Gonzalo Sorondo Amaro (født 9. oktober 1979 i Montevideo, Uruguay) er en uruguayansk tidligere fodboldspiller (midterforsvarer).

Sorondo spillede gennem sin karriere 27 kampe og scorede ét mål for Uruguays landshold. Han debuterede for holdet 15. august 2000 i en VM-kvalifikationskamp på udebane mod Colombia. Han var en del af den uruguayanske trup til VM 2002 i Sydkorea/Japan, og spillede alle holdets tre kampe i turneringen, der endte med exit efter det indledende gruppespil.

På klubplan spillede Sorondo blandt andet af flere omgange for Defensor Sporting i hjemlandet, for Crystal Palace og Charlton i England samt for argentinske Internacional.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Uruguay
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2002
Fodboldspillere fra FC Internazionale Milano
Fodboldspillere fra Grêmio Foot-Ball Porto Alegrense
Fodboldspillere fra Sport Club Internacional
Fodboldspillere fra Charlton Athletic F.C.
Fodboldspillere fra Crystal Palace F.C.
Fodboldspillere fra Standard Liège
Personer fra Montevideo

Gonzalo Sorondo


Richard August Simon Paulli (født 18. juli 1846 i København, død 7. januar 1911 sammesteds) var en dansk læge. Han var søn af Just Henrik Voltelen Paulli og far til Richard Jakob Paulli.

Paulli blev student 1864 og cand. med. 1871. 1872—76 var han kandidat og assistent på Frederiks Hospital og Fødselsstiftelsen samt studerede i udlandet. 1876—78 var han reservekirurg på Frederiks Hospital, 1878—80 underaccouchør ved Fødselsstiftelsen. Paulli fik 1873 universitetets guldmedalje for en fremstilling af de kirurgiske behandlingsmåder, der kan henføres til den antiseptiske metode, særligt ved amputationer, og tog doktorgraden i medicin 1879 med en afhandling: Studier over Urethrotomia interna. Han udnævntes 1880 til overlæge ved Diakonissestiftelsen, forlod denne stilling 1908 og praktiserede derefter i København.

Kilder

Eksterne henvisninger

Læger fra Danmark
Danskere i 1800-tallet
Danskere i 1900-tallet
Personer fra København
Modtagere af Københavns Universitets guldmedalje
Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)
Kommandører af Dannebrog

Richard Paulli (læge)


Oasele mâinii sunt în număr de 27,grupate în:carpiene,metacarpiene și falange.Carpienele sunt în număr de 8 ,grupate în 2 rânduri:proximal și distal.Rândul proximal cuprinde:scafoidul,semilunarul,piramidalul și pisiformul.Rândul distal cuprinde:trapez,trapezoid,hamat și capitat.Metacarpienele sunt în număr de 5,se numerotează radio-ulnar.Fiecare metacarpian prezintă:baza,corpul și capul care se articulează cu falanga proximală.Falangele sunt în număr de 14,cate 3 pentru fiecare deget cu excepția policelui care prezintă doar 2 falange.Se diferențiază falanga proximală,falanga mijlocie și falanga distală.
 Mușchii mâinii sunt în număr de 19:loja tenară conține 4 mușchi,loja hipotenară conține 4 mușchi,lombricalii sunt în număr de 4,interosoșii anteriori sunt în număr de 3 iar interosoșii posteriori sunt în număr de 4.
 Loja tenară conține:abductorul scurt al policelui,adductorul policelui,opozantul policelui și flexorul scurt al policelui.Opozantul policelui are originea pe retinaculul flexorilor și trapez,inserția este pe primul metacarpian.Inervația este asigurată de nervul radial.Are acțiunea de a pune degetul în opozabilitate.
 Flexorul scurt al degetului mic are originea pe retinaculul flexorilor și cârligul hamatului,se inserează pe metacarpianul 5.Inervația e asigurată de nervul ulnar și este flexor al degetului mic.

Sistemul muscular
Sistemul osos

Oasele și mușchii mâinii


Jules Van Hevel, nascido a 10 de março de 1895 em Koekelare e falecido a 21 de julho de 1969 em Ostende, foi um ciclista belga. Profissional de 1919 a 1932, ganhou a Volta à Flandres em 1920, a Paris-Roubaix em 1924, e duas vezes o Campeonato da Bélgica em Estrada em 1920 e 1921.

Palmarés
 1919
 Campeonato de Flandres

 1920
 Campeonato da Bélgica em Estrada
 Campeonato de Flandres
 1 etapa da Volta à Bélgica
 Volta à Flandres

 1921
 Campeonato da Bélgica em Estrada
 1 etapa da Volta à Bélgica
 De Drie Zustersteden

 1923
 Critérium das

 1924
 Paris-Roubaix
 Critérium das

 1928
 Volta à Bélgica, mais 1 etapa

Resultados em Grandes Voltas e Campeonatos do Mundo
Durante a sua carreira desportiva conseguiu os seguintes postos nas Grandes Voltas e nos Campeonatos do Mundo em estrada:

-: Não participa
Ab.: Abandono

Referências

Ligações externas
 Palmarés de Jules Van Hevel em memoire-du-cyclisme.net

Ciclistas da Bélgica
Ciclistas de pista
Vencedores da Volta à Flandres
Vencedores da Paris-Roubaix

Jules Van Hevel


Scurtarea tendonului lui Ahile este o afecțiune tendinoasă, care anatomopatologic are ca substrat scurtarea tendonului achilian, iar clinic se manifestă prin tulburări ale mersului sau tulburări de statică a piciorului și este întâlnită în afecțiuni congenitale sau dobândite asociate procesului de dezvoltare neuromotorie, unor traumatisme sau unor afecțiuni neurologice.

Scurtarea (contractură) tendonului lui Ahile este o trăsătură constantă a malformațiilor congenitale ca piciorul strâmb congenital var echin, talus vertical congenital, piciorul plat congenital, echinismul (mersul pe vârfurile degetelor) congenital. Această scurtare a tendonului ahilian este întâlnită în unele afecțiuni care apar în cursul dezvoltării neuromotorii a copilului:  piciorul plat dobândit, echinismul dobândit. Scurtarea sau slăbiciunea tendonului lui Ahile este o trăsătură caracteristică a multor afecțiuni neurologice care ating sistemul nervos central sau periferic (paralizie cerebrală, poliomielită, spina bifida și neuropatii ereditare) și mușchii (distrofie musculară); spasticitatea, slăbiciunea sau contracția tendonului lui Ahile în aceste afecțiuni neurologice duc la anomalii ale mersului.  Scurtarea tendonului ahilian se întâlnește și în piciorul diabetic.

Poate determina la copii disfuncții majore în ceea ce privește dezvoltarea motorie normală și dezvoltarea coordonării. De asemenea, prezența unei astfel de afecțiuni poate indica existența unei alte afecțiuni din al cărui tablou clinic face parte, precum alte afectări congenitale ale structurilor de vecinătate, ori afecțiuni majore de tipul unei paralizii cerebrale, unei afecțiuni neuromusculare sau a unei psihoze majore.

La vârsta adultă poate fi secundară unor probleme de postură, unor traumatisme sau unor anume activități sportive ori unor paralizii ale membrelor inferioare (inclusiv celor asociate poliomielitei).

În cele mai multe cazuri se tratează conservator prin ortezare, imobilizare ortopedică cu aparat ghipsat și gimnastică medicală, dar uneori poate fi necesară folosirea procedurilor chirurgicale (alungirea tendonului lui Ahile, blocare chirurgicală a suprafețelor articulare ale articulației talocrurale (artrodeză) în poziție corectă).

Note

Bibliografie
 Lormeau, B., et al. "Le syndrome du «tendon d'Achille court»: Une nouvelle entité du pied diabétique." Diabetes & metabolism 23.5 (1997): 443-447.
 Talsnes, O., and E. Sudmann. "[Congenital short Achilles tendon. A survey of habitual toe-walking in children]." Tidsskrift for den Norske laegeforening: tidsskrift for praktisk medicin, ny raekke 112.25 (1992): 3200-3201.
 Centrul de Cercetare si Evaluare a serviciilor de Sanatate. Lista tabelară a bolilor ICD-10-AM
 Hall, J. E., R. B. Salter, and S. K. Bhalla. "Congenital short tendo calcaneus." Bone & Joint Journal 49.4 (1967): 695-697.
 Levine, Michael S. "Congenital short tendo calcaneus: report of a family." American Journal of Diseases of Children 125.6 (1973): 858-859.
 Sharrard, W. J. W. "Congenital abnormalities of the foot and toes: part 2." The Foot 8.2 (1998): 57-67.
 James M. Anderson. Management of Idiopathic Toe Walking in children and young adults ages 2 through 21 years. Cincinnati Children's Hospital Medical Center. 2011
 Hélène Bertrand, Pierre Mary. La marche sur la pointe des pieds. Médecine thérapeutique / Pédiatrie. 2004;7(1):25-29.
 R. Seringe. "Marche en équin idiopathique : Brièveté congénitale du tendon d'Achille" în cartea "Les déformations du pied de l'enfant et de l'adulte (à l'exclusion de l'avant-pied)" (sous la direction de Raphaël Seringe, Jean-Luc Besse, Philippe Wicart). Elsevier Masson SAS, 2010
 Seringe, R. "Marche en équin idiopathique: Brièveté congénitale du tendon d'Achille." Cahiers d'enseignement de la SOFCOT (2010): 181-183.

Malformații

Scurtarea tendonului lui Ahile


Eugen Tuscherer, gebürtig Eugen Tuchscherer, in der Emigration Eugène Tucherer (* 24. September 1899 in Kellemes, Österreich-Ungarn; † 17. August 1974 in Paris) war ein Produzent beim deutschen und französischen Film.

Leben
Eugen Tuscherer arbeitete nach dem Ersten Weltkrieg als Journalist, ehe er als Aufnahmeleiter zum Film wechselte. Dort begann er als Aufnahmeleiter zu arbeiten und war in dieser Funktion 1924 auch bei dem Antikriegsfilm Namenlose Helden seines Schwagers, des Regisseurs Kurt Bernhardt, beschäftigt. Im August 1925 gründete er die Ikarus-Filmgesellschaft m.b.H. in Berlin. 1928 stieß Tuscherer als Produktionsleiter zur Produktionsfirma Terra.

Die Machtübernahme durch die Nationalsozialisten 1933 nötigte den Juden Tuscherer zur Emigration ins Ausland. In Paris setzte er seine Produzententätigkeit als Eugène Tucherer fort und drehte unter anderem eine Anzahl Mehrsprachenversionen.

Zusammen mit seinem gleichaltrigen Schwager Bernhardt gründete Tuscherer 1936 in London die British Unity Pictures, dann in Paris die französische Tochterfirma B.U.P. Française. Seine Heimat blieb das französische Kino. Unmittelbar vor dem Einmarsch deutscher Truppen nach Frankreich brachte er, gemeinsam mit dem Regisseur Max Ophüls, am 1. Mai 1940 einen flammenden Aufruf zum Frieden, das Film- und Geschichtsdrama Von Mayerling bis Sarajevo, zur Aufführung.

Während der deutschen Besatzung zur Inaktivität verdammt, setzte Tuscherer nach 1945 seine Arbeit als Produzent, zunächst für die Firma Elysée, später auch für andere Firmen fort. Seine fünf Jahre ältere Ehefrau Erna konnte nach dem beim Einmarsch deutscher Truppen in Frankreich dank eines Affidavits ihres Bruders Kurt 1940 in die USA reisen.

Filmografie
 1926: Qualen der Nacht
 1930: Die große Sehnsucht
 1930: Der Hampelmann
 1930: Der Mann, der den Mord beging
 1930: Der Mörder Dimitri Karamasoff
 1932: Großstadtnacht
 1932: Mirages de Paris
 1933: Rund um eine Million
 1933: Une fois dans la vie
 1933: Rakoczy-Marsch
 1934: L'or dans la rue
 1937: La chaste Suzanne
 1937: The Girl in the Taxi
 1938: Carrefour
 1938: Le train pour Vénise
 1940: Von Mayerling bis Sarajewo (De Mayerling à Sarajevo)
 1945: Chanson der Liebe (Étoile sans lumière)
 1946: Zur roten Laterne (Macadam)
 1948: Le paradis des pilotes perdus
 1948: L'impasse des deux anges
 1949: Agnes Bernauer (Le jugement de dieu)
 1950: Rendezvous in Paris (Le château de verre)
 1952: Le marchand de Vénise
 1954: Mädchen verschwinden (Le port du désir)
 1957: Die Liebe gehört mir (La garçonne)
 1958: Die Katze (La chatte)
 1958: Brigade des mœurs
 1959: Tête folle
 1959: Der Favorit der Zarin (Le chevalier du chevalier d'Éon)
 1959: Die Katze zeigt die Krallen (La chatte sort ses griffes)
 1960: Die Französin und die Liebe (La française et l'amour)
 1960: Paris, Stadt der Versuchung (Le pave de Paris)
 1962: Wir bitten zu Bett (Les petits matins)
 1965: Spione unter sich (La guerre secrète)
 1966: Die Haut des Anderen (Avec la peau des autres)
 1968: L'amour au féminin: Emmanuelle et ses sœurs
 1972: Auch die Engel essen Linsen (La belle affaire)
 1973: Jet Set (La race des seigneurs)
 1973: Der Mafioso (O.K. Patron)
 1974: Bon Baisers … à lundi

Einzelnachweise

Literatur
 Kay Weniger: Das große Personenlexikon des Films. Die Schauspieler, Regisseure, Kameraleute, Produzenten, Komponisten, Drehbuchautoren, Filmarchitekten, Ausstatter, Kostümbildner, Cutter, Tontechniker, Maskenbildner und Special Effects Designer des 20. Jahrhunderts. Band 8: T – Z. David Tomlinson – Theo Zwierski. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2001, ISBN 3-89602-340-3, S. 83 f.
 Kay Weniger: "Es wird im Leben dir mehr genommen als gegeben …". Lexikon der aus Deutschland und Österreich emigrierten Filmschaffenden 1933 bis 1945. Eine Gesamtübersicht. ACABUS Verlag, Hamburg 2011, ISBN 978-3-86282-049-8, S. 512.
 CFU (Christoph Fuchs): Eugen Tuscherer – Produzent, Produktionsleiter. In: Hans-Michael Bock (Hrsg.): CineGraph – Lexikon zum deutschsprachigen Film. LG. 59. Edition text + kritik, München 2019, D 1-8.

Weblinks

Filmproduzent
Person (Frankreich)
Emigrant aus dem Deutschen Reich zur Zeit des Nationalsozialismus
Geboren 1899
Gestorben 1974
Mann

Eugen Tuscherer


Redwood (İngilizce) = Sequoioideae bir grup ağaçlar, örn. sekoya

Bitkiler

 Fabaceae familyası
 Caesalpinia echinata
 Caesalpinia sappan
 Sterculiaceae familyası
 Trochetiopsis erythroxylon,
Colubrina ferruginosa,
Pterocarpus dalbergioides,
Pterocarpus santalinus,

 Cupressaceae familyası,
 Metasequoia glyptostroboides,
 Sequoia sempervirens,
 Sequoiadendron giganteum,
 Pinaceae familyası
 Pinus sylvestris

 Myrtaceae familyası
 Eucalyptus transcontinentalis,

Parklar

 Redwood Ulusal ve Eyalet Parkları (:en:Redwood National and State Parks), Kuzey Kaliforniya
Del Norte Coast Redwoods State Park, Kaliforniya
Jedediah Smith Redwoods State Park, Kaliforniya
Prairie Creek Redwoods State Park, Kaliforniya

Yerleşim yerleri

 Redwood City, Kaliforniya
Redwood City Sequoia Station

Kişiler

Müzik

 Albümler
Redwood (albüm), Lúnasa albümü

Redwood


Trinatriumfosfat er et letopløseligt salt med basisk reaktion:

Na3PO4 → 3 Na+ + PO43-

PO43- + H2O → HPO42- + OH-

Alkalitet pKb = 2,23

Anvendelse
 Som surhedsregulerende middel og som antiklumpningsmiddel i levnedsmidler, og har da E‑nummeret  339. ADI = 70 mg/kg kropsvægt.
 Affedtning.
 Pletfjerning.
 Matterende afvaskning før maling.
 Flusmiddel ved slaglodning af kobberdele i medicinsk apparatur. Oxidresterne fjernes let med vand bagefter.
 Sænker smeltepunktet ved glasering af keramik.
 Strålebehandling. Trinatriumfosfat med radioaktivt fosfor (Isotopen 32P] kan anvendes til kropsstyret strålebehandling af specifikke lidelser. Det radioaktive præparat kan administreres som opløsning oralt. Kroppen fordeler stoffet til de steder, hvor fosfor indgår, f.eks. til knoglerne, der således bestråles.

Strukturformel og molekylmodel

Klassificering
EG-nummer 231-509-8
ATC-koder
A06XD17
A06AG01
B05XA09
V10XX01 (Radioaktive isotop 32P)
RTECS TC9575000

Natriumforbindelser

Trinatriumfosfat


نفط خانه  بلدة عراقية في محافظة ديالى وسط العراق قرب الحدود العراقية الإيرانية كان سكانها من أبناء القومية الكردية أثناء الحرب العراقية الإيرانية تم تهجير سكانها وفق سياسة التعريب، تقع قربها حقول نفطو تحتوي على ابار للنفط عثرت عليهاشركات بريطانية بعد الاحتلال البريطاني في العام 1924 وتعتبر من اغنى مناطق محافظة ديالى بعد زيارة صغيرة إلى الموقع وجدت عدد من اثار وهياكل البيوت المهدمة حيث اضاف أحد المواطنين بان هذه المنطقة هجر اهاليها بعد نشوب الحرب العراقية الإيرانية في العام 1988 وتحولت إلى منطقة عسكرية بحتة حيث انشأ فيها معسكرات ومقرات لحرس الحدود وبعد الحرب الأمريكية العراقية وبعد سقوط نظام صدام حسين تحديدا بالعام 2003 بدأت العوائل الكردية بالرجوع إلى هذه المنطقة الا انهم وجدوها صحراء قاحلة لا تسكنها سوى الذئاب

أماكن مأهولة في محافظة ديالى
مدن العراق

نفط خانة


الفاشِرْ : مدينة تقع في غرب السودان على ارتفاع 700 متر (2296 قدم) فوق سطح البحر على مسافة 802 كيلومتر (498 ميل) غرب العاصمة الخرطوم، و 195 كيلومتر (130 ميل) عن مدينة نيالا باتجاه الشمال الشرقي، وقد كانت محطة انطلاق للقوافل في العصور القديمة تحولت بمرور الزمن إلى سوق للمحاصيل الزراعية ويعتمد اقتصادها على المنتجات الزراعية المتوفرة في المنطقة بشكل أساسي.
وهي عاصمة ولاية شمال دارفور. كما أنها من المناطق التي زارتها الرحالة الأمريكية الجوية أميليا إيرهارت في محاولتها لعبور العالم.

التسمية
اختلفت الروايات وتعددت حول معنى الفاشر (بكسر الشين)، إلا أن الرواية الأكثر شيوعا وأقوى حجة هي التي تذهب إلى أن اللفظ يعني مجلس السلطان، كما ورد في الأعمال الأدبية والغنائية بالسودان مثل الأغنية التراثية التي تقول في «..الفاشر الكبير طلعوا الصايح» أي مجلس السلطان الكبير، ويُقال لها فاشر السلطان، بمعنى مجلس السلطان، والفاشر زكريا، أي مجلس السلطان زكريا. وفي السياق نفسه يعرف الفاشر بأنه مكان إقامة السلطان أو قلعته. فهناك عدة فواشر منتشرة في دار فور مثل «فاشر قرلي» التي بناها السلطان تيراب في منطقة جبل مرة، كما شيّدت فواشر في المناطق المجاورة لها في الغرب الأوسط لأفريقيا.

وهناك رواية تقول أن الفاشر هو اسم الوادي الذي تقوم على ضفتيه المدينة بمعنى الفاخر. وثمة رواية ثالثة تنسب الاسم إلى ثور يسمى الفاشر كان يرد الوادي لشرب الماء دون أن يقوده صاحبه وغاب ذات مرة ولم يأت للوادي كعادته فذهب الناس يبحثون عنه فوجدوه باركاً في موقع المدينة الحالي وسمى المكان باسمه بينما يذهب تأويل للرواية نفسها مذهباً آخر مؤداه أن الثور الفاشر كان يحمي المنطقة التي قامت فيها نواة المدينة ويمنع أي شخص من أن يغدو إليها.

وتلقب الفاشر بالفاشرابو زكريا نسبة إلى الأمير زكريا والد السلطان علي دينار الذي كان له فضلاً كبيراً في تطويرها.

التاريخ

سلطنة الفور
حكم سلاطين الفور الفاشر لفترة امتدت ما يقارب الخمسة قرون من سنة 1445 وحتى 1916 م وكان أولهم السلطان سليمان سولونق، وآخرهم هو السلطان علي دينار. وكانوا يديرون السلطنة في بداية عهد حكمهم من جبل مرة، إلا أن السلطان عبد الرحمن الرشيد الذي خلف السلطان تيراب في الحكم وجد أن من الصعوبة بمكان إدارة السلطنة التي ترامت أطرافها من منطقة جبل مرة فقرر نقلها إلى منطقة تتوسط السلطنة ووقع الاختيار على منطقة وادي رهد تندلتي الواقعة في السهول الشرقية من دارفور لإقامة فاشره (قلعته) فيها خاصة وأن المنطقة تسهل فيها فلاحة الأرض وتربية الحيوان. وبدأ السلطان الرشيد في تشييد أول قصر له على الضفة الشمالية من الوادي ومن ثم تم بناء منازل الحاشية والحرس وسرعان ما توافد الناس إلى فاشر السلطان حتى تحول إلى مدينة مأهولة، وهكذا نشأت الفاشر كعاصمة إدارية وهو الدور الذي لم يفارقها حتى الآن.

وكانت الفاشر نقطة انطلاق للقوافل التجارية التي تمر عبر درب الأربعين (الطريق الذي يستغرق اربعين يوماً) والذي كان يربط السودان بمصر لنقل العاج وريش النعام واخشاب الأبنوس من غابات وسط أفريقيا إلى الأسواق المصرية وتعود محملة بالحرير والأقمشة والورق والآنية.

الحكم التركي المصري
وفي سنة 1821 م غزا محمد علي باشا السودان ودحر جيوش السلطنة الزرقاء واحتل عاصمتها سنار ثم اتجهت جيوشه غرباً وتوقفت في مملكة المسبعات على حدود سلطنة دار فور. وكان من الصعب على سلاطين الفور التعايش مع الحكام الجدد لممالك السودان والذين كانوا يسيطرون على طريق القوافل المتجهة نحو مصر عبر الفاشر، فدخلت جيوشهم بقيادة السلطان إبراهيم قرض في قتال من جهة الجنوب مع قوات الزبير باشا رحمة الموالي للأتراك والذي تمكن من دحرهم في معركة منواشي، بينما دخل الجيش التركي مدينة الفاشر من جهة الشرق زاحفاً من الخرطوم عبر كردفان وبذلك خضعت مملكة الفور وعاصمتها الفاشر لحكم الأتراك.

الثورة المهدية والحكم الثنائي
في سنة 1884 م، احتلت قوات المهدي مدينة الفاشر بعد حصار دام اسبوعاً واحداً، وبهزيمة خليفة المهدي عبد الله التعايشي في معركة أم دبيكرات في 24 نوفمبر / تشرين الأول 1890 م، على يد القوات البريطانية المصرية استعاد السلطان على دينار مدينة الفاشر في 1909 م، وبقي فيها حتى عام 1916 م عندما وضعت قوات الحكم الثنائي نهاية لذلك.

الموقع

الطوبغرافيا
تقع الفاشر في غرب السودان في منطقة تتسم بالتباين في الظواهر الطبوغرافية من أرض صحراوية إلى شبه صحراوية تتخلها تلال منخفضة وكثبان تعرف باسم القيزان (المفرد قوز) وتلال ل ذات صخور رملية وأودية وخيران تمتلأ بمياه الأمطار خلال الموسم المطير. وهناك بحيرة الفاشر ووادي قولو الذي يقع في الناحية الغربية للمدينة على بعد 16 كيلو متر من وسط المدينة ويشكل أهم مصدر لتزويدها بالمياه.

المناخ

العمارة ومعالم المدينة
شهدت الفاشر تطوراً عمرانياً كبيراً في عهد السلطان علي دينار الذي اهتم بالعمارة فيها فبنى قصره ومجمع سكنه الذي كان يضم غرف السكنى والمجالس والردهات والمسجد الجامع فشكل معلماً معمارياً بارزاً في المنطقة خلال تلك الحقبة. وهو الآن متحفاً يتبع للهيئة القومية للآثار والمتاحف

تشمل المعالم البارزة للمدينة حالياً:
 قصر السلطان علي دينار ومجمع السلطان علي دينار الذي يضم مسجدا ومكتبة إلكترونية ومركزاً لتحفيظ القران الكريم وكافتيريا ملحقة به.
 السوق الكبير ويزخر بالمحلات التجارية من دكاكين ومقاصف وهو أيضاً مركز المواصلات المؤدية الي جميع احياء المدينة.
 آبار حجر قدو التي وتشتهر بالمقولة الشعبية المأثورة بالمدينة ومفادها بأن من شرب من مياه آبار قدو لا بد وأن يعود إليها ثانية ليشرب منها مرة آخرى.
 سوق المواشي وفيه تباع اللحوم طازجة أو مشوية.
 سوق أم دفسو وفيه تباع الفواكه المنتجة في منطقة جبل مرة ومنتوجات دار فور الغذائية التقليدية مثل الكول والمريس وعسل الجبل والسمن الطبيعي.
 برج الفاشر.

الإدارة
الفاشر محافظة من محافظات ولاية شمال دارفور وتضم ثمانية عشر محلية هي:
 الفاشر
 الطينة
 كرنوي
 دار السلام
 مليط
 طويلة
 السريف بني حسين
 المالحة
 الكومة
 كتم
 الواحة
 المالحة
 أم كدادة
 الطويشة
 اللعيت
 كلمندو
 سرف عمره
 كبكابية

التمثيل القنصلي الأجنبي
توجد في الفاشر قنصلية عامة ليبية.

كانت توجد قنصلية ليبية ولكن بعد الثورة في ليبيا تم إغلاق القنصلية حاليا لا توجد أي تمثيل دبلوماسي للجمهورية الليبية .

النشاط الاقتصادي
يمتهن سكان المدينة الزراعة والرعي والخدمات وتشمل الزراعة المحاصيل النقدية والاستهلاكية مثل القطن والذرة والسمسم والتمور والموز والمانجو والأرز، بينما تتركز تربية الحيوان على رعي الماعز والأغنام والأبقار، وفي الآونة الأخيرة تطور قطاع الخدمات بفضل النمو السكاني والأعداد الكبيرة من المنظمات التطوعية الأجنبية والمحلية وما يرافقها من خدمات إدارية ولوجستية ومصرفية.

النقل والمواصلات
ترتبط المدينة بشبكة من الطرق بالبلدات والقرى المحيطة بها وبأهم المدن السودانية عبر عدد من الطرق ومعظمها موسمي وهما: طريق الجنينة طريق الفاشر نيالا وطريق أم درمان التي تمر بالكومة وامكدادة وتربط الولاية بشمال كردفان ومنه إلى النيل الأبيض ثم إلى أم درمان وهذا الطريق يسمى طريق الإنقاذ الغربي

جدول يبين المسافة بين الفاشر وبعض المدن السودانية

وهناك مطار دولي وهو مطار الفاشر ورمزه في اتحاد النقل الجوي الدولي، أياتا هو ELF وفي المنظمة الدولية للطيران المدني إيكاو هو HSFS .

التعليم
إلى جانب العديد من المدارس الحكومية والأهلية على مختلف مراحلها توجد في الفاشر جامعة هي جامعة الفاشر الواقعة غرب مطار المدينة وتأسست في عام 1990 م، وتم افتتاحها رسمياً في عام 1991 م..

أحياء الفاشر
تضم الفاشر حوالي تسعين حياً سكنياً من مختلف الدرجات والمستويات من حيث دخول السكان والتخطيط الحضري والبيئة العامة.

 حي العظمة
 الإنقاذ
 تكارير
 الهوارة
 أولاد الريف
 الكرانك
 الزيادية
 برنجية
 الكفاح
 دادنقا
 حي النصر
 الشرفة
 تمباسي

 دي الشاطئ
 حلة فور
 دبة أم شجيرة
 الثورة جنوب
 الثورة شمال
 ديم الرديف
 ديم سلك
 حي الوكالة
 حي كفوت
 الطريفية
 حي زنقو
 حي النصر (ا) و (ج)
 الربع الخامس
 إشلاق (الجيش) والشرطة)
 المطار

 حي القبة
 التيمانات
 حي المصانع
 حي المجمع
 مكركا
 المعهد (أ)
 المعهد (ب)
 الجبل
 التجانية
 شوبا
 التضامن
 الاسرة

 الجوامعة
 الوحدة
 السلام
 القاضي
 النيل
 الذاكرين
 حي ام شجيرة

كما تضم الفاشر معسكرات للنازحين بسبب النزاعات المسلحة  وهي:

 معسكر أبوشوك
 معسكر زمزم
 معسكر السلام

السكان
بلغ عدد سكان الفاشر في 2006 قرابة 264,734 شخص قياسا ب178,500 في 2001. ويرجع السبب في ذلك إلى النزاع المسلح الذي شهده الإقليم.

وفيما يلي جدولاً يبين النمو السكاني خلال  القليلة الماضية.

مراجع

فاشر
أماكن مأهولة في السودان
أماكن مأهولة في ولاية شمال دارفور
دارفور
عواصم الولايات السودانية
عواصم دول سابقة

الفاشر


Mira Katherine Sorvino () este o actriță americană. A câștigat un Premiu Oscar și un Glob de Aur pentru rolul ei din Chemarea Afroditei (1995), în regia lui Woody Allen. A mai jucat în filme precum Romy and Michele's High School Reunion (1997), Mimic (1997), The Replacement Killers (1998), Summer of Sam (1999) și Like Dandelion Dust (2009). A mai fost nominalizată la Globurile de Aur pentru interpretarea lui Marilyn Monroe din filmul  Norma Jean & Marilyn (1996), precum și pentru interpretarea lui Kate din Trafic uman (2005). A interpretat rolul jurnalistei Kate Davis în filmul Leningrad din 2009.

Viața timpurie
S-a născut la New York. Mama sa, Lorraine Ruth Davis, este o fostă actriță și doctoriță; tatăl, Paul Sorvino, este actor și regizor. Are un frate și o soră, Michael și Amanda. Sorvino are origini italiene din partea tatălui.

A copilărit în Tenafly, New Jersey, jucând în piese de teatru organizate de Școala Dwight-Englewood.

Note

Legături externe

Nașteri în 1967
Nașteri pe 28 septembrie
Actori americani
Actori premiați cu Globul de Aur
Câștigători ai premiului Oscar
Absolvenți ai Universității Harvard

Mira Sorvino


متحف الشمع هو متحف يتخصص في عرض لتماثيل مصنوعة من مادة الشمع. غالبا ما تكون التماثيل لبشر، مثل تماثيل لشخصيات مشهورة في شتى ميادين الحياة المعاصرة أو شخصيات تاريخية معروفة.

عادة ما يضم هذا النوع من المتاحف جناحا مخصصا لتماثيل الجثث، يطلق عليه غرفة الرعب.
وقد تم إنشاء أول متحف للشمع بالعالم في العام 1882

أشهر متاحف الشمع
 متحف مدام تيسود
 متحف بلندن
 متحف جريفن بباريس
 متحف الشمع في هونغ كونغ في برج بيك.

مراجع

أنواع المتاحف
متاحف شمع

متحف شمع


Leftéris Mytilinéos (en  ; né le  et mort le ) est un chanteur grec. Il a sorti environ 20 albums studio complets, sur des labels tels que Columbia Records, CBS Records International, EMI et autres.

Leftéris Mytilinéos est décédé de la COVID-19 le 5 avril 2021 à Corinthe lors de la pandémie de Covid-19 en Grèce à 74 ans.

Discographie
Il a sorti les albums suivants :

 "Λευτέρης Μυτιληναίος" (Colombie, 1971)
 "Nο 2" (EMI (réédition), 1974)
 "Αυταπάτες" (Columbia, 1975, album partagé)
 "Nο 3" (Colombie, 1975)
 "Ένα Δάκρυ. ." (Colombie, 1977)
 "Τα Φώτα Χαμηλώστε" (CBS, 1979)
 "Πού Νάσαι" (CBS, 1980)
 "Θά Σέ Λησμονήσω" (CBS, 1981)
 « Στάσου Μια Στιγμή » (CBS, 1983)
 "Λίγο Πριν Ξημερώσει" (CBS, 1984)
 "Θα Περιμένω" (CBS, 1985)
 "Ότι Έχω Και Δεν Έχω" (CBS, 1986)
 "Αντικανονικά. . . Σ' Αγαπώ" (Pan-Vox, 1987)
 "Λαικό Ξεφάντωμα" (Pan-Vox, 1988, album partagé)
 "Καμμιά Δεν Σου Μοιάζει" (EMI, 1988)
 "Για Προδομένους" (EMI, 1990)
 "Και Το Ρωτάς" (Music Box International, 1994)
 "Μονάχα Δυο Βραδιές" (Music Box International, 1996)
 "Η Δική Μου Υπογραφή" (Legend Recordings, 2002)

Références

Liens externes

Chanteur grec
Naissance en avril 1946
Naissance à Athènes
Décès en avril 2021
Mort de la maladie à coronavirus 2019 en Grèce

Leftéris Mytilinéos


The tenth studio album by German industrial band KMFDM, titled with a set of five unpronounceable, non-alphabetic symbols and commonly known as Symbols, was released on 23 September 1997 by Wax Trax! Records.

Background
Recorded in Seattle, Symbols marked the introduction of Tim Skold. While his contribution to this album was as a guest, he would become a full-fledged member for Adios and Attak. Sascha Konietzko, the frontman of KMFDM, said the title had no special meaning, and was just an idea for a title the group had very early on, before a single album had been released.  En Esch said the idea for the album title came from the symbols used for curses in comic books. The symbols appear in the printed lyrics of "Down and Out"; the corresponding point in the song is covered with a censor-like beep in the song, and is replaced with "(SYMBOLS)" on the official KMFDM lyrics archive.
Several song files had been purportedly whiped clean during a computer malfunction late in the recording stage, essentially leading to most of the songs having to be re-done basically from scratch.

Release
Symbols was released on 23 September 1997.  "Megalomaniac", "Anarchy", and "Leid und Elend" were included on the soundtrack of the video game Test Drive 5. "Megalomaniac" was also featured in the film Mortal Kombat Annihilation, and was the first single from its soundtrack. "Anarchy" appeared on the European version of the soundtrack to the 1998 film Lost in Space.

Reception

Andy Hinds of AllMusic gave a mixed review, calling some of the band's ideas repetitive while praising the programming. He also commented that the band keeps its sound fresh by bringing in new contributing artists for each new album, and noted the presence of Tim Skold and Nivek Ogre. He called the production top quality and the album "a fine place for newcomers to start," but said that Symbols offers people that have been following the band few surprises. Kevin Williams of the Chicago Sun-Times called "Megalomaniac" an "incredible, irresistible opener" and said the album "could result in a KMFDM takeover of electronica."

"Stray Bullet" received significant media attention after the Columbine High School Massacre due to the song's lyrics being posted on the website of one of the shooters, Eric Harris, before the massacre. The song was also played in the background of the final video posted by Pekka-Eric Auvinen on YouTube before the Jokela school shooting in Finland.

Track listing

Personnel
 Sascha Konietzko – sequences/programming/loops, vocals (1–6, 8, 10), drums (7, 8)
 En Esch – vocals (1–6, 8, 10), percussion (2, 7, 8), slide guitar (2), cymbals (4, 6), tambourine (4), guitar (6, 9), sequences/programming/loops (7–10), scratch piano (10)
 Günter Schulz – guitar, programming (2), loops (4, 9), backing vocals (6, 10), percussion (7, 8)
 Abby Travis – vocals (1, 2, 4, 7, 8, 10), bass guitar (6, 9)
 Michel Bassin – guitar (4, 7-9), percussion (7)
 William Rieflin – drums (6, 10), loops (7, 10), percussion (7), sequences (10)
 Raymond Watts – vocals (6, 9)
 Amy Denio – saxophones (8)
 Nivek Ogre – vocals (5)
 Tim Skold – vocals (4, 7)

References

External links
 The lyrics of Symbols at the official KMFDM website

1997 albums
KMFDM albums
TVT Records albums
Metropolis Records albums

Symbols (album)


Muzică beat (în original, Beat music) sau Beat britanic (în original, British beat) ori Merseybeat (numit după anumite formații din Liverpool și zone suburbane riverane râului Mersey) este un gen al muzicii populare, care a apărut și s-a dezvoltat în Regatul Unit în anii timpurii 1960.

Muzica beat este în esență a fuziune între rock'n'roll-ul "clasic" (mai ales între stilul de a cânta la chitară a lui Chuck Berry și ritmul de midtempo al unor muzicieni precum Buddy Holly), și stilurile doo-wop, skiffle și R&B.

Genul muzical beat a fost stilul cu care formațiile primei Invazii britanice au cucerit muzical , începând cu toate clasamentele muzicii pop trans-atlantice (ocupând locuri fruntașe în așa numitele, American pop charts), o dată cu anul 1964, și continuând a fi un model de urmat pentru toate grupurile muzicale ale timpului, incluzând formațiile muzicale axate pe modelul celor grupurilor rock, a căror compoziție constantă până astăzi cuprinde chitare solo, ritmică și bas, contrabalansate de percuția la baterie.

Istoric, origini
Originea exactă a termenului de muzică beat (beat music) este neclară, deși originea termenului sinonim, Merseybeat, pare a fi mai limpede, și anume, "bătaie ritmică din [jurul râului] Mersey." Desigur, din multiplele sensuri ale verbului neregulat beat, cea referitoare la sensul de bătaie ritmică este cea corectă. Ritmul beat devenise specific pentru acele formații care practicau stilurile muzicale rock'n'roll, rhythm and blues și soul, evident deosebit față de mișcarea artistică din artele americane, caracteristică Generației Beat ale anilor 1950.

O dată cu declinul inițial al "valului de rock'n'roll" al anilor târzii 1950, termenul de "big beat music", prescurtat adesea la doar "beat music", a devenit o alternativă "dance" pentru baladiștii timpului, precum Tommy Steele, Marty Wilde și Cliff Richard, care dominau copios clasamentele timpului din .

Antropologul cultural și criticul muzical german Ernest Borneman, care a locuit în Anglia decenii bune (între 1933 și 1960), a afirmat că ar fi fost acela care a folosit pentru prima dată termenul într-o coloană de-a sa din revista Melody Maker pentru a descrie imitarea de către britanici a formațiilor muzicale de peste ocean ce practicau stilurile muzicale rock'n'roll, rhythm and blues și skiffle.

Numele de  Mersey Beat a fost utilizat pentru o revistă muzicală din Liverpool, fondată în 1961 de Bill Harry. Harry afirma că a folosit termenul "referitor la cuvântul beat folosit cu semnificația de bătaie aplicată de poliție și nu referitor la muzică" (conform, "based on a policeman's beat and not that of the music"). Trupa "The Pacifics" a fost astfel redenumită "The Mersey Beats" în februarie 1962 de către  Bob Wooler, MC (maestru de ceremonii) la Cavern Club, iar în aprilie al aceluiași an, numele lor oficial a devenit  The Merseybeats.

După succesul fulminant al trupei The Beatles din 1963, termenii de Mersey sound și Merseybeat au devenit larg aplicabili pentru formații și cântăreți din și din jurul orașului-fanion, Liverpool, fiind pentru prima dată în istoria muzicii britanice când un tip de sunet și un loc au fost conectate împreună. Scenele muzicale din Birmingham și Londra au fost categorisite ca fiind Brum beat și, respectiv, Tottenham Sound.

Caracteristici
Cea mai distinctivă caracteristică a muzicii beat este bătaia ritmică, ușor de recunoscut, numit  backbeat, comun atât rock and roll-ului cât și rhythm and blues-ului, dar adesea cu o accentuare pe toate bătăile unei măsuri 4/4. Ritmul însuși, descris de Alan Clayson ca fiind  "a changeless four-four offbeat on the snare drum", a fost prima dată experimentat în numeroasele cluburi de noapte din Hamburg, Germania de Vest, unde multe grupuri muzicale britanice, incluzând The Beatles, au cântat în anii timpurii 1960. Sunetul tipic, "hamburghez", a fost cunoscut ca [bătaie ritmică] mach schau (în engleză, make show). Ritmul de 8/8 era suficient de flexibil pentru a fi adoptat de cântece variate acoperind un interval larg de genuri muzicale. În plus, conform criticului muzical Dave Laing,

"Jocul acordurilor de chitară ale ritmului de bază a fost împărțit într-o serie de lovituri separate, adesea una câte una, cu o alternare obișnuită a chitarei bas cu cea a unui tambur [al tobelor] ca fundal. Această combinație a avut ca rezultat un efect foarte diferit față de caracterul monolitic al rock-ului, în sensul că ritmul nu a fost dat de dublarea unui instrument din secțiunea ritmică ci de către un altul, ca o juxtapunere între cele trei. Această flexibilitate a însemnat, de asemenea, că muzica beat ar putea face față unei game mai mari de semnături temporale și de forme de cântece decât rock & roll reușise să o facă".

"[T]he chord playing of the rhythm guitar was broken up into a series of separate strokes, often one to the bar, with the regular plodding of the bass guitar and crisp drumming behind it.  This gave a very different effect from the monolithic character of rock, in that the beat was given not by the duplication of one instrument in the rhythm section by another, but by an interplay between all three. This flexibility also meant that beat music could cope with a greater range of time-signatures and song shapes than rock & roll had been able to".

Grupurile beat au de obicei linii melodice dominate de o singură chitară, acompaniată de vocalist, de armonii și de versuri atractive. Cea mai comună structură a instrumentelor a grupurilor beat constă din trei chitare, solo, armonie și bas, contrabalansate respectiv de grupul tobelor de percuție, conform popularizării realizate de The Beatles, the Searchers, dar și de alții. Grupurile beat - chiar și cele cu un cântăreț solo - au cântat adesea atât versurile, cât și corurile din armonie apropiată, asemănătoare cu cel din stilul doo wop, adesea cu foneme articulate, dar lipsite de sens.

"Explozia" muzicii beat

În anii târzii 1950, o anumită cultură specifică muzicală a grupurilor muzicale de tip cuartet și cvintet a început să apară, adesea după declinul scenei muzicale skiffle, în special în centrele urbane importante din Regatul Unit, așa cum sunt Liverpool, Manchester, Birmingham și Londra. În mod cu totul particular, trebuie remarcat scena artistică a Liverpool-ului, pe care se estimase că ar fi existat cel puțin 350 de formații active, adesea cântând la săli de dans, săli de concerte și cluburi de noapte. Liverpool-ul a fost plasat unic în Marea Britanie pentru a fi punctul de origine al noii forme de muzică ascultată, iubită și populară.

Printre cauzele succesului muzicii beat de la intersecția deceniilor cinci și șase, numeroșii comentatori ai fenomenului au indicat combinația de solidaritate locală (local solidarity), declinul industrial general al insulei mari britanice, depravarea socială și existența unei componente masive irlandeze în populația zonei, a cărei influență culturală a fost detectată în noul gen muzical.

Invazia britanică

Termenul "Invazia britanică" (în engleză, "British Invasion"), folosit prima dată de faimosul jurnalist de televiziune Walter Cronkite pentru a descrie sosirea celor patru în Statele Unite, a devenit rapid universal folosit la începutul declanșării fenomenului cunoscut ca Beatlemania în 1964. Prezența celor patru din Liverpool la cunoscutul shoe de televiziune The Ed Sullivan Show a declanșat seria succeselor în toate clasamentele. De-a lungul celor doi ani care au urmat, alți britanici, precum The Animals, Petula Clark, The Dave Clark Five, the Rolling Stones, Donovan, Peter and Gordon, Manfred Mann, Freddie and the Dreamers, The Zombies, Wayne Fontana and the Mindbenders, Herman's Hermits și The Troggs au avut fiecare unul sau mai multe melodii single în clasamentele din Statele Unite.

Declinul genului muzical
Invazia britanică (prima) a durat la apogeul său aproximativ trei ani. Astfel pe la mijlocul anului 1967 muzica beat începuse să sune "depășită", comparată mai ales cu blues rock-ul, care se impunea rapid ca noua tendință dominantă.

Cele mai multe grupurile muzicale care au rezistat și nu s-au dezmembrat până în 1967, precum The Beatles, făcuseră deja tranziția spre alte forme ale muzicii rock și pop, incluzând genurile de rock psihedelic și chiar  progresiv.

Reprezentanți semnificativi

Merseybeat

 The Beatles
 The Big Three
 The Cryin' Shames
 Lee Curtis and the All-Stars
 The Dakotas
 The Dennisons
 Derry and the Seniors
 The Escorts
 The Fourmost
 Gerry and the Pacemakers
 Billy J. Kramer
 The Liverbirds
 The Merseybeats
 The Mindbenders
 The Mojos
 Rory Storm and the Hurricanes
 Kingsize Taylor and the Dominoes
 The Searchers
 The Swinging Blue Jeans
 The Undertakers

Alte grupuri beat britanice

 The Animals
 The Applejacks
 Cliff Bennett and the Rebel Rousers
 The Dave Clark Five
 Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich
 Eddy Grant and The Equals
 Freddie and the Dreamers
 Herman's Hermits
 The Honeycombs
 The Hollies
 The Kinks
 Lulu and The Luvvers
 Manfred Mann
 The Move
 Brian Poole and the Tremeloes
 The Pretty Things
 The Rolling Stones
 The Small Faces
 The Troggs
 The Who
 The Zombies

Alte articole

 British rhythm and blues
 Freakbeat
 Garage rock
 Popular beat combo

Note

Bibliografie de referință

 Leigh, S., (2004) Twist and Shout!: Merseybeat, The Cavern, The Star-Club and The Beatles (Nirvana Books),  (updated version of Let's Go Down to the Cavern)

Legături externe
 Mersey Beat magazine, including history of genre
 Merseybeat Nostalgia

Anii 1960 în muzică

Genuri muzicale din secolul al XX-lea
!
Istoria muzicii britanice
Stiluri de muzică britanică
Stiluri de muzică engleză
Subgenuri de muzică rock
Varietăți de muzică rhythm and blues

Muzică beat


Luis Carlos dos Santos Martins (født 19. juni 1984) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Luis Carlos dos Santos Martins


Parada de Cunhos, Portekiz'de Vila Real belediyesine bağlı olan, 7,03 km2 yüzölçümüne sahip, 1.789 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila Real'ın bucakları

Parada de Cunhos


La classe Laxen (« Saumon » en suédois) était une classe de sous-marins de la marine royale suédoise qui a été construite au chantier naval de Karlskrona et livrée en 1915. C'étaient en grande partie les mêmes bateaux que les  à , mais avec un intérieur modifié et des détails mineurs sur la coque et le pont. C'étaient des bateaux excellents et fiables pour leur époque et de haute qualité. L'armement était le même que celui des prédécesseurs. Ils ont été mis hors service en 1935 après un long service d'entraînement pour les équipages de sous-marins. Les bateaux étaient encore aux chantiers navals jusqu'en 1942.

Navires de la classe

Notes et références

Bibliographie
 .
 .

Liens externes
 .

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des sous-marins de la Suède

Classe de sous-marin de la Marine royale suédoise

Classe Laxen


Fred von Lohmann ist ein amerikanischer Rechtsanwalt, der derzeit beim Internetdienstleister Google als Rechtsbeistand in Urheberrechtsfragen tätig ist. Vor seinem Eintritt bei Google im Juli 2010 stand von Lohmann als Anwalt im Dienst der Electronic Frontier Foundation, wo er auf Fragen des geistigen Eigentums spezialisiert war. Er vertrat in dieser Zeit insbesondere Programmierer in einer Vielzahl von Urheber- und Markenrechtsprozessen.

Vor seinem Eintritt bei der EFF war er Gastforscher beim Berkeley Center for Law and Technology und Mitarbeiter bei der internationalen Anwaltskanzlei von Morrison & Foerster LLP. In den USA wird er des Häufigeren in Medien zitiert und kam bereits zu Auftritten bei CNN und CNBC. Seine Ausbildung absolvierte von Lohmann an der Stanford University sowie an der dazugehörigen Law School. Für seine Leistungen wurde er bereits mit dem California Lawyer of the Year Award sowie dem L. Ray Patterson Copyright Award ausgezeichnet und galt im Jahre 2010 laut der Fachzeitschrift The American Lawyer als eine der 25 einflussreichsten Persönlichkeiten im IT-Sektor.

Weblinks

 Fred von Lohmann bei Google+

Einzelnachweise

Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Fred von Lohmann


බෙනඩික්ට් කුමරිය යනු ඩෙන්මාර්කයේ නවවන ෆ්‍රෙඩ්රික් රජතුමාගේ සහ ඉන්ග්‍රිඩ් රැජිනගේ දෙවන දරුවා වේ. ඩෙන්මාර්කයේ දෙවන මාග්‍රෙත් රැජිනගේ සහ ග්‍රීසියේ ඈන් මරී රැජිනගේ සොහොයුරියද වේ.

ඩෙන්මාර්කයේ බෙනඩික්ට් කුමරිය, සැයින්-විට්ජන්ස්ටෙයින්-බර්ලෙබර්ග්හි වැන්දඹු කුමරිය


El pepitero chico (en Argentina, Bolivia, Paraguay y Uruguay) (Saltatricula multicolor), también denominado manchadito (en Uruguay), es una especie de ave paseriforme de la familia Thraupidae, una de las dos perteneciente al género Saltatricula. Es nativo del centro-sur de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye por el sureste de Bolivia (este de Santa Cruz, Chuquisaca y Tarija), oeste de Paraguay (al oeste del Río Paraguay), norte de Argentina al este de la precordillera (al sur hasta el centro de Mendoza, sur de San Luis, sur de Córdoba y sur de Santa Fe, y desde el centro de Formosa y centro del Chaco al sur hasta el sur de Corrientes y Entre Ríos) y noroeste de Uruguay. Registros en el extremo suroeste de Río Grande do Sul (Uruguaiana), en Brasil.

Habita los pastizales al borde de matorrales y bosques secos del chaco principalmente abajo de los 500

Descripción
Mide 18 cm de longitud. Pico mayormente amarillo. Por arriba es pardo arenoso, con una prominente banda blanca pos-ocular y máscara negra que se extiende desde la frente hasta los lados del pescuezo. Cola bastante larga y graduada, las plumas externas con anchas puntas blancas. Media garganta blanca, gris en los lados del pescuezo y del pecho, lados y flancos ampliamente pardo claro rosáceo.

Comportamiento
Este elegante e inconfundible pájaro, endémico del chaco, es encontrado de a pares o en pequeños grupos (cuando no está reproduciendo) y a menudo asociado con el brasita de fuego (Coryphospingus cucullatus). La relativa abundancia de esta especie parece fluctuar en relación con el tipo de hábitat durante el año, pero permanece incierto si esto se debe a mudanzas en la abundancia de comida, disponibilidad de locales para nido o competición variable de aves migratorias.

Alimentación
Se alimenta principalmente de semillas de pastos, pero, facultativamente de la savia liberada en perforaciones abiertas por el carpintero de los cardones (Melanerpes cactorum). Busca su comida principalmente en el suelo, y cuando perturbado vuela hacia arbustos bajos, muestra un brillo blanco.

Vocalización
Su canto es un poco espirituoso y rápido «wiia-wiia-wiia», a menudo repetido monótonamente durante el calor del día, cuando otros pocos pájaros cantan.

Sistemática

Descripción original
La especie S. multicolor fue descrita por primera vez por el naturalista alemán naturalizado argentino Carlos Germán Burmeister en 1860 bajo el nombre científico Saltator multicolor; la localidad tipo es: «Paraná, Entre Ríos, Argentina».

Etimología
El nombre genérico femenino Saltatricula es un diminutivo del género Saltator, en latín, «saltatrix» significa 'bailarina'; y el nombre de la especie «multicolor» en latín significa 'de muchos colores'.

Taxonomía
Anteriormente se le consideró un miembro de la familia Emberizidae, pero la evidencia genética sugiere que pertenece a Thraupidae, de acuerdo con Klicka et al (2007). Sin embargo, la Propuesta N° 322 al Comité de Clasificación de Sudamérica (SACC), aprobada, lo dejó temporalmente en Incertae sedis.

Nuevos estudios de Chaves et al (2013) revisaron la secuencia linear de los géneros Saltator y Saltatricula, concluyendo que Saltator atricollis y Saltatricula multicolor son especies hermanas. La Propuesta N° 593 al SACC rechazó la inclusión del presente en Saltator y aprobó la inclusión de S. atricollis en Saltatricula como Saltatricula atricollis, lo que fue seguido por el SACC, el Comité Brasileño de Registros Ornitológicos (CBRO) y por  otras clasificaciones.

En la Propuesta N° 704 al SACC, con base en los estudios de Burns et al. 2014 y otros, se aprobó la transferencia de Saltatricula y Saltator para Thraupidae, lo que fue seguido por las principales clasificaciones. En la Propuesta N° 730 Parte 3 al SACC se rechazó la fusión de los géneros Saltator y Saltatricula y se aprobó la retención de este último y la inclusión de S. atricollis en él. Sin embargo, las clasificaciones Aves del Mundo y Birdlife International, siguiendo a Burns et al. (2016) prefieren el género Saltator ampliado.

Es monotípica.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Saltatricula multicolor en eBird.
 Mapa de distribución y sonidos de Saltatricula multicolor en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de batuqueiro-chaquenho Saltatricula multicolor en Wikiaves.

Aves de América del Sur
multicolor
Animales descritos en 1860
Taxones descritos por Carlos Germán Burmeister

Saltatricula multicolor


Ștefan Pop (n.  23 noiembrie  1881, Teiuș, județul Alba - d.  20 mai 1970, Blaj, județul Alba) a fost un delegat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
S-a născut într-o familie țărănească de grăniceri. După mamă, provenea din familia Rațiu de Nagylok. A deținut mai multe funcții: subprefect de studii la Institutul ,,Vancean" de băieți din Blaj (1 septembrie 1905 - 30 septembrie 1906), catehet în Budapesta (1 ianuarie 1907 - 30 iunie 1909); profesor între 1 septembrie 1909 - 31 august 1919 la Școala Normală de Învățători, iar între 1 septembrie 1919 - 15 august 1920 și din 1 septembrie 1921 și până la pensionare, la Liceul ,,Sf. Vasile" din Blaj. Între anii 1910 - 1912, a fost prefect conducător al Internatului Școlii Normale. Mai târziu, a fost director și consilier tehnic pentru învățământul normal la Secretariatul General al Învățământului din Cluj (15 august 1920 - 1 septembrie 1921). Între 1 decembrie 1928 - 17 ianuarie 1937, a fost director al Liceului de Băieți ,,Sf. Vasile" din Blaj. A mai fost secretarul Despărțământului  "Astra" (septembrie 1904 - 1915), secretar general al Serbărilor ,,Astrei" (1911) și secretar general al C.N.R. Blaj (1918). A colaborat la diferite ziare și reviste din Ardeal și a ținut și publicat conferințe și studii din istoria și literatura națională.

Educație
A urmat studiile primare și liceale în locul său natal Teiuș, județul Alba și la Blaj. A urmat studiile superioare teologice și filologice la Budapesta (1905-1909).

Note

Bibliografie
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale Participanților, vol. II, Ed. Academiei Române, București, pp. 217–218.

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1881
Decese în 1970
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Oameni din Teiuș

Ștefan Pop


El Arroyo Cufré o Sauce del Cufré es un curso de agua uruguayo que atraviesa los departamentos de  San José y departamento de Colonia perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla de San José y desemboca en el río de la Plata tras recorrer alrededor de  16 km.

Referencias

Cufré
Cufré
Cufré
Cuenca del Plata

Arroyo Cufré


Teolojik erdemler veya Üç Teolojik Erdem, Yeni Ahit'te geçen üç temel erdemi tanımlayan isimdir. Bu erdemler şunlardır:
 İnanç – πίστις
 Umut - ἐλπίς
 Sevgi - ἀγάπη

Yeni Ahit'te Korintliler 1, 13:13'de yer alırlar.

Ayrıca bakınız
 Kardinal erdemler
 Yedi ölümcül günah

Kaynakça

Erdem
Hristiyanlıkta etik
Katolik ilahiyatı ve doktrinleri

Teolojik erdemler


Adem Sokolović (1886. – 1958.), profesor u Državnoj srednjoj tehničkoj školi u Zagrebu, član zagrebačkoga Džematskog Medžlisa (1937. – 1945.) i član Upravnog odbora Zaklade za izgradnju džamije (1938. – 1945.). Surađivao s listom Doğu ve Batı gdje je prevodio s turskog na hrvatski i s hrvatskog na turski.

Izvori

Hrvatski prevoditelji
Životopisi, Zagreb

Adem Sokolović


Die Bancal-Bucht ist eine flache Meeresbucht im Nordosten der Insel Panay auf den Philippinen, an der die Gemeinden Balasan und Carles liegen.

Sie ist eine Meeresausbuchtung im Westen der Visayas-See. Ihr sind zahlreiche Inseln vorgelagert, von denen die größten die Inseln Gigantes, Binuluangan, Calagnaan und Sicogon sind. Die Küstenlinie der Bucht weist eine Mischung aus Mangrovenwäldern und Wattflächen auf. Im Inselinneren liegen zahlreiche Fischteiche, die teilweise für Aquakulturen genutzt werden. Zahlreiche kleinere Flüsse und Bäche münden in die Bucht. In der Bucht ist das Vorkommen der Muschelarten Spondylus barbatus, Malleus maleus, Placuma sella und der Flügelschnecke Strombus canarium bekannt, die traditionell in der Gezeitenzone eingesammelt und in tieferem Wasser von Tauchern geborgen werden.

Die Bucht hat ein tropisch-feuchtes Klima ohne Trockenzeit. Die trockensten Monate sind November bis April, den Rest des Jahres fallen zum Teil starke Niederschläge.

Weblink
 die Bancal Bay auf der Website des ASEAN Centre for Biodiversity (englisch)

Bucht der Philippinen
Iloilo
Bucht (Australasiatisches Mittelmeer)

Bancal-Bucht


Ein Okularriss (lat. oculus = mit dem Auge) ist eine nach dem Augenmaß gemachte Zeichnung einer Gegend oder eines Gegenstandes, welche eine ungefähre Idee von der Ansicht bzw. Ausführung des Ganzen geben soll, besonders die Brouillonkarte, die ein Geodät zunächst von der aufzunehmenden Feldmark entwirft, und nach dessen Anleitung er dann die genauen Messungen im Einzelnen zu vollziehen hat.

Literatur
 Hermann Alexander Müller: Lexikon der bildenden Künste. Bibliographisches Institut, Wisconsin 1883.
 Hermann Julius Meyer: Meyers Konversations-Lexikon. Band 12, Bibliographisches Institut 1888.

Siehe auch
 Augenscheinkarte
 Normalprojektion
 Plan (Kartografie)

Weblinks
 Okularriss bei eLexikon (abgerufen am 1. April 2016)

Kartentyp

Okularriss


Sympathetic strings or resonance strings are auxiliary strings found on many Indian musical instruments, as well as some Western Baroque instruments and a variety of folk instruments. They are typically not played directly by the performer (except occasionally as an effect), only indirectly through the tones that are played on the main strings, based on the principle of sympathetic resonance. The resonance is most often heard when the fundamental frequency of the string is in unison or an octave lower or higher than the catalyst note, although it can occur for other intervals, such as a fifth, with less effect.

Description
Sympathetic strings are used to enhance the sound of an instrument. Some instruments have only a few sympathetic strings such as the Hardanger fiddle  (pictured above right). Other instruments which have more include the sitar with 11-13 sympathetic strings and sarod with 15 sympathetic strings, and the sarangi, which has a total of 37 sympathetics. In Western music, some members of the viola family appeared in the middle of the 17th century that were fitted with an extra choir of thin wire strings running through a hollow chamber through the neck of the instrument, the head of which was then elongated to accommodate as many extra tuning pegs as necessary. These were generally called viola d'amore; another historical example is the baryton, for which Haydn wrote many trios. Other instruments such as the harp, lute, guitar, harpsichord, and piano do not have additional strings, but make use of the effect by allowing their playing strings to vibrate sympathetically when they are not being played directly. In keyboard instruments like the piano, the string dampers can be raised to produce this effect.

The guitar is normally unable to produce effective sympathetic string resonance for tones other than E (resonance from the 6th and 5th strings, tuned to E and A, respectively), B (from the 6th string), D (from the 4th string), and A (from the 5th and 4th strings). (The treble strings are negligible in practice, as they are almost constantly being fingered.) However, the ten-string guitar invented in 1963 by Narciso Yepes, adds four strings tuned to C, A, G, F, which resolves the imbalance of resonance on the guitar. By adding the abovementioned resonances and, of course, their fifths (the fifth being a strong resonant frequency)—that is to say, G, F, D, C—the guitar's strings now resonate more equally with all 12 notes of the chromatic scale, bringing the guitar's sound closer to the consistency and sustainability of the harpsichord and piano.

Sympathetic string resonance in music instruments

Strings or parts of strings may resonate at their fundamental or harmonic frequencies when other strings are sounded. In general, non-played strings respond in sympathy to other strings being played. Two tones of the same pitch will give maximum sympathetic resonance as all harmonics of both strings will overlap. Other harmonic combinations will cause sympathetic resonance at the fifth, fourth and major third. For example, an A string at 440 Hz will cause an E string at 330 Hz to resonate, because they share an overtone of 1320 Hz (3 x 440 = 4 x 330 = 1320; third overtone of A and fourth overtone of E).

Tuning
The musician retunes the sympathetic strings for each mode or raga, so that when the corresponding note (or one an octave below it) is played on the main strings of the instrument, the sympathetic strings (called tarabs in Indian music) will vibrate in response, providing a lingering halo of sound.

Instruments with sympathetic strings

Banjo
Baryton
Bazantar
Crwth
Dilruba
Esraj
Fender Jaguar
Fender Jazzmaster
Gadulka
Gottuvadhyam
Gudok
H'arpeggione
Hardanger fiddle
Herati dutar
Hurdy-gurdy
Kithara (of Harry Partch)
Koto
Some instruments of the lute family
Mohan veena
Moodswinger
Moonlander
Nyckelharpa
Pencilina
Pianos that use aliquot stringing
Prepared guitar
Prepared piano
Rubab
Samvadini (stringed harmonium)
Sarangi
Saraswati Veena
Sarod
Setar
Sitar
Springtime
Tambura
Tar (lute)
Taus
Ten-string guitar
Ukelin
Viola d'amore

See also
Aliquot stringing
Drone (music)

References

Chordophones
Timbre

Sympathetic string


An Sobralia rigidissima in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Jules Linden ngan Heinrich Gustav Reichenbach. An Sobralia rigidissima in nahilalakip ha genus nga Sobralia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sobralia

Sobralia rigidissima


Anisoptera, biljni rod u porodici dipterokarpovki. Pripada deset priznatih vrsta koje rastu po jugoistočnoj Aziji i južnoj Aziji.

Četiri vrste ovoga roda na popisu su kritično ugroženih vrsta (vidi popis ispod)

Vrste
 Anisoptera aurea Foxw.,  kritično ugrožena
 Anisoptera costata Korth.
 Anisoptera curtisii Dyer ex King
 Anisoptera grossivenia V.Sloot.
 Anisoptera laevis Ridl.
 Anisoptera marginata Korth.
 Anisoptera megistocarpa Slooten,  kritično ugrožena
 Anisoptera reticulata P.S.Ashton,  kritično ugrožena
 Anisoptera scaphula (Roxb.) Kurz,  kritično ugrožena
 Anisoptera thurifera (Blanco) Blume

Izvori

Dipterokarpovke

Anisoptera (Plantae)


Ion Achimescu (n. 18 februarie 1870, Stignița, azi în județul Mehedinți – d. 1925) a fost un poet și traducător român. S-a remarcat ca traducător de limba engleză, adaptând în limba română mai multe povestiri ale lui Edgar Allan Poe.

Biografie
A urmat școala primară și gimnaziul la Turnu Severin, după care a absolvit o școală militară în București. A fost ofițer de artilerie în Armata Română, având în anul 1902 gradul de locotenent, în 1908 gradul de căpitan și în 1915 gradul de maior în serviciile de intendență ale armatei. În paralel cu atribuțiile militare, a desfășurat și o activitate publicistică măruntă. A scris versuri și proză, debutând în anul 1894 cu o poezie publicată în revista Vieața.

A realizat traduceri din limbile franceză și engleză, manifestând o preferință pentru literaturile engleză și americană, mai puțin cunoscute în România. Scrierile originale și traducerile sale au fost publicate de obicei în Liga literară, Foaia pentru toți și Foaia populară (1901-1903) și mai rar în revistele Carmen, Adevărul ilustrat și Floare-albastră. Primul volum publicat, Spicuiri (1899), conținea traduceri mărunte din scriitori englezi și americani, precum John Ruskin (o notiță biografică, plus două scrieri nesemnificative), Charles Dickens, Arabella C. Winter, T.G. Smollett, Richard Jefferies și Washington Irving. Volumul Din sferi senine (1904) este o colecție a scrierilor apărute prin reviste.

Ion Achimescu rămâne cunoscut prin traducerile unor povestiri cunoscute ale lui Edgar Allan Poe ("Adevărul asupra cazului domnului Voldemar", "Morella", "Ligeia", "Eleonora", "Masca", "Umbră – O parabolă") ce au apărut în revistele vremii, iar autorul a anunțat în 1904 că pregătește un volum de traduceri ale scrierilor lui Poe. Volumul Nuvele alese a fost tipărit în 1912 de Tipografia Dor. P. Cucu din București și conținea, printre altele, povestirile "Eleonora" (pp. 18–27), "Ligeia" (pp. 28–52), "Morella" (pp. 53–61) și "Masca" (pp. 62–70). De asemenea, a mai tradus poemul "Evangelina" și câteva fragmente din romanul Hyperion ale lui H.W. Longfellow.

Scrieri
 Spicuiri de I. Achimescu, hărăzite iubitorilor de adevăr și dreptate. Culegeri din englezește, Tip. și Fonderia de Litere Thoma Basilescu, București, 1899;
 Femeea și Notițe biografice, Tip. Carmen-Sylva, București, 1901;
 Jubileul de 25 ani al proclamării independenței, Tip. Viitorul Nicolae N. Voicu, București, 1902.
 Din sferi senine. Schițe, Pasteluri, Impresii și Reflecții, Stab. de Arte Grafice Universala, București, 1904.
 Mijloacele și dispozițiunile ce au slujit la hrănirea trupelor în Răsboiul Ruso-Japonez 1904-1905 din Extremul Orient, Stab. de Arte grafice Albert Baer, București, 1908.
 Învățăminte trase din Campania 1913 asupra Serviciului de intendență în Comandamente și Lichidării rechizițiunilor, Inst. de Arte Grafice Tipografia Românească, București, 1915.

Traduceri (selecție)
 E.A. Poe: "Adevărul asupra cazului domnului Voldemar", 1893; "Morella", 1894; "Ligeia", 1897; "Eleonora", 1899; "Masca", 1912; "Umbră – O parabolă"; povestirile au fost incluse ulterior în vol. Nuvele alese, București, 1912;
 Maxime Villemer: "Păianjenul", 1894; "Pomul de Crăciun (legendă germană)", 1895;
 Paul de Pontsevrez: "Pumnul cu sare", 1895;
 Anatole France: "Leslie Wood", 1895;
 Charles Dickens, John Ruskin, T.G. Smollett, Washington Irving, Arabella C. Winter, în Spicuiri, București, 1899;
 H.W. Longfellow, "Hyperion (fragment)", 1901; "Evangelina", 1902;
 Richard Jefferies: "Bucuria vieții", 1901;
 Alfred Wellesley Ress, "Arta în campanie", 1901.

Note

Bibliografie
 ***, "Locotenent Ion Achimescu", în Foaia populară, anul V, nr. 5, 1902.
 Stănuța Crețu, "Achimescu, Ion", în vol. Academia RSR (ed.), Dicționarul literaturii române de la origini pînă la 1900, Editura Academiei RSR, București, 1979, p. 4.
 C. Scînteie, "Spicuiri. Traduceri din englezește de I. Achimescu", în Carmen, București, anul I, nr. 10, 1899.

Nașteri în 1870
Decese în 1925
Poeți români
Traducători români

Ion Achimescu


Mount Parker ist der Name folgender Berge:
* Mount Parker (Antarktika), ostantarktisches Viktorialand
 Mount Parker (Hongkong), China
 Mount Parker (British Columbia), Kanada
 Mount Parker (Nunavut), Kanada
 Mount Parker Hynes (Nova Scotia), Kanada
 Mount Parker (Southland) auf der Südinsel von Neuseeland
 Mount Parker Vulkan auf den Philippinen, siehe Parker (Vulkan)
 Mount Parker (Alaska), Vereinigte Staaten
 Mount Parker (New Hampshire), Vereinigte Staaten

Mount Parker


An Rhynchospora legrandii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Kükenthal ngan Manuel Barros. An Rhynchospora legrandii in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora legrandii


Eugen er et drengenavn, der stammer fra græsk εὐγενής eugenēs.  Ifølge Danmarks Statistik var der i 2019 81 personer i Danmark med navnet.

Den kvindelige variant er Eugenia eller Eugenie.

Kendte personer med navnet
Prins Eugen af Savoyen, østrigsk feltherre
Prins Eugen af Sverige, svensk prins og kunstmaler
Eugen d'Albert, tysk komponist og pianist
Eugenio Barba, italiensk forfatter, teaterinstruktør og forsker
Eugène Delacroix, fransk kunstmaler
Eugène Ionesco, rumænsk dramatiker
Jevgenij Jevtusjenko, russisk forfatter og digter
Eugene Merle Shoemaker, amerikansk geolog
Eugene O'Neill, amerikansk dramatiker
Eugène Scribe, fransk dramatiker og librettist
Eugen Warming, dansk botaniker

Navnet anvendt i fiktion
Eugen Onegin, versroman af Aleksandr Pusjkin

Noter

Drengenavne

Eugen


El coludito de los pinos o tijeral de las araucarias (Leptathenura setaria),  es una especie de ave paseriforme de la familia Furnariidae perteneciente al género Leptasthenura. Es nativa del centro oriente de América del Sur.

Distribución y hábitat

Se distribuye en el sureste de Brasil (desde el extremo sureste de Minas Gerais y sur de Río de Janeiro hacia el sur hasta el norte de Rio Grande do Sul) y en el noreste de Argentina en la provincia de Misiones.

Esta especie es considerada bastante común en su hábitat natural; el dosel de los bosques de Araucaria angustifolia y también en arboledas o árboles plantados de la misma especie, entre los 750 y 1900 m de altitud.

Descripción
Mide 17 cm de longitud. Presenta cresta prominente con corona de líneas negras y blancuzcas. Las partes superiores son principalmente de color castaño rojizo rufo, con la cabeza gris a negruzca y líneas superciliares blancuzcas o ante claro, la cola rufa con las timoneras centrales negras; las partes inferiores son canela anteado a ocráceo claro, con rayas negruzcas en el pecho, la garganta es blanca con los lados negruzcos y el crísum es leonado.

Alimentación
Se alimenta de artrópodos pequeños, que encuentra en las ramas y la hojas de las araucarias.

Reproducción
Construye un nido con ramas secas de araucaria y lo protege con sus hojas puntiagudas.

Sistemática

Descripción original
La especie L. setaria fue descrita por primera vez por el ornitólogo neerlandés Coenraad Jacob Temminck en 1824 bajo el nombre científico de Synallaxis setaria; la localidad tipo es: «São Paulo, Brasil; error = Castro, Paraná, Brasil».

Etimología
El nombre genérico femenino «Leptasthenura» se compone de las palabras del griego «leptos»: fino, «asthenēs»: débil, y «oura»: cola, significando «de cola fina y débil»; y el nombre de la especie «setaria», deriva del latín moderno «setarius»: con cerdas o pelos, erizado.

Taxonomía
Los estudios genéticos demuestran que la presente es hermana del par formado por Leptasthenura platensis y L. striolata. Anteriormente fue colocada en los géneros monotípicos Dendrophylax o Bathmidura. Es monotípica.

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Leptasthenura setaria en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Leptasthenura setaria en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  Leptasthenura setaria en Wikiaves.
 Leptasthenura setaria Coludito de los Pinos; SIB
 Araucaria Tip-spinetail Galería de fotos VIREO

setaria
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Coenraad Jacob Temminck
Animales descritos en 1824

Leptasthenura setaria


Süper Lig 2006-2007 sezonu 4 Ağustos 2006 tarihinde oynanan Ankaraspor-Galatasaray karşılaşmasıyla başladı. 34 hafta süren mücadele 27 Mayıs 2007'de son buldu. İddia Lig A 2005-06 sezonunda ilk iki sırayı alan Bursaspor, Antalyaspor ve play-off galibi Sakaryaspor 2006-07 sezonunda Süper Lig'de yer aldı. Sezonu Fenerbahçe, kuruluşunun 100. yıldönümünde şampiyon olarak tamamladı. Lig sonunda son 3 takım olan Antalyaspor, Kayseri Erciyesspor ve Sakaryaspor, 1. Lig'e düştü.

Kulüp Bilgileri

Puan Durumu

Sonuçlar

Takımların haftalık sıralamaları

Gol krallığı

Dış bağlantılar

Süper Lig sezonları
2007'de Türkiye'de futbol

2006-07 Süper Lig


Le Ski est un magazine de ski créé en 1931 par Albert Saint-Jacques (initialement sous le tire Ski Sports d'hiver) et dont la parution cesse en 1966, après 203 numéros.

Historique

En 1931, Albert Saint-Jacques crée le magazine Ski sports d'hiver . 82 numéros paraissent entre 1931 et juillet 1946. Au cours des 5 dernières années de parution, le titre a légèrement évolué, et est devenu Le Ski sports d'hiver.

A partir d'octobre 1946, le magazine est relancé sous le titre Le Ski . Le premier exemplaire prend le numéro 83, poursuivant ainsi la numérotation de Ski sports d'hiver.

La parution cesse en février 1966, après 203 numéros.

Description
En 25 années de publication, les logos des différents magazines ont été :

Au début de sa parution le magazine traite de la pratique du ski alpin et du ski de randonnée mais aborde aussi les sports de glace et les grandes compétitions de ski. Puis il se recentre quasi-exclusivement sur les stations et leurs équipements en France et à l'étranger (avec quelques sujets sur les itinéraires de randonnée).

Concurrence
Les principaux magazines concurrents étaient :
 La Revue du ski de 1930 à 1939
 Ski français (créé en 1940)
 Ski Flash (créé en 1963)

Notes et références

Liens externes

Titre de presse créé en 1931
Presse sportive en France
Presse mensuelle disparue en France

Le Ski


José Sócrates Carvalho Pinto de Sousa (d. 6 Eylül 1957, Vilar de Maçada, Alijó), Portekizli siyasetçi. Sosyalist Parti'nin eski genel sekreteridir. 12 Mart 2005 ile 6 Haziran 2011 tarihleri arasında Portekiz başbakanlığı yaptı.

WikiLeaks

WikiLeaks tarafından kamuoyuna açıklanan belgelere göre Portekiz Başbakanı José Sócrates ve Dışişleri Bakanı Luis Amado hükûmetlerinin ve parlamentonun izni olmaksızın ABD Silahlı Kuvvetlerine ait uçakların CIA gizli uçuşları kapsamında terör suçlusu oldukları iddia edilen kişilerin Guantanamo Kampına taşınması için lojistik destek vermiş ve Azorlardaki hava üslerinin kullanılmasına onay vermiştir.

Kaynakça

1957 doğumlular
Portekiz başbakanları
Yaşayan insanlar
Portekiz çevre bakanları
Siyasi parti genel sekreterleri

José Sócrates


Lekianoba (gruz. ლეკიანობა) je pojam koji opisuje niz oružanih napada, pljački i kampanja stanovnika Dagestana u Zakavkazje, posebno u istočnu Gruziju (Kahetiju, Kartliju) i sjeverni Azerbajdžan od 16. do početka 19. stoljeća.

Pojam Lekianoba potječe iz gruzijskog jezika, a izveden je iz starog zemljopisnog naziva Leki za Dagestan, dopunjenog atributnim sufiksom -anoba. U srednjem vijeku Leki je bio carstvo u kojem su uglavnom živjeli dagestanski Lakci, Lezgini i Darginci. Pored ovih naroda, bili su uključeni i Avari i neke manje etničke skupine Dagestana.

Napadi su započeli sporadično nakon raspada Kraljevine Gruzije. Dagestanci su iskoristili vojnu slabost brojnih zaraćenih kneževina sljednica u Gruziji i Azerbajdžanu. Nakon propasti perzijskog Safavidskog Carstva 1722. godine, koje je prethodno imalo suverenitet nad Azerbajdžanom i istočnom Gruzijom, napadi su poslali mnogo češći i sudjelovalo je više dagestanskih ratnika. Povremeno je nekoliko azerbejdžanskih kanata i gruzijskih kraljevina davalo danak dagestanskim prinčevima i plemenima kako bi bili pošteđeni Lekianobe ili puštali taoce. Tada je bila značajna i trgovina roboljem na cijelom Kavkazu i općenito u velikim dijelovima svijeta. Kneževska obitelj Migrelije, Dadiani, bila je posebno uključena u ovaj unosan posao; djelovali su kao posrednici i po ugovoru su mogli prodati do 15 000 dječaka godišnje Visokoj Porti; druge plemićke obitelji prodavale su kmetove seljake, mlade žene i ratne zarobljenike za robu i kako bi mogli platiti oružje.

Bilo je nekoliko uzroka za Lekianobu. S jedne su strane poslužili obogaćivanju manje imućnih i ratobornih planinskih ljudi Dagestana. S druge strane, posebno u kasnom razdoblju, Lezgini su osnivali nova sela po cijelom Azerbajdžanu, što se može smatrati pokazateljem da je Dagestan bio prenaseljen. Za razliku od ostatka Kavkaza, stanovnici istočnog i jugoistočnog dijela planinske regije Dagestan žive u relativno suhoj klimi i na slabo plodnim tlima, zbog čega poljoprivredom nisu mogli dobiti dovoljno hrane. Dugo su vrijeme taj nedostatak nadoknađivali opsežnijim stočarstvom, manufakturom (zlatarstvo i kovaštvo, kožarstvo i koža, keramika i glazura), trgovinom tim proizvodima, a sve do 19. stoljeća povremeno i "prihodom" od Lekianobe.

Izvori

Povijest Gruzije
Povijest Azerbajdžana
Dagestan

Lekianoba


Kaarle Johannes Ellilä (Karkku, 26 de agosto de 1888 – Helsinque, 6 de outubro de 1957) foi um fazendeiro e político finlandês que serviu como diretor-geral do Conselho Agrícola Sueco, membro do Parlamento, ministro da agricultura no terceiro governo de Kyösti Kallio e ministro do bem-estar dos governos de Antti Hackzell, Edwin Linkomies e Urho Castrén. Foi um dos principais implementadores da política de agricultura de subsistência no país.

Ver também
 Governo Castrén
 Governo Hackzell
 Governo Kallio III
 Governo Linkomies

Ministros da Agricultura da Finlândia
Membros do Parlamento da Finlândia

Kaarle Ellilä


Georg Friedrich Baur (født 3. november 1768 i Altona, død 14. marts 1865 sammesteds) var en tysk købmand, efter hvem Baurs Park i Hamburg-Blankensee er opkaldt.

Karriere
Baur gik på gymnasiet Christianeum, der var blevet grundlagt i 1738 i det nuværende Hamburg-Othmarschen. Fra 1783 til 1786 studerede han jura i Göttingen og Kiel. Derpå slog han sig ned som købmand.

Han giftede sig med sin kusine Marianne Heise, datter af senator og senere borgmester i Hamborg, Johann Arnold Heise. De fik ti børn.

Sammen med sin bror Johann Heinrich Baur ledede han den handelsvirksomhed, som deres oldefar havde grundlagt, nu under navnet J.H. & G.F. Baur. Under deres ledelse voksede virksomheden, og den opnåede efterhånden international anseelse gennem finansielle transaktioner med nordeuropæiske lande. Efter hans brors tidlige død blev hans svoger kompagnon, men senere styrede Baur virksomheden alene og gjorde senere sine sønner Georg Friedrich og Franz Johannes til partnere i firmaet. Baur erhvervede sig i 1804 en langstrakt grund på Palmaille, en af Altonas ældste gader, hvor han lod opføre flere huse tegnet af C.F. Hansen i nyklassicistisk stil, først nr. 49 til sig selv og senere til sine børn. I 1807 købte han sin brors ejendom i Hamburg-Nienstedten. Han indtrådte i Altonas Kommerskollegium i 1837, i 1840 blev han udnævnt til kongelig dansk etatsråd, og i 1847 – i anledning af hans guldbryllupsdag – blev han udnævnt til konferensråd. I den forbindelse udnævnte Christian-Albrechts-Universität zu Kiel ham til æresdoktor.

Familie
Baurs farfar, Johann Daniel Baur (1700-1774), var borgmester i Altona. Han var flyttet til byen fra Stuttgart i 1723. Hans forældre var velhavende og ansete borgere. Hans far, Johann Heinrich Baur (1730-1819), var købmand og viceborgmester i Altona.

Johann Martin Lappenberg giftede sig med Baurs datter Emilie; efter hendes død giftede han sig med hendes lillesøster Marianne.

Georg Friedrich Baur begravet ved Christianskirche i Hamburg-Ottensen på familien Baurs gravsted.

Baurs Park
Som minde om G.F. Baur findes blandt andet Baurs Park, som han fik den franske havearkitekt Joseph-Jacques Ramée til at tegne. Parken regnes blandt Ramées mesterværker.

Referencer

Købmænd
Erhvervsfolk fra Tyskland
Personer fra Altona
Tyskere i 1700-tallet
Tyskere i 1800-tallet
Konferensråder fra Danmark
Æresdoktorer
Jurister fra Tyskland

Georg Friedrich Baur


John Benjamin Toshack (d. 22 Mart 1949, Cardiff), Galli futbol teknik direktörü ve eski futbolcudur. 1997-1999 yılları arasında Beşiktaş teknik direktörlüğü yapmıştır.
Toshack 2004 yılından itibaren uzun bir süre Zaman gazetesinde Türkiye millî futbol takımı ve Türk futbolu hakkındaki yorumlar yapmıştır. 1970'li yılların en başarılı futbolcularından biri kabul edilen Toshack, Galler millî formasını 40 kez giymiş ve 12 gol atmıştır.

Futbolculuk kariyeri
Toshack, Galler, Cardiff'te, İskoç bir baba ve Galli bir annenin oğlu olarak doğdu. 16 yaşında Cardiff City'de profesyonel futbola başladı. İlk maçını 13 Kasım 1965'te Leyton Orient'e karşı oynadı ve oyuna sonradan dahil olan Toshack bir de gol kaydetti. 16 yaş 236 günlükken oyuna girerek takımda forma giyen en genç futbolcu oldu ve bu rekor 2007'de Aaron Ramsey tarafından kırıldı. Sonraki yıllarda kendini daha çok gösterdi. Ocak 1970'te ilk hat-trickini Galler Kupası'nda Ebbw Vale FC'ye kaydetti. Brian Clark ile beraber oluşturdukları hücum hattı kulüp tarihine geçti. 1968-69 sezonunda tüm resmi maçlarda 31 gol atarak, kulüpte en çok gol atma rekorunu Hughie Ferguson ile birlikte 2003'e kadar korudu. O sezon Kupa Galipleri Kupası'nda ilk tur Porto'ya elenirlerken, takımın attığı 3 golün ikisini kaydetti. 70-71 sezonunda Kasım ayına dek Cardiff'te forma giyen Toshack, takımın Kupa Galipleri Kupası'nda çeyrek finale gelmelerine yardım etti ve Avrupa'da 4 maçta 5 gol kaydetti. Real Madrid ile oynanan çeyrek final maçlarında ise Liverpool'da olduğu için oynayamadı.

Cardiff City'de geçen 4 yıldan sonra 11 Kasım 1970'te Bill Shankly tarafından Liverpool'a transfer edildi. Millî takımda da oynamaya başlayan forvete 110.000 £ ödendi. Toshack, ilk maçına imzadan üç gün sonra kendi sahalarında Coventry City FC'ye karşı aldıkları 0-0'lık beraberlikte giydi. İlk golü ise bir hafta sonra yine kendi sahaları Anfield'de Merseyside derbisinde attı. Everton FC'ye karşı oynadıkları maçın ilk yarısı 0-0 bitmişti. İkinci yarıya hızlı başlayan Everton durumu 2-0'a getirdi. 69. dakikada Steve Heighway'in golü Liverpool'u oyuna döndürdü. 76. dakikada da Toshack'ın attığı golle durum 2-2 oldu. 84. dakikada Chris Lawler'ın attığı golle Liverpool maçı 3-2 kazandı. Toshack'ın golü, onu daha önce çok fazla para ödendiği için onu eleştiren taraftarlara sevdirdi.

1971'de Scunthorpe United'dan transfer edilen Kevin Keegan ile Toshack, efsanevi bir ikili oluşturdular. Toshack topları indirip, Keegan da gole çeviriyordu. Bu ortaklıkları ünlü spiker David Coleman'ın "Toshack, Keegan, bir sıfır!" klasiğini ortaya çıkardı. İkilinin başarısını futbol dergisi Shoot, onları Batman ve Robin kıyafetleri içinde göstererek vurguladı. Keegan'ın, Alman Hamburg'a transfer olana dek attığı 100 golün çoğunu Toshack hazırlamıştı.

Liverpool yıllarında Toshack 96 gol kaydetti. 1973, 76 ve 77'de üç lig şampiyonluğu, 1973 ve 76'da iki UEFA Kupası, bir kez de Şampiyon Kulüpler Kupası şampiyonluğu gördü. 1976'da FA Community Shield kupasını Toshack'ın attığı golle 1-0 kazandılar. 1971-72 ve 1975-76 sezonlarında sırasıyla 13 ve 23 golle takımının en golcü ismi oldu. Ancak futbol hayatı sakatlıklar yüzünden sekteye uğradı ve Şubat 1978'de Harry Griffiths'in yerine eski takımı Cardiff City'nin ezeli rakibi Swansea City'ye futbolcu/teknik adam olarak geçti ve futbolu orada bıraktı.

Toshack, Liverpool resmi web sitesinde düzenlenen ankette en başarılı 100 Liverpool futbolcu arasına 34. olarak girdi. 1981'de ise BBC Galler tarafından futbolculuğu ile "Yılın En İyi Sporcusu" ödülünü kazandı.

Millî takım kariyeri

1968-69 arasında Galler 23 yaş altı millî takımında forma giydi. 1969'dan 1980'e kadar da Galler millî futbol takımında oynadı. 40 maçta 12 gol kaydetti. 1979'da Britanya Turnuvası'nda İskoçya'ya hat-trick yaptı.

Teknik direktörlük kariyeri

Swansea dönemi

Toshack, Mart 1978'de 28 yaşında, Swansea'nin eski hocası Harry Griffiths'i yardımcısı yaparak ilk teknik adamlık deneyimine başladı ve İngiliz liglerinin en genç teknik adamı oldu. Eski Liverpool oyuncularının Swansea'ye gelmesini sağladı. 4. lig takımı olan Swansea 24 takım arasında 3. olarak 3. Lig'e yükseldi. 1978-79 sezonunu da 3. Lig üçüncüsü olarak bir kez daha lig atladılar. Son maçlardan birinde yedeklerden oyuna giren Toshack da gol atarak takımına destek oldu. 14 yıl sonra takımı 2. Lige geri döndüren Toshack takımı 12. yaptı. 1980-81 sezonunda son maça kadar 1. Lig'e çıkma şansını korudular. Son maçlarını 3-1 kazanan takım 1. Lig'e çıktı. Toshack da bir takımı en alt ligden en üst lige en hızlı taşıyan hoca unvanını kazandı.

1. Lige fırtına gibi başayan ve 340.000£'a eski Liverpool'lu Colin Irwin'i alan Swansea Ekim ayında tarihinde ilk kez liderliği gördü. Büyük takımlara karşı aldıkları galibiyetlerle zaman zaman liderliğe geçen Swansea, sezon sonuna doğru sakatlıklar ve kısıtlı kadro sorunları nedeniyle lig 6.sı oldular. Liverpool ile oynadıkları bir maç öncesi hayatını kaybeden ve Toshack'ı Liverpool'a getiren Bill Shankly anısına yapılan saygı duruşunda Liverpool forması giydi. Bu başarılı sezondan sonra ise takımın düşüşü başladı. 82-83'te 1. ligden, 83-84'te 2. Ligden düştü. Ekim 1983'te takımdan ayrılan Toshack aralık ayında takıma geri döndü. 1984'te önceki pahalı transferlerin de etkisiyle kulüp iflasını açıkladı. Toshack da takımdan ayrıldı.

İspanya dönemi

1984-85'te ilk kez Britanya dışına çıkıp Portekiz takımı Sporting teknik adamlığına başladı. Lig ikincisi oldular. Kupasız geçen bir sezon sonrası takımdan ayrıldı. 1985'te ise Real Sociedad'ın başına geçti. İlk sezonunda 7., ikinci sezonunda ise 10. oldu. 1987-88 sezonunda ise lig ikinciliğini kazandılar. Sonraki sezon ise 11. oldular. Copa del Rey'de ise 1987'de birinci, 1988'de ise ikinci oldular. Bu performansı ile 1988-89 sezonunda Real Sociedad'ın başında Don Balón Ödüllerinde "En İyi Teknik Adam" ödülünü kazandı.

1989'da İspanyol devi Real Madrid'in başına geçti. Sezon sonu Valencia'nın 9 puan üstünde şampiyon oldular. Bu Real Madrid'in üst üste aldığı 5. şampiyonluk olmuştu. Toshack bir kez daha Don Balon ödülüne de sahip oldu. Sonraki sezona da başarılı başladı ve Barcelona'yı iki maçta da yenerek İspanya Süper Kupası'nı müzeye götürdü. Ancak sonraki sezon lige iyi başlayamayınca Kasım 1990'da kovuldu. 1991-1994 arası tekrar Sociedad'a geçti. 3 sezon boyunca önemli bir başarıya imza atamadı.

1994'te Galler millî futbol takımı antrenörü Terry Yorath Dünya Kupası'na katılmayı az farkla kaçırınca, yerine Toshack getirildi. İlk maçında Norveç'e 3-1 yenilen Toshack, Federasyon ile sorunları olduğunu söyleyerek istifa etti. Ancak maçtan önce Yorath'ın kovulmasını protesto eden Galli taraftarlar tarafından yuhalanmasının da bunda etkisi vardı.

1995-96 sezonunda İspanyol RC Deportivo de La Coruña takımının başına geldi. Geldiği gibi önce Teresa Herrera Kupası'nı sonra da eski takımı Real Madrid'i iki maçta da yenerek Supercopa de España'yı takıma tarihinde ilk kez kazandırdı. Ligeyse kötü başladı ve ekim ayında 12.liği gördüler. Sezon sonu 9. olup başarı kazanamasa da Kupa Galipleri Kupası'nda yarı final gördü. Takım içinde futbolcularla tartışmalar yaşadı. Özellikle Bebeto, Toshack'a hakaret ederek teknik adamla bir sorun yarattı. Toshack daha sonra onları 20 yıllık kariyerinde gördüğü en kötü futbolcular olarak betimledi. Sonraki sezon başında kulüp yönetimi büyük bütçeli transferler yaptı. Bunların en önemlisi Rivaldo oldu. Toshack ise bu finansal yönetimi eleştiriyordu. Sezona ise tarihlerinin en iyi başlangıçlarını yaptılar ve 17 maç namağlup ilerlediler. Real Madrid ile oynadıkları bir maçta hakeme dedikleri hakkında federasyondan para cezası aldı. 4 Ocak 1997'de Barcelona'ya 1-0 yenildikleri maçtan sonra Toshack sezon sonu ayrılacağını açıkladı. Takım içi huzursuzluk sonucu puan kayıpları artınca beklenen oldu ve Toshack istifa etti.

Sonraki yıllar

1997'de Beşiktaş'ın başına geçti. Ligde 6. oldular. Ancak Türkiye Kupası'nda Galatasaray'a penaltılarla üstünlük kurup kupayı kazandılar. Sezon sonu Cumhurbaşkanlığı Kupası'nı da müzeye götürdüler. Sonraki sezon ise ligi bir puanla, kupayı da ikinci maç sonucu Galatasaray'a kaptırdılar. Sonraki sezon ise İsrail ekibi MK Hapoel Hayfa'ya elenmeleri ile Şampiyonlar Ligi'ne ilk turdan veda ettiler. Forvet Ertuğrul Sağlam'ı stoperde oynatması gibi farklı sistemleri ile eleştirildi. Sezon ortasında takımdan ayrıldı.

Şubat 1999'da Guus Hiddink'in yerine Real Madrid'e geri döndü. Toplam 37 maçta 19 galibiyet 9 beraberlik 9 mağlubiyet aldı. Kupa anlamında başarısız olsa da takım içindeki sorunların dinmesine yardımcı oldu. Sonraki sezona da Madrid'in başında olsa da kasım ayında yerini Vicente del Bosque'ye bıraktı ve Real Madrid 4 sene içinde hem İspanya'yı hem de Avrupa'yı domine etti.

2000-01 sezonuna Fransız Saint-Étienne'nin başına başladı ancak kötü skorlar yüzünden devre arasında takımdan gönderildi. Ocak 2001'de ise La Liga sonuncusu Real Sociedad'ın başına geldi. Takımda birçok değişiklik yaptı. Bunlardan en önemlisi daha önce yaşlı futbolcuların sahip olduğu kaptanlık pazubandını 19 yaşındaki Xabi Alonso'ya verdi. Takım sezon sonu küme düşmekten kurtulup, 14. oldu. 2001-02 sezonunda ise 13. oldular. Ocak 2002'de takıma Nihat Kahveci'yi transfer etti. Sezon sonu takım ile yollarını ayırdı.

2002-03 sezonunda İtalya 2. Ligi takımlarından Calcio Catania'nın başına geçti. 50 yıldan fazla bir süredir sadece İtalyan hocalarla çalışan takımda başarı sağlayamadı ve sezon sonunu görmeden takımdan ayrıldı. 2004'te ise bir süre Real Murcia'yı çalıştırdı.

2013 yılının mart ayında Azerbaycan kulübü olan Azerbaycan Ligi takımlarından Hazar Lenkeran kulübünde Teknik direktörlük görevine getirilen Toshack, buradaki görevinden istifa ederek 2014 yılında Botola Pro takımlarından Vidad'la sözleşme imzalamıştır.

Galler dönemi

12 Kasım 2004'te Toshack bir kez daha Galler'in başına getirildi. Euro 2008 elemelerinde 7 takımlı grupta 5. oldu. 2007'de eski futbolculardan Dean Saunders'ı yardımcı antrenör yaptı. 2010 FIFA Dünya Kupası elemelerine de iki galibiyetle başlasalar da bu başarının devamı gelmedi. Galler'in 21 yaş altı millî takımı ile de ilgilenen Toshack, oyuncu izleme sistemlerini de geliştirerek, U-21 takımının daha iyi sonuçlar almasına da yardım eti. Euro 2012 elemelerinde 5 Eylül 2010 Tarihinde Galler'in Karadağ ile oynadığı maçta 1-0 yenilmesi sonrası 9 Eylül 2010 tarihinde millî takımdaki görevinden ayrıldı.

Makedonya Cumhuriyeti millî futbol takımı dönemi

Toshack, 7 Ağustos 2011 tarihinde Makedonya Cumhuriyeti millî futbol takımının teknik direktörü olarak atandı. Fakat John Toshack'ın, Makedonya Futbol Federasyonu Başkanı Ilcho Gjorgjioski'nin istediği şartları sağlamaya hazır olmadığı için 13 Ağustos 2012 tarihinde kontratına son verildi. Giorgjioski, Toshack'dan, Makedonya'ya taşınmasını istemiş fakat Toshack ise Makedonya'da oturmak yerine, İspanya'dan gidip gelmeyi tercih ettiğini söylemiştir. Toshack, Makedonya ile çıktığı 8 maçta 1 galibiyet elde edebilmiştir.

Hazar Lenkeran
63 yaşındaki teknik direktör, 8 mart 2013 tarihinde Azərbaycan Premyer Liqası takımlarından Hazar Lenkeran ile anlaşma sağlamıştır.

22 Kasım 2013 tarihinde Azərbaycan Premyer Liqası'nda ilk 14 maçta 14 puan toplayarak kötü bir grafik çizen Toshack teknik direktörlük görevinden istifa ettiğini açıklamıştır.

Wydad Casablanca
2014 yılında Botola Pro takımlarından Vidad ile sözleşme imzalamıştır.

Özel hayatı

Oğlu Cameron Toshack da bir süre futbolcu olsa da başarılı olamadı. Şimdi ise kendisi gibi teknik direktörlük yapmaktadır. Kuzeni John Mahoney de 1970'lerde İngiltere'de futbol giymiş bir Galli millî futbolcudur.

Takım arkadaşı Steve Heighway ile birlikte Toshack Highway adlı bir rock grubunun isim babası oldu.

Başarılar

Futbolculuk kariyeri
Cardiff City
 Cwpan Cymru Şampiyonluğu (3): 1967, 1968, 1969

Liverpool
 Football League First Division Şampiyonluğu (3): 1972-73, 1975-76, 1976-77
 Şampiyon Kulüpler Kupası Şampiyonluğu (1): 1976-77
 UEFA Kupası Şampiyonluğu (2): 1972-73, 1975-76
 UEFA Süper Kupası Şampiyonluğu (1): 1977
 FA Cup Şampiyonluğu (1): 1973-74
 FA Community Shield Şampiyonluğu (1): 1976

Swansea City
 Cwpan Cymru Şampiyonluğu (3): 1981, 1982, 1983

Teknik direktörlük kariyeri
Real Sociedad
 Copa del Rey Şampiyonluğu (1): 1986-87

Real Madrid
 La Liga Şampiyonluğu (1): 1989-90
 Supercopa de España Şampiyonluğu (1): 1990

Deportivo La Coruña
 Supercopa de España Şampiyonluğu (1): 1995

Beşiktaş
 Türkiye Kupası Şampiyonluğu (1)''': 1997-98
 Cumhurbaşkanlığı Kupası Şampiyonluğu (1): 1998

Bireysel
 Don Balón Ödülleri (2): 1989, 1990

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1949 doğumlular
Cardiff doğumlular
Galli futbolcular
Galli teknik direktörler
Beşiktaş teknik direktörleri
Galler millî futbol takımı teknik direktörleri
Kuzey Makedonya millî futbol takımı teknik direktörleri
Sporting CP teknik direktörleri
RC Deportivo de La Coruña teknik direktörleri
Real Madrid CF teknik direktörleri
Real Sociedad teknik direktörleri
Real Murcia CF teknik direktörleri
Wydad Casablanca teknik direktörleri
Calcio Catania teknik direktörleri
AS Saint-Étienne teknik direktörleri
Swansea City AFC teknik direktörleri
Liverpool FC futbolcuları
Swansea City AFC futbolcuları
Cardiff City FC futbolcuları
La Liga teknik direktörleri
Süper Lig teknik direktörleri
Türkiye'deki gurbetçi teknik direktörler
Forvet futbolcular
UEFA Kupası'nı kazanan futbolcular

John Toshack


المساجد السبعة، من أهم المعالم التي يزورها القادمون إلى المدينة المنورة، وهي مجموعة مساجد صغيرة عددها الحقيقي ستة وليس سبعة ولكنها اشتهرت بهذا الاسم، نظراً لإضافة البعض لمسجد القبلتين ضمن هذه المساجد، وذلك لأن من يزورها يزور ذلك المسجد أيضاً في نفس الرحلة فيصبح عددها سبعة.

الموقع
تقع هذه المساجد الصغيرة في الجهة الغربية من جبل سلع عند جزء من الخندق الذي حفره المسلمون في عهد النبوة للدفاع عن المدينة المنورة عندما زحفت إليها قريش والقبائل المتحالفة معها سنة خمس للهجرة. ويروى أنها كانت مواقع مرابطة ومراقبة في تلك الغزوة وقد سمي كل مسجد باسم من رابط فيه، عدا مسجد الفتح الذي بني في موقع قبة ضربت لرسول الله .

المساجد

مسجد الفتح
وهو أكبر المساجد السبعة، مبني فوق رابية في السفح الغربي لجبل سلع، ويروى أنه سمي بهذا الاسم لأنه كان خلال غزوة الأحزاب مصلى لرسول الله ، أو لأن تلك الغزوة كانت في نتائجها فتحاً على المسلمين. وقد بناه عمر بن عبد العزيز في فترة إمارته على المدينة بالحجارة ثم جدد مرة أخرى بأمر الوزير سيف الدين بن أبي الهيجاء ثم أعيد بناؤه في عهد السلطان العثماني عبد المجيد الأول.

مسجد سلمان الفارسي
يقع جنوبي مسجد الفتح مباشرة وعلى بعد عشرين متراً منه فقط في قاعدة جبل سلع، وسمي باسم الصحابي سلمان الفارسي صاحب فكرة حفر الخندق لتحصين المدينة من غزوة الأحزاب. يتكون من بناء مستطيل الشكل، يبلغ طوله من الخارج عشرة أمتار، من الشرق إلى الغرب، وعرضه من الشمال إلى الجنوب ثمانية أمتار، والمسجد قسمان ردهة مكشوفة في مدخله، طولها بعرض المسجد من الداخل، أي تسعة أمتار، ثم قسم مسقوف أمام المحراب مباشرة، طول هذا القسم تسعة أمتار وعرضه ثلاثة، ومحراب المسجد يرتفع بطول جداره تقرياً، وسعة فتحة المحراب متراً.

مسجد أبي بكر الصديق
يقع جنوب غربي مسجد سلمان على بعد خمسة عشر متراً منه بني وجدد مع المسجدين السابقين وقد هدم الآن ليعاد بناؤه وتوسيع مساحته.

مسجد عمر بن الخطاب

يلي مسجد أبي بكر جنوباً على بعد عشرة أمتار منه فقط، وهو على شكل رواق مستطيل وله رحبة غير مسقوفة على صورته، يرتفع عن الأرض ثماني درجات، وطريقة بنائه تطابق بناء مسجد الفتح، وربما يكون قد بني وجدد معه.

مسجد علي بن أبي طالب
ويقع شرقي مسجد فاطمة على رابية مرتفعة مستطيلة الشكل طوله 8.5 م وعرضه 6.5م وله درجة صغيرة. بني هذا المسجد وجدد على الأرجح مع مسجد الفتح ويروى أن علياً قتل في هذا الموقع عمرو بن ود العامري الذي اجتاز الخندق في غزوة الأحزاب. وقد رممت هذه المساجد جميعها في الوقت الحاضر مع المحافظة على شكلها التراثي وقامت أمانة المدينة المنورة بتحسين المنطقة وتشجيرها فغدت كأنها حديقة واسعة تتخللها مبان صغيرة.

مسجد فاطمة الزهراء
ويسمى في المصادر التاريخية مسجد سعد بن معاذ، وهو أصغر مساجد هذه المجموعة مساحة 4×3م وله درجة صغيرة. وآخر بناء له على نمط أبنية المجموعة نفسها يرجح أنها في العصر العثماني في عهد السلطان عبد المجيد الأول

مصادر

مساجد المدينة المنورة
مساجد بنيت في القرن 7
مساجد تاريخية في المدينة المنورة
مساجد في السعودية

المساجد السبعة


Republika Kina bivša je država u istočnoj Aziji koja je postojala od 1912. do 1949. godine. Obuhvaćala je današnje teritorije Kontinentalne Kine, Mongolije i Tajvana. Republika Kina nastala je nakon zbacivanja posljednje kineske carske dinastije Qing, a kraju Republike Kine prethodio je Kineski građanski rat, iz kojeg se poraženi Kuomintang povukao na Tajvan i osnovao današnju Republiku Kinu, dok je pobjednička Komunistička partija Kine osnovala Narodnu Republiku Kinu na kontinentalnom dijelu Kine.

Prvi predsjednik Republike Kine bio je Sun Jat-sen. Njegova stranka, na čijem je čelu bio Song Jiaoren, pobijedila je na parlamentarnim izborima u prosincu 1912. godine. Međutim, vojska na čijem se čelu nalazio predsjednik Yuan Shikai, zadržala je kontrolu nad Nacionalnom vladom u Pekingu. Kina je nakon Yuanove smrti 1916. godine potpala pod kontrolu regionalnih gospodara rata, a najjače frakcije vodile su česte ratove kako bi preuzele vlast nad Pekingom.

U 1925. godini Kuomintang je započeo uspostavljanje nove vlade u južnom gradu Guangzhou. Ekonomija na sjeveru, preopterećena velikim troškovima koje su zahtijevali stalni sukobi gospodara rata, doživjela je krah u razdoblju od 1927. do 1928. godine. General Čang Kaj-šek postaje vođa Kuomintanga, pokreće Sjevernu ekspediciju protiv gospodara rata za ujedinjenje Kine te je pobijedio 1928. godine, postavši vođa cijele Kine.

Bilo je pokušaja industrijalizacije i modernizacije, ali to su znatno usporavali stalni sukobi Nacionalne vlade u Nankingu, Komunističke partije Kine, preostalih gospodara rata, i Japanskog Carstva. Tijekom Drugog kinesko-japanskog rata, Japan je počeo okupaciju dijelova Kine koja je trajala od 1937. do 1945. godine. Nakon bezuvjetne kapitulacije Japana 1945. godine, saveznici su konačno ostvarili pobjedu, ali hladni rat između Sjedinjenih Američkih Država i Sovjetskog Saveza dovodi do novih sukoba Kuomintanga i Komunističke partije Kine. Godine 1947. donesen je Ustav Republike Kine koji je zamijenio organski zakon iz 1928. godine kao osnovni državni zakon. Komunistička partija Kine osnovala je Narodnu Republiku Kinu 1949. godine, a poraženi Kuomintang se potom preselio na otok Tajvan.

Povijest

Republika je službeno osnovana 1. siječnja 1912. godine, nakon završetka revolucije koja je počela 10. listopada 1911. godine, zbacivanjem dinastije Qing čime su završila dva tisućljeća dinastijske vladavine u Kini. Centralna vlast je jačala i slabila u zavisnosti od razdoblja gospodara rata (1915. – 1928.), japanske invazije (1937. – 1945.), i građanskog rata (1927. – 1949.). Centralna vlast najjača je bila za vrijeme Nankinškog desetljeća (1927. – 1937.), kada je većina Kine bila pod kontrolom Kuomintanga koji je provodio autoritarnost u jednostranačkoj državi. Nakon završetka Drugog svjetskog rata 1945. godine, Japansko Carstvo predalo je kontrolu nad Tajvanom s okolnim otocima Saveznicima, a Tajvan je stavljen pod administrativnom kontrolom Republike Kine. Legitimnost ovog transfera je sporan, a i drugi aspekti osporavaju suverenitet Kine nad Tajvanom.

Nakon Komunističkog preuzimanja kontinentalnog dijela Kine u građanskom ratu 1949. godine, a kasnije i Hainana, te još nekoliko drugih otoka tijekom ranih 1950-ih godina, pod kontrolom Kuomintanga ostali su samo: Tajvan, Penghu, Kinmen, Matsu i još nekoliko manjih otoka. Kuomintang je nakon poraza 1949. godine preselio vladu na Tajvan i proglasio je Taipei privremenim glavnim gradom. Komunistička partija Kine preuzela je kontrolu nad kontinentalnim dijelom Kine i osnovala je Narodnu Republiku Kinu s Pekingom kao glavnim gradom.

Bilješke
  Chungking je bio privremeni glavni grad tijekom Drugog kinesko-japanskog rata.

Izvori

Literatura
 Roy, Denny (2004). Taiwan: A Political History. Ithaca, New York: Cornell University Press. pp. 55, 56. ISBN 0-8014-8805-2.

Vanjske poveznice

Povijest Kine
Bivše države u kineskoj povijesti
Drugi kinesko-japanski rat

Republika Kina (1912. – 1949.)


Miquel Casals (Gerona, ) es un director de cine, historietista e ilustrador español.

Biografía como dibujante
 Comenzó a interesarse por el dibujo de bien pequeño y con poco más de diez años decidió beber de la fuente del maestro Quim Bou, de quien aprendió el lenguaje y la técnica del cómic.

Ha ganado diversos concursos y ha publicado tiras cómicas en revistas como Le   Potage, Ludiks o Giroci. Desde 2011 publica en la revista oficial del Girona Futbol Club en el que trata a modo de humor el partido de la jornada.

En agosto de 2007 se adentra en el mundo del webcómic con 20pocos y que finaliza en noviembre de 2010. Se trataba de una serie de tiras cómicas con el fin de publicarse únicamente en internet y beneficiarse de este modo del feedback de los lectores a través de la web 2.0. Cada mes de agosto 20pocos celebraba su aniversario en el que diversos dibujantes e historietistas dibujaban una viñeta de la serie aportando su particular estilo y visión de la serie. Algunos de los autores que participaron fueron Quim Bou, Paco Sordo, Andrés Palomino, Xavier Àgueda, Triz, Julio A. Serrano, Mortimer o Juan Carlos Bonache.

En 2010, 20pocos es nominado en la Categoría Mejor Cómic On-line en el Expocómic de Madrid 2010, que posteriormente acabó ganando Conejo Frustrado de Mike Bonales.

En enero de 2011 inicia el webcómic Con dos Tacones protagonizado por cuatro amigas de la infancia que se vuelven a encontrar a raíz de la muerte de una amiga en común. En su segunda temporada, incorpora a Joan Tretze como guionista.

En 2011, 2012 y 2013 Con dos Tacones es nominado en la Categoría Mejor Cómic On-line en el Expocómic de Madrid.

Biografía como realizador
Mientras llevaba a cabo los estudios universitarios de Realización Audiovisual y Multimedia en la Universidad de Gerona realiza su primer cortometraje en una práctica universitaria, Reservoir Dance (2007), una parodia híbrida de Reservoir Dogs y Flashdance. Allí comprobó la pasión y la devoción de dirigir y coordinar un equipo de rodaje.

En julio de 2008 se adentra aún más en la profesión con un pequeño proyecto personal titulado 22.

En abril de 2009 rueda Persuasió, una adaptación de un relato de Milena Oliveras, protagonizado por Anna Castillo y siendo elegido mejor proyecto de Autor Novel en el Fondo de Creación Audiovisual que convocaba la desaparecida Arpagi. Así pudo contar con la producción de DDM Visual y su equipo técnico profesional para realizarlo y presentarlo como Proyecto Final de Carrera.

En septiembre de 2011 rueda Fundido a negro, una historia de amor, música y zombis en una trama que navega entre el cine de serie B y el drama romántico, con la producción de Las Producciones de DDM y de él mismo.

En septiembre de 2012 Fundido a negro obtiene el premio a Mejor Cortometraje en el 24º Festival de Cine de Gerona.

En noviembre de 2013 rueda una road movie basada en la improvisación de los actores titulada 400KM. En un momento en que los jóvenes realizadores tienen una gran dificultad para poder acceder a fuentes de financiación, Casals opta por retornar a la esencia del cine y recurre a los escenarios naturales, la cámara en mano, el sonido directo y el mínimo equipo con el objetivo de dotar del máximo realismo a la historia; añadiendo como reto personal el coche –una localización pequeña y en constante movimiento–. Sin guion y sin presupuesto, los actores Anna Ferran y Raül Tortosa, junto a un director de fotografía, recorrieron los 400 kilómetros del título de la película para filmar el cortometraje.

En noviembre de 2014 dirige La Tenacitat d'un Quadre, un cortometraje documental a partir de una historia de un cuadro del pintor Josep Tenas. Ideado y producido por Martí Terés, el documental narra la historia de un joven que compra un cuadro a un pintor que fallece poco después.

En enero de 2015 rueda Vostok, su corto más ambicioso. Tomando el nombre de una de las primeras cápsulas utilizadas en el programa espacial soviético. La historia se enmarca en las conversaciones entre una cosmonauta en órbita –interpretada por Macarena Gómez– con el centro de seguimiento en la Tierra. El guion, escrito junto al también ilustrador Àlex Roca, se inspira en los hechos reales que protagonizó Yuri Gagarin, el primer cosmonauta soviético. El humorista Ernesto Sevilla interpreta el enlace en el centro de seguimiento de la cápsula espacial.

En enero de 2016 escribe y dirige Una tarde con Bolaño, un homenaje al poeta Roberto Bolaño y a su obra, en un encargo para el Festival de Arte Independiente Pepe Sales. Rodado en plano secuencia por las calles de Gerona vuelve a contar con Anna Ferran y Raül Tortosa, además de Marc Pociello y Júlia Molins.

En enero de 2017 dirige El Viajero, una comedia con toques de ciencia ficción producida por Grilled Cheese Studio. El guion, escrito por Àlex Roca, está protagonizado por Vanesa Romero, Eric Balbàs y Marc Martínez.

Filmografía (cortometrajes)

Documental

Videoclips

Referencias

Enlaces externos

 Ficha en FilmAffinity
 Página personal
 Con dos Tacones

Historietistas de España
Ilustradores de España
Directores de cine de Cataluña
Nacidos en Gerona

Miquel Casals