The Bluebook: A Uniform System of Citation is a style guide that prescribes the most widely used legal citation system in the United States. It is taught and used at a majority of U.S. law schools and is also used in a majority of federal courts. Legal publishers also use several "house" citation styles in their works. The Bluebook is compiled by the Harvard Law Review Association, the Columbia Law Review, the University of Pennsylvania Law Review, and the Yale Law Journal. Currently, it is in its 21st edition (published July2020). Its name derives from the cover's color.

The Supreme Court uses its own unique citation style in its opinions, even though most of the justices and their law clerks obtained their legal education at law schools that use The Bluebook. Furthermore, many state courts have their own citation rules that take precedence over the guide for documents filed with those courts. Some of the local rules are simple modifications to The Bluebook system. Delaware's Supreme Court has promulgated rules of citation for unreported cases markedly different from its standards, and custom in that state as to the citation format of the Delaware Code also differs from it. In other states, the local rules differ from The Bluebook in that they use their own style guides. Attorneys in those states must be able to switch seamlessly between citation styles depending upon whether their work product is intended for a federal or state court. California has allowed citations in Bluebook as well as the state's own style manual, but many practitioners and courts continue recommending the California Style Manual.

An online-subscription version of The Bluebook was launched in 2008. A mobile version was launched in 2012 within the rulebook app, an app that allows lawyers, scholars, judges, law students, paralegals, and others involved in the legal profession to reference federal- and state-court rules, codes, and style manuals on iPad and other mobile devices.

Elements

The 21st edition of The Bluebook governs the style and formatting of various references and elements of a legal publication, including:

 Structure and use of citations
 Typefaces for law reviews
 Subdivisions
 Short citation forms
 Quotations
 Abbreviations, numerals, and symbols
 Italicization for style and in unique circumstances
 Capitalization
 Titles of judges, officials, and terms of court
 Cases
 Constitutions
 Statutes
 Legislative materials
 Administrative and executive materials
 Books, reports, and other nonperiodic materials
 Periodical materials
 Unpublished and forthcoming sources
 Electronic media and other nonprint resources
 Services
 Foreign materials
 International materials

History

According to Harvard, the origin of The Bluebook was a pamphlet for proper citation forms for articles in the Harvard Law Review written by its editor, Erwin Griswold. However, according to a 2016 study by two Yale librarians, Harvard's claim is incorrect. They trace the origin of The Bluebook to a 1920 publication by Karl N. Llewellyn at Yale on how to write law journal materials for the Yale Law Journal. The authors point out that some of the material in the 1926 first edition of The Bluebook (as well as that in a 1922 Harvard precursor to it published as Instructions for Editorial Work) duplicate material in the 1920 Llewellen booklet and its 1921 successor, a blue pamphlet that the Yale Law Journal published as Abbreviations and Form of Citation.

For several years before the first edition of The Bluebook appeared, Yale, Columbia, and several other law journals "worked out a tentative citation plan", but Harvard initially opposed it "because of skepticism as to the results to be attained and in part because of a desire not to deviate from our forms especially at the solicitation of other Reviews". Eventually, Harvard "reversed course" and joined the coalition by 1926. According to Judge Henry J. Friendly, "Attorney General [Herbert] Brownell, whom I had known ever since law school—he was Editor-in-Chief of the Yale Law Journal the year I was at the Harvard Law Review and he and I and two others [from Columbia and Pennsylvania] were the authors of the first edition of the Bluebook."

The cover of the 1926 A Uniform System of Citation was green. The color was "brown from the second (1928) edition through the fifth (1936) edition. It was only with the sixth (1939) edition that it became blue." In 1939, the cover of the book was changed from brown to a "more patriotic blue", allegedly to avoid comparison with a color associated with Nazi Germany. The eleventh edition, published in 1967, was actually white with a blue border. The cover color returned to blue in the twelfth edition of 1976.

The full text of the first (1926) through the fifteenth (1991) editions is available on the official website.

The Bluebook uses two different styles. Practitioners use the first in preparing court documents and memoranda, while the second is used primarily in academic settings, such as law reviews and journals.  The latter uses specific formatting to identify types of references, such as the use of small caps for books, newspapers, and law reviews. A rule of thumb used by many is to see if the formatting can be reproduced on a typewriter—if so, practitioners use it, if it requires typesetting, it is used for academic articles.

By 2011, The Bluebook was "the main guide and source of authority" on legal references for the past 90 years.  It is recognized as the "gold standard" for legal references in the United States, even though it was originally designed only to help teach law students how to cite cases and other legal material.  Although other citation systems exist, they have limited acceptance, and in general, The Bluebook is followed in the legal citation as the most widely accepted citation style.  Some states have adopted The Bluebook in full, while others have partially adopted The Bluebook.  States such as Texas have supplements, such as The Greenbook, that merely address citation issues unique to Texas and otherwise follow The Bluebook.

Variations

Federal
The Solicitor General issues a style guide that is designed to supplement The Bluebook.  This guide focuses on citation for practitioners, so as an example, only two typefaces are used for law reviews, normal and italics.  Other changes are also minor, such as moving supra from before the page referenced to after the page number.  The guide does state that unless explicitly specified otherwise, The Bluebook rule takes precedence in the event of conflict.

State
California used to require use of the California Style Manual. In 2008, the California Supreme Court issued a rule giving an option of using either the California Style Manual or The Bluebook.  The two styles are significantly different in citing cases, in use of ibid. or id. (for ), and in citing books and journals.  Michigan uses a separate official citation system issued as an administrative order of the Michigan Supreme Court.  The primary difference is that the Michigan system "omits all periods in citations, uses italics somewhat differently, and does not use 'small caps.'"  As noted, Texas merely supplements The Bluebook with items that are unique to Texas courts, such as citing cases when Texas was an independent republic, petition and writ history, Attorney General Opinions, and similar issues.

Reception

Criticism of Bluebooks prolixity

At over 500 pages for the 19th edition, The Bluebook is significantly more complicated than the citation systems used by most other fields. Legal scholars have called for its replacement with a simpler system. The University of Chicago uses the simplified "Maroonbook", and even simpler systems are in use by other parties.

Judge Richard Posner is "one of the founding fathers of Bluebook abolitionism, having advocated it for almost twenty-five years, ever since his 1986 University of Chicago Law Review article on the subject." In a 2011 Yale Law Journal article, he wrote:

The Bluebook: A Uniform System of Citation exemplifies hypertrophy in the anthropological sense. It is a monstrous growth, remote from the functional need for legal citation forms, that serves obscure needs of the legal culture and its student subculture.

He wrote that a cursory look at the Nineteenth Edition "put [him] in mind of Mr. Kurtz's dying words in Heart of Darkness—'The horror! The horror!' "

Posner personally uses a far simpler citation system based largely on the First Edition of the Bluebook. This system, which he includes in a manual he provides for his law clerks, was reprinted in the aforementioned Yale Law Journal article. At the time of the article, his citation system was 885 words long, or about two printed pages—far shorter than the 511 pages of the Nineteenth Edition, the 640 pages of the then-current ALWD Citation Manual, or the over 1,000 pages of the Chicago Manual of Style.

BabyBlue copyright controversy

Another dispute is over the copyright status of The Bluebook.  Open-source advocates claim that The Bluebook is not protected under copyright because it is a critical piece of legal infrastructure. Lawyers who represent the Bluebook publishing consortium claim that the "carefully curated examples, explanations and other textual materials" are protected by copyright.

A group led by Professor Christopher J. Sprigman at NYU Law School has been preparing a "public-domain implementation of the Bluebook Uniform System of Citation," which his group calls BabyBlue. However, a law firm (Ropes & Gray) representing the Harvard Law Review Association (HLRA) sent him a letter stating:

In response to the HLRA letter to Sprigman, over 150 students, faculty, staff, and alumni of Harvard Law School signed a petition supporting BabyBlue. Yale and NYU students added their separate petitions supporting BabyBlue. A posting in the Harvard Law Record commented:

The posting also suggested that HLRA should "redirect the money it spends on legal fees ($185,664 in 2013)" to a more worthy purpose.

David Post commented: "It's copyright nonsense, and Harvard should be ashamed of itself for loosing its legal hounds to dispense it in order to protect its (apparently fairly lucrative) publication monopoly."

On March 31, 2016, it was announced that the project had changed its name to the Indigo Book.

Financial controversy

For the first 50 years of the Bluebook's history, the Harvard Law Review kept 100 percent of the revenues. In 1974, the editors of the Columbia and University of Pennsylvania Law Reviews and the Yale Law Journal apparently discovered this, due to an indiscretion. They complained that Harvard was illegally keeping all profits from the first eleven editions, estimated to total $20,000 per year. After they threatened to sue, and considerable wrangling, Harvard agreed with them to split the revenue: 40 percent for Harvard, 20 percent each for Columbia, Pennsylvania, and Yale; Harvard would continue to provide the production and distribution services.

The law reviews have not disclosed the revenues of the Bluebook themselves, but revenues from the sale of the Bluebook have been estimated "in the millions of dollars".

A 2022 review of the Harvard Law Review's non-profit disclosures found that the Bluebook had made $1.2 million in profits in 2020, with The Harvard Law Review taking an 8.5% cut of profits for administrative services and the remainder split equally among the four law reviews. Profits from the Bluebook totaled $16 million between 2011 and 2020. Excluding the University of Pennsylvania Law Review, the law review's endowments total $59.4 million.

Legal technology and future

The Bluebook has also been affected by the disruptions to the legal industry due to legal technology. In 2017, the startup company LegalEase launched a legal citation generator that enables its users to create citations in the Bluebook format. LawStar.io offers a similar product with the addition of 1-click citations.

See also
 Case citation
 Legal citation signals
 Australian Guide to Legal Citation
 Canadian Guide to Uniform Legal Citation
 Oxford Standard for Citation of Legal Authorities (OSCOLA; UK)

References

External links

 The Indigo Book: An Open and Compatible Implementation of a Uniform System of Citation, a public-domain implementation of the Bluebook rules
 Introduction to legal citation, by Peter W. Martin
 A Bluebook Guide for Law Students, by Scott Akehurst-Moore

American law journals
Bibliography
Legal citation guides

Bluebook


În astronomie, ecuatorul ceresc este un cerc mare trasat pe sfera cerească, care este proiecția ecuatorului terestru pe aceasta. Prin extensie, ecuatorul ceresc corespunde, pentru un obiect dat, proiecției ecuatorului acelui obiect pe sfera cerească.

Proprietăți
Din cauza înclinației axei Pământului, ecuatorul ceresc este înclinat cu 23° 26' în raport cu planul eclipticii. Ecuatorul ceresc înțeapă ecliptica în două puncte opuse, între care unul este punctul vernal sau punctul Gamma, iar celălalt este denumit uneori punctul Omega.

În coordonate ecuatoriale, prin definiție, orice punct de pe ecuatorul ceresc are o declinație egală cu 0°.

Dacă un observator se află pe ecuatorul terestru, el percepe ecuatorul ceresc ca un semicerc care trece prin Zenit și înțeapă orizontul la Est și la Vest.  Dacă se deplasează spre Nord (respectiv spre Sud), ecuatorul ceresc pare că se înclină spre orizontul sudic (respectiv nordic). Totuși, întrucât ecuatorul ceresc este o proiecție pe sfera cerească și aceasta este situată la infinit, extremitățile semicercului sunt întotdeauna situate la est și la vest pe orizont. Relativ la sfera cerească, axa de rotație a Pământului este denumită uneori Axa Lumii, iar aceasta înțeapă sfera cerească în două puncte opuse care sunt polii ecuatorului ceresc.

Constelații
Ecuatorul ceresc traversează constelațiile următoare:

Note

Bibliografie
 Gh. Chiș, Astronomie. Manual pentru clasa a XII-a. Editura didactică și pedagogică, București, 1998.
 Alexandru-Ioan Olteanu (2004), Astronomie, Editura Alma Mater, Sibiu, 370 de pagini, ISBN 973-632-166-5;
 C. Folescu, Ce este Universul?, Editura Albatros, București, 1988
 Martin Rees, Universul, ghid vizual complet, coordonator [...], Traducere din limba engleză de Ana-Maria Negrilă-Chisega, Liana Stan, Enciclopedia RAO 2008, București, ISBN 978-973-717-319-5
 Marcel Jinca, Aurelia Idita, Stele și constelații, Ghid pentru observarea stelelor și a corpurilor de cer profund, Bumbești-Jiu, 2014, 216 pagini + CD  ISBN 978-973-0-16848-8
 Marcel Jinca, Aurelia Idita, Astronomie, Manual pentru amatori, Bumbești-Jiu, 2017, 288 de pagini ISBN 978-973-0-25203-3

Vezi și
 Echinocțiu
 Sferă cerească
 Coordonate astronomice ecuatoriale

Sisteme de coordonate cerești

Ecuatorul ceresc


A prova da Taça Europeia da Maratona feminina do Campeonato da Europa de Atletismo de 2022 foi disputada no dia  15 de agosto de 2022 pelas ruas  de Munique, com chegada no Estádio Olímpico de Munique.

Medalhistas

Resultados
O tempo total é calculado com base na soma dos tempos dos primeiros três atletas que chegaram à linha de chegada da maratona, mas as medalhas são concedidas a todos os atletas que concluíram a corrida.

Ligações externas

Site da Associação Europeia de Atletismo

Campeonato da Europa de Atletismo de 2022

Campeonato da Europa de Atletismo de 2022 - Taça maratona feminina


est une chanson de l'auteure-compositrice-interprète américaine Olivia Rodrigo. Elle est sortie le  sous les labels Geffen et Interscope en tant que troisième single extrait de son premier album studio Sour.

Composition
 est une chanson pop punk qui est principalement composée avec des instruments électroniques. La ligne de basse des couplets est jouée avec un  et toutes les percussions sont programmées, sauf les charlestons du deuxième couplet<ref>{{Lien web|langue=en|auteur=Ellise Shafer|url=https://variety.com/2021/music/news/olivia-rodrigo-dan-nigro-sour-songwriting-production-process-1235033768/|titre=Olivia Rodrigo and Dan Nigro Dive Deep on Sour'''s Songwriting and Production Process|site=variety.com|éditeur=Variety|jour=11|mois=août|année=2021|consulté le=1 janvier 2022}}.</ref>.

La chanson est écrite et composée par Olivia Rodrigo et son producteur Dan Nigro. Hayley Williams et Josh Farro du groupe Paramore sont également crédités pour l'écriture de la chanson car elle contient une interpolation de leur titre .

 Clip vidéo
Le clip vidéo de  est réalisé par . Il contient des références à plusieurs films cultes des années 2000. Plusieurs scènes du clip sont similaires à des séquences du film Jennifer's Body. Lorsqu'elle incarne une pom-pom girl dans , Olivia Rodrigo est vêtue du même uniforme que celui du film Princesse malgré elle.

Il est nommé dans la catégorie du clip de l'année aux  2021 et à la  cérémonie des  puis dans la catégorie du meilleur clip lors de la  cérémonie des Grammy Awards.

 Accueil commercial
Aux États-Unis, '' débute en première position du  dans le classement daté du , avec 42.3 millions de streams,  téléchargements et 3.8 millions d'audiences radio la semaine de sa sortie. La chanson occupe la cinquième place du classement annuel de 2021.

Classements hebdomadaires

Historique de sortie

Notes et références

Liens externes

Chanson de pop rock
Chanson de pop punk
Chanson de grunge
Chanson écrite par Hayley Williams
Single musical sorti en 2021
Single numéro un dans le Billboard Adult Top 40
Single numéro un dans le Billboard Hot 100
Single numéro un dans le Canadian Hot 100 de Billboard
Single numéro un dans le Nederlandse Top 40
Single numéro un dans le Single Top 100
Single numéro un dans le Top 40 Mainstream
Single numéro un dans l'Ultratop 50 Singles flamand
Single numéro un en Allemagne
Single numéro un en Australie
Single numéro un en Autriche
Single numéro un au Danemark
Single numéro un en Irlande
Single numéro un en Norvège
Single numéro un en Nouvelle-Zélande
Single numéro un au Portugal
Single numéro un au Royaume-Uni
Single numéro un à Singapour
Single numéro un en Suisse
Single publié par Geffen Records
Single publié par Interscope Records

Good 4 U


වේශ්‍රී ලංකා ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 1985 ඔක්තෝබර් සිට නොවැම්බර් දක්වා පාකිස්තානයේ සංචාරය කළ අතර පාකිස්තාන ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට එරෙහිව තරග තුනක ටෙස්ට් තරගමාලාවක් ක්‍රීඩා කළේය. පාකිස්තානය ටෙස්ට් තරගමාලාව 2–0ක් ලෙස ජය ගත්තේය. ශ්‍රී ලංකාවේ නායකත්වය දැරුවේ දුලීප් මෙන්ඩිස් සහ පාකිස්තානය ජාවෙඩ් මියාන්ඩාඩ් විසිනි. මීට අමතරව, කණ්ඩායම් තරග 4 කින් යුත් සීමිත ඕවර්ස් ඉන්ටර්නැෂනල් (LOI) තරගමාලාවක් ක්‍රීඩා කළ අතර එය පාකිස්තානය 4-0 ලෙස ජය ගත්තේය.

ටෙස්ට් තරගමාලාව

1වන තරගය

2වන තරගය

3වන තරගය

එක්දින ජාත්‍යන්තර තරගමාලාව

පාකිස්තානය විල්ස් තරගමාලාව 4-0 ලෙස ජය ගත්තේය.

1වන තරගය

2වන තරගය

3වන තරගය

4වන තරගය

යොමු කිරීම්

1985 in Sri Lankan cricket
1985 in Pakistani cricket
1985
International cricket competitions from 1985–86 to 1988
Pakistani cricket seasons from 1970–71 to 1999–2000
ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ පකිස්ථාන තරග සංචාරය 1985


5441 Andymurray este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5441 Andymurray este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Siding Spring de Robert H. McNaught. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,05 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 11,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi
Asteroizi cu nume de oameni

5441 Andymurray


La Carretera de Nebraska 67, y abreviada NE 67 (en inglés: Nebraska Highway 67) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nebraska. La carretera inicia en el Sur desde la  este de Verdon hacia el Norte en la  suroeste Nehawka. La carretera tiene una longitud de 107 km (66.49 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Carretera de Nebraska 67 es administrada y mantenida por el Departamento de Carreteras de Nebraska por sus siglas en inglés NDOR.

Cruces
La Carretera de Nebraska 67 es atravesada principalmente por la  en Brownville en Auburn norte de Dunbar.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de NDOR

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nebraska

Carretera de Nebraska 67


David Grace (* 5. Mai 1985 in Leeds) ist ein englischer Snookerspieler. Seit 2008 spielt er mit Unterbrechungen auf der Profitour.

Karriere

Anfangsjahre
Bereits in seiner Jugend war David Grace erfolgreich und wurde 2003 U19-Meister Englands. Zwei Jahre später gewann er erstmals die englische Amateurmeisterschaft. Danach trat er bei Europa- und Weltmeisterschaft an und nahm an der Pontins-Pro-Am-Serie teil, in der auch Profis mitspielten. Zweimal erreichte er dort das Halbfinale und qualifizierte sich für das Grand Final, wo er mit Ryan Day einen Top-16-Spieler schlug und ins Viertelfinale kam. Des Weiteren nahm er auch an der Pontin's International Open Series teil, um sich für die Profitour zu qualifizieren. Jedoch kam er nur selten auf vordere Ränge und erreichte in drei Jahren nur einmal ein Halbfinale. 2008 holte er sich den zweiten englischen Meistertitel und gewann anschließend als englischer Vertreter die Europameisterschaft durch einen 7:6-Sieg über Craig Steadman.

Durch seinen Sieg bekam er die Startberechtigung für die Snooker Main Tour. Seine Debütsaison 2008/09 verlief jedoch nicht sonderlich erfolgreich. Sein bestes Resultat waren zwei Siege in der Qualifikation für den Grand Prix, bevor er in der Runde der letzten 64 Liang Wenbo unterlag. Ansonsten verlor er jedoch bei allen Qualifikationen für Ranglistenturniere sein erstes Spiel, sodass er die Profitour wieder verlassen musste.

Dafür gewann er bei den World Games 2009 in Kaohsiung die Silbermedaille, nachdem er im Halbfinale Soheil Vahedi geschlagen hatte und im Finale Nigel Bond unterlegen war. Nach einer weiteren erfolglosen PIOS-Saison trat er 2010/11 bei der Players Tour Championship an, einer Reihe von kleineren Profiturnieren mit Amateurbeteiligung. Mehrfach qualifizierte er sich für die Hauptrunde und beim MIUS Cup 2010 besiegte er Barry Pinches und den Top-16-Spieler Liang Wenbo und kam in Runde 3.

Profikarriere
Die Rückkehr auf die Main Tour schaffte er 2011, indem er sich beim ersten Event der Q School durchsetzte. Im Entscheidungsspiel schlug er Zhang Anda mit 4:1. Seine zweite Profisaison verlief erfolgreicher als sein erstes Jahr, zu den Höhepunkten zählte das Vordringen ins Achtelfinale bei zwei PTC-Turnieren (Turnier 10 in Sheffield und Turnier 12 in Fürstenfeldbruck). Mit Matthew Stevens schlug er dabei einen weiteren Topspieler. Bei den großen Turnieren kam er meist nicht über die zweite Runde hinaus, bei den China Open erreichte er aber Runde 3 und verpasste mit 4:5 gegen Tom Ford nur knapp das Hauptturnier. Zwar brachten die Kleinturniere zu wenig Punkte für eine ausreichende Weltranglistenplatzierung zur Verlängerung seines Profistatus, über die PTC-Gesamtwertung sicherte er sich trotzdem zwei weitere Jahre auf der Main Tour.

In der Saison 2012/13 startete erneut mit guten PTC-Ergebnissen, darunter ein Achtelfinale beim ersten Turnier in Gloucester. Beim Shanghai Masters verpasste er erneut knapp das Hauptturnier mit 4:5 gegen Peter Ebdon. Sonst gab es aber sehr viele Erstrundenniederlagen. Im Jahr darauf gelang ihm dann beim Shanghai Masters erstmals gegen Tom Ford die Qualifikation für die Endrunde der Letzten 32. Allerdings unterlag er dann Barry Hawkins deutlich mit 0:5. Zwei weiteren Achtelfinalergebnissen bei der Players Tour Championship standen aber erneut viele Auftaktniederlagen in den wichtigen Turnieren gegenüber. Somit blieb er in den drei Jahren in der Rangliste zwischen Platz 80 und 90 und hätte erneut seinen Profistatus verloren, wenn ihm die PTC-Gesamtwertung nicht erneut zwei weitere Main-Tour-Jahre gebracht hätte.

Die nächste Saison begann zwar mit einem weiteren PTC-Achtelfinale bei den Yixing Open 2014, danach gelangen ihm aber in der gesamten Spielzeit nur noch 3 weitere Siege. Er stand also 2015/16 unter großem Druck, seinen Profistatus doch noch zu verteidigen. Der Durchbruch kam erneut beim Shanghai Masters, wo er sich mit einem Sieg über Ali Carter zum zweiten Mal für das Hauptturnier qualifizierte und dank eines Ausfalls von Mark Selby zum ersten Mal bei einem vollwertigen Ranglistenturnier ins Achtelfinale kam. Bei der UK Championship steigerte er das Ergebnis noch einmal erheblich, als er unter anderem Peter Ebdon und Martin Gould schlug und erst im Halbfinale Liang Wenbo mit 4:6 unterlag. Anschließend erreichte er bei den Gibraltar Open auch bei einem PTC-Turnier zum ersten Mal das Viertelfinale. Erneut gewann er in dem Turnier gegen Ebdon schlug und verlor gegen Liang. In der Einjahreswertung stand er damit unter den Top 32 – was ihm die Qualifikation für den World Grand Prix brachte – und in der offiziellen Weltrangliste über zwei Jahre rückte er auf Platz 60 vor und schaffte damit erstmals die direkte Weiterqualifikation für die Main Tour.

In der Saison 2016/17 hatte er einen weiteren Erfolg beim Paul Hunter Classic, wo er drei von vier Partien zu Null gewann und ins Viertelfinale kam. Beim Sonderformat Snooker Shoot-Out erreichte er ebenfalls das Viertelfinale, das er gegen Shaun Murphy verlor. Zwei weitere Male erreichte er bis zum Saisonende die Runde der Letzten 32. Bei der abschließenden Weltmeisterschaft gewann er dann erstmals mehr als ein Spiel, er schlug Thor Chuan Leong, Mark Joyce und Akani Songsermsawad und schaffte den Einzug in die WM-Hauptrunde im Crucible Theatre. Dort hielt er die Partie gegen den Weltranglisten-14. Kyren Wilson bis zum 6:7 offen, verlor dann aber 6:10. Die Ergebnisse brachten ihn bis auf Platz 44 der Weltrangliste nach vorne. Nach Saisonende gewann er noch die Vienna Open 2017, ein Pro-Am-Turnier in Österreich. Das Finale entschied er gegen Nigel Bond mit 5:2 für sich. In der folgenden Spielzeit musste er dann erstmals viele Punkte aus der Vorvorsaison verteidigen. Nach der Runde der Letzten 32 bei der China Championship 2017 erreichte er mit Platz 43 seine höchste Ranglistenplatzierung, dann folgte eine schwarze Serie mit 7 Auftaktniederlagen. Erst beim Scottish Open stellte sich mit dem Achtelfinale wieder ein Erfolg ein. Danach kam er aber nur noch bei den Welsh Open 2018 zumindest in die dritte Runde. Da beide Turniere aber nur eine mittlere Wertigkeit hatten, verlor er so viele Punkte, dass er bis auf Platz 71 zurückfiel und erneut den Profistatus einbüßte.

Über die Q School versuchte Grace danach die sofortige Wiederqualifikation, er schied aber bei allen drei Turnieren vorzeitig aus. 2018/19 nahm er dann an der neu eingeführten Challenge Tour teil, bei der zwei Tourtickets zu vergeben waren. Er beendete die Challenge Tour auf Platz zwei und verdiente sich damit eine Tourkarte für 2019/2020 und 2020/2021.

Malerei
David Grace belegte das Fach Kunst bei seinem A-level und betreibt nebenher Porträtmalerei. Bekannt ist er für seine Bilder von bekannten Snookerspielern, die er auch ausstellt und verkauft.

Erfolge
Ranglistenturniere
 Halbfinale: UK Championship (2015)
 Viertelfinale: Paul Hunter Classic (2016), Snooker Shoot-Out (2017), Gibraltar Open (Minor Ranking, 2015)

Qualifikationsturniere
 Qualifikation: Q School (2011 – Turnier 1)
 Turniersieg: Challenge Tour (2018 – Turnier 2, 2018 – Turnier 6)

Amateurturniere
 Europameister (2008)
 Englischer Meister (2005, 2008)
 Pontins Under-19 Championship (2003)

Quellen

Weblinks

 Offizielle Homepage (englisch)
 Spielerprofil bei World Snooker
 Spielerprofil bei Pro Snooker Blog

Snookerspieler (England)
Engländer
Brite
Geboren 1985
Mann
Teilnehmer an den World Games (Großbritannien)
Englischer Meister (Snooker)

David Grace


Giscard d'Estaing is a French surname. Notable people with the surname include:
*Anne-Aymone Giscard d'Estaing (born 1933), former First Lady of France
Aurore Giscard d'Estaing, illustrator and wife of Timothy Hutton
Guillaume Giscard d'Estaing (born 1958), French businessman
Henri Giscard d'Estaing (born 1956), French businessman
Louis Giscard d'Estaing (born 1958), French politician
Olivier Giscard d'Estaing (1927–2021), French politician
Valéry Giscard d'Estaing (1926–2020), President of France (1974–1981)

See also

d'Estaing

French-language surnames
Compound surnames

Giscard d'Estaing (surname)


A cardiac function curve is a graph showing the relationship between right atrial pressure (x-axis) and cardiac output (y-axis).Superimposition of the cardiac function curve and venous return curve is used in one hemodynamic model.

Shape of curve
It shows a steep relationship at relatively low filling pressures and a plateau, where further stretch is not possible and so increases in pressure have little effect on output.  The pressures where there is a steep relationship lie within the normal range of right atrial pressure (RAP) found in the healthy human during life.  This range is about -1 to +2 mmHg.  The higher pressures normally occur only in disease, in conditions such as heart failure, where the heart is unable to pump forward all the blood returning to it and so the pressure builds up in the right atrium and the great veins.  Swollen neck veins are often an indicator of this type of heart failure.

At low right atrial pressures this graph serves as a graphic demonstration of the Frank–Starling mechanism, that is as more blood is returned to the heart, more blood is pumped from it without extrinsic signals.

Changes in the cardiac function curve
In vivo however, extrinsic factors such as an increase in activity of the sympathetic nerves, and a decrease in vagal tone cause the heart to beat more frequently and more forcefully.  This alters the cardiac function curve, shifting it upwards.  This allows the heart to cope with the required cardiac output at a relatively low right atrial pressure.  We get what is known as a family of cardiac function curves, as the heart rate increases before the plateau is reached, and without the RAP having to rise dramatically to stretch the heart more and get the Starling effect.

In vivo sympathetic outflow within the myocardium is probably best described by the time honored description of the sinoatrial tree branching out to Purkinges fibers. Parasympathetic inflow within the myocardium is probably best described by influence of the vagus nerve and spinal accessory ganglia.

References

Cardiovascular physiology

Cardiac function curve


FC Arsenal Tula (în ) este un club profesionist de fotbal din Tula, Rusia, care evoluează în Prima Ligă Rusă. Aici au jucat doi fotbaliști români: Alexandru Bourceanu și Florin Costea.

Denumiri
 1946–58: FC Zenit Tula
 1959–61: FC Trud Tula
 1962–63: FC Șahtior Tula
 1964–74: FC Metalurg Tula
 1975–79: FC Mașinostroitel Tula
 1980–83: FC TOZ Tula
 1984–prezent: FC Arsenal Tula

Lotul actual

Referințe

Legături externe

 Site oficial
 Pagina Suporterilor

a
a
a

FC Arsenal Tula


في واي الكلب الأكبر  هو عملاق احمر فائق هو من أكبر النجوم المعروفة للإنسان ويعتبر أحد أكثر النجوم إشعاعا. يقع ضمن كوكبة الكلب الأكبر ويبعد عن الأرض 3900 سنة ضوئية (1.2 فرسخ فلكي). أي أنه ينتمي إلى مجرتنا مجرة درب التبانة. يصنف في واي كانيس ماجوريس ضمن النجوم المتغيرة مع فترة تقدر ب 2,000 يوم.

الاكتشاف

أول ملاحظة مسجلة معروفة للنجم في واي كانيس ماجوريس في فهرس لالاند للنجوم في 7 مارس 1801.إضافة إلى الدراسات التي أُجريت على القدر الظاهري للنجم في القرن التاسع عشر تظاهر بأن النجم كان يتلاشى منذ عام 1850.منذ عام 1847 صُنّف في واي الكلب الأكبر كنجم قرمزي.خلال القرن التاسع عشر شاهد المراقبين على الأقل ست مكونات منفصلة ورجحوا أن في واي قد يكون نظام نجمي.هذه المكونات المنفصلة عرفت عن طريق المناطق المشرقة الموجودة في سديم النجم. الملاحظات البصرية في عام 1957 والتصوير عالي الدقة في سنة 1998 أظهرت بأن لا يوجد نجوم مصاحبة للنجم.

التصنيف
صنف في واي كعملاق عظيم أحمر, وهو من ضمن عمالقة عظمى نوع M, والسطوع المتغير للنجم لم يصنف حتى عام 1931 في ألمانيا حيث صنف كنجم متغير كل فترة طويلة مع قدر ظاهري قدره 9.5 -11.5. ولقد وصف النجم كنجم متغير في سنة 1939.

الترتيب
انتقل النجم لترتيب السابع في أحجام النجوم العملاقة المكتشفة حديثا حسب بيانات ناسا.

عمر النجم
تبيّن من مشاهدة النجم أنه يتغير بشدة وقد ألقى قدرا كبيرا من كتلته في هيئة سحابة في الفضاء تحيط به. ويميل علماء الفلك العاملين على تلسكوب هابل الفضائي إلى الرأي بأن في واي الكلب الأكبر سوف ينفجر في هيئة مستعر فوق عظيم في أي لحظة من الآن وحتى 100.000 سنة القادمة .

الطيف
يقع في واي الكلب الأكبر ضمن قائمة عمالقة عظمى نوع M. خطوط الهيدروجين للنجم تحتوي على خصائص النجم بي الدجاجة.خط إتش-ألفا لا يمكن رؤيته وهناك خطوط طيف غير عادية من الصوديوم المحايد والكالسيوم.تختلف درجة اللمعان من عملاق مشرق إلى عملاق مشرق فائق. المحاولات المبكّرة للتصنيف كانت مشوشة بسبب تفسير المحيط الضبابي للنجم تصنف النجم في واي كنجم ثنائي.
الطبقة الطيفية المشتقة تختلف تبعا للخصائص التي تم فحصها، كما تختلف السمات الطيفية بمرور الوقت,فهو يعتبر أكثر برودة ليصنف كــM2 وعادة ما تصنف بين M3 و M4. أما درجة اللمعان فتصنيفها مشوش أيضا
وغالبا ما تعطى كدرجة أولى.

الخصائص
في واي الكلب الأكبر نجم عالي اللمعان مع درجة حرارة مؤثرة تبلغ 3500, ويضعه في الزاوية العليا اليمنى لرسم هرتزبرونغ-راسل وهذا يعني أنه نجم متطوّر للغاية، خلال النسق الأساسي له، كما يمكن أن يكون ذو تصنيف نجمي O.وكتلة قدرها 15 إلى 35 كتلة شمسية.

حجمه

يقدّر العلماء طول نصف قطر هذا النجم بما يتراوح بين 1.800 و2.100 ضعف نصف قطر الشمس.

لكي نتخيل حجم هذا النجم لو وضعنا الشمس في مركزه يكون نهاية نصف القطر كوكب زحل، أو أكبر من قطر الأرض 100.000 مرة.

يعني الحجم العظيم لهذا النجم أن متوسط كثافته تبلغ بين 0.000005 إلى 0.000010 كيلوجرام/متر3.

اللمعان
في عام 2006, جامعة مينيسوتا البروفسور روبرتا م.همفريز استخدم مسافة توزيع الطاقة الطيفية لحساب درجة لمعان النجموم بما أن معظم الإشعاع القادم من النجم يعاد معالجته بواسطة الغبار الموجود في السحابة المحيطة حيث دمج مجموع جميع التدفقات الموجودة خلال السديم وأظهرت ان درجة لمعان في واي هي 5.6 × 105 ضياء شمسي

اكتشاف عام 2007

في عام 2007 اكتشف علماء الفلك الأمريكيون الذين يعملون تحت رعاية لوسي زيوريس عند دراستهم لنتائج رصد التلسكوب الراديوي ذي قطر 10 متر، اكتشفوا مركبات الهيدروجين منها سيان الهيدروجين ومركبات كبريت كربونية وكلوريد الصوديوم وبعض مركبات تحتوي على الفسفور والنتروجين محيطة بهذا النجم.
ويعزى إلى تلك السحابة التي تحيط به امتصاص أشعته حيث نرى جزءاً منها فقط في نطاق الضوء المرئي وتجعل في واي الكلب الأكبر يظهر أقل تألقا عما يشير إليه مقدار ضيائه.

وصلات خارجية

 موقع الكون في الإنترنت

اقرأ أيضا

 عملاق عظيم
 في في الملتهب
 الراقص (الملتهب)
 سهيل (نجم)
 الجبار (كوكبة)
 الميسان (نجم)
 نطاق الجبار
 مسدس الشتاء
 النظام (الجبار)

 نجم المليك
 رأس التوأم المؤخر
 المرزم (نجم)
 قائمة أسماء النجوم العربية
 قائمة أقرب النجوم إلينا
 قائمة أكبر النجوم
 قائمة أكبر النجوم كتلة
 قائمة أشد النجوم سطوعا

المراجع

أجرام 2MASS
أجرام فهرس هنري درابر
أجرام مسماة بتسميات النجوم المتغيرة
أجرام هيباركوس
الأبراج الشرقية
الكوكبات الشمالية
عمالقة عظمى نوع-M
عمالقة فائقة نوع-M
عمالقة نوع-M
كوكبة الكلب الأكبر
متغيرات بطيئة غير منتظمة
مسح بون الفلكي
نجوم متغيرة شبة منتظمة

VY الكلب الأكبر


LUnion nationale de l'opposition (, abrégé en UNO) est une coalition politique salvadorienne qui a existé de 1972 à 1979. La coalition était composée du Parti chrétien-démocrate, du Mouvement national révolutionnaire et de l'Union démocratique nationaliste.

Histoire
La coalition a été formée pour s'opposer au Parti de la conciliation nationale (PCN), le parti politique contrôlé par l'armée qui contrôlait le Salvador. L'UNO s'est présentée aux élections présidentielles de 1972 et 1977. Les élections ont cependant été truquées et, malgré des sources affirmant l'UNO vainqueur des deux élections, les rapports officiels déclarent vainqueur le PCN.

Notes et références

Parti politique disparu en 1979
Parti politique fondé en 1972
Parti politique au Salvador

Union nationale d'opposition


El convento de las Hijas de la Caridad de San Vicente de Paúl o Asilo de Convalecientes se encuentra situado en la ciudad de Madrid (España), en la manzana delimitada por las calles José Abascal, Modesto Lafuente, Alonso Cano y García de Paredes.

Este inmueble se alza en un gran solar que acoge prácticamente toda la manzana. Es un proyecto de gran envergadura concebido originalmente como asilo de convalecientes. El edificio construido en ladrillo, consta de dos plantas y sótano y se desarrolla en torno a un cuerpo central, en el que se ubica la capilla y las cocinas, que articula por la parte sur un largo pasillo que enlaza con cuatro pabellones.

Se completa con una gran crujía que cierra el conjunto creando la fachada. Esta primera fase se creó entre 1908 y 1909. En 1911 se amplió el edificio añadiéndole un nuevo pabellón que se adosa a la fachada posterior y agrandándose los laterales.

Tanto el proyecto primitivo como la ampliación posterior se debieron al arquitecto Rafael Martínez Zapatero, dentro de las formas estilísticas que desarrolló la arquitectura de ladrillo de Madrid.

Referencias
 Decreto 177/1996, de 28 de noviembre por el que se declara Bien de Interés Cultural con la categoría de Monumento, el Asilo de Convalecientes, sito en la calle de José Abascal número 30, de la villa de Madrid (publicado en el Boletín Oficial de la Comunidad de Madrid con fecha de 9 de diciembre de 1996).

Enlaces externos

Edificios asistenciales de España del siglo XX
Conventos de España del siglo XX
Conventos de Madrid
Bienes de interés cultural de la Comunidad de Madrid
Arquitectura neomudéjar en Madrid
Arquitectura neogótica en España
Arquitectura en la Comunidad de Madrid en el siglo XX
Arquitectura de España de los años 1910
Arquitectura de España de 1911
Barrio de Almagro (Madrid)

Asilo de Convalecientes


An Aloe koenenii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Jacob Lavranos ngan Kerstin Koch. An Aloe koenenii in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe koenenii


La Asociación de Fútbol de Barbados (AFB) es el encargado de la organización de los campeonatos del fútbol profesional varonil y femenil en todas sus divisiones en Barbados y la selección de fútbol de Barbados varonil y femenil en todas sus divisiones.

La AFB está afiliada con la FIFA y la Concacaf, ambas desde 1968.

Véase también

Primera División de Barbados
Barbados FA Cup

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de la Asociación de Fútbol de Barbados
 Sitio oficial de Barbados en la página oficial de la FIFA

Fútbol en Barbados
Barbados
Barbados

Asociación de Fútbol de Barbados


Neben den hier aufgelisteten Ensembles werden einzelne Baudenkmäler in Teillisten aufgeführt, die nach Straßen und Plätzen des Erlanger Stadtzentrums sowie nach eingemeindeten Ortsteilen aufgeteilt sind.

Die Denkmalliste in Bayern ist für die Öffentlichkeit über den "Bayerischen Denkmal-Atlas" (siehe unten) zugänglich und kann dort seit Januar 2012 als Auflistung abgerufen werden.

In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

Ensembles

Ensemble Altstadt/Neustadt
Aktennummer E-5-62-000-1

Erlangen ist ein hervorragendes Beispiel barocker Stadtbaukunst in Deutschland. Nach den Zerstörungen gleichrangiger Stadtanlagen in Potsdam, Karlsruhe, Mannheim und Dresden-Neustadt, kommt dem historischen Stadtbereich Erlangens einzigartige Bedeutung zu. Das Ensemble Altstadt/Neustadt Erlangen umfasst den Bereich, der umgrenzt wird von den erhaltenen z. T. sichtbaren Resten der Stadtmauer bzw. Polizeimauer oder Straßenzügen, die ihrer ehemaligen Führung folgen.

Die dörfliche Siedlung Erlangen, 1361 von Kaiser Karl IV. erworben, zur Stadt erhoben und zum Stützpunkt in seiner neuböhmischen Provinz ausgebaut, kam 1402 an die Burggrafen von Nürnberg und damit an die Bayreuther Markgrafschaft der fränkischen Hohenzollern, die 1528 die Reformation einführten. Umgriff und Grundstruktur dieser mittelalterlichen Siedlung mit ihrem Markt und ihrer 1711 erneuerten Pfarrkirche auf dem Hochufer über Regnitz und Schwabachgrund sind im heutigen Stadtgefüge noch zu erkennen.

Absolutistisch-merkantilistische Erwägungen veranlassten den Markgrafen Christian Ernst
seit 1686 französische Flüchtlinge aufzunehmen und südlich vor der mittelalterlichen Stadt (Altstadt) eine Neustadt zu gründen und durch seinen Hofarchitekten Johann Moritz Richter anlegen zu lassen. Der Stadtgrundriss ist ein streng vom rechten Winkel beherrschtes System. Es konstituiert sich aus einer Hauptachse, die in Nord-Süd-Richtung zuerst den quadratischen Schloss- bzw. Marktplatz und dann den rechteckigen Hugenottenplatz durchläuft, beide sind durch monumentale Bauten ausgezeichnet, und aus parallel und senkrecht regelmäßig zugeordneten Nebenachsen. Mit geschlossenen Reihen gleichartiger, doch keinesfalls uniformer Bürgerhäuser, als streng traufseitige zweigeschossige Putz- und Sandsteinquaderbauten von sparsamer Gestaltung der Fassaden, wurden diese Rechtecke blockhaft überbaut. Die Eckhäuser erhielten häufig drei Geschosse und fassen mit ihren größeren Baumassen die Blockfronten pfeilerhaft ein. Im Neustädter Bereich wurden die Eckbauten darüber hinaus als aus der Flucht leicht heraustretende Richthäuser, dreigeschossig, mit großen Zwerchhäusern, zuweilen mit Lisenengliederung der Fassaden, gestaltet. Der feinen Rhythmisierung der städtebaulichen Struktur, die damit erzielt wurde, dienen auch die überhöhten, gleichfalls vor die Blockflucht tretenden Mittelakzenthäuser. Die Situierung von Schloss und Schlosspark, seit 1700, wurde dem Gesetz des Stadtgrundrisses unterworfen.

Als der Hugenottenzuwanderung um 1700 noch ein Zuzug reformierter Glaubensflüchtlinge aus der Schweiz folgte, wurde in "Neu-Erlang" südlich und östlich des Hugenottenplatzes nach dem Richterschen Konzept noch erweitert. Dieser Zuwachs konnte sich an die dort schon entstehenden Bauten der 1696 gegründeten Ritterakademie anschließen und entfaltete sich vor allem west-ostwärts, längs der neuen großen Querachse der Friedrichstraße. Hier entstanden auch, nachdem die französisch-reformierte Gemeinde sich in der neuen Kirche am Hugenottenplatz, die Neustädter lutherische Gemeinde sich in der zur Ritterakademie gehörenden Sophienkirche versammeln konnte, die Neustädter Pfarrkirche der Lutheraner und die Christuskirche der Deutsch-Reformierten; außerdem ließ sich eine Reihe fränkischer protestantischer Adelsfamilien nieder und errichtete Stadtpalais, zumal "Christian Erlang" 1708 offiziell zur sechsten Residenzstadt des Fürstentums erhoben worden war. Nach dem Brand der mittelalterlichen Altstadt 1706 erfolgte auch dort der Neuaufbau nach dem Vorbild der Neustadt; der Typ des Erlanger Einheitshauses blieb verbindlich, Individualität äußert sich nur in Nuancen. Auch das 19. Jh. hielt im Wesentlichen innerhalb der Stadtmauern, z. T. auch in den neuen Baugebieten östlich des Schlossgartens, an der Erlanger Bautradition des 18. Jahrhunderts fest. Am Rande des Hofgartens brachten die gründerzeitlichen Großbauten der seit 1743 in Erlangen bestehenden Universität jedoch starke Änderungen des Charakters des Stadtgefüges in diesem Bereich. Diese Bauten sind heute z. T. Baudenkmäler, sie können in ihrer Mehrheit als eigenes Ensemble definiert werden, das spezifisch jüngere historische Vorgänge veranschaulicht. Die Stadttore wurden zwischen 1865 und 1869, das Nürnberger Tor 1945 beseitigt; die mittelalterlichen Stadtmauern und die Zollmauer des 18. Jh. lassen zusammen mit der Grundrissstruktur der Stadt die alten Stadtgrenzen erkennen. Die heutige Universitäts- und Industriestadt Erlangen stellt sich trotz starker Eingriffe der neuesten Zeit (z. B. Störung durch Hochhäuser Dechsendorfer Straße 2, 21/2) in das historische Gefüge als Denkmal barocker Stadtbaukunst dar.

Ensemble Burgberg
Aktennummer E-5-62-000-7

Das Ensemble Burgberg vereinigt die bedeutendsten Denkmale der Verkehrsgeschichte des Königreiches Bayern unter König Ludwig I. mit dem seit dem 18. Jahrhundert als Ausflugsziel beliebten Burgberg, wo sowohl Gartenhäuser wie Kelleranlagen zum Verweilen einluden. Schließlich entwickelte sich der Burgberg zum günstig gelegenen Villen- und Wohngebiet. Historisches Relikt aus der Zeit vor dieser Entwicklung ist die kleine Burgbergkapelle (Bayreuther Straße 38), die ursprünglich im 15. Jahrhundert entstanden sein dürfte, und das dabei gelegene ehemalige Siechenhaus, das an der Stelle eines mittelalterlichen, schon für das 14. Jahrhundert belegten Baues wohl im 17. Jahrhundert neu errichtet worden war. Ein solches Beieinander von Kapelle und Siechenhaus an einer Ausfallstraße – nach Bayreuth – ist auch ein Denkmal früherer Verkehrsgeschichte, umso mehr Geschichte als hier ganz nahe bedeutende Denkmale der modernen Verkehrsgeschichte zu stehen kamen. So gehört zum Burgberg auch der älteste Eisenbahntunnel Bayerns, der 1841/44 für die älteste und bedeutende bayerische Staatseisenbahnstrecke, die Ludwig-Süd-Nord-Bahn, gebaut worden war sowie das Kanaldenkmal von 1846. Letzteres hat zwar seinen Bezug wie ursprünglichen Standort verloren, gleichwohl erinnert das Denkmal von Leo von Klenze und Ludwig von Schwanthaler noch an die alte künstliche Wasserstraße, den Ludwigs-Kanal, der hier vorbeiführte. Wasser wie unterirdische Bauten sind gewissermaßen Charakteristika des Burgberges. So konnte zu den spätbarocken Gartenhäusern durchaus auch eine Brunnenanlage gehören, wie im Schunckschen Garten mit dem Gartenhaus von 1797, so gehören zu den bei den Bürgern und Studenten beliebten Ausflugslokalen die Felsenkeller.

Oberirdisch ist der Schauplatz der Bergkirchweih als ein besonderer Bereich des Ensembles gekennzeichnet durch ehemalige Gartenhäuser, zu denen aber als zugehörige und den Schauplatz auch begründende, unsichtbare Teile die Felsenkeller der Bierbrauereien gehören. Die Bergkirchweih, deren Name ab 1814 belegt ist, geht auf ein durch Ratsbeschluss von 1755 wiederbelebtes Fest zurück, dem Pfingstmarkt auf dem Gelände um das Altstädter Schießhaus. Durch die 50 Jahre vorher angelegten Bierkeller der verschiedenen Erlanger Bierbrauereien war die Gewähr für die Versorgung der Besucher mit Getränken gegeben. Und schließlich weist der Platz des Schießhauses auf das Königsschießen der Altstädter Schützen als weiteren Ausgangspunkt des Festes hin, welcher die Geschichtlichkeit diese Platzes als wichtigen Bereich des Burgberges belegt. Weiter nach Osten setzt sich die Durchdringung von historischen Grundlagen des Burgberges als Ensemble weiter fort. War der ehemalige Welsgarten am heutigen Welsweg ursprünglich ein beliebtes Ausflugsziel, so ist er seit der Bebauung ab 1900 mit Mietvillen bereits ein Teil der Wohnbebauung der Jahrhundertwende, die als weiteres Element den Burgberg charakterisiert.

Für die weitere Bebauung mit Villen hat die Stadt Erlangen mit dem Bau eines Wasserturmes, 1905, gesorgt, da hiermit für das neue Wohngebiet die Wasserversorgung sichergestellt war, die erst später an das Gesamtnetz der Stadt angeschlossen wurde. Damit hängt die Bautätigkeit privater Investoren mit der kommunalen Dienstleistung zusammen. Die Villen- bzw. Mietvillen-Bebauung der Jahrhundertwende ist meistens geprägt von dem malerischen Baustil, der durch Fachwerkelemente gekennzeichnet ist. Dazu gehört auch der repräsentative Neurenaissancebau von Hans Erlwein, der 1903 an der Rathsberger Straße 20 für das Corps Baruthia errichtet worden ist. Somit wird auch in der Bebauung der Jahrhundertwende sichtbar, dass zur historischen Dimension Erlangens die Geschichte als Universitätsstadt gehört.

Zuletzt schließt sich am östlichen Fuß des Burgberges der Eichenwald an. Im Eichenwald, der die Bebauung der Rathsberger Straße für die Südansicht freihält, wurde 1910 ein Denkmal errichtet, das an die hundertjährige Zugehörigkeit zum Königreich Bayern erinnert. Damit ist der Burgberg durchdrungen von Beziehungen zur Stadtgeschichte wie zur modernen Zugehörigkeit zu Bayern.

Ensemble Baugenossenschaftssiedlung
Aktennummer E-5-62-000-3

Das Ensemble umfasst die Mehrfamilienhausanlagen der Baugenossenschaftssiedlung an der Nürnberger Straße zwischen Hilpert- und Schenkstraße und Rathenaustraße sowie die westlich dahinter angesiedelten Familienwohnhäuser.

Begonnen wurde die baugenossenschaftliche Siedlung 1913 mit einem malerisch gruppierten und durch Fachwerkelemente ausgezeichneten Baukomplex südlich der Einmündung Schenkstraße. Die Fortführung in den 1920er-Jahren weist zunächst noch historisierende Bauformen auf, wie die gegenüberliegenden barockisierenden Einzelbauten von 1925/26 mit ihren Verbindungstoren zeigen. Die folgenden Bauten wurden dann von den Formen der Neuen Sachlichkeit bestimmt, sowohl die östlich der Nürnberger Straße errichteten Blocks von Emil Zerler 1927/28 als auch der große gegliederte Baublock westlich mit den charakteristischen Klinkerelementen, den horizontalen und vertikalen Fensterbändern.

Der westlich dahinter gelegene Siedlungskomplex mit Einfamilienhäusern als Villa oder als Doppel- bzw. Reihenhaus zeigt Formen einer sachlichen Architektur, die teilweise von expressionistischen Formen beeinflusst ist. Diese ab 1924/25 errichteten Häuser sind in charakteristischer Weise hinter den großen Wohnanlagen gegen die große Hauptverkehrsstraße verborgen. Die Grundrissdisposition der Siedlung mit gekrümmten Fluchtlinien und abknickendem Straßenverlauf, samt den Hausgärten, lässt Siedlungsgedanken der Gartenstadtbewegung erkennen.

Mit der Einrichtung einer Gaststätte mit dem bezeichnenden Namen "Volksgarten" erhielt die Siedlung eines der wichtigsten Elemente eines zusammengehörigen Siedlungsgebietes. Insgesamt erinnert die Siedlung – durch die Baugenossenschaft Erlangen unter Mitwirkung von Staat, Stadt Erlangen und Volksfürsorge errichtet – als ein gesellschaftliches Denkmal an "genossenschaftliche Macht und Einigkeit".

Ensemble Am Röthelheim/Schenkstraße/Österreicher Straße
Aktennummer E-5-62-000-2

Hierbei handelt es sich um eine geschlossene Siedlungsanlage aus dem Beginn der Stadterweiterung nach Süden, nach 1920. Eine zweigeschossige Randbebauung von zu Gruppen zusammengefassten Wohnhäusern, untereinander zum Teil verbunden durch Mauern mit spitzbogigen Toren, umschließen eine andersartige Kernbebauung, die zur Schenkstraße gehört. Diese wird im Süden und Norden von Torbogen abgeschlossen und besteht aus erdgeschossigen Reihenhausgruppen, mit ausgebauten Dachgeschossen. Die Anlage war wenigstens ursprünglich in Teilen eine städtische, wie die Bezeichnung an der Rückseite des nördlichen Torbogens ausweist: "Stadtgemeinde Erlangen 1927". Von der städtebaulichen Konzeption her, was die verschiedenen Haustypen und ihre Zuordnung betrifft, lassen sich Motive erkennen, die die Anlage in die Nachfolge der zu Anfang des Jahrhunderts entstandene Gartenstadtbewegung stellen.

Ensemble Bismarckstraße/Lorlebergplatz/Östliche Universitätsstraße
Aktennummer E-5-62-000-4

Das Ensemble umfasst den östlichen, ab der Stadtmauer bis zum Lorlebergplatz führenden Teil der Universitätsstraße sowie den einheitlich mit Neurenaissance-Mietshäusern bebauten Bereich der Bismarckstraße.

Diese gründerzeitliche Stadterweiterung kann als erste eigenständige Entscheidung in der Erlanger Stadtplanung aufgefasst werden. Sie wurde 1886 konzipiert und 1889 bis 1895 verwirklicht. Sie passt sich dem barocken Stadtgrundriss an, besitzt aber mit dem kreisrunden Lorlebergplatz – ehemals mit Kaiser-Wilhelm-Denkmal – einen gegenüber dem barocken Stadtgefüge für das 19. Jahrhundert charakteristischen Gegenpol. Dieser Platz bildet zugleich eine Gelenkstelle des Straßenverlaufs. Während die Verlängerung der Universitätsstraße, eine der west-östlichen Hauptachsen der barocken Stadtanlage, harmonisch in das Gründerzeitviertel überleitet, schwenkt die Bismarckstraße nördlich des Lorlebergplatzes auf das Rastersystem der Neustadt ein.

Die Bebauung der Universitätsstraße erfolgte in offener Bauweise mit monumentalen, von Gartenanlagen umgebenen Universitätsbauten in Neubarock und Neurenaissance
(vgl. Ensemble Altstadt/Neustadt – siehe Universitätsstraße). Die Bismarckstraße und der Lorlebergplatz werden von Neurenaissance-Mietshäusern gesäumt. In allen Bereichen
herrscht dreigeschossige Bebauung vor, bevorzugt wurden Backsteinfassaden mit Sandsteingliederungen.

Das Ensemble ist ein hervorragendes Beispiel einer gründerzeitlichen, städtebaulich gelungenen Stadterweiterung, die nach einheitlichen Gestaltungsprinzipien bebaut wurde.

Ensemble Universitätsstraße
Aktennummer E-5-62-000-5

Die Straße ist eine der west-östlichen Hauptachsen der barocken Stadtanlage, die den südlichen Schlossgarten tangiert. Nach einer geschlossenen bürgerlichen Bebauung in der Neustadt folgt ihr charakteristischer Ensemblebereich. Beginnend mit dem Kollegienhaus und der Alten Universitätsbibliothek schließen sich in offener Bauweise und meist von Gartenanlagen umgeben monumentale Universitätsbauten des späten 19. Jahrhunderts in Neurenaissance und Neubarock an, darüber hinaus einige Neubauten.

In ihrem Ostteil leitet die Straße harmonisch in das Gründerzeitviertel des Lorlebergplatzes hinein und ist dort durch die Bebauung mit Neurenaissance-Mietshäusern geprägt. Die Kleinhäuser Krankenhausstraße 5 und 7, die in das Straßenbild hereinwirken, dokumentieren noch die Art der Bebauung in diesem Bereich im 18. Jahrhundert. Neubau zu Nr. 23 fügt sich nicht in das Straßenbild ein.

Ensemble Fürther Straße (Ortsteil Bruck)
Aktennummer E-5-62-000-6

Das Ensemble Fürther Straße umfasst die Hauptstraße des 1282 zuerst erwähnten, 1358 als Pfarrsitz genannten Ortes über dem rechten Ufer der Regnitz und an dem alten Flussübergang zu dem ehemaligen Kloster Frauenaurach. Der Straßenzug – ehemals Herrengasse – mit seinen Bauern- und ehemals so zahlreichen Gasthäusern wird im Norden durch die Brucker Mühle und im Süden durch das Lehensschlösschen der Herren von Geuder begrenzt und hat die meist dem 18. Jahrhundert entstammende Bausubstanz gut bewahrt. In der Ortsmitte, die auch noch gekennzeichnet ist durch eine 1721 gepflanzte Linde, setzt die spätgotische Pfarrkirche, ein Sandsteinquaderbau mit spitz behelmtem Chorturm den bestimmenden Akzent; der Bau wirkt auch weit in die Regnitzniederung hinein. In der inneren Ortsstruktur haben die Sandsteingrundstücksmauern wesentlichen Anteil am Ortsbild.

Ensemble Siemens Forschungszentrum (Ortsteil Bruck)
Aktennummer E-5-62-000-9

Das zwischen 1959 und 1964 nach Plänen des Münchener Architekten Hans Maurer in Zusammenarbeit mit der Bauabteilung der Siemens-Schuckertwerke erbaute Gelände des Siemens Forschungszentrums bildet als frühe Umsetzung einer Campusanlage in Deutschland ein Ensemble. Das Forschungszentrum ist mit seiner städtebaulichen Anlage, den Bauten, den Grün- und Wasserflächen und Parkskulpturen als einheitliches Gesamtkonzept entworfen. Es lässt zudem die architektonische Neuorientierung der Firma Siemens nach dem Zweiten Weltkrieg erkennen, die sich hier durch die Anlehnung an nordamerikanischen Vorbildern ausdrückt.

Im Zuge eines verstärkten Ausbaus der Standorte begannen die wiedererstarkten Siemens-Schuckertwerke in den 1950er Jahren mit intensiver Bautätigkeit in Erlangen. Zunächst entstanden Verwaltungsbauten im zentrumsnahen Bereich, ab Ende der 1950er Jahre auch physikalische und chemische Forschungseinrichtungen. Das Forschungszentrum an der Paul-Gossen-Straße und Günther-Scharowsky-Straße ist entlang einer west-ost-orientierten Straßenachse mit kubischen Flachdachgebäuden aufgereiht. Die modulare Struktur der Anlage mit großen Platzräumen und kleinen Höfen ist mit weiträumigen Grünflächen durchzogen. Die Baukörper sind in ihrer Dimension, Materialität und Anordnung variiert. Die Bauformen dieser Labor- und Bürogebäude reichen vom breitgelagerten oder runden Flachbau bis hin zum siebengeschossigen Hochhaus. Den zentralen Bereich bilden der verglastete kubische Hochhausbau mit kontrastierendem, beinahe skulpturalem Plasma-Physikgebäude und vorgelagertem Kühlteich, die als Einzeldenkmal eingetragen sind.

Mit der Anlage des Siemens Forschungszentrums schuf Maurer eine Kombination von einer Campusanlage mit einem zentralen Großbau. Nach dem Vorbild moderner amerikanischer
Universitätsbauten entstand hier eine städtebauliche Anlage, die mit der benachbarten Wohnsiedlung, den Produktionsstätten und der einbezogenen Natur einen ganzheitlichen
Ansatz verfolgte. Die ursprüngliche Planung sah weitere Gebäude nach Westen und Norden vor. Das Forschungszentrum ist zudem Beispiel einer Corporate Identity der
weltweit agierenden Firma Siemens, die die Architektur zu ihrem wichtigen Erkennungsmerkmal nahm.

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Erlangen

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Erlangen

Liste der Baudenkmäler in Erlangen


Aglossorrhyncha, rod orhideja, dio potporodice Epidendroideae, smješten u podtribus Coelogyninae. Postoji 13 vrsta na zapadnopacifičkim otocima, uključujući Bismarckov arhipelag, Vanuatu, Solomonove Otoke, Novu Gvineju, Moluke, Fidži i Karolinsko otočje

Vrste
 Aglossorrhyncha aurea Schltr.
 Aglossorrhyncha biflora J.J.Sm.
 Aglossorrhyncha bilobula Kores
 Aglossorrhyncha fruticicola J.J.Sm.
 Aglossorrhyncha galanthiflora J.J.Sm.
 Aglossorrhyncha jabiensis J.J.Sm.
 Aglossorrhyncha lucida Schltr.
 Aglossorrhyncha micronesiaca Schltr.
 Aglossorrhyncha peculiaris J.J.Sm.
 Aglossorrhyncha serrulata Schltr.
 Aglossorrhyncha stenophylla Schltr.
 Aglossorrhyncha torricellensis Schltr.
 Aglossorrhyncha viridis Schltr.

Izvori

Vanjske poveznice

Arethuseae

Aglossorrhyncha


الصنوبر البروتي نوع يتبع جنس الصنوبر وينتمي من ناحية الجغرافية النباتية إلى الجزء الشرقي من حوض البحر الأبيض المتوسط ممثلاً بمساحات غابية متفاوتة في سوريا ولبنان وتركيا وقبرص واليونان.

البيئة والانتشار
يتواجد الصنوبر البروتي في الحالة الطبيعية بارتفاعات تتراوح بين سطح البحر وبين ارتفاع 600 م ويصل حتى 1200 م في الأجزاء الجنوبية من مناطق توزعه. في الوطن العربي يوجد في جبال اللاذقية وجبل لبنان.

الوصف النباتي

شجرة متوسطة الحجم تصل في الطول إلى 20-35 م ويصل قطر الجذع إلى 1 م، الأوراق إبرية، القلف برتقالي محمر ومتشقق

المصادر

أشجار زينة
أشجار غرب آسيا
أشجار متحملة للجفاف
أشجار مناخ البحر المتوسط
أنواع القائمة الحمراء غير المهددة
الحياة النباتية في الوطن العربي
صنوبر
غابات
معراة بذور
نباتات أذربيجان
نباتات الحدائق في أوروبا
نباتات الشام
نباتات العراق
نباتات اليونان
نباتات إسرائيل
نباتات إيران
نباتات بلغاريا
نباتات جورجيا
نباتات زينة في آسيا
نباتات سوريا
نباتات فلسطين
نباتات قبرص
نباتات لبنان وسوريا
نباتات مالطا

صنوبر بروتي


Ex nunc () er en latinsk vending. Inden for juraen bruges begrebet når noget gælder udelukkende for fremtiden; i modsætning til ex tunc () hvor noget gælder med tilbagevirkende kraft.

Eksempler
Den Europæiske Unions Domstol har efter TEUF artikel 263 og 264 mulighed for at kende en retsakt ugyldig, såfremt visse formaliteter ikke er blevet overholdt i forbindelse med dens tilblivelse, den udstedende myndighed ikke har haft kompetence hertil, traktatstridighed, konflikt med andre højere retsregler eller magtfordrejning. Dette medfører normalt hele retsaktens ugyldighed med tilbagevirkende kraft (ex tunc), men artikel 264, stk. 2 tillader at EU-Domstolen kun kender en retsakt delvist ugyldig såfremt dette skønnes nødvendigt, hvilket er blevet fortolket derhen, at domstolen kan erkende en retsakt ugyldig ex nunc, hvilket betyder at retsakten anses som gyldig op til dommens afsigelse, eller efter en given tidsperiode. Denne metode anvendes normalt når væsentlige samfundshensyn kræver at retsakten opretholdes, særligt når man må forvente at retsakten vil blive genindført efter korrekt iagttagelse af formaliteterne. I Kadi og Al Barakaat International Foundation mod Rådet og Kommissionen kendte Domstolen en forordning om indefrysning af aktiver ugyldig over for sagsøgerne idet de ikke var blevet hørt i forbindelse med vedtagelsen, men opretholdte forordningen i tre måneder, af hensyn til at forordningens virkning ellers ville blive svækket, og at det ikke kunne udelukkes, at indefrysningen ville blive anset som berettiget, efter at formalitetskravene var overholdt.

Kildehenvisninger

Latinske vendinger
Jura
Retsvidenskab
Juridiske begreber

Ex nunc


لاغونا ووودس  هي إحدى مدن مقاطعة أورانج، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 24 مارس، 1999، يبلغ عدد سكانها 16,507 نسمة (2000) بمساحة إجمالية تقدر بـ 8.3 كيلومتر مربع.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية للاغونا ووودس في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان لاغونا ووودس 16,507 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 11,699 أسرة وعدد العائلات 3,984 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 12,650 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 96.12% من البيض و0.25% من الأمريكيين الأفارقة و0.12% من الأمريكيين الأصليين و2.50% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.05% من سكان جزر المحيط الهادئ و0.19% من الأعراق الأخرى و0.78% من عرقين مختلطين أو أكثر و2.06% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 11,699 أسرة كانت نسبة 0.5% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 30.7% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 2.8% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 0.5% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 65.9% من غير العائلات. تألفت نسبة 62.2% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 57.5% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 1.40، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 2.06.

بلغ العمر الوسطي للسكان 78.0 عاماً. وكانت نسبة 0.6% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 0.2% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 2.2% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 10.6% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 86% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 51.9 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 51.7 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 30,493 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 46,889 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 56,563 دولارًا مقابل 35,188 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 32,071 دولارًا. وكانت نسبة 2.6% من العائلات ونسبة 6% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 0% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 5.8% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان لاغونا ووودس 16,192 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 11,302 أسرة وعدد العائلات 3,873 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 13,016 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 87.28% من البيض و0.68% من الأمريكيين الأفارقة و0.15% من الأمريكيين الأصليين و10.03% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.06% من سكان جزر المحيط الهادئ و0.56% من الأعراق الأخرى و1.24% من عرقين مختلطين أو أكثر و4.01% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 11,302 أسرة كانت نسبة 0.3% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 29% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 4.3% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 1% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 65.7% من غير العائلات. تألفت نسبة 61.3% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 53.9% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 1.42، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 2.07.

بلغ العمر الوسطي للسكان 77.0 عاماً. وكانت نسبة 0.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 0.3% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 1.6% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 18.2% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 79.5% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 35.5% ذكور و64.5% إناث.

مراجع

الموقع الجغرافي
الموقع الجغرافي للمناطق المحيطة بهذه النقطة هو كالتالي:

أماكن مأهولة أسست في 1961
أماكن مأهولة أسست في 1999
تأسيسات سنة 1999 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة أورانج (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا

لاغونا ووودس (كاليفورنيا)


In computer science, a loop invariant is a property of a program loop that is true before (and after) each iteration. It is a logical assertion, sometimes checked with a code assertion. Knowing its invariant(s) is essential in understanding the effect of a loop.

In formal program verification, particularly the Floyd-Hoare approach, loop invariants are expressed by formal predicate logic and used to prove properties of loops and by extension algorithms that employ loops (usually correctness properties).
The loop invariants will be true on entry into a loop and following each iteration, so that on exit from the loop both the loop invariants and the loop termination condition can be guaranteed.

From a programming methodology viewpoint, the loop invariant can be viewed as a more abstract specification of the loop, which characterizes the deeper purpose of the loop beyond the details of this implementation. A survey article  covers fundamental algorithms from many areas of computer science (searching, sorting, optimization, arithmetic etc.), characterizing each of them from the viewpoint of its invariant.

Because of the similarity of loops and recursive programs, proving partial correctness of loops with invariants is very similar to proving the correctness of recursive programs via induction.  In fact, the loop invariant is often the same as the inductive hypothesis to be proved for a recursive program equivalent to a given loop.

Informal example
The following C subroutine max() returns the maximum value in its argument array a[], provided its length n is at least 1.
Comments are provided at lines 3, 6, 9, 11, and 13. Each comment makes an assertion about the values of one or more variables at that stage of the function.
The highlighted assertions within the loop body, at the beginning and end of the loop (lines 6 and 11), are exactly the same. They thus describe an invariant property of the loop.
When line 13 is reached, this invariant still holds, and it is known that the loop condition i!=n from line 5 has become false. Both properties together imply that m equals the maximum value in a[0...n-1], that is, that the correct value is returned from line 14.

int max(int n, const int a[]) {
    int m = a[0];
    // m equals the maximum value in a[0...0]
    int i = 1;
    while (i != n) {
        // m equals the maximum value in a[0...i-1]
        if (m < a[i])
            m = a[i];
        // m equals the maximum value in a[0...i]
        ++i;
        // m equals the maximum value in a[0...i-1]
    }
    // m equals the maximum value in a[0...i-1], and i==n
    return m;
}
Following a defensive programming paradigm, the loop condition i!=n in line 5 should better be modified to i<n, in order to avoid endless looping for illegitimate negative values of n. While this change in code intuitively shouldn't make a difference, the reasoning leading to its correctness becomes somewhat more complicated, since then only i>=n is known in line 13. In order to obtain that also i<=n holds, that condition has to be included into the loop invariant. It is easy to see that i<=n, too, is an invariant of the loop, since i<n in line 6 can be obtained from the (modified) loop condition in line 5, and hence i<=n holds in line 11 after i has been incremented in line 10. However, when loop invariants have to be manually provided for formal program verification, such intuitively too obvious properties like i<=n are often overlooked.

Floyd–Hoare logic
In Floyd–Hoare logic, the partial correctness of a while loop is governed by the following rule of inference:

This means:
 If some property  is preserved by the code  —more precisely, if  holds after the execution of  whenever both  and  held beforehand— (upper line) then
  and  are guaranteed to be false and true, respectively, after the execution of the whole loop , provided  was true before the loop (lower line).

In other words: The rule above is a deductive step that has as its premise the Hoare triple .  This triple is actually a relation on machine states.  It holds whenever starting from a state in which the boolean expression  is true and successfully executing some code called , the machine ends up in a state in which  is true.  If this relation can be proven, the rule then allows us to conclude that successful execution of the program  will lead from a state in which  is true to a state in which  holds.  The boolean formula  in this rule is called a loop invariant.

With some variations in the notation used, and with the premise that the loop halts, this rule is also known as the Invariant Relation Theorem.  As one 1970s textbook presents it in a way meant to be accessible to student programmers:

Let the notation P { seq } Q mean that if P is true before the sequence of statements seq run, then Q is true after it.  Then the invariant relation theorem holds that

P & c { seq } P
implies
P { DO WHILE (c); seq END; } P & ¬c

Example
The following example illustrates how this rule works.  Consider the program

 while (x < 10)
     x := x+1;

One can then prove the following Hoare triple:

The condition C of the while loop is .  A useful loop invariant  has to be guessed; it will turn out that  is appropriate.  Under these assumptions it is possible to prove the following Hoare triple:

While this triple can be derived formally from the rules of Floyd-Hoare logic governing assignment, it is also intuitively justified: Computation starts in a state where  is true, which means simply that  is true.  The computation adds 1 to , which means that  is still true (for integer x).

Under this premise, the rule for while loops permits the following conclusion:

However, the post-condition  ( is less than or equal to 10, but it is not less than 10) is logically equivalent to , which is what we wanted to show.

The property  is another invariant of the example loop, and the trivial property  is another one.
Applying the above inference rule to the former invariant yields .
Applying it to invariant  yields , which is slightly more expressive.

Programming language support

Eiffel
The Eiffel programming language provides native support for loop invariants. A loop invariant is expressed with the same syntax used for a class invariant. In the sample below, the loop invariant expression x <= 10 must be true following the loop initialization, and after each execution of the loop body; this is checked at runtime.

    from
        x := 0
    invariant
        x <= 10
    until
        x > 10
    loop
        x := x + 1
    end

Whiley
The Whiley programming language also provides first-class support for loop invariants. Loop invariants are expressed using one or more where clauses, as the following illustrates:

function max(int[] items) -> (int r)
// Requires at least one element to compute max
requires |items| > 0
// (1) Result is not smaller than any element
ensures all { i in 0..|items| | items[i] <= r }
// (2) Result matches at least one element
ensures some { i in 0..|items| | items[i] == r }:
    //
    nat i = 1
    int m = items[0]
    //
    while i < |items|
    // (1) No item seen so far is larger than m
    where all { k in 0..i | items[k] <= m }
    // (2) One or more items seen so far matches m
    where some { k in 0..i | items[k] == m }:
        if items[i] > m:
            m = items[i]
        i = i + 1
    //
    return m

The max() function determines the largest element in an integer array.  For this to be defined, the array must contain at least one element.  The postconditions of max() require that the returned value is: (1) not smaller than any element; and, (2) that it matches at least one element.  The loop invariant is defined inductively through two where clauses, each of which corresponds to a clause in the postcondition.  The fundamental difference is that each clause of the loop invariant identifies the result as being correct up to the current element i, whilst the postconditions identify the result as being correct for all elements.

Use of loop invariants

A loop invariant can serve one of the following purposes:
 purely documentary
 to be checked within in the code, e.g. by an assertion call
 to be verified based on the Floyd-Hoare approach

For 1., a natural language comment (like // m equals the maximum value in a[0...i-1] in the above example) is sufficient.

For 2., programming language support is required, such as the C library assert.h, or the above-shown invariant clause in Eiffel. Often, run-time checking can be switched on (for debugging runs) and off (for production runs) by a compiler or a runtime option.

For 3., some tools exist to support mathematical proofs, usually based on the above-shown Floyd–Hoare rule, that a given loop code in fact satisfies a given (set of) loop invariant(s).

The technique of abstract interpretation can be used to detect loop invariant of given code automatically. However, this approach is limited to very simple invariants (such as 0<=i && i<=n && i%2==0).

Distinction from loop-invariant code

Loop-invariant code consists of statements or expressions that can be moved outside a loop body without affecting the program semantics. Such transformations, called loop-invariant code motion, are performed by some compilers to optimize programs.
A loop-invariant code example (in the C programming language) is
for (int i=0; i<n; ++i) {
    x = y+z;
    a[i] = 6*i + x*x;
}
where the calculations x = y+z and x*x can be moved before the loop, resulting in an equivalent, but faster, program:
x = y+z;
t1 = x*x;
for (int i=0; i<n; ++i) {
    a[i] = 6*i + t1;
}
In contrast, e.g. the property 0<=i && i<=n is a loop invariant for both the original and the optimized program, but is not part of the code, hence it doesn't make sense to speak of "moving it out of the loop".

Loop-invariant code may induce a corresponding loop-invariant property. For the above example, the easiest way to see it is to consider a program where the loop invariant code is computed both before and within the loop:
x1 = y+z;
t1 = x1*x1;
for (int i=0; i<n; ++i) {
    x2 = y+z;
    a[i] = 6*i + t1;
}
A loop-invariant property of this code is (x1==x2 && t1==x2*x2) || i==0, indicating that the values computed before the loop agree with those computed within (except before the first iteration).

See also
 Invariant (computer science)
 Loop-invariant code motion
 Loop variant
 Weakest-preconditions of While loop

References

Further reading
 Thomas H. Cormen, Charles E. Leiserson, Ronald L. Rivest, and Clifford Stein. Introduction to Algorithms, Second Edition. MIT Press and McGraw-Hill, 2001. . Pages 17–19, section 2.1: Insertion sort.
 David Gries. "A note on a standard strategy for developing loop invariants and loops." Science of Computer Programming, vol 2, pp. 207–214. 1984.
 Michael D. Ernst, Jake Cockrell, William G. Griswold, David Notkin. "Dynamically Discovering Likely Program Invariants to Support Program Evolution." International Conference on Software Engineering, pp. 213–224. 1999.
 Robert Paige. "Programming with Invariants." IEEE Software, 3(1):56–69. January 1986.
 Yanhong A. Liu, Scott D. Stoller, and Tim Teitelbaum. Strengthening Invariants for Efficient Computation. Science of Computer Programming, 41(2):139–172. October 2001.
 Michael Huth, Mark Ryan. "Logic in Computer Science.", Second Edition.

Formal methods
Control flow

Loop invariant


Le dème de Kiréas, en  / Dímos Kiréos, est un ancien dème de l'île d'Eubée, en Grèce. Le dème est supprimé, en 2010, lorsqu'il est fusionné avec le nouveau dème de Mantoúdi-Límni-Agía Ánna.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Localité dans le dème de Mantoúdi-Límni-Agía Ánna
Ancien dème en Grèce

Kiréas (dème)


Porto-Franco este un film dramatic românesc din 1961 regizat de Paul Călinescu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ștefan Ciobotărașu, Simona Bondoc și Geo Barton. Este o ecranizare a  romanului Europolis de Jean Bart. A avut premiera la 28 decembrie 1961.

Prezentare

Distribuție

Producție
Filmările au avut loc în perioada 18 martie – 10 august 1961, cele exterioare la Sulina, cele interioare la Buftea. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 5.032.000 lei.

Primire
Filmul a fost vizionat de 2.377.543 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1961 în film

Filme din 1961
Filme românești
Filme dramatice românești
Filme în limba română
Filme regizate de Paul Călinescu
Scenarii de Mihnea Gheorghiu
Ecranizări de romane românești

Porto-Franco


Bréville-les-Monts () is a commune in the Calvados department in the Normandy region in northwestern France. It was the location for the Battle of Bréville fought by the 6th Airborne Division during the Second World War.

History
The town was formerly called Bréville, and was officially renamed Bréville-les-Monts on August 26, 2004.

Population

Twin towns
Hillerse in Germany

See also
Communes of the Calvados department

References

Communes of Calvados (department)
Calvados communes articles needing translation from French Wikipedia

Bréville-les-Monts


Zanthoxylum oahuense es una especie de árbol perteneciente a la familia de las rutáceas. Es nativa de la isla de Oahu en Hawái.

Descripción
Es un pequeño árbol que alcanza un tamaño de 5 m de altura. Se encuentra en los bosques húmedos en elevaciones de 580-800 m. Se encuentra amenazada por la pérdida de hábitat.

Taxonomía
Zanthoxylum oahuense fue descrita por William Hillebrand y publicado en Fl. Hawaiian Isl. 75, en el año 1888.
Sinonimia
Fagara oahuensis (Hillebr.) Engl.</small>

Referencias

oahuense

Zanthoxylum oahuense


Biblioteca Județeană "Duiliu Zamfirescu" Vrancea este cea mai importantă bibliotecă publică a Județului Vrancea.

Istoric
Primele împrumuturi publice de carte au fost atestate în orașul Focșani în anul 1881. Biblioteca Județeană Vrancea a fost înființată ca instituție publică în anul 1912, continuând să funcționeze, până astăzi, cu întreruperi doar în timpul celor două Războaie mondiale și al mutărilor succesive în localuri inadecvate.

După anul 1950 biblioteca publică a orașului Focșani a funcționat în sediul Ateneului Popular "Maior Gheorghe Pastia" și în sediul de pe Strada Nicolae Titulescu 12.

Din anul 1973 a avut local propriu, în imobilul din Strada Mihail Kogălniceanu 12, pe care l-a extins, în anul 1993, ca urmare a creșterii colecțiilor și a numărului de utilizatori într-un alt imobil situat pe aceeași stradă, la Nr. 13.

Din anul 1982 ea poartă numele scriitorului, publicistului și diplomatului român Duiliu Zamfirescu (1858-1922), născut în aceste locuri.

Din anul 1990, Biblioteca Județeană "Duiliu Zamfirescu" Vrancea a aderat la Asociația Națională a Bibliotecilor Publice din România în cadrul căreia s-a remarcat ca fiind cea mai buna filială în anii 2000 și 2011, primind și alte premii pentru activitatea desfășurată de membrii Filialei ANBPR Vrancea.

Biblioteca Județeană Vrancea a beneficiat, cu sprijinul Consiliului Județean Vrancea, de două proiecte de consolidare, reabilitare și modernizare, cu finanțare externă:

 2004-2007 – Secția pentru Copii și Tineret

 2006-2012 – Sediul Central Corp B din Str. Mihail Kogălniceanu Nr. 13.

Prezentare generală

Biblioteca Județeană "Duiliu Zamfirescu" Vrancea facilitează accesul liber și gratuit, nediscriminatoriu la drepturile culturale fundamentale, servind ca centru comunitar și multicultural care susține activ informarea, cercetarea, educația și recreerea locuitorilor din Focșani și din județul Vrancea și care contribuie activ la îmbunătățirea calității vieții vrâncenilor prin oferta ei inovatoare și programul integrat de servicii cu caracter public, pentru o populație educată, sănătoasă și fericită.

Secțiile Bibliotecii

Sala de imprumut la domiciliu adulți

Dispune de 65000 volume cu caracter enciclopedic constituind colecțiile de baza ale bibliotecii, cu acces liber la raft in proportie de 60%. În cadrul fondului se află lucrări din bibliografia școlară și universitară, dar și atlase, enciclopedii, dicționare.

Există o sală pe două nivele cu acces liber la raft, două depozite pentru colecțiile de împrumut și șase calculatoare pentru accesarea catalogului electronic prin modulul OPAC. Este situată pe strada Mihail Kogălniceanu, Nr. 13.

Împrumută la domiciliu în sistem manual și informatizat, înscrie utilizatorii, eliberează permisul de intrare în bibliotecă, acordă asistență de specialitate în găsirea și regăsirea informațiilor solicitate; rezervări de titluri, consultare pe loc, prelungiri ale termenului de imprumut, accesul la catalogul electronic, expoziții tematice, manifestări educative, evenimente culturale și altele.

Sala de lectura

Sala de lectură deține 65000 de volume, cu caracter enciclopedic, formând colecțiile de baza. Tot acest fond este inregistrat în baza de date electronică în procent de 100%. Există peste 3000 de enciclopedii, dicționare, lexicoane, lucrări științifice, albume de artă, atlase ș.a.m.d.

În afară de acest fond enciclopedic mai există și un fond de carte cu autograf totalizand aproximativ 700 documente, un fond de carte despre scriitori vrânceni, care cuprinde cam 800 documente, fondul Localia totalizând aproximativ 750 documente, fondul INFO Europa care contine carti referitoare la Uniunea Europeana si cuprinde aproximativ 250 documente.

Sala de lectură are o capacitate de 15 locuri , 5 depozite care conțin colecțiile de bază ale bibliotecii și 6 calculatoare din care 2 destinate utilizatorilor în vederea accesării catalogului electronic. Este situată pe strada Maior Gh. Sava, nr.4.

Sala de împrumut la domiciliu copii (Secția pentru Copii și Tineret "Oana Diana Renea")

Se afla pe strada Nicolae Titulescu, nr. 12. Cuprinde 26000 volume cu acces liber la raft în proporție de 95% și 720 documente audio-video și multimedia. Fondul de publicații este inregistrat in totalitate in baza de date electronica. Cuprinde și o sală de lectură la care se pot consulta lucrări de referință ca enciclopedii, dicționare etc.

În acestă secție se mai pot găsi lucrări din bibliografia școlară, publicații seriale: reviste pentru copii sau ziare locale. Cărțile sunt organizate pe categorii de vârstă și rafturi tematice.

Există trei săli cu fonduri de carte din toate domeniile, 1 depozit pentru colectiile de imprumut, o sala de lectură, o sala multimedia, un studiou de inregistrare cărți în format audio pentru nevăzători, 1 terasă pentru activități de lectură, o grădină de activităși în aer liber, miniludotecă și 6 calculatoare conectate la internet pentru utilizatori.

Filiala Sud

14000 de volume organizate pe criterii tematice și domenii de interes pentru cititori, publicații seriale, reviste pentru copii, ziare locale, lucrari de referință: antologii, dicționare, atlase, enciclopedii.

Imagini

Note

Legături externe

Site oficial

Biblioteci județene din România
Focșani
Fondări în 1912

Biblioteca Județeană „Duiliu Zamfirescu” Vrancea


Onthophagus laevidorsis é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 1907 por D'Orbigny.

Referências

Ligações externas

laevidorsis
Coleópteros descritos em 1907

Onthophagus laevidorsis


المتحف الحربي بعدن، اليمن. يقع في شارع المتحف بمدينة كريتر.

التاريخ والمقتنيات

يعود تاريخ المتحف الحربي إلى العام 1918م حيث كان مدرسة للتعليم الابتدائي  وبعد الاستقلال عن بريطانيا وفي 22 مايو 1971 جرى تحويله إلى متحف مخصص للتراث العسكري اليمني بناء على القرار الصادر عن الرئيس سالم ربيع علي آنذاك وكان يتألف من 7 صالات.

بعد الوحدة اليمنية تم دمج هذا المتحف مع المتحف الحربي بصنعاء ضمن إدارة جديدة ثم جرت عملية ترميم له وتجهيز عام 1998 ليفتتح مرة أخرى في 2001م وقسم إلى أربعة أجنحة، كل جناح ضم عدة قاعات. جرت مؤخرا عملية إعادة تأهيل لهذا المتحف في أكتوبر 2007م. وصل عدد زوار المتحف خلال العام 2007 إلى 2008 حوالي سبعة عشر ألف زائر يمني ومائتي سائح أجنبي  كما ارتفع هذا العدد إلى حوالي 27800 سائح خلال العام 2009.

يتكون المتحف من إحدى عشرة قاعة مقسمة تاريخياً، تحوي بداخلها أكثر  من 5 آلاف قطعة أثرية تم استقطاب بعض منها من المتحف الحربي بصنعاء والأخرى من المخازن الممتلئة بالقطع الأثرية المهمة. تم تنظيم المعروضات حسب التسلسل التاريخي والزمني للوقائع والأحداث التاريخية المتعاقبة ابتداءً من العصور الحجرية وعصور ما قبل التاريخ والعصور التاريخية القديمة والعصر الإسلامي والاحتلال البريطاني ثم فترة حكم الأئمة والحركات الوطنية المعارضة لحكمهم وثورتي الـ26 من سبتمبر و14 أكتوبر ثم الوحدة اليمنية.

أبرز مقتنيات المتحف هي الأسلحة القديمة وصور الثوار ومعروضات عن تاريخ اليمن العسكري ومراحل التطوير الحديث الذي شهدتها القوات المسلحة اليمنية. كما يحتوي المتحف على نظام كمبيوتري لخزن وعرض المعلومات عن تاريخ الثورة اليمنية والمراحل المختلفة بالصورة والتاريخ والحدث. كما تحتوي معروضاته على صور وأعمال يدوية صنعها الإنسان من الحجارة قبل 6 آلاف عام قبل الميلاد.

وصلات خارجية
دليل عدن

المصادر
 وكالة الأنباء اليمنية (سبأ)

ع
متاحف حربية
تأسيسات سنة 1918 في اليمن

المتحف الحربي (عدن)


Góuþrælsveðrið var áhlaupsveður sem gekk yfir suðvesturhorn Íslands þann 9. mars árið 1685 en þá bar Góuþrælinn upp á þann dag og því er veðrið við hann kennt. 132 menn af ellefu skipum fórust í óveðrinu, skipin voru frá Stafnesi og Vestmannaeyjum. 7 skip frá Stafnnesi fórust með samtals 60 manns, að undanteknum tveimur mönnum sem komust lífs af. Strax nóttina eftir rak 47 lík í land, sum í Garðinum, önnur á Miðnesi. Voru þau öll jarðsett að Útskálakirkju í sömu gröf.

Veðurharðindi á Íslandi
1685

Góuþrælsveðrið


In Darkness (deutsch: In der Finsternis; polnischer Originaltitel: W ciemności) ist ein Filmdrama zum Holocaust der polnischen Regisseurin Agnieszka Holland aus dem Jahr 2011. Das Drehbuch basiert auf dem Buch In the Sewers of Lvov von Robert Marshall und den Erinnerungen von Krystyna Chriger mit dem Titel Das Mädchen im grünen Pulli. Bei der Oscarverleihung 2012 war der Film als Bester fremdsprachiger Film nominiert.

Handlung
Der Film erzählt die Geschichte der jüdischen Familie Chiger und einer Gruppe Juden, die dem Ghetto entkommen und Schutz in der Lemberger Kanalisation suchen. Der polnische Kanalarbeiter Leopold Socha (gespielt von Robert Więckiewicz) hilft ihnen, anfangs aus Habgier, dann aber aus Mitgefühl.

Kritiken
Wolfgang Martin Harmdorf urteilte für Deutschlandradio Kultur: "In Darkness ist kein Film, der seine Protagonisten in moralischen Hell-dunkel-Kontrasten zeigt. Er erzählt aber auf beeindruckende Weise über menschliche Überlebensfähigkeit, über Hoffnung in der Hoffnungslosigkeit."

Hintergrund
Die Dreharbeiten begannen am 25. Januar 2010 und dauerten bis zum 1. April an. Gedreht wurde in der Altstadt von Piotrków Trybunalski, Łódź, Warschau, Berlin und Leipzig. Die deutsche Fassung wurde von TV+Synchron Berlin produziert.

Weltpremiere des Films war am 2. September 2011 beim Telluride Film Festival in Telluride, Colorado/USA. In den Verleih kam er im Januar 2012 bei Sony Pictures Classics für die USA, in Kanada bei deren Exklusivpartner Mongrel Media und weltweit bei Beta Cinema, Oberhaching bei München. Kinostart in Deutschland ist am 9. Februar 2012.

Der Film ist Marek Edelman gewidmet, einem der Anführer des Aufstands im Warschauer Ghetto 1943.

Auszeichnungen
 2011: Publikumspreis des St. Louis International Film Festival
 2012: Oscar-Nominierung in der Kategorie Bester fremdsprachiger Film
 2012: Hauptpreis des Polnischen Filmfestivals Gdynia
 2012: Polnische Filmpreise in den Kategorien Bester Hauptdarsteller (Robert Więckiewicz), Beste Nebendarstellerin (Kinga Preis) und Beste Kamera

Weblinks

  (mit Trailer und Fotogalerie)

Einzelnachweise

Filmtitel 2011
Polnischer Film
Deutscher Film
Kanadischer Film
Holocaust-Film
Filmdrama
Agnieszka Holland
Historienfilm

In Darkness (2011)


An Scleria sororia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Scleria sororia in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria sororia


Blackberry Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Blackberry Township (Illinois)
 Blackberry Township (Minnesota)

Blackberry Township


Find Mølgaard Andersen (født 11. september 1934 i Skive, død 14. maj 2015 på Madeira, begravet fra Vor Frue Kirke, på Skive Kirkegård den 4. juni 2015) var en dansk billedkunstner.

Find Mølgaard Andersen betegnede selv sin stil som abstrakt-figurativ. Han søgte inspiration især på Capri og Madeira, og mange af hans billeder har landskaber tæt på havet som motiv. Han eksperimenterede med og benyttede forskellige teknikker, alt efter motiv og udtryksmåde. Fisk er et af hans meget brugte motiver, mens mennesker er sjældent forekommende. Afrundede, geometriske former havde han en vis forkærlighed for. Han dvæler flere gange ved mysteriet "universets skabelse."

Selv om Find Mølgaard Andersen betragtede sig selv og bekendte sig som kristen, holdt han sig på afstand af "partierne" i kirkelivet, også på trods af, at hans far N. Mølgaard-Andersen var en af de toneangivende personer i Indre Mission i Skive. Efter Find Mølgaard Andersens efterladte skrifter, heriblandt et par rejsedagbøger, at dømme, var hjemmet kulturåbent og langt fra det snæversyn, som nogle forbinder med Indre Mission. Alligevel er det overraskende, at der i hele den produktion, han efterlod, på ca. 200 malerier, kun var ét værk, som direkte kan kaldes religiøst. Motivet til dette er Jesu korsfæstelse. Ellers kan man betegne hans værker som båret af farveglæde og frodig fantasi.

Han forblev ugift og boede i sit barndomshjem, som han delte med sin mor efter faderens død, og som han blev boende i også efter moderens død. Hele sit eje testamenterede han til Dansk Europamission, et fælleskirkeligt missionsarbejde med udspring i hjælp til kristne bag Jerntæppet, senere, efter dettes fald, til forfulgte kristne i den muslimske verden samt andre dele af verden, hvor kristne oplever forfølgelse. Find Mølgaard Andersen udstillede mange steder i Danmark og i udlandet, bl.a. 15 gange på Salon d'Automne i Paris, Palais des Papes, Avignon, Maison de la Diète i Sion (Schweiz), kunstcentret Silkeborg Bad, Skive Museum og Galleri Emmaus på Sjælland.

Eksterne henvisninger

Malere fra Danmark
Billedkunstnere fra Danmark
Personer fra Skive

Find Mølgaard Andersen


Offset este un film românesc din 2006 regizat de Didi Danquart. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Alexandra Maria Lara, Felix Klare, Răzvan Vasilescu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2006 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2006
Filme dramatice românești

Offset (film)


يُطلق مصطلح جمع القرآن على معنيين أساسيين: الأول حفظه في الصدور، والثاني جمعه عن طريق كتابته.

حفظه في الصدور
قال تعالى في سورة القيامة:  والمعنى جمع القرآن في صدرك وإثبات قراءته على لسانك. وقد حفظ القرآن كثير من الصحابة أشهرهم: أُبي بن كعب وعبد الله بن مسعود ومعاذ بن جبل وزيد بن ثابت وعلي بن أبي طالب وغيرهم الكثير.

كتابته
لقد توفي النبي محمد  والقرآن محفوظ في الصدور، ومكتوب في الرقاع واللخاف والعسب والأكتاف، لكنه مفرق ولم يرتب في مصحف واحد على عهد النبي محمد. يرجع سبب عدم جمع القرآن مرتبًا في مصحف واحد على عهد النبي محمد صلى الله عليه وسلم، حرص النبي نفسه على عدم جمعه ترقبًا لنزول شيء جديد منه حتى وفاته، فلو أنه رتبه أولاً بأول وجمع بين دفتي مصحف واحد، لأدى هذا إلى كثرة التغيير والتبديل كلما نزلت عليه آية، وفي هذا من المشقة ما فيه.

لكن هنالك كثير من النصوص واضحة الدلالة، على حفظ القرآن الكريم في سطور الصُّحُف ـ إضافة إلى حفظه المتواتر في الصدور ـ في عهد النبوة، ومنها:

الأدلة من القرآن الكريم

 قال تعالى: [الفرقان: 5]. ووجه الدلالة أن المشركين شاهدوا صحفاً مكتوب عليها آيات من القرآن الكريم، وقالوا: «اكْتَتَبَهَا» ولم يقولوا: «كتبها»، لأنهم يعلمون أن رسول الله  أمي لا يكتب، بل يأمر غيره بالكتابة.
 تكرار كلمة (الكتاب) في السور المكية، والتي تعني: القرآن الكريم. مثلاً: قال تعالى:  [الأعراف: 2].  وقال:  [النحل: 89].

السنة

 عن أبي سعيد الخدري أن رسول الله  قال: .
 عن ابن عمر  عن النبي  قال: .
 عن عثمان بن أبي العاص : .
 عن زيد بن ثابت  قال: .
 قال ابن عباس  عن سورة الأنعام: .

السيرة النبوية

 قصة إسلام عمر بن الخطاب:

والشاهد فيها، أنه وجد عند أخته وزوجها صحيفة كتبت فيها سورة طه، كان خباب بن الأرت يعلمهما إياها. وهذا يدل على أن عادة خباب بن الأرت أخذ صحف من القرآن المكتوب، وتعليمها للمسلمين في بيوتهم.

 قصة حَمْل رافع بن مالك صُحُفاً من مكة إلى المدينة:

لما لقي رافعٌ رسولَ الله صلى الله عليه وسلم بالعقبة، أعطاه ما أنزل عليه في عشر سنين خلت، وقدم به رافع المدينة، ثم جمع قومه فقرأ عليهم. وكان رافع بن مالك أول من قدم المدينة بسورة يوسف.
إذاً، كان رافع يكتب آيات القرآن الكريم في مكة قبل الهجرة، وحمل معه الصُّحف المكتوبة إلى المدينة. وتعبير: «(أول) من قدِم المدينة بسورة يوسف»، يدل على أن هنالك ثان وثالث.

 كثرة الصُّحُف التي بين أيدي الصحابة الكرام، والتي اعتزَّ كلٌّ منهم أنه كتبها بين يدي رسول الله ، وفيهم مَن أسلم في بداية العهد المكي.ولا يُعقَل أن يكونوا كتبوها جميعاً، في عهد أبي بكر.

وبهذا يطمئن القلب أن القرآن الكريم كله كان مكتوبًا في عهده النبي الكريم، وإن كان غير مجموع في موضع واحد.

جمع القرآن في عهد أبي بكر الصديق

ظل القرآن الكريم على هذه الحال مفرقًا غير مجموع في مصحف واحد، إلى أن كانت خلافة أبي بكر، فواجهته أحداث جسيمة، وقامت حروب الردة، واستحرّ القتل بالقراء في وقعة اليمامة - سنة اثنتي عشرة للهجرة - التي استشهد فيها سبعون قارئاً من حفاظ القرآن. هالَ ذلك عمر بن الخطاب، وخاف أن يضيع شيء من القرآن بموت حفظته، فدخل على أبي بكر، وأشار عليه بجمع القرآن وكتابته خشية الضياع، فنفر أبو بكر من مقالته، وكَبَرَ عليه أن يفعل ما لم يفعله النبي، فظل عمر يراوده حتى اطمئن أبو بكر لهذا الأمر. ثم كلف أبو بكر زيد بن ثابت بتتبع الوحي وجمعه، فجمعه زيد من الرقاع والعسب واللخاف وصدور الرجال. حرص زيد بن ثابت على التثبت مما جمعه، ولم يكتف بالحفظ دون الكتابة، وحرص على المطابقة بين ما هو محفوظ ومكتوب، وعلى أن الآية من المصدرين جميعًا. فكان ذلك، أول جمع للقرآن بين دفتين في مصحف واحد. واحتفظ أبو بكر بالمصحف المجموع حتى وفاته، ثم أصبح عند حفصة بنت عمر.

جمع القرآن في عهد عثمان
اتسعت رقعة الأمصار الإسلامية في عهد عثمان بن عفان، وتفرق الصحابة في الأمصار يُقرِئون الناس القرآن، وأخذ كل بلدٍ عن الصحابي الذي وفد إليهم قراءته، وظهرت قراءات متعددة منشؤها اختلاف لهجات العرب. ولما اجتمع أهل العراق وأهل الشام لغزو ثغور أرمينية وأذربيجان، ظهر الخلاف بينهم في قراءة القرآن، وأنكر بعضهم على بعض ما يقرأون. شهد ذلك حذيفة بن اليمان، فركب إلى عثمان وبلّغه بالأمر. فأرسل عثمان إلى حفصة بنت عمر، يطلب المصحف لنسخه، وأمر زيد بن ثابت وعبد الله بن الزبير وسعيد بن العاص وعبد الرحمن بن الحارث بن هشام، فنسخوها، وجعلوا كتابته على لهجة قريش. ثم أرسل عثمان النسخ إلى مكة والشام والبصرة والكوفة واليمن والبحرين، وأبقى عنده في المدينة مصحفًا واحدًا، فقضى على الاختلاف بين بعض المسلمين. وقد درج العلماء على تسمية المصحف المكتوب بأمر عثمان بمصحف عثمان أو المصحف الإمام.

الفرق بين جمع أبي بكر ونسخ عثمان
كان باعث لدى أبي بكر لجمع القرآن هو الخوف عليه من الضياع بموت حفاظه بعد أن استحرّ القتل بالقراء. أما عثمان فدافعه هو كثرة الاختلاف في وجوه القراءة.

انظر أيضا

 زيادة الأحرف في الرسم العثماني
 سبع طوال (علوم قرآن)

مراجع

الخلافة الراشدة
القرآن
تاريخ الكتب
مخطوطات القرآن
نقد أدبي

جمع القرآن


Ludvig 4. (), kaldet Ludvig fra hinsides havet (), (920/921 – 10. september 954) var konge af Det Vestfrankiske Rige, en forgænger for nutidens Frankrig, fra 936 til 954.

Ludvig var søn af Karl den Enfoldige og Eadgifu af Wessex. Da Ludvig var tre år, tog hans mor ham 'over havet' (Den Engelske Kanal), da hans far blev fængslet i 923 (heraf hans tilnavn). Ved Rudolf af Burgunds død i 936 blev han kaldt tilbage til Frankrig og blev kronet til konge. I realiteten havde han dog ikke magt over meget mere end byen Laon og nogle steder i Nordfrankrig. Han fremviste dog en for sin alder overraskende evne at vinde anseelse hos den altid stridslystne adel. Hans regeringstid bød dog mest på konflikter, i særdeleshed med Hugo den Store, hertug af Paris, som beherskede området syd for Loire og Ile-de-France, området omkring Paris.

I 939 opstod der en konflikt mellem Ludvig og den romerske kejser Otto den Store om Lothringen. Ludvig giftede sig dog alligevel med Ottos søster Gerberge, med hvem han fik to sønner og en datter: Lothar, Karl og Mathilde.

Ludvig blev efterfulgt som konge af sin søn, Lothar.

Eksterne henvisninger

Konger af Frankrig
Frankiske konger
Karolingerne
Omkomne ved rideulykker

Ludvig 4. af Frankrig


Oravský Biely Potok este o comună slovacă, aflată în districtul Tvrdošín din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 724 de locuitori.

Istoric
Localitatea Oravský Biely Potok este atestată documentar din 1546.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Oravský Biely Potok