Atanásio Merkle (nascido Ludwig Merkle, Bayersried-Ursberg, 16 de maio de 1888 - Itaporanga, 5 de junho de 1980) foi um importante Abade Cisterciense católico alemão, idealizador, fundador e construtor da Abadia de Nossa Senhora da Santa Cruz em Itaporanga, uma das mais tradicionais do estado de São Paulo, além de ter sido abade presidente da congregação no Brasil e um padre conciliar da Igreja Católica.

Vida

Infância e Adolescência

Ludwig Merkle era um dos treze filhos do marceneiro Rupert (Ruprecht Merkle) e de Apollonia Bader. Nascido aos 16 de maio de 1888 em Bayersried, Ursberg - Günzburg, Schwaben, região atual da Baviera, Alemanha (na época então parte do Império Alemão), viveu  desde cedo em ambiente de muita piedade religiosa. Sua mãe, desde cedo, o introduzira no respeito e na admiração pela vida monástica, de forma que, após ter concluído o primário em Ursberg, foi mandando estudar no Colégio do Mosteiro Beneditino de Santo Estevão em Augsburg, na Baviera, onde teve o contato com o mundo monástico, permanecendo aí até 1903 no internato do colégio.

Experiência na Abadia Trapista na Bósnia e na 1ª Guerra Mundial
Terminado os seus estudos com os beneditinos em Augsburg, Ludwig solicita, com a idade de 15 anos, ao seu pároco, Pe. Dominikus Ringeisen, fundador de uma Congregação Franciscana para cuidado de deficientes em Ursberg, uma carta de recomendação a fim de ingressar na Abadia Trapista de Marija Zvijezda em Banja Luka, no então Império Austro-Húngaro (hoje na Bósnia e Herzegovina), fato que parece ter chamado a atenção de Pe. Ringeisen. Na realidade, muitos jovens alemães e austríacos foram atraídos para a vida trapista na Bósnia, cuja qual foi o primeiro assentamento germânico na região da Bósnia e Herzegovina Otomana antes de sua anexação ao Império Austro-Húngaro, graças aos esforços do renomado Pe. trapista Franz Pfanner. Entre esses jovens, além de Ludwig, destaca-se Valentin Recke, futuro Abade Vito Recke da antiga Abadia de Himmerod na Alemanha.

A Abadia de Marija Zvijezda, até o estopim da 1ª Guerra Mundial em 1914, possuía não apenas atividades monásticas, mas também outras atividades no âmbito missionário e social. As duas centenas de religiosos que habitaram o Mosteiro (o maior Mosteiro Trapista do mundo na época) na primeira década do século XX empregavam-se na agricultura, na fabricação de queijos, na imprensa e cervejaria, além de prestar grande assistência social à população pobre da Bósnia, construindo orfanato, escola, hospital e até mesmo uma usina hidrelétrica para o abastecimento do Mosteiro e da cidade, além de prestar auxílio para os flagelados pela constante guerra que circundava os Balcãs, fato que levou o reconhecimento dos esforços do então Abade de Marija Zvijezda, Dom Dominik Assfalg, pelo próprio Imperador Francisco José I da Áustria, o qual o honorificou.

Foi durante o abaciado de Dom Dominik Assfalg que Ludwig Merkle ingressou no noviciado como clérigo a 16 de junho de 1905, recebendo o nome de Irmão Atanásio Merkle. Após a sua profissão religiosa, com a emissão dos votos, ocorrida no dia 20 de junho de 1907, começou os seus estudos de Filosofia e Teologia em sua própria comunidade, tendo sido ordenado sacerdote no dia 4 de agosto de 1913 pelo bispo de Banja Luka, Dom Josip Stjepan Garic', O. F. M., quando então contava com 25 anos de idade.

No dia 28 de junho de 1914, em Sarajevo, entretanto, a 190 km da Abadia de Marija Zvijezda, o herdeiro do trono do Império Austro-Húngaro, Francisco Ferdinando, sobrinho de Francisco José I, bem como sua esposa Sofia de Hohenberg, são assassinados por Gavillo Princip, um ativista pró Sérvia do grupo terrorista Mão Negra, em hostilidade à dominação austríaca. O incidente serviu como pretexto para desencadear a 1ª Guerra Mundial entre as nações, cujas quais vivam em tensões provocadas por interesses nacionalistas e imperialistas sobretudo após a era Napoleônica, no contexto do romantismo que ficou conhecido como "paz armada".

Com a eclosão da Grande Guerra muitos monges trapistas foram convocados para o serviço militar, entre eles Pe. Atanásio Plein, Pe. Vito Recke e o próprio Pe. Atanásio Merkle, o qual fora recrutado como enfermeiro em um hospital de Munique, capital da Baviera, sua terra natal, onde fez um curso de enfermagem com outros 75 sacerdotes, permanecendo no serviço até o término da Guerra em 1918. Durante esse período, Padre Atanásio também fora encarregado por seu Abade Dom Dominik da Secretaria das Missões na Bósnia, cuja qual era destinada a arrecadar mais fundos para o Mosteiro Trapista, sobretudo porque nos tempos da Guerra, a Abadia de Marija Zvijezda também estava servindo como hospital para os numerosos soldados bósnios feridos.

Do fim da Guerra à Restauração Trapista de Himmerod
Em 1918, com o fim da Primeira Guerra Mundial e com a derrota da Tríplice Aliança, os monges alemães recrutados para o serviço militar não recebem permissão de retornar ao seu Mosteiro devido às divergências políticas originadas pós Tratado de Versalhes, e, dessa forma, são obrigados a permanecerem no território alemão. Dessa forma, em meados de 1919, sete dos trapistas exilados, liderados por Pe. Atanásio Plein, compram as ruínas da antiga Abadia de Himmerod, então fundada por São Bernardo de Claraval, supressa em 1802 pela Secularização Alemã após Revolução Francesa, e empreendem a sua restauração, a exemplo dos restauradores e fundadores do século XIX, como por exemplo, o próprio Franz Pfanner. Os jovens padres encontraram, então, uma ocasião perfeita para se aventurarem seguindo os passos dos antigos "monges missionários".

Não obstante os empreendimentos para a restauração da antiga Abadia de Himmerod tenham se iniciado, o bispo da diocese de Trier, onde a mesma estava situada, pediu aos monges que dessem assistência pastoral aos fiéis da região. Entretanto, as diretrizes e normas da Ordem Cisterciense da Estrita Observância em vigor, impossibilitavam o trabalho pastoral em paróquia, de modo que os trapistas foram obrigados a "converter-se" à Ordem Cisterciense. Para tal, outros 5 monges da abadia alemã de Marienstatt foram enviados à Himmerod. Assim, em 1922 a referida Abadia estava canonicamente restaurada, tendo como o seu 51º Abade, e o 1º após a sua restauração, o antigo ecônomo de Marienstatt, Carlos Münz, o qual, até 1927, liderou a reconstrução de quase toda a Abadia de Himmerod, exceto a Igreja Abacial barroca, pela qual os monges cistercienses poupavam seu dinheiro para a sua futura reconstrução. Nesses mesmos anos, Pe. Atanásio Merkle, agora como cisterciense, é nomeado como mestre de noviços clérigos e leigos da Abadia, função que exerce com muito zelo na procura e formação das vocações.

Nazismo
Até 1927, os monges já haviam reconstruído boa parte do Mosteiro, exceto a Igreja barroca, ainda em ruínas. Entretanto, em 1933, os nazistas tomam o poder da Alemanha de Weimar, quando então Adolf Hitler, um austríaco que também lutara na 1ª Guerra Mundial junto com os alemães bávaros, é nomeado o seu chanceler. Muitas personalidades religiosas se opuseram ao nazismo, entre elas podemos destacar o Cardeal Michael von Faulhaber, Arcebispo de Munique, e o Cardeal Secretário de Estado Eugenio Pacelli (futuro Pio XII), os quais colaboraram com o Papa Pio XI na redação do primeiro documento público de um chefe de estado a criticar o Nazismo, o "Mit brennender Sorge",  publicado em 1937. Dom Carlos Münz, Abade de Himmerod, também se torna um crítico e opositor aos interesses de Hitler e, em virtude disso, os nazistas confiscam (expropriam) os recursos monetários que os monges poupavam para a reconstrução da Igreja Abacial, além de proibir o recrutamento de vocacionados na recém restaurada comunidade monástica.

Sem a possibilidade de receber vocações, Dom Carlos Münz envia o Mestre de Noviços Pe. Atanásio Merkle sozinho em dezembro de 1934 para terras estrangeiras, a fim de fundar um novo mosteiro que viesse a ser refúgio contra tais eventualidades. A princípio Pe. Atanásio Merkle dirigiu-se aos Estados Unidos da América, junto às colônias alemãs de Winsconsin, mas não encontrando nenhum lugar propício, a não ser mesmo manifestações pró-Hitler, dirige-se ao Brasil junto às colônias alemãs próximas à Florianópolis, chegando no início de 1935, enquanto que Dom Carlos, fugindo para a Holanda, permaneceu escondido, até receber notícias de Pe. Atanásio, que mais tarde veio a receber terras do bispo diocesano de Sorocaba – SP, Dom José Carlos de Aguirre, por intermédio de Dom Domingos de Silos Schelhorn, Abade do Mosteiro de São Bento em São Paulo – SP.

Fundação no Brasil
No dia 5 de agosto de 1936, a simples e carente população de Itaporanga, no interior do estado de  São Paulo, recebe os primeiros dos muitos monges alemães que então fugiam dos nazistas e de uma possível guerra: Ir. Lucas Mertens, o Abade Dom Carlos Münz e o próprio Pe. Atanásio Merkle então designado como prior da nova fundação. Os monges alemães, no decorrer dos anos, abraçaram a causa dos pobres, dando assistência pastoral à diversas paróquias, asilo, hospitais, casa de reabilitação química, abrigo de menores, além de movimentar a produção agropecuária, e promover atividades sociais extra-monásticas, atividades essas semelhantes ao que seu fundador Atanásio Merkle vivenciara enquanto trapista na Bósnia e Herzegovina.

Desde o início Pe. Atanásio Merkle teve um espírito magnânimo em seus ideais, levando a cabo a construção de um grandioso Mosteiro com a fabricação de tijolos pelos próprios monges em sua Olaria. Em 1948, o Abade Geral da Ordem Cisterciense, Dom Edmundo Bernardini, elevou o Mosteiro de Itaporanga à categoria de priorado sui juris, de modo que o mesmo deixou, então, definitivamente, de ser um priorado dependente da Abadia de Himmerod. E, em 1950, após 14 anos à frente de Itaporanga, foi eleito pelo Capítulo Geral da Ordem Cisterciense como o 1º Abade da então Abadia de Nossa Senhora da Santa Cruz de Itaporanga, recebendo a bênção abacial na Catedral de Sorocaba, no dia 12 dezembro de 1950, pelas mãos de Dom José Carlos de Aguirre.

Em seu abaciado muitos progressos tornaram-se evidentes no Mosteiro. Apoiado por seus monges, realizou a construção do Mosteirinho de São José, o qual funcionava como um priorado anexo à Abadia de Itaporanga. Também houve uma excelente produção agrícola de reconhecimento a nível regional, além da própria pecuária bovina, suína, aviária e apiária. Dom Atanásio Merkle também favoreceu a edificação do Cinema de Itaporanga, sob os cuidados dos monges; iniciou ateliers de encadernação, alfaiataria, sapataria, além de outros inúmeros empreendimentos gastronômicos, e até mesmo uma farmácia homeopática, além de ter prestado auxílio à construção do Hospital de Itaporanga. Dentro da Abadia também fora iniciado, em seu tempo, a Faculdade São Bernardo, com o intuito de promover o estudo de filosofia e teologia aos clérigos. Nesse período, a  comunidade de Itaporanga chegou a se compor de cerca de 60 religiosos, entre monges, conversos e noviços. A repercussão da vida monástica cisterciense de Itaporanga se espalhava por todo o Brasil e até mesmo na Alemanha, atraindo numerosos vocacionados e benfeitores, muitos dos quais, permaneceram até o final de suas vidas ligados à Abadia de Itaporanga.

Abade Presidente e Consagração da Igreja Abacial
Em 29 de dezembro de 1961, é erigida pela Santa Sé a Congregação Brasileira dos Cistercienses, então com o nome de "Congregação de Santa Cruz", tendo sido Dom Atanásio Merkle, designado como o primeiro Abade Presidente, de modo que, a partir deste momento, a Abadia de Itaporanga, bem como as demais abadias cistercienses de origem alemã no Brasil, deixavam de ser componentes da Congregação de Mehrerau (Augia Maiore), passando Dom Atanásio também, a ser o "pater imediatus" do mosteiro feminino de Nossa Senhora de Fátima em Itararé - SP da Ordem no Brasil. O reconhecimento do esforço de Dom Atanásio e de sua seriedade para com a vida monástica e paroquial expandia-se para além da clausura do Mosteiro. Sendo um homem verdadeiramente eclesial, sua dedicação à Igreja valeu-lhe, também, o convite para participar da 2ª Sessão do Concílio Vaticano II, ocorrida entre setembro a dezembro de 1963, em cuja qual foi aprovada a constituição Sacrosanctum Concilium, sobre a reforma litúrgica, e também o decreto Inter mirifica, sobre as comunicações sociais. Nesse mesmo ano, também celebrou suas bodas de ordenação sacerdotal em sua terra natal.

Na década de 1960, realizava-se a obra de maior evidência em seu abaciado, quer pela sua magnitude, quer pela sua dificuldade: a construção da Igreja Abacial e Paroquial de São João Batista, projetada para o culto religioso das duas comunidades: a monástica e a paroquial. A obra já havia sido idealizada na década de 1940 e, encomendada ao renomado arquiteto alemão Dr. Albert Bosslet, o qual se inspirou numa das mais importantes abadia beneditinas da Alemanha, também obra sua: a Abadia de Münsterschwarzach. O empenho de Dom Atanásio em construir a Igreja era tão grande que, anos antes de ser concluída, ele já possuído uma Mitra com o seu projeto. A Igreja foi concluída em 1967, ano em que a mesma veio a ser consagrada pelo Núncio Apostólico Dom Sebastião Baggio no dia doze de novembro.

Últimos Anos de Sua Vida
No dia 20 de janeiro de 1971, entretanto, após quase 35 anos como superior em Itaporanga, dos quais 20 como Abade, Dom Atanásio Merkle, adoentado e já enfraquecido pela sua idade de 83 anos, renunciou exercício do ministério abacial. Em seguida, dirigiu-se para a Abadia das monjas cistercienses de Nossa Senhora de Fátima em Itararé - SP, retornando dois anos mais tarde à Itaporanga, para exercer o ministério sacerdotal e servir a comunidade no que lhe fosse designado.

Seus últimos sete anos, todavia, foram penosos, porque se tornou quase paralítico de uma das pernas, ao ponto de necessitar de bengala e de ajuda para se locomover. Ficou surdo e praticamente cego de ambas as vistas, impedido de ler e escrever. Contudo, de têmpera forte, não se deixava abater. Apesar do progresso da arteriosclerose, que possuía, a qual frequentemente deixava-o fora de si, estava sempre alegre e procurava acompanhar a vida regular, não tanto no coro, mas na mesa comum, recreação e, na medida do possível, no horário do Mosteiro. Até alguns meses antes da morte deslocava-se com grande dificuldade, para a Igreja, a fim de ouvir confissões durante a Missa conventual.

Dom Atanásio Merkle, após 10 dias de coma, faleceu a cinco de junho de 1980, em uma quinta feira de Corpus Christi, curiosamente  quando a procissão com o Santíssimo Sacramento estava já entrando na Igreja de São João Batista. Contava com noventa e dois anos de idade, dos quais, quase sessenta e sete como sacerdote e setenta e três como monge. Em 1986, seu corpo foi exumado pela comunidade, tendo seus ossos sido devidamente limpos e preparados pelo então Pe. Celso Lourenço de Oliveira (futuro Abade de Itaporanga), para então ser conduzido solenemente na Igreja Abacial e Paroquial de São João Batista, onde hoje está sepultado. Seu lugar no cemitério foi então ocupado pelo cofundador da Abadia de Itaporanga, Ir. Lucas Mertens, homem de profunda confiança de Dom Atanásio Merkle, um ano após a sua exumação, isso é, em 1987, quando então o Irmão Lucas veio a falecer.

Honorificências
Dada à sua relevância religiosa e cultural para o município de Itaporanga, uma escola municipal recebeu o seu nome: Escola Municipal Dom Athanazio Merkle, bem como uma das principais avenidas da cidade de Itaporanga.

Referências

Abades cistercienses
Abades
Prelados
Monges
Sacerdotes

Atanásio Merkle


الأرسينوبيريت أو (زرنيخ البيريت) معدن يتكون كيميائياً من كبريتيد الحديد والزرنيخ.

يتبلور المعدن في فصيلة الميل الواحد نظام الموشور والبلورات في العادة موشورية موازية للمحور حيث بعض البلورات توأمية وتعطى مجموعاتها أشكالا معينه قائمة كاذبة.

عندما يسخن المعدن على مكعب الفحم فانه يعطي طبقة متطايرة من أكسيد الزرنيخوز (أكسيد الزرنيخ الثنائي) ورائحة الثوم المميزة، أما في الأنبوبة المفتوحة فإنه يعطي رائحة غاز ثاني أكسيد الكبريت.

مراجع

معادن الحديد
معادن الزرنيخ
معادن الكبريتيدات
معادن بلورية أحادية الميل

أرسينوبيريت


Precursor puede hacer referencia a:

 Precursor químico
 Precursor religioso, un cargo de los Testigos de Jehová.
 Una persona pionera en algún campo del conocimiento.
 Precursores del renacimiento
 Precursores del cine

Precursor


The John Innes Centre (JIC), located in Norwich, Norfolk, England, is an independent centre for research and training in plant and microbial science founded in 1910. It is a registered charity (No 223852) grant-aided by the Biotechnology and Biological Sciences Research Council (BBSRC), the European Research Council (ERC) and the Bill and Melinda Gates Foundation and is a member of the Norwich Research Park. In 2017, the John Innes Centre was awarded a gold Athena SWAN Charter award for equality in the workplace.

History
The John Innes Horticultural Institution was founded in 1910 at Merton Park, Surrey (now London Borough of Merton), with funds bequeathed by John Innes, a merchant and philanthropist. The Institution occupied Innes's former estate at Merton Park, Surrey until 1945 when it moved to Bayfordbury, Hertfordshire. It moved to its present site in 1967.

In 1910, William Bateson became the first director of the John Innes Horticultural Institution and moved with his family to Merton Park.

John Innes compost was developed by the institution in the 1930s, who donated the recipe to the "Dig for Victory" war effort. The John Innes Centre has never sold John Innes compost.

During the 1980s, the administration of the John Innes Institute was combined with that of the Plant Breeding Institute (formerly at Trumpington, Cambridgeshire) and the Nitrogen Fixation Laboratory. In 1994, following the relocation of the operations of other two organisations to the Norwich site, the three were merged as the John Innes Centre.

As of 2011 the institute was divided into six departments: Biological Chemistry, Cell & Developmental Biology, Computational & Systems Biology, Crop Genetics, Metabolic Biology and Molecular Microbiology.

The John Innes Centre has a tradition of training PhD students and post-docs. PhD degrees obtained via the John Innes Centre are awarded by the University of East Anglia. The John Innes Centre has a contingent of postdoctoral researchers, many of whom are recruited onto the institute's Post-doctoral Training Fellowship programme. The John Innes Centre also sponsors seminars and lectures, including the Bateson Lecture, Biffen Lecture, Chatt Lecture, Darlington Lecture and Haldane Lecture.

Research
The research at the John Innes Centre is divided into 4 Institute Strategic Programs (ISPs) funded by the Biotechnology and Biological Sciences Research Council (BBSRC). These ISPs, which combine the research of multiple groups to address a greater aim, were, from 2017 to 2023 as follows:
Genes in the Environment -  aims to develop a wider and deeper understanding of how the environment influences plant growth and development.
Molecules from Nature - will investigate the vast diversity of chemicals produced by plants and microbes.
Plant Health - aims to understand the molecular dialogue between plants and microbes, establishing how they communicate with each other and how they have evolved in relation to one another.
Designing Future Wheat - a program with other BBSRC institutes Rothamsted Research and National Institute for Agricultural Botany (NIAB) and the University of Nottingham and the University of Bristol.

Affiliations
The John Innes Centre co-located with The Sainsbury Laboratory (Norwich), an institute focused studying plant disease. The Sainsbury Laboratory is closely affiliated with the University of East Anglia.

Along with the  Institute of Food Research and University of East Anglia (UEA), JIC hosted the BA Festival of Science (now the British Science Festival) in September 2006.

The John Innes Centre, University of East Anglia (UEA) The Sainsbury Laboratory, The Earlham Institute and Quadram Institute Bioscience have since 2016, run Women of the Future an event aimed at promoting career in science to young women.

Directors
The John Innes Centre has been directed by:
 William Bateson (1910–1926)
 A. Daniel Hall (1926–1939)
 C. D. Darlington (1939–1953)
 K. S. Dodds (1953–1967)
 Roy Markham (1967–1980)
 Harold Woolhouse (1980–1988)
 Richard B. Flavell (1988–1999)
 Chris Lamb (1999-2009)
 Dale Sanders (2009–2022)
 Graham Moore (2022–present)

Notable staff and alumni
Notable staff and alumni include:

John Innes Foundation
The John Innes Foundation (JIF) is an independent charitable foundation (registered Charity No. 1111527) and was formed in 1910 by John Innes. JIF set up the John Innes Horticultural Institution (JIHI) at Merton, London.

Currently, the JIF owns the land and buildings at Newfound Farm, Colney and Church Farm, Bawburgh, Norfolk which are used by researchers from the John Innes Centre.

The JIF trustees also play an active part in the management of John Innes Centre research and have the right to appoint three members of the Governing Council.

The foundation sponsors several graduate studentships each year, support for educational programmes and the infrastructure of the site. They also fund student awards for scientific excellence and science communication. It also owns a very significant collection of archive material held in the Historical Collections library at the John Innes Centre.

The Special Collection and the History of Genetics Library
The John Innes Centre is home to a collection of rare botanical books, lab books, manuscripts and letters documenting the history of genetics and research carried out by its scientists. This includes a letter from William Bateson documenting the first use of the word "genetics". The History of Genetics library also contains the archives of the Genetical Society.

Germplasm Resources Unit
An important part of the John Innes Centre is the John Innes Centre Germplasm Resources Unit (GRU).  This seedbank houses a number of germplasm collections, including the Watkins Landrace Wheat Collection, the John Innes Centre Pisum Collection, BBSRC Small Grain Cereal Collection, Crop wild relative collection and several specialist genetic stocks collections.

This material is extensively used by UK and non-UK researchers and breeders, and is an available upon request to research, academic and commercial efforts, subject to availability. The complete list of the material can be found in the GRU database.

References

Biological research institutes in the United Kingdom
Botany
Genetics in the United Kingdom
Organisations based in Norwich
Plant breeding
Research institutes in Norfolk

John Innes Centre


Jeter Connelly Pritchard (July 12, 1857 – April 10, 1921) was a United States circuit judge of the United States Court of Appeals for the Fourth Circuit and of the United States Circuit Courts for the Fourth Circuit and previously was an associate justice of the Supreme Court of the District of Columbia.

Education and career

Born on July 12, 1857, in Jonesboro, Washington County, Tennessee, Pritchard was apprenticed to the printer's trade, then moved to Bakersville, Mitchell County, North Carolina, in 1873. He became joint editor and owner of the Roan Mountain Republican. He attended the Martins Creek Academy in Tennessee. He was a Presidential Elector on the Republican Party ticket in North Carolina in 1880. He read law and was admitted to the bar in 1889. He entered private practice in Marshall, North Carolina, starting in 1889. He was a member of the North Carolina House of Representatives from 1885 to 1889, and from 1891 to 1893. He was an unsuccessful candidate for Lieutenant Governor in 1888 and an unsuccessful candidate for United States Senator in 1891. He was President of the North Carolina Protective Tariff League in 1891. He was an unsuccessful candidate for election to the United States House of Representatives of the 53rd United States Congress in 1892.

Congressional service

Pritchard was elected as a Republican to the United States Senate in 1894 to fill the vacancy caused by the death of United States Senator Zebulon Baird Vance. He was reelected in 1897 and served from January 23, 1895, to March 3, 1903. The victory of the Republican-Populist alliance (or "fusion") in the 1894 legislative elections, and their subsequent domination of the North Carolina General Assembly was the key factor in Pritchard's initial election and subsequent reelection. He was Chairman of the Committee on Civil Service and Retrenchment for the 54th and 55th United States Congresses and Chairman of the Committee on Patents for the 56th and 57th United States Congresses.

On October 21 of 1898, Pritchard sent a letter to President William McKinley, requesting federal marshals to protect black voters in the upcoming election. He warned that Democrats were stockpiling weapons and threatening black voters, and said that Democrats' claims of "Negro domination" were without basis. The letter was discussed by McKinley and his cabinet on October 24, but federal marshals were not sent as Governor Daniel Lindsay Russell had not made the request. As a result, intimidation by Red Shirts kept black voters away from the polls, resulting in a sweeping Democratic victory. On the day following the election, the Wilmington insurrection of 1898 broke out.

Pritchard began reversing his views on civil rights in 1900, becoming a lily-white and opposing black officeholders.

Federal judicial service

Pritchard was nominated by President Theodore Roosevelt on November 10, 1903, to an Associate Justice seat on the Supreme Court of the District of Columbia (now the United States District Court for the District of Columbia) vacated by Associate Justice Harry M. Clabaugh. He was confirmed by the United States Senate on November 16, 1903, and received his commission the same day. His service terminated on June 1, 1904, due to his elevation to the Fourth Circuit. While in office Pritchard twice offered resolutions demanding that the Senate declare the grandfather clause a violation of the Fourteenth and Fifteenth Amendments, but both attempts failed.

Pritchard was nominated by President Roosevelt on April 27, 1904, to a joint seat on the United States Court of Appeals for the Fourth Circuit and the United States Circuit Courts for the Fourth Circuit vacated by Judge Charles Henry Simonton. He was confirmed by the Senate on April 27, 1904, and received his commission the same day. On December 31, 1911, the Circuit Courts were abolished and he thereafter served only on the Court of Appeals. His service terminated on April 10, 1921, due to his death in Asheville, North Carolina. He was interred in the Riverside Cemetery in Asheville, near fellow North Carolina Senators Thomas Lanier Clingman and Zebulon Baird Vance.

Family

Senator Pritchard married Augusta L. Ray in 1877 and they became the parents of three sons and a daughter—William D. (an army officer killed in the Philippines in 1904), George M. Pritchard (a politician in the Republican Party), Thomas A., and Ida (Mrs. Thomas S. Rollins). Following the death in 1886 of his wife, Pritchard married Melissa Bowman by whom he had another son, J. McKinley. After the death of his second wife in 1902, Judge Pritchard married Lillian E. Saum in 1903.

Honor

Pritchard Park in downtown Asheville is named in Pritchard's memory.

References

Sources

External links
 North Carolina Election of 1898
 Documenting the American South: Jeter Connelly Pritchard, 1857-1921

|-

|-

1857 births
1921 deaths
People from Jonesborough, Tennessee
Republican Party members of the North Carolina House of Representatives
Judges of the United States District Court for the District of Columbia
Judges of the United States Court of Appeals for the Fourth Circuit
United States district court judges appointed by Theodore Roosevelt
United States court of appeals judges appointed by Theodore Roosevelt
20th-century American judges
Candidates in the 1920 United States presidential election
20th-century American politicians
Republican Party United States senators from North Carolina
United States federal judges admitted to the practice of law by reading law

Jeter C. Pritchard


Aceasta este o listă de piese de teatru americane în ordine alfabetică:

0-9
 $1200 a Year: A Comedy in Three Acts (1920) de Edna Ferber și Newman Levy

 8 (2011 ), de Dustin Lance Black

A
 A-Haunting We Will Go (1981), de Tim Kelly
 A Counterfeit Presentment (1877), de William Dean Howells
 A Delicate Balance (Echilibru instabil, 1966), de Edward Albee
  A Streetcar Named Desire (Un tramvai numit dorință 1947), de Tennessee Williams
 A Memory of Two Mondays (1955), de Arthur Miller
 A View from the Bridge (1955), de Arthur Miller
 After the Fall (După cădere, 1964), de Arthur Miller
 Agnes of God (1979), de John Pielmeier
 The Aliens (2010), de Annie Baker
 All Because of Agatha (1964), de Jonathan Troy
 All My Sons (Toți fiii mei, 1947), de Arthur Miller
 All New People (2011), de Zach Braff
 All the Way (2012), de Robert Schenkkan
 All the Way Home (1960), de Tad Mosel
 The American Clock (1980), de Arthur Miller
 The American Dream (Visul american, 1961), de Edward Albee
 And Still I Rise (1978), de Maya Angelou
 Anna Christie (1921), de Eugene O'Neill
 Anne of the Thousand Days (Anul celor o mie de zile, 1948), de Maxwell Anderson
 And Things That Go Bump in the Night (1964), de Terrence McNally
 Awake and Sing! (1935), de Clifford Odets

B
 Bad Habits (1974), de Terrence McNally
 Battle of Angels (Bătălia îngerilor, 1940) (rescrisă în 1957 ca Orpheus Descending), de Tennessee Williams
 Black Nativity (1961), de Langston Hughes
 Born Yesterday (1946), de Garson Kanin
 Botticelli (1968), de Terrence McNally
 Bringing It All Back Home (1969), de Terrence McNally
 Broken Glass (1994), de Arthur Miller
 Botticelli (1968), de Terrence McNally
 Bullets Over Broadway (2014), de Woody Allen
 By the Sea, By the Sea, By the Beautiful Sea (1995), de Terrence McNally, Lanford Wilson și Joe Pintauro

C
 Candles to the Sun (1936), de Tennessee Williams
 The Creation of the World and Other Business (1972), de Arthur Miller
 The Cocktail Party (1949), de T.S. Eliot
 Come on Strong, de Garson Kanin
 The Confidential Clerk (1954), de T.S. Eliot
 The Cop and the Anthem (1973), de Jim Beaver
 Copilul îngropat (Buried Child, 2004) de Sam Shepard
 Corpus Christi (1998), de Terrence McNally
 The Crucible (Vrăjitoarele din Salem, 1953), de Arthur Miller

D
 Death (1975), de Woody Allen
 Deathtrap (Capcana morții, 1978), de Ira Levin
 Death of a Salesman (Moartea unui comis-voiajor, 1949), de Arthur Miller
 The Death of Bessie Smith (Moartea lui Bessie Smith, 1960), de Edward Albee
 Dedication or The Stuff of Dreams (2005), de Terrence McNally
 Desire Under the Elms (Patima de sub ulmi, 1924), de Eugene O'Neill
 Deuce (2007), de Terrence McNally
 Dinner at Eight (1932), de Edna Ferber și G. S. Kaufman
 Don't Drink the Water (1967), de Woody Allen
 Don't Go Away Mad (1947), de William Saroyan
 Don't You Want to be Free? (1938), de Langston Hughes
Dracula (1927) – piesă de teatru irlandeză de Hamilton Deane și rescrisă de dramaturgul american John L. Balderston; ecranizată în 1931 și 1979

E
 Efectul razelor gamma asupra crăițelor (The Effect of Gamma Rays on Man-in-the-Moon Marigolds) de Paul Zindel
 The Egotist (1922), de Ben Hecht
 The Elder Statesman (1958), de T.S. Eliot
 Elmer and Lily (1939), de William Saroyan
 Emma (1976), de Howard Zinn
 The Emperor Jones  (Împăratul Jones, 1920), de Eugene O'Neill
 Emperor of Haiti (1936), de Langston Hughes

F
 Faith of Our Fathers (Credința părinților noștri, 1950), de Paul Eliot Green
 The Family Reunion (1939), de T.S. Eliot
The Feast of Ortolans (1937), de Maxwell Anderson
 Fortitude  (1968), de Kurt Vonnegut
 The Fifth Column (1938), de Ernest Hemingway
 Finishing the Picture (2004), de Arthur Miller
 The Floating Light Bulb (1981), de Woody Allen
 The Flying Machine: A One-Act Play for Three Men (1953), de Ray Bradbury
 Frankie and Johnny in the Clair de Lune (1982), de Terrence McNally
  Fugitive Kind (1937), de Tennessee Williams

G
 God (1975), de Woody Allen
 Gods of the Lightning (Zeii luminii, 1929), de Maxwell Anderson și Harold Hickerson
 The Golden Years (1940), de Arthur Miller
 The Great God Brown (Marele zeu Brown, 1926), de Eugene O'Neill
 The Great Disobedience (1938), de Arthur Miller
 The Grass Still Grows (1938), de Arthur Miller
 Gypsy (1929), de Maxwell Anderson

H
 The Hairy Ape (Maimuța păroasă, 1922), de Eugene O'Neill
 The Half-Bridge (1943), de Arthur Miller
 Happy Birthday, Wanda June (1960), de Kurt Vonnegut
 Hello Out There (1941), de William Saroyan
 Hidden Agendas (1994), de Terrence McNally
 High Tor (1937), de Maxwell Anderson
 Honors at Dawn (1938), de Arthur Miller

I
 I Think About You a Great Deal (1986), de Arthur Miller
 In Abraham's Bosom (În sânul lui Avram, 1927), de Paul Eliot Green
 The Iceman Cometh (Vine ghețarul, 1939/1946) de Eugene O'Neill
 Incident at Vichy (1964), de Arthur Miller
 It's Only a Play (1986), de Terrence McNally

J
 Jerico-Jim Crow (1964), de Langston Hughes
 Jim Dandy (1947), de William Saroyan
 Jurnalul Annei Frank  (1955), de Frances Goodrich și Albert Hackett

K
Key Largo (1939), de Maxwell Anderson
Knickerbocker Holiday (1938), de Maxwell Anderson

L
 The Last Yankee (1991), de Arthur Miller
 Lips Together, Teeth Apart (1991), de Terrence McNally
 The Lisbon Traviata (1989), de Terrence McNally
 Listen My Children (1939, de Arthur Miller și Norman Rosten
 Little Ham (1936), de Langston Hughes
 The Live Wire, de Garson Kanin
 The Lost Colony (Colonia pierdută, 1937), de Paul Eliot Green
 Love! Valour! Compassion! (1994), de Terrence McNally

M
 The Maid of Arran (1882), de L. Frank Baum
 The Man Who Had All the Luck (1940), de Arthur Miller
 The Masque of Kings (1936), de Maxwell Anderson
 Mary of Scotland (Maria a Scoției, 1938), de Maxwell Anderson
 Master Class (1995), de Terrence McNally
 The Meadow (1947), de Ray Bradbury
 A Moon for the Misbegotten (Luna dezmoșteniților, 1943) de Eugene O'Neill
 Mourning Becomes Electra (Din jale se întrupează Electra, 1931), de Eugene O'Neill
 Mr Peter's Connections (1998), de Arthur Miller
 Mule Bone (1931), de Langston Hughes și Zora Neale Hurston
 Murder in the Cathedral (Omor în catedrală, 1935), de T.S. Eliot
 My heart's in the Highlands (Inima mea este pe înălțimi, 1940), de William Saroyan

N
 Next (1969), de Terrence McNally
 Night Over Taos (1932), de Maxwell Anderson
 No Villain (1936), de Arthur Miller
 Noon (1968), al doilea segment al Morning, Noon and Night, de Terrence McNally

O
 The Odd Couple (Un cuplu ciudat, 1965), de Neil Simon
 Once Upon a Single Bound (1974), de Jim Beaver
 Our Mrs. McChesney (1915), de Edna Ferber și George V. Hobart
 Our Town (Orașul nostru, 1913) de Thornton Wilder
 Outside Looking In (1925), de Maxwell Anderson
 The Oyster and the Pearl (Stridia și perla, 1953), de William Saroyan

P
 The Parsley Garden (1992), de William Saroyan
 Pădurea împietrită  (1935), de Robert E. Sherwood
 Pillar of Fire and Other Plays (1975), de Ray Bradbury
 Play It Again, Sam (1969), de Woody Allen
 Pluto (The God of Hell, 2004) de Sam Shepard
 Prelude and Liebestod (1989), de Terrence McNally
 The Price (Prețul, 1968), de Arthur Miller

R
The Rat Race, de Garson Kanin
 Resurrection Blues (2002), de Arthur Miller
 The Ride Down Mt. Morgan (1991), de Arthur Miller
 The Ritz (1975), de Terrence McNally
 The Rock (1934), de T.S. Eliot
 The Royal Family (1927), de Edna Ferber și G. S. Kaufman

S

 Saturday's Children (Copiii de sâmbătă, 1927), de Maxwell Anderson
 Second Overture (1938), de Maxwell Anderson
 Sherlock Holmes (1899) de William Gillette și Arthur Conan Doyle
 Simply Heavenly (1957), de Langston Hughes
 The Slaughter of the Innocents (1952), de William Saroyan
 The Smile of the World, de Garson Kanin
 Some Men (2006), de Terrence McNally
 Something Cloudy, Something Clear  (1981), de Tennessee Williams
 Stage Door (1926), de Edna Ferber și G.S. Kaufman
 The Stendhal Syndrome (2004), de Terrence McNally
 Starstruck (1980), de Elaine Lee
 The Stolen Secret (1954), de William Saroyan
 Subway Circus (1940), de William Saroyan
 Summer and Smoke (1948, rescrisă în 1964 ca The Eccentricities of a Nightingale) -- tradusă în română ca Vară și fum, de Tennessee Williams
 The Sleeping Car (1883), de William Dean Howells
 The Sunshine Boys (Băieții de aur, 1972), de Neil Simon
 The Star-Wagon (1937), de Maxwell Anderson
 Sweeney Agonistes (publicată 1926, jucată 1934), de T.S. Eliot
 Sweet Eros (1968), de Terrence McNally

T
 Talking to You (1942), de William Saroyan
 Tambourines to Glory (1956), de Langston Hughes
 They Too Arise (1937), de Arthur Miller
 The Time of Your Life (1939), de William Saroyan
 They're Made Out of Meat (povestire din 1991 ulterior adaptată de autor în piesă de teatru), de Terry Bisson
 Troubled Island (1936), de Langston Hughes și William Grant Still
 Two for the Seesaw (1958), de William Gibson

V
Valley Forge (1934), de Maxwell Anderson
 Van Zorn,  de Edwin Arlington Robinson
 Vanya and Sonia and Masha and Spike (2012), de Christopher Durang
 The Very First Christmas Morning (1962), de Kurt Vonnegut
 Vizita pe o mică planetă (Visit to a Small Planet) (1957), de Gore Vidal
 Visiting Mr. Green, de Jeff Baron

W
 Weekend (1968), de Gore Vidal
 What Price Glory (1924), de Maxwell Anderson și Laurence Stallings
 Where Has Tommy Flowers Gone? (1971), de Terrence McNally
 Whiskey (1973), de Terrence McNally
 White Desert (1923), de Maxwell Anderson
 Who's Afraid of Virginia Woolf? (Cui i-e frică de Virginia Woolf?), de Edward Albee
The Wingless Victory (1936), de Maxwell Anderson
Winterset (1935), de Maxwell Anderson
 The Wonderful Ice Cream Suit and Other Plays (1972), de Ray Bradbury

X

Y
 You're Welcome America (2009)

Z
 Zero Hour (2006), de Jim Brochu
 Zorro in Hell, de Richard Montoya, Ric Salinas și Herbert Siguenza
 The Zoo Story (Poveste zoologică, 1959), de Edward Albee

Vezi și

 Listă de dramaturgi americani
 Listă de dramaturgi
 Lista pieselor lui Tennessee Williams
 Neil Simon#Piese de teatru
 Lista pieselor de teatru de Lyman Frank Baum (en)

americane

Listă de piese de teatru americane


Der Mann mit dem Hammer ist eine Skulptur des Luxemburger Bildhauers Albert Kratzenberg (1890–1966), die  1939 im Rahmen der New Yorker Weltausstellung 1939 New York World's Fair aufgestellt wurde.

L'allégorie de l'artisanat
Ursprünglich war sie Teil der Monumental-Skulptur "L'allégorie de l'artisanat". Dieses über 20 Meter lange und 12 Meter hohe Wandgemälde stellte einen Querschnitt der luxemburgischen Landschaft (Minette Gegend, Luxemburg-Stadt und die Burgen entlang der Sauer) dar. Eingegrenzt von vier Statuen, die "charakteristische" luxemburgische Berufe symbolisieren sollten (Arbeiter, Handwerker, Landwirt und Weinbauer) sollte dieses monumentale Werk Besucher und Investoren nach Luxemburg locken.

Wiederentdeckung
Nach der Weltausstellung wurden die Statuen getrennt und gerieten bald in Vergessenheit. "Der Mann mit dem Hammer" wurde Anfang der 1980er Jahre in einem Staatsdepot wiederentdeckt und in Düdelingen aufgestellt. Bis zu ihrer Restauration 2008 stand die Statue am Eingang des "Quartier Brill". Seither steht sie im Park der "Galerie Nei Liicht".

Weblinks

Quellenangaben

Statue
Düdelingen
Denkmal in Luxemburg
Bildende Kunst (Luxemburg)
Arbeiterdenkmal
Skulptur (1939)

Der Mann mit dem Hammer


Srpanjska kriza (njemački: Julikrise) naziv je za diplomatsku krizu koja je trajala od 28. lipnja do 8. kolovoza 1914. godine. Diplomatska kriza uslijedila je kao posljedica atentata na austrougarskoga cara Franju Ferdinanda u Sarajevu, koji je počinio srpski terorist Gavrilo Princip, zbog čega je došlo do burnih diplomatskih i političkih reakcija između Austro-Ugarske i Kraljevine Srbije. Budući da je Kraljevina Srbija bila saveznik Ujedinjenog Kraljevstva i Ruskog Carstva, diplomatska kriza dala je Središnjim silama (Trojnom savezu) čvrste razloge za objavu rata Srbiji, zbog čega je na kraju došlo do Prvog svjetskog rata.

Srbijanska teroristička organizacija Crna ruka izvršila je atentat kao posljedicu srbijanskih pretenzija na područje Bosne i Hercegovine, koja je nakon Berlinskog kongresa 1878. godine pripala pod upravu Austro-Ugarske Monarhije. Iako je Bosna i Hercegovina pod kratkom austrougarskom upravom ostvarila značajan znanstveni, gospodarski i kulturni napredak, Srbija je tim činom nakratko morala odgoditi planove o stvaranju Velike Srbije, zbog čega je u vlada u Beogradu, u suradnji s terorističkim plaćenicima i Srbima u Bosni i Hercegovini isplanirala napade kojima je željela zapaliti bosanskohercegovačko "bure baruta".

Nakon što je diplomatska kriza eskalirala odgovorom srbijanske vlade da neće dopustiti istragu o ubojstvu cara Franje Ferdinanda, Austro-Ugarska je objavila rat Srbiji. Sljedećih dana, tzv. pojavom "domino-efekta", Ujedinjeno Kraljevstvo i Francuska su prvo proglasile rat Austro-Ugarskoj, nakon čega je Njemačka, kao saveznica Austro-Ugarske proglasila rat Saveznicima. Kasnije je ratni sukob prešao granice europskih utjecaja i poprimio svjetske razmjere, zbog čega su se u rat kasnije uključile Kina, Rusko Carstvo, Sjedinjene Države i Japan.

Izvori

Vanjske poveznice
 Austro-ugarski ultimatum Kraljevini Srbiji (izvorni tekst na njemačkom)
 Kronologija Srpanjske krize (28. lipnja - 8. kolovoza 1914.)
 Srpanjska kriza - www.firstworldwar.com

Prvi svjetski rat

Srpanjska kriza


An Hohenbergia sandrae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elton Martinez Carvalho Leme. An Hohenbergia sandrae in nahilalakip ha genus nga Hohenbergia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hohenbergia

Hohenbergia sandrae


التسخين الحركي-الهوائي:  تسخين الأجسام الصلبة بـالحركية الهوائية من خلال تمرير تيار هوائي ساخن، فهي من أشكال الحمل الحراري —انتقال الحرارة من جزء من السائل أو الغاز إلى جزء آخر— التي غالبا ما تشاهد على سطح المركبات المتحركة بسرعة ويرتبط مقدارها بمدى الانسيابية ومقاومة السطح؛ ففي هذه النقطة، تنتقل الحرارة المختزنة في الهواء إلى الجسم الصلب المتحرك خلالها.

تزداد الهوائية والتدفئة بشكل مطرد مع زيادة سرعة حركة المركبة وتكون مستمرة من سرعة الصفر، تكون الهوائية والتدفئة في السرعات المنخفضة التي هي دون سرعة الصوت و لكنها تزداد بشكل كبير في السرعات العالية التي تتجاوز سرعة الصوت مما قد يؤثر على المواد التي تشكل سطح المركبة أو الجسم.

مراجع

انتقال الحرارة
دخول الغلاف الجوي
ديناميكا هوائية
هندسة الطيران والفضاء الجوي

تسخين حركي هوائي


Călin Potor () este un deputat român, ales în 2008 din partea Partidului Democrat Liberal și în 2012 din partea Partidului Național Liberal.

În timpului celui de al doilea mandat a trecut la grupul parlamentar al Partidului Social Democrat.

Vezi și
 Legislatura 2012-2016 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Deputați români 2012-2016
Deputați români 2008-2012
Politicieni români în viață

Călin Potor


.sa ist die länderspezifische Top-Level-Domain (ccTLD) des Staates Saudi-Arabien. Sie wurde am  17. Mai 1994 bei der IANA registriert und ist auch auf Arabisch  (.as-saʿūdīya) verfügbar. Für die Verwaltung von .sa ist die staatliche Kommission für Kommunikation und Informationstechnologie (Communications and Information Technology Commission) mit Sitz in Riad verantwortlich, auch Saudi Network Information Center genannt.

Eigenschaften
Es gibt zahlreiche Second-Level-Domains wie beispielsweise .net.sa oder .org.sa, die bestimmten Organisationen vorbehalten sind. Im Dezember 2010 hat die Vergabestelle die Kriterien für .sa dahingehend gelockert, dass nun auch Domains direkt auf zweiter Ebene angemeldet werden dürfen. Zu diesem Zeitpunkt waren etwa 21.000 .sa-Domains registriert. Die sogenannte Sunrise Phase, in der Inhaber bestehender .sa-Domains die neuen kurzen Adressen bevorzugt beantragen konnten, begann im Januar 2011. Trotz der Liberalisierung erlaubt die Vergabestelle nur Privatpersonen und Unternehmen mit Sitz in Saudi-Arabien, eine .sa-Domain anzumelden. Ausnahmen werden lediglich für Ausländer mit saudischem Pass oder Inhaber einer in Saudi-Arabien eingetragenen Marke gemacht. Die Top-Level-Domain unterstützt seit 2004 internationalisierte Domainnamen, deren technische Implementierung in einem Pilotprojekt mit den Verwaltungen von .ae (Vereinigte Arabische Emirate) und .qa (Katar) umgesetzt wurde.

Weblinks
 Website der Vergabestelle

Einzelnachweise

Länderspezifische Top-Level-Domain
Medien (Saudi-Arabien)
Technik (Saudi-Arabien)

.sa


Campionatul European de Curling Feminin din 2018 a fost cea de a 44-a ediție a Campionatului European de Curlingcare a avut loc are loc în perioada 16 - 24 noiembrie în Tallin, Estonia. Câștigătoarea Grupei valorice C ale cărei meciuri s-au disputat în luna aprilie în Danemarca, a promovat în Grupa B.

Suedia a devenit campioană pentru a douăzeci și una oară. Pe lângă Suedia, Elveția, Rusia, Germania, Letonia,  Scoția și Danemarca s-au calificat pentru Campionatul Mondial de Curling din 2019. Finlanda și Italia au retrogradat în grupa B. Slovacia și Polonia au promovat din grupa C în grupa B.

Grupa A

Echipe

Clasament Faza fiecare cu fiecare

Rezultate turneu fiecare cu fiecare

Etapa a 9-a

Play-off

Semifinale

Meciul pentru medalia de bronz

Finala

Grupa valorică B

Clasament Faza fiecare cu fiecare

Rezultate turneu fiecare cu fiecare

Etapa a 9-a

Play-off

Semifinale

Meciul pentru locul al treilea

Finala

Grupa valorică C
Toate meciurile s-au desfășurat în martie 2018 în Danemarca.

Grupa valorică C și-a desfășurat partidele în luna aprilie 2018 în Danemarca.

Câștigătoarea competiției, Slovacia, și ocupanta locului al doilea, Polonia, au obținut calificarea la Campionatul European 2017 Grupa valorică B care are loc în noiembrie la Tallin, Estonia.

Clasament Faza fiecare cu fiecare

Rezultate turneu fiecare cu fiecare

Play-off

Tie-break

Meciul pentru locul 1

Câștigătoarea a promovat în competiția pentru Grupa B valorică.
Învinsa s-a calificat pentru meciul pentru locul al doilea.

Meciul pentru medalia de bronz

Câștigătoarea s-a calificat în meciul pentru locul al doilea.

Meciul pentru locul al doilea

Referințe

Legături externe
Site web oficial

Curling
Campionatul European de Curling
Competiții sportive internaționale găzduite de Estonia


DNA bilgisayarı veya DNA hesaplaması, geleneksel silikon temelli yapı bileşenleri veya bilgisayar teknolojileri yerine, DNA, biyokimya ve moleküler biyoloji kullanarak yapılan bir hesaplama biçimi hesap edilen yeni nesil bilgisayarlardır. DNA hesaplaması veya daha genel olarak biyomoleküler hesaplama, hızla gelişen, disiplinler arası bir sahadır. Bu sahadaki araştırma ve geliştirmenin konuları, DNA hesaplamasının teorisi, uygulaması ve bu konuda yapılan deneyleri kapsar. Hacmi sadece 1 cm³ olan 1 gram DNA, 750 terabayt bilgi barındırabilir.

Tarih
Nörofizyologlar beynin gizemli mekanizmasını keşfedebilmek için ilk önce yaşamsal fonksiyonlarını nasıl yerine getirebildiğini çözebilmeyi hedeflediler. Algıların yanı sıra, öğrenme ve fonksiyonların gerçekleştiği beynin hipokampus bölgesinin bir protezinin yapılması hedeflendi.

Bu saha ilk Leonard Adleman tarafından 1994'te başlatıldı.  Adleman, 7 noktalı Hamilton patika problemini çözerek DNA'nın bir hesaplama aracı olarak kullanılabileceğinin kavramını ıspatladı. Adleman'ın bu deneylerinden beri önemli gelişmeler yapılmış ve DNA hesaplaması ile çalışan çeşitli Turing makinaları inşa edilebilmiştir.

1994 yılında ortaya konulan DNA'ya dayanan bilgisayar kavramı kombinasyon temelli problemlerin çözümünü hedefliyor. Yaşamın temel taşı olan ve en basitten en karmaşığına bütün canlıların fonksiyonlarını kodlayan DNA molekülünün basit ve kararlı yapısı, karmaşık matematik problemlerinin çözümü olarak önerilmiş. DNA bilgisayarları 'Hamiltonian Path Problem' olarak adlandırılan ve DNA'nın yapısını kullanarak çözüm üreten bir sistem. Kombinasyon temelli problemleri seri olarak çözmeye çalışan geleneksel bir bilgisayarın masif paralel olan DNA bilgisayarının hızına erişmesi asla mümkün olamaz. DNA bilgisayarlarının çok daha az enerji gerektirdiğini ve daha da önemlisi 1000 litre suyun, şimdiye kadar üretilmiş normal bilgisayar hafızalarından daha fazla bilgi tutabileceği ya da 1 kilogram DNA'nın bilişim kapasitesinin şimdiye kadar üretilmiş bilgisayarlardan daha fazla olduğunu göz önünde bulundurursak, bu sistemin kapasitesini anlayabiliriz.

1996'da biyomedikal mühendis Theodore W. Berger, hippocampusun aktivitesini üretebilen, özel olarak tasarlanmış bir DNA çipi üretti. Şimdi ise mikroelektrodlarla bu çipi beyin hücrelerine (neuron) bağlamayı hedefliyor. Berger, kendi kara kutusunu inşa ederek beyni kopya edebilmek ve hippocampusun her algısı karşılığında ürettiği cevabın kusursuz olarak aynısını üretebilmeye çalışıyor. Hippocampusun özel bir bölgesi olan 'dentate gyrus' dokusunun taklidi bu yolla yapılmış bulunuyor. Böylece beynin her bölümünün fonksiyonlarını yerine getirebilecek çiplerin yapılabileceği de kanıtlanmış oluyor. Bu yaklaşımı kullanarak gerçek nöronları ve gerçek beyin sistemlerini kurabilmeyi amaçlayan Berger'in ümidi sadece belleği ve öğrenmeyi değil, hareketi ve algıları yöneten beyin bölgelerini de çözümleyebilmek.

1997'de CALTECH'te bir araştırma grubunun sonuçlanan araştırmalarının açıklanmasıyla, geliştirilen neurochip metodunun canlı beyin hücrelerine bağlanması başarıldı. Ayrıştırılan hippocampus hücresinin, yine in vitro olarak neurochipin bulunduğu ortama yerleştirilmesiyle ve beslenmesi için gerekli ortamın sağlanmasıyla, hücre dendritler ve akson geliştirdiğinde hemen yanındaki hücrenin akson ve dendirtleriyle elektrik bağlantısı kurup bilgi iletimini kurar. Bu gelişme neural networkler üzerine yapılan araştırmalarda çok önemli bir adımı belgeliyor.

2002'de, Weizmann Institute of Science'de araştırmacılar, enzim ve DNA moleküllerinden oluşan programlanabilir bir moleküler hesap makinasını duyurdular. 2004'te ise aynı kuruluştan araçtırmacılar yeni bir DNA hesaplayıcısının duyurusunu yaptılar; bu sistem, bir girdi ve bir çıktı modülü ile birleştirilerek, bir hücrenin kanserli olduğunu teşhis edip, bu tanı üzerine bir anti-kanser ilacı salabilmekteydi.

2009'da biyohesaplayıcı sistemlerin standart silikon çiplerle birleştirilebildiği ilan edildi. Bu deneyde, yüzey-etkin silikon çipleri kullanılarak enzime dayalı bir OR-Reset/AND-Reset mantık sistemi elde edilmiştir. Bu sistem biyolojik ve elektromekanik sistemlerin hücreden küçük boyutta bütünleşmesinin ilk örneği olmuştur.

Özellikleri
DNA hesaplaması temelde paralel hesaplama yapmaktadır çünkü pek çok farklı DNA molekülü farklı olanakları aynı anda denemektedir.

DNA hesaplaması silikonlu bilgisayarlara kıyasla çok daha az enerji tüketir. Ligasyon reaksiyonu ve hatta DNA'nın iki ipliğinin ayrışması için adenozin trifosfat (ATP) kullanılır. Hem iplik hibridizasyonu hem de DNA omurgasının hidrolizi, DNA içinde depolanmış potansiyel enerjinin etkisiyle kendiliğinden olabilir. İki ATP molekülünün hidrolizi 1.5 x 10−19 J enerji salar. İkişer ATP molekülü kullanan pek çok geçiş (transition) olayı olsa dahi güç tüketimi düşüktür. Örneğin, Kahan, tasarımını sunduğu sistemin saniyede 109 transisyonu (geçişi) 10−10 W kullandığını belirtilmiştir. Shapiro da 4000 saniyede 7.5 x 1011 çıktı üreten bir sistemini rapor etmiştir ki bu da ~ 10−10 W enerji üretimine karşılık gelir.

Özelleşmiş bazı problemler için DNA bilgisayarları bugüne kadar imal edilmiş tüm bilgisayarlardan daha hızlı ve daha küçüktür. Bazı matematik hesaplamaların DNA bilgisayarı üzerinde çalıştığı gösterilmiştir. Örneğin Strassen'in matris çarpım algoritmasının bir DNA bilgisayarında çalışabilen genel ve ölçeklenebilir bir uygulamasını yayımlanmıştır.

Ancak, DNA hesaplaması hesaplanabilirlik kuramı bakımından yeni bir yetenek sağlamamaktadır. Hesaplanabilirlik kuramı farklı hesaplama modelleri ile hangi problemlerin berimsel olarak çözülebilir olduğunun araştırmasıdır. Örneğin, Von Neumann makinalarında bir problemin çözümü için gereken bellek hacmi üssel olarak büyüyorsa (EXPSPACE tabir edilen problemler), DNA makinalarında da üssel olarak büyür. Çok büyük EXSPACE problemlerinde gerekli olan DNA miktarı kullanışlı olamayacak derecede çoktur. (Buna karşın kuantum hesaplaması ilginç yeni berimsel yetenekler sağlamaktadır.)

DNA hesaplaması DNA nanoteknolojisi ile örtüşen ama ondan farklı bir sahadır. DNA nanoteknolojisi Watson-Crick baz eşleşmesinin spesifisitesini ve DNA'nın diğer özelliklerini kullanarak DNA'dan yeni yapılar inşa eder. Bu yapılar DNA hesaplamasında kullanılabilir ama bu şart değildir. Buna ek olarak, DNA hesaplaması DNA nanoteknolojisi ile mümkün olan bu tür molekülleri kullanmadan da yapılabilir.

Yöntem
DNA temelli bir hesaplama cihazı inşa etmenin çeşitli yöntemleri vardır, her birinin avantajları ve dezavantajları vardır. Bunların çoğu DNA'dan yapılmış temel mantıksal kapılardır (AND, OR, NOT). Sistemin çalışması için ayrıca oligonükleotitler, enzimler, DNA dizilimler ve polimeraz zincir tepkimesi kullanılır.

DNAzimler
Katalitik DNA (deoksiribozim veya DNAzim), uygun bir sinyal girdisinin (uyuşan bir oligonükleotit gibi) varlığı hâlinde bir reaksiyonu katalizler. DNAzimler, silikon temelli sayısal mantığa benzer şekilde çalışan mantık kapıları imal etmekte kullanılır. Ancak, DNAzimler 1-, 2- ve 3-girdili kapılarla sınırlıdır ve birbirini seri olarak izleyen önermeleri değerlendirebilecek tasarımlar hâlen mevcut değildir.

DNAzim mantık kapısında, kendisi ile uyuşan bir oligonükleotite bağlandığı ve kendi bağlı olduğu fluorogenik substrat kesilip salınınca bu mantık kapısının yapısı değişir. Başka malzemeler de kullanılabilse de, çoğu modeller flüroresan bir substrat kullanırlar çünkü bunun algılanması kolaydır, tek molekül seviyesinde dahi. Flüoresans miktarı ölçülerek bir reaksiyonun olup olmadığı anlaşılabilir. Değişen bir DNAzim "kullanılmış" olur ve yeni bir reaksiyon başlatamaz. Bu yüzden, bu reaksiyonlar eski ürünün atıldığı ve yeni moleküllerin eklenebildiği, sürekli karıştırmalı tank benzeri bir alet içinde bu reaksiyonlar yer alır.

Yaygın kullanılan iki DNAzimi E6 ve 8-17 olarak adlandırılır. Bunların popüler olmasının nedeni, bir substratın herhangi bir yerinden kesilmesine olanak vermeleridir. Stojanovic ve MacDonald, E6 DNAzimini kullanarak MAYA I ve MAYA II makinalarını yaratmışlardır; Stojanovic ise, 8-17 DNAzimini kullanarak mantık kapıları yapılabileceğini göstermiştir. Bu DNAzimlerin mantık kapıları yapmakta yararlı olduğu gösterilmiş olmakla beraber, işlev göstermek için Zn2+ veya  Mn2+ gibi bir metal kofaktörüne gerek duymaları onların yaygın kullanımını kisitlar, bunlar in vivo kullanılamazlar.

Sap ilmik adı verilen bir tasarım, ucunda bir ilmik olan tek bir DNA ipliğinden oluşur, bu ilmik kısmına başka bir DNA ipliği bağlanınca bu dinamik yapı açılıp kapanır. Bu olgudan yararlanılarak çeşitli mantıksal kapılar yaratılmıştır. Bu mantıksal kapılar MAYA I and MAYA II adlı bilgisayarların tasarımında kullanılmıştır.

Enzimler
Enzim-temelli DNA bilgisayarları basit Turing makinası şeklinde çalışırlar; enzim, Turing makinasına karşılık gelir, DNA da yazılıma. Shapiro Fok I enzimi ile çalışan bir DNA bilgisayarı üretmiştir. sonra bu çalışmayı geliştirerek prostat kanseri tanısı koyabilen ve ona bir tepki verebilen bir otomat imal etmiştir: otomat PPAP2B ve GSTP1 genlerinin düşük ifadesi ile, PIM1 ve HPN genlerinin yüksek ifadesine duyarlıdır. Bu otomat bu genlerin ifade düzeyini teker teker belirlemekte ve pozitif tanı hâlinde kendini keserek tek sarmallı bir DNA molekülü salmaktadır. Bu tek sarmallı DNA MDM2 genine ters anlamlıdır (MD2 p53'in bir represörü, yani bir tümör süpresörüdür). Bu sistemin tasarımında, negatif tanı hâlinde bu otomatın hiçbir şey yapmamasındansa pozitif tanı ilacının bir baskılayıcısını salmasına karar verilmişti. Bu uygulamanın bir sınırlaması, iki farklı otomata gerek olmasıdır, her bir ilaç için ayrı bir otomat gerekmektedir. İlacın salınmasına kadar geçen değerlendirme safhası yaklaşık bir saat sürmektedir. Bu yöntem ayrıca geçiş molekülleri ve FokI enzimin mevcut olmasını gerektirmektedir. FokI enziminin gerekliliği in vivo uygulamayı sınırlamaktadır, en azından "üst düzey organizmalarda" kullanım söz konusuysa. Bu tasarımda 'yazılım' molekülleri tekrar kullanılabilmektedir.

Tutanma yeri değişimi
Bazı DNA bilgisayarlarından bir "girdi" DNA ipliği başka bir DNA molekülündeki yapışkan uca (tutunma yeri) bağlanır, bu sayede o moleküldeki öbür ipliğin yerine geçebilir. Bu tasarım sayesinde modüler AND, OR ve NOT kapıları ve sinyal amplifikatörleri yaratılabilir ve bunlar olabildiğince büyük bilgisayarlara bağlanabilir. Bu DNA bilgisayarları enzim gerektirmez.

Algoritmik öz birleşme

DNA nanoteknolojisi, kendisiyle ilişkili olan DNA hesaplaması sahasında uygulanmıştır. Çoklu yapışkan uçları olan DNA "karoları" tasarlanabilir, bu DNA moleküllerinin dizileri uygun şekilde seçilirse Wang karosu özelliğinde karolar oluşur. "Çifte krosover" (DX kısaltması ile bilinir) parçalarının birleşmesinden oluşan bir dizilimin XOR mantık işlemini kodladığı gösterilmiştir; Bunun sonucunda, DNA dizilimi hücresel otomat gibi davranarak Sierpinski üçkeni olarak adlandırılan bir fraktal üretir. Böylece gösterilmiştir ki DNA dizilimlerine hesap ürünleri de dahil edilebilmekte ve basit periyodik dizilimlerden daha karmaşık yapılar oluşturabilmektedir.

Ayrıca bakınız
Biyobilgisayarlar
Berimsel gen
Moleküler elektronik
Peptit hesaplaması
Paralel hesaplama
Kuantum hesaplama
DNA şifre yapımı

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 — Bu sahanın tamamı hakkındaki ilk genel kitap.
 — Kitap DNA'nın biyokimyası, dil ve berisel kuramlarla başlayıp DNA hesaplamasının ileri matematiksel kuramlarıyla devam etmektedir.

 — Tüm konuyu kapsayan genel bir kitap.

Dış bağlantılar
 How Stuff Works açıklaması
 Physics Web
 Ars Technica
 NY Times DNA Computer for detecting Cancer
 Bringing DNA computers to life, (Scientific American)
 Japanese Researchers store information in bacteria DNA
 International Meeting on DNA Computing and Molecular Programming
 LiveScience.com-How DNA Could Power Computers

Bilgisayar türleri
Teorik bilgisayar bilimi
Bilgisayar
Moleküler biyoloji
Amerika Birleşik Devletleri icatları

DNA bilgisayarları


غريبانوفسكيي  هي مدينة في مقاطعة فورونيج أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 16512 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة فورونيج

غريبانوفسكي (مقاطعة فورونيج)


Version 2.0 ist das zweite Studioalbum der US-amerikanisch-schottischen Rockband Garbage. Es erreichte in Frankreich, Neuseeland und dem Vereinigten Königreich Platz 1 der Charts und erhielt zahlreiche Platin-Auszeichnungen. Das Album erhielt zwei Nominierungen für den Grammy in den Kategorien Album des Jahres und Bestes Rockalbum, zudem wurde die ausgekoppelte Single Special in den Kategorien Bester Rocksong und Beste Rock-Performance eines Duos oder einer Gruppe mit Gesang nominiert.

Titelliste

 Temptation Waits – 4:36
 I Think I'm Paranoid – 3:38
 When I Grow Up – 3:23
 Medication – 4:06
 Special – 3:43
 Hammering in My Head – 4:52
 Push It – 4:02
 The Trick Is to Keep Breathing – 4:11
 Dumb – 3:50
 Sleep Together – 4:03
 Wicked Ways – 3:43
 You Look So Fine – 5:25

Charts und Rezeption
Im Gegensatz zu Garbages Debütalbum konnte sich Version 2.0 im deutschsprachigen Raum insgesamt besser positionieren. In Deutschland stieg das Album bis auf Platz 4 und hielt sich 25 Wochen in den Charts. Erstmals platzieren konnten sich Garbage in Österreich auf Platz 4 und in der Schweiz auf Platz 17.

Ein langanhaltender Charterfolg war das Album in den Vereinigten Staaten, wo es bis auf Platz 13 stieg und sich 70 Wochen in den Charts hielt. Im Vereinigten Königreich hielt sich Version 2.0 ebenfalls über ein Jahr in den Charts und erreichte Platz 1. Die Spitzenposition erreichte es auch in Frankreich und Neuseeland. Des Weiteren platzierte sich das Album in den Niederlanden auf Platz 22, im flandrischen Teil Belgiens auf Platz 3, im wallonischen Teil Belgiens auf Platz 2, in Schweden auf Platz 12, in Finnland auf Platz 6, in Norwegen auf Platz 4 und in Australien auf Platz 5.

Bei Allmusic wurde das Album von Stephen Thomas Erlewine mit 3 von 5 Sternen bewertet. Version 2.0 sei weder eine vollkommene Rundumerneuerung noch eine besondere Weiterentwicklung. Alles, was Garbage mit ihrem Debütalbum Erfolg brachte, sei auch auf diesem Album zu finden: Shirley Mansons verführerische Intensität, eine starke Sensibilität für Popmusik und eine Produktion zwischen Alternative Rock und Techno. Dem Album fehle die Direktheit des Vorgängers. Zwar seien die Lieder insgesamt hörbar, aber die Art der Produktion sorge dafür, dass die Lieder gleich klängen.

Uwe Schütte von Spiegel Online bezeichnete Version 2.0 als "ein wenig einheitlicher und kompakter als ihr Vorläufer." Besonders hervorgehoben werden die langsameren Lieder wie Medication und The Trick is To Keep Breathing, das er als Höhepunkt des Albums sieht.

Weblinks

Einzelnachweise

Album (Alternative Rock)
Album 1998
Nummer-eins-Album
Garbage
Mehrfach-Platin-Album (Vereinigtes Königreich)

Version 2.0


Ana Arneodo (1898-1977) fue una actriz de cine y televisión argentina nacida en Francia, de las décadas de 1940 y 1950

Arneodo comenzó sus apariciones en filme en 1939, y continuó en el medio cinematográfico con 24 apariciones entre ese año y 1958. Trabajó regularmente en las películas del director Francisco Mugica. En 1958, se retiró "de las tablas".

Filmografía

 Las apariencias engañan (1958)
 Oro bajo (1956)
 Barrio gris (1954)
 Fin de mes (1953)
 Surcos de sangre (1950)
 La campana nueva (1950)
 La cuna vacía (1949)
 Al marido hay que seguirlo (1948)
 La gran tentación (1948)
 Se abre el abismo (1945)
 Se rematan ilusiones (1944)
 Un atardecer de amor (1943)
 Todo un hombre (1943)
 El espejo (1943)
 El viaje (1942)
 Adolescencia (1942)
 Cada hogar un mundo (1942)
 Su primer baile (1942)
 Los martes, orquídeas (1941)
 Una vez en la vida (1941)
 Ha entrado un ladrón (1940)
 Nosotros, los muchachos (1940)
 Un señor mucamo (1940)
 El solterón (1939)

Referencias

Enlaces externos

 Su currículo en cinenacional

Actrices de Argentina
Actores de cine de Argentina
Argentinos nacidos en el exterior
Emigrantes franceses hacia Argentina
Fallecidos en Buenos Aires

Ana Arneodo


Maxwell'in Cini veya Maxwell'in Şeytanı, İskoç fizikçi James Clerk Maxwell'in ikinci termodinamik yasasının geçerliliğini sorgulamak amacıyla 1867'de ortaya attığı bir "düşünce deneyi"dir.

Deney

Maxwell bu yasayı sınamak için, aralarındaki kapı hariç birbirlerinden tamamen yalıtılmış olan A ve B odaları kurgular. Bu odaların ikisi de aynı çeşit gazla doldurulmuştur ve gazın sıcaklığı her iki odada da aynıdır. Termodinamiğin ikinci yasasına göre, aradaki kapıyı istediğimiz kadar açıp kapayalım, eşit sıcaklıktaki odalar arasında bir ısı akışı olmayacaktır.

Maxwell, kapının başında duran akıllı bir "cin" hayal eder. Bu cin, her iki taraftaki gaz moleküllerini de gözlemleyebilmektedir. A odasından kapıya doğru ortalamadan yüksek bir hızla gelen bir molekül gördüğünde, kapıyı açarak onun B odasına geçmesini sağlar. Benzer şekilde, B odasında ortalamadan düşük hızla hareket eden moleküllerin de tek tek A odasına geçmesini sağlar. Böylece, zaman içinde B odasının içindeki moleküllerin ortalama hızı artarken A odasındakilerin ortalama hızı azalmaktadır. Ortalama hız da sıcaklık demek olduğundan, B odasının sıcaklığı artmakta, A odasının sıcaklığı düşmektedir ve bu da ikinci termodinamik yasasının açık bir ihlalidir.

Eleştiriler

Deneydeki muhtemel hatayı ilk defa 1929'da Leó Szilárd göstermiştir. Szilárd'a göre Maxwell'in cini, moleküllerin hızlarını gözlemlerken, hız bilgilerini depolayıp birbiriyle karşılaştırırken ve kapıyı açıp kapatırken entropi üretmektedir ve üretilen entropi, kaybolduğu iddia edilen entropiye en iyi ihtimalle eşittir.

Ayrıca, Belirsizlik İlkesi'ne göre zaten moleküllerin kinetik enerjilerini ve hareket yönlerini değiştirmeden hızlarını tespit etmenin bir yolu yoktur.

Dış bağlantılar
 Edinburgh Üniversitesi - Maxwell'in Cini
Sciencenews.org - Maxwell'in Cini hakkında

Termodinamik
İstatistiksel mekanik
Nanoteknoloji
Düşünce deneyleri
Kurgusal demonlar
Cin
Termal ve istatistiksel fizik felsefesi
Devridaim makinesi
1867 tanıtımları
Fizikte düşünce deneyleri

Maxwell'in Cini


Berlin Alexanderplatz je roman njemačkog pisca Alfreda Döblina, kojeg je 1929. objavio S. Fischer Verlag. U romanu Döblin koristi moderne pripovjedačke tehnike poput unutarnjeg monologa i montažne tehnike, gdje se između ostalog isječci iz novina stavljaju u radnju i na taj način se dobije dojam autentičnosti i vremenske boje.

Radnja
Franz Biberkopf izlazi iz zatvora Tegel u Berlinu poslije odslužene 4-godišnje kazne zbog ubojstva svoje djevojke Ide, poslije jedne prepirke. Radnja romana slijedi njegov put kada pokušava naći put pravednosi u krugovima sitnih kriminalaca, prostitutki i drugih društvenih izopćenika 1920.-ih u siromašnom Berlinu.

Ekranizacija
Roman je bio podloga za snimanje dva filma s istoimenim nazivom; prvi 1931. redatelja Piela Jutzia, drugi redatelja Fassbindera 1980. godine. Rainer Werner Fassbinderova inačica je film u trajanju od oko 15 sati koji je prikazan u 13 glava zajedno s epilogom. Fassbinderov film smatra se najdužim svjetskim igranim filmom.

Njemačka književnost

Berlin Alexanderplatz


Bostancı, Gönen - Balıkesir ili Gönen ilçesine bağlı Bostancı köyünün eski adı

 Bostancı, Kırkağaç - Manisa ili Kırkağaç ilçesine bağlı Bostancı köyünün eski adı
 Kiremitçi, Çerkeş - Çankırı ili Çerkeş ilçesine bağlı Kiremitçi köyünün eski adı

Yortan


نادي أميريكا لكرة القدم  نادي كرة قدم برازيلي يلعب في دوري كاريوكا المناطقي الدرجة الثانية . تم تأسيس النادي في سنة 1904 .

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1904
أندية كرة قدم في البرازيل
أندية كرة قدم في ولاية ريو دي جانيرو
تأسيسات سنة 1904 في البرازيل
أندية كرة قدم في ريو دي جانيرو

نادي أمريكا (ريو دي جانيرو)


An Guanchezia maguirei in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Schweinfurth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gustavo Adolfo Romero och G.Carnevali. An Guanchezia maguirei in nahilalakip ha genus nga Guanchezia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guanchezia

Guanchezia maguirei


Matej Mitrović (Požega, 10. studenoga 1993.) hrvatski je nogometaš koji igra na poziciji braniča. Trenutačno igra za Rijeku.

Životopis
Rođen je u Požegi, 10. studenoga 1993. godine.

Nogometnu karijeru započinje u Kutjevu te uskoro prelazi u nogometnu školu Nogometnog kluba Kamen Ingrada iz Velike.
Godine 2012. godine kao junior, odlazi u vinkovački klub HNK Cibalia. Svoj prvoligaški debi za NK Cibaliju odigrao je 25. veljače 2012. godine. U sezoni 1. HNL 2012./13. postaje stalni član prvih 11 te je ostvario svih 33 nastupa, najviše na poziciji stopera.

U rujnu 2013. prelazi u HNK Rijeku. U sezoni 2016./17. prve turske lige (Süper Lig) igrao je za Beşiktaş JK. Godine 2018. prelazi u Club Brugge KV i potpisuje na četiri godine.

U svibnju 2018. godine, imenovan je na popisu momčada za SP 2018. u Rusiji, ali nije uspio između prvih 23.

Klupske statistike

Međunarodni nastupi

Golovi

Izvori

Vanjske poveznice
 Matej Mitrović na hrnogomet.com

Životopisi, Požega
Hrvatski nogometaši
Nogometaši HNK Cibalije
Nogometaši HNK Rijeke
Nogometaši Beşiktaşa
Nogometaši Club Bruggea
Aktivni nogometaši

Matej Mitrović


කළුතර කෝරලලාගේ එඩ්වඩ් විනිෆ්‍රඩ් බ්‍රිටෝ අදිකාරම් (5 මාර්තු 1905 – 28 දෙසැම්බර් 1985) යනු,  ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යාපනඥයෙක්, ලේඛකයෙක් සහ සමාජ ක්‍රියාකාරියෙකි. 1931වසරෙහිදී ඔහු විසින් පෙරදිග අධ්‍යයනය පිළිබඳ ලන්ඩන් ශාස්ත්‍රාලයෙන් එම්.ඒ. උපාධියක් ලැබූ අතර 1933 වසරෙහිදී  "අර්ලි හිස්ට්‍රි ඔෆ් බුඩිසම් ඉන් සිලෝන්" නම් නිබන්ධය වෙනුවෙන් පි.එච්.ඩී. උපාධියක් ලැබීය.

ශ්‍රී ලංකාවට යළි පැමිණීමෙන් පසුව  කෝට්ටේ ආනන්ද ශාස්ත්‍රාලයෙහි උගැන්වීම ඇරඹූ ඔහු, 1934 වසරෙහිදී එහි විදුහල්පති විය. ඔහු ශ්‍රී ලංකාව තුල සිටි ප්‍රමුඛතම අවිහිංසාවාදියෙක් විය.

ආරම්භ කළ ආයතන

පාසල්: අනුලා විද්‍යාලය, නුගේගොඩ;ආනන්ද ශාස්ත්‍රාලය, මතුගම; විද්‍යාකර විද්‍යාලය, මහරගම; නිග්‍රෝධ විද්‍යාලය, ගංගොඩවිල සහ දැනට මධ්‍ය මහා විද්‍යාල ලෙසින් හැඳින්වෙන රුවන්වැල්ලේ සහ මාලබේ ආනන්ද ශාස්ත්‍රාලයේ ශාඛා. මෙම සියල්ලම දැනට රජයේ පාසල් වෙති.බෞද්ධ පාසල් රැසක් ආරම්භ කිරීමට පුරෝගාමී වූ විද්වතෙකි.

ක්‍රිෂ්ණමූර්ති මධ්‍යස්ථානය, ශ්‍රී ලංකාව, ජිඩ්ඩු ක්‍රිෂ්ණමූර්තිගේ උගැන්වීම් පිළිබඳ උනන්දුවක් දක්වන අයවළුන් විසින් මෙහෙයවන, ලොව පුරා විහිදී ඇති අධ්‍යයන මධ්‍යස්ථාන ජාලයකට අයත් වෙයි.

සමකාලීන සමාජීය, ආගමික, ආචාර්ය ධර්ම සම්පන්න සහ පරිසරවිද්‍යාත්මක කරුණු සාකච්ඡා කිරීම සඳහා වූ තරුණ සිතුවිලි සමාජය. ශ්‍රී ලංකාව පුරා සමස්ත ප්‍රදේශ වලට අයත්වූ, බෙහෙවින් තරුණයන්ගෙන් සමන්විතවූ, 8000 කට වැඩි සාමාජික පිරිසක් කලෙක මෙය සතු විය. ආචාර්ය අදිකාරම්ගේ මරණයෙන් පසු අභාවයට ගොස් ඇත.

ශ්‍රී ලංකා ශාකභක්ෂකයන්ගේ සංගමය, කොළඹ සහ මාතර. 1987 සහ 1997 අතරතුර කාලයේදී කොළඹ සමාජය අභාවයට ගොස් පැවතුණි. 1997 ජූනි මාසයේදී එය යළි පණගන්වා අළුත්වැඩියා කරන ලදි.

ප්‍රධාන ප්‍රකාශන

අර්ලි හිස්ට්‍රි ඔෆ් බුඩිසම් ඉන් සිලෝන්, 1946

අඩියාර්හී පරමවිඥානාර්ථ සමාජ පුස්තකාලයෙහි, පාලි සහ සිංහල අත්පිටපත් වල වර්ගකෝෂය

ද පාලි රීඩර්

ද ධම්මපද, ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනයකි

අශෝක ලිපි (අශෝක රජතුමාගේ ශිලාලේඛනයන්හී සිංහල පරිවර්තනය)

පරමාණුව (පරමාණුව පිළිබඳ සිංහලයෙන් කළ කෘතියකි)

සිතුවිලි

ආචාර්ය අදිකාරම් විසින් විද්‍යාව පිළිබඳවූ නවීන විද්‍යාව නමැති සඟරාවක්ද සංස්කරණය කළ අතර, සාමාන්‍ය විද්‍යාව පිළිබඳ පාසල් පෙළ පොත් මාලාවක් ලියමින්, සමාජ විවරණය, භෞතික සහ පරිසරවිද්‍යාත්මක විද්‍යාවන් ආදිය පිළිබඳව පුවත්පත් ලිපි ලිවීය.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි

1905 උපත්
1985 මරණ
සිංහල ජනයා
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රියාකාරීහූ
ශ්‍රී ලාංකික අධ්‍යාපනඥයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ලේඛකයෝ
සිංහල-භාෂා ලේඛකයෝ
චරිත කතා

ඊ. ඩබ්ලිව්. අදිකාරම්


Kral Faysal kelimesi aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Faysal bin Abdül Aziz, Suudi Arabistan Kralı.
 Faysal bin Hüseyin, Irak Kralı.
 II. Faysal, Irak Kralı.

Kral Faysal


An Poa senex in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elizabeth Edgar. An Poa senex in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa senex


István Varga ist der Name folgender Personen:

* István Varga (Handballspieler) (1943–2014), ungarischer Handballspieler
 István Varga (Fußballspieler, 1948) (* 1948), ungarischer Fußballspieler und -trainer
 István Varga (Fußballspieler, 1953) (* 1953), ungarischer Fußballspieler
 István Varga (Fußballspieler, 1955) (* 1955), ungarischer Fußballspieler
 István Varga (Politiker) (* 1956), ungarischer Politiker
 István Varga (Fußballspieler, 1956) (1956–2006), ungarischer Fußballspieler
 István Varga (Judoka) (1960–2023), ungarischer Judoka
 István Varga (Fußballspieler, 1963) (* 1963), ungarischer Fußballspieler
 István Varga (Fußballspieler, 1979) (* 1979), ungarischer Fußballspieler

István Varga


QAnon er nafn á samsæriskenningu öfgahægrimanna í Bandaríkjunum sem gengur út á að söfnuður satanískra barnaníðinga reki alþjóðlegan barnaníðshring sem teygi sig til allra heimshorna og bruggi launráð gegn Donald Trump Bandaríkjaforseta, sem á að vera helsti óvinur safnaðarins. Kenningar QAnons ganga jafnframt yfirleitt út á að Trump sé að undirbúa sérstakan uppgjörsdag sem kallist "Stormurinn" og muni leiða til þess að þúsundir meðlima söfnuðarins verði handteknir.</blockquote> Enginn hluti þessarar kenningar á við rök að styðjast. Stuðningsmenn QAnons hafa sakað marga frjálslynda Hollywood-leikara, stjórnmálamenn í Demókrataflokknum og háttsetta embættismenn um að vera meðlimir í barnaníðshringnum.

Áhagendur QAnons halda því jafnframt fram að Trump hafi sett á svið samsæri með Rússum til þess að fá Robert Mueller til liðs við sig við að afhjúpa barnaníðshringinn og koma í veg fyrir að Barack Obama, Hillary Clinton og George Soros fremji valdarán. Nettröll á mála hjá ríkisstjórn Rússlands hafa gefið samsæriskenningum QAnons byr undir báða vængi á samfélagsmiðlum auk þess sem rússneskir ríkisfjölmiðlar hafa breitt út kenningarnar.

Svipaðar samsæriskenningar á borð við Pizzagate-kenninguna svokölluðu, sem hefur síðan þá orðið hluti af hugmyndamynstri QAnons, höfðu áður náð útbreiðslu á netinu en hin eiginlega samsæriskenningasmíð QAnon-hreyfingarinnar hófst í október árið 2017 á netspjallsíðunni 4chan með færslum notanda sem gekk undir nafninu "Q". Almennt er gengið út frá því að notandinn Q hafi verið Bandaríkjamaður en einnig hafa líkur verið leiddar að því að síðar hafi hópur fólks birt færslur undir notendanafninu Q. Q sagðist vera háttsettur embættismaður með svokallaða Q-öryggisheimild og aðgang að leynilegum upplýsingum um ríkisstjórn Donalds Trump og andstæðinga hennar í Bandaríkjunum. Fréttastofan NBC News hefur greint frá því að þrír einstaklingar hafi tekið hina upphaflegu færslu Q og dreift henni til ýmissa fjölmiðla til þess að byggja upp netfylgi í hagnaðarskyni. Ýmsir notendur á 4chan höfðu áður birt svipaðar færslur á undan Q með notendanöfnum á borð við FBIAnon, HLIAnon (High-Level Insider), CIAAnon, og WH Insider Anon. Þótt hreyfingin sé bandarísk að uppruna hefur virkni hennar einnig verið talsverð utan Bandaríkjanna, einkum í Evrópu.

Áhagendur QAnons fóru að birtast á kosningasamkomum Trumps í ágúst árið 2018. Bill Mitchell, útvarpsmaður sem hefur talað fyrir kenningum QAnons, sótti "samfélagsmiðlafund" í Hvíta húsinu í júlí 2019. Stuðningsmenn QAnons merkja færslur sínar á samfélagsmiðlum gjarnan með myllumerkinu #WWG1WGA, sem er skammstöfun á slagorðinu "Where We Go One, We Go All" (ísl. "Þangað sem eitt okkar fer, förum við öll"). Á fjöldasamkomu Trumps í ágúst 2019 notaði maður slagorðið til að hita upp fyrir Trump en neitaði síðar að um væri að ræða vísun í QAnon. Þetta gerðist fáeinum klukkustundum eftir að alríkislögreglan birti skýrslu þar sem talað var um QAnon sem mögulega uppsprettu hryðjuverkastarfsemi. Samkvæmt greiningu fjölmiðlasamtakanna Media Matters for America hafði Trump í október 2020 breitt út skilaboð QAnons að minnsta kosti 265 sinnum með því að deila eða minnast á 152 Twitter-færslur tengdar hreyfingunni, stundum oft á dag. Stuðningsmenn QAnons fóru að kalla Trump "Q+".

Fjöldi stuðningsmanna QAnons er óljós en hreyfingin nýtur verulegs fylgis á netinu. Í júní árið 2020 hvatti Q fylgismenn sína til að sverja "hernaðareið stafrænna stríðsmanna", sem margir gerðu og merktu með myllumerkinu #TakeTheOath á Twitter. Næsta mánuð lét Twitter loka þúsundum notendaaðganga tengdum QAnon og breytti reikniforritum sínum til að draga úr útbreiðslu samsæriskenningarinnar. Innri greining á Facebook í ágúst leiddi í ljós að milljónir stuðningsmanna hreyfingarinnar væru virkir á þúsundum hópa og síðna á samfélagsmiðlinum. Facebook gerði ráðstafanir síðar sama mánuð til að fjarlægja og takmarka virkni QAnons og lét í október alfarið banna dreifingu samsæriskenningarinnar á miðlinum. Fylgismenn QAnons hafa einnig flust á netmiðla á borð við EndChan og 8chan, þar sem þeir hafa skipulagt upplýsingaherferðir til að hafa áhrif á bandarísku forsetakosningarnar 2020.

Margir áhagendur QAnons voru meðal þeirra stuðningsmanna Trumps sem réðust á þinghúsið í Washington í janúar 2021 eftir ósigur Trumps í forsetakosningunum gegn Joe Biden.

Tilvísanir

Samsæriskenningar í Bandaríkjunum
Öfgahægristefna

QAnon


Xenochrophis is a genus of colubrid snakes found in Asia. They are commonly referred to as painted keelbacks.

Species of Xenochrophis

Xenochrophis asperrimus,  දිය පොළඟා
Xenochrophis bellula
Xenochrophis cerasogaster, painted keelback
Xenochrophis flavipunctatus, yellow-spotted keelback
Xenochrophis maculatus, spotted keelback
Xenochrophis melanozostus, javan keelback water snake
Xenochrophis piscator, දිය නයා
Xenochrophis punctulatus
Xenochrophis sanctijohannis, St. John's keelback
Xenochrophis trianguligerus, triangle keelback
Xenochrophis vittatus, banded keelback or striped keelback

External links
 Species list

Colubrids
දියබරි ගණය

දියබරි ගණය


دالريادا Dalriada (وتهجأ أيضا دال رياتا Dál Riata أو دال ريادا Dál Riada) هي مملكة غالية شملت أجزاء من غرب اسكتلندا وشمال شرق أيرلندا على جانبي القناة الشمالية. بلغت أوجها في أواخر القرن السادس وأوائل القرن السابع، وشملت تقريبا مناطق أرغيل الحالية في اسكتلندا وجزء من مقاطعة أنترم في منطقة أولستر الأيرلندية.

تألفت المنطقة في أرغيل من أربع عشائر رئيسية وكل منها لها زعيم خاص:
 كينيل لورن Cenél Loairn (عشيرة لورن) في الشمال ووسط أرغيل، والذين أعطوا اسمهم لمنطقة لورن
 كينيل نينغوسا Cenél nÓengusa (عشيرة أنغوس) في إيسلي
 كينيل نغابراين Cenél nGabráin (عشيرة غابران) مقرها في كينتاير
 كينيل كومغيل Cenél Comgaill (عشيرة كومغال) ومقرها في شرق أرغيل، والتي أعطت اسمها لمنطقة كوال
غالبا ما تشير المصادر اللاتينية إلى سكان دالريادا باسم سكوتي (Scoti)، وهو الاسم الذي أطلقه الكتاب الرومان واليونانيون أصلا على الايرلنديين الذين أغاروا على بريطانيا الرومانية. وأشار الاسم لاحقا للمتحدثين بالغالية سواء من أيرلندا أو في أي مكان آخر. يشار إليهم أيضا باسم «الغالين» أو «الدالرياديين».

ويعتقد أن عاصمتها كانت حصن دوناد. وشملت الحصون الملكية الأخرى دونولي، ودونافرتي، ودونزيفريك. وكان بها دير أيونا الذي لعب دورا رئيسيا في نشر المسيحية الكلتية في جميع أنحاء شمال بريطانيا، وفي تطوير فن الجزر البريطانية. كانت جزيرة أيونا مركزا للعلم وأنتجت العديد من المخطوطات الهامة. كما ارتبطت ثقافة دالريادا بالبحر وامتلكت أسطولا بحريا كبيرا.

ويقال أن دالريادا تأسست على يد الملك الأسطوري فيرغوس مور (فيرغوس الكبير) في القرن الخامس. وصلت أوجها تحت حكم أيدان ماك غابراين (حكم 574-608). خلال عهده زاد نفوذ دالريادا وسلطتها؛ وشنت حملات بحرية على جزر أوركني وجزيرة مان، وهاجمت مملكة ستراثكلايد ومملكة برنيسيا. إلا أن الملك إثيرفريث من برنيسيا أوقف تقدمها في معركة ديغساستان في عام 603. كما تلقت هزائم شديدة في أيرلندا واسكتلندا في عهد دومنال بريك (توفي 642) فانتهى عصر دالريادا الذهبي، وأصبحت المملكة تابعة لنورثمبريا لفترة من الزمن. في عقد 730 قاد الملك البيكتي أنغوس الأول حملات ضد دالريادا وأخضعها لسلطان البكتيين بحلول العام 741. هناك خلاف حول ما حل بالمملكة في أواخر القرن الثامن فصاعدا. لم يرى الباحثون أن دالريادا استعادت قوتها بعد فترة طويلة من الهيمنة الأجنبية (من حوالي 637 إلى حوالي 750 أو 760)، في حين شهد آخرون أنها استعادت شيئا من قوتها في عهد أيد فيند (736-778). بل إن البعض يزعم أن دالريادا احتلت مملكة فورتريو. من عام 795 فصاعدا شهدت المنطقة غارات متفرقة من الفايكنغ. يحتمل أن يكون هناك اندماج بين عرشي دالريادا والبيكتيين في القرن التالي. وتقول بعض المصادر أن كيناد ماك أيلبين (كينيث ماك ألبين) كان ملك دالريادا قبل أن يصبح ملك البيكتين في عام 843، بعد تلقي البيكتيين هزيمة كارثية على يد الفايكنج. انتهى استقلال المملكة في وقت لاحق عندما اندمجت مع البيكتيين لتشكل مملكة ألبا.

مصادر

 Charles-Edwards, T.M., Early Christian Ireland. Cambridge UP, Cambridge, 2000.

أنظمة ملكية سابقة في أوروبا
إسكتلندا في أوائل العصور الوسطى
انحلالات القرن 9 في أوروبا
انحلالات عقد 840
تأسيسات القرن 6 في إسكتلندا
تاريخ أرغيل وبوت
تاريخ إسكتلندا
دول سابقة في أوروبا
دول سابقة في الجزر البريطانية
دول وأقاليم انحلت في القرن 9
دول وأقاليم أسست في القرن 6
غايليون
ملوك دالريادا
ممالك أيرلندا في العصور الوسطى

دالريادا


An Epidendrum guillermoi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pedro Ortiz Valdivieso. An Epidendrum guillermoi in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum guillermoi


Martín Cortés may refer to:

 Martín Cortés de Albacar (1510–1582), Spanish cosmographer
 Martín Cortés (son of Malinche) (1523–?)
 Martín Cortés, 2nd Marqués del Valle de Oaxaca (1532–1589)
 Martín Miguel Cortés (born 1983), Argentine footballer

Martín Cortés


Pavel Adamovič Plehve (Pskov, 30. svibnja (11. lipnja) 1850. – Moskva, 28. ožujka (10. travnja) 1916.) je bio ruski general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata zapovijedao je 5. i 12. armijom, te Sjevernim frontom na Istočnom bojištu.

Obitelj
Pavel Plehve je rođen 11. lipnja 1850. u Pskovu u obitelji njemačkih plemića. Sin je Adama Grigorjeviča Plehvea. Stricu mu je bio Konstantin Plehve, otac budućeg ruskog ministra unutarnjih poslova Vjačeslava Plevea. Plehve je bio luteranske vjeroispovijesti, te je tek pred smrt prešao na pravoslavlje. U ljeto 1880. oženio je Veru Aleksandrovnu Suhomlinovu sa kojom je imao troje djece i to dvije kćeri Olgu (rođenu 1881.) i Ekaterinu (rođenu 1886.) i sina Nikolaja (rođenog 1892.).

Vojna karijera
Plehve se školovao u Varšavskoj klasičnoj gimnaziji, te po završetku iste pohađa Nikolajevsku konjičku školu. Istu završava nakon dvije godine 1870. u to drugi u klasi od 67 diplomanata. Nakon toga raspoređen je na službu u Ulansku pukovniju tjelesne garde Njegovog veličanstva smještenoj u Varšavi. U ožujku 1874. promaknut je u čin poručnika, nakon čega od rujna te iste godine pohađa Nikolajevsku akademiju Glavnog stožera. Pred početak Rusko-turskog rata diplomira na akademiji u prvoj klasi, te u veljači 1877. dobiva čin stožernog satnika. U ožujku je raspoređen na službu u stožer XIII.korpusa koji u Rusko-turskom ratu djeluje u Istočnoj Bugarskoj. U lipnju 1877. unaprijeđen je u čin satnika.

Iako se većina ruskih časnika nakon završetka rata u ožujku 1878. vratila u Rusiju, Plehve je ostao u Bugarskoj. U rujnu je imenovan stožernim časnikom u stožeru carskog povjerenika za okupacijske snage, nakon čega od lipnja 1879. obnaša dužnost načelnika odjela vojnog ministarstva Bugarske. Na predmetnoj dužnosti nalazi se do kolovoza kada je imenovan stožernim časnikom u bugarskom ministarstvu rata. U kolovozu te iste godine promaknut je u čin potpukovnika. U listopadu 1879. postaje članom Glavnog vojnog suda, dok je u studenom imenovan vršiteljem dužnosti načelnika Sofijskog vojnog odjela. Nakon ostavke ministra rata P.D. Parensova, do siječnja 1880. obnaša dužnost privremenog zamjenika ministra rata, da bi u ožujku bio imenovan privremenim upraviteljem ministarstva rata Kneževine Bugarske. Nakon što je dva tjedna faktički bio na mjestu bugarskog ministra rata početkom travnja dužnost predaje novom ministru pukovniku Aleksandru Timleru

U ljeto 1880. Plehve se vratio u Rusiju. Od kolovoza 1880. zapovijeda eskadronom u tjelesnoj kirasirskoj pukovniji Njegovog veličanstva. Iste 1880. godine obranio je diplomski rad na temu "Vojno-statistički pregled Kneževine Bugarske i njezinog strateškog značaja u slučaju rata između Rusije i Turske i Austrije". U rujnu 1881. imenovan stožernim časnikom za zadatke u
stožeru Kazanskog vojnog okruga, ali je dva mjeseca kasnije upućen u Glavni stožer na obuku. U kolovozu 1882. unaprijeđen u čin pukovnika, nakon čega je u lipnju 1883. imenovan časnikom zaduženim za obuku na Nikolajevskoj akademiji Glavnog stožera. Na akademiji je bio zadužen za uredske poslove i arhiv, te je osim što je predavao na akademiji, predavao i na Mihailovskoj artiljerijskoj školi.

U ožujku 1891. preuzima zapovjedništvo nad 12. dragunskom mariupoljskom pukovnijom kojom zapovijeda iduće dvije godine. U siječnju 1893. promaknut je u čin general bojnika, te imenovan glavnim intendantom Vilnskog vojnog okruga u kojem svojstvu obilazi i vrši nadzor u tvrđavama Kovno i Osoviec. Navedenu dužnost obnaša do lipnja 1895. kada je imenovan ravnateljem Nikolajevske konjičke škole, koja dužnost je obuhvaćala širok spektar poslova od postavljanja odgojno-obrazovnog procesa do pitanja gospodarskog upravljanja. Na čelu Nikolajevske konjičke škole nalazi se iduće četiri godine, do lipnja 1899., kada je imenovan zapovjednikom 2. konjičke divizije. Navedenu dužnost obnaša dvije godine, do studenog 1901., kada postaje načelnikom stožera Donske vojske. U međuvremenu je, u siječnju 1901., unaprijeđen u čin general poručnika.

U ožujku 1905. tijekom pobune u Poljskoj postaje zapovjednikom Varšavske tvrđave. Varšavskom tvrđavom zapovijeda do srpnja te iste godine kada je imenovan zapovjednikom XIII. korpusa koji je trebao biti upućen na Daleki istok radi sudjelovanja u Rusko-japanskom ratu. Međutim, prebacivanje jedinica XIII. korpusa završeno je tek u drugoj polovici rujna kada su neprijateljstva već završila. Po povratku iz Dalekog istoka, u ožujku 1906., imenovan je pomoćnikom zapovjednika Vilnskog vojnog okruga u kojemu je ranije bio intendant. Na navedenoj dužnosti nalazi se iduće tri godine tijekom kojih je u prosincu 1907. promaknut u čin generala konjice. U ožujku 1909. imenovan je zapovjednikom Moskovskog vojnog okruga na kojoj dužnosti se nalazi i na početku Prvog svjetskog rata

Prvi svjetski rat
Na početku Prvog svjetskog rata na osnovi jedinica Moskovskog vojnog okruga formirana je 5. armija čijim je zapovjednikom imenovan Plehve. Ista se sastojala od četiri korpusa s ukupno 10 pješačkih i pet konjičkih divizija, te je na Istočnom bojištu ušla u sastav Jugozapadnog fronta. Na početku borbenih djelovanja Plehveova 5. armija se sukobila s austrougarskom 4. armijom pod zapovjedništvom Moritza Auffenberga. Austrougarske snage imale su brojčanu nadmoć, te su u Bitci kod Komarowa porazile Plehveovu armiju koja se morala povući prema Vladimiru Volinjskom. Međutim, nakon regrupiranja Pleve ponovno kreće u napad te prodire u prazninu koja je razvila između austrougarske 1. i 4. armije koja se kako bi izbjegla da bude okružena morala povući.

Nakon Galicijske bitke, Plehve je sa 5. armijom premješten na sjever u sastav Sjeverozapadnog fronta u sklopu kojeg rujna 1914. sudjeluje u Varšavsko-Ivangorodskoj operaciji. Nakon toga ističe se u Bitci kod Lodza u kojoj osujećuje njemački plan kojim se željelo okružiti ruske snage na području Lodza. U siječnju 1915. imenovan je zapovjednikom novoformirane 12. armije sa kojom odmah u veljači sudjeluje u Drugoj bitci na Mazurskim jezerima gdje uspijeva odbiti napad njemačke 8. armije. U svibnju 12. armija je raspoređena na područje Rige i Dvinska gdje je na osnovi većine njenih jedinica formirana 5. armija čijim je zapovjednikom u lipnju imenovan Plehve. U rujnu 1915. bezuspješno pokušava zaustaviti napad njemačke 10. armije u Vilnskoj operaciji koja je rezultirala zauzimanjem Vilne. U prosincu 1915. imenovan je zapovjednikom Sjevernog fronta zamijenivši na tom mjestu Nikolaja Ruzskog.

Smrt
Plehve je dužnost zapovjednika Sjevernog fronta obnašao kratko, do veljače 1916. kada je zbog bolesti morao napustiti zapovjedništvo. Imenovan je članom Državnog vijeća čiji je član bio do smrti. Preminuo je 10. travnja 1916. u 66 godini života u Moskvi od posljedica krvarenja u mozgu. Pokopan je na Moskovskom bratskom groblju.

Literatura
 Spencer C. Tucker, World War I: The Definitive Encyclopedia and Document Collection, ABC-CLIO Inc., 2014., str. 1252-1253

Vanjske poveznice
     Pavel Plehve na stranici Firstworldwar.com
     Pavel Plehve na stranici Grwar.ru
     Pavel Plehve na stranici Hrono.ru
     Pavel Plehve na stranici Ria1914.info
     Pavel Plehve na stranici Stpku.ru
     Pavel Plehve na stranici 100.histrf.ru

Izvori

Ruski vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Pavel Plehve


أبو القاسم أحمد بن عبد الله بن عمر الغافقي (توفي سنة 426 هـ) المعروف بـ ابن الصَّفَّار رياضياتي وفلكي أندلسي، درس على يد أبي القاسم المجريطي، وألف
زيجًا فلكيًا ورسالة في الأسطرلاب. ولما اضطربت أحوال الأندلس في زمن الفتنة، انتقل ابن الصفار إلى دانية، وعاش في كنف صاحبها مجاهد العامري، حتى وفاته سنة 426 هـ.

المراجع

المصادر

أندلسيون في القرن 11
سنة الولادة غير معروفة
عرب في القرن 11
علماء عملوا على تحديد القبلة
علماء فلك عرب في العصور الوسطى
علماء فلك في العصور الإسلامية الوسطى
علماء من الأندلس
فلكيو القرن 11
فلكيون مسلمون
فلكيون من الأندلس
فلكيون موريون في العصور الوسطى
وفيات 1035
وفيات 426 هـ

ابن الصفار


Le Tramp Art (littéralement « Art des clochards » ou « Art des vagabonds »), est un exemple d'art populaire mêlant sculpture sur bois et travail du bois qui est apparu aux États-Unis durant la seconde moitié du , et plus particulièrement à partir des années 1870. Il perdure jusqu'aux années 1940, avant de décliner. On trouve également des traces de cet art en Europe durant la même période.

De nombreux hommes, femmes et enfants, pour la plupart issu de la classe ouvrière ou moyenne et presque tous anonymes, se sont adonnées à ce type d'art populaire, dont la définition a longtemps été floue, avant que Frances Lichten, employée au Philadelphia Museum of Art, via le terme « tramp work » en 1959, puis Helaine Fendelman, avec l'ouvrage Tramp Art an Itinerant's Folk Art publié en 1975, ne lui donne un nom.

Histoire

Développé à partir de la tradition européenne de la sculpture sur bois à des fins décoratives, amené aux États-Unis par les immigrants europèens, le Tramp Art apparaît durant la seconde moitié du , et plus particulièrement à partir des années 1870, avant de connaître son apogée durant la Grande Dépression.

Cet art populaire se caractérise par la sculpture et la taille de petits morceaux de bois aux bords entaillés issus de matériaux de récupération, notamment des boîtes à cigares et des cageots, afin de réaliser des formes et motifs géométriques simples. Ces petits morceaux sont ensuite assemblées, puis collées ou cloutées en fines couches successives pour donner naissance à des objets de la vie courante, comme des boîtes à bijoux, des coffrets, des cadres, des boîtiers d'horloge, des cache-pots ou des miroirs, parfois en utilisant ces mêmes objets comme base préalable, et plus rarement sur des objets plus imposants, ou simplement décoratifs ou ludiques, comme des maisons de poupée ou des maquettes de maisons miniatures. Le rendu donne au produit une surface complexe et saillante, avec de multiples facettes, pour un résultat final unique. Pour y parvenir, des outils simples, comme un canif, de la colle et des clous, sont utilisés pour sculpter, travailler et fixer les différents éléments ensemble.

Populaire jusqu'aux années 1940, la disparition des boîtes à cigares causés par l'essor des cigarettes, additionné au manque de matière première de qualité causé par la Seconde Guerre mondiale, amène cet art à disparaître.

Un article de Frances Lichten, employée au Philadelphia Museum of Art, publié en 1959 dans le magazine Pennsylvania Folklife utilise le terme « tramp work » pour décrire des objets d'artisanat construits à partir de matériaux de rebut, tels que des boîtes à cigares ou des cageots, et assemblées à l'aide d'un canif. Ce terme fait notamment référence aux hobos américains et est repris par des experts et des marchands d'arts pour désigner cette forme d'art populaire.

En 1975, l'experte  publie le premier livre sur le sujet, Tramp Art an Itinerant's Folk Art. Ce livre set de catalogue à la première exposition muséale sur cette forme d'art parrainée par l'American Folk Art Museum, et met en lumière cet art naïf, lui donnant son nom définitif.

Des chercheurs contemporains et des marchands d'art tels que le spécialiste Clifford A. Wallach ont notés par la suite que, si cette forme d'art a pu être pratiquée par la population itinérante américaine, elle ne lui est en aucun cas propre, et que l'on trouve parmi les pratiquants une importante et indéfinissable mixité, issu souvent des classes ouvrières ou moyennes.

De par ses origines européennes, des objets similaires furent également fabriqués en Europe, notamment dans le Nord de l'Europe et en Allemagne, dans la tradition de la sculpture par  ou encoche.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Arts aux États-Unis
 Sculpture sur bois
 Culture populaire
 Arts décoratifs

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Liens externes

Mouvement d'art américain

Tramp Art


Virgínia Valadão (nascida Virgínia Marcos Valadão, em São Paulo, 13 de agosto de 1952 - 2 de junho de 1998) foi uma antropóloga paulista, dedicada a questões de etnologia e direito indígena no Brasil. Iniciou o projeto Vídeo nas Aldeias, em 1986, em conjunto com seu esposo Vincent Carelli.

Infância e educação
Virgínia Valadão era filha de funcionários públicos paulistas, de religião católica, de classe média. Foi a primogênita do casal. Ela se formou em Ciências Sociais, em 1977, e fez pós-graduação em Antropologia (1977-1979), ambas as formações na Universidade Estadual de Campinas (Unicamp).

Atuação indigenista
Em 1979, fez parte do grupo de jovens antropólogos e indigenistas que fundou o Centro de Trabalho Indigenista (CTI), uma organização independente, sem fins lucrativos, destinada a apoiar projetos voltados aos indígenas, que atuou de forma inovadora sobre as questões de etnologia e direito indígena no Brasil. Foi diretora do CTI por quase 20 anos. Virgínia conviveu com os grupos indígenas Xavante, Urubu Kaapor, Nhambiquara, Tembé, Tenetehara, Guarani, Tenharim, Enawenê-Nawê, Xokleng, e os isolados do Igarapé Omerê; tendo escrito diversos documentos sobre os mesmos, em sua maioria não publicados. Segundo Regina Müller, amiga e colega de trabalho de Virgínia,

Dentre os temas sobre os quais Virgínia escreveu, estão:

 Linguagem corporal
 Migração
 Chefia
 Liderança feminina
 Ritual
 Alternativas de desenvolvimento sustentável
 Territorialidade
Virgínia teve como um de seus casos de estudo e documentação preferidos a liderança feminina representada por Verônica Tembé.

Foi consultora do Banco Mundial no Projeto de Demarcação das Terras Indígenas da Amazônia Legal (PPTAL, 1992) e a antropóloga responsável pelo processo de tombamento da Serra do Mar e pela preservação das vilas caiçaras de São Paulo (1984-1986).

Em 1998, Virgínia Valadão e Silbene Almeida conceberam um espaço das artes vivas dos povos indígenas para a reabertura do Museu do índio, em Brasília. O espaço concebido contava com performances, instalações, rituais, espetáculos e convivência intercultural.

Vídeo nas Aldeias
Com seu esposo, o cineasta franco-brasileiro Vincent Carelli que também foi fundador do CTI, Virgínia iniciou o projeto Vídeo nas Aldeias, em 1986. "O Projeto Vídeo nas Aldeias é uma série contínua que nasceu das experiências frustrantes que os índios Waiãpi brasileiros tiveram com filmes etnográficos e filmagens em suas aldeias".

O projeto Vídeo nas Aldeia foi criado no âmbito do CTI, promoveu, ao longo de mais de vinte anos, o encontro dos indígenas com suas imagens, tornando o vídeo um instrumento de expressão da sua identidade e refletir suas visões de mundo. Além de treinar e equipar as comunidades indígenas com equipamentos de vídeo, o projeto estimulou a troca de informações e de imagens entre as nações, que discutiam juntas a maneira de apresentar sua realidade para o resto do mundo.

Os trabalhos iniciais foram realizados por Virgínia Valadão, Dominique Gallois e outros profissionais, que atuaram na produção de uma série de 35 documentários, traduzidos para cinco idiomas e divididos em três eixos temáticos:

 vídeo processo: povos originários encontram-se com sua imagem e refletem sobre sua auto-representação;
 vídeo denúncia: registro de conflitos e da situação dos índios no Brasil; e
 vídeos institucionais e projetos alternativos: o eixo foi proposto por algumas comunidades e ilustra relações de contato e processos de transformação das comunidades.

Em 26 de novembro de 2009, o projeto Vídeo nas Aldeias recebeu a Ordem do Mérito Cultural, em cerimônia prestigiada pelo presidente da República.

Filmografia
Dentro do Projeto Vídeo nas Aldeias, Virgínia produziu 5 vídeos:

 Wai'a: o segredo dos homens (1988), Virgínia Valadão. "Entre os Xavante do Mato Grosso, o Wai'a é uma etapa importante de um ritual de iniciação masculina que acontece uma vez a cada 15 anos. Wai'a: The Secret of Men documenta as cerimônias que preparam os jovens para o contato com forças sobrenaturais. Os jovens da aldeia dirigiram as filmagens e ajudaram na edição para fazer um registro para a próxima geração".
 Boca livre no Sarare (1992), Virginia Valadão, Vincent Carelli e Maurizio Longobardi. "Mais de 6.000 garimpeiros invadem a reserva dos Nambiquara do Sararé, e madeireiros invadem as florestas ricas em mogno, que estão ameaçadas de extinção. A pressão sobre o Banco Mundial (com quem o governo de Mato Grosso negocia um empréstimo) pode acabar com o garimpo, mas a pilhagem da floresta continua".
 Yãkwa: o Banquete dos Espíritos (1995), que demandou quatro anos de pesquisa de campo. O documentário tem quatro partes e mostra o ritual mais importante dos índios Enauênê-Nauê.
 Morayngava, o desenho das coisas (1997), Virginia Valadão e Regina Müller. "Ao descobrirem que é possível guardar suas imagens, os velhos lamentam nunca terem guardado imagens de seus antepassados e decidiram registrar a iniciação de um xamã, tradição ameaçada pelos novos tempos".
 Demarcar do nosso jeito: experiências participativas do PPTAL (1998).

O vídeo de Virgínia mais conhecido do público é "Yãkwa: o Banquete dos Espíritos", que retrata o ritual anual dos Enawenê-Nawê de dança, canto e oferta de alimento para proteger a comunidade dos espíritos Yakairiti. O ritual tem duração de sete meses. O documentário tem quatro partes:

 As flautas sagradas: confecção de canoas e armadilhas para peixes que serão usadas durante a grande pescaria. Também são confeccionadas flautas para os espíritos.
 A vingança de Dataware: grupos de homens da comunidade vão até os igarapés e constróem barragens para capturar os peixes da piracema. Xinare conta que a barragem se construia sozinha até que Dataware, um civilizador, se vingou dos peixes.
 Harikare: o Anfitrião dos Espíritos: peixes defumados são trazidos da pescaria, ofertados aos espíritos e consumidos pela comunidade. O cerimonial inclui a entrada tempestuosa dos espíritos na aldeia.
 A menina mandioca: a comunidade derruba e planta a roça coletiva de mandioca, a mesma dos espíritos do ritual. Dessa forma, revivem o mito da menina enterrada pela mãe, que se transformou na primeira mandioca.

Essa obra "permanece como uma produção exemplar no registro impecável da vida Xavante através de um documentário sobre este ritual e, mais importante ainda, realizado a pedido deles e até hoje muito apreciado por muitos outros povos indígenas. Sua produção videográfica foi premiada mais de uma vez em mostras representativas do meio".

Prêmios
1996: Selected Work no 18° Tokyo Video Festival, por "Yãkwá, o banquete dos espíritos".

1996: Prêmio de Excelência do Júri do I Concurso Pierre Verger de Vídeo Etnográfico, na 20' Reunião Brasileira de Antropologia, em Salvador, por "Yãkwá, o banquete dos espíritos".

1996: Melhor Documentário e Prêmio do Júri Popular TVE RioCine Festival, no 12" RioCine Festival, por "Yãkwá, o banquete dos espíritos".

1996: Melhor Vídeo Documental e Prêmio Walter da Silveira de melhor vídeo da XXIII Jornada de Cinema da Bahia, por "Yãkwá, o banquete dos espíritos".

2009: o projeto Vídeo nas Aldeias recebeu a Ordem do Mérito Cultural, em cerimônia prestigiada pelo presidente da República.

Falecimento
Virginia Valadão faleceu no dia 2 de junho de 1998. Durante seu funeral, diversos indígenas enfeitaram seu corpo com colares de tucum, tiririca e uma gravata xavante. Entre as muitas homenagens a ela prestadas pelos grupos indígenas com os quais conviveu e trabalhou, estão um ritual de choro-reza de saudade realizado pelos Kraho e uma menina Xavante que recebeu seu nome, Virgínia.

Vida pessoal
Foi esposa do cineasta franco-brasileiro Vincent Carelli, com quem teve dois filhos, Pedro e Rita.

Indigenistas
Antropólogas do Brasil
Alunos da Universidade Estadual de Campinas

Virgínia Valadão


Giuseppe Montalbano peut désigner:

 Giuseppe Montalbano, professeur et député italien, membre de gouvernement ;
 Giuseppe Montalbano, sénateur italien .

Voir aussi

Giuseppe Montalbano