Simke Kloosterman, også kendt under pseudonym In Frysk Famke (født 25. november 1876 i Twijzel, død 5. december 1938 i Leeuwarden), var en frisisk forfatterinde. Hun er datter af Jan Ritskes Kloosterman (1847-1914), digter og lystgårdsejer, og Trijntje Beintema (1850-1916). Simke Kloosterman blev aldrig gift.

Barndom
Simke var enebarn. Hun voksede op i en velstående familie, Kloosterman, i den frisiske landsby Twijzel og som ejede en bank i landsbyen og vedkendte sig den hollandsk-reformerte kirke. Simke og hendes forældre levede hos hendes farfar på dennes store gård i landsbyen. Senere flyttede familien i et eget - lejet - hus.

Simkes forældre levede mere eller mindre adskilt. Moderen havde været gravid i 4 måneder inden hun blev gift. Faderen nød tilværelsen i Twijzel og studerede naturen, frisisk poesi, møllebyggeri og var lejlighedsvis indehaver af bestyrelsesposter. Simkes moder var mere ambitiøs og flyttede med sin datter først til Leeuwarden i 1883, hvor Simke gik på en dyr privatskole, og seks år senere til Groningen, hvor Simke igen modtog privatundervisning. Hun fik også sang- og orgelundervisning og afsluttede sin uddannelse på en kostskole i Wijk bij Duurstede.

Skribent på frisisk

Den ældste bevarede håndskrevne historie af Simke Kloosterman, "De sneeuw" (Sneen) stammer fra kort efter hendes 11-års fødselsdag. I 1896 offentliggjorde De Hollandsche Lelie, et ugentligt magasin for unge damer, det. Hendes første frisiske digt, "Winternocht" (Vinternat) fra 1895 blev trykt i 1898 under pseudonymet 'In Frysk Famke' i Sljucht en Rjucht, et ugentligt magasin redigeret af den frisiske sprogaktivist Waling Dijkstra. Dijkstra opfordrede hende efterfølgende til at skrive frisisk prosa. De historier, hun senere skrev under eget navn i Swanneblommen, en årbog udgivet af 'Frysk Selskip' for sprog og litteratur, blev samlet i 1910 i Ruth, in hânfol ieren. Hun blev nu medlem af denne strengt fisisk-talende forening som 'jiffer S. Kloosterman'.

I 1914 døde hendes fader og i 1916 hendes moder, og hun kunne hun frit disponere over arven fra sine forældre. I september samme år fik hun en henvendelse fra den ekstremt ambitiøse frisiske digter og litterære kritiker Douwe Kalma. Han havde tidligere skrevet om udgivelsen Ruth og overbevist Kloosterman om at blive medlem af hans Jongfryske Mienskip, en klub af frisiske 'vrede unge mænd', som var fast besluttede på at ændre den hidtidige tone i frisisk litteratur. Kontakterne førte i 1918 til et kortvarigt engagement. Kalmas homoseksualitet var sandsynligvis årsagen til, at samlivet gik i opløsning igen, men Kloosterman fortsatte med at opretholde en venskabelig forbindelse med ham indtil hendes død.

Historiske romaner
I 1921 offentliggjorde Kloosterman for egen regning den historiske nøgleroman De Hoara's fan Hastings (Hora-familien fra Hastings), en krønike om en familie fra Twijzeler bestående af lystgårdsejere. Heltinden Hester Hora står heri i modsætning til mændene i dette slægtsdynasti. I 1926 udgav hun den historiske roman It jubeljier, som foregår i den franske periode, og hvor hendes forfader, Bindert Jacobs Kloosterman, der var tilhænger af Wilhelm af Oranien, ledede et oprør mod de franske angribere. Det er formodet, at det var det mislykkede Troelstra-kup i 1918, som havde inspireret hende til at skrive denne roman.

Digte
I 1932 udgav Simke Kloosterman sin eneste digtsamling: De Wylde Fûgel. Begyndelsen af titeldigtet, "Myn hert is in wylde fûgel" (Mit hjerte er en vild fugl) synes at være inspireret af L'amour est un oiseau rebelle fra operaen Carmen. Valget af motiv og inspiration kan hænge sammen med, at hun havde fået sangundervisning. Wylde Fûgel blev næppe så vellykket, som hun havde håbet, og hun beordrede efter sigende sin læge til at brænde indeholdet kort før sin død.

Øvrige forfatterskab
I løbet af sit liv udgav Kloosterman flere samlinger af romaner og eventyr og endvidere en frisisk kogebog, De Fryske Petiele.

Sidste år
I de sidste år boede Simke Kloosterman på Ibisstraat 45 i Leeuwarden. Hun led af mavekræft, samme sygdom, som hendes fader var død af. Kalma og Saakje Schaap-Wiersma, en ven tilbage fra tiden i hendes Twijzel, besøgte hende regelmæssigt i disse år. Simke Kloosterman døde i 1938 på Sinterklaas aften i Leeuwarder Sint Bonifatius-hospitalet i en alder af 62 år. Efter hendes eget ønske blev hun begravet i Twijzel den 9. december mellem sin fader og bedstefader.

Gravskriften over hende lyder: "yn har dierbare Fryske groun" ("Du har holdt Frisisk land dyrebart").

Omdømme og arv

Simke Kloosterman blev gennem hele sit liv - sammen med digteren Rixt (et pseudonym for Hendrika van Dorssen) - regnet som en af de to "store damer" i frisisk litteratur.

Hendes hjem er i dag et fredet mindesmærke.

Forfatterskab

Romaner og noveller
 De Hoara's fen Hastings (1921)
 It Jubeljier: 1793-1813 (1927)
 Hengist en Horsa (1933)
 Ut de gielgoerde (1936)
 Ut de gielgoerde (1944)
 Ut de gielgoerde (1963)

Digtsamlinger
 Ruth: In hân fol ieren (1910)
 De wylde fûgel (1932)
 Lisck fen Eijsinga (1941)
 Myn lân (1982)

Andre udgivelser
 Twiljochtteltsjes (1928)
 Lyts Teltsjeboek for Fryske bern (1932-1933)
 Great Teltsjeboek for Fryske bern (med T. Hellinga-Zwart) (1932)
 Beppe yn 'e fleur (1936)
 De Fryske Petiele en hwet der op en yn leit (1938),
 Simke Kloosterman Spreuken (1962)
 De briefwiksel tusken Simke Kloosterman en Douwe Kalma (posthumt, redigeret brevveksling, 1976)

Noter

Litteratur
 Jelma Sytske Knol: Ut syn aerd wei froulik, de Fryske dichteressen en it misferstân; Wieuwerd 1993.
 Jelle Krol: "In de vaart der volkeren, van 1915 tot en met 1945" (i: Teake Oppewal o.a.: Zolang de wind van de wolken waait, geschiedenis van de Friese literatuur; Amsterdam 2006; s. 92-129).
 Dina Simonides (red.): De briefwiksel tusken Simke Kloosterman en Douwe Kalma; Groningen 1976.
 G.R. Zondergeld: De Friese beweging in het tijdvak der beide Wereldoorlogen; Leeuwarden 1978.
 Tr. Riemersma: Proza van het platteland, een onderzoek naar normen en waarden in het grotere Friese proza van 1855-1945; Bolsward 1984.

Eksterne henvisninger
 Janneke Spoelstra: Simke Kloosterman, in problematyske heldinne? Har skriuwen, proaza en de resepsje fan har proaza besjoen út gender- en queerteoretysk perspektyf (Groningen 2012).
 simkekloosterman.frl
 Jelle van der Meulen: "Kloosterman, Simke"

Frisland
Forfattere fra Holland

Simke Kloosterman


Virgil Cioflec (n. 8 septembrie 1874, Gherășeni – d. 10 martie 1948, București) a fost un prozator, critic de artă și colecționar român. A fost director general în cadrul Ministerului Cultelor și Artelor, care era condus în 1918 de către Octavian Goga. A legat o prietenie strânsă cu pictorii Nicolae Grigorescu și Ștefan Luchian, ale căror monografii le-a publicat în anii 1924 (pentru Luchian) și 1925 (pentru Grigorescu). Toate lucrările de pictură și sculptură pe care le-a achiziționat de-a lungul vieții, 77 de tablouri și desene și două busturi, le-a donat în data de 26 iunie 1930 Universității Regele Ferdinand I din Cluj. Astfel s-a înființat Pinacoteca Virgil Cioflec din Cluj, care ulterior, împreună cu exponatele Muzeului Ardelean, a reprezentat nucleul central de exponate ale Muzeului de Artă din Cluj.

A fost directorul publicației "Viața literară și artistică", unde, pe lângă schițe, nuvele și povestiri, a publicat un număr apreciabil de cronici plastice, eseuri și recenzii ale unor cărți de artă.

În 1935, cu ocazia Expoziției universale de la Bruxelles, Emanoil Bucuța i-a solicitat câteva piese valoroase din colecția sa. Virgil Cioflec a trimis, printre altele, și "Cap de ovrei", o capodoperă a lui Nicolae Grigorescu, care a dispărut însă din expoziție.

Cărți publicate
 Mălurenii, București, 1916;
 Luchian, București, 1924;
 Grigorescu, București, 1925.

Galerie de imagini

Referințe

Legături externe
Colecțiile de artă de la Institutul de studii clasice din Cluj, de Virgil Vătășianu, extras din Revista Boabe de Grâu nr. 1 ianuarie 1933.

Prozatori români

Virgil Cioflec


Tikoloshanes eretiformis es una especie de coleóptero  adéfago de la familia Dytiscidae. Es el único miembro del género monotípico Tikoloshanes.

Referencias

  1956: Tikoloshanes, a new genus of Dytiscidae (Col.) from South Africa. Proceedings of the Royal entomological Society of London (B), 25(5-6): 79-82.

Enlaces externos

  [no record]
 Nomenclator Zoologicus

Aciliini

Tikoloshanes eretiformis


Christopher Anthony John "Chris" Martin (d. 2 Mart 1977; Exeter), İngiliz müzisyendir. Coldplay grubunun solisti, gitaristi ve piyanistidir.

İlk yılları
Chris Martin 2 Mart 1977'de Exeter, Devon İngiltere doğmuştur. Beş kardeşten en büyüğüdür. Babası, Anthony Martin emekli muhasebeci, annesi, Alisson Martin, müzik öğretmenidir. Martin okul yıllarına Hylton Okulunda başladı ve sonra Exeter Katedral Okulunda devam etti ve bu okuldayken Nick Repton & Iwan Gronow ile ilk grubu olan The Rocking Honkies'de bulundu. İlk sahne performanslarında kalabalığın yuhalamalarıyla karşı karşıya kaldılar. Exeter Katedralden sonra Martin Sherborne Okuluna gitti ve orada ileride Coldplay'in menajeri olacak Phil Harvey ile tanıştı. Martin öğrenimine University College London'da devam edip Ancient World Studies'i okuduğu Ramsey Hall'de kalarak Yunanca ve Latince'den en yüksek derecede mezun oldu. Burada Coldplay'de grup arkadaşları olacak olan Jonny Buckland, Will Champion ve Guy Berryman ile tanıştı.

Müzik yaşamı
Dorset Sherborne Okulu'nda ve sınıf arkadaşıyla Coldplay'i kurdukları Londra Üniversitesi'nde eğitim görmüştür. 1980'lerin kült rock müzisyenleri Echo and the Bunnymen'in büyük hayranıdır. Bir röportajında, 40 yaşına geldiğinde ve kendini bir rock starı olmak için çok yaşlı bulduğunda üniversiteye geri dönüp klasik  müzik eğitimi almak istediğini söylemiştir.

İngiliz Müzik Ödülleri Töreni'nde "Aslında tüm ödüller çok saçma, George W. Bush istediğini yapınca hepimiz öleceğiz" diyen Chris Martin kariyeri boyunca pek çok prestijli ödül almıştır. Bunlardan bazıları, 2001 yılında "Parachutes" albümleri için "En iyi Alternatif Müzik Albümü" kategorisinde Grammy Ödülü, 2002 yılında A Rush Of Blood To The Head albümleri için "En İyi Alternatif Müzik Albümü" kategorisinde Grammy ödülü, 2002 yılında "In My Place" adlı şarkıları için "En İyi Rock Performansı" kategorisinde Grammy Ödülü, 2003 yılında "Clocks" adlı parçaları için "Yılın En İyi Şarkısı" kategorisinde Grammy Ödülü ve 2006 yılında Halifax'da düzenlenen Juno Ödülleri'nde "En İyi Uluslararası Grup" ödülünü kazanmıştır.

Chris Martin, Billboarda verdiği bir röportajda vejetaryen olduğunu açıklamıştır. Yine aynı röportajda sigara ve içki kullanmadığını ve boş zamanlarında yoga yaptığını söylemiştir. "Tanrı'ya inanıyor musunuz?" sorusuna ise "Tabii ki inanıyorum." cevabını vermiştir.

Solo çalışmaları
Coldplay'le birlikte çıkardığı albümler Coldplay maddesindedir.

Filmografi

Televizyon

Filmleri

Ekipmanları

A Rush of Blood to the Head Turu
 C. F. Martin & Company Acoustic
 Rickenbacker 360/12
 2x Fender Telecaster Deluxe
 Yamaha GT20 Piano
 Kawai MP9000

Kişisel yaşamı
Chris Martin, oyuncu Gwyneth Paltrow ile evliydi. Çift 2002 yılında Coldplay'in bir konseri sırasında tanışmış ve 5 Aralık 2003 tarihinde evlenmiştir. Daha sonra ikinci çocuğuna isim olarak vereceği "Moses" ve "Fix You" isimli şarkıları eşi için yazmıştır. Apple Blythe Alison ismini verdikleri ilk çocukları 14 Mayıs 2004 tarihinde Londra'da, ikinci çocukları Moses ise New York'ta 8 Nisan 2006'da dünyaya gelmiştir. Chris Martin ile Gwyneth Paltrow çifti, 26 Mart 2014'te ayrılık kararı aldı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi Coldplay site*
 IMDb'de Chris Martin

Yaşayan insanlar
1977 doğumlular
Devon doğumlular
İngiliz erkek şarkıcılar
İngiliz rock şarkıcıları
İngiliz gitaristler
Coldplay üyeleri
Irak Savaşı karşıtı aktivistler
21. yüzyıl İngiliz şarkıcıları
Paltrow ailesi
Grammy Ödülü sahipleri
Yılın Şarkısı Grammy Ödülü sahipleri
Yılın Kaydı Grammy Ödülü sahipleri

Chris Martin


An Trichosalpinx hypocrita in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Leslie Andrew Garay ngan Galfrid Clement Keyworth Dunsterville, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Trichosalpinx hypocrita in nahilalakip ha genus nga Trichosalpinx, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichosalpinx

Trichosalpinx hypocrita


El Campeonato Europeo de Campeones de Clubes de la UEFS (oficialmente en inglés, European Cup of Champion Clubs), es la competición europea más importante para Clubes de fútbol sala organizada por la UEFS, en esta intervienen los campeones nacionales de los países afiliados; su primera edición fue en 1991, en un principio el torneo fue ampliamente dominado por equipos de la Península ibérica; sin embargo el dominio casi absoluto de las últimas ediciones recae en equipos de los países del Bloque del Este.

Campeones

Historial

Véase también
 Unión Europea de Futsal
 Copa de la UEFS de futsal
 Copa de la UEFA de fútbol sala

Enlaces externos
 UEFS Champions League MASCULINO

Referencias

Europeo
Europeo

Campeonato Europeo de Campeones UEFS


Beyreli, Antalya ilinin Alanya ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin asli Anamur'dan gelmedir.

Coğrafya
Antalya iline 170 km, Alanya ilçesine 32 km uzaklıktadır.

Nüfus

Alanya'nın mahalleleri

Beyreli, Alanya


Hraničná, bis 1980 Dolní Hraničná (deutsch Unterkunreuth, auch Unter-Kunreuth) ist ein Ortsteil der Gemeinde Pomezí nad Ohří im Okres Cheb in Tschechien.

Geographie

Geographische Lage
Hraničná liegt einen halben Kilometer südlich von Pomezí nad Ohří am Rande des Naturparks Smrčiny am Abfall des Fichtelgebirges zum Egerbecken. Gegen Norden erstreckt sich das mit dem Stausee Skalka geflutete Egertal, im Westen bildet der Výhledský potok ein sanftes Tal. Südöstlich erhebt sich die Zelená hora (637 m), im Süden die U Bažantnice (568 m) und der Výhledy (656 m). Nördlich von Hraničná verläuft die Nürnberg–Cheb, die nächste Bahnstation Pomezí nad Ohří befindet sich anderthalb Kilometer nordwestlich des Dorfes. Anderthalb Kilometer westlich verläuft die Staatsgrenze zu Bayern.

Ortsgliederung
Hraničná gliedert sich in die Ansiedlungen Horní Hraničná (Oberkunreuth) und Dolní Hraničná (Unterkunreuth). Der Ortsteil bildet den Katastralbezirk Dolní Hraničná.

Nachbargemeinden
Nachbarorte sind Pomezí nad Ohří im Norden, Tůně und Lesní Mlýn im Nordosten, Skalka und Podhoří im Osten, Horní Pelhřimov und Dolní Pelhřimov im Südosten, Horní Hraničná, Pechtnersreuth und Münchenreuth im Süden, Seedorf, Arzberg und Schlottenhof im Südwesten, Oschwitz und Schirnding im Westen sowie Hohenberg an der Eger und Fischern im Nordwesten.

Geschichte
Die erste schriftliche Erwähnung des Dorfes "Cunenrute" erfolgte im Jahre 1249 als Besitz des Klosters Waldsassen. Zu Beginn des 14. Jahrhunderts entstand südlich eine weitere kleine Ansiedlung, die ab 1320 als Oberkunreuth nachweisbar ist. Ab 1376 wurde das Dorf als "Nidernkunenreut" bezeichnet.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Unterkunreuth (Dolní Kunreuth) ab 1850 einen Ortsteil der Gemeinde Mühlbach im Bezirk und Gerichtsbezirk Eger. Pfarrort war Mühlbach. Nach dem Münchner Abkommen wurde das Dorf 1938 dem Deutschen Reich zugeschlagen und gehörte bis 1945 zum Landkreis Eger. Nach dem Ende des Zweiten Weltkriegs kam das Dorf zur Tschechoslowakei zurück und die deutschsprachige Bevölkerung wurde vertrieben. 1952 wurde der Ort in Dolní Hraničná umbenannt. Die Kapelle wurde 1952 abgerissen. In den Jahren 1962 bis 1965 wurde nördlich des Dorfes die Eger gestaut. Die Talsperre Skalka diente zunächst der Trinkwasser- und Energieversorgung von Cheb. Nach der Fertigstellung der Talsperre Horka wurde der Stausee für Erholungszwecke freigegeben. Am 1. April 1976 wurde das Dorf nach Cheb eingemeindet. Im Jahre 1980 wurden die Cheber Ortsteile Horní Hraničná und Dolní Hraničná zum Ortsteil Hraničná vereinigt.
Seit dem 24. November 1990 ist Hraničná ein Ortsteil von Pomezí nad Ohří. Im Jahre 1991 hatte der Ortsteil 48 Einwohner, beim Zensus von 2001 lebten in den 8 Wohnhäusern von Hraničná 39 Personen.

Kultur und Sehenswürdigkeiten
 Mehrere Sühnekreuze
 Stausee Skalka
 Bismarckturm auf der Zelená hora

Einzelnachweise

Weblinks
 Ehemalige Kapelle in Dolní Hraničná

Ortsteil in Tschechien
Pomezí nad Ohří
Ersterwähnung 1249

Hraničná (Pomezí nad Ohří)


De Fructibus et Seminibus Plantarum, también conocido de forma abreviada como Fruct. Sem. Pl., es un tratado de botánica en tres volúmenes, escrito por Joseph Gaertner. El primer volumen fue editado en diciembre de 1788. El segundo volumen fue publicado en cuatro partes en 1790, 1791, 1791 y 1792 respectivamente. Un tercer volumen fue publicado después de su muerte por su hijo Carl Friedrich von Gaertner desde 1805 a 1807; este último volumen es también conocido como Supplementum Carpologicae, abreviado como Suppl. Carp..

De Fructibus se basó en las muestras de más de un millar de géneros, entre ellos especímenes de Australia y del Pacífico de la colección de Sir Joseph Banks, y especímenes de Sudáfrica de la colección de Carl Peter Thunberg. Se trataba fundamentalmente de un estudio de frutos y semillas, pero la clasificación resultante fue excepcional para su época.

Referencias

Enlaces externos

 De Fructibus et Seminibus Plantarum At: Google Books
 De Fructibus et Seminibus Plantarum At: Archive.org

Libros de botánica de Alemania del siglo XVIII
Publicaciones científicas
Libros en latín
Libros de 1790
Ensayos del siglo XVIII

De Fructibus et Seminibus Plantarum


Segomo, Kelt mitolojisindeki savaş ve zafer tanrısı. İsmi "muzaffer olan", "güçlü olan" manalarına gelmektedir.

Romalılar Segomo'yu, Roma mitolojisindeki savaş tanrısı Mars'ın bir türevi olarak görmüşlerdir. Ayrıca Romalıların Segomo'yu, Roma mitolojisinde önemli bir yeri olan, Herkül'e de benzettikleri olmuştur.

Kelt tanrıları
Savaş tanrıları
Kelt mitolojisi
Kurgusal büyücüler

Segomo


Aderus unifasciatus é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por George Charles Champion em 1890.

Distribuição geográfica
Habita no México.

Referências

unifasciatus
Coleópteros do México
Insetos descritos em 1890
Espécies descritas por George Charles Champion

Aderus unifasciatus


Personal Storage Table (.pst) a programului de e-mail Microsoft Outlook pentru Windows este un fișier-container, unde sunt stocate sarcini, note, e-mail-uri și calendarul. Formatul de fișier .pst a fost lansat de Microsoft ca parte a Open Specification Promise.

Utilizare
În plus față de un fișier standard, Outlook poate gestiona cât mai multe fișiere .pst pe care le doriți. Pentru o copie de siguranță, poate fi creată o copie a fișierelor .pst.

Dimensiunea maximă a acestui tip de fișier a fost de 2 GB pentru versiunile de Windows-Outlook, Outlook 97 pană la Outlook 2002.

Formatul fișierului Outlook .pst s-a modificat odată cu versiunea Outlook 2003. Începând cu Outlook 2003, este utilizat un fișier Unicode .pst a cărui dimensiune maximă de memorie este de 20 GB.  Cu Office 2010, această limită a fost de 50 GB.  Cu toate acestea, după schimbarea unei chei din registrul Windows, această dimensiune poate fi restrânsă din nou.

Import și export
În timp ce Entourage nu a putut functiona cu fișiere .pst, Outlook poate importa pentru Mac 2011 numai fișiere Unicode , fișiere -.pst ANSI mai vechi din Outlook 2002 iar mai vechi nu pot fi importate. Cu toate acestea, nu este posibil exportul unui fișier OLM, cu format container de Outlook pentru Mac, într-un fișier .pst.

Formatul poate fi exportat numai către alte programe de poștă electronică din Windows, dacă este instalat și Outlook (utilizând MAPI ). Alternativ, există libpst-Library, o aplicație a cărui este programul de citire readpst, care este capabil să citească formatul.

Nu este posibilă cu Outlook o utilizare obișnuită a fișierelor .pst ca groupware. Groupware pentru Outlook este Microsoft Exchange Server. Există câteva alternative la serverul Exchange care funcționează ca servere MAPI bazate pe fișiere .pst în rețea, cum ar fi: Public ShareFolder sau OLfolders .

Note

Vezi și

 Lista extensiilor de nume de fișiere

Legături externe

 Server de mail fără MS-Exchange pentru Outlook
 readpst / libpst - Fork, care înțelege de asemenea formatul Unicode PST (în limba engleză)
Software pentru Windows
Pages with unreviewed translations
Formate de fișiere
Microsoft Office
Freeware

Personal Storage Table


Guyana veya resmî adıyla Guyana Kooperatif Cumhuriyeti (İngilizce: Co-operative Republic of Guyana), Karayipler'de yer alan bir ülkedir. Kıtanın kuzeyinde yer alan ülkenin batısında Venezuela, doğusunda Surinam, güneyinde Brezilya yer alırken; kuzey taraflarının Karayip Denizi'ne kıyısı vardır. Ülkenin en büyük şehri ve aynı zamanda da başkenti Georgetown'dur.

Coğrafya
Guyana tarafından kontrol edilen bölge, 1 ° ve 9 ° K enlemleri ile 56 ° ve 62 ° W boylamları ile dünyanın en seyrek nüfuslu ülkelerinden biri arasında yer almaktadır.

Ülke beş doğal bölgeye ayrılabilir; nüfusun çoğunun yaşadığı Atlantik sahili boyunca (düşük kıyı ovası) dar ve verimli bir bataklık ovası; Guyana'nın maden yataklarının çoğunu içeren daha beyaz bir kum kuşak (engebeli kum ve kil bölgesi); ülkenin güneyindeki yoğun yağmur ormanları (Ormanlık Yayla Bölgesi); güneybatıdaki daha kuru savana alanları; ve çoğunlukla Brezilya sınırına yükselen dağlardan oluşan en küçük iç ovalar (iç savana).

En uzun dört nehir 1.010 kilometre uzunluğunda Essequibo, 724 kilometre uzunluğunda Courentyne Nehri, 595 kilometre (370 mil) Berbice ve 346 kilometre (215 mi) Demerara'dır. Courentyne nehri Surinam ile sınırı oluşturur.

Guyana, Güney Amerika'daki bazı bölgelere insanlar tarafından erişilemeyen en büyük bozulmamış yağmur ormanlarından birine sahiptir. Guyana'nın zengin doğal tarihi, ilk kaşifler Sir Walter Raleigh ve Charles Waterton ve daha sonra doğa bilimci Sir David Attenborough ve Gerald Durrell tarafından tanımlandı. 2008'de BBC, keşfedilmemiş türler ve dev su samuru ve harpy kartal gibi nadir türler de dahil olmak üzere, büyük yaban hayatı çeşitliliğini vurgulayan Jaguar'ın Kayıp Ülkesi adlı üç bölümlü bir program yayınladı.

Guyana, 2012 yılında yağmur ormanlarını koruma çabaları nedeniyle Norveç'ten 45 milyon dolar ödül aldı. Bu, doğal yaşam alanını korumak ve sürdürmek için uluslararasında toplam 250 milyon dolarlık bir 2009 anlaşmasından kaynaklanıyor. Ülke şimdiye kadar toplam hibenin 115 milyon dolarını aldı.

İdari yapılanma

Guyana idari açıdan on bölgeye ayrılmıştır.

Nüfusun % 57'sini hıristiyanlar, % 28'ini Hindular ve % 10'undan fazlasını müslümanlar oluşturur.

Salgın hastalıklar
2013 yılında başlayan Batı Afrikadaki Ebola salgını,Guyana'ya da sıçraması soncu birçok insan hayatını kaybetmiştir.Tahminlere göre 5740 Guyana vatandaşı yaşamını yitirmiştir. Salgında dünya genelinde ise 20,000 kişi yaşamını yitirmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

İngiliz Milletler Topluluğu üyesi ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler

Guyana


Goñi es una localidad uruguaya del departamento de Florida.

Ubicación
La localidad se encuentra situada en la zona noroeste del departamento de Florida, próximo a su límite con el departamento de Durazno, sobre la cuchilla de Maciel, junto a la ruta 5 en su km 166, y con estación de trenes sobre la línea de ferrocarril Montevideo-Rivera en su km 186. Dista 72 km de la ciudad de Florida y 166 km de Montevideo.

Toponimia
Su nombre proviene del vecino Juan Goñi, quién donó los terrenos, en los cuales fue construida la estación de ferrocarril del pueblo.

Servicios existentes
 Generales: luz eléctrica, teléfono y agencia de correos.
 Enseñanza: escuela.
 Asistenciales: policlínica.
 Transporte de pasajeros: ómnibus de línea local e interdepartamental.
 Otros: destacamento policial.

Población
Según el censo del año 2011 la localidad contaba con una población de 246 habitantes.

Atractivos
Cada año se realiza en Goñi la denominada Fiesta del Ternero organizada por la sociedad nativista Coraje, lazo y espuela de dicho centro poblado.

Referencias

Localidades del departamento de Florida
Lugares de Uruguay con nombres de personas

Goñi (Uruguay)


Olivia Yacé, née le  aux États-Unis, est une reine de beauté ivoirienne. Elle est élue Miss Côte d'Ivoire 2021 le 4 septembre 2021. Le 16 mars 2022, elle reçoit le titre de Deuxième dauphine de Miss Monde 2022.

Biographie
Fille de l'actuel maire de la commune de Cocody, Jean-Marc Yacé et de son épouse Yolande Eluh Yacé, Olivia Yacé nait aux États-Unis le 8 janvier 1998. Dès l'âge de treize ans, elle commence à s'intéresser au mannequinat où  elle devient égérie de plusieurs marques locales et défile pour le compte de plusieurs créateurs locaux. Désignée meilleur Top Model Féminin en 2015, Olivia Yacé, diplômée en Marketing et Management de l'Université Widener en Pennsylvanie est aussi étudiante en Master de Luxury brand management et en Event planning.

Le 2 juin 2022, l'ambassadrice de la beauté ivoirienne devient officiellement aussi l'une des ambassadrices du tourisme de Côte d'Ivoire.
Actuellement elle continue ses études dans une université londonienne où elle prépare son master.

Miss Côte d'Ivoire 2021

En 2021, elle s'inscrit au concours de beauté Miss Côte d'Ivoire.
Elle est présélectionnée le  à Yamoussoukro dans la région du Bélier. Suite à ceci, elle se voit couronnée Miss Côte d'Ivoire le  parmi les 24 candidates en lice lors de la finale au palais des Congrès du Sofitel Hôtel Ivoire à Abidjan. Elle succède ainsi à Marilyne Kouadio Miss Côte d'Ivoire 2020.

Miss Monde 2021/2002
À son titre de Miss Côte d'Ivoire, Olivia Yacé souhaite en ajouter d'autres et en particulier le titre de Miss Monde.

Parmi les challenges de la compétition qui permettent d'avoir une place dans le classement, Olivia remporte celui de Miss World Top Model, le Head-to-Head challenge et le Miss World Multimédia, elle ressort  Dauphine du Prix du Designer, est classée dans le Top 27 du classement avec le challenge Talent et occupe la  place dans l'ordre d'annonce des finalistes du Top 30.

Lors de la finale, le 16 mars 2022, elle a été élue  de Miss Monde 2022.

Prix et distinctions
 Meilleur Top Model féminin en 2015
 Miss Côte d'Ivoire 2021
 Deuxième dauphine Miss Monde 2021
  Miss World Top Model
  Miss World Multimédia
  du Prix du Designer
 Miss Monde Afrique
 Ambassadrice du tourisme en Côte d'Ivoire

Galeries

Références

Gagnante de Miss Côte d'Ivoire
Participante à Miss Monde 2022
Naissance aux États-Unis
Naissance en janvier 1998
Participante à Miss Monde 2021

Olivia Yacé


O Open de Limoges, na época oficialmente Open GDF Suez Région Limousin, foi um torneio de tênis realizado em Saint-Malo, França.

Esse torneio começou em 2007 como um evento de US$ 50.000 do Circuito feminino da ITF, e era jogado em quadras de saibro ao ar livre.

A partir de 2014 ele passou a ser um evento WTA 125, o WTA Challenger de Limoges com um prêmio em dinheiro de € 92.742.

Evolução do nome do torneio
 2007–2013: Open GDF Suez Région Limousin (pela ITF)
 2014: Open GDF Suez de Limoges (pela WTA)
 2015–2018: Engie Open de Limoges (pela WTA)
 2019–: Open BLS de Limoges (pela WTA)

Resultados passados

Simples

Duplas

Torneios de tênis na França
Fundações em 2007

Open de Limoges


El río San José es un curso de agua uruguayo que atraviesa los departamentos de Flores y de San José perteneciente a la Cuenca del Plata.

Nace en la Cuchilla Grande inferior y desemboca en el río Santa Lucía tras recorrer alrededor de 125 km.

Referencias

San José
San José
San José
Cuenca del río Santa Lucía (Uruguay)

Río San José (Uruguay)


Tijovski  es un jútor del raión de Krasnoarméiskaya, en el sur de Rusia. Está situado en el delta del Kubán, en la orilla derecha de su distributario Protoka, frente a Serbin, 19 km al sur de Poltávskaya y 65 km al noroeste de Krasnodar, la capital del krai.

Pertenece al municipio Trudobelikovskoye.

Historia

El jútor fue fundado en 1899.

Personalidades

Vladímir Abazarov (1930-2003), geólogo soviético.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Тиховский.

Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net
 en Panoramio

Localidades del raión de Krasnoarméiskaya del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1899

Tijovski


Kuća od papira (šp. La casa de papel, eng. Money Heist) je španjolska televizijska serija koju je osmislio Álex Pina, a koju je prvi puta prikazala Antena 3, a kasnije objavio Netflix.

Radnja
Skupina pljačkaša koja se sastoji od devet osoba. Meta je velika pljačka u Španjolskoj državnoj kovnici u Madridu, Fabrica Nacional de Moneda y Timbre. Tvorac podhvata je čovjek po imenu Profesor. Odabrao je još osmero ljudi koji su dobili ime po gradovima: Tokio, Moskva, Denver, Berlin, Nairobi, Rio, Helsinki i Oslo.

Pravi identitet svakoga člana mora ostati tajan, a međuljudski i sentimentalni odnosi su zabranjeni.

Pregled serije
Tijekom prikazivanja na Anteni 3, prva se sezona sastojala od ukupno 15 epizoda, podijeljenih u dva dijela. Krajem 2017. godine Netflix je stekao međunarodna prava na streaming za seriju, i ponovno izrezao izvornih 15 epizoda na 22 epizode. 2018. službeno je obnovio seriju za treći dio, koja je premijerno prikazana 19. srpnja 2019.

Glumačka postava

Glavni

 Úrsula Corberó kao Silene Oliveira (Tokyo): Mlada pripovjedačica serije. Prije nego što se pridružila grupi napravila je 15 savršenih pljački sa svojim prvim dečkom. Ima odnos s Riom, vrlo jak karakter i vrlo je impulzivna. Zbog toga mnogo puta ugrožava uspjeh plana. Tijekom petog dijela otkriveno je da njezino kodno ime dolazi od događaja kada je otputovala u Tokio sa svojim dečkom Renéom, ubijenim u sukobu nakon pljačke u samom Tokiju. U petoj epizodi petog dijela odlučuje se žrtvovati, eksplodirajući zajedno s granatama u zrak, ubivši tako Gandiju i njegove vojnike.
 Álvaro Morte kao Sergio Marquina (The Professor) / Salvador "Salva" Martín: Um koji vodi pljačkaše u detaljno isplanirane pljačke. Nema dosjea, nema dokumenata, nije mijenjao osobnu iskaznicu od svoje 19. godine, praktički duh, ali jako inteligentan duh Osobno je zadao udarac kovnici koju je dizajnirao njegov otac, koji je poginuo u pljački. Voli inspektoricu Raquel Murillo (kasnije dobila kodno ime Lisabon).
 Itziar Ituño kao Raquel Murillo (Lisabon):  Inspektorica koja se bavi pregovorima s Profesorom tijekom pljačke Španjolske kraljevske kovnice. Nedavno odvojena od nasilnog muža, započinje romantičnu vezu s Profesorom, podržavajući ga u pljački Španjolske narodne banke, s novim kodnim imenom: 'Lisabon.
 Pedro Alonso kao Andrés de Fonollosa (Berlin): Profesor ga stavlja u poziciju voditelja pljačke. On je iskusan pljačkaš s izraženim osjećajem časti i posjeduje snažnu osobnost koja mu često omogućuje da zadrži hladnu glavu u teškim situacijama. 27 pljački: draguljarne, aukcijske kuće i opljačkani kombiji. Najbolji podhvat bio mu je na Elizijskim poljanama u Parizu, 434 dijamanta. Na kraju 2. dijela, kako se ispostavilo da je smrtno bolestan, odlučio se žrtvovati i biti ubijen od strane specijalaca, ali ne prije nego što je naredio Helsinkiju da raznese tunel za bijeg, dopuštajući tako drugim članovima da pobjegnu.
 Paco Tous kao Agustín Ramos (Moscow) (1. i 2. dio, gost od 3. – 5. dijela): Bio je rudar u Asturiji, a onda je shvatio da će stići dalje kopajući prema gore. Šest krznarija, tri urarije i Sindikalna kasa Avilésa. Zna se koristiti svim industrijskim alatima. Sa sinom Denverom sudjeluje u pljački državne kovnice, gdje gubi život tijekom sukoba s policijom. Prije smrti traži oprost od sina i povjerava ga Monici Gatzambide.
 Alba Flores kao Ágata Jiménez (Nairobi): Krivotvoriteljica novca od svoje 13. godine i dilerica droge, ima nenamještenog sina Axela kojem bi željela donirati sav dobiveni novac. Moguće je da je luda, ali je jako smiješna, ima snažan, optimističan, odlučan karakter. Tijekom 4. dijela pita profesora može li joj donirati svoj ejakulat kako bi mogla ponovno imati dijete, Profesor pristaje, ali tijekom pljačke umire.
 Miguel Herrán kao Aníbal Cortés (Rio): On je dečko poznat kao računalni programer, stručnjak za računala i alarme od svoje šeste godine. Bavi tehničkim problemima tijekom pljačke. Održava vezu s Tokijom tijekom treninga u Toledu. Policija ga muči na početku 3. dijela, zbog čega banda odlučuje organizirati pljačku u Španjolsku narodnu banku.
 Jaime Lorente kao Ricardo / Daniel Ramos (Denver): Sin Moskve, odrastao je bez velikog obrazovanja, slijedeći očeve stope na putu prema kriminalu. Poznato je da je bio diler droge s tendencijom da lako doolazi do tučnjava, postajući kralj disko tučnjava. Voli Mónicu Gaztambide (kasnije dobia kodno ime Stockholm), jednog od talaca, nakon što joj je spasio život. Postaje posvojitelj Mónicinog i Arturovog sina Cincinnatija.
 Esther Acebo kao Mónica Gaztambide (Stockholm): Tajnica Artur Romána od kojih je također ljubavnica. Sina kojeg nosi u utrobi, odlučila je zadržati zahvaljujući riječima Denvera, koji postaje njegov posvojitelj. Tijekom serije uspostavlja ljubavnu vezu s Denverom, a zatim usvaja svoj novi nadimak, koji dolazi od Stockholmskog sindroma. Tijekom petog dijela, nakon pobune svog bivšeg ljubavnika i drugih talaca, iznenađuje Artura, upucajući ga i tako da teško ozlijeđuje. Kasnije uzima lijekove za smirenje.
 Enrique Arce kao Arturo Román On je direktor državne kovnice. Često pokušava manipulirati drugim taocima tako da pronađu put za bijeg u njegovu korist. 3 godine nakon pljačke u španjolskoj kovnici postaje javna osoba: odlučuje iskoristiti ozloglašenost dobivenu pljačkom kako bi govorio u kinima, na TV-u i na društvenim medijima i ohrabrio ljude. Tijekom petog dijela Denver ga brutalno napada samo da bi ga kasnije bivša ljubavnica teško ozlijedila tijekom pokušaja nereda. On je prirodni otac Mónicinog i Denverovog sina: Cincinnatija.
 María Pedraza kao Alison Parker (1. i 2. dio): Duhovita kći veleposlanika Ujedinjenog Kraljevstva, bliskog prijatelja kraljice Elizabete II. On je jedan od najvažnijih talaca pljačkaša s kojima preko profesora uspijevaju pregovarati s Raquel Murillo.
 Darko Perić kao Mirko Dragic (Helsinki): Bivši srpski homoseksualni vojnik, cimer u ćeliji svog rođaka Osla, s ljubaznom dušom. Unatoč tome što nije bio liječnik, iz prošlih iskustava na bojnom polju naučio se brinuti o svojim suborcima, liječeći prostrijelne rane ili infekcije. Jako pati od gubitka Osla i Nairobi, ali Palermo mu pomaže da ozdravi od tuge.
 Kiti Mánver kao Mariví Fuentes (1. i 2. dio, gost u 3. i 4.): Raquelina majka.
 Hovik Keuchkerian kao Santiago Lopez (Bogotá) (3. – 5. dijela): Zavarivač i profesionalni pljačkaš, ima sedmero djece diljem svijeta, novi je član bande regrutirane za pljačku Španjolske narodne banke.
 Belén Cuesta kao Julia Martinez (Manila) (4. i 5. dio, gost u 3. dijelu): Mlada transseksualna žena infiltrirana od strane bande tijekom pljačke Španjolske narodne banke. Prijateljica je Denvera od djetinjstva i kuma Moskve. Njezin otac Benjamin i Moskva bili su bratski prijatelji. Uvijek je bila zaljubljena u Denvera.
 Fernando Cayo kao Colonel Luis Tamayo (4. i 5. dio, gost u 3. dijelu): član španjolske obavještajne službe koji nadgleda Aliciin rad na slučaju.
 Rodrigo de la Serna kao Martín Berrote (Palermo) (3. – 5. dijela): stari argentinski prijatelj Berlina koji je planirao pljačku Španjolske banke s njim i preuzeo njegovo mjesto zapovjednika.
 Najwa Nimri kao Alicia Sierra (3. – 5. dijela): trudna inspektorica Nacionalne policije, zadužena za slučaj nakon što je Raquel otišla iz policije.

Produkcija
Serija je objavljena 2. svibnja 2017., a završila 23. studenoga iste godine, s ukupno 15 poglavlja. Netflix je kasnije stekao distribucijska prava na seriju, zbog čega se njezina publika proširila na druge zemlje, uglavnom pod imenom Money Heist i s ukupno 22 poglavlja, reorganizirana iz originala. Dana 18. travnja 2018. osvojila je Međunarodnu nagradu Emmy u kategoriji "najbolja drama", što je činjenica bez presedana u povijesti televizije u Španjolskoj, što je omogućilo obnovu partnerstva s platformom za treću sezonu otvorenu 2019. godine. Iste godine 19. srpnja objavljen je treći dio s pretpremijerom na plažama Málage dan ranije. Četvrti dio objavljen je 3. travnja 2020. dok peti i posljednji dio serije objavljen je 2021. u dva dijela, prvi 3. rujna, drugi 3. prosinca. Bila je to najgledanija serija na neengleskom jeziku u povijesti Netflixa, koju je nedavno nadmašila južnokorejska Igra lignje.

Dalí maska kao kulturni simbol
Estetiku serije razvili su tvorac Alex Pina, redatelj Jesús Colmenar i snimatelj Migue Amoedo, prema "La Vanguardiji" "Najplodnijem umjetničkom triju posljednjih godina". Abdón Alcañiz radio je kao umjetnički direktor. Salvador Dalí izabran je da Robertsov dizajn maski bude prepoznatljiviji, kao i da služi kao španjolska kulturna referentna ikona.

Bella ciao
Talijanska antifašistička pjesma Bella ciao čuje se nekoliko puta tijekom serije. Tokio pripovijeda u jednoj od svojih priča: "Profesorov se život vrtio oko ideje... Otpora. Njegov djed, koji je bio dio antifašistićkog otpora u Italiji, naučio ga je tu pjesmu. A onda je on naučio nas.". Pjesma se otkriva i u drugim amblematskim trenucima, primjerice kada lopovi bježe iz kovnice, kao metafora za slobodu. Zahvaljujući popularnosti serije, Bella ciao, koju igraju Profesor i Berlin (dva glavna lika), ušla je u SNEP (Nacionalni sindikat fonografskog izdavaštva), službeni rang Francuskog uspjeha, debitirajući na petom mjestu u svibnju 2018. Remiksirana verzija iste pjesme "Bella ciao (Hugel Remix)" s Profesorom je u travnju 2018. na SNEP-u stigla do 16.mjesta i stigla do 2.mjesta na njemačkim top listama. Ostale verzije pjesme uključuju one "The Beara", koji je u Francuskoj dosegao 45.mjesto, verziju "Sound of Legend" koja stiže na 34.mjesto i verziju "Manu Pila" koja stiže na 27.mjesto. Reper Rémy donio je rap reimagining pjesme dodavanjem stihova na francuskom. Ova verzija dosegla je 66.mjesto na ljestvici. Dana 18. svibnja 2018. godine Maître Gims, Vitaa, Dadju, Slimane i Naestro objavili su potpuno obnovljenu verziju s novim riječima na francuskom jeziku koje čuvaju neke stihove na talijanskom jeziku. Pjesma je postala popularna u Španjolskoj sedamdesetih godina s interpretacijama tekstopisaca u kasnim danima frankizama, kao što su Adolfo Celán ili Paco Revuelta.

Spin-off
Nekoliko dana nakon izlaska drugoga dijela pete sezone, 30. studenoga 2021., producenti serije najavili su spin-off, u produkciji Netflixa, fokusiran na liku Berlina, koji će debitirati 2023. godine.

Remake

Producenti serije najavili su korejsku preradu serije s Park Hae-sooom, protagonistom televizijske serije Igra lignje, u ulozi Berlina.

Vanjske poveznice

  na Netflix-u
  na Antena 3

 Money Heist na Rotten Tomatoes

Dramske serije

Kuća od papira


Die Bockwurschtbude ist eine 1995 gegründete Punkband aus Frankfurt (Oder).

Geschichte
Hervorgegangen aus der Blechpunkband Die Kunstblumen gründeten Mikro Mostrich (Gitarre) und Mieschka Mayonaise (Schlagzeug) im November 1995 Die Bockwurschtbude, um künftig "richtig" Musik zu machen. Eigene Songs waren schnell geschrieben und so fand am 31. Dezember 1995 schließlich das erste Konzert im Trockenraum eines ostdeutschen Neubaus in Frankfurt (Oder) statt.

Ein halbes Jahr später folgten dann erste Aufnahmen in einer Garage in dessen Folge das Tape Brühpimmel produziert wurde, welches anschließend ca. 70-mal auf dem Schulhof verkauft wurde. Es folgten diverse lokale Auftritte.

Im August 1996 wurde die Band durch Robert Rotcool am Bass verstärkt, der allerdings kurze Zeit später schon wieder daran dachte, wieder auszusteigen. So stieß Fabi Pfeffer als Ersatz zur Band, um den Part des Bassisten zu übernehmen. Allerdings stellte sich diese Mischung als äußerst fruchtbar dar, so dass man beschloss, doch zu viert weiterzumachen. Beide nun fortan abwechselnd an der Bass und der Rhythmusgitarre spielten.

Anfang 1997 wurde dann gemeinsam das Tape Bier statt Böller und im Jahr 1998 das dritte Tape Leben für den Augenblick aufgenommen.

1999 gingen sie auf Frühjahrs-Tour, welche für die Band sehr erfolgreich verlief und ihren Höhepunkt in Frankfurt (Oder) hatte. Durch weitere veröffentlichte Tape- und CD-Sampler sowie mit dem Tape The unknown Punkband wurden sie nun auch in Brandenburg und über dessen Grenzen hinaus bekannter. Es wurde etwas still um die Band bis zum Ende des Jahres 2000, als sie zum Jahreswechsel ein paar Konzerte spielte und schließlich im Januar 2002 die neue CD Kräuterrock veröffentlichte, die auf dem bandeigenen Label "Kraut & Rüben Records" erschien.

2004 verließen Robert Rotcool und Fabi Pfeffer die Band und wurden durch Rosi Rettich, ehemals Sänger der Band Oderflut, am Bass ersetzt, mit dem man in der Folge die CD/LP Für eine Handvoll Bockwurscht (2007), die Picture-7″ Immer wieder Sonntags/Unschreibbar und die 10″ Ein Ende am Licht des Tunnels (2009) mit 7 Demosongs aufnahm.

5 Jahre nach dem letzten Full Length Album und mehreren Konzerten erschien im Dezember 2012 eine 7″ Vinyl-EP, auf der neben den Frankfurter Bands Telekoma, Paranoia und Frankfurter Pöbel auch Die Bockwurschtbude mit einem unveröffentlichten Song vertreten ist. Diese ist auf 300 Stück handnummeriert limitiert. Das bis dato letzte Album Back to the Roots erschien 2013 bei Puke Music auf CD. Eine Veröffentlichung auf Vinyl ist für Mai 2013 auf Elbpower Records geplant.

Im Dezember 2015 trat die Band – noch ohne das im November 2015 eingestiegene neue Mitglied Rico Rübe – in der TV-Aufzeichnung "Die BrandenburgSchau" von Musiker und Kabarettist Rainald Grebe auf. Die Ausstrahlung erfolgte beim RBB im Januar 2016.

Im Jahr 2020 erschien eine Split-Single mit der Band TELEKOMA, welche ebenfalls aus Frankfurt (Oder) stammt. Im Anschluss erfolgte aufgrund persönlicher und musikalischer Differenzen die Trennung von Bassist Rosi Rettich. Mit neuen Songs und Andie Agave – auch bekannt als Andreas Löhr (ex-Chaos Z, Fliehende Stürme) – als neuen Bassisten im Gepäck, arbeitete man ab Juni 2021 an einem neuen Album.

Dies erschien nun am 2. Dezember 2022 in einer Label-Co-Produktion diverser Labels. Mit dem Vorbestellungsstart am 4. November des Jahres 2022 erschien vorab die Single "Scherbenhaufen" für welches auch ein Video veröffentlicht wurde.

Diskografie
 1996: Brühpimmel (Demotape, Kraut & Rüben Records)
 1997: Bier statt Böller (Demotape, Kraut & Rüben Records)
 1998: Leben für den Augenblick (Demotape, Kraut & Rüben Records)
 1999: The unknown Punkband (Demotape, Kraut & Rüben Records)
 2000: Bier statt Böller / The unknown Punkband (Demo CDR, Kraut & Rüben Records)
 2002: Kräuterrock (CDR, Kraut & Rüben Records)
 2007: Für eine Handvoll Bockwurscht (LP, Elbpower Records; CD, Nix-Gut Records)
 2009: Ein Ende am Licht des Tunnels (10″, Contra Records)
 2010: Immer wieder Sonntags / Unschreibbar (Picture 7″, Kraut & Rüben Records)
 2012: Frankfurter Pöbel (7″, Kraut & Rüben Records) – Split-EP mit Telekoma, Paranoia und Frankfurter Pöbel
 2013: Back to the Roots (CD, Puke Music)
 2020: 25 Jahre in Lärmbereitschaft – Split EP mit TELEKOMA (Split 7″, Contra Records)
 2022: Scherbenhaufen (Digital Single, Kraut & Rüben Records)
 2022: Sippenhaft (LP inkl. CD, Anarchy of Sound Records, Elb-Power-Records, Kraut & Rüben Records, Laketown Records; MC, Oi! The Nische Records)

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Deutsche Band
Punkband

Die Bockwurschtbude


En tv-station er en virksomhed eller organisation, der transmitterer (udsendelser) via antenne-tv. En tv-transmission kan ske via analoge tvsignaler eller via digitale tvsignaler. Tv-standarderne defineres af det politiske styre og disse varierer rundt omkring i verden. Betegnelsen "tv-station" benyttes typisk om de jordbaserede tv-stationer og ikke om kabel-tv-transmissioner eller satellit-tv-transmissioner.

Tv-stationer behøver typisk en transmissionstilladelse fra det offentlige, som udstikker kravene og begrænsningerne til tv-stationen, det fx være antallet af tv-kanaler som de må have og reklameregler.

De fleste tv-stationer er uafhængigt ejede, men mange af dem er enten tilknyttet til et tv-netværk eller ejes og drives af et tv-netværk.

Referencer

Medievidenskab
Medievirksomheder

Tv-station


Hopfengarten ist ein Gemeindeteil des Marktes Dürrwangen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Das Dorf liegt inmitten einer Waldlichtung. Im Westen grenzt der Lichtenschlag an, im Osten das Rappenholz und im Südosten das Rabenholz. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Dinkelsbühl zur B 25 (3,2 km südwestlich) bzw. über Rappenhof und Labertswend nach Dürrwangen zur Kreisstraße AN 42 (2,2 km nordöstlich). Eine weitere Gemeindeverbindungsstraße führt nach Neuses (1,3 km nördlich).

Geschichte
Der Ort wurde im 17. Jahrhundert als Ausbauort von Dürrwangen angelegt.

Hopfengarten lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Feuchtwangen. 1732 bestand der Ort aus 3 Anwesen, über die die Reichsstadt Dinkelsbühl die Grundherrschaft ausübte. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es 7 Anwesen. Grundherr war weiterhin Dinkelsbühl (Siechenpflege: 1 Wirtschaft, 6 halbe Gütlein). Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Infolge des Gemeindeedikts wurde Hopfengarten 1809 dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Dürrwangen zugeordnet.

Baudenkmal
 Haus Nr. 15: Heiligenfiguren, vier barocke Schnitzfiguren in der Wegkapelle von 1914.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist römisch-katholisch geprägt und nach St. Peter und Paul (Halsbach) gepfarrt. Die Protestanten sind nach St. Wendelin (Lehengütingen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Dürrwangen)
Ort im Landkreis Ansbach
Dorf

Hopfengarten (Dürrwangen)


Masahiro Momitani (født 2. juni 1981) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Cerezo Osaka og Thespa Kusatsu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masahiro Momitani


Çeltek, Samsun ilinin Havza ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 93 km, Havza ilçesine 9 km uzaklıktadır.

Nüfus

Havza'nın mahalleleri

Çeltek, Havza


Nahija Al-Musayfirah () je nahija u okrugu Daraa, u sirijskoj pokrajini Daraa. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 32.473 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Al-Musayfirah.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Daraa

Al-Musayfirah (nahija)


Johann Heinrich Hüttemeier (født 15. oktober 1804 i Gross Lessen, Sulingen, Hannover, død 1866 i Finland) var en tysk-dansk klejnsmed, fader til Theodor Hüttemeier.

Hans fader, Alert Hüttemeier, var landmand; moderen var Cathrine Margrethe født Sander. Efter konfirmationen kom han først i urmager- og derpå i klejnsmedelære i Hamborg, hvorfra han 1826 som klejnsmedesvend drog til København. 25. april 1831 ægtede han her Birthe Jensen (født 20. november 1807, død 22. september 1865), datter af øltapper Peder Jensen og hustru Anne Larsdatter, og i maj samme år tog han borgerskab som klejnsmedemester. Hans virksomhed tog hurtigt opsving, efter nogle års forløb fik han sin egen ejendom, men han var også i besiddelse af såvel stor mekanisk dygtighed som betydelig energi. Bogtrykkernes træpresser afløstes på denne tid af jernpresser, ikke at tale om, at håndpresserne begyndte at vige for hurtigpresserne, og i denne bevægelse kastede Hüttemeier sig resolut ind. Den første i Danmark byggede hurtigpresse (den femte af sin slags her i landet) udgik i 1837 fra hans værksted til trykning af Kjøbenhavnsposten, og hans presser blev efterspurgt uden for Danmarks grænser, i Norge, Sverige og Finland. Uheldige økonomiske forhold gjorde imidlertid, at han i 1849 forlod landet og tog ophold i Finland, hvor han 1866 afgik ved døden. Hans præcise dødsdato er ukendt.

Kilder

Personer i Dansk Biografisk Leksikon
Smede fra Danmark
Danskere i 1800-tallet

J.H. Hüttemeier


Verein für Raumschiffahrt (VfR), Societatea Germană pentru Călătorii Spațiale, a fost fondată la 5 iulie 1927 la Breslau de către Johannes Winkler (primul care a lansat o rachetă cu carburant lichid în Europa), Max Valier și Willi Ley. Ideea înființării societății a fost publicarea la Berlin în anul 1923, a cărții lui Hermann Oberth  Die Rakete zu den Planetenräumen (Racheta, cheia spațiilor interplanetare). Asociația a fost desființată prin ordin militar în anul 1933.

VfR era o organizație civilă de amatori ai cărei membri erau inventatori, ingineri, pasionați de domeniul rachetelor și zborurilor spațiale. Societatea a înființat primul rachetodrom, numit "Raketenflugplatz", lângă Berlin, în septembrie 1930.

Printre membrii societății s-au numărat cercetători care au contribuit la dezvoltarea programului militar german de rachete: Wernher von Braun, Walther Hohmann, Hermann Oberth, Klaus Riedel, Eugen Sänger, Franz Ritter, Kurt Heinisch, Rudolf Nebel, Hugo Hückel, Reinhold Tiling, Albert Püllenberg.

Unele dintre realizările inginerilor de la VfR aveau să apară după sfârșitul celui de-al doilea război mondial, în RFG, ce au dus în anii ce au urmat, la situarea industriei militare germane în topul celei mondiale:

Racheta Tiling
A fost dezvoltată de Reinhold Tiling, inginer și fost pilot de vânătoare în primul război mondial. Racheta funcționa cu combustibil solid, (pulbere neagră), ridicându-se la 1000 m înălțime.

Dezvoltarea sa în anul 1928, a atras atenția Kriegsmarine, aceasta finanțând dezvoltarea unei rachete destinată lansării de parâme între nave, pentru transferul de materiale și combustibil. Au fost dezvoltate mai multe prototipuri, reușind în perioada 1931-1933 să se ridice la altitudini de 800-7000 m. Prima lansare a fost la 15 aprilie 1931.

Racheta Mirak
Unele dintre primele rachete concepute la VfR au fost Mirak, de către Rudolf Nebel. Acesta le-a numit Minimumsrakete (Mirak), având mai multe variante alimentate cu combustibil lichid compus din oxigen lichid și benzină. S-au făcut peste 100 de teste în perioada 1930-1932.
Mirak 1, a avut primele teste lângă Bernstadt, în Saxonia în luna iulie 1930, având un motor conic  numit "Kegelduese".
Mirak 2, s-a ridicat la peste 1000 m înălțime, aterizarea făcându-se cu ajutorul unei parașute.
Mirak 3, o variantă mult mai modernă, 7 exemplare construite, ultimul test la 8 ianuarie 1932.

HW-2
Racheta HW-2 a fost concepută de Johannes Winkler, avea formă aerodinamică de lacrimă, fiind realizată din aliaj aluminiu-magneziu. A explodat la 10 octombrie 1932 în cursul unui test desfășurat la Pillau, lîngă Marea Baltică.

Racheta Magdeburg
Racheta Magdeburg realizată în 8 exemplare cu fonduri civile, a fost cea mai mare construită în Germania până la realizarea rachetei A-3 în 1937. Această rachetă a fost creația inginerului Franz Mengering, ce lucra pentru autoritățile din orașul Magdeburg, cu concursul lui Rudolf Nebel.

Cel mai reușit test a fost pe data de 29 iunie 1933, racheta având motor de 200 kgf, ridicându-se 300 m de la sol.

Racheta Mohr
Racheta Mohr a fost realizată de inginerul Ernst Mohr din Wuppertal. Programul a fost oprit la ordinul Gestapo, dar a fost reluat după război, în anul 1958 realizându-se o variantă meteorologică, mult modernizată.

Seria Opel RAK
Vehiculele din seria RAK, rodul colaborării dintre Fritz von Opel, Max Valier și Friedrich Wilhelm Sander include: două automobile (RAK. 1, RAK. 2), două planoare (Lippisch-Ente, Opel-Sander RAK.1), două vehicule pe șine (RAK. 3, RAK. IV), precum și o motocicletă  echipată cu rachete propulsoare).

Opel RAK.1: automobil care a realizat viteza de 75 km/h,  pe 15 martie 1928
Opel RAK.2: automobil acționat de 24 rachete cu combustibil solid, la data de 23 mai 1928 a atins o viteză de 230 km/h
Opel RAK.3: tren-rachetă, viteza atinsă 254 sau 290 kmh; la a doua rulare, trenul sare de șine și este distrus
Opel Rak IV: tren-rachetă, a fost distrus în cadrul primului test, acesta sărind de pe șine datorită vitezei, rachetele explodând
Opel-Sander RAK.1: planor rachetă, lansat la 30 septembrie 1929

Motocicleta-rachetă
La baza conceperii, a stat un model anterior de motocicletă, Motoclub 500 SS, al cărei motor OHV a fost adus de la 22 la aproximativ 30 CP. Avea montate 6 rachete Sanders, 3 pe fiecare parte, fiecare cu câte 5 kg de pulbere neagră. Rachetele au fost atașate la panouri metalice, lângă roata din spate, care aveau rolul să protejeze anvelopa de eșapamentul rachetelor.

Scopul construirii motocicletei a fost depășirea recordului mondial de viteză pentru motociclete, care la momentul respectiv era de 200,6 km/h. Viteza maximă preconizată era de aproximativ 220-225 km/h. Motorul trebuia să fie mai întâi accelerat până la viteza de aproximativ 145 km/h, apoi decuplat, iar cele șase rachete pornite în trei etape: la 145 km/h, 180 km/h, și la 200 km/h în etapa a treia.

Galerie de imagini

Note

Vezi și
Opel
Programul spațial nazist

Legături externe
 Encyclopedia Astronautica - Opel
 Opel rocket vehicles (1928-1929)
 Opel RAK e concept: mobilitate personală în viziune Opel automarket.ro, 08 septembrie 2011
Video YouTube
 Valier & Opel rocket-propelled vehicles
 Recordul de viteză Opel RAK 2
 Opel RAK 3
 Opel-Sander RAK.1
 Opel Motoclub 500 Rocket Motorcycle
 Lippisch-Ente
 Weltraum Schiffi Startet Eine Technishe Fantasie

 Organizații neguvernamentale înființate în anul 1927
Organizații neguvernamentale din Germania
Zboruri spațiale
Wrocław

Verein für Raumschiffahrt


Marcial fue un eclesiástico hispanorromano, obispo libelático de Mérida a mediados del siglo III.

Marcial era obispo católico de Mérida hacia el año 249 cuando comenzaron las persecuciones contra los cristianos decretadas por el emperador Decio. Para evitar éstas, Marcial compró un libellus, una certificación expedida por las autoridades romanas mediante la cual su poseedor quedaba exento de la persecución.
Este tipo de acciones estaba reputadas como una grave falta por la comunidad cristiana: el libelático no estaba obligado a adorar explícitamente a los dioses paganos, pero al valerse del dinero para no confesar su religión y al estar exento de la persecución de los que acosaban a los cristianos, quedaba apartado de estos en el concepto público.
Una comisión de obispos comarcanos decidió deponer a Marcial de su silla episcopal, nombrando a Félix para sucederle al frente de la diócesis.

A semejanza del obispo Basílides de Astorga, que en la misma situación había apelado al papa Esteban I y ocultándole subrepticiamente los detalles de su destitución consiguió el rescripto papal por el que se ordenaba restituirle en su diócesis, Marcial también consiguió que el papa anulara su deposición.
Los obispos que habían entendido en el proceso canónico, sorprendidos por la decisión papal, apelaron a los obispos del norte de África; en el año 254 Cipriano de Cartago reunió un concilio de 36 obispos en el que se determinó la expulsión de la iglesia de Basílides y Marcial. La epístola n.º 68 de Cipriano, redactada tras el concilio, es la fuente histórica de la que provienen las noticias sobre este episodio.

Se desconoce el destino final de ambos inculpados; se supone que la iglesia de Roma, mejor informada de los detalles, dio la razón a los obispos africanos y mantuvo a Marcial alejado de la diócesis.

Referencias

Obispos de Mérida
Obispos de España del siglo III

Marcial de Mérida


Sivas, Türkiye'nin İç Anadolu Bölgesi'nde yer alan bir ilidir. Sivas ili, ticaret yolları üzerinde olduğu için, Selçuklu Hanedanı döneminde tüccarların ziyaret ettiği bir merkez haline gelmiştir. Türkiye'de Konya'dan sonra en çok Selçuklu eserinin bulunduğu il Sivas'tır. 13. yüzyıla ait Gök Medrese, Çifte Minareli Medrese ve Mavi Medreseleri çini sanatı açısından mutlaka görülmeye değer yerlerdir. Ulu Camii ise 1100 yılında inşa edilmiştir. Ayrıca Sivas, Türkiye'nin yüzölçümü açısından en büyük ikinci ilidir.

Sivas Kızıldağ'dan doğan Kızılırmak, Köse Dağı'ndan doğan Yeşilırmak ve yine Köse Dağı'ndan doğan Fırat'ın en önemli kollarından biri olan Karasu Nehri, Sivas ili sınırları içinde doğmaktadır.
Sivas coğrafi açıdan kıraç, yeşili az, sert iklimli bir yerdir. İkliminin elverdiği ölçüde yetiştirilebilen ancak tahıl ürünleri, şeker pancarı, patates gibi ürünlerdir.

Türk Kurtuluş Savaşı'nın temellerinin atıldığı, Selçuklu devrinin dev eserleriyle süslü, yüzölçümü bakımından Konya'dan sonra ikinci sırada yer alan bir ilimiz. Sivas ili topraklarının büyük kısmı İç Anadolu'nun yukarı Kızılırmak bölümünde diğer kısımları ise Karadeniz ve Doğu Anadolu bölgesinde olup, 35° 50' ve 38° 14' doğu boylamları ile 38° 32' ve 40° 16' kuzey enlemleri arasında yer alır. İç Anadolu Bölgesi, Doğu Karadeniz Bölgesi ve Doğu Anadolu Bölgesi'nde ilçeleri ve kültür zenginliği, iklim farklılığı bulunan ve sahip olduğu değerleri ile önemli bir coğrafi konuma sahiptir. Kuzeyinde Ordu, kuzeybatısında Tokat doğusunda Erzincan, kuzeydoğusunda Giresun, batısında Yozgat, güneybatısında Kayseri, güneyinde Malatya ve Kahramanmaraş ile çevrilidir.

Sivas'ta Batı Anadolu ağzı kullanılmaktadır.

Adlandırma
Şehrin adı kentin antik dönemdeki adı olan Sebastia sözcüğünün evrimleşerek Türkçeleşmesiyle bugünkü halini almıştır. Sebastia ismi de Yunancada saygıdeğer, yüce anlamına gelir ki, Latince Augustus'un Yunanca karşılığıdır. Bu da Pontuslar tarafından kurulan kentin Roma İmparatoru Augustus onuruna onun ismiyle adlandırıldığına işaret edebilir.

Halk arasındaki rivâyetlere göre ise Sivas kurulmadan önce ulu ağaçlar altında kaynayan üç pınar varmış. Bu pınar Tanrı'ya şükür, ana ve babaya minnet ve küçüklere şefkat duygularını ifâde edermiş. Bu üç pınara "Sipas Suyu" denirmiş. Zamanla mukaddes sayılan bu üç pınarın etrâfında küçük bir yerleşim merkezi kurulmuş ve "Sipas" ismi verilmiştir. Diğer bir rivâyete göre ise Sivas ismi eski kavimlerden "Sibasipler"den gelmektedir. Sivas ilk çağlarda Talavra, Megalapolis, Karana ve Diyapolis isimleriyle anılmıştır.

Sivas ismi ile ilgili bir başka rivâyete göre ise, kentin adı Farsçada "üç değirmen" mânâsına gelen "Sebast" kelimesinden gelmektedir; Sebast ismi zamanla halk diline Sivas olarak yerleşmiştir.

Coğrafya
Üç vadi arasındadır. Sivas halkının büyük çoğunluğu çeşitli zamanlarda bölgeye yerleşmiş Türkmenlerdir. İlde Kafkasya göçmenleri de mevcuttur. Kızılırmak Havzası; kenti İç Anadolu iklimine, Yeşilırmak; Karadeniz, Fırat Havzası ise Doğu Anadolu iklimine bağlamaktadır. Bu üç su, üç yol, üç farklı kültür demektir.

İklim ve bitki örtüsü
35 derece-50 dakika ve 38 derece-14 dakika doğu boylamlarıyla, 38 derece-32 dakika ve 40 derece-16 dakika kuzey enlemleri arasında kalan il, 28,488 km² lik yüzölçümü ile Türkiye'nin toprak bakımından ikinci büyük ili olan Sivas'ın il topraklarının büyük bölümü Kızılırmak, bir bölümü de Yeşilırmak ve Fırat havzalarına girer. Sivas coğrafi olarak İç Anadolu, Doğu Anadolu ve Karadeniz bölgelerinin kesiştiği noktadadır. Bu nedenle Karadeniz bölgesindeki Suşehri, Akıncılar, Gölova, Koyulhisar, İmranlı ve kısmen Kuzey Zara ve Doğanşar'ın bitki örtüsü, havanın sertliği ve sıcaklığı, yağış oranı farklıdır. Bu bölgelerde merkez ilçeden farklı olarak Giresun dağları üzerinde yaylalar ve çok endemik orman alanları bulunur.

İl alanı kuzeyden Kelkit Vadisi, doğudan Köse Dağları'nın uzantıları, Kızıldağ, Kuruçay Vadisi ve Yama Dağı, güneyden Kulmaç Dağları, Tahtalı Dağları'nın uzantıları ve Hezanlı Dağı, batıdan Karababa, Akdağlar ve İncebel Dağları gibi doğal sınırlarla çevrilidir. Kızılırmak, Kelkit Çayı, Tozanlı Çayı, Yıldız Irmağı, Çallı Çayı ve Tohma Çayı en önemli akarsularıdır.

Sarkışla-Gemerek Ovası. Yıldızeli (Bedehdun) Ovası, Suşehri Ovası, Tohma Vadisi, Kızılırmak Vadisi. Çallı Suyu Vadisi ve Kelkit Vadisi ilin belli beşli tarım alanları ve ulaşımı belirleyen önemli alanlarıdır.

Sivas ilinde ağırlıklı yeryüzü seklini platolar oluşturmakladır, il oranının % 47,6'sı platolarla, % 46,2'si dağlarla, %6,2'si ise ovalarla kaplıdır. Sivas'ın en büyük platosu Uzunyayla'dır. Ayrıca, Uzunyayla'ya oranla daha zengin otlaklara sahip olan Meraküm Platosu da ilin ender yüksek düzlüklerindendir.

Kuzey Anadolu Dağlarıyla Güney Anadolu Dağlarının birbirine yaklaştığı bir yöre olan Sivas il alanında kıvrılma ve yükselmeler sırasında bazı kesimler Çöküntüye uğramıştır. Bu çöküntü alanları ilin önemli su merkezlerinden olan gölleri oluşturmuştur. Hafik Gölü, Tödürge Gölü, Lota Gölleri, Gürün - Gökpınar Gölü bu göllerden bazılarıdır.

Yönetim

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Aynı seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin beledi ye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Sivas Valisi, 1971-Gazipaşa doğumlu Yılmaz ŞİMŞEK'dir. 12.5.2022/209 sayılı kararla Niğde Valisi iken atanmıştır.

Sivas Belediye Başkanı, 1972-Sivas doğumlu Hilmi Bilgin (AK Parti), 31 Mart 2019 seçimlerinde %49,35 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Sivas İl Genel Meclisi üye sayısı, 27 AK Parti, 7 MHP, 3 CHP, 4 BBP ve 2 BĞSZ olmak üzere 40'dır. Sivas Belediye Meclisi ise 26 AK Parti ve 11 BBP  olmak üzere 37 üyeden oluşur.

2018 Genel seçimleri sonucu, Sivas'ı temsilen TBMM'e AK Parti'den 3 milletvekili (İsmet Yılmaz, Mehmet Habib Soluk, Semiha Ekinci), CHP'den 1 milletvekili (Ulaş Karasu) ve MHP'den 1 milletvekili (Ahmet Özyürek)seçilmiştir.

Kültürel bölgeler
Sivas ili içerisinde resmi idari birim niteliğine sahip olmayan ancak toplum tarafından genel kabul gören üç kültürel bölge daha bulunmaktadır. Halk nezdinde Sivas'ta mevcut olan yöreler şunlardır: İlbeyli yöresi, Emlek yöresi ve Çamşıhı Yöresi. Halk bilhassa Sivas dışında bulunduğu yerden söz ederken "Elbeyi'nin Esköy'ündenim" veya "Emlek Beyyurdu'ndan" yahut da "Çamşıhı'n Kaygısız'dan" gibi ifadeler kullanarak, önce yöresini, sonra köyünü söyler. İlbeyli yöresi, Sivas ve Şarkışla arasında Koyuncu yokuşundan sonra başlayan alandadır; Emlek yöresi, Şarkışla ve Yıldızeli arasında Turna Dağı'ndan sonra başlayan bölgede bulunur; Çamşıhı ise Divriği ve Kangal arasında yer almaktadır. Bunlara ilave olarak İmranlı ilçesinde geçmişteki aşiret yapılanmasına dayalı olarak ortaya çıkmış bulunan ve yine kendi içerisinde kültürel bir bütünlük arz eden Koçgiri yöresi bulunmaktadır.

Nüfus
Güncel Nüfus Değerleri (TÜİK 6 Şubat 2023 verileri)

Sivas ili nüfusu: 634.924'dir. Bu nüfusun % 78,57'si şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 28.164  km2'dir. İlde  km2'ye 23 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkez ilçede  112'dir.) İlde yıllık nüfus % 0,19 oranında azalmıştır.  Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Hafik (% 4,42)- İmranlı (-% 4,88)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 17 İlçe, 24 belediye, bu belediyelerde 253 mahalle ve ayrıca 1.233 köy vardır.

İlin yıllara göre nüfusları

Konum

Ekonomi
İl ekonomisinde tarım ve sanayi sektörü ilk sırada yer almaktadır. Bu sektörleri ticaret ulaştırma ve haberleşme sektörleri takip etmektedir. Özellikle demir ve demirciliğe dayalı sanayi lokomotif sektör olarak ön plana çıkmıştır. Türkiye'nin önemli enerji kaynaklarından biri olan Kangal Termik Santralı Sivas'tadır. Ayrıca Gemerek ilçesinde Sızır Hidroelektrik Santrali vardır. Sivas'ta Türkiye'nin en büyük linyit işletmesi bulunmaktadır.

Tarım
Sivas öncelikle bir tarım şehridir. Tarım üretiminde buğday, arpa, çavdar, ay çekirdeği, patates ve şeker pancarı bölge üretiminde en fazla payı alan ürünlerdir. Sivas küçükbaş, büyükbaş hayvan varlığı ve arı kovanı sayısı bakımından önemli bir paya sahiptir.

Sanayi
En büyük ve eski endüstri kompleksi olarak 1939 yılında yılında Sivas Cer Atelyesi olarak kurulan TÜDEMSAŞ, TCDD'ye bağlı Beton Travers Fabrikası, 1938'de temelleri atılan ve 1943 yılında hizmete giren Çimento Fabrikası bulunmaktadır. Küçük sanayi siteleri ve organize sanayi bölgeleri sanayi sektörünün altyapısı olarak değerlendirilebilir. Sivas'ta KSS kapsamında 1606 işyerinde 4353 kişi çalışmaktadır. İlde 10 KSS faaliyet göstermektedir. Kangal KSS, Gürün KSS ve Yıldızeli KSS nin inşaat çalışmaları sürmektedir.
Şehirde 5 adet Organize Sanayi Bölgesi bulunmaktadır; Merkez 1.OSB, Merkez Demirağ OSB, Şarkışla OSB, Şarkışla Tarıma Dayalı İhtisas OSB ve Gemerek OSB

Kültür
Karadeniz bölgesinde kalan ilçelerinde Karadeniz şivesi görülürken, merkez ile çevre ilçeler Tokat ve diğer illere daha yakındır. Doğu Karadeniz'deki ilçelerinde kısmen Karadeniz ağzı ve kültürü görülürken, İç Anadolu ilçelerinde bozkır ve Sivas yöresine özgü Sivas folklorü görülür. Yeşilırmak havzasında bulunan Karadeniz ilçeleri olan Suşehri, Akıncılar, Gölova, Koyulhisar bölgesi davul, zurna, horon, mikroklima iklim ve yayla bölgesidir. İç Anadolu da ise gene Türkmen kültürü ile yer yer Balkan muhacirleri ve Kafkasya göçmenlerinin kültürleri ve gelenekleri de görülür. Bu geniş coğrafya alanında pek çok yöresel sanatçılar da yetişmiştir. Karadeniz ilçelerinde kemençe ve tulum üstadları, İç Anadolu ve Doğu Anadolu ilçelerinde saz, aşık geleneği ve üstatları yetişmiştir.

Dünyaca ünlü kangal köpeği, Sivas'ın Kangal ilçesinde yetişmektedir. Kangal köpeği genetik olarak en mükemmel kombinasyonlardan birine sahiptir ve yüksek seviyede eğitilebilirlik özelliği taşımaktadır.

Turizm

Kaplıcalar
Sivas yöresinde kaplıcalara "Çermik" adı verilmektedir. Sivas merkeze bağlı Soğuk Çermik, Yıldızeli'ne bağlı olmakla birlikte Sivas merkezden rahatlıkla ulaşılan Sıcak Çermik bunların en önemlileridir. Kangal'da ise Balıklı Çermik diğer önemli bir kaplıcadır. Ayrıca Şarkışla ilçesinde "Ortaköy Çermiği" ve "Alaman Çermiği" bulunmaktadır. Geçmişte Sivas yöresinde çermik alanlarının yakınlarında çadır kurma geleneği çok yaygın olarak uygulanmaktaydı.

Sıcak Çermik (Yıldızeli)
Sivas - Yıldızeli yolu üzerinde Sivas il merkezine yaklaşık 30 km uzaklıktaki bulunmaktadır. Yıldızeli sınırları içerisindedir ve ilçe merkezine 16 km mesafede yer alır. Toplu taşıma araçları ile ulaşmak mümkündür. Kaplıca suyunun kimyasal karakteristiği; florür içeren kalsiyum, magnezyum-sodyum, sülfat, hidrokarbonat ve karbonat klörürlüdür. Sıcaklığı 45-50 °C arasındadır ve romatizma, solunum yolları, böbrek ve idrar yolları, kan dolaşımı hastalıklarının tedavisine iyi geldiği bilinmektedir. Sivas Belediyesi'ne ait otel ve havuzlarla hem süreli hem de günübirlik konaklama imkanı sağlamaktadır. Ayrıca Sivas Cumhuriyet Üniversitesine bağlı Rehabilitasyon Merkezi de bulunmaktadır. Yakın dönemde ise geniş kapsamlı iki adet devremülk otel hizmete girmiştir.

Soğuk Çermik (Merkez)
Sivas - Erzincan kara yolu üzerinde şehir merkezine 18 km mesafede, Başıbüyük Köyü'nün girişinde olup, Hafik ilçesi'ne 15 km uzaklıktadır. İl merkezinden kaplıca alanına düzenli olarak toplu taşıma araçları ile ulaşılabilmektedir. Suyun sıcaklığı 28 °C derecedir ve içildiğinde mide, bağırsak ve safrakesesi hastalıklarına iyi gelmektedir. Kaplıca alanının yakınında Ahmed-i Turan türbesi yer alır ve sürekli olarak ziyaret edilir. Konaklama tesislerinin yanı sıra çoğunlukla çadır kurulmaktadır. Kaplıca çevresi ilginç bir topoğrafya ve bitki örtüsüne sahiptir.

Ortaköy Çermiği (Şarkışla)
Şarkışla ilçesinde Ortaköy'e bağlı bir kaplıcadır. Kaplıca suyu 246 metre aşağıdan çıkmaktadır. Kaplıcanın suyu sıcaktır yaz kış 37 derecedir ve kükürtlüdür kükürtlü olmasından dolayı birçok cilt ve kemik hastalığına iyi gelmektedir. Kaplıcada 15 adet oda 25'e 10 metre bir adet açık havuz, bayanlar ve erkek için ayrı 2 havuz ve 1 adet özel aile havuzu bulunmaktadır. Ayrıca kaplıca Kızılırmak nehrine çok yakın bulunduğundan dolayı kaplıca çevresi doğanın çok iyi bir şekilde sergilendiği bir mekandır. Kaplıca ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır asfalt yolu bulunmaktadır.

Balıklı Çermik (Kangal)
Sivas il merkezine 96 km ve Kangal ilçe merkezine 13 km. uzaklıkta olup Sivas'tan her saat başı toplu taşıma araçları ile varmak mümkündür. Kangal Balıklı Kaplıca; Türkiye'deki termal kaplıcaları içerisinde kendine özgü bir yeri vardır. Tedavi özelliği itibarıyla dünyada bir benzerini bulmanın mümkün olmadığı kaplıca, ilmi ve tıbbi bir mucizeyi "Sedef Hastalığını tedavi ederek" sergilemektedir. Suyun sıcaklığı 36 - 37 derece C, havuzların toplam debisi, 130 lt/sn dir. Kimyasal karakteristiği; PH 7.40, radyoaktivite 6 eman, toplam mineralizasyon 590.9 mg/lt.

Doğal Oluşumlar

Göller
Dipsiz Göl, Sivas'ın Doğanşar ilçesinde bulunan volkanik bir göldür. Dipsiz Göl, Doğanşar'a 16, Sivas'a 82 km mesafede, Doğanşar-Sivas Karayolu'nun hemen yanında bulunmaktadır ve Çatpınar köyüne çok yakındır. Gölün fazla sularının akmasıyla 200 metre ileride Dipsiz Göl Şelalesi oluşmuştur.

Hafik Gölü, Sivas'ın Hafik ilçesinin kuzeyinde bulunan küçük karstik göldür.. Erzincan'ı Sivas'a bağlayan E 88 uluslararası kara yolu 2 km yakından geçer. Hafik'in 3 km kuzeyindedir. Göle 2006'da 80 bin sazan aşılanmıştır. Türkiye'nin 135 sulak alanından biri olan gölde; sakarmeke, turna, angut ve yaban kazı görülmektedir.

Tödürge Gölü, Sivas'ın Zara ilçesinde yer alır. Hafik'in 17 km doğusunda, Zara'nın 12 km batısında bulunmaktadır. Yaklaşık bir km güneyinde aynı adı taşıyan Tödürge Köyü vardır.

Gökpınar Gölü, Sivas'ın Gürün ilçesi sınırları içerisinde yer alır. Suyu çok temiz ve duru olan Gökpınar Gölü, Gürün'e 10 km uzaklıktadır. Doğal güzellikleri ve alabalıklarıyla ünlü olan göl; dipten gelen kaynaklarla beslenmektedir. Turkuaz ve mavi yeşil renklerinin her tonunu bünyesinde barındıran Gökpınar bir dünyaca ünlü bir doğa harikasıdır.

Lota Gölü, Sivas'ın Hafik ilçesinde yer alır ve 3 km doğusundadır. Sivas - Erzurum kara yolunun kuzeyinde kalır. Sivas şehir merkezine 45 km uzaklıktadır. Aslında "Lota Gölleri" daha doğru bir tabirdir. Buradaki göller topluluğu dipten çıkan su kaynaklarıyla beslenseler de ilkbahar yağışlarıyla birlikte kabararak birleşirler.

Diğer doğal güzellikler
 Tekeli Dağı (Doğanşar)
 Yıldız Dağı (Yıldızeli)
 Eğriçimen Yaylası (Koyulhisar)
 Karlıyurt Yaylası (Akçakışla)
 Sızır Şelalesi (Gemerek)
 Kızılçan (Zara - Canova)
 Şuğul Kanyonu (Gürün)
 Tecer Dağı (Ulaş)

Tarihi Yapılar
Divriği Ulu Camii, Divriği ilçesi merkezinde bulunmaktadır. Divriği Ulu Cami ve Darüşşifası adıyla dünya sanat tarihinde yer alan bu eşsiz eser, Anadolu Selçuklu Devleti Mengücek Oğulları Beyliği döneminde (1228) Mengücek Beyi Ahmet Şah tarafından, Şifahane ise Ahmet Şah'ın eşi Melike Turan tarafından yaptırılmıştır. UNESCO tarafından Dünya'nın 8. Harikası olarak gösterilip koruma altına alınmıştır.

 Kongre Müzesi, 4 Eylül 1919'da Türkiye Cumhuriyetinin temellerinin oluşturulduğu 4 Eylül Sivas Kongresi'nin gerçekleştirildiği ihtişamlı binadır. Şu an müze olarak kullanılmakta olup müze içerisinde Mustafa Kemal Atatürk'ün birçok şahsi eşyası ve Selçuklu, Osmanlı zamanından birçok tarihi eser sergilenmektedir. Müze, kent meydanındadır.

Aşık Veysel Müzesi, Büyük halk ozanı Âşık Veysel'in yaşadığı Şarkışla ilçesine bağlı Sivrialan köyündeki evi 1982 yılından itibaren Kültür Bakanlığı tarafından müzeye dönüştürülmüştür. Âşık Veysel'in kişisel eşyaları, sazları, fotoğraflar bulunmaktadır. Her yıl 16-21 Mart tarihleri arasında Şarkışla Sivrialan köyünde anma törenleri ve Âşıklar Bayramı düzenlenmektedir.

Tarihi Harabeler

Kaldırak Kalesi
Şarkışla ilçesi Emlek Kale köyünün alt tarafında, Kaldırak çayı üzerinde kale kalıntısı bulunmaktadır. Osmanlı dönemi kayıtlarında yer alan "Kaldırok Kalesi" isimli köyün bu bölgede olduğu yönünde emareler vardır. Dolayısıyla bu isim köyün yanından geçen Kaldırak Çayı'nın adı ile de bağlantılıdır. Bahsi geçen köyün ismi bazı kaynaklarda "Kaldurak Kalesi" olarak da geçmektedir. Osmanlı'ya ait bazı kayıtlarda ise "Kaldıravuk Kalası" adıyla anılır.

Türbeler
Sivas Merkez'deki Türbeler
 Kadı Burhâneddin Türbesi:  Sivas merkezde Kadıburhaneddin Mahallesi'nde bir park içerisinde bulunmaktadır. Kesme taştan dört sütun üzerinde tek kubbesi bulunan bir yapıdır.
 Ahmed-i Turan Türbesi: Soğuk çermik mevkiinde bir dağın üzerinde bulunur. Bu dağdaki bir kayada yer alan iki oval çukurun evliyanın atının ayak izleri olduğuna inanılır. Rivayete göre savaşçı evliya düşmanları ile vuruşurken yüksek bir dağda sıkıştırılır, bunun üzerine atı ile daha ileride ama biraz daha aşağıda bulunan bir dağın tepesine atlar. İşte bu izler atın ön ayaklarının kayaya değdiği anda oluşmuştur.

İlçe ve Köylerdeki Türbeler
 Colü Dede Türbesi: Şarkışla'ya bağlı Alaman köyünün ortasında, yolun sol kısmında bulunmaktadır. Sanduka küçük bir odanın içinde yer alır. Bu oda günümüzde Cemevi içerisinde bulunur. İçeride savaşçı evliyaya ait teber (savaş baltası), kılıç ve kalkan korunmaktadır.
 Kevgir Baba Türbesi: Yıldızeli'ne bağlı Yolkaya (eski adıyla Çakraz) köyünün güneyinde yaklaşık 8 km uzaklıktaki bir tepenin üzerinde bulunmaktadır. İki odalı bir binanın içerisindeki mezar yaklaşık üç metreye iki metre boyutlarında üzeri toprakla kapatılmış durumdadır.  Odalardan birinde mezar vardır, diğerinde ise gelenlerin oturması için minderler serilmiştir.

Diğer tarihi eserler

 Buruciye Medresesi
 Gök Medrese
 Çifte Minare
 Şifaiye Medresesi
 Valilik Binası
 Jandarma Binası
 Selçuk Anadolu Lisesi Binası
 4 Eylül Atatürk Kongre ve Etnografya Müzesi
 Susamışlar Konağı
 Abdi Ağa Konağı
 İnönü Konağı
 Kangal Ağası Konağı
 Ulu Camii

 Osman Ağa Konağı
 Ali Baba Konağı
 Taş Han
 Behram Paşa Hanı
 Ziya Bey Kütüphanesi
 Kale Camii
 Kargakalesi Köyü
 Eğri Köprü
 Kesik Köprü
 Güdük Minare
 Meydan Hamamı
 Meydan Camii
 Mihrali Bey Konağı

İlçelerdeki tarihi yapılar
 Divriği Ulu Camii ve Darüşşifası (Divriği)
 Divriği Kalesi ve Kale Camisi (Divriği)
 Yıldız köprüsü (Yıldızeli-Sivas kara yolu Yıldız Nehri üzeri)
 Tödürge Kaya Mağaraları (Zara)
 Doğanşar Kalesi (Doğanşar)

Spor

2021-2022 Sezonu sonunda,  Sivasspor, süper ligi 54 puanla 10.sırada tamamlamıştır. 2.lig takımı Sivas Belediyespor grubunda 9. olmuştur. BAL'da 2, kadınlar futbol liglerinde 1 takımı daha vardır. Voleybol 2. liginde 1, hentbol 1. ve 2.liglerinde 2 takımı bulunmaktadır.

Ziraat Türkiye Kupası'nda Sivasspor 2021 - 2022 sezonunda Kayserispor ile Atatürk Olimpiyat Stadyumunda oynadığı final maçında rakibini 3-2 mağlup ederek Türkiye Kupası'nın sahibi olmuştur.

Önemli spor tesisleri: Yeni 4 Eylül Stadyumu (27.532), Cumhuriyet Üniversitesi Taha Akgül Spor Salonu (1.300), 4 Eylül Spor Vadisi'nde bulunan Taha Akgül Spor Salonu (4.000), Olimpik Yüzme Havuzu ve Yıldız Dağı Kayak Merkezi'dir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Türkiye Kültür Portalı, Sıcak Çermik - Sivas
 Türkiye Kültür Portalı, Soğuk Çermik - Sivas
 Sivas Mutfağı Yemekleri  (Türkiye Kültür Portalı)
 Eğriçimen Yaylası
 Türkiye Kültür Portalı, Sivas Halısı
  SİVAS İLİ TURİZM POTANSİYELİ VE TURİZM ALANI YATIRIM ÖNERİLERİ, 2013  (İndirilebilir PDF)
 Sivas İli Yüzey Araştırmaları, Merkez ve İlçeler (Höyükler ve Tarihi Yerleşim Alanları, 1992 - 1993 - 1994 - 1995, İndirilebilir PDF)

Türkiye'nin illeri

Sivas (il)


Windom est une ville américaine située dans le comté de McPherson, au Kansas. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kansas
Comté de McPherson (Kansas)

Windom (Kansas)


Le China International Payments System (sigle : CIPS, appelé également Cross-Border Inter-Bank Payments System) est un système de paiement  interbancaire transfrontalier, créé en 2015, qui offre des services de compensation et de règlement à ses participants pour les paiements et les échanges transfrontaliers en Yuan. C'est une infrastructure du marché financier en Chine, mais qui a aussi une dimension internationale. Des négociations sont en cours avec le réseau SWIFT plus ancien (créé en 1973), et le plus utilisé dans les échanges financiers internationaux, ainsi qu'avec le réseau SPFS développé par la Russie depuis 2014.

Historique et rôle
Le 8 octobre 2015, le CIPS (phase I) est entré en service. Le premier lot de participants directs comprend 19 banques chinoises et étrangères et 176 participants indirects qui couvrent 6 continents et 47 pays et régions. Le 25 mars 2016, CIPS a signé un Mémorandum d'entente ou MoU (pour Memorandum of Understanding) avec SWIFT pour la connexion de CIPS avec les membres de SWIFT. Le CIPS ne faciliterait pas le transfert de fonds. Il transmet plutôt des ordres de paiement, qui doivent être réglés par les comptes correspondants que les institutions ont entre elles. Chaque institution financière, pour échanger des transactions bancaires, doit avoir une relation bancaire en étant une banque ou en s'affiliant à une (ou plusieurs) banques afin de bénéficier de ces caractéristiques commerciales particulières. Cependant, il a été rapporté en juillet 2015 que le CIPS serait utilisé uniquement pour les transactions commerciales transfrontalières en yuan plutôt que d'inclure les transactions liées au capital. Il a été dit qu'il offrait désormais, au mieux, un réseau complémentaire pour le règlement des transactions liées au commerce dans la monnaie chinoise, par rapport à la mosaïque actuelle de banques de compensation chinoises dans le monde. Des négociations seraient également en cours pour intégrer le réseau russe SPFS et connecter ainsi ce système russe SPFS à l'Inde, l'Iran et aux pays de l'Union économique eurasienne.

Autre élément de contexte, en , la France, l'Allemagne et le Royaume-Uni procèdent à la création de la société INSTEX, destinée à favoriser les échanges commerciaux avec l'Iran, sans utiliser le dollar américain. Pour se faire, INSTEX reproduit les fonctions de SWIFT mais en dehors de son réseau. Il s'agit de contourner la surveillance par les Etats-Unis du réseau SWIFT à la suite des décisions de Donald Trump de rompre le traité avec l'Iran (sur le nucléaire) et de remettre en place un blocus économique et financier de l'Iran.

Le CIPS a indiqué avoir traité en 2019  () par jour. À fin juin 2020 , environ 980 institutions financières dans 96 pays et régions ont utilisé ce système. En 2020, le CIPS dépend encore largement de SWIFT pour la messagerie financière transfrontalière, mais il a le potentiel pour fonctionner de manière indépendante.

Références

Liens externes

 Système de messagerie financière russe

Économie en Chine
C

China International Payments System


The Aikido Yoshokai Association of North America - AYANA (合氣道耀尚會) is an aikido organization founded in 1991 by former Yoshinkan-affiliated master Takashi Kushida. Its hombu dojo is the Genyokan (玄耀館) Dojo  in Ann Arbor, Michigan.

Style
Yoshokai Aikido is a "hard" style of aikido by common parlance, and very similar to Yoshinkan.
Full tenkan movements are present, but partial pivots and more conservative blending motions are perhaps more usual.  Atemi is common.  Yoshokai ukemi is also distinct (similar to Yoshinkan ukemi), with more slapping of the spare hand/foot, and a more forward-feeling 'high fall' (called 'jumping breakfall' or 'hiyaku ukemi') than the other sideways motions employed in different aikido styles. A special emphasis is placed on aikido as a form of conflict resolution and a cooperative study of making harmony between two people.  Like Yoshinkan Aikido, Daito-ryu aiki-jujutsu names for basic techniques are retained (e.g. "ikkajō" rather than "ikkyō")

Yoshokai Aikido is organized in a rather centralized fashion relative to other styles, with technique lists and explanations distributed annually.  This goes hand in hand with its emphasis on meticulous attention to detail.

Yoshokai Aikido closely links techniques, basic movements, and weapons techniques.  Weapons techniques (buki-waza) are prominent in the curriculum, mostly with bokken, jō, and tantō.

References

External links
 Aikido Yoshokai

Aikido organizations

Yoshokai


Robert "Rob" Gerard Tapert    () este un producător de film și de televiziune american. Este cel mai cunoscut pentru creația serialului idol fantastic Xena, Prințesa războinică (Xena: Warrior Princess) împreună cu John Schulian. Este unul dintre membrii fondatori ai companiilor de producție de filme Renaissance Pictures și Ghost House Pictures. Primul său film ca producător este Cartea morților din 1981.

Note

 Warren, Bill. The Evil Dead Companion, ISBN 0-312-27501-3.

Legături externe

Official Rob Tapert Site

Nașteri în 1955
Producători de film americani

Robert Tapert


Ivan Klíma, født 14. september 1931 i Prag som Ivan Kauders, er en tjekkisk dramatiker og romanforfatter. Hans værk er præget af hans og hans families oplevelser under nazistiske og sidenhen den kommunistiske undertrykkelse.

Af jødisk slægt blev han i 1941 sammen med forældre og en bror deporteret til kz-lejrenTheresienstadt. Familien overlevede og vendte tilbage til Prag, hvor de erstattede deres tysklydende efternavn Kauders med det tjekkiske Klíma. Efter kommunisternes magtovertagelse I 1948 blev faderen sat I fængsel af det nye regime.

Værker oversat til dansk

Eksterne henvisninger

Digtere fra Tjekkiet
Romanforfattere fra Tjekkiet
Dramatikere fra Tjekkiet

Ivan Klíma


Yuki Nakamura (født 4. juni 1987) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Gifu og Júbilo Iwata.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuki Nakamura


La Temporada 2012 del fútbol ecuatoriano abarca todas las actividades relativas a campeonatos de fútbol profesional, nacionales e internacionales, disputados por clubes ecuatorianos, y por las selecciones nacionales de este país, en sus diversas categorías, durante 2012.

Torneos locales (Campeonatos regulares)

Serie A

Primera Etapa

Clasificación

Pts = Puntos; PJ = Partidos Jugados; G = Partidos Ganados; E = Partidos Empatados; P = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferencia de gol

Segunda Etapa

Clasificación

 Pts=Puntos; PJ=Partidos jugados; G=Partidos ganados; E=Partidos empatados; P=Partidos perdidos; GF=Goles a favor; GC=Goles en contra; Dif=Diferencia de gol

Tabla Acumulada

 PJ = Partidos jugados; PG = Partidos ganados; PE = Partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles anotados; GC = Goles recibidos; Dif = Diferencia de gol; Pts = Puntos

Serie B

Primera Etapa
 Clasificación

 Pts=Puntos; PJ=Partidos jugados; G=Partidos ganados; E=Partidos empatados; P=Partidos perdidos; GF=Goles a favor; GC=Goles en contra; Dif=Diferencia de gol

Segunda Etapa

Grupo 1
 Clasificación

Grupo 2
 Clasificación

Hexagonales Finales

Hexagonal de Ascenso
 Clasificación

Hexagonal de Descenso
 Clasificación

Segunda Categoría

Zona 1
Grupo A

Grupo B
 El Club Pelileo S.C. debido a la agresión a los árbitros luego del partido Pelileo - Juventud Minera se decidió la exclusión del campeonato 2012-2013.
 En el partido de la fecha 10 entre Dep. Cotopaxi - Cuniburo F.C. el cuadro local (Dep. Cotopaxi) no se presentó y Cuniburo F.C. ganó el partido 2 - 0.

Zona 2
Grupo A

Grupo B

Zona 3
Grupo A
 Academia M-S S.C. no canceló sus deudas con la FEF y no se presentó a jugar con Estudiantes en Cuenca; por tanto ganó el equipo local 2 - 0

Grupo B
 C.S.D. Bolívar fue sancionado con la pérdida de (3) puntos por haber alineado a dos jugadores suspendidos en la fecha 1 contra Municipal Cañar

Zona 4
Grupo A

Grupo B

Hexagonales Finales
Grupo A

Grupo B

Final disputada
La disputaron el ganador del grupo B, el club Municipal Cañar y el ganador del grupo A,  Aucas

</center>

Ascensos y Descensos

Torneos internacionales
Véase además Anexo:Clubes ecuatorianos en torneos internacionales

Copa Libertadores

Copa Sudamericana

Referencias

Enlaces externos
 Base de datos RSSSF
 Sitio oficial FEF
 Anexo:Temporada 2012 (Ecuador) - Asistencia de Público

Deporte en Ecuador en 2012

Temporadas de fútbol en Ecuador

Temporada 2012 del fútbol ecuatoriano


Wearable art, also known as Artwear or "art to wear", refers to art pieces in the shape of clothing or jewellery pieces. These pieces are usually handmade, and are produced only once or as a very limited series. Pieces of clothing are often made with fibrous materials and traditional techniques such as crochet, knitting, quilting, but may also include plastic sheeting, metals, paper, and more. While the making of any article of clothing or other wearable object typically involves aesthetic considerations, the term wearable art implies that the work is intended to be accepted as an artistic creation or statement. Wearable art is meant to draw attention while it is being displayed, modeled or used in performances. Pieces may be sold and exhibited.

Wearable art sits at the crossroads of craft, fashion and art. The modern idea of wearable art seems to have surfaced more than once in various forms. Jewellery historians identify a wearable art movement spanning roughly the years 1930 to 1960. Textile and costume historians consider the wearable art movement to have burgeoned in the 1960s, inheriting from the 1850s Arts and Crafts.

It grew in importance in the 1970s, fueled by hippie and mod subcultures, and alongside craftivism, fiber arts and feminist art. Artists identifying with this movement are overwhelmingly women. In the late 1990s, wearable art becomes difficult to distinguish from fashion, and in the 2000s-2010s begins integrating new materials such as electronics.

History

Origins
The wearable art movement inherits from the Arts and Crafts movement, which sought to integrate art in everyday life and objects. Carefully handmade clothing was considered as a device for self-articulation and furthermore, a strategy to avoid the disempowerment of fashion users and designers by large-scale manufacturing.

The term wearable art emerges around 1975 to distinguish artworks made to be worn from body art and performance. It was used alongside the terms Artwear and "Art to Wear". An artistic movement primarily based in the United States due to a combination of financial and educational support, it found echoes in fiber and feminist arts around the world.

In the United States
In the United States, the Wearable Art movement can be traced to the early twentieth century American Craft Revival. The American Craft Revival draws on different movements seeking to unify art and craft and empower craftspersons and artists such as Japonisme, Art Nouveau, the Vienna Secession and later the Bauhaus. During and shortly after World War Two, wealthy patrons set up educational and museum institutions, in particular the American Craft Council and the Museum of Contemporary Crafts, to support the renewal of crafts education. It enabled artists focused on crafts to support themselves and train new generations. For instance, famed Bauhaus weaver Anni Albers taught weaving at Black Mountain College from 1938, before chairing the craft department of California College of Arts and Crafts from 1960 to 1976.

Art schools were essential to the development of the Art to Wear movement. In the late sixties, a group of students at Cranbrook Academy of Art and the Pratt Institute began integrating textile techniques in their design projects. They counted among their ranks several major figures of the Art to Wear movement, including designer Jean Cacicedo. The best known galleries supporting Wearable Art were Obiko (founded in 1972 by Sandra Sakata) in San Francisco, and Julie: Artisans' Gallery (founded in 1973 by Julie Schafler-Dale) in New York.

Outside the United States
Crafts and art education being more separated outside of the United States, it is harder to identify wearable art as an independent artistic movement. However, renewed interest in traditional textile crafts such as shibori dyeing sparked the interest of artist worldwide.

Contemporary Wearable Art
Wearable art declined as a distinct movement in the late 1990s due to competition from industry, which enabled customization at scale, the migration of artists towards haute couture or the production of small series, and the broader availability of handcrafted garments from around the world. Contemporary takes on wearable art may focus on integrating technologies in garments; using new manufacturing technique to expand possible silhouettes, such as Iris Van Herpen and  Damselfrau; revisiting motifs from the art world in couture such as the 2015 Fall couture show Viktor and Rolf; or works used in performance arts such as Nick Cave's Soundsuits. Moreover, works originating from fashion may question everyday wear with provocative pieces. One example is trashion, with artists creating outrageous art garments out of trash.

Materials and Shapes
While wearable art may use any materials or shapes that is worn, and an there are trends in the techniques and types of pieces produced due to their affordances for artists.

Materials

Fibers
Crochet, embroidery, knitting, lace, quilting and felting are all commonly found in wearable art pieces. Crochet remained a homemaker's art until the late 1960s, as new artists began experimenting with free-handed crochet. This practice allowed artists to work in any shape and employ the use of colors freely, without the guidance of a pattern. The work of Janet Lipkin in the 1970s and 1980s is a good example of this technique. Machine knitting, because it enabled the rapid creation of complex knitted designs, was similarly popular as exemplified by the work of Susanna Lewis.

Electronics
As wearable computing technology develops, increasingly miniaturized and stylized equipment is starting to blend with wearable art esthetics.  Low-power mobile computing allows light-emitting and color-changing flexible materials  and high-tech fabrics to be used in complex and subtle ways.  Some practitioners of the Steampunk movement have produced elaborate costumes and accessories which incorporate a pseudo-Victorian style with modern technology and materials.

Shapes

Kimonos and capes
Two recurring shapes in the Art to Wear movement were the kimono and the cape. The kimono enables to rapidly turn a piece of custom fabric into a garment. The cape is similarly easy to assemble and opens many opportunities for performance. The book Cut my cote, presenting patterns from historical folk wear, had a strong influence on the 1970s Art to Wear.

Jewelry

Some 20th-century modern artists and architects sought to elevate bodily ornamentation — that is, jewellery — to the level of fine art and original design, rather than mere decoration, craft production of traditional designs, or conventional settings for showing off expensive stones or precious metals. Jewelry was used by surrealists, cubists, abstract expressionists, and other modernist artists working in the middle decades of the 20th century.

Relationship to Fine Arts, Fiber Arts and Performance
Wearable artworks can be worn or designed for performances, while artists and sculptors working with fibers or other materials may create wearable pieces. The borders of wearable art are thus fuzzy, apart from artists' self-identification to a given movement or artistic community.

For instance, Electric Dress is a ceremonial wedding kimono-like costume consisting mostly of variously colored electrified and painted light bulbs, enmeshed in a tangle of wires, created in 1956 by the Japanese Gutai artist Atsuko Tanaka. This extreme garment was something like a stage costume, designed only for performance. Similarly, in Nam June Paik's 1969 performance piece called TV Bra for Living Sculpture, Charlotte Moorman played a cello while wearing a brassiere made of two small operating television sets.

Major exhibitions, events and organizations

Exhibitions

 The Museum of Arts and Design has hosted exhibitions related to Wearable art since 1965
 Art for Wearing, 1979, San Francisco Museum of Modern Art
 Art to Wear, 1987, Museum of Contemporary Art Cleveland
 Artwear: Fashion and Anti-fashion, 2005, De Young Memorial Museum in San Francisco
 Off the Wall: American Art to Wear, 2019-2020, Philadelphia Museum of Art

Events

 World of Wearabe Art Awards, held annually since 1987 and run by Suzie Moncrieff.

Organizations

 Fiberworks Art Center for Textile Arts, founded in 1973, closed 1987 in Berkeley
 World Shibori Network
 World Textile Art

See also
 Fashion accessories
 Steampunk
 Wearable computing

References

External links
World of WearableArt Awards Show - international design competition held yearly in Wellington, New Zealand.
The Wearable Art Awards - Wearable Art competition held yearly in Port Moody, Canada
Wearable Art competition held annually in Alice Springs as part of the Alice Desert Festival

Visual arts genres
Textile arts
Trashion
Fashion accessories

Wearable art


سالفاتوري سيريغو  (مواليد 12 يناير 1987 في نوورو - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى باريس سان جيرمان الفرنسي منذ 2011 في مركز حارس مرمى.

الاندية

مسيرته الشخصية
ولد في نورو، سردينيا، إيطاليا، بدأ مسيرته الكروية سيريجو في نظام الشباب في فينيسيا. في عام 2005 التحق باليرمو ولاول مرة للنادي باعتباره العادية في مباراة كأس إيطاليا 2006-07 ضد سامبدوريا ومباراة في كأس الاتحاد الأوروبي ضد فنربخشه.

باليرمو أعاره إلى نادي دوري الدرجة الأولى الإيطالي C1 كريمونيزي يوم 12 يوليو تموز 2007 من أجل السماح له تحقيق بعض الخبرة الفريق الأول.

قضى موسم 2008-09 على سبيل الإعارة لدوري الدرجة الثانية الجانب أنكونا، ولكن فقط لعب 15 مباراة مع ناديه، ومديري أنكونا فرانشيسكو موناكو، وبعد ساندرو Salvioni ، فضل زميله البرازيلي دا كوستا عليه.

سيريجو عاد تباعا إلى باليرمو وحارس الثانية للخيار، وراء توقيع روبينيو الجديد، لموسم 2009-10 . بعد سلسلة من العروض متواضعة من قبل روبينيو، مدرب باليرمو والتر زينجا، وهو نفسه حارس المرمى السابق الذي أشار لقدرته، انتقل سيريجو في دور ابتداء لأسبوع 6 لعبة، مباراة خارج أرضه أمام لاتسيو دافيدي بالارديني في 27 سبتمبر 2009. واللعبة، التي تمثل أيضا سيريجو أول مرة رسميا في دوري الدرجة الأولى الإيطالية، انتهت بالتعادل 1-1، مع حارس مرمى الشباب ترشيحهم رجل المباراة نظرا ل له العديد من يحفظ طوال المباراة. وأكد انه في وقت لاحق ل اللعبة التالية، حيث تمكنت سيريجو للحفاظ على شباكه نظيفة في الفوز 2-0 ضد عمالقة الدوري الإيطالي يوفنتوس. منذ ذلك الحين، كانت واردة سيريجو بانتظام في التشكيلة الأساسية وبشكل دائم كما أكد goaleeper الخيار الأول، يقود النادي لإرسال روبينيو على سبيل الإعارة ل يفورنو في وقت لاحق في يناير كانون الثاني

في 21 أكتوبر 2009، أعلن باليرمو قد وافق على تمديد عقده مع سيريجو، العقد الجديد سيكون قد انتهى في يونيو حزيران عام 2014.

باريس سان جيرمان
في 28 يوليو 2011، وقع سيريجو عقد مدته اربع سنوات مع النادي الفرنسي باريس سان جيرمان لقاء رسوم نقل € 3500000. في شهر أغسطس، الشهر الأول له في النادي الباريسي، وكان اسمه سدادة الكرة التي سددها لأنصار النادي كأفضل لاعب الثالث من الشهر بعد خافيير باستوري وكيفن جاميرو، مما يدل على التكيف السريع إلى محيطه الجديد. وقال انه شهد بسرعة بعد منافسة مع زميله المنضم حديثا نيكولا دوشيز ليصبح الحارس رقم 1 للنادي الباريسي طموحة، فضلا عن مروحة المفضلة. وكثيرا ما ردد اسمه خلال مباريات الإياب من أنصار سان جيرمان تطلبا المعروف باريس. يوم 27 يناير عام 2013، اندلعت سيريجو سجل شباكه نظيفة برنار لاما حارس مرمى باريس سان جيرمان لفي الدوري الفرنسي 1 (697 دقيقة).

إشبيلية
في 26 أغسطس 2016، انتقل إلى نادي إشبيلية الإسباني على سبيل الإعارة لمدة موسم واحد.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من نوورو
حراس مرمى كرة قدم رجالية
رياضيون إيطاليون مغتربون في إسبانيا
رياضيون إيطاليون مغتربون في فرنسا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو أوساسونا
لاعبو إشبيلية
لاعبو باريس سان جيرمان
لاعبو باليرمو
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2012
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2016
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2020
لاعبو تورينو
لاعبو جنوى
لاعبو فينيزيا
لاعبو فيورنتينا
لاعبو كأس العالم 2014
لاعبو كأس القارات 2013
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم من سردينيا
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو نابولي
لاعبو نادي أنكونا لكرة القدم
لاعبو نادي كريمونيسي
لاعبو نيس
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مواليد 1987
مواليد في نوورو

سالفاتوري سيريغو