Danny" Houston: es un amigo y compañero de crímenes de Brendan, murió luego de que este lo golpeara con un martillo después de que Danny le revelara que había matado a uno de sus antiguos amantes y lo amenazara con matar a su actual amante Ste Hay. Poco después Warren Fox ayuda a Brendan a deshacerse del cuerpo y lo tiran al río, sin embargo en el 2011 cuando Ste, Leah y Lucas van a pescar, descubren el cuerpo de Danny e inmediatamente Ste llama a la policía.

Notas
 Entre sus historias más importantes se encuentran: haber asesinado a Danny, por golpear accidentalmente a Cheryl creyendo que era Rhys Ashworth, por contrabandear droga, por tener una relación amorosa con Macca y Ste Hay, por golpear a ambos para que no digan que es gay, por haber sido arrestado injustamente por el asesinato de Rae Wilson, por tener constantes enfrentamientos con Warren Fox, por haber revelado que había sido violado por su padre Seamus cuando era niño, por tener constantes enfrentamientos con Simon Walker y finalmente por haber matado a Simon Walker.

Referencias

Enlaces externos
 Hollyoaks Official Website :: Character :: Brendan Brady

Asesinos ficticios
Narcotraficantes ficticios
Gánsteres ficticios
Personajes de Hollyoaks
Hombres gay ficticios

Brendan Brady


Aderus anthicoides é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por George Charles Champion em 1890.

Distribuição geográfica
Habita na Guatemala.

Referências

anthicoides
Insetos descritos em 1890
Coleópteros da América Central
Espécies descritas por George Charles Champion

Aderus anthicoides


Ziyaret, Tunceli ilinin Ovacık ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Tunceli iline 79 km, Ovacık ilçesine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Ovacık belde ve köyleri

Ziyaret, Ovacık


"Run to the Hills" pjesma je engleskog heavy metal sastava Iron Maiden. Objavljena je kao šesti singl i prvi singl s trećeg studijskog albuma, The Number of the Beast iz 1982. godine. Za pjesmu je isključivo zaslužan basist Steve Harris, premda je i Bruce Dickinson doprinosio. Jedna je od najpopularnijih pjesama sastava. Bila je #27. na popisu 40 najboljih metalnih pjesama i 14. na popisu najboljih hard rock pjesama kanala VH1.

Verzija uživo pjesme, s albuma Live After Death, objavljena je 1985. te je prvobitni singl ponovno objavljen 2002., a sav prihod doniran je za MS Trust Fond bivšeg bubnjara Clivea Burra.

Zasluge

Iron Maiden (1982.)
Bruce Dickinson – vokali
Steve Harris – bas-gitara i prateći vokali
Dave Murray – gitara
Adrian Smith – gitara i prateći vokali
Clive Burr – bubnjevi

Ostalo osoblje
Martin Birch – producent
Derek Riggs – ilustrator omota
Ross Halfin – fotografija

Iron Maiden (1985.)
Bruce Dickinson – vokali
Steve Harris – bas-gitara i prateći vokali
Dave Murray – gitara
Adrian Smith – gitara i prateći vokali
Nicko McBrain – bubnjevi

Ostalo osoblje
Martin Birch – producent, mixer
Derek Riggs – ilustrator covera

Iron Maiden (2002.)
Bruce Dickinson – vokali
Steve Harris – bas-gitara i prateći vokali
Dave Murray – gitara
Adrian Smith – gitara i prateći vocali
Janick Gers – gitara
Nicko McBrain – bubnjevi

Izvori

Singlovi 1980-ih
Singlovi iz 2002.
Iron Maiden

Run to the Hills