Ben Pollack (June 22, 1903 – June 7, 1971) was an American drummer and bandleader from the mid-1920s through the swing era. His eye for talent led him to employ musicians such as Benny Goodman, Jack Teagarden, Glenn Miller, Jimmy McPartland, and Harry James. This ability earned him the nickname the "Father of Swing".

Music career

Early years
Pollack was born in Chicago, and played drums in school and formed groups on the side, performing professionally in his teens. He joined the Harry Bastin Band and then the New Orleans Rhythm Kings in the 1920s.

In 1924, he played for several bands, including some on the west coast, which ultimately led to his forming a band, the 12-piece Venice Ballroom Orchestra, there in 1925. In 1926, he had a band named the Ten Californians, which had some performances broadcast on WLW radio in Cincinnati, Ohio.

Pollack's band
Pollack formed his own band in 1926. Over time the band included Benny Goodman, Glenn Miller, Jack Teagarden, and Jimmy McPartland. One of the earliest members of his band was Gil Rodin, a saxophonist whose business acumen served him well later as an executive for the Music Corporation of America.

From about 1928, with involvement from Irving Mills, members of Pollack's band moonlighted at Plaza-ARC and recorded a vast quantity of hot dance and jazz for their dime store labels — Banner, Perfect, Domino, Cameo, Lincoln, Romeo — under the names Mills' Merry Makers, Goody's Good Timers, Kentucky Grasshoppers, Mills' Musical Clowns, The Lumberjacks, Dixie Daises, The Caroliners, The Whoopee Makers, The Hotsy Totsy Gang, Dixie Jazz Band, and Jimmy Bracken's Toe Ticklers. Combining Pollack's regular recordings with these side groups made Pollack's one of the more prolific bands of the 1920s and 1930s.

Pollack's band played in Chicago and moved to New York City in 1928, having obtained McPartland and Teagarden around that time. This outfit enjoyed immense success, playing for Broadway shows and winning an exclusive engagement at the Park Central Hotel. Pollack's band was involved in extensive recording activity at that time, using a variety of pseudonyms in the studios. The orchestra also made a Vitaphone short subject sound film.

Pollack, in the meantime, had fancied himself as more of a bandleader-singer type instead of a drummer. To this end, he signed Ray Bauduc to handle the drumming chores. Benny Goodman and Jimmy McPartland left the band in mid-1929. They were replaced by Matty Matlock on clarinet and Jack Teagarden's brother, Charlie, on trumpet. Eddie Miller was also signed as a tenor saxophonist in 1930.

Breakup and reformation
The band broke up in 1934. Many of its members soon formed a group led by Bob Crosby, brother of Bing Crosby.

Pollack formed a new band with Harry James and Irving Fazola. With James he wrote the hit "Peckin'". In the early 1940s, he organized a band led by comedian Chico Marx. He started Jewel Records, opened restaurants in Hollywood and Palm Springs, appeared as himself in the movie The Benny Goodman Story, and made a cameo in The Glenn Miller Story.

Pollack's bands from the 1920s through the 1940s included Benny Goodman, Bud Freeman, Dick Cathcart, Eddie Miller, Frank Teschemacher, Freddie Slack, Glenn Miller, Harry James, Irving Fazola, Jack Teagarden, Jimmy McPartland, Joe Marsala, Matty Matlock, Muggsy Spanier, and Yank Lawson.

Personal life
Pollack and Doris Robbins, who had no children, were divorced in 1957. In later years, after suffering a series of financial losses, Pollack grew despondent and hanged himself in his home in Palm Springs in 1971. He was buried in the Hollywood Forever Cemetery.

Labels
In 1926, Pollack began recording for the Victor Talking Machine Company. A 1927 newspaper ad promoted "a new Victor organization – Ben Pollack and His Californians."

Pollack left Victor in late 1929 and recorded for Hit of the Week (1930), the dime store labels (Banner, Cameo, Domino, Lincoln, Perfect, Romeo) (1930–1931), Victor (1933), Columbia (1933–1934), Brunswick, Vocalion and Variety (1936–37), and Decca (1937–1938).

Most of these records are listed in discographical books (such as Brian Rust's Jazz Records) as by Irving Mills. Jack Teagarden's Music lists them as a "Ben Pollack Unit".

Compositions
Pollack co-wrote the jazz standard "Tin Roof Blues" in 1923 when he was a member of the New Orleans Rhythm Kings. The band's trombonist George Brunies is also credited as a composer. In 1954, Jo Stafford recorded "Make Love to Me", which used Pollack's music from "Tin Roof Blues". "Make Love to Me" was No. 1 for three weeks in Billboard magazine and No. 2 in Cashbox. The song was also recorded by Anne Murray and B. B. King.

Filmography
 Presenting Lily Mars (1943) – saxophonist in Bob Crosby's Orchestra (uncredited)
 Dark City (1950) – bettor (uncredited)
 Disc Jockey (1951) – himself
 The Glenn Miller Story (1954) – himself
 The Benny Goodman Story (1956) – himself

References

Notes
 Jack Teagardenn's Music – His Career and Recordings by Howard J. Waters, Jr. (Walter C. Allen, 1960)
 Jazz Records 1897–1942 by Brian Rust, 5th revised and enlarged edition (Storyville Publications, 1982)

External links
 Ben Pollack recordings at the Discography of American Historical Recordings.
 Ben Pollack: Profiles in Jazz at The Syncopated Times
 Ben Pollack (1903-1971 at the Red Hot Jazz Archive

American jazz drummers
Musicians from Chicago
American jazz bandleaders
Jewish American musicians
Big band bandleaders
Swing drummers
Savoy Records artists
Suicides by hanging in California
Musicians from Palm Springs, California
1903 births
1971 suicides
Jewish jazz musicians
20th-century American drummers
American male drummers
Jazz musicians from Illinois
Jazz musicians from California
20th-century American male musicians
American male jazz musicians
New Orleans Rhythm Kings members
Discovery Records artists
20th-century American Jews
1971 deaths

Ben Pollack


Kavacık, Eskişehir ilinin Günyüzü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı hacı bektasin dostu kavacıkk sultantan gelmektedir ilk adı okçu mahallesidir. 15 - 16. yüzyıl osmanlı belgeleri incelendiğinde günyüzü nahiyesi civarında kavacık isimli bir mahalleden bahsedilmemektedir. Bu yüzyılda mahallenin olduğu bölgede "kavak" isimli bir köy vardır.15-16.yüzyılda Kavacık ismine ancak Sultanönü sancağına bağlı Eskişehir'in merkezinin 10 km kadar kuzeyinde rastlanır. Günyüzü, Kavak mahallesi ve çevresindeki topraklar 19. yüzyıla kadar göç almadığı için mevcut yapısını değişmeden korumuştur. Selçuklu devrinden 1800'lere kadar orijinal etnik yapısını korumuştur. Bölgede eser miktarda Ermeni topluluk dışında azınlıkta görülmemiştir. Bölgeye 19.yüzyılda Karadeniz'in kuzeyinden özellikle de Kırım çevresinden gelen az bir miktar göçmen yerleştirilmiştir. Bölgeye bu dönemde Kafkasya'dan da göçmen geldiği söylensede bu bilgi doğrulanamamıştır.

mahallenin en özel yemeği arabaşıdır.araştırılması gerekir

Coğrafya
Eskişehir iline 150 km, Günyüzü ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

mahallenin dışarıyla bağlantısı yoktur köy yakında kapatılacaktır,,, öyle bir şey yoktur kesinlikle kapatma söz konusu değildir

Günyüzü'nün mahalleleri

Kavacık, Günyüzü


La ea te-ai gândit? este un film românesc din 1972 regizat de Dumitru Done.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1972 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1972

La ea te-ai gândit?


Le Resto d'après est une série courte québécoise diffusée sur la plateforme Mordu.ca, une entité de Radio-Canada, depuis le 8 novembre 2022. Elle est réalisée par Bruno Florin et met en vedette des restaurateurs québécois dont Simon Mathys du Mastard et Normand Laprise du Toqué!. Elle est produite par Picbois Productions.

Synopsis
La série propose une incursion dans le domaine de la restauration indépendante au Québec à la suite des chamboulements provoqués par la pandémie. Des restaurateurs partagent les changements qui se sont opérés dans leur industrie et dans leurs cuisines.

Liste des épisodes
 Épisode 1 : Vivre ou mourir
 Épisode 2 : À emporter pour rester
 Épisode 3 : La Quête
 Épisode 4 : Le party est fini
 Épisode 5 : Hors service
 Épisode 6 : Repas de famille

Festivals
 Festival TV de Luchon (2023)
 Rockie Awards (2023)
 Festival Courts d'un soir (2023)

Fiche technique
 Diffusion : Mordu.ca
 Idée originale, recherche, scénarisation et réalisation : Bruno Florin
 Production : Karine Dubois
 Production déléguée : Isabelle Panet-Raymond
 Production exécutive : Marie-Pierre Corriveau
 Direction de la photographie : Bruno Florin et Maxime Messier
 Montage : Bruno Florin
 Habillage graphique : Simon Roy - Polygraphe
 Étalonnage : Élie Veilleux
 Mixage sonore : Écoute voir productions
 Coordination de production et de post-production : Mathilde Germain
 Finances et affaires juridiques : Catherine Lord
 Promotion et mise en marché : Cindy Labranche

Distribution
 Minh Phat Tu, chef - Mui Mui et Anémone
 Simon Mathys, chef - Mastard
 Luca Cianciulli, chef - Moccione
 Camilo Lapointe-Nascimento, chef - Menu Extra
 Francis Blais, chef - Menu Extra
 Kim Côté, chef - Côté Est
 Massimo Piedimonte, chef - Cabaret l'Enfer
 Anita Feng, chef épicière - J'ai Feng
 Antonin Mousseau-Rivard, chef - Le Mousso
 Morgane Muszynski, serveuse, sommelière et gestionnaire - Denise
 Julien Masia, chef - Arvi
 Charles-Antoine Crête, chef - Montréal Plaza

Références

Série télévisée québécoise des années 2020

Le Resto d'après


ශ්‍රී ලාංකික ඇමරිකානුවන් පූර්ණ හෝ අර්ධ ශ්‍රී ලාංකික සම්භවයක් ඇති ඇමරිකානුවන් වේ. ශ්‍රී ලාංකික ඇමරිකානුවන් යනු විවිධ ශ්‍රී ලාංකික ජනවාර්ගික පසුබිම්වලින් පැමිණි ශ්‍රී ලාංකික සම්භවයක් ඇති පුද්ගලයෝ වෙති. මිනිසුන් දකුණු ආසියානු සම්භවයක් ඇති අය ලෙස වර්ගීකරණය කර ඇත.

ඉතිහාසය
1950 ගණන්වල මැද භාගයේදී පමණ ශ්‍රී ලාංකිකයන් විශාල වශයෙන් එක්සත් ජනපදයට පැමිණීමට පටන් ගත් නමුත්, 1880 ගණන්වල සිට 1890 ගණන් දක්වා කාලය තුළ ශ්‍රී ලාංකිකයන් ලංකාවේ සිට මුල් වසරවල පැමිණ ඇති බවට එක්සත් ජනපද සංගණන වාර්තාවලින් සාක්ෂි තිබේ.

1975 දී, ශ්‍රී ලාංකික සංක්‍රමණිකයන් ප්‍රථම වරට "වෙනත් ආසියාතිකයන්ගෙන් " වෙන් වූ වර්ගයකට අයත් වන ලෙස වර්ග කරන ලදී. එම වසරේ දී ශ්‍රී ලාංකිකයන් 432 ක් එක්සත් ජනපදයට ඇතුළු විය.

එක්සත් ජනපද ආගමන හා ස්වභාවිකකරණ සේවා වාර්තාවලට අනුව, 1996 දී, ශ්‍රී ලාංකිකයන් 1,277 ක් ස්වභාවිකකරණය කරන ලදී. 1993 දී පැමිණි 68 ක් සහ 1985 ට පෙර 17 ක් සමඟ සසඳන විට 1995 දී පැමිණි 615 ක් සහ 1994 දී පැමිණි 254 ක් මෙයට ඇතුළත් විය.

ශ්‍රී ලංකා සිවිල් යුද්ධයත් සමග 1990 ගණන්වල එම සංඛ්‍යාව 14,448 දක්වා වැඩි විය. ශ්‍රී ලාංකික ඇමරිකානුවන් බොහෝ දුරට නගරවල පදිංචි වූහ.

ජනවිකාස
නිව් යෝර්ක් නගරය, ලෝන්ග් අයිලන්ඩ් සහ මධ්‍යම නිව් ජර්සි ඇතුළු නිව් යෝර්ක් නගරයේ මෙට්‍රොපොලිටන් ප්‍රදේශය, එක්සත් ජනපදයේ විශාලතම ශ්‍රී ලාංකික ප්‍රජාව අඩංගු වන අතර, ඉහළම නීත්‍යානුකූල ස්ථිර පදිංචිය සහිත ශ්‍රී ලාංකික සංක්‍රමණික ජනගහනය වන අතර පසුව ලොස් ඇන්ජලීස් අගනගරය වේ.

නිව් යෝර්ක් නගරයේ ස්ටැටන් අයිලන්ඩ් හි ටොම්ප්කින්ස්විල් ප්‍රදේශයේ පිහිටි පුංචි ශ්‍රී ලංකාව, ශ්‍රී ලංකාවෙන් පිටත විශාලතම ශ්‍රී ලාංකික ප්‍රජාවන්ගෙන් එකකි. 2019 වන විට, ශ්‍රී ලාංකිකයන් ස්ටේටන් දූපතේ එකට එකතු වෙමින් සිටියහ. ස්ටැටේන් දූපතේ පමණක් ශ්‍රී ලාංකික ඇමරිකානුවන් 5,000කට වැඩි පිරිසක් වාසය කරන බව ඇස්තමේන්තු කර ඇත.

40% ක් පමණ එක්සත් ජනපදයේ උපත ලැබූ අතර එක්සත් ජනපද පුරවැසියන් වන්නේ අඩක් පමණි.

සමාජ ආර්ථික විද්‍යාව
ශ්‍රී ලාංකික ඇමරිකානුවන් සාමාන්‍යයෙන් උගත් සහ ධනවත් ය. ඩොලර් 74,000 ක මධ්‍ය ආදායමක් ඇති ශ්‍රී ලාංකික ඇමරිකානුවන් ආදායම සම්බන්ධයෙන් තුන්වන වඩාත්ම සාර්ථක ආසියානු ඇමරිකානු කණ්ඩායම ( ජපන් ඇමරිකානුවන් සමඟ බැඳී ඇත) වේ. මීට අමතරව, වයස අවුරුදු 25ට වැඩි ශ්‍රී ලාංකික ඇමරිකානුවන්ගෙන් 57%කට උපාධියක් හෝ ඊට වැඩි ප්‍රමාණයක් ඇත.

ආයතන

 ඇමරිකාවේ ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගේ සංගමය (AHRCL)
 එක්සත් ජනපදයේ ශ්‍රී ලංකාවේ මිතුරන්
 දකුණු කැලිෆෝනියාවේ ශ්‍රී ලංකා ඇමරිකා සංගමය (SLAASC)
 නිව් ඉංග්ලන්ඩ් ශ්‍රී ලංකා සංගමය (SLANE)
 ශ්‍රී ලංකා පදනම
 හූස්ටන් හි ශ්‍රී ලංකා ඇමරිකානු සංගමය
 ශ්‍රී ලංකා ඇමරිකානු සංස්කෘතික සංගමය (SLACA)
 ශ්‍රී ලංකා තරුණ සංවිධානය (SLYO)
 උතුරු ඇමරිකාවේ ශ්‍රී ලාංකික මුස්ලිම්වරුන්ගේ සංගමය (TASMiNA)

කැපී පෙනෙන පුද්ගලයන්

මේකත් බලන්න

 මිනසෝටා බෞද්ධ විහාරය
 නිව් යෝර්ක් මහමෙව්නාව බෞද්ධ භාවනා මධ්‍යස්ථානය
 ශ්‍රී ලංකාවේ ඇමරිකානු වාණිජ මණ්ඩලය
 ආසියානු ඇමරිකානුවන්
 ශ්‍රී ලාංකික ඩයස්පෝරාව
 ශ්‍රී ලංකා-එක්සත් ජනපද සබඳතා

සටහන් සහ යොමු

බාහිර සබැඳි

 ශ්‍රී ලාංකික ඇමරිකානුවන්
 එක්සත් ජනපද සංගණනය 2000 විදේශ උපන් ජනගහනය රට අනුව
 ශ්‍රී ලංකාව: පසුබිම සහ එක්සත් ජනපද සබඳතා

ශ්‍රී ලාංකික ඇමරිකානුවන්


Blue Water Dokken er en sportshal i Esbjerg, placeret på samme lokation som den tidligere Esbjerg Stadionhal. Hallen indgår i det samlede idrætsanlæg kaldet Esbjerg Idrætspark, og er hjemmebane for elitehåndboldklubberne Team Esbjerg og Ribe-Esbjerg HH. Udover håndbold kan hallen også bruges til idrætsstævner, messer, koncerter og shows.

Den oprindelige Esbjerg Stadionhal blev bygget i 1968 og var på opførselstidspunktet forud for sin tid, da omklædningsrummene er placeret, så der er spilleradgang fra de fire hjørner. I 2011 var hallen godt udtjent, og man begyndte i september 2011 at rive den ned. Man bibeholdt kælderen og begyndte at bygge en ny hal op derpå. Den nye hal blev indviet den 5. oktober 2012, og den første kamp blev spillet den 13. oktober, da Ribe-Esbjerg HH tabte til Skjern Håndbold med 36-33. Efter ombygningen fik Blue Water Shipping og Pedersen Gruppen som navnesponsorer deres navne på den tidligere Esbjerg Stadionhal, da den blev navngivet Blue Water Dokken.

Referencer

Idrætshaller i Danmark
Etableret i 1968
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Esbjerg
Sport i Esbjerg

Blue Water Dokken


Gnonsiane Niombla (n. 9 iulie 1990, la Villeurbanne) este o jucătoare de handbal din Franța care joacă pentru echipa națională a Franței pe postul de inter stânga. În luna martie 2016, ea a semnat un contract cu echipa românească CSM București, pentru care a jucat două sezoane. În vara anului 2018 s-a transferat la Metz Handball.

Carieră
Niombla a fost prima dată selecționată în echipa națională pe 20 martie 2013, într-un meci împotriva Rusiei.

Jucătoarea a făcut parte dintre handbalistele alese de selecționerul Alain Portes pentru a participa la Campionatul Mondial din 2013, desfășurat în Serbia.
În cursul acestui mondial, echipa Franței, în reconstrucție, a realizat un parcurs fără greșeală în faza grupelor, cu cinci victorii, învingând și Muntenegru, campioana Europei și medaliată cu argint la Jocurile Olimpice din 2012. Franța a învins și Japonia înainte de a fi eliminată în mod neașteptat în sferturile de finală de către Polonia. Gnonsiane Niombla a jucat în cele cinci meciuri din faza grupelor și a înscris 10 goluri. Accidentată în ultimul meci al grupelor, Niombla a fost înlocuită pentru restul turneului de Dounia Abdourahim.

Gnonsiane Niombla a fost din nou selectată în echipa Franței în 2015, pentru Campionatul Mondial din Danemarca.

Palmares
Liga Campionilor EHF:
 Medalie de bronz: 2017, 2018

Cupa Cupelor EHF:
Finalistă: 2015

Liga Națională:
Câștigătoare: 2017, 2018

Cupa României:
 Câștigătoare: 2017, 2018

Supercupa României:
 Câștigătoare: 2016, 2017

Campionatul Franței:
Câștigătoare: 2015

Cupa Franței:
 Câștigătoare: 2014

Cupa Ligii Franței:
 Câștigătoare: 2015

Campionatul Mondial:
 Medalie de aur: 2017

Note

Legături externe

 Liga Franceză Feminină de Handbal: Fișa Gnonsianei Niombla

Nașteri în 1990
Jucătoare de handbal din Franța
Sportivi francezi în viață
Francezi expatriați în România
Handbaliști olimpici francezi
Handbaliști la Jocurile Olimpice de Vară 2016
Oameni din Villeurbanne

Gnonsiane Niombla


Derinkuyu, Nevşehir ilinin bir ilçesidir.

Tarihçe
Tarihi kesin olarak bilinmemekle beraber, ilçenin eski bir yerleşim birimi olduğu, tarihinin M.Ö 3000 yıllarına kadar ulaştığı tahmin edilmektedir. İlçenin eski adı Malakopi'dir. Derinkuyu'nun ilk yerlileri Asur kolonilerine kadar uzanır. İlçede Roma ve Bizans döneminden kalma kalıntılar vardır. İlçe Kapadokya bölgesinde yeralmaktadır.Derinkuyu, dünyadaki en büyük yeraltı şehri olarak kabul edilir.

Türkler 1071 Malazgirt Meydan Muharebesi'nden sonra gelmeye başlamışlar, ilçenin doğusundaki Çekme, Kızılören, Şemşili, Bölören, Topaleyüp ve Melizlik yaylalarına yerleşerek hayvancılıkla geçimlerini sağlamaya çalışmışlardır. İlçenin bugünkü adı olan "Derinkuyu" halkın içme suyunu 60-70 metre derinliğindeki kuyulardan temin etmesinden dolayı verilmiştir. Kapadokya'nın 36 yeraltı şehrinin en büyük yeraltı şehri olan Derinkuyu yeraltı şehri 1967 yılında turizme açılmış olup, 8 katlıdır. Derinkuyu İlçesinde Bizans döneminden  kalma  Aya Maryeros Yeraltı Manastırı'nın dünyada akıl hastanesi olarak kullanılan ilk yer olduğu bilinmektedir. İlçede Osmanlı döneminden kalma Aziz Theodoros Trion Kilisesi (Üzümlü Kilise) ve Baş Melekler Kilisesi bulunmaktadır.  Baş Melekler Kilisesi daha sonra 1924 yılında ibadete kapatılmış 1949 yılında Derinkuyulu Tahsin Ertaş tarafından satın alınarak Diyanet İşleri Başkanlığı'na bağışlanıp  camiye dönüştürülmüştür. Günümüzde Derinkuyu Cumhuriyet Camii olarak kullanılmaktadır.

Coğrafya
Nevşehir ilinin güneyinde yer alan Derinkuyu ilçesinin güneyinde Niğde; doğusunda Kayseri, Yeşilhisar; kuzeydoğusunda Ürgüp; kuzeybatısında Acıgöl; kuzeyinde Nevşehir; batısında Aksaray ili bulunmaktadır.

Niğde-Nevşehir karayolu üzerinde bulunan ilçe Nevşehir'e 30 km, Niğde'ye 50 km, Kayseri'ye 110 km, Aksaray'a 80 km uzaklıkta olup bu illerin tümüne ilçenin direkt karayolu bağlantısı bulunmaktadır.

İlçenin yüzölçümü 445 km², rakımı 1.300 metredir.

İlçe; Erciyes, Hasan Dağı ve Melendiz Dağları arasında volkanik çanak şeklinde bulunan Misli Ovasının içinde yer alır. Toprak kumlu olup, volkanik faaliyetlerin sona ermesi, yağmur ve rüzgâr ile erozyon etkisi oldukça kuvvetlidir. Arazi genellikle düz olup, ormanlık alan bulunmamaktadır.

Akarsu ve gölü olmayan ilçede geniş yeraltı su kaynakları mevcuttur.

Bitki örtüsü, ilkbahar yağışları ile yeşeren yaz ortalarında kuruyan, cılız otlardan oluşan bozkırdır.

Türkiye'nin en ilginç koruluk ve sanatsal parklarından biri olan Hakkı Atamulu Kültür Parkı da buradadır. Devasa bir Atatürk heykeli bulunmaktadır. Turizm gelişmektedir, tarım ve hayvancılık en önemli geçim kaynağıdır.

Nüfus

2022  Yılı Derinkuyu İlçesi,köy ve belde nüfusları

Resimler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 YerelNet
 Belediye
 Kaymakamlık

Türkiye'deki Dünya Mirasları

Derinkuyu


සායන
රෝහලකට වඩා කුඩා ප්‍රමාණයෙන් වෛද්‍ය පහසුකම් ලබාගෙන වෛද්‍ය සේවාවක් සායනයක් ලෙස හදුන්වනු ලබයි. මේවා බොහෝ අවස්ථාවන්හිදි පාලනය කරනු ලබන්නේ රජයෙන් වන අතර එහිදී වෛද්‍යවරයෙකු මගින් බාහිර රෝගී සේවාවන් ලබාදෙනු ලබයි.

සායන


Mildred Ella »Babe« Didrikson Zaharias (Port Arthur, Teksas, 26. lipnja 1911.  – Galveston, Teksas, 27. rujna 1956.) bila je američka atletičarka norveškoga podrijetla koja se, osim u atletici, natjecala i u golfu, košarci i bejzbolu. Osvojila je dva zlatna i jedno srebrno odličje u atletici na Ljetnim olimpijskim igrama 1932. prije negoli se okrenula profesionalnom golfu i osvojila 10 velikih LPGA-inih prvenstava.

Rođena je 1911., kao šesto od sedmero djece u Port Arthuru u Teksasu. Njezina majka Hannah i otac Ole Didriksen bili su useljenici iz Norveške. Iako su trojica starije braće rođena u Norveškoj, Babe i njezina tri preostala brata i sestre rođeni su u Port Arthuru u SAD-u. Kasnije je promijenila način pisanja svoga prezimena iz Didriksen u Didrikson. S obitelji se s četiri godine preselila u Beaumont. Tvrdila je da je zaradila nadimak »Babe« (po Babeu Ruthu) kada je pogodila pet home runova tijekom bejzbolske utakmice, iako ju je majka zvala »Babe« otkako je bila mala.

Iako je uglavnom bila poznata po svojim športskim uspjesima, Didrikson je imala mnogo talenata. Natjecala se, između ostalog, na natjecanjima krojačica. Većinu svoje odjeće krojila je sama, uključujući i odjeću za golf. Babe je tvrdila da je osvojila prvenstvo u šivanju na Državnom sajmu Teksasa u Dallasu 1931.; pobijedila je i na Državnom sajmu Južnog Teksasa u Beaumontu. Pohađala je srednju školu Beaumont. Škola joj nije išla na ruku, ponavljala je osmi razred. Na kraju je napustila školu bez mature, nakon što se preselila u Dallas kako bi igrala košarku. Bila je pjevačica, svirala je harmoniku i snimila nekoliko pjesama za Mercury Records. Njezina najprodavanija pjesma bila je "I Felt a Little Teardrop" s "Detour" na drugoj strani.

Didrikson je postavila četiri svjetska rekorda, osvojivši dva zlatna i jedno srebrno odličje u atletici na Olimpijskim igrama u Los Angelesu 1932. U utrci na 80 metara s preponama izjednačila je svjetski rekord od 11,8 sekundi u svojoj uvodnoj utrci. U završnici je oborila svoj rekord s rezultatom od 11,7 i tako osvojila zlato. U bacanju koplja također je osvojila zlato s olimpijskim rekordom od 43,69 metara. U skoku u vis osvojila je srebro izjednačivši svjetski rekord skokom od 1,657 metara.

Didrikson je jedina iz svijeta atletike, koja je osvojila pojedinačne olimpijske medalje u odvojenim disciplinama trčanja, bacanja i skakanja. Udala se za Georgea Zahariasa, profesionalnog hrvača, u St. Louisu u Missouriju, 23. prosinca 1938. godine.

"Associated Press" proglasio ju je 1999. najboljom atletičarkom 20. stoljeća. Godine 2000. časopis Sports Illustrated proglasio ju je drugom na svom popisu najboljih atletičarki svih vremena, iza sedmobojke Jackie Joyner-Kersee. Također je uvrštena u Svjetsku kuću slavnih iz svijeta golfa. Najviše je plasirana žena, na br. 10, na ESPN-ovom popisu 50 najboljih športaša 20. stoljeća. Godine 2000. časopis Golf Digest uvrstio ju je na drugo mjesto najboljih igračica golfa (nakon Mickey Wright).

Izvori

Američki sprinteri
Skakači u vis
Bacači koplja
Američki golferi

Babe Didrikson Zaharias


Wilhelm Busch (27 mars 1897 - 20 juin 1966) est un pasteur allemand, évangéliste dans les mouvements de jeunesse, écrivain et militant de l'Église confessante pendant la période nazie en Allemagne.

Biographie

Jeunesse
Wilhelm Busch est né à Elberfeld le 27 mars 1897, dans le foyer du pasteur Wilhelm Busch et de son épouse, Johanna Busch, née Kullen. Celle-ci était enracinée dans une communauté piétiste située à Hülben, près de Bad Urach, en Souabe. Malgré son éducation dans ce milieu pastoral, le jeune Wilhelm Busch est peu attiré par le religion dans ses premières années. Il poursuit ses études secondaires à Francfort, puis il s'engage dans l'armée allemande comme volontaire en 1915. Il est promu lieutenant d'artillerie à 20 ans. C'est en 1918 sur un champ de bataille à proximité de Verdun, qu'il acquiert une foi personnelle en Christ lorsqu'un de ses camarades meurt brutalement, touché par un éclat d'obus.

Après la guerre, il décide d'étudier la théologie protestante à Tübingen. A l'issue de ses études, il entre pour six mois comme pasteur proposant dans la paroisse luthérienne de Gellershagen près de Bielefeld. Il y rencontre sa future épouse Emilie Müller ("Emmi"), fille d'un directeur d'école et organiste de la paroisse. Ils auront deux fils et quatre filles.

Débuts dans le ministère pastoral
En 1924, Wilhelm Busch devient pasteur à Essen, où il est chargé d'un ministère d'évangélisation, en particulier auprès des ouvriers des mines. En 1929, il prend la responsabilité de l'évangélisation de la jeunesse au centre chrétien pour la jeunesse d'Essen, créé par son prédécesseur, le pasteur Wilhelm Weigle, qui sera appelé plus tard la Maison Weigle (Weigle-Haus) et sera rattachée aux UCJG/YMCA d'Allemagne de l'Ouest. Il mène simultanément des tournées d'évangélisation dans tout le pays et à l'étranger.

Sous le nazisme
À l'époque du national-socialisme, il adopte la position de l'Église confessante allemande, opposante intransigeante du nazisme. Ayant refusé de prêter serment d'allégeance à Hitler et ignoré l'interdiction de prêcher le dimanche, il enseigne l'égalité des races devant Dieu et aide des juifs à fuir à l'étranger. Le 11 février 1934, le club de jeunesse protestant (Evangelische Jugendverein) est dissous et la maison de jeunesse fermée. Malgré les menaces et les pressions, le pasteur Busch refuse de fusionner son œuvre avec la Hitlerjugend (jeunesse hitlérienne) et réussit même à reprendre son travail auprès de la jeunesse sous le nom de "City Mission". La maison elle-même reçoit son nom actuel, la "Weigle-Haus", à ce moment. Pendant la Seconde Guerre mondiale, la maison est partiellement détruite et elle ne pourra être reconstruite et rouverte que le 23 mai 1954. Le programme pour les jeunes tournait principalement autour des dimanches, conjointement avec les services religieux, du sport, des jeux et même des activités éducatives telles que le "club d'intelligence" (Intelligenz-Club). Pendant la semaine, les groupes de jeunes appartenant à la maison Weigle se rencontraient dans de nombreux quartiers de la ville.

En tant que membre actif de l'opposition aux efforts des nazis pour prendre le contrôle de la vie des églises protestantes allemandes, il proclame ouvertement sa foi et ne tient pas compte des interdictions qui lui sont faites d'enseigner la Bible, ce qui lui vaut plusieurs arrestations et de longues peines de prison. Malgré cela, le pasteur Busch parvient pendant ces années sombres à faire participer deux cent à trois cents jeunes gens à ses leçons sur les Écritures dans des maisons privées, dans des sous-sols ou en plein air. Son fils n'a jamais participé aux activités de la jeunesse hitlérienne pourtant rendues obligatoires par la loi. En 1937, il est arrêté juste après avoir prêché dans l'église Saint-Paul de Darmstadt en raison de l'affluence très forte et du fait que les autorités nazies le trouvent capable de contrer leurs propres aspirations à contrôler les masses. Pour éviter des désordres publics dans l'église bondée, la police le laisse prêcher et l'arrête à l'issue, pour lui signifier son expulsion du territoire de la Hesse. Son refus lui vaut d'être immédiatement incarcéré par Gestapo à la prison de Darmstadt. Au cours de ma vie, j'ai traversé diverses épreuves difficiles. A cause de ma foi, j'ai été jeté en prison plus d'une fois. Pas parce que j'avais volé des cuillères en argent ou que j'avais commis un autre crime. Sous le Troisième Reich, les nazis n'aimaient pas les pasteurs comme moi qui s'adressaient à la jeunesse, et c'est pourquoi les autorités n'arrêtaient pas de me jeter dans ces endroits assez sinistres.

Ministère après 1945
Après la Seconde Guerre mondiale, il reprend ses activités pastorales auprès de la jeunesse au sein de la Maison Weigle jusqu'à sa retraite officielle en 1962. Cette retraite n'interrompt pas son activité d'évangélisation itinérante. Le slogan « Jésus notre destin » devient l'idée maîtresse de ce ministère qui se poursuivra jusqu'à son décès.

Il affirme ses convictions de chrétien pacifiste. S'opposant à la politique de réarmement de Konrad Adenauer, il soutient le Parti populaire pan-allemand (Gesamtdeutsche Volkspartei - GVP) nouvellement créé par Gustav Heinemann et, plus tard, le Parti social-démocrate d'Allemagne (SPD).

Parmi ses élèves de l'après-guerre, on compte les pasteurs Klaus Bockmühl et  qui a déclaré qu'il avait été fortement impressionné par la « proclamation claire, imagée et audacieuse de l'Évangile »  de Busch.

Décès
Il décède à l'hôpital de Lübeck le 20 juin 1966 alors qu'il revient chez lui après avoir évangélisé à Sassnitz sur l'île de Rügen. Le thème de son dernier sermon, prononcé la veille, était « La vie avec Dieu en vaut-elle la peine ? » ( "Was hat man denn von einem Leben mit Gott ?" ). Il est inhumé quatre jours plus tard. Parmi les nombreux participants à ses funérailles, le futur président de la République fédérale d'Allemagne, Gustav Heinemann, apporte dans son discours le témoignage suivant :Partout où il passait, il suscitait toujours quelque chose. L'essentiel chez lui cependant, c'était qu'il était un ambassadeur crédible de son Seigneur, qui pénétrait toutes les réserves.

Famille
Wilhelm Busch a épousé Emilie Müller ("Emmi") en 1923. Ils auront deux fils et quatre filles. Le ménage perdra ses deux fils prématurément, l'aîné, Eberhard, décède à 14 mois en janvier 1933, le second, Wihhelm, dans sa vingtième année en 1944 pendant la deuxième Guerre mondiale, sur le front de l'Est où il a été envoyé malgré sa situation médicale d'hémophile. Le même front de l'Est prend également la même année la vie du plus jeune frère du pasteur Busch, Friedrich. Les 4 filles du couple (Hanna, Elisabeth épouse Währisch, Margarete épouse Zöbeley et Renate épouse Lipps), talentueuses, mènent leur vie dans différents domaines. Emmi Busch survit à son mari pendant plus de 20 ans et décède en juillet 1984 à Essen.

Postérité et influence
En 1967, donc après le décès du pasteur Busch, paraît le livre « Jésus notre destinée », (en allemand Jesus unser Schicksal), livre qui a été qualifié de « livre d'évangélisation le plus connu en langue allemande ». Il a été composé à partir d'une compilation de 17 de ses discours radiophoniques. Un thème commun dans ses discours est la centralité de Jésus dans la doctrine chrétienne. Le titre « Jésus notre destinée » vient du thème principal de la grande campagne d'évangélisation que le pasteur Busch a tenu à Essen en 1938.

Traduit dans au moins 36 langues, l'ouvrage a atteint une distribution mondiale de plus de 2 millions d'exemplaires et poursuit également sa diffusion sous forme électronique via internet. Le pasteur Ulrich Parzani, qui écrit en 2016 à l'occasion du  de la mort de Wilhelm Busch, se dit surpris que des gens lui disent toujours que « la prédication de Busch a été déterminante pour leur conversion à  Jésus-Christ. »

Notes et références

Bibliographie

Militaire allemand de la Première Guerre mondiale
Pasteur allemand
Kirchenkampf
Résistance allemande au nazisme
Personnalité allemande du protestantisme
Naissance en mars 1897
Naissance à Elberfeld
Naissance dans la province de Rhénanie
Décès en juin 1966
Décès à Lübeck
Décès à 69 ans

Wilhelm Busch (pasteur)


علوية جميل (15 ديسمبر 1910 - 16 أغسطس 1994)، ممثلة مصرية.

عن حياتها

ولدت في «طماي الزهايرة» وتعود أصولها إلى لبنان، انضمت إلى فرقة «رمسيس» مع يوسف وهبي في عام 1925 وكان عمرها خمسة عشر، واستمرت بعد ذلك بتقديم أعمال على خشبة المسرح وشاركت بالعديد من الأعمال المسرحية، تزوجت بعام 1923 من شخص أنجبت منه 3 أبناء هما «إيزيس» و«جمال» و«مرسي»، ثم بعام 1939، بعد انضمام الفنان محمود المليجي للفرقة المسرحية نشأت بينهما قصة حب واعتذر المليجي عن دوره في فيلم العزيمة حتي يسافر مع الفرقة ليكون بجوارها وتزوجوا ولم ينجبوا أبناء واستمر زواجهم حتى وفاته في عام 1983.

حياتها الفنية
شاركت في أول عمل سينمائي وهو فيلم زينب بعام 1930 وبفيلم يوم سعيد بعام 1940 ثم شاركت في العديد من الأفلام التي منحتها الشهرة حتى التقت برائدة المسرح في مصر، واعتزلت السينما بعام 1964، وتفرغت بعدها لزوجها حتى وفاته عام 1983.

وفاتها
توفيت في 16 أغسطس 1994 في منزلها، دون حضور أي شخصية فنية لمراسيم عزاءها.

أعمالها

الأفلام

المسلسلات

المسرحيات
 1939: يد الله
 1939: ناكر ونكير
 1939: ألف ضحكة وضحكة
 1939: العدو الحبيب
 1939: الشبح
 1939: ابن الفلاح
 1954: أولاد الفقراء
 1960: الأخرس
 1960: راسبوتين

المسلسلات الإذاعية
 الضباب
 بنات حارتنا
 ليلة رهيبة
 1986: الشيطان والخريف

المراجع

روابط خارجية

مصريون من أصل لبناني
ممثلات أفلام مصريات
ممثلات تلفزيون مصريات
ممثلات مسرح مصريات
ممثلات مصريات في القرن 20
مهاجرون لبنانيون إلى مصر
مواليد 1326 هـ
مواليد 1328 هـ
مواليد 1910
مواليد في السنبلاوين
وفيات 1415 هـ
وفيات 1994
وفيات بعمر 83
وفيات في القاهرة

علوية جميل


Čierna Voda este o comună slovacă, aflată în districtul Galanta din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.375 de locuitori.

Istoric
Localitatea Čierna Voda este atestată documentar din 1217.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Čierna Voda


2008 කැනඩාවේ පැවති චතුරස්‍ර විස්සයි20 තරඟාවලිය, 2008 ඔක්තෝබර් 10 සිට 13 දක්වා කැනඩාවේ පැවති වි20ජා ක්‍රිකට් තරඟාවලියකි. කැනඩාව, පකිස්ථානය, ශ්‍රී ලංකාව සහ සිම්බාබ්වේ යන කණ්ඩායම් හතර සහභාගී විය. ඔන්ටාරියෝ හි කිං සිටි හි මේපල් ලීෆ් ක්‍රිකට් සමාජයේ වයඹ ක්‍රීඩාංගණයේදී තරග පැවැත්විණි. අවසන් මහා තරගයේදී පාකිස්තානය කඩුලු පහකින් පරාජය කිරීමට ශ්‍රී ලංකාව සමත් විය.

සංචිත

කණ්ඩායම් අදියර

ලකුණු වගුව

 මූලාශ්‍රය: [ උපුටා ගැනීමක් අවශ්‍යයි ]

තරග

තුන්වන ස්ථානය තරගය

අවසාන තරගය

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

 ESPN Cricinfo හි තරඟාවලි පිටුව

ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්
ක්‍රිකට්

කැනඩා වි20 ක්‍රිකට් තරඟාවලිය 2008


Anthony Bush (* 3. Oktober 1970) ist ein englischer Badmintonspieler.

Karriere
Anthony Bush nahm 1995 an der Badminton-Weltmeisterschaft teil und wurde dort 65. im Herreneinzel. 1989 war er bereits englischer Juniorenmeister geworden und hatte sich Silber bei der Junioren-Europameisterschaft des gleichen Jahres erkämpft. 1992 siegte er bei den Czechoslovakian International, 1994 wurde er Zweiter bei den Irish Open.

Sportliche Erfolge

Weblinks

Badmintonspieler (England)
Engländer
Brite
Geboren 1970
Mann

Anthony Bush


An Carex musei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Carex musei in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha R�union. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex musei


منى هلا (25 أكتوبر 1984 -)، ممثلة مصرية / نمساوية.

عن حياتها
ولدت لأب نمساوي وأم مصرية وتوفي والدها وهي صغيرة، حاصلة على ليسانس ألسن قسم ألماني. بدأت مسيرتها الفنية في عام 2001 بالأدوار الصغيرة، حصلت على ليسانس ألسن لغة ألمانية جامعة عين شمس عام 2005 وبدأت أعمالها الفنية ببرنامج يلا بينا ثم صح صح معانا وبعد ذلك شاركت في العديد من الأعمال الفنية أشهرها فيلم الباشا تلميذ والبيبي دول وحصلت مني علي لقب أحسن ممثلة شابة عام 2008 وقدمت في عام 2011 برنامج منى توف.

أعمالها

المسلسلات
 الإمبراطور.
 طعمية بالكافيار - سيت كوم.
 القاهرة ترحب بكم.
 العندليب
 الملك فاروق.
 سكة اللي يروح.
 أيام الرعب والحب.
 هاي سكول.
 لمبه شو - سيت كوم.
 عدى النهار.
 قلب ميت.
 الجانب الآخر من الشاطىء.
 حرمت يا بابا - سيت كوم - جزئين..
 سنوات الحب والملح.
 ربع مشكل - ميني سيت كوم.
 حقيقة الأوهام.
 رحيل مع الشمس.
 ملكة في المنفى.
 أكتوبر الآخر.
 قصة حب.
 أزمة سكر.
 الجامعة.
 طيري يا طيارة.
 ألف سلامة

من الأفلام
 سيب وأنا أسيب.
 الباشا تلميذ.
 زكي شان.
 عن قرب.
 بيت من لحم.
 أكبر الكبائر.
 ألوان السما السبعة.
 ليلة البيبي دول.
 بالألوان الطبيعية.
 الميدان.
 إذاعة حب.
 صوت وصوره.
 حفلة منتصف الليل.
 لمح البصر.
 ليل خارجي
 باباراتزي.

من المسرحيات
 الحادثة اللي جرت.

البرامج الكوميدية
 لمبة شو.
 بالمقلوب.
 منى نوف - برنامج يعرض على اليوتيوب.
 ربع مشكل.
 ربع مشكل اكسترا سبايسي.
 أصحاب الفرح على شبكة التلفزيون العربي - عدد من الحلقات

روابط خارجية

المراجع

اشتراكيون مصريون
أشخاص شاركوا في ثورة 25 يناير
أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة عين شمس
كوميديون أفارقة
كوميديون مصريون
مدافعون عن حقوق الحيوان
مدونات نمساويات
مدونون مصريون
مدونون نمساويون
مسلمون مصريون
مصريون من أصل نمساوي
ممثلات أفلام مصريات
ممثلات تلفزيون مصريات
ممثلات مسرح مصريات
ممثلات مصريات في القرن 21
ممثلات نمساويات
مواليد 1405 هـ
مواليد 1985
نباتيون مصريون
نساء كوميديات
نسويون مصريون
نمساويون من أصل مصري

منى هلا


Kisy Cesário do Nascimento (São Paulo, 28 de janeiro de 2000) é uma voleibolista indoor brasileira, atuante na posição Oposto, canhota, com marca de alcance de 303 cm no ataque e 290 cm no bloqueio. Atuando pela Seleção Brasileira, conquistou a medalha de ouro na edição do Campeonato Sul-Americano Sub-20 de 2018 no Peru e é medalhista de prata no Campeonato Mundial de 2022 nos Países Baixos- Polônia. Em clubes sagrou-se campeã do Sul-Americano de Clubes de 2022 no Brasil.

Carreira

Clubes

Iniciou a carreira no São Cristóvão Saúde/São Caetano em 2013 e perdurou o vínculo até 2019. Na temporada 2020-21, se transferiu para o São Paulo/Barueri, equipe do técnico da seleção brasileira José Roberto Guimarães.

Foi anunciada como nova contratada pelo Itambé/Minas na temporada 2021-22, vice-campeã do Campeonato Mineiro de 2021, vice-campeã da Supercopa Brasil de 2021, alcançando o vice-campeonato também na Copa Brasil de 2022, foi semifinalista do Campeonato Mundial de Clubes de 2021 em Ancara.

Na edição da Superliga Brasileira A 2021-22 assumiu a condição de titular na série final, sendo umas das responsáveis pela conquista do título, recebendo o troféu Viva Vôlei (MVP da final) e encerrando a temporada disputou o Campeonato Sul-Americano de Clubes de 2022 em Uberlândia e obteve a medalha de ouro sendo premiada como melhor oposto e melhor jogadora (MVP).

Seleção de Base
Foi convocado em 2018 para o Campeonato Sul-Americano Sub-20 sediado em Lima e sagrou-se medalhista de ouro e disputou o Campeonato Mundial da categoria, em 2019, destacando-se  sendo a quarta maior pontuadora do torneio, com 133 pontos (101 de ataque, 25 de bloqueio e 7 de saque), e a quarta melhor atacante da competição, com 47,64% de aproveitamento no fundamento e foi a terceira melhor bloqueadora do mundial.

Seleção Principal
Em 17 de julho de 2022, Kisy tornou-se vice-campeã com Brasil após perder a final do Liga das Nações 2022
para a Itália por 3 sets a 0, em Ankara, na Turquia. As parciais da decisão foram ( 25-23, 25-22, 25-22).

Em 15 de outubro de 2022, Kisy tornou-se vice-campeã com Brasil após perder a final do Campeonato Mundial  2022 para a Sérvia por 3 sets a 0, em Apeldoorn, na Holanda. As parciais da decisão foram (26/24, 25/22 e 25/17).

Títulos e resultados

Clubes
 Campeonato Mundial de Clubes:2021
 Superliga Brasileira A:2021-22
 Superliga Brasileira A:2022-23
 Supercopa Brasileira ː2021
 Copa Brasilː2022
 Copa Brasilː2023
 Campeonato Mineiroː2021

Seleção Brasileira
 Campeonato Mundial  2022
 Liga das Nações de Voleibol Feminino - 2022

Premiações individuais
MVP da Final da Superliga Brasileira de 2021/22
Melhor Oposto do Campeonato Sul-Americano de Clubes de 2022
MVP do Campeonato Sul-Americano de Clubes de 2022
Melhor Oposto da Superliga Brasileira de 2022/23
MVP da Final da Superliga Brasileira de 2022/23
Melhor Oposto do Campeonato Sul-Americano de Clubes de 2023

.

Ligações externas

Voleibolistas do estado de São Paulo
Opostos de voleibol
Desportistas LGBT do Brasil
Voleibolistas do Barueri Volleyball Club
Voleibolistas do Minas Tênis Clube

Kisy


محافظات الكويت هي أعلى تقسيم إداري لدولة الكويت، التي يعود بداية إنشاء محافظاتها إلى المرسوم الأميري رقم 6 الصادر في عام 1962 حيث قسم الكويت إلى ثلاث محافظات وهي: محافظة العاصمة ومحافظة حولي ومحافظة الأحمدي. وقد وضح المرسوم عمل المحافظ، وتبعيته المحافظ إلى وزارة الداخلية، ومسؤوليتة تجاه الأمن، على أن تقوم وزارة الداخلية بإصدار القرارات اللازمة لبيان حدود اختصاص المحافظ. حدث بعض التغييرات في شأن محافظات الكويت نُلَخِّصها فيما يلي:
 في 14 نوفمبر 1979: تم تعديل بعض أحكام مرسوم التقسيم الإداري بحيث يتم إضافة محافظة رابعة وهي محافظة الجهراء.
 في 12 أكتوبر 1988: تم تعديل المادة الأولى من المادة بحيث تقسم الكويت إلى خمس محافظات بإضافة محافظة الفروانية.
 في 27 نوفمبر 1999: صدر المرسوم الأميري رقم 290 والذي يقضي بإضافة محافظة سادسة وهي محافظة مبارك الكبير.

و بذلك أصبحت تقسم الكويت إداريًا إلى ستة محافظات تتبع كل محافظة عدة مناطق. تتبع كل من جزيرة وربة وجزيرة بوبيان محافظة الجهراء بينما باقي الجزر تتبع محافظة العاصمة.

تقسم دولة الكويت إداريًا إلى ست محافظات وهي:

  محافظة العاصمة: تأسست عام 1962، ويقع بها مقر الحكم والحكومة ومجلس الأمة.
  محافظة حولي: تأسست عام 1962، أصغر المحافظات مساحة وأكثرها كثافة سكانية.
  محافظة الأحمدي: تأسست عام 1962، أكثر محافظة في الكثافة السكانية (بالنسبة للكويتيين).
  محافظة الجهراء: تأسست عام 1979، أكبر المحافظات مساحة.
  محافظة الفروانية: تأسست عام 1988، أكبر محافظة من حيث عدد السكان بشكل عام.
  محافظة مبارك الكبير: تأسست عام 1999، أحدث محافظات الكويت تأسيسًا.

مقارنة بين المحافظات

مهام المحافظ
صدر المرسوم الأميري رقم 21 لسنة 1992 بشأن «نظام المحافظات» والذي ينص على التالي:
 يرأس كل محافظة محافظ يدير شؤونها ويعاونه في ذلك مجلس المحافظة الذي يتم تشكيله وتحديد اختصاصه
 يعين المحافظ بمرسوم بدرجة وزير لمدة أربع سنوات قابلة للتجديد بناء على عرض رئيس مجلس الوزراء
 يعتبر المحافظ ممثلا للسلطة التنفيذية بالمحافظة ويتولى مسؤولية المساهمة في الإشراف على تنفيذ السياسة العامة للدولة ومتابعة مشروعات خطة التنمية في دائرة محافظته وله في سبيل مباشرة اختصاصاته وواجباته أن يتصل بالوزراء المختصين في كل ما يتعلق بشؤون المحافظة، وأن يتولى بوجه خاص الأمور التالية:
 المساهمة في الإشراف على مرافق الدولة في دائرة المحافظة ومراقبة الأوضاع فيها لضمان تنفيذ السياسات العامة للدولة
 متابعة تنفيذ القوانين والأنظمة الإدارية وذلك بما يكفل تحقيق الصالح العام
 التنسيق مع الجهات المختلفة المعنية في شأن متابعة تنفيذ القرارات والتوصيات الصادرة عن مجلس المحافظة ومتابعة أداء الخدمات المختلفة في المحافظة
 دراسة العرائض والشكاوي التي يتلقاها من المواطنين والاتصال بالجهات ذات الشأن للحصول على المعلومات والبيانات اللازمة بهدف التوصل إلى إيجاد الحلول المناسبة لهذه الشكاوي
 متابعة نشاط الأجهزة الحكومية والمرافق العامة في دائرة المحافظة والتنسيق بينها وإبلاغ ملاحظاته عليها إلي الوزراء المعنيين كل في نطاق اختصاصه
 مباشرة ما يفوضه فيه الوزراء في بعض اختصاصاتهم في شؤون وزارتهم ويرفع المحافظ تقارير عن أعمال مجلس المحافظة إلى مجلس الوزراء كل ستة أشهر أو كلما دعت الحاجة إلى ذلك
 يكون للمحافظ سلطة الوزير في استخدام الموارد المالية المخصصة للمحافظة وفي الشؤون الإدارية الخاصة بموظفي ديوان المحافظة وذلك طبقا لقانون الخدمة المدنية
 يكون لكل محافظة مجلس يسمي «مجلس المحافظة» يعاون المحافظ في إدارة شؤون المحافظة ويشكل لمدة أربع سنوات قابلة للتجديد
 يتولى مجلس المحافظة المساهمة في التنمية الاقتصادية والاجتماعية للمحافظة والإشراف على كل ما من شأنه الارتقاء بمستواها في مختلف المجالات وفي إطار خطط وبرامج التنمية المعتمدة ويقوم بوجه خاص بما يلي:
 التعرف على احتياجات المحافظة والعمل على تلبية متطلباتها في حدود الموارد المالية المتاحة
 المساعدة على سرعة وكفاءة وصول الخدمات إلى المواطنين وبحث مشكلاتهم العامة، والعمل على تنشيط مشاركتهم في حلها وتنشيطها
 تشجيع التربية الدينية والأنشطة التربوية والاجتماعية والرياضية والثقافية والصحية وغيرها والعمل على دعمها وتوجيهها نحو الإحساس بالمسؤولية وبث روح التعاون وتعميق الانتماء للوطن وذلك بالتنسيق مع الجهات الرسمية المعنية
 تنمية الوعي بين سكان المحافظة وحثهم على العمل التطوعي بما يكفل الارتقاء بمستوى الحياة الاجتماعية فيها
 العمل على المحافظة على البيئة وحمايتها وتحسينها في دائرة المحافظة وذلك بالتنسيق مع الجهات المعنية
 تنسيق المشروعات التي يساهم فيها مجلس المحافظة مع الجهات المختصة بالدولة
 تكون للمحافظة موارد مالية خاصة للصرف على مشروعاتها بما يتفق مع الخطة الإنمائية للدولة وتتكون مما يلي:
 الاعتمادات المالية التي تخصص في الميزانية السنوية للدولة
 القدر المخصص للخدمات الاجتماعية من أرباح الجمعيات التعاونية في المحافظة وفقا للشروط والقواعد التي يضعها وزير الشؤون الاجتماعية والعمل
 الهبات والتبرعات التي يق بلها مجلس المحافظة وفقا للشروط والقواعد التي يقررها مجلس الوزارء
 أي إيرادات أخرى تحققها المحافظة من أنشطتها الأخرى بعد موافقة مجلس الوزراء
 يجوز تقسيم المحافظة بالتنسيق مع كل من وزارة الداخلية وبلدية الكويت إلى عدد من المناطق، ويصدر بتحديد كل منها وإنشاء وتشكيل مجلسها قرار من مجلس الوزراء، ويتم تنفيذ ذلك على مراحل طبقا لبرنامج يعتمده مجلس الوزراء

المراجع

تقسيمات إدارية من المستوى الأول حسب البلد
تقسيمات البلدان في آسيا
تقسيمات الكويت
قوائم تقسيمات البلدان
قوائم متعلقة بجغرافيا الكويت
محافظات

قائمة محافظات الكويت


Hypericum calycinum is a species of prostrate or low-growing shrub in the flowering plant family Hypericaceae. Widely cultivated for its large yellow flowers, its names as a garden plant include Rose-of-Sharon in Britain and Australia, and Aaron's beard, great St-John's wort, creeping St. John's wort and Jerusalem star. Grown in Mediterranean climates, widely spread in the Strandja Mountains along the Bulgarian and Turkish Black Sea coast.

Description
Hypericum calycinum is a low, creeping, evergreen woody shrub (classified as a subshrub or shrublet) to about 1 m tall and 1–2 m wide but often smaller. The green, ovate leaves grow in opposite pairs. Usually 4 inches long, the undersides of the leaves are net-veined. In the sun, the leaves are a vibrant green color, and in shade, the leaves are a lighter yellow-green. The underside of the leaves is a blue-green color and in the fall, the leaves take on a purple color.

The flowers are 3–5 cm in diameter, a rich yellow, with five petals and numerous yellow stamens. Its flowers can be described as "rose-like" and tend to be single or in units of two or three, flowering in June to September.

Hypericum calycinum is indigenous to southeast Europe and southwest Asia. It is a popular, semi-evergreen garden shrub with many named cultivars and hybrids derived from it.

Although the genus is generally not affected by rust fungi, it can appear on H. calycinum (and another cultivated plant, Hypericum × inodorum 'Elstead').

Usage
Various species of the genus Hypericum have been used since ancient times as herbal remedies. This species has been used traditionally to reduce muscle spasms and for the treatment of asthma.

Hypericum calycinum is an economically valuable plant in North America, commonly used for ornamental reasons and landscaping.

Under ideal growing conditions, from full sun to partial shade and well-drained acidic soil, this species can grow rapidly. Although resilient in many soil types, this species grows best in sandy or loamy soils. This shrub grows through underground stems and is typically grown as ground cover or to stabilize soil on hills and requires low maintenance. It does have the potential to become invasive, as reported in some areas of California, due to its ability to grow rapidly by stolons. While generally easy to take care of, this species is suggested to be cut down each spring.

According to the USDA, this species is used as nursery stock product.

It is visited by the honeybees for its pollen.

Etymology
In North America the name Rose of Sharon is applied to a species in a different order, Hibiscus syriacus.

The common name of St. John's wort, which is used to describe plants of the entire genus, arose from the old tradition of Hypericum plants being burned on the eve of St. John's Day, to stave off evil spirits. The species name, calycinum, comes from the flower's prominent calyx, the whorl of the sepals.

Research
This species is capable of producing the same medicinally active components as H. perforatum (hyperforin etc.), though in different ratios, with adhyperforin predominating, and a low level of hyperforin present.

Research has shown that the UV pigments of the Hypericum calycinum flower stave off predators such as mites and aphids. One type of DIP (dearomatized isoprenylated phloroglucinols), a category of pigments alongside flavonoids, was found to be toxic to a caterpillar as well. A large quantity of DIPs were found in the male and female reproductive organs, which furthers emphasizes the use of DIPs as a defense mechanism. These pigments also serve a dual function to attract pollinators, as they are visible to insects and not humans.

Recent research on mice has shown that the alcoholic extracts from Hypericum calycinum have antidepressant effects and are comparably as effective as antidepressant drugs, such as desipramine and trimipramine. Unlike the rest of the genus, H. calycinum does not have hypericin, which causes photosensitization, which causes the side effects of flush, fatigue, and pruritus when used in drugs. These extracts have the potential to be a remedy for depression without these side effects common in current antidepressants. However, more research is required.

References

calycinum
Groundcovers
Flora of Europe
Flora of Asia

Hypericum calycinum


Drepneaua neagră (Apus apus) este o pasăre migratoare, asemănătoare cu rândunica, din familia apodide (Apodidae) răspândită în aproape toată Europa, în nordul Africii și Asia. Iernează în sudul Africii. În Republica Moldova și în România este oaspete de vară care pleacă în cursul decadei a doua a lunii august și revine în ultima decadă a lunii aprilie sau în primele zile ale lunii mai. Migrează noaptea, preferând, de obicei, partea a doua a acesteia, spre ziuă. În România este răspândită cu precădere în jumătatea estică a țării, în stâncării și localități și are un efectiv estimat la 15.000-60.000 de perechi cuibăritoare. Populația cuibăritoare din Republica Moldova este estimată la 800-1.200 de perechi.

Este o  pasăre de talie mică, cu lungimea corpului de 16–18 cm și o greutate de 31–52 g. Durata medie de viață în sălbăticie este de 9 ani. Longevitatea maximă înregistrată după datele de inelare este de 21 ani. Are capul relativ mare, ciocul foarte scurt, gâtul scurt, corpul fusiform, aerodinamic, coada scurtă, bifurcată. Picioarele sunt scurte și slab dezvoltate, cu toate cele 4 degete orientate înainte (degete pamprodactile) și dotate cu gheare ascuțite, servind doar la agățat pe suprafețele verticale aspre. Aripile sunt lungi, cu primele remige foarte lungi și înguste în formă de seceră. Datorită penajului compact, aripilor foarte lungi, ascuțite și puternice, are un zbor extrem de rapid și manevrabil.

Este una dintre cele mai iuți zburătoare dintre păsările lumii, alături de drepneaua mare, capabilă să dezvolte o viteză de peste 200 km pe oră. Cea mai mare parte a vieții o petrece în aer, fiind perfect adaptată la viața aeriană, în zbor își prinde nu numai hrana, dar și se împerechează, bea, sau chiar se odihnește și doarme, plutind într-un zbor relaxat, efectuat la înălțimi mari. Intră în cuib din zbor; în caz de necesitate  se agață cu dibăcie de intrarea în cuib, de aici își ia zborul lansându-se în cădere liberă de la înălțime. Practic nu se așază niciodată pe sol, deoarece cu greu se ridică în zbor de pe pământ sau din vegetația înaltă, fiindcă are picioarele scurte și slab dezvoltate, care nu sunt în stare să respingă cu putere corpul păsării de la sol în timpul decolării. Puii căzuți pe pământ nu sunt capabili să-și ia zborul de pe sol.

În vremea nefavorabilă, când nu are posibilitate să se hrănească lângă locul cuibului, zboară în masă spre locuri mai favorabile, la o distanță de 40-80 km de la cuib, interval în care puii din cuib intră într-o stare de semitoropeală, cauzată de scăderea temperaturii corpului până la 20°C.

Penajul este brun-negricios în întregime, dar mai deschis, alb-murdar, pe bărbie. Sexele sunt asemănătoare și nu se pot diferenția după penaj.

Preferă pentru cuibărit crăpăturile mari din faleze, râpele argiloase, pereții stâncoși, pereții crăpați de la clădirile înalte; de regulă, cuibăresc în turnuri de biserici sau ocupă cuiburile părăsite ale lăstunilor de casă (Delichon urbicum), sub streșinile bisericilor înalte. Ocupă și scorburi vechi de ciocănitori, galeriile lăstunilor de mal (Riparia riparia) și cuiburile artificiale, chiar și cele pregătite pentru grauri. S-a adaptat foarte bine mediului antropic, cuibărind în colonii sub streașina clădirilor mai înalte din orașe sau sub țiglele acoperișurilor. Cuibul de forma unei mici cupe, puțin scobite, este construit din fire de iarbă, frunze, pene, lână, pe care le adună din aer. Materialul pentru cuib este lipit cu saliva proprie și așezat apoi ca așternut.

Atinge maturitatea sexuală la patru ani. Este o specie monogamă, la care perechea se păstrează pentru toată viața, manifestând totodată și o fidelitate mare pentru locurile de cuibărit. Jocul nupțial al acestor păsări este o desfătare, efectuat în zboruri acrobatice în spirale, picaje, razmuturi, tonouri, uneori chiar vrii, toate parcurgându-le cu viteze foarte mari; uneori acestea pot depăși 180 km pe oră. Împerecherea are loc în zbor.  Femela depune, din mai până în primele zile ale lunii iunie, o singură pontă formată din 2-3 ouă netede, albe, mate, de formă eliptică. Clocitul este asigurat pe rând, de către ambii părinți, timp de 18-23 de zile, rareori 27 zile, când condițiile climatice sunt nefavorabile. Puii sunt golași la eclozare, ei rămân în cuib 37-42 de zile în funcție de hrana adusă de către părinți, care constă aproape exclusiv din insecte.  Are o capacitate uimitoare de vânătoare, în perioada de îngrijire a puilor, prinzând până la 20 de mii de insecte pe zi. Este o pasăre folositoare deoarece distruge un număr mare de diverse insecte dăunătoare zburătoare.

Sunt recunoscute 2 subspecii,  apus și pekinensis. În România și Republica Moldova cuibărește subspecia nominată Apus apus apus.

Note

Legături externe
 Drepnea neagră Apus apus. SOR
 Common Swift Apus apus. The Internet Bird Collection (IBC). Video
 Common swift (Apus apus). ARKive.  Video
 Common Swift (Apus apus). BirdGuides
 Martinet noir Apus apus - Common Swift. Oiseaux.net
 Martinet noir Apus apus - Common Swift. Photos, Oiseaux.net.
 Apus apus (Linnaeus, 1758) -Черный стриж. Позвоночные животные России
 Черный стриж Apus apus (Linnaeus, 1758). The Birds of Kazakhstan

 Apodidae
Păsări din România
Păsări din Republica Moldova
Păsări descrise în 1758

Drepnea neagră


Perú Mágico es un canal de televisión por suscripción internacional de origen peruano. Fue lanzado en 2004 y es operado por Movistar TV. Su programación está compuesta por programas de Movistar Deportes, Canal N, Movistar Plus y Gol Perú. Previamente, incluía el canal Movistar Música hasta su cierre.

El canal está disponible en Chile por Movistar TV, en Estados Unidos por DirecTV y en el resto de Latinoamérica por la plataforma de streaming Fanatiz. Previamente, se encontraba disponible en Venezuela por Movistar TV pero fue retirado de su oferta de canales.

Logotipos

Véase también
 Canal N
 Movistar Deportes (Perú)
 Movistar Plus
 Movistar TV

Referencias

Enlaces externos

Empresas de Perú
Televisión de Perú
Televisión de Perú en 2004
Movistar TV (Perú)
Canales de televisión por suscripción de Perú
Canales de televisión por suscripción de Latinoamérica

Perú Mágico


En puttemiddag er en form for overgangsrite på danske gymnasier og en del af traditionerne omkring optagelsen af nye elever. Det forekommer på flere nordsjællandske gymnasier. Navnet kommer af at en "putte" er betegnelsen for en 1.g.'er på disse gymnasier.

I offentligheden opfattes puttemiddage som en seksuel begivenhed, hvor især 1.g.-piger udstilles som seksuelle objekter for 3.g.-drenge. Bl.a. Rungsted Gymnasium har som følge af offentlig kritik strammet reglerne vedrørende afholdelse af puttemiddage.

Ifølge Helle Rabøl Hansen, forsker på  Danmarks Pædagogiske Universitet, er puttemiddage en øvelse i magtdemonstration og del-og-hersk-kultur, og er særligt udbredt på Nordsjælland, fordi mange forældre på Nordsjælland tilhører samfundets ledende lag, der hyppigere er uddannet på kostskoler, hvor denne form for ritualer forekommer oftere, end på andre skoleformer.

Noter

Overgangsriter
Gymnasial uddannelse i Danmark

Puttemiddag


ලිංගික ඉන්ද්‍රියන් යනු ලිංගික ප්‍රජනනය සදහා සකස්වී ඇති බාහිර ලිංගික අවයවයන්ය.සත්ව හා ශාක රාජධානියට අයත් ජීවීන් ප්‍රධාන වශයෙන් ලිංගික ප්‍රජනනය සිදු කරති.ශාක රාජධානියට අයත් ජීවීන්ගේ ප්‍රධාන ලිංගික අවයවය මල් ය..  ඇතැම් අපුෂ්ප ශාක අලිංගික ප්‍රජනනය සිදුකරයි.ලිංගික ප්‍රජනනය සිදුකරන සපුෂ්ප ශාකවල බාහිර ලිංගික අවයවය වන මල් බොහෝවිට ද්වී ලිංගික ලක්ෂණ දරයි.ඇතැම් මල් ඒක ලිංගික ලක්ෂණ දරයි.සතුන් අතර ප්‍රධාන වශයෙන් ගැහැණු පිරිමි ලෙස ලිංග දෙකකට බෙදුන සත්වයන් දැකිය හැකිය.ඔවුන්ට බාහිර ලිංගික අවයව පිහිටා ඇති අතර එමගින් පැහැදිලිව හදුනාගත හැක.කෙසේ වෙතත් ඇතැම් සතුන්ගේ ලිංගික අවයව බැලූ බැල්මට නොපෙනේ.ඒවා ශරීරය තුල සැගවී පවතී.ඉතා සුළු ප්‍රමාණයක් සතුන් ද්වී ලිංගික ලක්ෂණ දරයි.

සතුන්

ක්ෂීරපායින්
ක්ෂීරපායී පිරිමි සතුන්ගේ බාහිර ලිංගික අවයව ලෙස ශිශ්නව හා වෘෂණ කොෂ යුගලය දැක්විය හැක.ගැහැනු සතුන්ගේ බාහිර ලිංගික අවයව ලෙස යොනි තොල්,භගමණිය හා යෝනි විවරය දැක්විය හැක.

කලලබන්ධ ක්ෂීරපායී ගැහැණු සත්න්ගේ යොනි විවරය හා මුත්‍රා මාර්ග විවරය වෙන වෙනම පිහිටා ඇත.එහෙත් පිරිමි ගේ ශුක්‍රාණු පිටවීම හා මුත්‍රා පිටවීම ශිශ්නය තුලින්ම සිදුවේ.ඒ අකුව කලලබන්ධ ක්ෂීරපායින්ට ඇත්තේ මෝත්‍ර ලිංගික පද්ධතියකි.ගැහැනු හා පිරිමි සතුන්ගේ ලිංගික අවයවයන් තුල ඉතා විශාල ප්‍රමාණයක ස්නායු අන්ත පිහිටා ඇත.එමගින් ලිංගික සංසර්ගයේදී උපරිම ලිංගික තෘප්තියක් ඇතිවේ.

Development

In typical prenatal development, sexual organs originate from a common anlage anatomy during early gestation and differentiate into male or female variations. The SRY gene, usually located on the Y chromosome and encoding the testis determining factor, determines the direction of this differentiation. The absence of it allows the gonads to continue to develop into ovaries.

Thereafter, the development of the internal reproductive organs and the external genitalia is determined by hormones produced by certain fetal gonads (ovaries or testes) and the cells' response to them. The initial appearance of the fetal genitalia (a few weeks after conception) looks basically feminine: a pair of "urogenital folds" with a small protuberance in the middle, and the urethra behind the protuberance. If the fetus has testes, and if the testes produce testosterone, and if the cells of the genitals respond to the testosterone, the outer urogenital folds swell and fuse in the midline to produce the scrotum; the protuberance grows larger and straighter to form the penis; the inner urogenital swellings grow, wrap around the penis, and fuse in the midline to form the penile urethra.

Each sexual organ in one sex has a homologous counterpart in the other one. See a list of homologues of the human reproductive system.

In a larger perspective, the whole process of sexual differentiation also includes development of secondary sexual characteristics such as patterns of pubic and facial hair and female breasts that emerge at puberty. Furthermore, differences in brain structure arise, affecting, but not absolutely determining, behavior.

Plants

Flowering plants
Sexual reproduction in flowering plants involves the union of the male and female germ cells. The sex organs, contained within the flower, may contain both male and female sex organs (these are known as perfect, bisexual, or hermaphrodite) or only one of the two (known as imperfect or unisexual). Also, those plants whose flowers are unisexual may contain both male and female flowers, or there may be purely male and female plants of the same species.

During a plant's sexual reproduction the stamen (male sex organ) produces pollen from an anther. These male germ cells are carried to the pistil (female sex organ), with the ovary at its base where fertilization can take place. The male germ cells can be carried by air, rain, water, insects or other symbiotic animals, or simply by gravity.

Terminology
The Latin term genitalia, sometimes anglicized as genital area, is used to describe the externally visible sex organs, known as primary genitalia or external genitalia: in males, the penis and scrotum; and in females, the clitoris and vulva.

The other, hidden sex organs are referred to as the secondary genitalia or internal genitalia. The most important of these are the gonads, a pair of sex organs, specifically the testes in the male or the ovaries in the female. Gonads are the true sex organs, generating reproductive gametes containing inheritable DNA. They also produce most of the primary hormones that affect sexual development, and regulate other sexual organs and sexually differentiated behaviors.

A more ambiguously defined term is erogenous zone, subjectively, any portion of the body that when stimulated produces erotic sensation, but always prominently including the genitalia.

Anatomical terms related to sex
The following is a list of anatomical terms related to sex and sexuality:

Anterior fornix erogenous zone
Areola
Bartholin's gland
Breast
Bulbospongiosus muscle
Bulbourethral gland
Cervix
Pudendal cleft
Clitoris
Corona of glans penis
Corpus cavernosum of clitoris
Corpus spongiosum penis
Cremaster muscle
Dartos
Deep perineal pouch
Egg (biology)
Ejaculatory duct
Endometrium
Epididymis
Fallopian tube
%E0%B6%B4%E0%B7%99%E0%B6%BB%E0%B7%84%E0%B6%B8
Frenulum
Frenulum clitoridis
Frenulum labiorum pudendi
Frenulum of prepuce of penis
Fundiform ligament
G-spot
Gartner's duct
Genital tubercle
Genitofemoral nerve
Glans
Hymen
Internal pudendal artery
Intromittent organ
Ischiocavernosus muscle
Labia majora
Labia minora
Labium (genitalia)
Mammary gland
meatus
Mons pubis
Müllerian duct
Nipple
Ovary
Ovum
Penile artery
%E0%B7%81%E0%B7%92%E0%B7%82%E0%B7%8A%E0%B6%B1%E0%B6%BA
Perineum
Prepuce
Prostate
Pubic hair
Pubic symphysis
Pubococcygeus muscle
Pudendal nerve
Perineal raphe
Recto-uterine pouch
Ridged band
Scrotum
Seminal vesicle
Seminiferous tubule
Skene's gland
Spermatic cord
Spermatozoon
Splanchnic nerves
Testicle
Tunica albuginea of testis
Urethra
Urethral sphincter
Urethral sponge
Uterus
Vagina
Vas deferens
Vulva

See also
Castration
Circumcision
Erogenous zone
Genital modification and mutilation
Human sexuality
Hysterectomy
Intersexuality
Intimate parts
List of transgender-related topics
Mastectomy
Obstetrics and gynaecology
Oophorectomy
Secondary sex characteristics
Sex feet Women
Human sexual behavior
ලිංගික සංසර්ගය
List of sex positions

References

Sexual anatomy

ලිංගික ඉන්ද්‍රියන්


النسخة السابعة من بطولة أمريكا الجنوبية عقدت في مونتيفيديو ، أوروغواي من 29 أكتوبر إلى 2 ديسمبر ، 1923.

الدول المشاركة كانت الأرجنتين ، البرازيل ، باراغواي وأوروغواي. المنتخب التشيلي انسحب للمرة الثانية في البطولة منذ أن أنشئت .

اعتبرت البطولة في تلك المرحلة أيضا مؤهلة لمسابقة كرة القدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1924.

المباريات
نظام البطولة نص على أن كل فريق يلعب مباراة واحدة ضد كل فريق من الفرق الأخرى. ويتم منح نقطتين للفوز ونقطة واحدة للتعادل وصفر نقطة للخسارة.

29 أكتوبر، 1923

4 نوفمبر، 1923

11 نوفمبر، 1923

18 نوفمبر، 1923

25 نوفمبر، 1923

2 ديسمبر، 1923

الترتيب

الفائز

الهدافين
3 أهداف

  فالدينو اغيري
  بيدر بيترون

2 هدف

  بلاس سارو
  نيلو براغا

1 هدف

  سيزاريو اونزاري
  لويس فريتس - إلديفونسو لوبيز - خيراردو ريفاس - أغوستين زيلادا
  خوسيه سيا - هيكتور سانور - باسكوال سوما

وصلات خارجية

 South American Championship 1923 at RSSSF

أحداث أكتوبر 1923 الرياضية
أحداث ديسمبر 1923 الرياضية
أحداث نوفمبر 1923 الرياضية
بطولات كوبا أمريكا
تصفيات كرة القدم مؤهلة إلى الألعاب الأولمبية الصيفية
مونتفيدو في عقد 1920
كرة القدم الأرجنتينية في 1923
كرة القدم الأمريكية الجنوبية في 1923
كرة القدم الأوروغويانية في 1923
كرة القدم الباراغوايانية في 1923
كرة القدم البرازيلية في 1923
كرة القدم في دورة ألعاب أولمبية صيفية 1924
منافسات رياضية في مونتفيدو
منافسات كرة قدم دولية تستضيفها أوروغواي

كأس أمريكا الجنوبية 1923


سيزار فابيان (تشيليتو) ديلغادو غودوي  (18 أغسطس 1981 في روساريو) لاعب كرة قدم أرجنتيني يلعب حاليا في نادي مونتيري في خط الهجوم . اكتسب لقب تشيليتو للتفريق بينه وبين مارسيلو ديلغادو اللذان يتشاركان في نفس اللقب.

المسيرة الرياضية مع الأندية
بدأ سيزار مسيرته الرياضية في نادي روساريو سينترال . ثم انضم إلى نادي كروز أزول المكسيكي في سنة 2003 حيث شارك في 16 مباراة مسجلا 8 أهداف . في الموسم التالي شارك سيزار في 21 مباراة مسجلا أيضا 8 أهداف . في الموسم الذي تلاه شارك في 15 مباراة مسجلا 6 أهداف فقط . في 8 يناير 2008 وافق على الانتقال إلى نادي ليون مقابل 11 مليون يورو وشارك للمرة الأولى في 20 يناير أمام فريق لنس في بطولة دوري الدرجة الأولى .

المسيرة الرياضية مع المنتخبات
شارك ديلغادو في عدة مباريات دولية مع منتخب الأرجنتين في تصفيات كأس العالم 2006 ولكن بسبب تعرضه للإصابة فإنه تم استبعاده من المشاركة في نهائيات البطولة التي أقيمت في ألمانيا . وشارك سيزار أيضا في بطولة كوبا أمريكا 2004 مسجلا هدف واحد كما كان عضوا في تشكيلة المنتخب الأولمبي الذي حقق الميدالية الذهبية في مسابقة كرة القدم بدورة الألعاب الأولمبية 2004 التي أقيمت في العاصمة اليونانية أثينا .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مكسيكيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
أرجنتينيون فازوا بالميدالية الذهبية الأولمبية
أشخاص على قيد الحياة
حاصلون على ميداليات أولمبية في كرة القدم
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2004
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في فرنسا
رياضيون من روساريو
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري المكسيكي الممتاز
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني
لاعبو روزاريو سنترال
لاعبو كأس القارات 2005
لاعبو كروز أزول
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون أولمبيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2004
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مكسيكيون
لاعبو كرة قدم من روساريو
لاعبو كوبا أمريكا 2004
لاعبو منتخب الأرجنتين لكرة القدم
لاعبو مونتيري
مكسيكيون متجنسون
مهاجرون أرجنتينيون إلى المكسيك
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1981
مواليد في روساريو

سيزار ديلغادو


Bunites es un género de coleópteros adéfagos de la familia Dytiscidae.

Especies
Bunites distigma	(Brulle 1837)
Bunites phyllisae	Spangler 1972

Referencias

  2005: Larval morphology and phylogenetic relationships of Bunites distigma (Brullé) (Coleoptera: Dytiscidae: Colymbetinae: Colymbetini). Coleopterists bulletin, 59(4): 433-447. JSTOR
  1972: A new genus and new species of water beetle from Bolivia with a key to the genera of the Western Hemisphere Colymbetini (Coleoptera: Dytiscidae). Proceedings of the Biological Society of Washington, 84(49): 427-433. BHL

Enlaces externos

 Nomenclator Zoologicus

Colymbetinae

Bunites


بدون رقابة فيلم مصري من إنتاج عام 2009 تاليف أمين جمال، أكرم برديسي، عبد الله حسن، خالد أبو بكر، وإخراج هاني جرجس فوزي.

ملخص الاحداث
يقوم الفيلم على شابان يقعان في الحب وتبدأ علاقتهما في التأزم في صورة نمطية لمشكلات الشباب المتكررة، وتتوالى الأحداث.

الشخصيات
 أحمد فهمي
 ماريا
 علا غانم
 دوللي شاهين
 إدوارد
 راندا البحيري
 باسم سمرة
 مروة عبد المنعم
 رجاء الجداوي
 حسن حسني
 أحمد راتب
 عايدة عبد العزيز
 ريم هلال
 ياسمين جمال
 نبيل عيسى
 سيف عبد الرحمن
 ضياء الميرغني
 هادي خفاجة
 أحمد الحلواني
 سارة بسام
 مصطفى حسن
 وفاء قمر

روابط خارجية

المصادر

 صفحة الفيلم في قاعدة بيانات الأفلام العربية

أفلام أحمد الحلواني
أفلام أحمد راتب
أفلام أحمد فهمي
أفلام إدوارد
أفلام حسن حسني
أفلام راندا البحيري
أفلام رجاء الجداوي
أفلام عايدة عبد العزيز
أفلام علا غانم
أفلام مصرية إنتاج 2009
أفلام باسم سمرة
أفلام ضياء الميرغني

بدون رقابة (فيلم)


اللجنة الأولمبية المصرية تعرف اختصارا ب EOC هي منظمة غير ربحية، وتعتبر اللجنة الوطنية الأولمبية في مصر وهي جزء من اللجنة الأولمبية الدولية. أنشأت في 13 يونيو عام 1910 وانضمت للجنة الأولمبية الدولية في نفس العام. بدأت بمشاركة رمزية لمصر بدورة ستوكهولم الأولمبية عام 1912 بلاعب واحد فقط في لعبة السلاح وهو أحمد حسنين باشا. ومصر هي الدولة الرابعة عشرة التي انضمت للجنة الأولمبية الدولية IOC. تعتبر اللجنة الأولمبية المصرية الجهة المسؤولة عي إعداد اللاعبين ومشاركتهم في الدورات والبطولات العالمية، والإقليمية والقارية الأولمبية. ما تعتبر أيضاً الجهة الإدارية للإتحادات الرياضية الوطنية التي تمارس ألعاب رياضية مدرجة ضمن برنامج الألعاب الأولمبية.

الدورات والبطولات المشاركة فيها
 دورات الألعاب الأولمبية الصيفية.
 دورات الألعاب الأولمبية الصيفية للشباب.
 دورات ألعاب البحر المتوسط.
 دورات الألعاب العربية.
 دورات الألعاب الإفريقية.
 دورات ألعاب التضامن الإسلامي.
 دورات ألعاب الفرنكوفون.

الإتحادات الرياضية المصرية التابعة لها

 الاتحاد المصري للجودو
 الاتحاد المصري للثلاثي
 الاتحاد المصري للتجديف
 الاتحاد المصري للشراع
 الاتحاد المصري للرماية
 الاتحاد المصري للسباحة
 الاتحاد المصري للخماسي الحديث
 الاتحاد المصري للفروسية
 الاتحاد المصري للسلاح
 الاتحاد المصري لكرة القدم
 الاتحاد المصري للجولف
 الاتحاد المصري للجمباز
 الاتحاد المصري لكرة اليد
 الاتحاد المصري للهوكي
 الاتحاد المصري للقوس والسهم
 الاتحاد المصري لألعاب القوى
 الاتحاد المصري للريشة الطائرة
 الاتحاد المصري لكرة السلة
 الاتحاد المصري للملاكمة
 الاتحاد المصري للدراجات
 الاتحاد المصري للكنو والكياك
 الاتحاد المصري للتنس
 الاتحاد المصري للتايكوندو
 الاتحاد المصري لتنس الطاولة
 الاتحاد المصري للكرة الطائرة
 الاتحاد المصري للمصارعة
 الاتحاد المصري لرفع الأثقال
 اللجنة الباراليمبية المصرية

تاريخها

النشأة
في مطلع القرن العشرين بعد أن تم تأسيس العديد من الأندية في مصر، منها ما أسسته الجاليات الأجنبية وهي غالبية الأندية في ذلك الوقت حيث بلغ عددها 66 نادياًَ، ومنها ما أنشأه المصريون، كان لابد من وجود هيئة لتنظيم المسابقات والمباريات بين هذه الأندية، فتم تأسيس الاتحاد المختلط للأندية الرياضية في الإسكندرية عام 1908 برئاسة السيد انجلو بولاناكي، وكانت مسؤوليات هذا الاتحاد هو تنظيم البطولات المصرية وعمل الاتفاقات الرياضية الدولية بين مصر والدول الأخرى.

في يونيو عام 1910 قام الكونت بيير دي كوبرتان رئيس اللجنة الأولمبية الدولية في ذلك الوقت بترشيح انجلو بولاناكي ليكون عضواً في اللجنة الأولمبية الدولية وممثلها في مصر.

في 13 يونيو 1910، قام انجلو بولاناكي بتأسيس اللجنة الأولمبية المصرية بمدينة الإسكندرية تحت رعاية الخديوي عباس حلمي الثاني وكان تشكيلها كالآتي:

 الأمير عمر طوسون في منصب الرئيس
 أمين يحيى باشا في منصب أمين الصندوق
 أنجلو بولاناكي في منصب السكرتير العام
 أحمد زيور باشا كعضو

كما ضمت مندوبين عن الاتحادات الرياضية بمصر في ذلك الوقت؛ مثل اتحاد ألعاب القوى، السباحة، والدراجات والتي تأسست في نفس العام.

بداية حركة التمصير
عام 1914, بدأت فكرة رفض السيطرة الأجنبية على الإتحادات الرياضية في مصر، والمطالبة بتأسيس إتحادات مصرية مستقلة عن سيطرة الاتحاد المختلط. زادت حركة التمصير في عام 1920 عقب عودة البعثة المصرية من دورة أنفرس الأوليمبية.

حل اللجنة الأولمبية المصرية
في عام 1928 وعقب دورة الألعاب الأولمبية في أمستردام، كانت الأاندية المصرية تمكنت من زيادة عددها لإتمام عملية التمصير ورفضت الاشتراك في اللجنة الأولمبية المصرية مما أدى إلى حلها في عام 1929.

تعيين مصريين باللجنة الأولمبية المصرية
في عام 1930 قامت مفوضية الولايات المتحدة بمصر بإرسال دعوة لحضور الدورة الأولمبية العاشرة بلوس أنجلوس في الفترة من 30 يوليو 1932 إلى 14 أغسطس 1932 إلى وزارة الخارجية المصرية والتي بدورها أرسلت الدعوة إلى الوزارة المختصة وهي وزارة المعارف العمومية، والتي قامت بدعوة الإتحادات الرياضية للإجتماع حيث أن اللجنة الأولمبية المصرية كان قد تم حلها في عام 1929. تم رفض الدعوة من قبل الإتحادات المصرية معللة ذلك بالتمثيل الأوليمبي في مصر لشخص أجنبي.

أقترح رئيس اللجنة الأولمبية الدولية ضم عضو مصري بجانب السيد أنجلو بولاناكي، وقد قوبل هذا الاقتراح بالرفض من قبل الهيئات المصرية الرياضية وغير الرياضية وأصدرت الحكومة المصرية في ذلك الوقت كتابها الأبيض الذي ترفض فيه الأمر.

في 9 مايو 1934 صدر مرسوم بنظام اللجنة الأهلية للرياضة المصرية وتشكيل اللجنة الأولمبية المصرية. :ما صدر مرسوم آخر بتعيين محمد طاهر باشا رئيسا للجنة الأهلية وكل من جعفر والي وشريف صبري وكيلين له ولمدة أربع سنوات.

قررت اللجنة الأولمبية الدولية الاعتراف بنظام اللجنتين الأهلية والأولمبية المصرية وتعيين محمد طاهر باشا عضوا باللجنة الأولمبية المصرية ومندوبا لها بمصر وذلك خلال مؤتمر اللجنة الأولمبية الدولية بأثينا والذي عقد في 17 مايو 1934.

رؤساء اللجنة الأولمبية المصرية عبر التاريخ

مجلس الإدارة

 الرئيس: المهندس هشام حطب
 أمين الصندوق: الدكتور علاء مشرف
 نائب الرئيس: الدكتور علاء جبر
 الأمين العام: المهندس شريف العريان
 السكرتير العام المساعد: الدكتور عبد العزيز غنيم
 المدير التنفيذى: ممدوح الشيشتاوى
 أعضاء: ياسر ادريس، محمود محجوب، إيهاب أمين، هشام نصر، عبد المنعم الحسينى، الباسل حسن، محمد عبد المطلب، وعمرو سليم.

أعضاء اللجنة الأولمبية الدولية

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للجنة الأولمبية المصرية

تأسيسات سنة 1910 في مصر
مصر
مصر في الألعاب الأولمبية
منظمات حكومية مصرية
هيئات تنظيم رياضية في مصر

اللجنة الأولمبية المصرية


Parte a seriei AFI 100 de ani, AFI's 100 Years of Film Scores este o listă cu cele mai bune 25 de coloane sonore din cinematografia americană. Institutul American de Film a realizat această listă în 2005.

John Williams are cele mai multe compoziții în top 25, cu E.T. the Extra-Terrestrial, Jaws și cea de pe locul 1, Star Wars.

Lista

Note

Legături externe
The list of the 250 nominated film scores
The list of the 25 winning film scores

AFI 100 Years... series
coloane muzicale

AFI's 100 Years of Film Scores


Blue War est un jeu vidéo édité par Free Game Blot pour l'Amstrad CPC, l'Atari ST et les Thomson MO et TO.

Le jeu est un simulateur de sous-marins. Blue War comporte un total de 9 écrans, chacun correspondant à une zone du sous-marin.

Sur les Thomson, les versions MO5 et TO7 sont simplement appelées Blue War, utilisant le mode vidéo de base (320x200 16 c avec 2 couleur/8 pxl), tandis que les versions MO6 et TO8/TO9, réécrits en mode 160x200 16 couleurs (moins limité au niveau des couleurs/pixel mais pixels 2 fois plus,larges) s'appelle Blue War 2 tout comme pour la version Amstrad très proche graphiquement (mode 160x200 16 couleurs). La version Atari ST (320x200 en 16 couleurs réels) s'appelle Blue War 3. Les 3 versions sont identiques dans le gameplay mais ne diffèrent que par le mode vidéo.

Description du jeu par Daniel Coulomb (DCMoto : Blue War et Blue War 2) : «Un simulateur de course en mer à bord du sous-marin U79. Parti avec un équipage de 35 hommes, vous voilà à l'aube de devenir amiral si vous manœuvrez à la perfection; car dans ce jeu, toutes les phases du pilotage d'un sous-marin sont à respecter. Votre base vous permettra de vous réapprovisionner et de réparer les avaries. Bonne chasse et à vous de détruire le plus de navires ennemis sans bien entendu couler ceux de vos alliés."

Accueil
D'après le site CPCRulez, le jeu a  qui .

Le magazine Amstrad Action lui donne les notes suivantes :
 Graphisme : 9
 Mouvement : 9
 Son : 9
 Action : 9
 Addiction : 10

Références

Jeu vidéo
Jeu Amstrad CPC
Jeu Thomson

Blue War


Edward Bruce Pitblado (* 23. Februar 1896 in Winnipeg, Manitoba, Kanada; † 2. Dezember 1978 ebenda) war ein britischer Eishockeyspieler.

Karriere
Edward Pitblado nahm für die britische Nationalmannschaft an den Olympischen Winterspielen 1924 in Chamonix teil. Mit seinem Team gewann er die Bronzemedaille. Er selbst kam im Turnierverlauf in fünf Spielen zum Einsatz und erzielte dabei vier Tore.

Erfolge und Auszeichnungen
 1924 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Vereinigtes Königreich)
Olympiateilnehmer (Vereinigtes Königreich)
Geboren 1896
Gestorben 1978
Mann
Brite
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1924

Edward Pitblado


Shadowman is a fictional superhero who appears in comic books published by Valiant Comics. The character debuted in Shadowman #1 (May 1992), created by writers Jim Shooter and Steve Englehart, and artist David Lapham. Shadowman appears in his own series and video games, as well as numerous other Valiant comics.

Shadowman is a lineage and four characters have taken up the mantle thus far in the comics and video games. The series protagonist is Jack Boniface.

Since his introduction, Shadowman has been a key character in the Valiant Universe and has sold over 5.3 million copies to date, with 80 issues published. Shadowman comics have been translated into a number of languages, including German, Italian, Spanish, Norwegian, Filipino and Chinese, among others. New Orleans mayor Sidney Barthelemy officially proclaimed January 17, 1993 as "Shadowman Day."

Publication history

Original Valiant continuity
Shadowman debuted in 1992 as a flagship title in the Valiant Universe. After one year in publication, Shadowman was selling over 100,000 comics books a month. Shadowman would go on to guest star in a number of Valiant comics, fighting alongside other heroes in the Valiant Universe, most notably "Unity" and "Unity 2000".

Acclaim continuity
Shadowman eventually sold more than 5 million copies in total before Acclaim Entertainment bought Valiant for $65 million in 1996 and started a new Shadowman series under Acclaim Comics. Acclaim also published Shadowman video games. In preparation for the leap to video games a new action-oriented Shadowman took up the mask in comics. The second series of comics (spelled Shadow Man) featured the iteration of Shadowman that would gain huge popularity in the successful Shadow Man video game franchise. In a similar manner to the original iteration, the hero fought alongside other characters in the Acclaim Comics Universe, notably Unity 2000.

People who have worked on Shadowman characters and storylines include Marvel Comics Editor-in Chief Joe Quesada, former Marvel Comics Editor-in-Chief Jim Shooter, Frank Miller, Garth Ennis, Rob Liefeld, Barry Windsor-Smith, Jamie Delano, Steve Ditko, David Lapham, Rags Morales, Fabian Nicieza, Jim Starlin, Bob Layton, Jimmy Palmiotti, Walt Simonson and Ashley Wood. With issue seven Bob Hall took over writing chores and continued as the primary writer on the book until the first "Shadowman" run ended with issue 43.

Acclaim shut down all comic book publishing in 2002, in anticipation of a bankruptcy filing of its parent company after suffering heavy losses from its licensed sports video games. Shadowman and all other Valiant properties were sold to Valiant Entertainment.

Powers

Valiant Comics
As Shadowman, Jack possesses paranormal strength, endurance, agility, and reflexes, night vision, regenerative healing, gliding capabilities, depleted fear, and other voodoo powers.

Valiant Entertainment
Possessee's hosted to the Shadow Loa have a great many expanded upon abilities. The natural physical enhancements & psychological reinforcements that come with being Busou Kobalamin's host remain paramount, but are also complemented by a host of other powers which accommodate them. Such as necromancy, afterlife traversal, shadow & darkness manipulation on top of mastery over the deadside and it's monstrous denizens.

In other media

Film
In 1999, Acclaim Entertainment was approached by rapper/actor Ice Cube with a pitch to make a feature film. Acclaim declined this offer, as they were focused on the success of the video game franchise. In June 2017, it was reported that Valiant Entertainment had hired Reginald Hudlin to direct a film adaptation, and also co-write the screenplay with Adam Simon.

Web series
Shadowman appears in the web series Ninjak vs. the Valiant Universe, portrayed by Damion Poitier.

Video games

In 1999, Shadow Man was released on the Nintendo 64, PlayStation, Dreamcast, and PC.

In 2002, its sequel, Shadow Man: 2econd Coming, was released in 2002 as a PlayStation 2 exclusive.

In all, the Shadow Man franchise has sold over 2 million copies and grossed close to 100 million dollars in revenue. Both games before 2023 focus on Michael LeRoi, the Acclaim Comics version of Shadow Man.

In May 2023, a new game, Shadowman: Darque Legacy that features Jack Boniface was announced that is slated for release in 2024.

Music

In 2015, heavy metal band A Sound of Thunder released a concept album entitled Tales from the Deadside based on Shadowman. The album was released on compact disc, vinyl, and digital formats. The album features original artwork by Bob Hall and Roberto de la Torre. A limited 7 inch vinyl picture disc for album tracks "Tower of Souls" and "Punk Mambo" was also released in 2015.

Collected editions

References

External links
World of Black Heroes: Jack Boniface (Original) Biography
World of Black Heroes: Re-Imagined Jack Boniface Biography
World of Black Heroes: Mike LeRoi Biography
Thoughts on Shadowman by one of the writers of volume 3, Christopher J. Priest

1992 comics debuts
Valiant Comics titles
Comics characters with superhuman strength
Comics adapted into video games
Comics by Steve Englehart
Comics characters with accelerated healing
Comics characters with superhuman senses
Fiction about Louisiana Voodoo
Fictional characters from New Orleans
Valiant Comics superheroes

Shadowman (comics)


Alijansa masona Europe (fran. Alliance Maçonnique Européenne, engl. European Massonic Alliance), skraćeno AME / EMA, je međunarodna masonska i nevladina organizacija koja okuplja masonske obedijencije u Europi.

Alijansa je od 2015. godine upisana u Registar transparentnosti Europske komisije. Više puta godišnje održava sastanke s predsjednikom Europske komisije kao i sa zastupnicima u Europskom parlamentu.

Djelovanje
Alijansa djeluje na usavršavanju čovječanstva i na izgradnji Europe na načelima sekularizma, poštovanju vrijednosti mira, slobode, jednakosti, solidarnosti, odgovornosti i prije svega bratstva. Načela i vrijednosti čine temelj za stvaranje Europske unije. Prenosi i promiče vrijednosti i principe slobodnog zidarstva, osobito slobodu savjesti i misli kao neotuđiva prava.

Članstvo
U srpnju 2023. godine Alijansa okuplja 35 velikih loža:

 Veliki orijent Austrije
 Belgijska federacija "Le Droit Humain"
 Konfederacija loža "Lithos"
 Velika loža Belgije
 Velika ženska loža Belgije
 Veliki orijent Belgije
 Francuska federacija "Le Droit Humain"
 Nacionalna mješovita velika loža
 Neovisna i suverena velika loža ujedinjenih obreda
 Opća mješovita velika loža
 Velika loža Francuske
 Velika loža Primitivnog škotskog obreda
 Velika ženska loža Francuske
 Veliki orijent Francuske
 Velika mješovita loža za Memphis-Misraim
 Međunarodni masonski red "Delphi"
 Mirni veliki orijent Grčke
 Velika nacionalna loža Hrvatske
 Velika loža Italije
 Veliki orijent Luksemburga
 Velika mješovita loža Nizozemske
 Veliki orijent Poljske
 Portugalska federacija "Le Droit Humain"
 Velika simbolička loža Lusitanije
 Velika simbolička loža Portugala
 Velika ženska loža Portugala
 Veliki orijent Lusitanije
 Veliki orijent Rumunjske
 Veliki orijent Slovenije
 Španjolska federacija "Le Droit Humain"
 Velika simbolička loža Španjolske
 Velika ženska loža Španjolske
 Veliki orijent Švicarske
 Liberalna velika loža Turske

Vidi još
 Adogmatska asocijacija srednjoistočne Europe
 CLIPSAS
 Unija masona mediterana

Izvori

Vanjske poveznice

Međunarodne masonske udruge
Belgija

Alijansa masona Europe


Vilhelm Carl Ferdinand Arnesen (født 25. november 1865 i Flensborg, død 24. marts 1948 i København) var en dansk maler.

Arnesen tegnede og malede skibe og sø allerede som dreng, han var nok præget af faderen der var skipper og byggede modelskibe. Han kom i malerlære, gennemgik siden Akademiets skoler. Han var den sidste af de gamle nationale marinemalere. Til rådhuset i Helsingør malede han stort prospekt af byen i sundtoldstiden i en slags eckersbergsk stil, en bestillingsopgave i anledning af byens 500 års jubilæum.

To gange vandt han en af De Neuhausenske Præmier (1893 for Et større sejlskib ligger bak for lods, 1899 for Skoleskibet Georg Stage). Han modtog Aarsmedaillen i 1907 (for I de lyse nætter) og blev Ridder af Dannebrog i 1931.

Ekstern henvisning og kilde

Eksterne henvisninger

Malere fra Danmark
Personer fra Flensborg
Marinemalere
Modtagere af Eckersberg Medaillen
Riddere af Dannebrog
Personer i Dansk Biografisk Leksikon
Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)
Danskere i 1800-tallet
Danskere i 1900-tallet
Modtagere af De Neuhausenske Præmier

Vilhelm Arnesen


Kupeharpalus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Kupeharpalus barrattae Larochelle & Lariviere, 2005
 Kupeharpalus embersoni Larochelle & Lariviere, 2005
 Kupeharpalus johnsi Larochelle & Lariviere, 2005

Referencias

Enlaces externos

 Kupeharpalus en ION
 Nomenclator Zoologicus

Pelmatellina

Kupeharpalus


FAT (File Allocation Table) යනු 1977 දී Bill Gates සහ Mark McDonald විසින් දත්ත ගබඩා කිරීම සඳහා හඳුන්වාදුන් ක්‍රමවේදයකි. මෙය මුලින්ම FAT16 ලෙස යොදා ගැනුණු අතර පසුව එය FAT32 දක්වා වැඩි දියුණු කෙරිණි. මෙම තාක්ෂනය මඟින් කෙරෙන්නේ දෘඩ තැටියක (Hard Disk) හෝ මෙමරි චිපයක (Memory Chip) කිසියම් ෆයිල් එකක් පවතින ස්ථානය සටහන් කර තබා ගැනීමයි. 32 යනුවෙන් දැක්වෙන්නේ එම සටහන සඳහා වැය වන බිටු (Bits) ගණනයි. උදාහරණයක් ලෙස ඔබ අලුතින් ෆෝල්ඩර් එකක් සෑදු විට මෙම තාක්ෂනය මගින් එය හාඩ් ඩිස්කය තුල පිහිටා ඇත්තේ කුමන ස්ථානයේද යන්න පිලිබඳ සටහනක් තබා ගනී.

@ MP3 Players, Flash Drives(Pen Drive), Memory Chip වැනි බොහෝ පෝටබල් උපාංගයන් සඳහා සුදුසු වන්නේ FAT32 වේ.

@ FAT32 යොදා ගන්න උපාංගයක 4GB ට වඩා විශාල ෆයිල් ගබඩා කල නොහැක. FAT16 හීදී නම් 2GB ට වඩා විශාල ෆයිල් ගබඩා කල නොහැක.

@ FAT32 මතක උපාංගයක් NTFS මාදිලියට පහසුවෙන් පරිවර්තනය කිරීමේ හැකියාව පවතිනවා.

@ Windows 2000 මෙහෙයුම් පද්ධතිය දක්වා මෙම තාක්ෂනය යොදා ගැනිණි.

NTFS (New Technology File System) යනු Microsoft සහ IBM යන සමාගම් දෙකෙහි සාමුහිකත්වයෙන් දියුණු කෙරුණු තාක්ෂණයකි. මුල් වරට Windows NT මෙහෙයුම් පද්ධතිය සමඟ යොදා ගැනිණි. FAT32 මාදිලියට වඩා ඉතා දියුණු, වේගවත්, සංකීර්ණ සහ ආරක්‍ෂිත ක්‍රමවේදයක් ලෙස NTFS හැඳින්වේ. නමුත් මෙමගින් හාඩ් ඩිස්කය තුල ෆයිල් වල තොරතුරු ගබඩා කර ගැනීම සඳහා වැඩි ඉඩක් වෙන් කර ගනී. ඊට හේතුව වන්නේ NTFS මගින් ෆයිල් පිහිටි ස්ථාන වල තොරතුරු මෙන්ම එම තොරතුරු වල අමතර පිටපතක් (Backup Copy) ද රඳවා ගනී. මේ නිසා හාඩ් ඩිස්කයේ ඇති තොරතුරු වලට ඇති ආරක්ෂාව වැඩිය.

ඔබගේ පරිගණකය තුල ඇති හාඩ් ඩිස්කයේ පාටිෂන් 2ක් හෝ ඊට වැඩි ගණනක් ඇත්නම් මෙහෙයුම් පද්ධතිය පිහිටා ඇති පාටිෂන් එක NTFS ලෙසත් අනෙක් පාටිෂන් FAT32 ලෙසත් යොදාගැනීම වඩාත් උචිතය. එවිට වරින් වර ඔබ වෙනස් මෙහෙයුම් පද්ධති භාවිතා කලත් අනෙක් පාටිෂන් තුල ඇති ෆයිල් කිසිදු ගැටලුවකින් තොරව භාවිතා කල හැකිය.

Fat32


Lucien Laroche (nascido em 1855 em Savenay e falecido em 3 de março de 1912  em Vannes), luthier, filho de Alexandre-Paul Laroche e Caroline-Clémence Seguier-Plessis, originário de Paimbœuf, mudou-se para Vannes na década de 1880, onde abriu uma loja de distribuição e reparação de instrumentos musicais: Aux Bardes & Sonneurs de Bretagne. Lucien

Lucien Laroche foi diretor do Athénée Musical (sociedade lírica), diretor do ensemble filarmônico, presidente do Breton Rescuers, presidente fundador dos Amigos de Vannes, presidente da Société des Régates, administrador e membro fundador da Compagnie Vannetaise de navigation, membro fundador do escritório de turismo, fundador e diretor do Conservatório Vannes, (hoje CRD de Vannes/Pontivy/Sarzeau) instituição que celebrou o seu centenário em 2008.

Vida privada
Lucien Laroche casou-se com Marie-Louise Robert com quem teve quatro filhos (Alain-Lucien, Aven, Yane-Armelle e Odette). Sua caçula, Odette, se casara com Jules-Stanislas Ostermeyer, tendo uma filha, Micheline Ostermeyer, atleta e pianista.

Luthiers
Franceses do século XIX

Lucien Laroche


was a district located in Mie Prefecture, Japan.

As of 2003, the district had an estimated population of 7,051 and a density of 88.27 persons per km2. The total area was 79.88 km2.

Towns and villages
 Seki

Merger
 On January 11, 2005, the town of Seki merged into the expanded city of Kameyama. Suzuka District was dissolved as a result of this merger.

Former districts of Mie Prefecture

Suzuka District, Mie


Oruçlu, Feke - Adana ili Feke ilçesine bağlı mahalle
 Oruçlu, Kozan - Adana ili Kozan ilçesine bağlı mahalle
 Oruçlu, Artvin - Artvin ili merkez ilçesine bağlı köy
 Oruçlu, Tatvan - Bitlis ili Tatvan ilçesine bağlı köy
 Oruçlu, Babaeski - Kırklareli ili Babaeski ilçesine bağlı köy
 Oruçlu, Pamukova - Sakarya ili Pamukova ilçesine bağlı mahalle

Oruçlu


Estetismul (cunoscut și ca mișcarea estetică) este un curent artistic și literar care constă în prețuirea mai mult a valorilor estetice decât a temelor social-politice în literatură, artă plastică, muzică și alte arte. Aceasta înseamnă că arta acestui curent specific era concentrată mai mult pe reprezentarea frumosului decât pe o semnificație mai profundă, susținând teoria "artei pentru artă". Această concepție literar-artistică a fost proeminentă în Europa în cursul secolului al XIX-lea, fiind susținută de personalități notabile ca Oscar Wilde, dar sunt și critici contemporani asociați ei, cum ar fi Harold Bloom, care argumenta recent împotriva includerii ideologiilor sociale și politice în operele literare, pe care el o considera o problemă tot mai răspândită în științele umaniste în cursul secolului trecut.

În secolul al XIX-lea, el a fost asociat cu alte mișcări, cum ar fi simbolismul sau decadentismul în Franța, sau decadentismo în Italia, și poate fi considerat versiunea britanică a aceluiași stil.

Literatura estetică
Scriitori decadenți britanici au fost influențați în mare măsură de profesorul de la Oxford Walter Pater și de eseurile sale publicate în anii 1867-1868, în care a declarat că viața trebuie trăită intens, transformând frumusețea într-un ideal. Lucrarea sa Studies in the History of the Renaissance (1873) a fost foarte apreciată de tinerii orientați către artă de la sfârșitul secolului al XIX-lea. Scriitorii curentului decadent au folosit sloganul "Artă de dragul artei" (L'art pour l'art), a cărui origine este încă dezbătută de specialiști. Unii susțin că acesta a fost inventat de filozoful Victor Cousin, deși Angela Leighton în studiul On Form: Poetry, Aestheticism and the Legacy of a Word (2007) observă că expresia a fost folosită de către Benjamin Constant anterior anului 1804. Este general acceptat că expresia a fost promovată în Franța de Théophile Gautier, care a interpretat fraza pentru a sugera că nu exista o relație între artă și moralitate.

Predecesorii estetiștilor sunt John Keats și Percy Bysshe Shelley, precum și unii dintre prerafaeliți care moșteniseră spiritul romantismului. Există câteva legături semnificative între filozofia prerafaelită și cea a estetiștilor: dedicația către ideea de "artă de dragul artei"; admirația pentru frumos, escapismul prin arte vizuale și literare, măiestria artistică, interesul reciproc față de fuziunea între diferite arte. Această ultimă idee este reluată în poemul L'art al lui Théophile Gautier, care a comparat poetul cu sculptorul și pictorul. Dante Gabriel Rossetti și Edward Burne-Jones sunt asociați cel mai mult cu estetismul. Cu toate acestea, abordarea estetismului de către ei nu include crezul de "artă de dragul artei", ci mai degrabă "reafirmarea însuflețită a acelor principii ale asimilării culorii, frumuseții, dragostei și curățeniei de care lumea cenușie, agitată și descurajată de la mijlocul secolului al XIX-lea avea nevoie atât de mult". Această reafirmare a frumuseții într-o lume mohorâtă unește, de asemenea, estetismul cu escapismul prerafaelit în artă și poezie.

În Marea Britanie, cei mai cunoscuți reprezentanți au fost Oscar Wilde și Algernon Charles Swinburne, ambii influențați de simboliștii francezi, precum și James McNeill Whistler și Dante Gabriel Rossetti. Acest stil și acești poeți au fost satirizați în opera comică Patience a lui Gilbert și Sullivan și în alte lucrări, precum drama The Colonel a lui F. C. Burnand, și în revistele de benzi desenate, printre care Punch, în special în creațiile lui Georde Du Maurier.

Arte vizuale estetice

Printre artiștii asociați cu stilul estetic se află James McNeill Whistler, Dante Gabriel Rossetti și Aubrey Beardsley. Deși opera artistică a lui Edward Burne-Jones a fost expusă la Galeria Grosvenor care a promovat mișcarea, ea transmite, de asemenea, mesaje morale sau sentimentale și iese, prin urmare, din cadrul definiției date.

Referințe

Bibliografie
 Gaunt, William.  The Aesthetic Adventure.  New York: Harcourt, 1945. ISBN None.
 Halen, Widar. Christopher Dresser, a Pioneer of Modern Design. Phaidon: 1990. .
 Lambourne, Lionel. The Aesthetic Movement. Phaidon Press: 1996. .
 O'Brien, Kevin. Oscar Wilde in Canada, an apostle for the arts. Personal Library, Publishers: 1982.
 Snodin, Michael and John Styles. Design & The Decorative Arts, Britain 1500–1900. V&A Publications: 2001. .
 Christopher Morley. "'Reform and Eastern Art' in Decorative Arts Society Journal" 2010
 Victoria and Albert Museum "A Higher Ambition: Owen Jones (1809–74).www.vam.ac.uk/collection/paintings/features/owen-jones/index/

Legături externe
 Aesthetes & Decadents on Victorian Web
 Annandale National Historic Site
 Books, Research & Information

 Edward Burne-Jones, Victorian artist-dreamer, a full text exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art

Artă modernă
Aspectul uman
Estetică
Mișcări și genuri artistice
Simbolism (artă)

Estetism


Akbaba, 1980'li yılların sonu ve 1990'lı yılların başlarında hard rock tarzında müzik yapmış İstanbul merkezli bir topluluktu. Türk rock tarihinde öne çıkan grubun 1990 yılında çıkardığı tek bir albümü (Moonlight) bulunmaktadır. Akbaba ülke dışına da hitap etmek amacıyla bu albümünde İngilizce sözlü bestelerine yer vermiştir.

Tarihçe
1986 yılı subat ayinda İstanbul Kadıköy'de Vulture adıyla kuruldu Topluluğun kadrosunda Can Orkan Özülkü (vokal), Serhat Çiftdal (gitar), Tamer Turna (gitar), Haydar Tacettin (bas), ve Aykut Sabak (davul) bulunmaktaydı. O yıl topluluk adını, Hey dergisi ile röportaj yapılacağı vaadiyle Türkçe karşılığı olan Akbaba ile değiştirdi.

Ilk konserlerinide 1986 yılında Yalova'da verdiler.

Akbaba, zamanın gençlik ve müzik dergisi Hey'in hazırladığı 'Hey Boys' adlı toplama bir albümde 'Moonlight' adlı rock baladı ile yer aldı. 'Hey Boys' ülkemizde 'Değişim Rüzgarları' adlı albümden sonra yayınlanan ikinci toplama albüm olmuş ve Yankı Müzik tarafından çıkarılmıştı.

Akbaba ilk yıllarda distortion yüklü bir üslüpla aşk ve sevgiden söz etmekteydi. 20'li yaşlarla birlikte sözler gittikçe sivriliyor ve topluluk üyelerinin protest tavırları öne çıkmaya başlıyordu. Bu değişimdeki en büyük payın sahibi gitaristleri Tamer Tuna'ydı. Vokalde Orkan'ın yerine Emre Özgen'in geçmesiyle Akbaba'da yeni bir dönem başladı.

Almanya'dan Türkiye'ye gelen ilk yabancı trash topluluğu Grinder'a Pentagram'la birlikte alt grup olmuş ve Boom müzik dergisinin Fame Star 90 yarışmasında birinci seçildiler. Bu yarışmada kendilerine 7 kişiden oluşan yaylı, nefesli ve geri vokal ekibi eşlik etti. İlk ve tek albümleri olan 'Moonlight' Uzelli tarafından 1991 yılında İsmail Uzelli ve Tuncay Özkınay prodüksiyonu olarak yayınlandı. 110 saat süren bu albümün kayıtlarını SKS Stüdyosu'nda Doruk Onatkut ve Yücel Altınbaş (Sadaks) tarafından gerçekleştirildi.. 1992 yılına dek süren bu dönem başarılı konserlerle geçti. 13 Nisan 1992'de Yıldız Üniversitesi'ndeki son konserlerinde ve Atakoy Galleria'daki buz pisti uzerinde orkestrayı iyice güçlendirmiş ve sahneye 20 kişi çıkmışlardı. Konserde Akbaba'ya 4 keman, 2 viyola, 1 çello, 1 alto saksofon, 1 tenor saksofon,2 trompet, 1 trombon, 1 keyboard ve 2 geri vokal eşlik etti.

Akbaba başta İstanbul olmak üzere Türkiye'nin çeşitli illerinde 30'un uzerinde konser vermiştir.

23 Ağustos 2016 yılında ilk kadrosuyla yeniden bir araya gelen grup Kadıkoy Dorock XL'de  bir konser vermiştir.

Diskografi

Dış bağlantılar
 https://listelist.com/turk-rock-gruplari/
 https://www.last.fm/music/Akbaba
 https://rockefsaneleri.wordpress.com/yerli-rock-grubu-ve-sanatcilar/akbaba/
 https://turkgitar.net/moonlightin-buyusune-kapildik-akbaba-30-yil-konseri/

Türk hard rock grupları
Resim aranan müzisyenler
İstanbul kökenli müzik grupları

Akbaba (müzik grubu)


Natale Paganelli SX (Grignano di Brembate, Itália, 24 de dezembro de 1956) é um religioso italiano, bispo católico romano e administrador apostólico de Makeni, Serra Leoa.

Natale Paganelli ingressou na congregação dos Missionários Xaverianos e recebeu o Sacramento da Ordem no dia 25 de dezembro de 1980 em Parma.

Em 18 de julho de 2015, o Papa Francisco o nomeou Bispo Titular de Gadiaufala e Administrador Apostólico de Makeni. O núncio apostólico em Serra Leoa, o arcebispo Mirosław Adamczyk, concedeu-lhe a consagração episcopal em 31 de outubro do mesmo ano. Os co-consagradores foram o Bispo de Kenema, Patrick Daniel Koroma, e o Bispo Emérito de Makeni, George Biguzzi SX.

Ver também

Religiosos da Itália
Bispos católicos de Serra Leoa

Natale Paganelli


Marijan Bradvić (Jastrebarsko, 8. prosinca 1948. – Zagreb, 23. veljače 2019.), bio je hrvatski nogometaš, igrao je u Jugoslaviji i Sjevernoj Americi.

Igračka karijera

Karijeru počinje 1964. godine, a 1968. potpisuje za Dinamo Zagreb,

Igrao je i za klubove HNK Rijeka, NK Jedinstvo Bihać.

U Sjevernoj Americi je igrao za Toronto Croatia (Toronto Metros-Croatia) od 1971., pa do povratka u Jugoslaviju 1975.

Jugoslavija
Igrao je za Jugoslaviju protiv Njemačke, 1978. godine.

Zanimljivosti
Igrao Je u sjevernoj americi, Klubu nazvan, Buffalo Stallions.

Izvori

Nogometaši Dinama
Životopisi, Zagreb
Hrvatski nogometaši

Marijan Bradvić


أحمد صفوت (11 أكتوبر 1977 -)، ممثل مصري.

حياته

تخرج من المعهد العالي للفنون المسرحية. كانت انطلاقته الفنية في مسلسل (الدالي) حيث قام بدور خالد الدالي. شارك قبل ذلك في مسلسل (سكه الهلالي) مع يحيي الفخراني، حصل على جائزة أفضل ممثل صاعد عن هذا الدور. قام أيضا بدور المشير عبد الحكيم عامر في مسلسل (ناصر). شارك في بطولة أعمال مثل (كيكا على العالي، الصياد، لعبة النسيان).

أعماله

المسلسلات
 لحظات مرئية - 2024
 الأجهر - 2023
 انحراف - 2022
 المشوار - 2022
 أيام ج2 - 2022
 أيام - 2021
 ملوك الجدعنة - 2021
 لعبة النسيان - 2020
 سكه الهلالي
 الدالي ج1
 الدالي ج2
 ناصر
 ليالي
 عشان ماليش غيرك
 أفراح إبليس
 الريان
 كيد النسا
 فرعون.
 فض اشتباك.
 الصياد.
 الطوفان.
 طاقة حب.
 كيكا على العالي.

الأفلام
 حظ سعيد
 برتيتا
 المعدية
 الخلية (عمرو)

روابط خارجية

مراجع

ممثلون مصريون في القرن 20
مواليد 1397 هـ
مواليد 1977
خريجو المعهد العالي للفنون المسرحية (مصر)
ممثلو أفلام مصريون
ممثلو تلفزيون مصريون
أشخاص من محافظة القليوبية
مواليد في محافظة القليوبية
أحمد صفوت

أحمد صفوت


Dr. sc. Mate Arlović (Oštra Luka, 4. listopada 1952.) je sudac Ustavnog suda Republike Hrvatske, bivši potpredsjednik Hrvatskoga sabora.

Diplomirao je na Pravnom fakultetu Sveučilišta Josipa Jurja Strossmayera u Osijeku 1979., na kojem od 1980. godine radi najprije kao asistent, pa znanstveni asistent te sveučilišni nastavnik. Na istom fakultetu stječe stupanj magistra 1982., te znanstveni stupanj doktora znanosti 2012. godine obranivši disertaciju pod naslovom "Pravo nacionalnih manjina u Republici Hrvatskoj/ustavnopravno uređenje i njihova proturječnost s ljudskim pravima i temeljnim slobodama". Pravosudni ispit je položio 1995.

Kao zastupnik iz reda SDP-a, biran je u Hrvatski Sabor uzastopno na svim izborima od 1990. do 2008. godine. U mandatu 1990. – 1992. bio je predsjednik Odbora za upravu i pravosuđe, predsjednik Komisije za Poslovnik Hrvatskog sabora i član Odbora za zakonodavstvo; u mandatu 1992. – 1995. bio je potpredsjednik i predsjednik Odbora za rad, zdravstvo i socijalnu politiku i član Odbora za zakonodavstvo; u mandatu 1995. – 1999. bio je predsjednik Odbora za pomorstvo i veze, član Odbora za zakonodavstvo, član Nacionalnog vijeća za vode te član Državnog povjerenstva za procjenu šteta od elementarnih nepogoda; u mandatu 2000. – 2003. obavljao je dužnost potpredsjednika Hrvatskog sabora, predsjednika Odbora za Ustav, Poslovnik i politički sustav, voditelja i člana stalnog izaslanstva Hrvatskog sabora u Skupštini Zapadnoeuropske unije, koordinatora rada Hrvatskog sabora i Vlade Republike Hrvatske; a u mandatu 2004. – 2007. bio je potpredsjednik Hrvatskog sabora, te voditelj stalnog izaslanstva Hrvatskog sabora u Skupštini Zapadnoeuropske unije.

Odlikovan je Ordenom rada sa srebrnim vijencem (odlikovanje SFRJ), Redom hrvatskog trolista za osobite zasluge za Republiku Hrvatsku stečene u ratu, Redom Danice hrvatske s likom Katarine Zrinske.

Njegov zastupnički mandat u Hrvatskom Saboru osvojen na Hrvatskim parlamentarnim izborima 2007. godine je prekinut zbog njegovog izbora za sudca Ustavnog suda Republike Hrvatske.

Izvori
 Biografija, na službenim stranicama Ustavnog suda Republike Hrvatske
 Podatci o Mati Arloviću na stranicama Hrvatskoga Sabora

Hrvatski pravnici
Hrvatski političari od 1989.
Ustavni sud Republike Hrvatske

Mato Arlović


Josef "Jupp" Zschau (* 7. Januar 1963) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler und -trainer.

Karriere
Jupp Zschau spielte bei den Vereinen Schwarz-Rot Aachen und Borussia Brand, ehe er 1987 zu Alemannia Aachen in die 2. Bundesliga wechselte. Dort wurde er von Beginn an regelmäßig eingesetzt und erzielte bereits in seiner ersten Saison sieben Tore. 1990 stieg er mit seiner Mannschaft in die Oberliga Nordrhein ab. Der Wiederaufstieg wurde knapp verfehlt (2.), Josef Zschau war der erfolgreichste Torschütze vereinsintern (15 Tore). Zur Spielzeit 1991/92 ging er zum Oberliga-Aufsteiger Preußen Krefeld, wo er aber nur ein Jahr blieb und danach zur Alemannia zurückkehrte. In seiner letzten Saison dort (1993/94) qualifizierte man sich für die neugeschaffene drittklassige Regionalliga.

Zschau nahm Abschied und ging nach Belgien zum nahe Aachen gelegenen KAS Eupen. Unterbrochen von einer Saison bei Borussia Freialdenhoven spielte er dort bis 2000. Der Verein trat damals in den höheren Amateurligen an. Der Aufschwung des Vereins, der heute in den Profiligen spielt, begann erst kurze Zeit später. Zschau spielte danach noch für belgische (Rot-Weiß Eynatten, KSC Lontzen) und deutsche (Arminia Eilendorf, DJK FV Haaren, VfR Aachen-Forst, JSC Aachen) Amateurklubs und begann anschließend als Trainer zu arbeiten. In dieser Funktion war er bei den Vereinen JSC Aachen (Jugend), Frisch-Froh Stolberg, VfR Aachen-Forst (Kreisliga A) und SC 09 Erkelenz (Jugend; 1. Mannschaft) tätig.

Statistik

Hinzu kommen Spiele unterhalb der 2. Bundesliga und in Belgien, für die keine vollständigen Daten vorliegen.

Privates
Hauptberuflich ist Zschau Justizbeamter in Aachen und lebt im belgischen Hauset.

Weblinks

 Ausführliche Daten bei ochehoppaz.de

Fußballspieler (Alemannia Aachen)
Fußballspieler (Borussia Freialdenhoven)
Fußballspieler (KAS Eupen)
Fußballspieler (Preussen Krefeld)
Fußballtrainer (SC 09 Erkelenz)
Deutscher
Geboren 1963
Mann

Josef Zschau