This list of military aircraft of Germany includes prototype, pre-production, and operational types. No distinction is drawn here between different services until 1991.

In 1990, the various air arms of the former German Democratic Republic were absorbed by their counterparts in the Federal Republic of Germany. Some types that had been operated by the GDR were no longer in service by then, and these are so noted.

Before 1919

 Albatros D.II
 Albatros D.III
 Albatros D.V
 Albatros D.Va
 Daimler L.6
 Fokker D.I
 Fokker D.II
 Fokker D.III
 Fokker D.IV
 Fokker D.V
 Fokker D.VI
 Fokker D.VII
 Fokker D.VIIF
 Fokker D.VIII
 Fokker Dr.I
 Fokker E.I
 Fokker E.III
 Fokker E.IV
 Fokker E.V
 Halberstadt D.I
 Halberstadt D.II
 Halberstadt D.III
 Halberstadt D.V
 Junkers D.I
 Kondor D.VI
 Kondor E.III
 Naglo D.II
 Pfalz D.III
 Pfalz D.IIIa
 Pfalz D.VIII
 Pfalz D.XII
 Pfalz D.XV
 Pfalz Dr.I
 Pfalz E.I
 Pfalz E.II
 Roland D.I
 Roland D.II
 Roland D.III
 Roland D.VI
 Siemens-Schuckert D.I
 Siemens-Schuckert D.II
 Siemens-Schuckert D.III
 Siemens-Schuckert D.IV
 Zeppelin-Lindau D.I

Bombers and ground-attack aircraft
 AEG DJ.I
 AEG G.I
 AEG G.II
 AEG G.III
 AEG G.IV
 Gotha G.V
 Junkers CL.I
 Zeppelin-Staaken R.VI

Patrol and reconnaissance
 AEG C.II
 AGO C.I
 AGO C.II
 AGO C.IV
 Albatros B.I
 Albatros B.II
 Albatros C.I
 Albatros C.III
 Albatros C.V
 Albatros C.VII
 Albatros C.IX
 Albatros C.X
 Albatros C.XII
 Aviatik B.I
 Aviatik C.I
 Aviatik C.VI
 DFW B.I
 DFW C.V
 Etrich Taube
 Halberstadt CL.II
 Halberstadt CL.IV (Hannover C.IV ?!)
 Hannover CL.II
 Hannover CL.III
 Hannover CL.IV
 Hannover C.V
 Hansa-Brandenburg W.12
 Hansa-Brandenburg W.19
 Hansa-Brandenburg W.29
 Hansa-Brandenburg W.33
 Junkers J.I
 LVG B.I
 LVG C.II
 Rumpler C.I
 Rumpler C.IV
 Rumpler Taube

Trainers
 Euler D.I

Experimental and research
 Fokker V 1
 Fokker V 2
 Fokker V 3 (reference has seven photographs)
 Fokker V 4
 Fokker V 5
 Fokker V 6
 Fokker V 7 and V 7/I, and V 7/II, and V 7/III, and V 7/IV
 Fokker V 9 and V 12, and V 14, and V 16, and V 33
 Fokker V 17 and V 20, and V 21, and V 23, and V 25
 Fokker V 27 and V 37
 Junkers J 1 (pioneering all-metal aircraft)
 Junkers J 7 (single-seat all-metal fighter demonstration prototype)

1919–1945

Fighters and interceptors
 Arado Ar 64, fighter (biplane)
 Arado Ar 65, fighter/trainer (biplane – re-engined Ar 64)
 Arado Ar 67, fighter (biplane) (prototype)
 Arado Ar 68, fighter (biplane)
 Arado Ar 76, fighter (biplane) + trainer
 Arado Ar 80, fighter (prototype)
 Arado Ar 197, naval fighter (biplane – derived from Ar 68)
 Arado Ar 240, heavy fighter + attack, Zerstörer (Destroyer)
 Arado Ar 440, heavy fighter + attack, Zerstörer (Destroyer)
 Blohm & Voss BV 40, Fighter glider, interceptor
 Blohm & Voss BV 155, Day fighter, high-altitude interceptor (formerly Me 155)
 Bachem Ba 349 Natter (Adder or Viper), interceptor (rocket-engine)
 Dornier Do 10, (Do C1) fighter (prototype), 1931
 Dornier Do 29, prototype heavy fighter, Zerstörer
 Dornier Do 335 Pfeil (Arrow), fighter-bomber + night fighter (push-pull engine configuration)
 Dornier Do 435, fighter-bomber
 Dornier Do 635, Long-range reconnaissance
 Fieseler Fi 98, biplane dive bomber, 1936
 Focke-Wulf Fw 57, heavy fighter + bomber (prototype)
 Focke-Wulf Ta 152, interceptor (derived from Fw 190)
 Focke-Wulf Ta 154 Moskito (Mosquito), night-fighter
 Focke-Wulf Fw 159, fighter (prototype only)
 Focke-Wulf Ta 183, jet-engined fighter (prototype)
 Focke-Wulf Fw 187 Falke (Falcon), heavy fighter
 Focke-Wulf Fw 190 Würger (butcher-bird), fighter
 Heinkel He 37, fighter (biplane)
 Heinkel He 38, fighter (biplane)
 Heinkel He 43, fighter (biplane)
 Heinkel He 49, fighter (biplane)
 Heinkel He 51, fighter + close-support (biplane)
 Heinkel He 100, fighter
 Heinkel He 112, fighter
 Heinkel He 113, fighter (alternative propaganda designation for He 100)
 Heinkel He 162 Volksjäger (People's Fighter), fighter (jet-engined)
 Heinkel He 219 Uhu (Eagle-Owl), night-fighter
 Heinkel He 280, fighter (jet-engined)
 Henschel Hs 121, fighter + trainer (prototype)
 Henschel Hs 124, heavy fighter + bomber (prototype)
 Henschel Hs 125, fighter + trainer (prototype)
 Horten Ho 229, fighter-bomber (jet-powered flying-wing)
 Junkers Ju 248, re-designation of Me 263
 Messerschmitt Bf 109, fighter + night-fighter (often mis-designated as the "Me 109")
 Messerschmitt Bf 110, heavy fighter + night fighter + fighter-bomber + ground-attack
 Messerschmitt Me 163 Komet (Comet), interceptor (rocket-engined)
 Messerschmitt Me 209, fighter + speed-record aircraft (prototype)
 Messerschmitt Me 209-II, fighter (prototype – completely different from Me 209)
 Messerschmitt Me 210, heavy fighter + reconnaissance + ground-attack + fighter-bomber + dive bomber
 Messerschmitt Me 262 Schwalbe (Swallow), fighter + attack (jet-engined)
 Messerschmitt Me 263, interceptor (rocket-engined)
 Messerschmitt Me 265, heavy fighter prototype
 Messerschmitt Me 309, fighter (prototype)
 Messerschmitt Me 328, pulsejet fighter/attack aircraft (prototype)
 Messerschmitt Me 329, heavy fighter prototype
 Messerschmitt Me 410 Hornisse (Hornet), heavy fighter + reconnaissance + fighter-bomber + night-fighter
 Messerschmitt Me 609 heavy fighter + bomber (project)

Bombers and ground-attack aircraft
 Arado Ar 66, trainer + night ground attack
 Arado Ar 234 Blitz ('Lightning'), bomber + night-fighter (jet-engined)
 Blohm & Voss Ha 140, torpedo bomber floatplane (prototype)
 Blohm & Voss BV 237, dive bomber, ground attack (project)
 Dornier Do 11, (Do F) medium bomber, 1931
 Dornier Do 13, medium bomber, 1933
 Dornier Do 17 Fliegender Bleistift (Flying Pencil), bomber + recon + night-fighter
 Dornier Do 18, bomber + reconnaissance flying-boat, 1935
 Dornier Do 19, quad-engined heavy bomber (prototype)
 Dornier Do 22, torpedo bomber + reconnaissance seaplane
 Dornier Do 23, bomber
 Dornier Do 215, bomber + night-fighter
 Dornier Do 217, bomber + night-fighter
 Dornier Do 317
 Fieseler Fi 167, ship-borne torpedo bomber + reconnaissance (biplane)
 Focke-Wulf Fw 42, prototype bomber
 Focke-Wulf Fw 189 Uhu (Eagle Owl), reconnaissance
 Focke-Wulf Fw 191, heavy bomber prototype
 Focke-Wulf Fw 200 Condor, heavy bomber
 Focke-Wulf Ta 400, long-range bomber
 Heinkel He 45, bomber + trainer
 Heinkel He 50, reconnaissance + dive bomber (biplane)
 Heinkel He 111, bomber
 Heinkel He 177 Greif (Griffon), long-range bomber
 Heinkel He 274, high-altitude bomber, two prototypes completed post-war in France
 Heinkel He 277, never-built trans-oceanic range bomber, evolved into Amerika Bomber competitor
 Heinkel He 343, jet bomber/reconnaissance, design only
 Henschel Hs 123, ground-attack (biplane)
 Henschel Hs 127, bomber (prototype)
 Henschel Hs 129, ground-attack
 Henschel Hs 130, high altitude reconnaissance + bomber (prototype)
 Henschel Hs 132, dive bomber (jet-engined) (prototype)
 Hütter Hü 136, dive-bomber (prototype)
 Junkers Ju 86, bomber + extreme high-altitude reconnaissance
 Junkers Ju 87 Stuka, dive-bomber + ground-attack
 Junkers Ju 88, bomber + reconnaissance + night-fighter
 Junkers Ju 89, heavy bomber (prototype)
 Junkers Ju 90, bomber (prototype)
 Junkers Ju 187, dive bomber (prototype)
 Junkers Ju 188, Rächer (Avenger), bomber + recon
 Junkers Ju 287, heavy bomber (jet-engined) (prototype)
 Junkers Ju 288, bomber (prototype)
 Junkers Ju 290, long-range bomber + recon
 Junkers Ju 388, bomber (prototype)
 Junkers Ju 390, long-range bomber (prototype), Amerika Bomber competitor
 Junkers Ju 488, heavy bomber project
 Junkers EF 132, heavy bomber project
 Messerschmitt Bf 162, bomber (prototype)
 Messerschmitt Me 264, long-range bomber (prototype), first-built and flown Amerika Bomber competitor

Patrol and reconnaissance
 Arado Ar 95, coastal patrol + attack (biplane seaplane)
 Arado Ar 196, ship-borne reconnaissance + coastal patrol (seaplane)
 Arado Ar 198, reconnaissance
 Arado Ar 231, fold-wing U-boat reconnaissance aircraft (prototype)
 Blohm & Voss BV 138 Fliegende Holzschuh, flying-boat (early versions designated as Ha 138)
 Blohm & Voss BV 141, reconnaissance (asymmetric)
 Blohm & Voss BV 142, reconnaissance + transport
 Blohm & Voss BV 222 long-range flying boat
 Blohm & Voss BV 238, flying-boat (prototype
 DFS 228, rocket-powered reconnaissance aircraft (prototype only)
 Dornier Do 16, previously Do J, better known as Wal (Whale), reconnaissance flying-boat
 Dornier Do 18 reconnaissance flying-boat
 Fieseler Fi 156 Storch (Stork), STOL reconnaissance aircraft
 Focke-Wulf Fw 62, ship-borne reconnaissance (biplane seaplane)
 Focke-Wulf Fw 200 Condor, transport + maritime patrol-bomber
 Focke-Wulf Fw 300 proposed long-range version of Fw 200
 Gotha Go 147, STOL reconnaissance (prototype)
 Heinkel He 46, reconnaissance
 Heinkel He 59, reconnaissance (biplane seaplane)
 Heinkel He 60, ship-borne reconnaissance (biplane seaplane)
 Heinkel He 114, reconnaissance seaplane
 Heinkel He 116, transport + reconnaissance
 Henschel Hs 126, reconnaissance
 Hütter Hü 211, reconnaissance and night fighter
 Junkers Ju 388 Störtebeker, reconnaissance + night-fighter
 Messerschmitt Bf 163 STOL reconnaissance aircraft (prototypes only)
 Messerschmitt Me 261, long-range reconnaissance
 Messerschmitt Me 321 Gigant, heavy transport glider
 Messerschmitt Me 323 Gigant, powered version of Me 321
 Siebel Si 201, STOL reconnaissance aircraft (prototype)

Transport and utility
 Arado Ar 232 Tausendfüssler, transport
 Blohm & Voss Ha 139, long-range seaplane
 Blohm & Voss BV 144, transport
 Blohm & Voss BV 222 Wiking (Viking), transport flying-boat
 DFS 230, transport glider
 DFS 331, transport glider (prototype)
 Dornier Do 12, Libelle seaplane
 Dornier Do 14, seaplane (prototype)
 Dornier Do 26, transport flying-boat
 Dornier Do 214, transport flying-boat (prototype)
 Gotha Go 146, small transport (twin-engine), 1935
 Gotha Go 242, transport glider
 Gotha Go 244, transport
 Gotha Go 345, assault glider
 Gotha Ka 430, transport glider
 Heinkel He 70,  "Blitz" (Lightning), single-engine transport + mailplane, 1932
 Heinkel He 115, general-purpose seaplane
 Junkers Ju 52 Tante Ju (Auntie Ju), transport + bomber
 Junkers Ju 252, transport
 Junkers Ju 322, transport glider
 Junkers Ju 352 Herkules (Hercules), transport
 Junkers W34, transport
 Klemm Kl 31, single-engine transport, 1931
 Klemm Kl 32, single-engine transport, 1931
 Klemm Kl 36, single-engine transport, 1934
 Messerschmitt Me 321 Gigant (Giant), transport glider
 Messerschmitt Me 323, transport. Motorised version of Me 321
 Siebel Fh 104 Hallore, medium transport
 Siebel Si 204, transport + aircrew trainer

Trainers
 Albatros Al 101
 Albatros Al 102
 Albatros Al 103
 Arado Ar 69, trainer (biplane) (prototypes), 1933
 Arado Ar 96, trainer
 Arado Ar 199, seaplane trainer
 Arado Ar 396, trainer
 Bücker Bü 131 Jungmann (Young Man), trainer (biplane)
 Bücker Bü 133 Jungmeister (Young Champion), trainer + aerobatics (biplane)
 Bücker Bü 180 Student (Student), trainer
 Bücker Bü 181 Bestmann (Bestman), trainer + transport
 Bücker Bü 182 Kornett (Ensign), trainer
 Fieseler Fi 5 (F-5) acrobatic sportsplane + trainer, 1933
 Focke-Wulf Fw 44 Stieglitz (Goldfinch), trainer (biplane)
 Focke-Wulf Fw 56 Stösser (Falcon Hawk), trainer (parasol monoplane)
 Focke-Wulf Fw 58 Weihe (Kite), transport + trainer
 Gotha Go 145, trainer
 Heinkel He 72 Kadett (Cadet), trainer
 Heinkel He 74, fighter + advanced trainer (prototype)
 Heinkel He 172, trainer (prototype)
 Klemm Kl 35, sportplane + trainer, 1935
 Messerschmitt Bf 108 Taifun (Typhoon), trainer + transport
 Siebel Si 202 "Hummel"  sportplane + trainer, 1938

Helicopters
 Flettner Fl 184 prototype reconnaissance helicopter
 Flettner Fl 185 prototype reconnaissance helicopter
 Flettner Fl 265 prototype reconnaissance helicopter
 Flettner Fl 282 Kolibri (Hummingbird), reconnaissance helicopter
 Flettner Fl 339 prototype reconnaissance helicopter
 Focke Achgelis Fa 223 Drache (Dragon), transport helicopter (prototype
 Focke Achgelis Fa 266 Hornisse (Hornet), helicopter (prototype)
 Focke Achgelis Fa 330, unpowered "gyrokite" (prototype)
 Focke Achgelis Fa 336 scout helicopter (prototype), 1944
 Focke-Wulf Fw 61, helicopter (prototype)
 Focke-Wulf Fw 186, autogiro reconnaissance aircraft (prototype)

Experimental and research
 DFS 39, Lippisch-designed tail-less research aircraft
 DFS 40, Lippisch-designed tail-less research aircraft
 DFS 194, rocket-powered research aircraft, forerunner of Me 163
 DFS 228, rocket-powered high altitude long range reconnaissance prototype
 DFS 332
 DFS 346, supersonic research aircraft (incomplete prototype only)
 Göppingen Gö 9 development aircraft for Do 335 Pfeil
 Heinkel He 176, pioneering liquid-fueled rocket-engined experimental aircraft (prototype)
 Heinkel He 178, pioneering jet-engined experimental aircraft
 Heinkel Lerche, VTOL experiment
 Lippisch P.13a, delta-winged ramjet powered fighter.
 Messerschmitt Me P.1101, variable-geometry jet fighter.

1946–1991

Fighters and interceptors

West Germany
 Hawker Sea Hawk
 Lockheed F-104F, G, TF-104G Starfighter
 McDonnell-Douglas F-4F, F, RF-4E Phantom II
 North American/Canadair CL-13 Sabre 5, 6, F-86K
 Republic F-84 Thunderstreak, RF-84F Thunderflash

East Germany
 Mikoyan-Gurevich MiG-15bis, UTI (DDR only)
 Mikoyan-Gurevich MiG-17F, PF (DDR only)
 Mikoyan-Gurevich MiG-19PF, PFM, PM, S, SF (DDR only)
 Mikoyan-Gurevich MiG-21F, F-13, FL, M, MF, PF, PFM, PFS, RF, SPS, SPSK, bis, UM, US, USM, UTI
 Mikoyan-Gurevich MiG-23BN, MF, ML, PFM, S, UB
 Mikoyan MiG-29, −29UBC
 Sukhoi Su-20
 Sukhoi Su-22, −22UM

Bombers and ground-attack aircraft

West Germany
 Panavia Tornado IDS
 Dornier Alpha Jet A
 Fiat G-91

East Germany
 Ilyushin Il-28, −28U (DDR only)
 Sukhoi Su-22M4s,-48U (DDR only)

Patrol and reconnaissance

West Germany
 Breguet Atlantic I
 English Electric Canberra B.2 Used in ground mapping and Recon role
 Fairey Gannet A.S.4, T.5
 Grob Egrett II
 Grumman OV-1 Mohawk Evaluated only
 Lockheed RF-104G Starfighter

Transport and utility

West Germany
 Airbus A310
 Boeing 707
 Canadair Challenger
 Convair C-131 Samaritan
 de Havilland Heron 2D
 Dornier Do DS-10
 Dornier Do 27A, B
 Dornier Do 28A-1, D "Skyservant"
 Dornier 228-201
 Dornier Do 29
 Dornier Do 32E
 Dornier Do 34
Douglas A-26 Invader only used for target towing
Douglas C-47 Skytrain
 Douglas DC-6B
Grumman HU-16 Albatross
 HFB 320 Hansa Jet
 Learjet 35A, 36A
 LET L-410
Lockheed C-140 Jetstar
 Nord Noratlas
 North American OV-10B
 Percival Pembroke C54
 Pützer Elster B
 Transall C-160D
 VFW 614

East Germany
 Antonov An-2, −2S, −2T, −2TD (DDR only)
 Antonov An-12
 Antonov An-14 (DDR only)
 Antonov An-26
 Ilyushin Il-14 (DDR only)
 Ilyushin Il-18 (DDR only)
 Ilyushin Il-62
 LET Brigadyr (DDR only)
 Polikarpov Po-2 (DDR only)
 Tupolev Tu-124 (DDR only)
 Tupolev Tu-134
 Tupolev Tu-154M
 Yakovlev Yak-40 (DDR only)

Trainers

West Germany

 Cessna T-37B
 Dassault Breguet Dornier Alpha Jet 1A
 Fiat G.91 R-3, R-4, T-1
 Fouga CM.170 Magister, Potez-Heinkel CM-191
 Lockheed T-33A
 MBB Fan Ranger 2000
 North American T-6 Texan
Northrop T-38A Talon
 Piaggio P.149D
 Pilatus PC-9
 Piper Super Cub h
 RFB Fantrainer
 Siat Flamingo

East Germany
 Aero Albatros
 Aero L-29 Delfín (DDR only)
 Aero Super Aero 45S (DDR only)
 Yakovlev Yak-11 (DDR only)
 Yakovlev Yak-18 (DDR only)
 Zlin Z43 (DDR only)

Helicopters

West Germany
 Aérospatiale Alouette II
 Aérospatiale Dauphin N4
 Aérospatiale Djinn
 Aérospatiale SA 330 Puma
 Aérospatiale Super Puma
 Aérospatiale Cougar
 Bell 47G-2
UH-1D Iroquois/Bell 205/212
 Bölkow Bö 46
 Bristol Sycamore
 Hiller UH-12C
 MBB Bo 102
 MBB Bo 103
 MBB Bo 105A, BSH-1, C, M, VBH, P, PAH-1
 MBB Bo 106
 MBB Bo 115
 MBB/Kawasaki BK 117A-3M
 Merckle SM 67
 Saro Skeeters Mk. 50, Mk.51
Sikorsky CH-34A, C, G
 Westland Sea King HAS.41
 Sikorsky Skycrane
Sikorsky CH-53 Sea Stallion
Vertol H-21 Shawnee
 Wallis Venom
 Westland Lynx HAS 88

East Germany
 Kamov Ka-29
 Mil Mi-1 (DDR only)
 Mil Mi-2
 Mil Mi-4 (DDR only)
 Mil Mi-8, TB, S, Mi-9, Mi-17
 Mil Mi-14BT, PL
 Mil Mi-24

Experimental and research
 Dornier Do 31
 EWR VJ 101C
 VFW VAK 191B
 Hawker Kestrel F.(GA)1
 RFB X-114
 MBB Lampyridae

Other aircraft
 Gloster Meteor TT.20
 Hawker Sea Fury TT.20
 Panavia Tornado ECR

1991 onwards

The reunified Germany's military aircraft consisted of a mix of East and West German Aircraft that were in service along with new aircraft acquired after combining. In 2004 the last remnants of the communist East German armed forces "NVA" have been given to neighbour countries of Germany, such as Poland.

Fighters and interceptors
 Eurofighter Typhoon
 McDonnell-Douglas F-4F Phantom II
 MiG-29G (sold to Poland in 2004)

Fighter bombers

Air Force
 Panavia Tornado IDS
 Panavia Tornado ECR

Navy
 Panavia Tornado IDS (transferred to air force in 2005)

Patrol and reconnaissance

Luftwaffe
 Panavia Tornado RECCE version with reconnaissance pod

Navy
 Breguet Atlantic, out of service
 P-3C Orion (with the most modern upgrades worldwide)

UAVs

Air Force
 EuroHawk (out of service)
 IAI Heron (on order)

Army
 Bombardier/Dornier CL 289
 EMT Aladin
 EMT Luna
 EMT Mikado
 Rheinmetall KZO

Transport and utility

Air Force
 Airbus A310 MRTT + VIP, out of service
 Airbus A319
 Airbus A321
 Airbus A340-300 Two former Lufthansa, service entry 2009.
 Airbus ACJ350 XWB, service entry 1 x 2020, 2 x 2022
 Airbus Military A400M
 Bombardier Global Express Ordered, replaced Challengers.
 Transall C-160D, out of service
 Ilyushin Il-62 Former Interflug, out of service.
 Tupolev Tu-134 Former Interflug, out of service.
 Tupolev Tu-154M Former NVA, out of service. One out of two modified for Open Skies.
 Let L-410 Turbolet Former NVA, out of service.

Navy
 Dornier 228-201

Trainers
 Cessna T-37B Tweet
 Northrop T-38A Talon
 Grob G 120
 Grob G 120TP

Helicopters

Army
 NHIndustries NH90
 Eurocopter Tiger
 Eurocopter EC-135 (Trainer)
 Bell UH-1D, out of service
 Eurocopter (MBB) BO-105P/M, out of service

Navy
 Westland Sea King
 Westland Lynx

Airforce
 Bell UH-1D, out of service
 Eurocopter Cougar AS532
 NHIndustries NH90 Sea Lion
 Sikorsky CH-53G/GS (extensive upgrades planned)
 Airbus Helicopters H145M

Experimental and research
 EADS Barracuda

See also
 List of RLM aircraft designations
 List of aircraft of the WW2 Luftwaffe
 List of military aircraft of Japan

References

Bibliography
 Silvester, John. "Call to Arms: The Percival Sea Prince and Pembroke". Air Enthusiast, No. 55, Autumn 1994, pp. 56–61.

External links
The archive about the assignment of persons and material of the German Air Force in the Second World War

Aircraft
Germany Military Aircraft

List of military aircraft of Germany


La  est une gare ferroviaire située à Kodaira, à Tokyo au Japon. La gare est exploitée par la compagnie Seibu.

Situation ferroviaire
La gare est située au point kilométrique (PK) 3,4 de la ligne Seibu Tamako.

Historique
La gare est inaugurée le .

Service des voyageurs

Accueil
La gare dispose d'un bâtiment voyageurs, avec guichets, ouvert tous les jours.

Desserte
 Ligne Seibu Tamako :
 voie 1 : direction Kokubunji ou Tamako

Intermodalité
La gare de Shin-Kodaira de la JR East est située à proximité de la gare.

Notes et références

Voir aussi

Lien externe
  La gare sur le site de la Seibu

Gare à Tokyo
Gare Seibu
Gare mise en service en 1928
Kodaira

Gare d'Ōmekaidō


Kuća Vuković u gradiću Makarskoj, Kalalarga 10, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Stambena dvokatnica kojoj je naknadno dograđen kat izgrađena je u drugoj polovici 18. st. s obilježjima kasnog baroka. Južno pročelje okrenuto je na glavnu ulicu, u osi pročelja je lučni portal ukrašenim palmicama, flankiran vratima "na koljeno". Na prvom katu je pet simetrično postavljenih prozora s profiliranim vijencima, a na drugom je u središnjoj osi balkon na dvije konzole. Nadograđeni je kat ožbukan. Sjeverno od kuće je ograđeno dvorište s gospodarskom zgradom.

Zaštita
Pod oznakom Z-5078 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "javne građevine".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Makarskoj

Kuća Vuković u Kalalarga 10 u Makarskoj


Michaela Olegovna Kalancia (în ; ) este o sportivă rusă cu descendență moldovenească, concurentă pentru Rusia la înot sincron, participantă la feminin și mixt, în parteneriat cu .

Cariera
Kalancia a câștigat o medalie de aur la Campionatele Mondiale de natație din 2015 și o medalie de aur la Campionatele Mondiale de natație din 2013, la combinații libere pe echipe.

În 2016 Kalancia a început să concureze și în probele mixte de înot sincron, în parteneriat cu Aleksandr Malțev. La Campionatul European din 2016 au câștigat aurul în probele de combinații libere și respectiv combinații tehnice, iar la Campionatul Mondial de natație din 2017 medalia de aur la proba dublu mixt liber.

Antrenori
 Tatiana Pokrovskaia (națională);
 Olga Vasilcenko (personal);
 Grigore Maksimov (personal, duet).

Distincții
 Diplomă de onoare a președintelui Federației Ruse (19 iulie 2013);
 Titlul de maestru emerit al sportului în Federația Rusă (26 decembrie 2016).

Note

Nașteri în 1994
Oameni în viață
Înot sincron
Înotători ruși
Oameni din Chișinău
Români din Rusia

Michaela Kalancia


UEFA Europska konferencijska liga treće je klupsko natjecanje u organizaciji UEFA-e, iza Lige prvaka i Europske lige, a pobjednik ovog natjecanja stječe pravo sudjelovanja u idućoj sezoni Europske lige.

Povijest
UEFA je navodno razmišljala o stvaranju trećeg europskog natjecanja barem od 2015. godine, vjerujući da bi treće natjecanje moglo dati klubovima iz slabije rangiranih zemalja šansu za napredovanje u daljnje faze natjecanja budući da su takvih klubovi običnu rano eliminirani u UEFA Ligi prvaka i UEFA Europskoj ligi. Sredinom 2018. godine pojačano se govorilo o najavi natjecanja, a mediji su objavljivali da je već postignut dogovor o pokretanju natjecanja i da će grupna faza UEFA Europske lige s 48 momčadi biti podijeljena na dva dijela, od kojih bi donja činila osnovu za novo natjecanje.

UEFA je 2. prosinca 2018. objavila da bi natjecanje – prvotno nazvano "UEFA Europska liga 2" ili samo "UEL2" – trebalo biti pokrenuto u okviru trogodišnjeg ciklusa natjecanja od 2021. do 2024. UEFA je nadodala da će nove natjecanje donijeti "više utakmica za više klubova i više zemalja".

Službeni naziv natjecanja, "UEFA Europska konferencijska liga", objavljen je 24. rujna 2019.

UEFA Europska konferencijska liga započela je u sezoni 2021./22. Prvi strijelac u povijesti grupne faze natjecanja bio je hrvatski nogometaš Stipe Perica koji je postigao pogodak za Maccabi Tel Aviv igrajući protiv armenskog Alaškerta. Šesnaest dana kasnije Harry Kane, igrač Tottenhama, je protiv Mure postigao prvi hat-trick u povijesti natjecanja.  Te je sezone u finalu Roma dobila Feyenoord s minimalnih 1:0, a jedini strijelac bio je Nicolò Zaniolo.

Dana 3. studenog 2022. West Ham United je postao prvi klub koji je bio pobjednik u svih šest utakmica grupne faze. West Ham United je u finalu dobio Fiorentinu 2:1 te time postao prvi neporaženi klub u nekoj sezoni tog natjecanja, ostvarivši dvanaest pobjedi i jedan poraz.

UEFA je 28. lipnja 2023. objavila da će se natjecanje od sezone 2024./25. zvati "UEFA Konferencijska liga".

U sezoni 2023./24. Dinamo Zagreb je postao prvi hrvatski klub koji je izborio plasman u grupnu fazu UEFA Europske konferencijske lige. Zrinjski Mostar je također izborio plasman te time postao prvi bosanskohercegovački klub koji je izborio grupnu fazu nekog europskog natjecanja. Oboje su debitirali 21. rujna. Dinamo je dobio Astanu 5:1, a Zrinjski AZ Alkmaar 4:3.

Statistika

Pobjednici i finalisti

Finala Konferencijske lige

Igračke nagrade

Igrač sezone
 2021./22.:  Lorenzo Pellegrini (Roma)
 2022./23.:  Declan Rice (West Ham United)

Mladi igrač sezone
 2021./22.:  Luis Sinisterra (Feyenoord)
 2022./23.:  Andy Diouf (Basel)

Novčane nagrade
Od sezone 2022./23. vrijede sljedeće nagrade za klubove:

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena web-stranica

UEFA Europska konferencijska liga


Albert Eberhard Friedrich Schäffle foi um economista, político e sociólogo alemão. Foi ministro do comércio da Áustria em 1870.

Políticos da Alemanha
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Albert Schäffle


Başar Başarır, (d. Ocak 1970, İstanbul), Türk yazar. Öykü ve roman yazmaktadır.

Hayatı
Başar Başarır, 1970 yılında İstanbul'da doğdu. İstanbul Erkek Lisesi'nin ardından Boğaziçi Üniversitesi'nin makine mühendisliği bölümünden mezun oldu. Ardından İngiliz hükûmetinden aldığı bir bursla yüksek lisansını Londra Şehir Üniversitesi'nin sosyoloji bölümünde, dijital iletişim üzerine yaptı. Bir dönem CNN Türk'te program müdürü olarak çalıştı. İstanbul Bilgi Üniversitesi ve Galatasaray Üniversitesi'nde siyasal iletişim hakkında ders verdi. 2011 yılından 2020 yılına kadar D-Smart'ın içerikten sorumlu yöneticiliğini yaptı.

2004 Sait Faik Hikâye Armağanı'nı Getirin O Günleri Yakalım Bu Öyküleri başlıklı eseriyle alan Başarır, 2014'te Teklifinizle İlgilenmiyorum başlıklı eseriyle Cumhuriyet gazetesi tarafından düzenlenen Yunus Nadi Ödülü'ne öykü dalında layık görüldü. Başar Başarır, 2017 yılında Yunus Nadi Roman Ödülü'nü Sibop başlıklı romanı ile kazandı.

Başar Başarır evli ve bir kız çocuğu babasıdır.

Eserleri
   Dünyanın Bütün Fıstıkları, 2023, Can Yayınları, roman
 Dolunay İki Gece Sürer, 2021, Can Yayınları, roman
 Sibop, 2017, Can Yayınları, roman
 Havaalanında Satılmayan Kitaplar, 2015, Can Yayınları, toplu öyküler IIBize Umut Gerek, 2014, Can Yayınları, toplu öyküler I
 Teklifinizle İlgilenmiyorum, 2013, Can Yayınları, öykü
 Düzenboz, 2012, Geniş Kitaplık
 Bozuk Para 1 Lira, Yıllar Sonra Geri Dönen Sevgili, 2005, Doğan Kitap
 Çıktığınız Hevesle İniniz, 2004, Doğan Kitap, öykü
 Getirin O Günleri Yakalım Bu Öyküleri, 2003, Doğan Kitap, öykü
 Nedir Hayat, 2000, Dost Yayınevi, öykü
 Eski Şehrin Ayazı, 1996, Era, öykü
 Kent Kitabı, 1992, Armoni Yayıncılık, öykü

Ödüller
2004 Sait Faik Hikâye Armağanı (Getirin O Günleri Yakalım Bu Öyküleri)
2014 Yunus Nadi Öykü Ödülü (Teklifinizle İlgilenmiyorum)
2017 Yunus Nadi Roman Ödülü (Sibop)

Kaynakça

1970 doğumlular
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
Sait Faik Hikâye Armağanı sahipleri
Yaşayan insanlar
Boğaziçi Üniversitesi Mühendislik Fakültesinde öğrenim görenler
Türk televizyon yapımcıları
İstanbul doğumlu yazarlar
Yunus Nadi Ödülü sahipleri

Başar Başarır


Atthis es un género de aves apodiformes pertenecientes a la subfamilia de los troquilinos (Trochilinae). Son pequeñas aves nativas del sur de los Estados Unidos, México y América Central. El género agrupa dos especies reconocidas.

Especies
Se distinguen dos especies reconocidas:
 Atthis heloisa (Lesson & Delattre, 1839) -- colibrí de Eloísa, zumbador mexicano
 Atthis ellioti Ridgway, 1878) -- colibrí de Elliot, Zumbador magenta

Referencias

Enlaces externos

Trochilidae
Trochilinae
Géneros de aves
Taxones descritos por Ludwig Reichenbach

Atthis


Luniversité nationale somalienne est une université située à Mogadiscio, la capitale de la Somalie. Ouverte en 1954 en tant qu'Institut de droit, d'économie et d'études sociales, elle obtient le statut officiel d'université nationale somalienne en 1969. La guerre civile somalienne entraîne la fermeture de l'université en 1991. Elle rouvre ses portes 24 ans après, en 2014.

Étudiants notables

Notes et références

Liens externes

Université en Somalie
Établissement scolaire fondé en 1954

Université nationale somalienne


Kakwa jezik (ISO 639-3 keo; Bari Kakwa, Kakua, Kwakwak), nilotski jezik uže skupine Bari kojim govori oko 200,000 ljudi iz plemena Kakwa u Ugandi (130,000), poglavito u distriktima Koboko i Yumbe, te oko 20,000 u DR Kongu u provinciji Orientale i 40 000 u Južnom Sudanu u državi Central Equatoria.

Nakon svrgnuća ugandskog diktatora Idi Amina 1979. godine, koji je etnički bio Kakwa, mnogi pripadnici plemena bili su iz osvete poubijani a znatan dio je napustio svoje etničko područje. U novije vrijeme mnogi su se vratili u Ugandu gdje danas žive u nekoliko gradova u provincijama Yei i Morobo.

Na jeziku naroda Kakwa danas se u Ugandi vodi radio program, titluju filmovi i uči se u osnovnim školama. U Južnom Sudanu gdje se također uči u osnovnoj školi govore i jezikom Bari [bfa], a u DR Kongu Bangala [bxg].

Izvori

Vanjke poveznice
 Ethnologue 14th
 Ethnologue 15th
 Ethnologue 16th
 Ethnologue 17th

Bari jezici
Jezici Ugande
Jezici Demokratske Republike Kongo
Jezici Južnog Sudana
Jezici po abecedi:K

Kakwa jezik


José Rodrigo Rodriguez é um jurista e professor brasileiro, docente da Universidade do Vale do Rio dos Sinos (UNISINOS) e pesquisador do Centro Brasileiro de Análise e Planejamento (CEBRAP).

Recebeu o Prêmio Jabuti (2014) pela obra Como decidem as cortes?, publicada pela FGV Editora.

Formação e atividade acadêmica
Rodriguez graduou-se em direito pela Universidade de São Paulo (USP) em 1995 e concluiu o mestrado em direito pela mesma instituição em 2001. Em 2006, concluiu doutorado em filosofia pela Universidade Estadual de Campinas (Unicamp).

É pesquisador permanente do Centro Brasileiro de Análise e Planejamento (CEBRAP) desde 2000 e professor da Universidade do Vale do Rio dos Sinos (UNISINOS) desde 2014. Foi pesquisador visitante da Universidade Livre de Berlim em 2010 e professor visitante da Universidade de Frankfurt em 2018.

Foi finalista do 55.º Prêmio Jabuti, em 2013, pelo livro Pensar o Brasil - Problemas Nacionais à Luz do Direito, e no ano seguinte foi vencedor do 56.º Prêmio Jabuti, em primeiro lugar na categoria Direito, pelo livro Como decidem as cortes?: para uma crítica do direito (brasileiro).

Obras
 Hermenêutica Plural: possibilidades jusfilosóficas em contextos imperfeitos (organizador, junto a Carlos Eduardo de Abreu Boucault). São Paulo: Martins Fontes, 2002.
 Dogmática da Liberdade Sindical. Direito, Política, Globalização. Rio de Janeiro: Renovar, 2003.
 Fuga do Direito. Um estudo sobre o direito contemporâneo a partir de Franz Neumann. São Paulo: Saraiva, 2009.
 O Novo Direito e Desenvolvimento: Presente, Passado, Futuro. Textos selecionados de David M. Trubek (organizador). São Paulo: Saraiva, 2009.
  Nas Fronteiras do Formalismo. A Função Social da Dogmática Jurídica Hoje (organizador, junto a Carlos Eduardo Batalha da Silva e Costa e Samuel Rodrigues Barbosa). São Paulo: Saraiva, 2010.
 Fragmentos para um dicionário crítico de direito e desenvolvimento. São Paulo: Saraiva, 2011.
 A justificação do formalismo. São Paulo: Saraiva, 2011.
 Dogmática é conflito : uma visão crítica da racionalidade jurídica (organizador, junto a Flavia Portella Püschel e Marta Rodriguez de Assis Machado). São Paulo: Saraiva, 2012.
 Pensar o Brasil - Problemas Nacionais À Luz do Direito. São Paulo: Saraiva, 2012.
  Como decidem as cortes? Para uma crítica do direito (brasileiro). Rio de Janeiro: FGV, 2013.
 Manual de Sociologia Jurídica (organizador, junto a Felipe Gonçalves Silva). São Paulo: Saraiva, 2013.
  À esquerda do Direito. São Paulo: Alameda, 2015.
 Direito das Lutas: Democracia, Diversidade, Multinormatividade. São Paulo: LiberArs, 2019.

Filósofos do direito do Brasil
Professores da Universidade do Vale do Rio dos Sinos
Alunos da Faculdade de Direito da Universidade de São Paulo
Alunos da Universidade Estadual de Campinas
Homens ganhadores do Prêmio Jabuti

José Rodrigo Rodriguez


Tori may refer to:

Places
 Tori (Georgia), an historic province of the nation of Georgia
 Tori Parish, Pärnu County, Estonia
 Tori, Estonia
 Tori, Ghana, a village in the kingdom of Chumburung, Ghana
 Tori, Järva County, Estonia
 Tori, Mali
 Tori Railway Station, in Chandwa, Latehar district, Jharkhand, India
 Tori-Bossito, Atlantique Department, Benin
 Tori-Cada, Atlantique Department, Benin

Other uses
 Taiwan Ocean Research Institute (TORI), an oceanographic research organization
 Tori (horse), a breed of horse
 Tori (journal) (1915–1986), predecessor to the Japanese Journal of Ornithology
 Tori (martial arts), the executor of a technique in partnered martial arts practice
 Tori (name), including a list of people with the name
 Tori Style, the artistic style of the Japanese Asuka period
 Tori, the plural of Torus, a kind of geometric object that includes doughnut-shaped objects
 Tori (wrestler), American bodybuilder and professional wrestler

See also
 Mandibular tori, bony growths in the mandible
 Palatal tori, the bony growths in the palate
 Torii (disambiguation)
 Torikeskus (disambiguation), name of several shopping centres in Finland
 Torishima (disambiguation), the name of several islands in Japan
 Tory (disambiguation)

Tori


Itaíba es un municipio brasileño del estado de Pernambuco. Administrativamente, es formado por el distrito sede y el distrito de Negras. El municipio fue creado en 1958 e instalado el 28 de abril de 1962.

Geografía
Se localiza a una latitud 08º56'51" sur y a una longitud 37º25'22" oeste, estando a una altitud de 478 metros. Su población estimada en 2004 era de 26.735 habitantes.

Posee un área de 1.073,2 km².

Localización, relieve y suelo
El municipio de ltaiba está localizado en la mesorregión del Agreste Pernambucano, Microrregión del Valle del Ipanema, insertado en la Meseta de la Borborema, de la cual se destacan las sierras del Culupi, Exu, Caldeirão, Salgadinho, Salgado y Sierra de los Caballos. Las vías de acceso son las BR 232 hasta Arcoverde, siguiendo por la PE 270 o la BR 423 hasta Aguas Bellas. El suelo del municipio es del tipo limoso, arenoso, pedregoso y rocoso.

Clima y vegetación
Localizado en el Valle del lpanema y en el Agreste del Estado, Itaíba se caracteriza por un clima semiárido caliente, con una estación lluviosa breve, siendo más intensa en los meses de marzo y abril, la temperatura media anual es 25 °C, y una precipitación pluviométrica media de 680 mm.

Hidrografía
Itaíba pertenece a la Cuenca del Río Ipanema, teniendo como tributários pequeños arroyos temporários como: Santa Maria, Mandacaru, Tapera, Pantas, Arroyo del Miel y otros.

Población
El Municipio de Itaíba de acuerdo con el Censo Demográfico del IBGE posee una población total de 26.799 habitantes, de estos 8.735 viven en la zona urbana y 18.064 en la zona rural.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Pernambuco

Itaíba


Königin Alia al-Hussein (; * 25. Dezember 1948 in Kairo, Ägypten als ; † 9. Februar 1977 in Amman, Jordanien) war die dritte Frau von Hussein I. von Jordanien.

Leben

Alia, die Tochter des ehemaligen Botschafters Baha ad-Din Tuqan, verbrachte einen Großteil ihrer Kindheit mit Reisen. In London besuchte sie gemeinsam mit ihrem jüngeren Bruder Ali die Church School. Sie studierte Politikwissenschaft mit den Nebenfächern Sozialpsychologie und Öffentlichkeitsarbeit in Rom und Chicago sowie am Hunter College in New York. 1971 zog sie nach Jordanien und arbeitete dort für die Royal Jordanian Airlines. Bei den Vorbereitungen für das erste Internationale Wasserskifestival im September 1972 lernte sie den König kennen und heiratete ihn am 24. Dezember 1972. Fortan trug sie den Titel Königin Alia al-Hussein. Alia starb bei einem Hubschrauberabsturz in Amman. Daraufhin wurde der 1983 eröffnete neue Flughafen Ammans nach Alia  benannt (Queen Alia International Airport).

Familie

Sie hatte mit König Hussein drei Kinder:
 Prinzessin Haya bint al-Hussein (* 1974)
 Prinz Ali bin al-Hussein (* 1975)
 Abir (* 1972, adoptiert 1976)

Einzelnachweise

⚭Alia
Königin (Jordanien)
Träger des Groß-Sterns des Ehrenzeichens für Verdienste um die Republik Österreich
Jordanier
Geboren 1948
Gestorben 1977
Frau

Alia al-Hussein von Jordanien


Kırıklar, Efeler - Aydın ili Efeler ilçesine bağlı mahalle
 Kırıklar, Yenice - Çanakkale ili Yenice ilçesine bağlı köy
 Kırıklar, Buca - İzmir ili Buca ilçesine bağlı mahalle
 Kırıklar, Safranbolu - Karabük ili Safranbolu ilçesine bağlı köy

Kırıklar


Sjekač ili dlijeto je ručni rezni alat za sječenje, a to je postupak kojim se jedan dio materijala odsijeca ili odvaja od ostatka materijala. Potrebna sila za odvajanje se postiže udarcima čekića. Zavisno od materijala koji se obrađuje bira se sjekač koji ima odgovarajući kut klina β sjekača, potrebnu duljinu i širinu.

Sjekač za metal ili kovine
Kut klina sjekača za metal dobije se brušenjem oštrice sjekača na brusnoj ploči, a kontrola se izvodi pomoću mjerila kuta oštrenja alata. Glavni dijelovi sjekača su oštrica sjekača, tijelo sjekača i glava sjekača (mjesto gdje udara čekić). Kut klina sjekača:
 meki metali od 30˚ do 35˚;
 meki čelik od 50˚ do 60˚;
 tvrdi čelik od 60˚ do 70˚.

Podjela
Vrste sjekača prema namjeni:
 plosnati sjekač služi za sječenje limova i profila i za odvajanje materijala;
 križni sjekač služi za izradu utora i skidanje debljih slojeva;
 sjekač za utore s poluokruglom oštricom služi za izradu utora u ležajnim blazinicama, udubljenjima i slično;
 lučni sjekač ima oštricu u obliku luka i služi za sječenje lima na ploči i za kružna usijecanja u limu;
 polukružni sjekač služi za isijecanje kružnih površina iz lima.

Kutovi na reznom alatu
Kutovi na reznom alatu određuju položaj rezne oštrice, odnosno položaj prednje i stražnje površine reznog dijela alata. Označavanje kutova je grčkim slovima:
 γ – prednji ili grudni kut; između prednje površine alata i osnovne ravnine; pri većem kutu povoljnije odvođenje čestica, ali slabija oštrica; veličina grudnog kuta uvjetuje nastanak i vrstu strugotine;
 β – kut klina; između prednje i stražnje površine; pri manjem kutu lakše prodiranje u materijal, ali istovremeno slabija oštrica;
 α – stražnji ili leđni kut; između stražnje površine alata i obrađene površine (tangenta); uvijek veći od nule da se smanji trenje. Za kutove na reznom alatu vrijedi: α + β + γ = 90º.
 δ – kut rezanja je zbroj kuta klina i leđnog kuta;
 ε – vršni kut; između glavne i pomoćne oštrice; uvijek se mjeri na prednjoj površini alata;
 κ – kut namještanja glavne oštrice; između glavne oštrice i površine obratka u smjeru obrade;
 λ – kut nagiba oštrice ili kut odvođenja strugotine.

Kut klina
Kut klina β je kut koji zatvaraju leđna i grudna površina alata. Kut klina zavisi o materijalu koji se obrađuje i postupku obrade. Ako je manji kut klina, pri normalnom leđnom kutu, za prodiranje reznog alata je potrebna manja sila. Kut klina može biti utoliko manji, ako je materijal predmeta mekši. Ako je kut klina previše mali dolazi do loma materijala oštrice alata. Podaci o veličini kuta klina mogu se naći u odgovarajućim tablicama, a za pojedini postupak obrade.

Leđni kut
Leđni kut α je kut između leđne površine reznog alata i obrađene površine predmeta obrade. Ako bi on iznosio 0˚, leđna površina reznog alata dirala bi obrađenu površinu predmeta obrade, što bi dovodilo do velikog trenja, a time i zagrijavanja oštrice alata koja bi izgubila svoju tvrdoću i trajnost. Veličina leđnog kuta mora osigurati slobodno rezanje alata. Kod obrade tvrdih materijala pojava trenja je manja, pa se za njih uzimaju manji leđni kutovi, a veći kutovi klina.

Čoper

Čoper (engl. chopper: sjekač) je jedno od najprimitivnijih paleolitičkih (starije kameno doba) oruđa, kod kojega je sječivo dobiveno jednostranim (eng. chopper) ili dvostranim (eng. chopping tool) okresivanjem jednoga kraja oblutka. Služio je u različite svrhe, najčešće za drobljenje i cijepanje tvrđih materijala (kost, drvo).

Izvori

Alati
Obrada metala

Sjekač


Arvo Pärt (Paide, 11. rujna 1935.), estonski je skladatelj postmodernističke klasične i vjerske glazbe. Pärt stilski pripada minimalizmu, a glavna odlika njegovoga opusa je specifična skladateljska tehnika tintinnabuli koju je sam osmislio. Njegova je glazba djelomično inspirirana gregorijanskim napjevima. Među njegova najpoznatija djela spadaju Fratres (1977.), Spiegel im Spiegel (1978.) i Für Alina (1976.). Od 2011. do 2018., Pärt je bio najizvođeniji živući skladatelj, a 2019. godine zauzeo je drugo mjesto iza Johna Williamsa. Centar Arva Pärta otvoren je u Laulasmi 2018. godine skladatelju u čast.

Biografija

Arvo Pärt rođen je 1935. godine u Paideu, ali je odrastao u Rakvereu na sjeveru Estonije s majkom i očuhom. Kako je klavir u obiteljskoj kući bio pokvaren, srednje dionice nisu bile funkcionalne, mladi je Pärt počeo eksperimentirati s donjim i gornjim dionicama klavira. Sa sedam godina upisao je glazbenu školu u Rakvereu, a već je u osnovnoj školi počeo skladati vlastite radove. Prvu ozbiljnu skladbu napisao je dok je bio u srednjoj glazbenoj školu u Tallinnu, ali je ubrzo morao napustiti školu kako bi odslužio vojni rok, gdje je svirao obou. Nakon vojnog roka upisuje Tallinnski konzervatorij gdje studira u klasi Heina Ellera, koji je pohvalio lakoću njegovih skladateljskih vještina. Tijekom 1950-ih također je skladao svoje prvo vokalno djelo, kantatu Meie aed (hrv. Naš vrt) za dječji zbor i orkestar. Diplomirao je 1963. godine.

Za vrijeme studija, Pärt je skladao glazbu za film i kazalište, a od 1957. do 1967. godine radio je kao producent za estonski državni radio Eesti Rahvusringhääling. Njegov Nekrolog iz 1960. godine postao je prva dodekafonska skladba u Estoniji, ali je naišla na kritike režimskoga skladatelja Tihona Hrenjikova, koji je optužio Pärta za korištenje stranih utjecaja zbog primjene serijalne tehnike u toj skladbi. Međutim, samo devet mjeseci kasnije dobio je prvu nagradu Unije skladatelja, što je ilustriralo nemogućnost sovjetskih vlasti da jasno odrede kakva je glazba bila režimski prikladna. Njegovo prvo potpuno sakralno djelo, Credo iz 1968., bilo je prekretnica u njegovom životu i karijeri: na osobnom nivou, Pärt je upao u kreativnu krizu te je odbacio tehnike koje je koristio ranije, dok je na profesionalnom nivou sakralna priroda djela dovela do njegovog neslužbenog cenzuriranja. Sljedećih je osam godina skladao vrlo malo, posvetivši se studiranju srednjovjekovne i renesansne glazbe kako bi pronašao nove načine izražavanja. Godine 1972. preobratio se iz luteranstva na pravoslavlje nakon što se vjenčao za svoju drugu suprugu Noru.

Arvo Pärt vratio se na scenu 1976. godine s novim, postmodernističkim stilom znanim kao tintinnabuli; od tada se njegova glazba uglavnom povezuje uz minimalizam. Njegova najpoznatija i najhvaljenija djela, poput skladbi Cantus in Memoriam Benjamin Britten, Fratres, Für Alina, Tabula Rasa i Spiegel im Spiegel, nastala su u ovom i slijedećem razdoblju njegove karijere. Godine 1980., uspio je nakon dugogodišnje borbe sa sovjetskim vlastima napustiti zemlju sa suprugom i dvojicom sinova. Isprva je živio u Beču gdje je uzeo austrijsko državljanstvo, ali se 1981. godine preselio u Berlin.

Njegova glazba, iako sakralna, bila je izrazito popularna te je njegov minimalizam utjecao i na druge skladatelje, poput Amerikanca Stevea Reicha, koji ga je opisao kao hrabrog i talentiranog čovjeka. Njegovoj popularizaciji na Zapadu doprinio je Manfred Eicher, koji je od 1984. godine snimio nekoliko njegovih skladbi i predstavio ih zapadnoj publici. Nakon raspada Sovjetskoga Saveza, Pärt je postao jedan od najpopularnijih i najznačajnijih živućih skladatelja, a njegova su se djela izvodila diljem svijeta. Povodom Velikog jubileja u Rimu 2000. godine, napisao je vokalno-instrumentalno djelo Cecilia, vergine romana, koje je praizvedeno u Rimu u sklopu velike svečanosti. Otprilike u istom razdoblju vratio se u Estoniju te je neko vrijeme živio na relaciji Berlin-Tallinn. Krajem 2011. godine, papa Benedikt XVI. imenovao ga je članom Papinskog vijeća za kulturu.

Trenutno živi s obitelji u Laulasmi 35 kilometara od Tallinna, gdje su 2018. godine utemeljili i Centar Arva Pärta. Od 2011. do 2018. godine, Pärt je bio najizvođeniji živući skladatelj u svijetu, a od 2019. godine nadalje bio je drugi najizvođeniji iza Johna Williamsa.

Opus
Pärtov opus u pravilu se dijeli u dvije faze. U prvoj, ranoj fazi, Pärt je slijedio put "klasičnog" modernističkog skladatelja. Skladao je djela pod utjecajem neoklasicističke tradicije ruskih velikana Dmitrija Šostakoviča i Sergeja Prokofjeva, te mađarskog kompozitora Béla Bartóka. Također je pisao djela pod utjecajem dodekafonske tehnike Arnolda Schönberga, ali i serijalne tehnike Oliviera Messiaena. Međutim, ovo ne samo da je izazvalo bijes sovjetskog režima, već je za Pärta bio kreativni promašaj, s obzirom na činjenicu da su svi ti stilovi za njega bili slijepa ulica. Nakon što su sovjetski cenzori zabranili njegova rana djela, Pärt je upao u jedan od nekolicine razdoblja kreativne šutnje, kada se posvetio proučavanju srednjovjekovne i renesansne sakralne glazbe. U kontekstu ovoga, njegov je biograf, Paul Hillier, napisao kako je Pärt upao u takav očaj da se pisanje samo jedne note učinilo nemogućim i potpuno besmislenim.

Njegov Credo iz 1968. godine bilo je  u određenom smislu prijelazno djelo, s obzirom da je u primjeni avangardnih tehnika odudaralo od ranih atonalnih djela, ali i kasnijih tintinnabula. Inspiriran sakralnom glazbom koju je proučavao, u Credu je koristio različite stilove kako bi izrazio snagu svoje vjere u Boga, što je u skladu s naslovom same skladbe. Iako je djelo kombiniralo avangardu i konstruktivizam, sovjetski su ga cenzori zabranili zbog religijskog konteksta. Prijelazno djelo mu je i Treća simfonija iz 1971. godine, inspirirana ranom europskom polifonijom, a nakon koje se potpuno posvetio staroj glazbi, posebice gregorijanskim napjevima i polifoniji renesansne glazbe u Europi.

Ono što je proizašlo iz ovoga bio je jedan potpuno novi Pärt, odnosno Pärt čija je glazba bila radikalno drugačija. Primjeri novog stila su Fratres, Cantus in Memoriam Benjamin Britten i Tabula Rasa, a sam Pärt opisao ga je pojmom "tintinnabuli", poput zvuka zvona koja zvone. Njegova skladba Spiegel im Spiegel iz 1978. godine izrazito je popularan primjer ove tehnike, korišten je i u nizu filmova. Ovu glazbu karakteriziraju vrlo jednostavne harmonije, često uz samo jednu notu ili akorde, koji čine osnovu zapadne harmonije. Time se postiže zvuk koji podsjeća na zvuk zvona. Djela su također ritmički vrlo jednostavna i ne mijenjaju tempo. Također je znakovito kako su ova djela mahom sakralna po prirodi, iako rijetko na estonskome jeziku. Pärt uglavnom preferira latinski ili starocrkvenoslavenski jezik. Veća sakralna djela iz njegovog drugog razdoblja čine skladbe Berliner Messe, Passio i Te Deum. Međutim, Pärt nije bio potpuno jednosmjeran skladatelj, tako da njegova kasnija djela uključuju i druge vrste skladbi, poput one Für Lennart, napisane u čast bivšega estonskog predsjednika Lennarta Merija i izvedena na njegovom sprovodu.

Izvori

Literatura

 Hillier, Paul. (1997). Arvo Pärt. Oxford : Oxford University Press.  (paper)
 Chikinda, Michael (2011). "Pärt's Evolving Tintinnabuli Style". Perspectives of New Music 49, no. 1 (Winter): str. 182. – 206.
 Pärt, Arvo; Enzo Restagno; Leopold Brauneiss; Saala Kareda (2012). Arvo Pärt in Conversation, translated from the German by Robert Crow. Estonian Literature Series. Champaign, IL: Dalkey Archive Press
 Shenton, Andrew (ed.) (2012). The Cambridge Companion to Arvo Pärt. Cambridge: Cambridge University Press
 Shenton, Andrew (2018). Arvo Pärt's Resonant Texts: Choral and Organ Music 1956–2015. Cambridge: Cambridge University Press
 Dolp, Laura (ed.) (2019). Arvo Pärt's White Light: Media, Culture, Politics. Cambridge: Cambridge University Press
 Bouteneff, Peter; Jeffers Engelhardt; Robert Saler (eds.) (2020). Arvo Pärt: Sounding the Sacred. New York: Fordham University Press

Vanjske poveznice

 Arvo Pärt biography and works on the UE website (publisher)
 Arvo Pärt discography at Classical Net
 Arvo Pärt Conference at Boston University
 Arvo Pärt – extensive site
 Biography in MUSICMATCH Guide – small biography and list of works.
 Arvo Pärt and the New Simplicity  – article by Bill McGlaughlin, with audio selections
 Steve Reich about Arvo Pärt, in an interview with Richard Williams, The Guardian, 2 January 2004
 Spike Magazine Interview
 Arvo Pärt Centre – most up-to-date info and more

Estonski glazbenici

Arvo Pärt


Lore Anne Mosheim (* 13. Juli 1914 in Berlin; † 14. Februar 1964 in Los Angeles), auch Lori Lane, Lore Lahner, Lory Lahner und Lori L. Brettauer, war eine deutsche Schauspielerin.

Leben
Die jüngere Schwester von Grete Mosheim kam mit deren Protektion als 15-Jährige zum Theater und gab ihren Einstand an Gretes Seite am Deutschen Theater Max Reinhardts. Dort sah man Lore in der Rolle der Alice in George Bernard Shaws Komödie Der Kaiser von Amerika unter der Regie von Reinhardt, als Toni Bonn in Fritz von Unruhs Komödie Phaea, als Agnes in Molières Schule der Frauen sowie als Puck in Ein Sommernachtstraum, wiederum unter Reinhardts Regie, als Iduna in Gustaf Gründgens' Inszenierung der Komödie Die zärtlichen Verwandten von Roderich Benedix, als Paula in dem Schwank Der Raub der Sabinerinnen und zuletzt, ab Dezember 1932, als Vera in Franz Molnars Harmonie, erneut unter der Regie von Reinhardt.

Bis 1933 blieb Lore Mosheim an dieser wichtigsten deutschen Bühne. Sie übernahm nebenbei im frühen Tonfilm auch kleinere Rollen vor der Kamera. Als so genannte 'Halbjüdin' geächtet, floh die Künstlerin 1933 via Frankreich nach England und erreichte schließlich im September 1938 die USA. Der Filmmanager und -produzent Erwin Brettauer (1884–1973), ab 1944 dann ihr Ehemann, gründete 1942 mit Seymour Nebenzahl die Angelus Pictures und verschaffte seiner Ehefrau so unter verschiedenen Pseudonymen kleine Rollen.

Bei Kriegsende zog sich die Künstlerin weitgehend ins Privatleben zurück und lebte zuletzt als Lori L. Brettauer in Beverly Hills. In den 1950er Jahren war Lore Mosheim/Brettauer nachweislich mehrfach in der Schweiz, ihrer zweiten Heimat.

Filmografie (Auswahl)
 1930: Der Mörder Dimitri Karamasoff
 1931: Der Storch streikt
 1931: Die spanische Fliege
 1932: Eine Stadt steht kopf
 1933: Die Nacht der großen Liebe
 1942: Auch Henker sterben
 1943: Hitler's Madman
 1944: Das siebte Kreuz
 1944: Sommerstürme (Summer Storm)

Literatur
 Kay Weniger: "Es wird im Leben dir mehr genommen als gegeben …" Lexikon der aus Deutschland und Österreich emigrierten Filmschaffenden 1933 bis 1945. Eine Gesamtübersicht. ACABUS Verlag, Hamburg 2011, ISBN 978-3-86282-049-8, S. 352.

Weblinks
  – dort mit der Filmografie einer "Laurie Lane" vermengt; es besteht jedoch keine Übereinstimmung der beiden Personen

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Deutscher
Geboren 1914
Gestorben 1964
Frau

Lore Mosheim


Sinir şu anlamlara gelebilir:
 Sinir (nerve), bkz. sinir sistemi
 Sinir (sinew), tendon
 Sinir (tantrum), öfke

Sinir (anlam ayrımı)


Uyaiedu Ikpe-Etim (nascida em 1989) é uma produtora, roteirista e cineasta nigeriana, que cria obras que contam as histórias das comunidades LGBTQ marginalizadas da Nigéria. Em 2020, a BBC a incluiu em sua lista das 100 Mulheres mais inspiradoras do ano.

Biografia
Uyaiedu Ikpe-Etim nasceu em 1989. Ela é co-fundadora da produtora Hashtag Media House e, desde 2011, trabalha para dar voz às comunidades minoritárias da Nigéria, especialmente à comunidade LGBTQ. Os direitos da comunidade LGBT na África são severamente perseguidos, e a Nigéria e sua indústria cinematográfica não são exceção: em Nollywood personagens homossexuais são ridicularizados e retratados como predadores, movidos por interesses econômicos ou sob a influência de cultos e feitiços e muitas vezes acabam sendo punidos por suas ações ou salvos pela igreja. Os filmes que apresentam a comunidade LGBTQ na Nigéria geralmente apresentam homens homossexuais.

Em 2020, Uyaiedu Ikpe-Etim, junto com a produtora de cinema Pamela Adie, ganhou destaque na Nigéria com a produção do filme Ìfé. O filme foi a estreia de Uyaiedu Ikpe-Etim na direção e conta a história de amor entre duas mulheres. Ìfé não é o primeiro filme com temática lésbica a ser produzido na Nigéria, mas é o primeiro a mostrar tal relacionamento normalmente, sem preconceitos ou estereótipos. De fato, produtora, diretora e atores nos papéis principais são todos membros da comunidade LGBT da Nigéria. Uyaiedu Ikpe-Etim se identifica como queer. No entanto, a produção teve que enfrentar o Conselho Nacional de Censores de Cinema e Vídeo, que chegou a ameaçar suas criadoras com penas de prisão por "incentivar a homossexualidade" em um país onde o casamento entre pessoas do mesmo sexo é proibido por lei desde 2014. Aliás, para evitar a censura, o filme foi lançado no exterior em outubro de 2020, no Toronto LGBT Film Festival. Foi lançado finalmente na plataforma de streaming ehtvnetwork.com. Foi exibido no Leeds International Film Festival em novembro de 2020.

Reconhecimento
Em 2020, Uyaiedu Ikpe-Etim foi listada como uma das 100 mulheres mais inspiradoras do mundo, pela BBC, reconhecendo suas contribuições para os direitos das mulheres na Nigéria.

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2020
Feministas LGBT
Pessoas vivas
Nascidos em 1989
Roteiristas da Nigéria

Uyaiedu Ikpe-Etim


Angie ist ein weiblicher, seltener als Angy auch männlicher Vorname.

Herkunft und Bedeutung
Angie ist die englische Kurzform der weiblichen Vornamen Angela, Angelina und Angelika. Die Herkunft ist immer dieselbe, aus  'Bote', 'Engel', dieses aus dem Griechischen und vielleicht Altpersischen.

Die Form Angy steht dann auch zu Angelo, Ángel, und ähnlichem.

Verbreitung
Berühmt ist der Name durch den Rolling-Stones-Hit Angie, von Mick Jagger und Keith Richards geschrieben, und 1973 auf Goats Head Soup erschienen. Seitdem hat der Name Eigenständigkeit gewonnen und ist als solcher weltweit verbreitet.

Die Form Angy ist seltener, international, und weitgehend unisex.

Namenstage
Siehe Angela und Angelo.

Namensträger
 Angie Bowie, siehe Angela Bowie
 Angie E. Brooks verh. Brooks-Randolph (1928–2007), liberianische Juristin und Diplomatin
 Angy Burri, eigentl. Angelo Burri (1939–2013), Schweizer Künstler und Musiker
 Angie Dickinson, eigentl. Angelina Brown  (* 1931), US-amerikanische Schauspielerin
 Angy Eiter, eigentl. Angela Eiter (* 1986), österreichische Sportkletterin
 Angy Fernández, eigentl. Ángela María Fernández González (* 1990), spanische Schauspielerin und Sängerin
 Angie Lau (* 1973), chinesische Journalistin
 Angie Reed (* 1973), US-amerikanische Musikerin
 Angelo Rossitto, auch bekannt als Little Angie (1908–1991), US-amerikanischer Schauspieler
 Angie Sage (* 1952), britische Illustratorin und Autorin
 Angie Stone, eigentl. Angela Laverne Brown (* 1961), US-amerikanische Sängerin
 Angie Thomas (* 1988), US-amerikanische Schriftstellerin

Sonstige Benennungen
 Orte: Angie (Louisiana)
 zu Werken siehe Angie

Weiblicher Vorname
Männlicher Vorname
Kurzform (Vorname)
Englischer Personenname

Angie (Vorname)


The Match  naziv je šestog autorskog albuma hrvatskoga skladatelja i glazbenika Dalibora Grubačevića s glazbom iz istoimenoga filma. Redatelji filma su Dominik i Jakov Sedlar, a u glavnim ulogama igraju Franco Nero, Armand Assante i Caspar Phillipson. Album je objavljen digitalno i u obliku CD-a u kolovozu 2021., a objavila ga je britanska diskografska kuća Plaza Mayor Company specijalizirana za glazbu iz filmova.

Popis glazbenih brojeva

Izvori

Vanjske poveznice
Filmusicsite.com: The Match
Duvertir.eu La bande originale du film The Match

Albumi iz 2021.
Filmska glazba

The Match (soundtrack)


بلدية بانييريس (بالإسبانية: Bañeres) هي بلدية تقع في مقاطعة أليكانتي التابعة لمنطقة بلنسية شرق إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية بانييريس 7.200 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية بانييريس

أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت
بلديات مقاطعة بلنسية

بانييريس


El cascabel de Baja California (Crotalus enyo) es una especie de serpiente venenosa que pertenece a la subfamilia de víboras de foseta. Es endémica de la zona costera del noroeste de México. En la actualidad se distinguen 3 subespecies reconocidas, incluyendo la subespecie nominal descrita en el presente artículo.

Descripción
Esta especie puede alcanzar una longitud máxima de 89.8 cm.Existe dimorfismo sexual, ya que los machos suelen ser más grandes que las hembras. La cabeza es relativamente pequeña y estrecha, mientras que los ojos son proporcionalmente más grandes.

 Distribución geográfica y hábitat
Su área de distribución se extiende sobre la zona costera del noroeste de México. En el norte incluye la península de Baja California desde Río San Telmo en la costa oeste y de Isla Angel de la Guarda en la costa del golfo, hacia el sur hasta Cabo San Lucas. También vive en las siguientes islas del Golfo de California: San Marcos, Carmen, San José, San Francisco, Partida del Sur, Santo y Cerralvo Espírita. También habita la isla de San Margarita en el Pacífico. La localidad tipo es "Cabo San Lucas, Baja California Sur."

Su hábitat preferido suele ser el desierto, pero en la parte noroeste de su área de distribución es posible encontrarlo en el chaparral, mientras que en la región del Cabo (Sierra de San Lázaro) vive en bosque de pino-encino y bosque tropical caducifolio. Se puede encontrar en zonas rocosas con matorral espinoso áridas y cactus, pero a veces también en las dunas de arena. A menudo atraídos por los roedores que suelen acompañar la habitación humana, donde se lo puede encontrar en montones de basura.

 Alimentación
Las serpientes de esta especie, independientemente de su tamaño, se alimentan de pequeños roedores, lagartos y ciempiés. Los adultos también se alimentan de ciempiés grandes del género Scolopendra''.

Subespecies

Véase también
 Emponzoñamiento crotálico

Referencias

Enlaces externos

 Récord de longevidad de C. enyo en Max Planck Institute for Demographic Research.

enyo
Reptiles de México
Animales descritos en 1861
Taxones descritos por Edward Drinker Cope

Crotalus enyo


3. Zagrebačka nogometna liga u sezoni 2017./18. predstavlja 3. rang županijske lige u Gradu Zagrebu, te ligu sedmog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.  U ligi sudjeluje 8 klubova, koji igraju trokružnim liga sustavom. Ligu je osojio "Gavran 2003" iz Zagreba.

Sudionici
 Bubamara - Zagreb
 Gavran 2003 - Zagreb
 Hrašće - Hrašće Turopoljsko
 Mala Mlaka - Mala Mlaka
 Omladinac - Odranski Strmec
 Travno - Zagreb
 Zagreb 041 - Zagreb
 Zelengaj 1948 - Zagreb

Ljestvica

Rezultatska križaljka
Ažurirano 3. kolovoza 2018.

 Izvori:

Poveznice
 Zagrebački nogometni savez
 zns.hr, 3. ŽNL (3. Zagrebačka liga)
 3. Zagrebačka liga
 2. Zagrebačka nogometna liga 2017./18.
 Kup Zagrebačkog nogometnog saveza 2017./18.

Izvori

 zns.hr,  Nogomet - slušbeno glasilo ZNS-a, br. 23 / god. 2017. (propozicije), objavljeno 23. kolovoza 2017., preuzeto 4. prosinca 2017.
 zns.hr, Nogomet - slušbeno glasilo ZNS-a, br. 19 / god. 2018. (21. kolo i konačna ljestvica), objavljeno 13. lipnja 2018., preuzeto 3. kolovoza 2018.
 zns.hr, Rezultati i završna tablica TREĆE ZNL – 09.-10.06.2018. (21. kolo i konačna ljestvica) , preuzeto 3. kolovoza 2018.
 rsssf.com, Hrvatska 2017./18., 7. rang - 3. ŽNL

 2017-18
Zagreb-3

3. Zagrebačka NL 2017./18.


Djupfjorden er en vig af Vestfjorden i Moskenes kommune i Nordland  fylke  i Norge. Den  går to kilometer i nordvestlig retning fra indløbet mellem Djupfjordodden i nord og Djupfjordbøan i syd hvor Europavej E10 krydser via den 259 meter lange Djupfjordbroen.

Vigen ligger midt mellem Moskenes og Reine, omgivet af de høje fjelde Reinebringen (448 moh.) på nordsiden, Munken (717 moh.) i fjordbunden og Gylttinden (543 moh.) i syd.  Fra det trange indløb udvider Djupfjorden sig gradvis til 700 meter. Dette kombineret med den lavvandede indløb gør den til en karakteristisk tærskelfjord.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Nordland

Moskenes
Lofoten
Moskenesøya

Djupfjorden (Moskenes)


Arnold Alois Schwarzenegger (d. 30 Temmuz 1947, Graz), Avusturya doğumlu Amerikalı sporcu, aktör ve politikacı. Schwarzenegger 2003-11 yılları arasında California Eyaleti Valisi olarak görev yapmıştır. Sinema kariyerinde özellikle Terminatör filmleriyle ünlenmiştir.

Schwarzenegger, 35. ABD Başkanı John F. Kennedy'nin yeğeni ve 1972 Demokratik başkan yardımcısı adayı ve 1986'da eski Fransa Büyükelçisi Sargent Shriver'ın kızı Maria Shriver ile evlendi. 1997 yılında, evinin hizmetçisi kadından olan bir çocuğunun babalığını kabul ettikten sonra 2011'de eşiyle ayrıldı; boşanma 2017 yılında sonuçlandı.

Yaşamı

İlk yılları

Avusturya'da yerel bir polis şefi olan Gustav Schwarzenegger (1907-1972) ile Aurelia Jadrny'nin (1922-1998) ikinci oğlu olarak Avusturya'da, Thal'de, Steiermark'ın başkenti Graz kenti sınırındaki bir köyde doğdu ve Arnold Alois Schwarzenegger olarak vaftiz edildi. Babası gönüllü olarak 1938 yılında Nazi Partisi'ne, 1 Mayıs 1939 tarihinde ise Nazi Partisi'nin paramiliter kanadı Sturmabteilung (SA)'a katılmıştır. II. Dünya Savaşı'nda, Leningrad kuşatması da dahil olmak üzere Polonya, Fransa ve Sovyetler Birliği'nin işgallerinde askeri polis olarak görev yaptı ve Feldgendarmerie'de (Askeri Polis gücü) Hauptfeldwebel (Başçavuş) rütbesine yükseldi. Stalingrad Savaşı'nda yaralandı ve bir sıtma nöbeti sonrasında 1943'te ordudan terhis oldu. Holokost bilgini Michael Berenbaum'a göre, Gustav Schwarzenegger, "vahşetin işlendiği savaş sahnelerinde" görev yaptı. Gustav'ın geçmişi, Schwarzenegger'in vali seçildiği 2003 Kaliforniya valiliği seçimleri sırasında basında geniş ilgi gördü.

Annesi ile babası savaştan sonra, 20 Ekim 1945 tarihinde evlendiler. Gustav Schwarzenegger, 38 ve eşi 23 yaşındaydı. Schwarzenegger'e göre, ebeveynleri çok katıydı: "O zamanlar Avusturya'da çok farklı bir dünyaydı [...] kötü bir şey yaparsak ya da ebeveynlerimize itaat etmezsek, çabuk kurtulamazdık." şeklinde konuşmuştur. Schwarzenegger Katolik bir ailede büyüdü. Schwarzenegger, babasının "sorunlarını dinlemeye veya anlamaya tahammülü olmadığını" söyledi. Ölene kadar temas halinde olduğu annesiyle iyi bir ilişkisi vardı.

Babası 1947 yılında polis kariyerine devam etti. Annesinin önceki evliliğinden Meinhard adında bir üvey abisi vardı. Çocukken kısaca Arnie diye de anılan Schwarzenegger, II. Dünya Savaşı sonrası diğer çocuklar gibi fakir ve travmatik bir toplumda gözlerini açmıştır. Schwarzenegger'in vücut geliştirme antrenmanlarında vücudunun verdiği olumlu tepki kısa sürede ciddi mesafe kat etmesini sağlamış, dönemin önde gelen sporcu ve antrenörleri tarafından müsabakalara katılması için teşvik edilmiştir.

Schwarzenegger'in erkek kardeşi Meinhard, 20 Mayıs 1971'de bir araba kazasında öldü. Sarhoş şekilde araba kullanıyordu ve anında öldü. Schwarzenegger cenazesine katılmadı. Meinhard, Erika Knapp ile nişanlıydı ve Patrick adında üç yaşında bir oğulları vardı. Schwarzenegger, Patrick'in eğitimi için para ödedi ve onun ABD'ye taşınmasına yardım etti. Babası Gustav, 13 Aralık 1972'de felç geçirerek öldü.

İlk eğitim yılları ve vücut geliştirmeye başlaması
2004'te Fortune'a verdiği bir röportajda Schwarzenegger, zamanla babasının cenazesine neden katılmadığına dair en az üç açıklama yaptı. Babasının elinde "artık çocuk istismarı olarak adlandırılacak" olayı nasıl yaşadığını anlatmıştı: "Saçlarım çekildi, bana kemerle vuruldu. Yandaki komşu çocuğu da öyle. Gördüğüm çocukların çoğu, Alman-Avusturya zihniyeti olan ebeveynleri tarafından kırılmıştı. Onlar bir birey yaratmak istemediler. Önemli olan uyum sağlamaktı. Ben yapmayan biriydim. İradesi kırılamaz, bu yüzden asi oldum. Ne zaman dayak yesem ve ne zaman biri 'Bunu yapamazsın' dese, 'Bu daha uzun sürmeyecek çünkü buradan taşınacağım' dedim. Zengin olmak istiyorum. Önemli kimse olmak istiyorum.

Schwarzenegger 1965'te 18 yaşındaki Avusturyalı erkeklerin tümü için gereken bir yıllık hizmeti yerine getirmek için Avusturya Ordusu'nda görev yaptı. Askerliği sırasında Junior Mr. Europe yarışmasını kazandı. Temel eğitim sırasında yarışmaya katılabilmek için firar etti ve ardından bir hafta askeri hapishanede geçirdi: "Yarışmaya katılmak benim için o kadar önemliydi ki sonuçlarını dikkatlice düşünmedim." Graz'da Steirerhof Hotel'de ikinci olduğu bir başka vücut geliştirme yarışmasına katıldı. "Avrupa'nın en iyi yapılı adamı" seçildi ve bu da onu vücut geliştirme çevrelerinde ünlü yaptı. "Bay Universe unvanı benim bir yıldız olup zengin olabileceğim fırsatlar ülkesi Amerika'ya biletimdi." Schwarzenegger ilk uçak yolculuğunu 1966'da Londra'daki NABBA Bay Universe yarışmasına katılarak yaptı. Bay Universe yarışmasında ikinci oldu, Amerikan galibi Chester Yorton'un kas tanımına sahip değildi.

1966 yarışmasının jüri üyelerinden Charles "Wag" Bennett, Schwarzenegger'den etkilendi ve ona koçluk yapmayı teklif etti. Schwarzenegger'in çok az parası olduğu için, Bennett onu Londra'daki Forest Gate'deki iki spor salonundan birinin üzerindeki kalabalık aile evinde kalmaya davet etti. Yorton'un bacak tanımı üstün olarak değerlendirilmişti ve Schwarzenegger, Bennett tarafından tasarlanan bir eğitim programı kapsamında, bacaklarındaki kas tanımını ve gücünü geliştirmeye odaklandı. Londra'nın Doğu Yakasında kalmak, Schwarzenegger'in zayıf İngilizcesini geliştirmesine yardımcı oldu. Bennett'lerle yaşamak onu bir insan olarak da değiştirdi: "Onlarla birlikte olmak beni çok daha sofistike yaptı. Sen benim o zamanlar olduğum yaştayken, her zaman onay, sevgi, ilgi ve ayrıca rehberlik arıyorsun. O zamanlar, bunun gerçekten farkında değildim. Ama şimdi geriye dönüp baktığımda, Bennett ailesinin tüm bu ihtiyaçları karşıladığını görüyorum. Özellikle dünyanın en iyisi olma ihtiyacım var. Tanınmak ve benzersiz ve özel hissetmek. Benim bu özene, ilgiye ve sevgiye ihtiyacım olduğunu gördüler."

Yine 1966'da, Bennett'in evindeyken Schwarzenegger, arkadaşı ve akıl hocası olan çocukluk idolü Reg Park ile tanışma fırsatı buldu. Eğitim işe yaradı ve 1967'de Schwarzenegger ilk kez unvanı kazanarak 20 yaşında olan en genç Bay Universe oldu. Üç kez daha unvanı kazanmaya devam edecekti. Schwarzenegger daha sonra Münih'e uçtu ve burada bir işletme okuluna gitti ve bir sağlık kulübünde çalıştı (Rolf Putziger'in spor salonu, burada 1966'dan 1968'e kadar çalıştı ve eğitim aldı), 1968'de Londra'ya dönerek bir sonraki Bay Universe unvanını kazandı. O zamanlar Münih'teki İngiliz antrenörü ve arkadaşı Roger C. Field'a sık sık "Ben en büyük aktör olacağım!" diyordu.

10 yaşından beri ABD'ye taşınmanın hayalini kuran ve vücut geliştirmeyi bunun için bir yol olarak gören Schwarzenegger,
Ekim 1968'de 21 yaşındayken çok az İngilizce bildiği halde Amerika Birleşik Devletleri'ne taşınarak hayalini gerçekleştirdi. Orada, Joe Weider'ın gözetimi altında, California'da, Venice, Los Angeles'taki Gold's Gym'de eğitim aldı. Schwarzenegger'in vücut geliştirme antrenmanlarında vücudunun verdiği olumlu tepki kısa sürede ciddi mesafe kat etmesini sağlamış, dönemin önde gelen sporcu ve antrenörleri tarafından müsabakalara katılması için teşvik edilmiştir. 1970'ten 1974'e kadar, Schwarzenegger'in ağırlık antrenman ortaklarından biri, 1973'te orijinal Gold's Gym logosunu tasarlayan profesyonel bir güreşçi olan Ric Drasin'di. Schwarzenegger ayrıca profesyonel güreşçi Superstar Billy Graham ile iyi arkadaş oldu. 1970 yılında, 23 yaşında, New York'ta ilk Mr. Olympia unvanını kazandı ve toplam yedi kez bu unvanı kazanmaya devam edecekti.

Göçmenlik hukuku firması Siskind & Susser, Schwarzenegger'in vize koşullarındaki ihlaller nedeniyle 1960'ların sonlarında veya 1970'lerin başlarında bir noktada yasadışı bir göçmen olabileceğini belirtti. LA Weekly daha sonra 2002'de Schwarzenegger'in Amerika'nın en ünlü göçmeni olduğunu, "kalın bir Avusturya aksanının üstesinden gelen ve vücut geliştirmenin olası arka planını aşarak 1990'larda dünyanın en büyük film yıldızı haline gelen" diyecekti.

1977'de, Schwarzenegger'in otobiyografi/ağırlık antrenmanı rehberi Arnold: The Education of a Bodybuilder büyük bir başarıya ulaştı. 1977'de gey dergisi After Dark için poz verdi. 1979'da Wisconsin-Superior Üniversitesi'ne uzaktan eğitim öğrencisi olarak kaydoldu, derslerinin çoğunu yazışma yoluyla tamamladı ve profesörlerle tanışmak ve final sınavlarına girmek için Superior'a gitti.

Mayıs 1980'de resmi olarak mezun oldu ve işletme ve pazarlama alanında lisans derecesini aldı. Amerika Birleşik Devletleri vatandaşlığını 1983'te aldı.

Arnold Schwarzenegger 1966'da önce Almanya ve aynı yıl Avrupa şampiyonu olduktan sonra kariyerindeki ilk amatör Uluslararası Vücut geliştirme şampiyonluğunu N.A.B.B.A Mr. Universe yarışması ile 1967 yılında İngiltere'de kazandı. O yıllarda bilinen en büyük organizasyonda 5 kez şampiyon oldu. Ancak onu hem vücut geliştirme sporunda zirveye oturtan hem de "Modern" dünyaya ikon olarak tanıtan yarışma Amerikalı bir serbest girişimci ve spor malzemeleri taciri olan Joe Weider'ın düzenlediği ve daha sonra vücut geliştirmenin Oscar'ı olarak kabul edilen I.F.B.B (International Federation of BodyBuilding) Mr. Olympia 1970 olmuştur. Bu yarışmada kendi standartlarında olan Mike Mentzer, Sergio Oliva, Frank Zane gibi proporsiyonu tam, oranları birbirine çok yakın dönemin elit vücutçularıyla yarışma serüveni devam etti. Müthiş devamlılığı ile o dönemdeki estetik algıların gelişmişlik düzeyi sayesinde 6 kez Mr. Olympia unvanını aldığında günümüz deyimiyle artık bir Star Profil'di ve dolayısıyla yaptığı her şey artık halk tarafından beğeniyle izleniyordu. 1979 yılında Wisconsin Üniversitesi İşletme ve Ekonomi bölümünden mezun oldu. Arnold, 1986'da ABD'nin eski başkanı John Kennedy'nin kızkardeşi Eunice Kennedy Shriver'in kızı olan Maria Shriver ile evlendi ve bu evliliğinden 4 çocuk sahibi olmuştur.

Vücut geliştirme sporunu bırakan Arnold Schwarzenegger dergilerde, reklamlarda ve beyaz perdede boy göstermeye başladı. En büyük rakibi Mike Mentzer ile 5 yıl aradan sonra 7. ve son kez katıldığı 1980 Mr. Olympia'ya kadar yıllar boyu kıyasıya bir mücadele içindeydiler. Mike Mentzer bu sefer kazanmak istiyordu ve son yılların en iyi formunu yakalamış Arnold Schwarzenegger'in yokluğunda şampiyon olmuştu fakat Arnold Schwarzenegger ismi ve şöhretiyle sanki kendi adına düzenlenmiş bir veda gecesi havasında geçen yarışmada ona hiçbir zaman geçilmedi. Bunun doğrultusunda Amerika'da profesyonel spor hayatını sürdürdüğü yıllarda Hollywood Stüdyoları tarafından işlenmeye hazır elmas muamelesi gördü ve fiziğine uygun rollerde sinema izleyicisinin karşısında boy göstermeye başladı.

Kaliforniya valiliği
Arnold Schwarzenegger ılımlı bir Cumhuriyetçidir. Mali açıdan muhafazakâr ve sosyal açıdan liberal olduğunu söylemektedir. Kürtaj konusunda, kendisini seçim yanlısı olarak nitelendiriyor, ancak küçükler için ebeveyn bildirimini ve kısmi doğum kürtajını yasaklamayı desteklemektedir. Yerel ortaklıklar gibi eşcinsel haklarını destekledi.

Bir Cumhuriyetçi olarak, Schwarzenegger ilk olarak 7 Ekim 2003 tarihinde Vali Gray Davis'in yerine özel bir geri çekilme seçiminde seçildi. Davis'in görev süresinin geri kalanına hizmet etmek için 17 Kasım'da yemin etti. Daha sonra 2006 Kaliforniya valilik seçimlerinde vali olarak görev yapmak üzere yeniden seçildi. 2011 yılında vali olarak ikinci görevini tamamladı ve oyunculuk kariyerine geri döndü.

Schwarzenegger, Amerika Birleşik Devletleri'nde doğuştan bir vatandaş olmadığı için ABD Başkanı için yarışamaz. Schwarzenegger 1983'ten beri çifte Avusturya ve Birleşik Devletler vatandaşıdır. Avusturyalı ve böylece Avrupalı olarak, 2006'da Kaliforniya Küresel Isınma Çözümleri Yasası ile iklim değişikliğine karşı önlem almak için yılın 2007 Avrupa Sesli Kampanyasını kazandı ve diğer ABD ülkeleri ve muhtemelen Avrupa Birliği ile birlikte bir emisyon ticareti planı getirmeyi planlamıştır.

Schwarzenegger oyunculuk kariyerinden yaptığı kişisel serveti nedeniyle, yıllık 175.000 dolar valilik maaşını kabul etmedi.

Arnold Schwarzenegger, 24 Nisan 2004 tarihinde, 19-26 Nisan tarihleri arasındaki haftayı, sözde "Ermeni soykırımını anma günü" ilan etti. İstanbul'dan  "Konstantinopolis" diye söz eden Schwarzenegger, Kaliforniya'nın 700 bin Ermeni' yi barındırdığını, Ermenistan dışında en büyük Ermeni topluluğunun Kaliforniya'da bulunduğunu belirtti.

Özel yaşamı

Vatandaşlığı
Schwarzenegger, Avusturya/Amerika Birleşik Devletleri çifte vatandaşlığına sahiptir. Doğuştan Avusturya vatandaşlığına sahip olup, 1983 yılında Amerika Birleşik Devletleri vatandaşlığı almıştır. Avusturya vatandaşlığı hakkını tutabilmek için Avusturya makamlarından izin istedi. Avusturya, genellikle çifte vatandaşlığa izin vermemektedir. İsteği kabul edilmiş ve Avusturya vatandaşlığı muhafaza edilmiştir.

Evliliği
Schwarzenegger, 26 Nisan 1986'da Massachusetts, Hyannis'te Maria Shriver ile evlendi. John Baptist Riordan töreni St. Francis Xavier Katolik Kilisesi'nde gerçekleştirdi. Dört çocuğu var: Katherine Eunice Schwarzenegger (13 Aralık 1989 doğumlu), Christina Maria Aurelia Schwarzenegger (23 Temmuz 1991 doğumlu), Patrick Arnold Shriver Schwarzenegger (18 Eylül 1993 doğumlu) ve Christopher Sargent Shriver Schwarzenegger (27 Eylül 1997'de doğdu). Çocuklarının tümü Los Angeles'ta doğdu. Aile, Los Angeles, California, Brentwood semtinde, Sun Valley, Idaho ve Hyannis Limanı, Massachusetts'teki tatil evleri ile 11.000 metrekarelik bir evde yaşadı. Monica'nın Katolik Kilisesi'ne katıldılar.

Boşanması
9 Mayıs 2011'de, Shriver ve Schwarzenegger, 25 yıllık evliliğin ardından ilişkilerini sona erdirdi ve Brentwood konağından ayrıldı. 16 Mayıs 2011'de, Los Angeles Times, Schwarzenegger'in daha evvel evinde çalışan Mildred Patricia "Patty" Baena isimli bir hizmetçi çalışandan çocuğu olduğunu açıkladı. Schwarzenegger, The Times'a verdiği demeçte, "Valilik görevinden ayrıldıktan sonra, on yıldan uzun bir süre önce gerçekleşen bu olayı karıma anlattım" dedi. Baena, Guatemala kökenlidir. Aile'nin yanında 20 yıl çalıştı ve Ocak 2011'de emekli oldu. Baena hamile olarak evde çalışırken, Shriver çiftin dört çocuğunun en küçüğüne hamileydi.

Baena'nın Schwarzenegger'den olan oğlu Joseph Baena, 2 Ekim 1997'de doğdu, ve Maria Shriver birkaç gün önce, 27 Eylül 1997'de Christopher'ı doğurdu. Schwarzenegger, Baena'dan bir çocuk babası olduğunu öğrenmesinin yedi veya sekiz yıl aldığını söyledi. Schwarzenegger, çocuğa karşı "başından beri destek ve destek vermeye devam" konusunda mali sorumluluk üstlendi. Baena, Joseph'in doğumundan birkaç ay sonra kocası Rogelio'dan ayrıldı. 2008 yılında boşanma davası açtı. Eski kocası Rogelio, çocuğun doğum belgesinin tahrif edildiğini ve Kaliforniya'da ciddi bir suç olan kamuya açık bir belgeyi tahrif etmekten ve komplo kurmaktan Schwarzenegger'ı dava etmeyi planladığını söyledi.

Skandaldan sonra, Danimarkalı-İtalyan aktris Brigitte Nielsen öne çıktı ve Shriver'la bir ilişki içindeyken Schwarzenegger ile de bir ilişkisi olduğunu söyledi.

Ocak 2014'te kendisine sorulduğunda, "Ünlü olduğun şeylerden ... hangisiyle pişmanlık duyuyorsun?" şeklindeki soruya Schwarzenegger, "Ailemin acısına neden olan ve bizi ayırdığı için yaptığım hatalardan pişmanım" dedi.

Temmuz 2015 itibarıyla, Schwarzenegger 40 yaşındaki fizik terapisti Heather Milligan ile yeni bir ilişki yaşıyordu.

Kazalar, yaralanmalar
9 Aralık 2001'de altı kaburgasını kırdı ve Los Angeles'ta bir motosiklet kazasından sonra dört gün hastanede kaldı.

Schwarzenegger, 2004 yılında Hawaii'de tatildeyken boğulmakta olan bir adamı yüzerek ve onu kıyıya geri getirerek kurtardı.

8 Ocak 2006'da Schwarzenegger, Los Angeles'ta, sepette oğlu Patrick ile birlikte Harley-Davidson motosikletini sürerken, başka bir sürücü, sokağa geri döndü ve kendisinin ve oğlunun düşük hızda arabaya çarpmasına neden oldu. Oğlu ve diğer sürücü yara almadan kurtulurken, Schwarzenegger dudağına 15 dikiş atılması gereken bir yara aldı. Los Angeles Polis Departmanı sözcüsü Memur Jason Lee, "Hiçbir alıntı yapılmadı" dedi. Schwarzenegger motosiklet ehliyetini 3 Temmuz 2006 tarihine kadar alamadı. Schwarzenegger did not obtain his motorcycle license until July 3, 2006.

Schwarzenegger, 23 Aralık 2006'da ailesiyle birlikte Sun Valley, Idaho'da kayak yaparken kayak sopasına takılıp sağ kalça kemiğini kırdı. 26 Aralık'ta, kırık kemiği tekrar birleştirmek için kablolar ve vidaların kullanıldığı 90 dakikalık bir ameliyat geçirdi. 30 Aralık 2006'da St. John's Sağlık Merkezi'nden taburcu edildi.

Basın sözcüsü tarafından yapılan açıklamaya göre, Schwarzenegger'in özel jeti, pilotun kokpitten duman çıktığını bildirmesi üzerine 19 Haziran 2009'da Van Nuys Havalimanı'na acil iniş yaptı. Olayda kimse zarar görmedi.

18 Mayıs 2019'da, Güney Afrika ziyareti sırasında Schwarzenegger, yerel okullardan birinde hayranlarına imza verirken kimliği belirsiz bir saldırɡan tarafından saldırıya uğradı ve arkadan tekmelendi. Saldırının sürpriz ve sebepsiz olmasına rağmen, bildirildiğine göre yaralanmadı ve hayranlarıyla etkileşime devam etti. Saldırgan tutuklandı ve Schwarzenegger ona karşı dava açmayı reddetti.

Schwarzenegger, 21 Ocak 2022 Cuma günü öğleden sonra çok araçlı bir çarpışmaya karıştı. Schwarzenegger, Los Angeles'ın Brentwood semtindeki Sunset Blvd ve Allenford Ave kavşaklarının yakınında siyah bir GMC Yukon SUV kullanıyordu ve aracı kırmızı bir Toyota Prius ile çarpıştı. Başından yaralanan Prius sürücüsü hastaneye kaldırıldı. Schwarzenegger yaralanmamıştı.

Boyu
Schwarzenegger'in 1,88 m'lik (6 ft 2 inç) resmi boy yüksekliği, birkaç makale tarafından sorgulanmıştır. 1960'ların sonundaki vücut geliştirme günlerinde, 6 ft 1,5 inç (1,867 m) ölçtüğü iddia edildi. Ancak 1988'de hem Daily Mail hem de Time Out dergisi Schwarzenegger'in fark edilir ölçüde daha kısa göründüğünden bahsetti. Valiliğe adaylığını koymadan olmadan önce, Schwarzenegger'in boyu Chicago Reader tarafından yazılan bir makalede bir kez daha sorgulandı.. Vali seçilen Schwarzenegger, Meclis Üyesi Herb Wesson ile onların boyuna göre tasasız bir fikir alışverişinde bulundu. Bir noktada, Wesson, Vali üzerinde bir terzinin mezurasını kullanarak, kendi sözleriyle, "bunu kesin olarak halletmek ve boyunun ne kadar olduğunu öğrenmek" için başarısız bir girişimde bulundu. Schwarzenegger, "Asansöre mi ihtiyacınız var?" Yazısıyla dikilmiş bir yastık koyarak misilleme yaptı. Demokrat Bob Mulholland ayrıca Schwarzenegger'in 5 ft 10 inç (1.78 m) olduğunu ve çizmelerinde yükselticiler giydiğini iddia etti. 1999'da Men's Health dergisi boyunun 1,78 m (5 ft 10 inç) olduğunu bildirdi.

Kamusal yaşamı

Schwarzenegger, eski kayınvalidesi Eunice Kennedy Shriver tarafından kurulan Special Olympics'e (Özel Olimpiyatlar) katıldı. 2007 yılında Schwarzenegger, Çin'in Şangay kentinde düzenlenen Özel Olimpiyatların resmi sözcüsü idi. Schwarzenegger, normalde bunlara erişemeyen çocuklara kaliteli okul fırsatlarının sunulması gerektiğine inanmaktadır. 1995 yılında gençlere kültürel, eğitimsel ve topluluk zenginleştirme programları sağlayan Şehir İçi Oyunlar Vakfı'nı (ICG) kurdu. ICG, ülke genelinde 15 şehirde faaliyet göstermektedir ve ülke genelinde 400'den fazla okulda 250.000'den fazla çocuğa hizmet vermektedir. Ayrıca Okul Sonrası All-Stars'a katıldı ve 2002'de Los Angeles şubesini kurdu. ASAS, gençleri sağlık, zindelik ve beslenme konusunda eğiten bir okul sonrası program sağlayıcısıdır.

12 Şubat 2010'da Schwarzenegger, Vancouver Olimpiyat Meşalesi rölesinde yer aldı.

Schwarzenegger bir İsrail destekçisidir ve diğer benzer etkinliklerin yanı sıra Los Angeles'ta İsrail yanlısı bir mitinge katılmıştır. 2004'te Schwarzenegger, Simon Wiesenthal Center'ın Kudüs Hoşgörü Müzesi'nin temelini atmak ve Yad Vashem Holokost Anıtı'na çelenk koymak için İsrail'i ziyaret etti, ayrıca Başbakan Ariel Sharon ve Başkan Moshe Katsav ile görüştü. 2011'de İsrail'in Los Angeles Başkonsolosluğu'nun ev sahipliğinde düzenlenen Bağımsızlık Günü kutlamasında Schwarzenegger şunları söyledi: "İsrail'i seviyorum. Vali olduğumda ilk ziyaret ettiğim ülke İsrail oldu. İran'la iş yapan şirketlerden paralarını çekmek için California emeklilik fonlarına başvurdum, hemen o yasa tasarısını imzaladım" dedi ve şunu ekledi, "Bizden nefret eden ve İsrail'i tehdit eden bu çılgın diktatörlere her an para gönderemeyeceğimizi biliyordum."

Schwarzenegger, Eylül 2017'de o zamanki Avusturya Başbakanı Christian Kern ile bir araya gelerek, 2003'teki Irak'ın işgaline destek verdiğini söylemiş, Schwarzenegger ayrıca 2011'de Libya'daki askeri müdahaleye de destek verdiğini belirtmiştir.

2014 yılında Schwarzenegger, Ukrayna'nın Rusya yanlısı Devlet Başkanı Viktor Yanukoviç'e karşı Euromaidan protestolarını desteklemek için bir video mesajı yayınladı. 2022'de Schwarzenegger, 2022'de Rusya'nın Ukrayna'yı işgalini kınayan başka bir video mesajı yayınladı. Schwarzenegger'in Twitter hesabı, Rusya Devlet Başkanı'nın Twitter hesabının takip ettiği 22 hesaptan biridir.

Çocukken futbol oynayan Schwarzenegger, Bayern Münih ve Sturm Graz'ı izleyerek büyüdü. Ekim 2019'da Jürgen Klopp'un Liverpool'una olan hayranlığını da dile getirdi.

Schwarzenegger, Dwayne Johnson, Matt McColm, Christian Boeving, Vidyut Jamwal ve Daniel Greene gibi birçok oyuncuya aksiyon kahramanı olmaları için ilham verdi. 2022'de Schwarzenegger'in Terminatör film serisinde pompalı tüfek kullanması, Hint filmi Beast'de aktör Vijay tarafından referans alındı.

Filmografi

 başrolde olduğunu gösterir

Ayrıca bakınız
 Arnold Schwarzenegger'in kazandığı ve aday gösterildiği ödüller listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

1947 doğumlular
Steiermark doğumlular
Avusturyalı vücut geliştirmeciler
Avusturyalı erkek sinema oyuncuları
Avusturyalı film yönetmenleri
Avusturyalı Roma Katolikleri
Amerikalı vücut geliştirmeciler
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı film yapımcıları
Amerikalı film yönetmenleri
Amerikalı Roma Katolikleri
Avusturya asıllı Amerikalılar
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Avusturyalı göçmenler
Amerika Birleşik Devletleri vatandaşlığına kabul edilenler
Laureus Dünya Spor Ödülü sahipleri
Légion d'honneur sahipleri
Kaliforniya valileri
Yaşayan insanlar
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Yılın Yeni Erkek Yıldızı Altın Küre Ödülü sahipleri
Çek asıllı Amerikalılar
Amerikalı hayırseverler
Amerikalı lokantacılar
Amerikalı yatırımcılar
Amerikalı erkek halterciler
Avusturyalı hayırseverler
Amerikalı sağlık aktivistleri
Çek asıllı Avusturyalılar
Graz doğumlu sporcular
Altın Küre Ödülü sahipleri
WWE Hall of Fame

Arnold Schwarzenegger


An Diheteropogon in uska genus han Liliopsida. An Diheteropogon in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Diheteropogon

Diheteropogon


Carlota e Werther  (o Carlotta e Verter; en español, Carlota y Werther) es un dramma giocoso per musica en dos actos con música de Carlo Coccia y libreto en italiano de Gaetano Gasbarri. Se estrenó en el otoño de 1814 en el Teatro del Cocomero de Florencia, Italia.

Referencias

Enlaces externos

Óperas de Carlo Coccia
Óperas en italiano
Óperas de 1814
Óperas estrenadas en Florencia

Carlotta e Werther


شهر تاريخ السود  هو ذكرى متعلقة بالناسِ والأحداثِ المهمةِ في تأريخ الشتاتِ الأفريقيِ. يُحتفل به سنوياً في الولايات المتّحدةِ وكندا في شهرِ فبراير/شباط بينما في المملكة المتحدة يحتفلون به في شهرِ أكتوبر/تشرين الأول. بُدِأ الاحتفال بهذه الذكرى في عام 1926 مِن قبل المؤرخِ كارتر ج. وودسون وسماها «أسبوع تاريخ الزنوج». اختار وودسون الأسبوع الثاني من شهر فبراير/شباط لأنه يتضمن ذكرى ميلاد شخصيتين أمريكيتين هما أكثر من أثر على الحياة والوضع الاجتماعي للأمريكيين من أصل أفريقي وهما الرئيس الأمريكي السابق أبراهام لينكون وفريدريك دوغلاس المؤيدان لفكرة إلغاء الاستعباد أو الاسترقاق.

أَسّس وودسون أيضاً جمعية لدراسة الحياة والتأريخ الزنجي المسماة الآن بجمعية دراسة الحياة والتأريخ الأمريكي الأفريقي.

التاريخ

أسبوع تاريخ الزنوج (1926)
ظهر مصطلح «شهر تاريخ السود» في عام 1926 في الولايات المتحدة، عندما أعلن المؤرخ كارتر جي وودسون وجمعية دراسة حياة الزنوج والتاريخ أن الأسبوع الثاني من شهر فبراير هو «أسبوع تاريخ الزنوج».

وصلات خارجية
 تاريخ السود عبر ال بي بي سي

المصادر

روابط خارجية
 جمعية دراسة الحياة والتأريخ الأمريكي الأفريقي
 شهر تاريخ السود في بريطانيا

احتفالات في المملكة المتحدة
استحداثات 1976
التاريخ الإفريقي الأمريكي
أحداث أمريكية إفريقية
أمريكيون أفارقة
تاريخ المسيحية في كندا
تاريخ الولايات المتحدة
حقبة ما بعد الحقوق المدنية في التاريخ الإفريقي الأمريكي
مناسبات أكتوبر
مناسبات فبراير
مناسبات في الولايات المتحدة

شهر تاريخ السود


Kazıklıbucak, Muğla ilinin Milas ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Bu köy halkının yörük olduğu bilinmektedir.

Coğrafya
Muğla iline 118 km, Milas ilçesine 49 km uzaklıktadır.

Nüfus

Milas'ın mahalleleri

Kazıklıbucak, Milas


Maurizio Sarri () este un antrenor Italian. Clubul său actual este Lazio din Serie A din Italia .

Statistici antrenor

Referințe

Antrenori italieni de fotbal
Nașteri în 1959
Oameni din Napoli
Oameni din Toscana

Maurizio Sarri


Glaukofite (lat. Glaucophyta) koljeno u biljnom carstvu koje se sastoji od dvadesetak vrsta arheplastida i čini ga jedan razred Glaucophyceae. Zajedno s koljenom Rhodophyta ili crvenim algama donedavno su uključivane u podcarstvo Biliphyta. Glaukofite sa svojih 25 vrsta čine posebno podcarstvo Glaucoplantae.

Glaukofite su slabo proučavane slatkovodne modro-zelene alge mikroskopske veličine. Kod glaukofita i crvenih alga prisutan je plastid kao i kod svih zelenih biljaka. Plastidi sadrže kloroplaste u kojima se fotosintezom proizvodi klorofil. Godine 2012 tim istraživača pod vodstvom Dane C. Pricea istraživao je DNK plastida vrste Cyanophora paradoxa, jedne od najprimitivnijih poznatih algi. Rezulati su ukazivali na evoluciju od najranije cijanobakterije i postojanje gena odgovornih za fermentaciju i sintezu škroba. DNK ove vrste uključuje i iste gene kao kod pra-bakterije iz reda Chlamydiae.

Redovi
 Glaucocystales Bessey  (23)
 Glaucocystaceae G.S.West   (23)
 Chalarodora Pascher   (1)
 Cyanophora Korshikov   (6)
 Glaucocystis Itzigsohn   (13)
 Glaucocystopsis Bourrelly  (1)
 Peliaina Pascher   (1)
 Strobilomonas Schiller   (1)
 Gloeochaetales Kies & Kremer  (2)
 Gloeochaetaceae (1)
 Gloeochaete Lagerheim
 Gloeochaetales familia incertae sedis (1)
 Cyanoptyche Pascher

Izvori

Alge

Glaukofite


Grgur Pakourianos (grč. Γρηγόριος Πακουριανός, Grēgorios Pakourianos) (oko 1080. — prije travnja 1105.) bio je bizantski plemić i provincijski guverner te unuk slavnog vojnog zapovjednika i domestikos tōn scholōna, Grgura Pakourianosa, koji se borio protiv Pečenega te je ubijen 1086. Oko 1100., Grgur Mlađi je oženio kćer (Ana?) Nikefora Komnena, najmlađega brata cara Aleksija I. Komnena (vladao 1081. – 1118.). Grgur je postao sebastos te guverner provincije blizu Ohrida — Drača ili Skopja.

Nadbiskup Teofilakt Ohridski pisao je Grguru. Teofilakt je također napisao pismo Adrijanu Komnenu, u kojem je pohvalio Grgura kao sposobnog guvernera, koji se posebno brinuo za slabe i nezaštićene. Supruga je Grguru rodila sina, Nikefora Pakourianosa.

Izvori

Grčko plemstvo

Grgur Pakourianos Mlađi


An Tridens hackelii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni José Arechavaleta, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Parodi. An Tridens hackelii in nahilalakip ha genus nga Tridens, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tridens (Poaceae)

Tridens hackelii


Aeródromo Aquático do Aeroporto de Vitória (TC LID: CAP5) é uma base de hidroaviões localizada a 12 milhas náuticas (22 km) a noroeste de Vitória, Colúmbia Britânica, Canadá, adjacente ao Aeroporto Internacional de Vitória (Canadá).O aeródromo também é conhecido como Base de hidroaviões Baía de Patricia (Pat Bay Seaplane Base).

Classificado como Aeroporto de entrada pela Nav Canada - Categoria (AOE/15/SEAPL), o aeroporto tem a liberação para receber voos não programados onde a capacidade de viajantes não pode exceder 15 pessoas (incluindo a tripulação). Os operadores desses voos devem obter a aprovação da CBSA para entrar ou não no Canadá, e o pouso deve ocorrer durante o horário comercial da CBSA. A classificação de aeroporto de entrada também é considerada pelo IRCC (Órgão de Imigração, Refugiados e Cidadania do Canadá), porém nem sempre os funcionários estão presentes.

A base foi construída durante a Segunda Guerra Mundial em um terreno pertencente a Província  de Colúmbia Britânica, o que em parte propiciou ao aeroporto de Vitória se tornar a maior base aérea militar operacional do Canadá. No decorrer dos anos, foi utilizado para treinamento de pilotos e transporte de passageiros. Hoje, o aeródromo serve como um aeroporto alternativo para voos da empresa aérea Harbour Air para Victoria Inner Harbor.

Ver também
 Lista de aeroportos do Canadá
 Vitória (Colúmbia Britânica)
 Colúmbia Britânica


Jan Bernard Szlaga (* 24. Mai 1940 in Gotenhafen; † 25. April 2012 in Starogard Gdański) war ein polnischer Theologe und Bibelwissenschaftler sowie römisch-katholischer Bischof von Pelplin.

Leben
Jan Szlaga studierte am Priesterseminar in Pelplin und der Katholischen Universität Lublin. Er wurde am 2. Juni 1963 vom Kulmer Bischof Kazimierz Jósef Kowalski zum Priester geweiht. Von 1965 bis 1969 studierte er Bibelwissenschaften an der Katholischen Universität Lublin. Er wurde 1970 zum Dr. theol. promoviert. 1972 und 1973 war er Wissenschaftlicher Assistent am Päpstlichen Bibelinstitut in Rom. Er habilitierte sich 1976 mit einer Schrift über den Neuen Bund Christi nach dem Hebräerbrief.

Von 1969 bis 1988 arbeitete er an der Katholischen Universität Lublin. Er war Vize-Dekan und 1984 Dekan der Theologischen Fakultät der Universität. Zwischen 1984 und 1988 war er Vizepräsident der KU Lublin. Er war zudem Dozent an den Seminaren in Lublin und in Pelplin sowie der Nikolaus-Kopernikus-Universität Toruń. Von 1991 bis 2001 war er Professor an der Universität Danzig.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 13. Juni 1988 zum  Titularbischof von Mascula und zum Weihbischof in Kulm. Die Bischofsweihe spendete ihm der Primas von Polen, Kardinal Józef Glemp, zwölf Tage später. Mitkonsekratoren waren der Apostolische Nuntius in Polen, Erzbischof Francesco Colasuonno, und der Bischof von Kulm, Marian Przykucki. "Parare vias Domini" (Bereitet den Weg des Herrn) war sein bischöflicher Leitspruch.

Mit der Neustrukturierung und der Umbenennung der Diözese in das Bistum Pelplin durch die Bulle Totus Tuus Poloniae Populus am 25. März 1992 wurde Szlaga zum ersten Bischof von Pelplin ernannt.

Im Juni 1999 war Jan Szlaga Gastgeber beim Besuch Papst Johannes Paul II. in Pelplin. Er erneuerte das traditionsreiche Collegium Marianum und sorgte für die Restaurierung der Kathedrale. Er war Vorsitzender des Wissenschaftlichen Rates der polnischen Bischofskonferenz. Er war Mitglied des Rates für die Ökumene und der Bischöflichen Kommission für den Dialog mit dem Polnischen Ökumenischen Rat.

Szlaga veröffentlichte einige Bücher und Aufsätze. Er war Herausgeber einer Reihe gemeinsamer Arbeiten wie Allgemeine Einführung in die Schrift (Posen, 1986), in der er unter anderem eine eigene biblische Hermeneutik entwickelte.

Auszeichnungen
Für sein Wirken wurde er mehrfach geehrt, darunter 2009 mit dem Orden Polonia Restituta für "herausragende Leistungen in Forschung und Lehre, für seine Arbeit in der Seelsorge und das Engagement für Menschen in Not helfen".

Er wurde Ehrenbürger von Chojnice (1994), Starogard Gdański (1997), Gmina Pelplin (2001) und  Gdynia (2008). 2010 wurde er mit dem Verdienstkreuz der Woiwodschaft Pommern Za Zasługi dla Województwa Pomorskiego geehrt.

Weblinks

 Biskup Jan Bernard Szlaga nie żyje (polnisch)

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Titularbischof
Bibelwissenschaftler
Hochschullehrer (Universität Danzig)
Hochschullehrer (Katholische Universität Lublin)
Träger des Ordens Polonia Restituta (Komtur)
Ehrenbürger von Gdynia
Christentum in der Woiwodschaft Pommern
Pole
Geboren 1940
Gestorben 2012
Mann
Bistum Pelplin

Jan Szlaga


São Miguel da Boa Vista es un municipio brasileño del estado de Santa Catarina. Tiene una población estimada al 2022 de 1781 habitantes.

Historia
La colonización de la localidad comenzó en 1954, por migrantes gauchos de ascendencia alemana e italiana atraídos por la abundante madera. Esta localidad fue llamada Linha Sargento, por su cercania al Río Sargento. Adoptó el nombre actual en 1968 por el patrón de la ciudad, San Miguel.

Se emancipó de Maravilha el 9 de enero de 1992.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio del municipio
 Sitio de la cámara del municipio

Localidades de Santa Catarina
Localidades establecidas en 1992
Brasil en 1992

São Miguel da Boa Vista


Demirpınar, Erzincan ilinin Üzümlü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı, 1917 yılı kayıtlarında Sorpiran olup, Ermenice'de "tsorperan" sözcüğü "dereağzı" anlamına gelmektedir. Köyün eski adı, Sürpiran olarak da geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Erzincan il merkezine 30 km, Üzümlü ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Üzümlü belde ve köyleri

Demirpınar, Üzümlü


Anil Kumar Seth é um professor britânico de Neurociência Cognitiva e Computacional na Universidade de Sussex.

Infância e educação
Seth nasceu na Inglaterra. Seu pai, Bhola Seth, obteve um bacharelado na Universidade de Allahabad em 1945, antes de migrar da Índia para o Reino Unido para estudar engenharia em Cardiff. Bhola Seth posteriormente obteve um PhD em Engenharia Mecânica em Sheffield. Sua mãe, Ann Delaney, veio de Yorkshire. A família de Seth morava na zona rural de Oxfordshire. Seu pai era um cientista pesquisador no Esso Research Center em Abingdon, e ganhou o título mundial de duplas veteranos no badminton em 1976.

Carreira
Seth é co-diretor (com o Prof. Hugo Critchley) do Sackler Center for Consciousness Science,  e editor-chefe da Neuroscience of Consciousness.  Ele foi presidente da conferência da 16ª reunião da Associação para o Estudo Científico da Consciência e membro permanente  e está no grupo de direção e conselho consultivo do Human Mind Project.  Ele foi presidente da Seção de Psicologia da British Science Association em 2017.

Publicações
Seth publicou mais de 100 artigos científicos e capítulos de livros e é o editor-chefe da revista Neuroscience of Consciousness.  Ele é um colaborador regular do New Scientist, The Guardian,  e BBC,  e escreve o blog NeuroBanter.  Ele também foi consultor do popular livro de ciência Eye Benders, que ganhou o Prêmio de Livro para Jovens da Royal Society de 2014.  Um ensaio introdutório sobre a consciência foi publicado no Aeon – The Real Problem – uma Escolha do Editor de 2016. Seth foi incluído na lista de pesquisadores altamente citados de 2019, publicada pela Clarivate Analytics.

Referências

Britânicos de ascendência indiana
Professores da Universidade de Sussex
Alunos da Universidade de Sussex
Neurocientistas do Reino Unido
Pessoas vivas
Nascidos em 1972

Anil Seth


Ada Pometti (eigentlich Nunzia Agata Pometti; * 13. Mai 1942 in Catania, Sizilien) ist eine italienische Schauspielerin.

Pometti schloss am Centro Sperimentale di Cinematografia mit Diplom ab und debütierte 1968 beim Film in Tabula rasa und etablierte sich als Charakterdarstellerin in zahlreichen Genrefilme; manchmal auch unter den Namen Priscilla Benson und Ada Pomeroy. Bis 1975 spielte sie in fast vierzig Filmen kleinere Rollen – als C.S.C-Schauspielerin wurde sie manchmal aus gesetzlichen Gründen in winzigen Rollen besetzt –, danach bis 1985 noch regelmäßig. 1996 und 2007 war sie erneut zu sehen. Nach ihrer intensiven Zeit beim Film widmete sie sich zunächst einer Gesangskarriere, u. a. mit einem George-Gershwin-Programm, später dem Theater, wobei sie am "Teatro Stabile di Catania" in ihrer Geburtsstadt Catania auftrat.

Filmografie (Auswahl)
 1971: Die neunschwänzige Katze (Il gatto a nove code)
 1971: Lady Frankenstein (La figlia di Frankenstein)
 1971: Lo chiamavano King
 1971: Vier Fliegen auf grauem Samt (4 mosche di velluto grigio)
 1972: Ein Halleluja für zwei linke Brüder (Jesse & Lester due fratelli in un posto chiamato Trinità)
 1973: Corte marziale
 1979: Disco Superstar (Disco delirio)
 2012: Non me lo dire

Weblinks

 Interview mit Pometti (italienisch)
 Szenenfotos aus ihren Filmen

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Italiener
Person (Sizilien)
Geboren 1942
Frau

Ada Pometti


Madison/Wabash es una estación en las líneas Rosa, Verde, Marrón, Naranja y Púrpura del Metro de Chicago. La estación se encuentra localizada en Two North Wabash Avenue en Chicago, Illinois. La estación Madison/Wabash fue inaugurada el 8 de noviembre de 1896.  La Autoridad de Tránsito de Chicago es la encargada por el mantenimiento y administración de la estación.

Descripción
La estación Madison/Wabash cuenta con 2 plataformas laterales y 2 vías.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones de autobuses:
 Rutas del CTA Buses: #14 Jeffery Express #20 Madison (servicio nocturno) #56 Milwaukee #60 Blue Island/26th (servicio nocturno) #124 Navy Pier #157 Streeterville/Taylor

Referencias

Enlaces externos

 Estación Madison/Wabash
 Líneas y estaciones del Metro de Chicago

Estaciones de ferrocarril de Estados Unidos inauguradas en 1896
Estaciones de la línea Rosa (Metro de Chicago)
Estaciones de la línea Púrpura (Metro de Chicago)
Estaciones de la línea Verde (Metro de Chicago)
Estaciones de la línea Marrón (Metro de Chicago)
Estaciones de la línea Naranja (Metro de Chicago)

Madison/Wabash (Metro de Chicago)


Sigfrid Lindberg, né le  à Helsingborg et mort le  à Helsingborg, est un footballeur international suédois. Il évoluait au poste de gardien de but.

Biographie

En club
Sigfrid Lindberg est gardien du Helsingborgs IF de 1921 à 1931.

Il est sacré Champion de Suède en 1929 et en 1930 avec cette équipe.

Après une dernière saison en 1931-1932 avec le Landskrona BoIS, il raccroche les crampons.

En équipe nationale
International suédois, Sigfrid Lindberg dispute 49 matchs sans aucun but inscrit en équipe nationale suédoise de 1921 à 1930.

Il dispute son premier match le  contre l'Autriche en amical (match nul 2-2 à Vienne).

Il est médaillé de bronze aux Jeux olympiques de 1924 : gardien titulaire de la sélection, il dispute cinq matchs durant le tournoi.

Son dernier match en sélection a lieu le  contre les Pays-Bas en amical (victoire 1-0 à Amsterdam).

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeur international suédois
Gardien de but au football
Médaillé de bronze olympique suédois
Joueur du Helsingborgs IF
Joueur du Landskrona BoIS
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 1924
Naissance en mars 1897
Naissance à Helsingborg
Décès en janvier 1977
Décès à Helsingborg
Décès à 79 ans

Sigfrid Lindberg