Goodbye Pork Pie is a 1981 New Zealand comedy film directed by Geoff Murphy, co-produced by Murphy and Nigel Hutchinson, and written by Geoff Murphy and Ian Mune. The film was New Zealand's first large-scale local hit. One book described it as Easy Rider meets the Keystone Cops.

It was filmed during November 1979, using only 24 cast and crew. Its overheads were surprisingly minimal, to the point that the police cars used doubled as crew and towing vehicles, and that the director Geoff Murphy performed some of the stunts himself.

Plot
In the Northland town of Kaitaia in spring 1978, nineteen-year-old Gerry Austin (Kelly Johnson) opportunistically steals a wallet and uses the cash and driver's licence inside to rent a yellow Mini. With no particular aim in mind, he drifts down to Auckland. Meanwhile, in Auckland, the middle-aged John (Tony Barry), has just had Sue, his girlfriend of six years, walk out on him and fly home to Invercargill. After a night on the bottle, John decides to go down to Invercargill.

Searching for transport, John notices Gerry being stopped by a traffic officer for failing to wear a seat belt. John intervenes and manages to get the officer off writing a ticket. As thanks, Gerry offers John a lift part of the way. The duo stop for petrol in the northern Waikato, but accidentally drive off without paying, drawing police attention to the car.

Further down the road, Gerry and John pick up Shirl (Claire Oberman), who is heading to Wanganui, and after informing the duo that she is a virgin, Gerry makes a bet that this will change before reaching Wanganui. After failing to pay for petrol on purpose in the central North Island, they are pursued by a motorcycle officer, with the duo ending up avoiding arrest by driving into a car wreckers.

Shirl doesn't leave at Wanganui, and decides to stay with the guys and go to Wellington. In Wellington, the trio meet Mulvaney (Bruno Lawrence), an old associate of John's, who gives the trio overnight accommodation at his garage and supplies them with money and drugs in return for parts of the car. Leaving for the inter-island ferry the next morning, Gerry runs a red light and is immediately pursued by the police through central Wellington. The trio avoid the police by driving through the Wellington railway station and stowing the Mini in an empty boxcar being shunted onto the ferry.

Arriving in Picton in the South Island, the boxcar is attached to a train destined for Christchurch, and the trio enjoy a leisurely ride, decorating the wagon with the name "Blondini" and other items found in the train's wagons. After a night of partying, Gerry finally wins his bet with Shirl. Arriving in Christchurch in the morning, the trio finds out the wagon is not leaving the city for the West Coast until that night, so spend the day on the town. Gerry and John return to the train, but notices Shirl is not there, and the train leaves without her.

After leaving the train, Gerry and John stop at a tearoom further down the coast. They find out from the television that Shirl was arrested for shoplifting, and that they're wanted in a national man-hunt of the "Blondini Gang". Crossing back over the Southern Alps, the Mini is pursued by a determined police officer (Marshall Napier) down the Lake Hāwea shoreline. He almost catches Gerry and John, but ends up driving off the road and down the bank trying to avoid a combine harvester blocking the road.  The duo sell more parts off the car at Cromwell, but as they are short-changed John takes a full petrol can as extra payment.

At Dunedin, the duo meet Snout, who helps them avoid a police roadblock and buys more parts off the car. However, after he learns they're heading for Invercargill, he tips them off to the police. Stopping for conveniences, John is spotted by police; unable to find Gerry, he drives off in the Mini, not realising Gerry is underneath the car trying to remove the muffler. Gerry is arrested, but manages to escape from the police car and jumps on top of the fleeing Mini. The police try to PIT the Mini, and Gerry falls off and is hit by the pursuing police car. John says goodbye to the injured Gerry, then takes the car and proceeds to Invercargill.

John encounters a roadblock at the entrance to Invercargill and diverts through a cemetery to avoid it, but not before the Armed Offenders Squad shoots a hole in the Cromwell fuel can, spilling the petrol. Approaching Sue's house, the insecure exhaust dragging along the road ignites the fuel, setting it alight. John reunites with Sue, but their reunion is short-lived when the burning Mini draws the attention of emergency services. With police surrounding the house, John finally admits defeat and surrenders.

Cast

Tony Barry as John
Kelly Johnson as Gerry Austin
Claire Oberman as Shirl
Shirley Gruar as Sue
Jackie Lowitt as Leslie Morris
Don Selwyn as the Kaitaia police officer
Shirley Dunn as the car rental agent
Paki Cherrington as the taxi driver
Christine Lloyd as the disco girl
Maggie Maxwell as Sue's sister
John Ferdinand as the bus station attendant
Clyde Scott as the Auckland traffic officer
Phil Gordin as the first service station attendant
Bruno Lawrence as Mulvaney
Adele Chapman as the Wellington party girl
Ian Watkin as the father in the other yellow Mini
Steven Tozer as the West Coast traffic officer
Frances Edmond as Annette
Marshall Napier as the Lake Wanaka/Lake Hāwea police officer
Bill Juliff as the Cromwell car yard man
John Bach as Snout
Liz Simpson as Alice
Alan Wilks as the Southland police sergeant
Paul Watson as the Southland police officer
Timothy Lee as the truck driver
Michael Woolf as the Armed Offenders Squad leader
Andrew Dungan at the young Armed Offenders Squad member
Frank Prythetch as the gang leader

Impact
Though coming after Sleeping Dogs, the release of Goodbye Pork Pie is considered to be the coming-of-age of New Zealand cinema as it showed that New Zealanders could make successful films about New Zealand. It was the first really financially successful New Zealand film of modern times.

Production
Goodbye Pork Pie was filmed chronologically over six weeks in late 1979, following the north to south route taken by the film's protagonists. Filming began in the northern town of Kaitaia and ended in Invercargill, near the bottom of the South Island. Director Geoff Murphy, who co-produced the film with Nigel Hutchinson, had been good friends with star Tony Barry (Smith) as well as Bruno Lawrence before Goodbye Pork Pie. The three had played together in multi-media group Blerta.

Geoff Murphy cameos in the film as a man working at the second petrol station. Co-producer Nigel Hutchinson sells a banana milk shake "with an egg in it" to John a short time before Gerry falls off the car.

New Zealand band Street Talk provided most of the music heard in the film and formed a large part of the soundtrack, but the group had already broken up by the time the movie was released.

Cars
The yellow mini was a 1978 British Leyland Mini 1000, registered IZ6393. However, three 1978 Minis were used during filming. They were sourced from the New Zealand Motor Corporation (assemblers of British Leyland products in NZ). After filming was completed, two of the Minis that were undamaged were returned to The New Zealand Motor Corporation. The third, which had a hole cut in the roof and the front bodywork removed, was used for promotion and is still in New Zealand. Its actual registration is IX2992. A fourth, 1959 Mini was used for the final scene where it was burnt out. The Holden HQ police cars used in the film doubled as towing and support vehicles for the cast and crew. These were the police cars chasing the Mini throughout both the North and South Islands.

Locations
An early scene in the film shows John and his partner in a taxi, after she has left him, crossing the old Mangere Bridge. The new bridge, at the time of the film's production, was on hold for a couple of years in an unfinished state due to prolonged industrial action.

When Gerry and John pick up Shirl, she is standing in front of the now-decommissioned Meremere coal-fired power station.

The first petrol station that fuel was stolen from is located in Pōkeno, and is now a camper van sales yard. The second petrol station the trio stole fuel from is located in National Park, at the intersection of State Highway 4 and State Highway 47.

On a wet and dismal day, Gerry and John drop Shirl off at an address in Wellington. This was in Palliser Rd, Mt Victoria. When the car pulls up, they are in front of a garage with a large number '24' painted on the front. This garage has since been removed.

John introduces Gerry to his friend Mulvaney at a workshop which was at 97 Aro St, Wellington. The building is still there but somewhat modified since the movie was shot.

The Interislander ferry that the Mini is stowed on between Wellington and Picton is the .

The Christchurch railway station where the Mini is stowed while in Christchurch was closed in 1993, replaced by a new station built in Addington. This building was used as a movie theatre and Science Alive from 1993, until the building was badly damaged in the 2011 Christchurch earthquake. The building was demolished in 2012.

A later scene in the film shows Blondini and John in Cromwell, Central Otago. The part of Cromwell shown is now underwater, due to the Lake Dunstan hydroelectric project.

The scene at McNab, Southland where Gerry is caught by the police shows a decrepit old toilet block at the side of the road. It was actually a temporary structure built specifically for the film.

Remake

In 2014, a remake of the film was announced, with Matt Murphy – one of Geoff Murphy's sons who had worked on the original version – as director. The same year, a re-enactment of the Lake Hāwea chase was filmed to promote the New Mini, which featured prominently in the remake, simply known as Pork Pie.

Filming of Pork Pie started in March 2016. Dean O'Gorman, James Rolleston and Ashleigh Cummings star as Jon (John), Luke (Gerry) and Kiera (Shirl) respectively. The film's first trailer was released on 17 October 2016, with the film released in cinemas on 2 February 2017. The remake was not as successful as the original.

References

External links

 Goodbye Pork Pie on NZ On Screen
New Zealand film and television in 1981

1980s New Zealand films
New Zealand comedy films
1981 films
Films set in New Zealand
Films directed by Geoff Murphy
Films shot in New Zealand
1980s chase films
Films set in 1978
Auckland in fiction
Christchurch in fiction
Invercargill in fiction
Wellington in fiction
1980s English-language films

Goodbye Pork Pie


Fyrning er þegar krafa glatar lögvernduðum áhrifum sínum. Þrátt fyrir að krafa fyrnist er skuldara enn þá heimilt að greiða inn á hana en hún helst samt fyrnd samt sem áður.

Fyrningarfrestur
Hinn almenni fyrningarfrestur í íslenskum rétti er fjögur ár. Fyrningarfresturinn getur svo framlengst, meðal annars með afborgun skuldara inn á kröfuna, viðurkenningu hennar af hálfu dómstóla, og einnig viðurkenningu skuldarans sjálfs.

Samkvæmt sérreglum um peningalán og kröfur á grundvelli skuldabréfa er fyrningarfrestur á höfuðstól þeirra 10 ár, en almennur fjögurra ára fyrningarfrestur er á vöxtum og eftir atvikum verðbótum af slíkum kröfum.

Með bráðabirgðaákvæði í lögum um vexti og verðtryggingu sem var sett í kjölfar úrlausna dómstóla árið 2010 og síðar framlengt var uppgjörskröfum vegna ólögmætrar gengistryggingar settur sérstakur fyrningarfestur til 16. júní 2018.

Vegna gjaldþrotaskipta einstaklinga gildir sú sérregla að við skiptalok hefst tveggja ára fyrningarfrestur allra krafna sem féllu undir gjaldþrotaskiptin, sem er ekki hægt að framlengja nema með málshöfðun til viðurkenningar á fyrningarslitum.

Í íslenskum rétti fellur krafan niður við lok fyrningarfrests en í sumum réttarkerfum lifir krafan áfram en kröfuhafinn glatar möguleika sínum á að innheimta hana með aðstoð hins opinbera, þ.m.t. gegnum dómstóla.

Kröfuréttur
Lögfræði

Fyrning


ඔබට අවැසි ලිපිය තෝරාගන්න

 විහාරස්ථානය සදහා අලුවිහාරේ බලන්න
 ගම්මානය සදහා අළුවිහාරය,ගම්මානය බලන්න
 මාතුල අලුලෙන

වෙනත්
 ඇලික් අළුවිහාරේ
 රංජිත් අළුවිහාරේ
 වසන්ත අළුවිහාරේ
 බර්නාඩ් අළුවිහාරේ

අලුවිහාරේ (වක්‍රෝත්තිහරණය)


Hrókr fue un guerrero vikingo de Dinamarca en la era de Vendel (siglo VI), que aparece como personaje protohistórico en la saga de Hrólfr Kraki donde se menciona que era hijo de Signý, hija mayor del rey Healfdene y del jarl Sævil.

Hrókr protagonizaría un cruento episodio de la historia épica escandinava, pues a la muerte de su abuelo Healfdene, sus dos hijos varones recibieron como herencia Helgi (Halga) el reino de Dinamarca y Hróarr (Hroðgar), quien se desplazó al reino de Northumbria para casarse con Ögn, hija del rey Norðr, una reliquia en forma de valioso anillo. Hrókr se vio despechado y encabezó una flota vikinga, atacó Northumbria, mató a su tío y lanzó el anillo al mar (que recuperaría el hijo de Hróarr, Agnar, más tarde) pero Helgi se vengaría capturando a su sobrino, a quien como venganza por la muerte de su hermano le amputó las extremidades.

Referencias

Enlaces externos
Hrólfs saga kraka ok kappa hans en heimskringla.no en nórdico antiguo

Guerreros vikingos
Vikingos de Dinamarca

Hrókr


Esfingomielina (abreviada na literatura em inglês como SPH, de sphingomyelin, ˌsfɪŋɡoˈmaɪəlɪn) é um tipo de esfingolipídio encontrado em membranas celulares animais, especialmente na membranous bainha de mielina membranosa que envolve alguns axônios de células nervosas. Geralmente consiste em fosfocolina e ceramida, ou um grupo de cabeça fosfoetanolamina; portanto, as esfingomielinas também podem ser classificadas como esfingofosfolipídios.  Em humanos, SPH representa ~85% de todos os esfingolipídios e, normalmente, compõe 10–20 mol % dos lipídios da membrana plasmática.

A esfingomielina foi isolada pela primeira vez pelo químico alemão Johann L.W. Thudicum na década de 1880.  A estrutura da esfingomielina foi relatada pela primeira vez em 1927 como N-acil-esfingosina-1-fosforilcolina.  O conteúdo de esfingomielina em mamíferos varia de 2 a 15% na maioria dos tecidos, com concentrações mais altas encontradas em tecidos nervosos, glóbulos vermelhos e lentes oculares. A esfingomielina tem papéis estruturais e funcionais significativos na célula. É um componente da membrana plasmática e participa de várias vias de sinalização. O metabolismo da esfingomielina cria muitos produtos que desempenham papéis significativos na célula.

Fosfolípidos
Biologia de membrana

Esfingomielina


O Conselho Federal de Educadores e Pedagogos (CFEP) é uma instituição sem fins lucrativos, devidamente registrada em 22 de julho de 2016, que visa regular os profissionais da área da Educação.

um reajuste de 15% em relação ao piso do ano passado, segundo a portaria assinada pelo atual Ministro de Estado da Educação, Camilo Santana.

Ver também
 Conselho de classe profissional

Conselhos profissionais do Brasil


في الرياضيات، قاعدة شبة المنحرف  هي إحدى طرق الحساب التقريبي للتكامل المحدد.

تعمل قاعدة شبه المنحرف بتقريب المنطقة تحت منحنى الدالة
 بشبه منحرف وحساب مساحته. ينجم عن ذلك

لحساب التكامل بدقة أفضل، يمكن فصل فترة التكامل  أولا إلىn فترات أصغر، ومن ثم تطبيق قاعدة شبه المنحرف على كل فترة. يمكن تحصيل قاعدة شبه المنحرف المركب:

ويمكن صياغة هذا بشكل اخر:

حيث

تحليل الخطأ

يعرف الخطأ في قاعدة شبه المنحرف بأنه الفرق بين قيمة التكامل والقيمة العددية:

يمكن كتابة هذا الخطأ بالشكل

حيثξ عدد ما بين a وb.

يعطى تخمين الخطأ المقارب لـ n → ∞ بالعلاقة

الحدود الأخرى لهذا الخطأ يمكن إيجادها من صيغة مجموع أويلر-ماكلورين.

البرمجة
مثال على قاعدة شبه المنحرف مكتوب بلغة البايثون
#!/usr/bin/env python
def trapezoidal_rule(f, a, b, N):
    """Approximate the definite integral of f from a to b by the
    composite trapezoidal rule, using N subintervals"""
    return (b-a) * (f(a)/2 + f(b)/2 + sum([f(a + (b-a)*k/N) for k in range(1,N)])) / N

#test
print trapezoidal_rule(lambda x:x**9, 0.0, 10.0, 100000)

إنظر أيضا
 طريقة المستطيل
 قاعدة سمبسون
 صيغ نيوتن-كوت
 مجموع ريمان

ملاحظات

مراجع
 .
 .

تكامل عددي

قاعدة شبه المنحرف


Das Haus Eyll ist ein ehemaliges Rittergut in der Bauerschaft Hetzert, rund 2,5 Kilometer nordöstlich des Ortskerns von Straelen am Niederrhein. Das Anwesen, dessen heutiger Name erst seit dem 16. Jahrhundert überliefert ist, wurde im 15. Jahrhundert erstmals urkundlich erwähnt und besaß im 18. Jahrhundert Landtagsfähigkeit. Es befindet sich in Privatbesitz und ist nur während einiger weniger öffentlicher Veranstaltungen für Besucher zugänglich.

Geschichte

Als meyersdonck en nyenhoff findet Haus Eyll in einem Erbschaftsvertrag vom 21. Juli 1432 zwischen den Geschwistern Johann, Wilhelm und Katharina von Bocholtz erstmals urkundlich Erwähnung. Darin wurde festgelegt, dass der Hof an Gerhard von Eyll und seine Frau Elisabeth von Bocholtz gehen sollte. Die Familie von Eyll, deren Namen im Laufe der Zeit auf das Anwesen überging, blieb bis Anfang des 17. Jahrhunderts zumindest Teilbesitzer der Anlage. Spätestens seit 1539 gehörte diese zum Gutsbesitz des ein Kilometer flussabwärts gelegenen Hauses Vlassrath. Zu jener Zeit bestand Eyll aus einem Hof und einem hölzernen Turm, die durch einen Graben und einen von einer Hecke bewachsenen Wall geschützt wurden. Zu Beginn des 17. Jahrhunderts kam Bernhard von Riswick in den Besitz eines Teils von Haus Eyll, der 1637 an Hermann Pasch verlehnt wurde.

1646 erwarben der damalige Gouverneur der unter spanischer Herrschaft stehenden Festung Straelen, Arnold von Krümmel, Herr zu Raff, und seine Frau Anna Margaretha von Spicker von Hermann Pasch, Jan Jouckers sowie Thoenis und Maeth to Loey, den halfen Eyll für 500 Reichstaler. 1647 kauften sie von Heinrich Straetmanns auch die zweite Hälfte des Hauses, sodass der zersplitterte Besitz wieder in einer Hand vereint war. Nach Arnolds Tod im Jahr 1649 heiratete seine Witwe Weihnachten 1650 den aus Frankreich stammenden Jacques Simon de Varo, Baron von Magny. Das Paar wohnte zunächst auf Haus Eyll, zog aber 1660 auf das ebenfalls zu ihrem Besitz gehörende, größere Haus Caen, das sie in den folgenden Jahren vollkommen neu gestalten ließen.

Jacques Simon de Varo gab Haus Eyll 1675 an seine älteste Tochter Anna Maria Philippina weiter, die 1680 in zweiter Ehe den in spanischen Diensten stehenden Oberstleutnant Johann Josef de Permiliack de Belcastel heiratete. Gemeinsam mit ihm ließ sie Haus Eyll im Jahr 1681 neu errichten, wovon Maueranker in Form dieser Jahreszahl an der Schaufassade des Gebäudes zeugen. Nach dem Tod ihres Mannes heiratete sie 1699 in dritter Ehe Johann Heinrich Adolf von Horst von Heimerzheim. Der neue Herr stritt sich in einem langwierigen Prozess mit der Siegburger Abtei Sankt Michael um die Fischereirechte in der Niers. Da im Zuge dieses Streits mehrere Verfahren gegen Johann Heinrich Adolf von Horst von Heimerzheim anhängig waren, wurde seinem Haus Eyll – wohl nach 1724 – die ritterliche Qualifikation und damit die Landtagsfähigkeit entzogen.

Um 1750 sollte das Anwesen mit Stallungen, Gärten sowie Jagd- und Fischereirechten wegen hoher Schulden versteigert werden. Ab 1752 war es im Besitz des Grafen Alphons Marsilius von Varille, der es nachfolgend verpachtete. Wie lange er Besitzer blieb, ist unbekannt, jedoch verkaufte der Lehnsherr des Hauses Eyll, Arnold Carl von Varo, es 1765 an den geldrischen Kriegs- und Domänenrat Gottlieb Ludwig Plesmann, der vom preußischen König Friedrich Wilhelm II. am 18. Oktober 1786 in den Adelsstand erhoben wurde. Er nutzte die Anlage anscheinend aber nur als Landsitz, und die Gebäude wurden seit Ende des 18. Jahrhunderts ausschließlich von Pächtern bewohnt. Nach Plesmanns Tod am 18. Oktober 1793 kam Haus Eyll als Erbe an den Sohn aus der ersten Ehe seiner Frau, Gerhard Friedrich Ammon. Dieser nutzte es aber nicht als Wohnsitz, sondern lebte auf Schloss Walbeck in Geldern. Seit spätestens 1818 versuchte er, Haus Eyll abzustoßen, was ihm aber vorerst nicht gelang, denn noch 1827 ist er als Eigentümer verbürgt. Kurz darauf kam der Besitz an den Elberfelder Industriellen Heinrich Kamp, der es 1855 an den Neusser Kaufmann Jacob Le Hanne weiterveräußert. Dessen Sohn Ludwig ließ das gesamte Inventar des Hauses 1889 versteigern.

1896 erwarb der auf Haus Caen residierende Reichsfreiherr Rudolph Adolph Geyr von Schweppenburg Haus Eyll samt 145 Morgen Land. Nach seinem Tod blieb es vorerst als gemeinsamer Besitz Eigentum der aus seinen sieben Kindern bestehenden Erbengemeinschaft. Erst im Jahr 1946 erfolgte eine Erbteilung. Eyll erhielt die Tochter Agnes, verheiratete von Kempis, die es 1949 an ihre Tochter Mariagnes weitergab. Diese heiratete am 31. Mai des gleichen Jahres den aus Ostpreußen stammenden ehemaligen Generalleutnant Bruno Frankewitz. Der gemeinsame Sohn Stefan folgte dem Paar 1969 als Eigentümer nach. Seit die landwirtschaftliche Nutzung der Anlage 1995 eingestellt wurde, dient diese heute fast ausschließlich zu Wohnzwecken.

Beschreibung

Die zweiteilige Anlage liegt am westlichen Ufer der Niers, die bis zu ihrer Begradigung im Jahr 1953 nur wenige Meter hinter dem Herrenhaus vorbeifloss. Haus Eyll befindet sich damit etwa in der Mitte zwischen den beiden nahe gelegenen Herrensitzen Vlassrath und Caen.

Dass es sich bei Eyll um eine ehemalige Wasserburg handelt, zeigt heute noch der mittlerweile verlandete, aber immer noch gut erkennbare Wassergraben, der ein etwa acht Quadratmeter großes Areal umschließt. Zu diesem führt von Westen eine rund 400 Meter lange, geradlinige Allee. Sie markiert eine mittlere Längsachse durch das Anwesen, die sich in gedachter Weise im Osten hinter dem Herrenhaus bis auf die östliche Niersseite fortsetzt und dort wieder auf einen geradlinigen Weg stößt. Auf halber Strecke zum Herrenhaus steht am südlichen Wegesrand das ehemalige Backhaus, an das sich ein um 1900 errichtetes und 1993 neu geweihtes Heiligenhäuschen mit Marienstatue anlehnt. Über eine gemauerte Brücke aus Backstein, die von zwei liegenden Löwenskulpturen flankiert wird, führt die Allee über den Graben auf den Hof des Hauses, der an drei Seiten von Wirtschaftsgebäuden umgeben ist. Ältester Bau der Vorburg ist deren westlicher Teil des Nordtrakts aus dem 17. Jahrhundert.

Eine architektonische Besonderheit ist der Taubenturm der Anlage. 1860/70 in historisierenden Formen errichtet, ersetzte er vielleicht ein älteres Taubenhaus, denn schon für 1666 ist ein solches für Haus Eyll überliefert. Es handelt sich bei ihm um einen zweigeschossigen Backsteinbau mit Spitzbogenfenstern und verschiedenen Friesen als Baudekor. Sein flaches Pyramidendach wird von einer Wetterfahne mit der Jahreszahl 1945 bekrönt. Die Jahreszahl 1855 auf einem Schlussstein erinnert an den Kauf des Anwesens durch Jacob Le Hanne. Nach einem Umbau dient der Turm seit 1995 zu Wohnzwecken. Der einzige ähnliche Bau dieser Art am Niederrhein ist das Taubenhaus des Klosters Graefenthal. Bis 1924 gab es auf Haus Eyll einen zweiten gleichartigen Turm auf der gegenüberliegenden Seite des Vorburghofes, der jedoch im Zuge des Baus eines Kuhstalls niedergelegt wurde. Die Tranchotkarte vom Beginn des 19. Jahrhunderts verzeichnete noch beide Eyller Taubentürme.

Östlich der Wirtschaftsgebäude steht das schlichte, zweigeschossige Herrenhaus mit Walmdach, das 1981 renoviert wurde. Der rechteckige Backsteinbau besitzt einen 22,40 × 13,70 Meter messenden Grundriss, sein Mauerwerk ist – mit Ausnahme der Ostfassade – seit den 1920er Jahren verputzt und besitzt einen hellgelben Anstrich. Bauspuren zeigen, dass in der Mitte der zur Vorburg zeigenden Westfassade ursprünglich der Bau eines vorangestellten Turms geplant war. Die westliche Schauseite ist heute durch Fenster in fünf Achsen unterteilt. Maueranker in Form der Jahreszahl 1681 erinnern an die Errichtung des Gebäudes, dessen nördlicher Teil unterkellert ist. Der südliche Teil des Erdgeschosses wurde früher von einem großen Saal eingenommen, ehe dieser durch Einziehen zusätzlicher Mauern im späten 18. Jahrhundert oder frühen 19. Jahrhundert in drei Räume unterteilt worden ist. Daneben befand sich die Küche mit einem fast zwei Meter breiten Kamin. Das Obergeschoss des Hauses wiederholt im Wesentlichen den Grundriss des Erdgeschosses. Verbunden sind die beiden Stockwerke durch das einzige noch aus der Erbauungszeit erhaltene Ausstattungsstück: eine mehr als 300 Jahre alte Treppe aus Eichenholz.

Literatur

 Stefan Frankewitz: "die meyersdonck en den nyenhoff". Zur Geschichte des Hauses Eyll bei Straelen bis 1681. In: Gregor Hövelmann (Hrsg.): Juden in Geldern. Verlag des Historischen Vereins für Geldern und Umgegend, Geldern 1982, ISBN 3-921760-09-7, S. 101–120.
 Stefan Frankewitz: Burgen, Schlösser, Herrenhäuser an den Ufern der Niers. 1. Auflage. B.o.s.s., Kleve 1997, ISBN 3-9805931-0-X, S. 165–172.
 Stefan Frankewitz: Der Niederrhein und seine Burgen, Schlösser Herrenhäuser entlang der Niers. B.o.s.s, Geldern 2011, ISBN 978-3-941559-13-4, S. 321–337.
 Adolf Kaul: Geldrische Burgen, Schlösser und Herrensitze. Butzon & Bercker, Kevelaer 1977, ISBN 3-7666-8952-5, S. 36–37.

Weblinks

 Website des Hauses

Einzelnachweise

Eyll
Eyll
Baudenkmal in Straelen
Niers
Erbaut in den 1680er Jahren
Barockbauwerk in Nordrhein-Westfalen
Bauwerk in Straelen
Unternehmen (Kreis Kleve)
Organisation (Straelen)

Haus Eyll (Straelen)


Ivan Vicente Melo, mais conhecido simplesmente como Ivan (Florianópolis, 24 de fevereiro de 1927 - Brasília, 12 de agosto de 1987) foi um futebolista brasileiro que atuava como lateral-esquerdo.

Carreira
Iniciou sua carreira no Paula Ramos EC, de Santa Catarina, como meia esquerda, porém, alguns anos depois, migrou-se para a lateral.

Após ter boa passagem pelo Linense, chegou ao Santos no 2º semestre de 1950. Estreou na goleada por 6x2 contra o Madureira, em amistoso realizado na Vila Belmiro em 17 de julho de 1950.

Em 1952, foi emprestado ao Linense, onde foi campeão da segunda divisão e assim ficou no clube no ano seguinte, voltando ao Santos em 1954.

Defendeu a equipe entre os anos de 1950 a 1957, conquistando o bicampeonato paulista de 1955 e 56, atuando em 17 partidas na conquista de 1955 e outras 32 na conquista de 1956. Sua despedida aconteceu em 10 de outubro de 1957, num amistoso contra o Canto do Rio realizado no Estádio Caio Martins. No total, atuou em 253 jogos e marcou 7 gols pelo time.

Se transferiu para o Corinthians em 1958, onde fez apenas 15 partidas (10 vitórias, 3 empates, 2 derrotas) e nenhum gol marcado.

Em 1959, ainda atuou pela Portuguesa Santista e pelo Jabaquara.

Títulos
Santos FC

 Campeonato Paulista de Futebol: 1955 e 1956

Linense

 Campeonato Paulista de Futebol - Segunda Divisão: 1952

Referências

Futebolistas do Santos Futebol Clube
Futebolistas do Sport Club Corinthians Paulista
Futebolistas do Clube Atlético Linense
Futebolistas da Associação Atlética Portuguesa
Futebolistas do Jabaquara Atlético Clube
Nascidos em 1927
Mortos em 1987
Naturais de Florianópolis

Ivan Vicente Melo


Eric David Fingerhut (* 6. Mai 1959 in University Heights, Ohio) ist ein US-amerikanischer Politiker der Demokratischen Partei. Vom 3. Januar 1993 bis 3. Januar 1995 war er Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für den 19. Kongressdistrikt des Bundesstaates Ohio.

Biografie
Fingerhut wurde in University Heights geboren. 1981 erhielt er den B.S. an der Northwestern University, 1984 einen weiteren Abschluss in Jura an der Stanford University. Er arbeitete dann als Rechtsanwalt in Cleveland. Von 1991 bis 1993 saß Fingerhut im Senat von Ohio. Bei den Kongresswahlen 1992 wurde Fingerhut als Vertreter des 19. Wahlbezirks von Ohio ins Repräsentantenhaus nach Washington, D.C. gewählt. 1994 wurde er von Steve LaTourette abgelöst. Nach seiner Niederlage errang er erneut einen Sitz im Senat von Ohio, wo er von 1999 bis 2006 saß.

Bei den Senatswahlen 2004 kandidierte Fingerhut für die Demokratische Partei gegen den amtierenden Senator George Voinovich. Er errang 36, % der Stimmen und konnte nicht in den Senat einziehen. Im Januar 2006 gab Fingerhut seine Kandidatur für die Wahl zum Gouverneur von Ohio bekannt. Bereits im Februar 2006 zog er seine Kandidatur wieder zurück. Von 2007 bis 2011 war Fingerhut für die Schulpolitik im Kabinett von Gouverneur Ted Strickland zuständig. Dieser schlug ihn 2011 auch für die Präsidentschaft der University of Kentucky vor. An seiner Stelle wurde Eli Capilouto ausgewählt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Ohio
Mitglied des Senats von Ohio
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1959
Mann

Eric Fingerhut


Moldóvska karlalandsliðið í knattspyrnu er fulltrúi Moldóvu í knattspyrnu og er stjórnað af knattspyrnusambandi landsins.

Evrópsk knattspyrnulandslið
Karlalandslið í knattspyrnu

Moldóvska karlalandsliðið í knattspyrnu


Udspringer er en film instrueret af Ole Raffel.

Handling
Et udspring.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1986

Eksperimentalfilm fra Danmark

Udspringer


Kylo Ren (eller Ben Solo) er en fiktiv karakter i Star Wars-universet. Han blev introduceret i Star Wars: The Force Awakens som den eneste søn af Han Solo og Leia Organa. Han blev trænet som en jedi af onkelen Luke Skywalker før han senere blev fristet og korrumperet af den mørke siden af Kraften af Supreme Leader Snoke. Den mørke side fører til at han dræber alle Skywalkers andre lærlinge og bliver besat af sith herren Darth Vader og bliver medlem af Knight of Ren under navnet Kylo Ren.

Ren spilles af den amerikanske skuespiller Adam Driver.

Eksterne henvisninger
 Kylo Ren på the Official StarWars.com Encyclopedia

Star Wars-personer

Kylo Ren


Juan Ignacio González Errázuriz (Santiago de Chile, 5 de julio de 1956) es un abogado y obispo chileno de la diócesis de San Bernardo.

Biografía

Primeros años y formación
Es hijo de Eduardo González Echenique y de Rosa Teresita Errázuriz Eyzaguirre. Su educación primaria y secundaria la realizó entre 1961 y 1973, en el Colegio de los Sagrados Corazones de la Alameda, de la Congregación de los Sagrados Corazones (Padres Franceses).

En 1974 ingresó a la Facultad de Derecho de la Pontificia Universidad Católica de Chile. Recibió su título de Licenciado en Ciencias Jurídicas en 1979, y un año después recibió su título de abogado. Durante sus estudios universitarios fue ayudante de la cátedra de Historia del Derecho y ayudante en el Instituto de Ciencia Política de la misma Universidad.

En 1977 ingresó a trabajar como procurador en el Servicio Jurídico de Carabineros de Chile. Entre 1980 y 1990 fue abogado de la Dirección del Personal de la misma institución policial. Entre 1988 y 1990 fue profesor del Instituto de Geografía de la Pontificia Universidad Católica de Chile.

Sacerdocio y episcopado
Fue ordenado diácono el 31 de enero de 1993 en Roma, de manos de Mons. Álvaro del Portillo, Obispo Prelado del Opus Dei. El mismo Obispo Prelado lo ordenó presbítero el 13 de junio de 1993.

Incardinado en la Prelatura de la Santa Cruz y Opus Dei, de la que es miembro desde 1971, fue Capellán general y profesor de Teología y Derecho Canónico en la Universidad de los Andes, en Santiago.

Sus estudios de Filosofía y Teología los realizó en el Studium Generale de la Prelatura de la Santa Cruz y Opus Dei. Es Licenciado y Doctor en Derecho Canónico en la Pontificia Universidad de la Santa Cruz. Aprobó su tesis doctoral con "Summa cum laude".

En torno a esa actividad es que en 1996, resultó seleccionado en el concurso nacional del Fondo de Ciencia y Tecnología, con el tema "El Arzobispo de Santiago don Juan Ignacio González Eyzaguirre, su vida y obra". Su proyecto de investigación fue entregado y aprobado por FONDECYT en 1998.

Realizó la visita "Ad Limina Apostolorum" a S.S. Benedicto XVI en noviembre de 2008.

Se ha destacado mediáticamente por ser el primer obispo que calificó como "verosímiles" las acusaciones contra el sacerdote Fernando Karadima []. Más tarde defendió ante el hostigamiento mediático al obispo de Osorno Juan Barros, quien ha sido acusado por varias víctimas de encubrir y presenciar visualmente abusos sexuales cometidos por Karadima. El 18 de enero de 2018, en el marco de la visita del papa Francisco a Chile, empujó a la periodista de Mega Priscilla Vargas que intentaba insistentemente obtener alguna respuesta de Barros respecto a su protagonismo durante toda la visita del pontífice, agresión que causó gran revuelo mediático, por lo que el obispo pidió disculpas públicamente a través de su cuenta Twitter.

En abril de 2018, el obispo ha escrito una carta pidiendo disculpas por todo lo sucedido en torno a los abusos, reconoce su error y explica que pensaba estaba actuando bien al defender a uno que se encontraba sin protección; sin embargo entiende que no fue lo correcto en las circunstancias. También asume el compromiso de ayudar a liberar la iglesia del mal que la está afectando, y reparar las heridas que se han causado.
En mayo del 2018 es nombrado presidente de la comisión de abusos en reemplazo de monseñor Alejandro Goic, obispo de Rancagua, nombramiento que ha sido duramente criticado por las víctimas de Karadima.

En marzo de 2020 el Papa Francisco lo nombró administrador apostólico (sede vacante) de la diócesis de Rancagua, manteniendo su cargo en la diócesis de San Bernardo como obispo titular. Fue administrador apostólico hasta la toma de posesión del nuevo Obispo de Rancagua, Mons. Guillermo Vera Soto, el 23 de julio de 2021.

Publicaciones
Algunas de sus últimas publicaciones son:
"Iglesia y Fuerzas Armadas. Estudio canónico y jurídico sobre la asistencia espiritual a las Fuerzas Armadas en Chile".
"El Vicariato Castrense de Chile. Génesis histórica y canónica de su establecimiento. De la Independencia al conflicto eclesiástico de Tacna. 1810-1915".

Referencias

Nacidos en Santiago de Chile
Alumnado del Colegio de los Sagrados Corazones de Santiago
Alumnado de la Pontificia Universidad Católica de Chile
Abogados de Chile
Obispos de Chile
Obispos de San Bernardo
Miembros del Opus Dei de Chile
Obispos nombrados por Juan Pablo II
Alumnado de la Pontificia Universidad de la Santa Cruz

Juan Ignacio González Errázuriz


Dieser Artikel listet Erfolge und Mannschaft des Radsportteams Team Eddy Merckx-Indeland in der Saison 2011 auf.

Zugänge – Abgänge

Mannschaft

Platzierungen in UCI-Ranglisten
UCI America Tour 2011

UCI Asia Tour 2011

UCI Europe Tour 2011

Radsportteam 2011

Team Eddy Merckx-Indeland/Saison 2011


Het Parool () este un ziar din Amsterdam, care apare zilnic. El a fost publicat pentru prima dată pe 10 februarie 1941, ca ziar al rezistenței în timpul ocupației Țărilor de Jos de către Germania Nazistă (1940-1945). În limba engleză, numele său înseamnă Parola sau Motto-ul.

Al Doilea Război Mondial
Ziarul a fost precedat de o foaie de știri ștampilată care a fost publicată începând din mai 1940 de către Frans Goedhart. La sfârșitul anului 1940, Wim van Norden s-a alăturat grupului care scria acea foaie; Van Norden va îndeplini mai târziu funcția de director al ziarului între 1945 și 1979. Jaap Nunes Vaz a fost implicat, de asemenea, în redactarea ziarului. În 1944, ziarul, deși ilegal și puternic persecutat, a ajuns la un tiraj de aproximativ 100.000 de exemplare și a fost distribuit de către Rezistența Olandeză. Alți contribuitori importanți au fost Simon Carmiggelt și Max Nord, care locuiau cu Van Norden și cu familiile lor pe Reguliersgracht, în sediul central al ziarului, care nu a fost descoperit niciodată de către naziști.

Numeroși colaboratori ai ziarului au fost capturați și uciși de către germani și colaboratorii lor olandezi. Alphons Meeuwis care distribuia ziarul a fost arestat în 1941 și trimis în mai multe lagăre. Nunes Vaz a fost arestat de Gestapo pe 25 octombrie 1942 și trimis în lagărul de concentrare Sobibor.

După război

După război, Het Parool a devenit rapid unul dintre cele mai mari ziare din Țările de Jos, parțial pentru că o mare parte a populației l-a apreciat că era cel mai prolific ziar al rezistenței și parțial pentru că ziarele care au colaborat cu ocupanții germani au fost interzise.

În afară de ziarul principal, Het Parool a publicat reviste și ziare locale în Țările de Jos. Mai multe ziare locale au apărut alături de Het Parool, inclusiv Het Rotterdamsch Parool (1947-1971), Nieuw Utrechtsch Dagblad, Haagsch Dagblad și Het Flevoparool (1982-1988). Aceste publicații locale și-au încetat apariție la sfârșitul anilor 1960, începutul anilor 1970 sau (în cazul lui Het Flevoparool) al anilor 1980.

Numărul cititorilor a atins apogeul la mijlocul anilor 1960, când ziarul a avut peste 400.000 de abonați, devenind al doilea cel mai mare ziar din Olanda din acea vreme. În ultima parte a anilor 1960, ziarul, sub conducerea redactorului șef conservator Herman Sandberg, a sprijinit puternic Războiul din Vietnam, ceea ce a dus la înstrăinarea unei părți substanțiale a cititorilor liberali și de stânga ai Het Parool. A început un declin constant al abonamentelor și tirajului, care a persistat timp de aproape patru decenii.

Note

Legături externe

Ziare din Țările de Jos

Het Parool


Aile planlaması; eşlerin istedikleri zamanda, istedikleri sayıda çocuk sahibi olmaları veya kişisel isteklerine ve ekonomik olanaklarına göre çocuk sayılarını belirlemesi ve doğum aralıklarını istedikleri şekilde gerçekleştirmelerini sağlamaya yönelik yapılan çalışmalar. Aile planlaması tarihte ilk kez 1966 yılında Birleşmiş Milletler Genel Toplantısında "ailelerin kendi büyüklüklerini belirleme özgürlüğü" bir hak olarak kabul edilmiştir Aile planlaması hizmeti 1978 yılında yayımlanan ve tüm dünya tarafından kabul edilen Temel Sağlık Hizmetleri Bildirgesinde temel bir sağlık hizmeti olarak belirtilmiştir. 1994 yılında Uluslararası Nüfus ve Kalkınma Konferansında kadının aile planlaması yöntemleri konusunda bilgi sahibi olma ve bu yöntemlere ulaşabilme hakkı olduğu savunulmuştur Aile planlaması (doğum kontrolü) yöntemleri kısaca geleneksel ve modern yöntemler olarak iki ana başlıkta incelenebilir.

Geleneksel yöntemler çok uzun yıllardır kullanılan ve daha çok az gelişmiş toplumlarda kullanılmaktadır. Modern yöntemler ise teknolojinin gelişmesi ve ucuzlamasıyla günden güne daha sık kullanılmaya başlanan yöntemlerdir. Söz konusu modern yöntemlerin bazıları şunlardır:
Hormonal yöntemler
Kombine oral kontraseptifler (Hap)
Enjekte edilen kontraseptifler (İğne)
Vajinal halkalar
Minihaplar
Post koital haplar (Ertesi gün hapı)
Deri altı kapsüller (implantlar)
Rahim içi araçlar (RİA)
Bakırlı rahim içi araçlar
 Hormonlu rahim içi araçlar
Bariyer yöntemler
Kondom (kadın kondomu, erkek kondomu)
Sperm öldürücüler
Diyafram
Cerrahi Yöntemler
Tüp ligasyonu (Kadında tüplerin bağlanması)
Vazektomi (Erkekte tohum kanallarının bağlanması)

Ayrıca bakınız
 Doğum kontrolü
 Nüfus planlaması

Kaynakça

 Bursa Sağlık Müdürlüğü - Aile Planlaması Nedir?

Dış bağlantılar
 Türkiye Aile Planlaması Derneği

Aile planlaması


LUX war eine deutsche Zigarettenmarke des Herstellers British American Tobacco.

Geschichte
Sie wurde 1935 als Filterzigarette auf den Markt gebracht. Als Tabak wurde eine American Blendmischung verwendet. Lux wurde zuletzt nur mit Filter angeboten, in den 1950er-Jahren auch ohne. Der Nikotinanteil lag nach eigenen Angaben bei 0,8 mg. Der Vertrieb wurde 2015 eingestellt.

Weblinks

Einzelnachweise

Zigarettenmarke
British American Tobacco

Lux (Zigarettenmarke)


Fauna da Fazenda Tamanduá, no sertão de Santa Terezinha (Paraíba):

Anfíbios

Répteis

Aves

Mamíferos

Outros

Listas de animais

Lista de animais da Fazenda Tamanduá


An Panicum polygonatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Adolph Schrader. An Panicum polygonatum in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Panicum

Panicum polygonatum


Takamasa Sakai (født 18. maj 1988) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kataller Toyama.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takamasa Sakai


Başaran ist der Familienname folgender Personen:

 Akif Başaran (* 1956), türkischer Fußballspieler und -trainer
 Ali Kemal Başaran (* 1992), türkischer Fußballspieler
 Hamdi Başaran (1913–1987), türkischer Unternehmer und Gründer der Habaş
 İrfan Başaran (* 1989), türkischer Fußballspieler
 Mehmet Rüştü Başaran (* 1946), türkischer Unternehmer, Sohn von Hamdi Başaran und Eigentümer der Habaş
 Rahmi Anıl Başaran (* 2000), türkischer Fußballspieler
 Tunç Başaran (* 1938), türkischer Regisseur

und Vorname, bspw. von
 Başaran Saraçoğlu (* 1992), türkischer Fußballer

Außerdem:
 die Başaran Yatırım Holding, ein türkisches Investmentunternehmen
 eine türkische Gemeinde im Landkreis Kuyucak in der Provinz Aydın
 Tülay Başaran Anadolu Lisesi, ein türkisches Gymnasium in Samsun

Siehe auch:
Basarán, spanischer Ort in der Provinz Huesca

Başaran


Chalcanthite (, ) is a richly colored blue-green water-soluble sulfate mineral . It is commonly found in the late-stage oxidation zones of copper deposits. Due to its ready solubility, chalcanthite is more common in arid regions.

Chalcanthite is a pentahydrate and the most common member of a group of similar hydrated sulfates, the chalcanthite group. These other sulfates are identical in chemical composition to chalcanthite, with the exception of replacement of the copper ion by either manganese as jokokuite, iron as melanterite, or magnesium as pentahydrite.

Other names include blue stone, blue vitriol, and copper vitriol.

Uses of chalcanthite

As chalcanthite is a copper mineral, it can be used as an ore of copper. However, its ready solubility in water means that it tends to crystallize, dissolve, and recrystallize as crusts over any mine surface in more humid regions. Therefore, chalcanthite is only found in the most arid regions in sufficiently large quantities for use as an ore.

Secondarily, chalcanthite, due to its rich color and beautiful crystals, is a sought after collector's mineral. However, as with its viability as an ore, the solubility of the mineral causes significant problems. First, the mineral readily absorbs and releases its water content, which, over time, leads to a disintegration of the crystal structure, destroying even the finest specimens. It is critical to store specimens properly to limit exposure to humidity. Second, higher quality crystals can be easily grown synthetically, and, as such, there is a concern that disreputable mineral dealers would present a sample as natural when it is not.

Associated minerals
Given that chalcanthite is found in oxidized copper deposits, it is frequently found in association with other copper minerals. Frequently associated minerals include:
 Calcite and its polymorph, aragonite, both
 Brochantite,
 Chalcopyrite,
 Malachite,
 Melanterite,

Notes for identification

Chalcanthite's blue color is one of its most notable features, but it is insufficient in identification. Other useful tests include associated minerals, crystal habit, solubility and subsequent coloring of the water blue. Chalcanthite can also dye materials blue when dissolved in water, and has a peculiarly sweet and metallic taste, although consuming it can induce dangerous copper poisoning.

See also
Copper(II) sulfate

References

 Mineral Galleries

Hydrates
Copper(II) minerals
Sulfate minerals
Triclinic minerals
Chalcanthite group
Minerals in space group 2

Chalcanthite


النَّاسُور أو النَّاصُور في الطب (الجمع:نَوَاسِيرٌ)  وهو اتصال غير طبيعي أو ممر بين بين فراغين أجوفين (من الناحية التقنية، هما سطحان من نسيج طلائي)، مثل الأوعية الدموية أو الأمعاء أو أعضاء مجوفة أخرى. عادة ما تحدث النواسير بسبب إصابة أو جراحة، ولكنها يمكن أيضا أن تنتج عن عدوى أو التهاب. النواسير بصفة عامة هي حالة مرضية، ولكن قد يتم خلقها جراحيًا لأسباب علاجية.

في علم النبات، يكون المصطلح أكثر شيوعًا في أشكاله الوصفية، حيث يتم استخدامه في أسماء ذات الحدين للإشارة إلى الأنواع التي تتميز بهياكل مجوفة أو أنبوبية. على سبيل المثال، المونردة الأنبوبية لديها أزهارًا أنبوبية؛ إيوتركيام القصبي له جذع أنبوبي ؛ الثوم القصبي له أوراق مجوفة أو أنبوبية، وفي صمغ السنط السيال. الناسور هو نوع فرعي له أشواك جوفاء.

أمثلة على النواسير
للنواسير أنواع متعددة منها:
 ناسور شعري
 ناسور شرياني وريدي
 ناسور فموي غاري
 ناسور صيواني
 ناسور مريئي قصبي
 ناسور حول الشرج
 ناسور الولادة
 ناسور تيهي

أماكن وجوده
يمكن أن تحدث النواسير في أجزاء مختلفة من الجسم. تم ترتيب القائمة التالية حسب التصنيف الإحصائي الدولي للأمراض والمشكلات الصحية ذات الصلة.

إتش: أمراض العين والملحقات والأذن والناتئ الخشائي
(H04.6) ناسور دمعي
 (H05.81) الناسور الكهفي السباتي
 (H70.1) ناسور الخشاء
   * الناسور القحفي الجيبي: بين الفراغ داخل الجمجمي والجيوب الأنفية
 (H83.1) الناسور التيهي
  * ناسور الليمف المحيطي: تمزق بين الأغشية بين الأذنين الوسطى والداخلية
 الناسور أمام الأذن
  * ناسور أمام الأذن: عادة يكون أعلى ساق حِتار الأذنين

آي: أمراض الجهاز الدوري
 (I25.4) ناسور شرياني وريدي في الشريان التاجي ، مكتسب
 (I28.0) ناسور شرياني وريدي في الأوعية الرئوية

  * ناسور شرياني وريدي: بين الشريان والوريد في الرئتين، مما يؤدي إلى تحويل الدم. وهو ما ينتج عنه دم مؤكسد بشكل غير صحيح.
 (I67.1) الناسور الشرياني الوريدي الدماغي، مكتسب
 (I77.0) ناسور شرياني وريدي، مكتسب
 (I77.2) الناسور الشرياني

جاي: أمراض الجهاز التنفسي
 (J86.0) تقيح الصدر مع ناسور
 (J95.0) الناسور الرغامي المريئي، بين القصبة الهوائية والمريء. وه ما قد يكون خلقيًا أو مكتسبًا، على سبيل المثال كإحدى مضاعفات الفغر الرغامي.

كاي: أمراض الجهاز الهضمي
 (K11.4) ناسور الغدة اللعابية
 (K31.6) ناسور المعدة والاثني عشر
 (K31.6) الناسور المَعِدي القولوني
 (K31.6) ناسور معدي صائمي قولوني - ناسور يتكون بعد عملية بيلروث الثانية بين القولون المستعرض والصائم العلوي (الذي، بعد عملية بيلروث الثانية، يتصل بما تبقى من المعدة). تمر مادة البراز بشكل غير صحيح من القولون إلى المعدة وتسبب رائحة الفم الكريهة.
 الناسور المعوي الجلدي: بين الأمعاء وسطح الجلد، أي من الإثني عشر أو الصائم أو اللفائفي. يستثني من هذا التعريف النواسير الناشئة من القولون أو الزائدة الدودية.
الناسور المعدي: من المعدة إلى سطح الجلد
 (K38.3) ناسور من الزائدة الدودية
 (K60) ناسور وشقوق الشرج والمستقيم
 (K60.3) الناسور الشرجي
 (K60.5) الناسور الشرجي المستقيمي (ناسور برازي، ناسور في الشرج): يصل بين المستقيم أو منطقة شرجية أخرى وسطح الجلد. هذا يؤدي إلى إفراز غير طبيعي للبراز من خلال فتحة أخرى غير فتحة الشرج.
 (K63.2) ناسور من الأمعاء
 الناسور المعوي _ المعوي: بين جزئين من الأمعاء
 (K82.3) ناسور المرارة
 (K83.3) ناسور القناة الصفراوية
  * ناسور القناة الصفراوية: يصل القناة الصفراوية بسطح الجلد، وغالبا ما يكون بسبب جراحة في المرارة
 الناسور البنكرياسي: يصل بين البنكرياس والخارج عبر جدار البطن

إم:أمراض الجهاز العضلي الهيكلي والنسيج الضام
 (M25.1) ناسور المفصل

إن: أمرض الجهاز البولي التناسلي
 (N32.1) الناسور المثاني المعوي
 (N36.0) ناسور إحليلي
إنورا: بين قُرَيبَةُ البروستاتة وخارج الجسم
 (N64.0) ناسور الحلمة
 (N82) الناسور يشمل المسالك التناسلية الأنثوية / ناسور الولادة
 (N82.0) الناسور المثاني المهبلي: بين المثانة والمهبل
 (N82.1) النواسير البولية التناسلية الأنثوية الأخرى
الناسور العنقي: فتحة غير طبيعية في عنق الرحم
 (N82.2) ناسور من المهبل إلى الأمعاء الدقيقة
الناسور المثاني المعوي: بين الأمعاء والمهبل
 (N82.3) الناسور من المهبل إلى الأمعاء الغليظة
ناسور مستقيمي: بين المستقيم والمهبل
 (N82.4) نواسير معوية تناسلية أنثوية أخرى
 (N82.5) نواسير بين الجهاز التناسلي الأنثوي والجلد
 (N82.8) ناسور الجهاز التناسلي الأنثوي الأخرى
 (N82.9) ناسور جهاز تناسلي أنثوي، غير محدد

كيو: التشوهات الخلقية وعيوب التخليق والتشوهات الصبغية
 (Q18.0) جيب وناسور وكيس الشق الخيشومي
الناسور أمام الأذن الخلقي: حفرة صغيرة أمام الأذن. يعرف أيضا باسم حفرة الأذن أو الجيب أمام الأذن.
 (Q26.6) الناسور بين الشريان الكبدي والوريد البابي
 (Q38.0) ناسور الشفاه الخلقي
 (Q38.4) ناسور خلقي في الغدة اللعابية
 (Q42.0) غياب خلقي وانسداد وضيق المستقيم مع ناسور
 (Q42.2) غياب خلقي وانسداد وضيق فتحة الشرج مع ناسور
 (Q43.6) ناسور خلقي في المستقيم والشرج
 (Q51.7) النواسير الخلقية بين الرحم والجهاز الهضمي والمسالك البولية
 (Q52.2) ناسور مستقيمي مهبلي خلقي

تي: أسباب خارجية
 (T14.5) ناسور شرياني وريدي بسبب صدمة
 (T81.8) ناسور دائم بعد الجراحة

الأنواع
للنواسير أنواع مختلفة تتضمن:

الأسباب
تتضمن الأسباب المختلفة للناسور:

العلاج
يختلف علاج الناسور بناء على سبب الإصابة بالناسور ومداه، ولكنه غالبًا ما يتضمن التدخل الجراحي مع العلاج بالمضادات الحيوية.

عادة ما تكون الخطوة الأولى في علاج الناسور هي الفحص من قبل الطبيب لتحديد مدى و «الطريق» الذي يسلكه الناسور عبر الأنسجة.

في بعض الحالات، تتم تغطية الناسور بشكل مؤقت، على سبيل المثال، غالباً ما يعالج الناسور الناجم عن الحنك المشقوق بسدادة حلقية لتأخير الحاجة لعملية جراحية لعمر أكثر ملاءمة.

وغالبا ما تكون هناك حاجة لعملية جراحية لضمان التصريف المناسب للناسور (حيث يمكن أن يتسرب القيح بدون تشكيل خراج). هناك العديد من الإجراءات الجراحية التي يتم استخدامها بشكل شائع، وأكثرها شيوعًا في عملية استئصال الناسور، وضع خزامة (وهو حبل يمر عبر مسار الناسور لإبقائه مفتوحًا للتصريف) ، أو إجراء وضع سديلة داخل المستقيم (حيث يتم سحب الأنسجة السليمة على الجانب الداخلي من الناسور لمنع البراز أو غيره من المواد من إعادة العدوى إلى القناة). يتضمن العلاج ملء الناسور بغراء الفيبيرين. أيضا طريقة سده باستخدام سدادات مصنوعة من تحت مخاطية الأمعاء الدقيقة للخنازير تم استكشافها في السنوات الأخيرة، مع نسب نجاح متغيرة. جراحة النواسير الشرجية لا تخلو من آثار جانبية، بما في ذلك العودة، والعدوى، وسلس البول. ارتفاع معدل عودة الناسور والمزيد من الفرص لمضاعفات مثل سلس البول دائما ما تكون موجودة في جراحات الناسور (الناسور الشرجي).

من المهم ملاحظة أن العلاج الجراحي للناسور بدون تشخيص أو إدارة الحالة الأساسية، إن وجدت، غير موصى به. على سبيل المثال، يمكن أن يكون العلاج الجراحي للنواسير في مرض كرون فعالا، ولكن إذا لم يتم علاج مرض كرون نفسه، فإن معدل تكرار الإصابة بالناسور مرتفع جدًا (أعلى بكثير من 50٪).

الاستخدام العلاجي
في الأشخاص الذين يعانون من الفشل الكلوي، والذين يحتاجون إلى غسيل الكلى، غالباً ما يتم إنشاء ناسور كيمينو بشكل متعمد في الذراع عن طريق جراحة قصيرة ليوم من أجل السماح بسحب الدم بشكل أسهل لغسيل الكلى.
كعلاج جذري لارتفاع ضغط الدم البابي، ينتج الخلق الجراحي للناسور البابي الأجوفي تشابك بين الوريد البابي الكبدي وبين الوريد الأجوف السفلي عبر الفتحة الثربية (لوينسلو). هذا يعفي الجهاز الوريدي البابي من الضغط العالي الذي يمكن أن يسبب دوالي المريء، ورأس الميدوزا، والبواسير.

أصل التسمية
المسمي اللاتيني لكلمة الناسور (fistula) يعني حرفيا الأنبوب أو الغليون.

انظر أيضا
 فغرة
 ناسور الولادة
 ناسور فموي غاري
 توصيلة شريانية وريدية

مراجع

أعراض وعلامات
تشريح الحيوان
علم الأمراض التشريحي
مصطلحات تشريحية
مصطلحات طبية

ناسور


O LB Poraquê (LPR-03) é uma Lancha-Patrulha blindada pertencente à Marinha do Brasil. É dotada de alta velocidade, pesada blindagem, antichamas, e casco resistente a impactos. Essas características visam a adoção de uma embarcação capaz de fornecer um elemento supresa às operações, além de conferirem maior agilidade e mobilidade ao grupo. Portanto, o Poraquê tem como função principal o combate a crimes transfronteiriços, operando no Lago de Itaipu, protegendo a respectiva usina.

Itaipu Binacional
Navios da Marinha do Brasil

LB Poraquê (LPR-03)


Joshua Tuaniga (Long Beach, 18 de março de 1997), é um jogador de voleibol norte-americano que atua na posição de levantador.

Carreira

Clube
A carreira de Tuaniga começou em torneios escolares da Califórnia, jogando pelo St. John Bosco High School, antes de se mudar para Huntington Beach High School. Atuou no voleibol universitário da Universidade Estadual da Califórnia de 2015 a 2019, conquistando o título da NCAA Division I nos anos de 2018 e 2019.

Na temporada 2019–20, Tuaniga assinou seu primeiro contrato profissional com o polonês MKS Ślepsk Malow Suwałki, por onde atuou por três temporadas. Na temporada 2022–23, o levantador foi anunciado como o novo reforço do Indykpol AZS Olsztyn.

Seleção
Em 2014, o atleta conquistou a medalha de ouro com a seleção sub-19 no Campeonato NORCECA. No ano seguinte, na mesma categoria, ficou em sétimo lugar no Campeonato Mundial de 2015. Em 2016, voltou a conquistar mais um título do Campeonato NORCECA, porém desta vez com a seleção sub-21, além da estreia na seleção adulta na Copa Pan-Americana onde terminou na quinta colocação. No ano seguinte, na mesma categoria, ficou em décimo quarto no Campeonato Mundial de 2017.

Em 2019, conquistou a medalha de bronze na Copa do Mundo. Em 2022, foi vice-campeão da Liga das Nações após derrota para a seleção francesa.

Clubes

Ligações externas
 no Global Sports Archive
 na PlusLiga
 no Volleybox

Naturais de Long Beach (Califórnia)
Voleibolistas dos Estados Unidos
Levantadores de voleibol

Joshua Tuaniga


مواصفة يونكس الواحدة  هو اسم جامع لمعايير ومواصفات لتوافق أنظمة التشغيل كبيئات تشغيل برمجية متناظرة، والتوافق مع المواصفة يؤهل نظم تشغيل الحاسوب لحمل الاسم «يونكس». يتم تطوير وصيانة هذه المواصفة بواسطة أوستن جروب، وهي امتداد ومبنية على الجهود السابقة لجمعية مهندسي الكهرباء والإلكترونيات وذي أوبن جروب.

المحددات
يتم تحديد واجهة البرمجيات والمستخدم في أربعة أقسام:
 التعريفات الأساسية - قائمة بالتعريفات والمسميات التي تستخدم في المحددات، وقائمة بملفات C Header التي لا بد من أن يوفرها النظام.
 القشرة والأدوات - قائمة بالأدوات ووصف للقشرة (Bourne Shell).
 واجهات النظام - قائمة بطلبات نظام سي (C System Calls) اللازم توافرها.
 عرض الأسباب شرح سبب إنشاء المعيار.

علامات الأنظمة المتوافقة
هناك اثنان من العلامات الرسمية التي تدل على توافق النظام:
 UNIX 98 - تدل العلامة على توافق النظام مع الإصدار الثاني من مواصفات يونكس الموحدة (توافق جزئي)
 UNIX 03 - تدل العلامة على توافق النظام مع الإصدار الثالث من مواصفات يونكس الموحدة (توافق كلي)

معايير أقدم لنظام يونكس (تم إبطالها):
 UNIX93 (تم إبطالها بالكامل)
 UNIX95 (الأنظمة المتوافقة لا تزال شسلفباسبيال ئسفيبا الفرعية للبرامج الأقل تعقيدا)

مراجع

بوزيكس
خدمات مواصفات يونكس المنفردة
معايير معهد مهندسي الكهرباء والإلكترونيات

مواصفة يونكس الواحدة


Lüg weiter, Liebling ist ein deutscher Fernsehfilm von Gabriela Zerhau aus dem Jahr 2010 mit Hannelore Elsner und Götz George in den Hauptrollen.

Handlung
Der Alt-68er und Umweltaktivist Hans-Peter "Hape" Wegener ist arbeitslos und hoch verschuldet. Der Gerichtsvollzieher steht ständig auf der Matte und Sohn Rudi ist ein ewiger Student, der ebenfalls knapp bei Kasse ist. Als Hapes Vater stirbt und sich herausstellt, dass dieser sein Vermögen einer wohltätigen Stiftung für Erziehung vermacht hat, lernt Hape auf dem Friedhof die vermögende Münchner Witwe Martha Ebinghaus kennen. Deren Hund beschädigt Hapes Jackett, worauf Martha ihm schuldbewusst ihre Visitenkarte gibt, um später für den Schaden aufzukommen. Daraufhin nehmen Hape und Rudi verschiedenste Nebenjobs an, etwa als Laiendarsteller im Krankenhaus, wo sie für Medizinstudenten Patienten spielen, damit diese das Erstellen von Diagnosen und den Umgang mit Patienten erlernen. Als Hape von den Nebenjobs die Nase voll hat, kauft er sich ein neues Jackett und geht mit der Rechnung zu Martha. Diese zeigt sich überaus großzügig, worauf Hape sie auf einen Kaffee einlädt. Beim darauffolgenden Treffen in einem Café stellt er sich ihr als Gerd Rudolf vor und gibt sich als Diplomat aus, der seine Aktivitäten nicht preisgeben dürfe.

Martha, die sich in Therapie befindet, weil sie nicht glücklich ist und sich nach mehr Sinn in ihrem Leben sehnt, ist fasziniert von Hape. Sie mag vor allem seine kleinen Geschichten, von denen Hape, wie er sagt, 1000 für sie parat habe. Die Anekdote, wie der Hase zu seiner Hasenscharte kam, gefällt Martha so gut, dass sie sie ihrer Enkeltochter und ihrer verwirrten Mutter erzählt, um die sie sich liebevoll kümmert. Hape sieht in ihr jedoch in erster Linie eine Geldquelle, mit der er seine Schulden von über 100.000 Euro abbauen will. Als sie das nächste Mal miteinander ausgehen – diesmal in ein nobles Restaurant – und Hape vorgibt, seine Geldbörse verlegt zu haben, zückt Martha ganz selbstverständlich ihre Kreditkarte und bezahlt erneut die Rechnung.

Nachdem Martha von ihrem Steuerberater Werner einen Heiratsantrag erhalten hat, sie ihn aber ablehnt, schaut Hape erneut bei ihr vorbei. Nach einem gemeinsamen Abendessen in ihrer Villa macht Hape ihr Vorschläge, wie sie ihrem Leben einen Sinn geben könne. Sie solle in "grüne" Aktien und umweltfreundliche Energiegewinnung investieren. Als Martha ihre Mutter zu Bett bringt, schläft Hape auf der Terrasse ein. Bevor er sich am nächsten Morgen verabschiedet, erzählt er Martha eine weitere Geschichte, die diese dazu veranlasst, tatsächlich in Hapes vorgeschlagene Projekte zu investieren. Als ihr Steuerberater fühlt sich Werner indes übergangen. Auch Marthas alleinerziehende Tochter Judith schlägt Alarm. Beide reden Martha ein, Hape sei nur hinter ihrem Geld her und sie solle ihn deshalb nicht mehr sehen. Martha entschließt sich daraufhin, nach Südfrankreich zu fahren. Sie lässt ihre Familie im Glauben, Hape damit den Rücken kehren zu wollen. Sie trifft sich jedoch mit ihm und nimmt ihn mit nach Nizza, wo sie für alle Kosten aufkommt. Beide verbringen nun viel Zeit miteinander und kommen sich schließlich näher.

Als Martha bei einem gemeinsamen Ausflug überfallen wird, sie aber ihre Handtasche samt Geldbörse nicht hergeben will, schreitet Hape ein. Er wirft den mit Messern drohenden Dieben Marthas Geldbörse hin, worauf die jungen Männer verschwinden. Martha, die darüber sehr wütend ist, gerät mit Hape in Streit. Nachdem Werner Martha telefonisch mitgeteilt hat, in ihrem Haus sei eingebrochen worden und sie müsse sofort zwecks Absprache mit der Versicherung nach Deutschland zurückkehren, reist sie ab, ohne Hape noch einmal zu sehen. Zurück in München steht Hape unter Verdacht, der Einbrecher gewesen zu sein. Im Wissen, dass dies unmöglich ist, und um neue Geschichten zu hören, versucht Martha wieder mit Hape in Kontakt zu treten. Dieser richtet in Südfrankreich derweil ein runtergekommenes Haus her und will es mit umweltschonender Technologie ausstatten. Am Flughafen von Nizza sehen sich Martha und Hape schließlich wieder. Bei der darauffolgenden Autofahrt schickt sich Hape an, Martha endlich reinen Wein über seine Lebensgeschichte einzuschenken. Martha kommt ihm jedoch zuvor und gesteht ihm, dass sie ihm nie etwas geglaubt, aber dennoch jede Minute mit ihm genosse habe. Sie entschließt sich, mit ihm zusammen in Frankreich zu leben. Gemeinsam arbeiten sie nun an Hapes Haus, das er von Marthas Geld gekauft hatte.

Hintergrund
Die Dreharbeiten fanden in München und Nizza statt. Hannelore Elsner und Götz George hatten bereits in Der Kommissar, Der Alte und Tatort gemeinsam gespielt, waren aber erstmals für Lüg weiter, Liebling in den beiden Hauptrollen sowie als Filmpaar zu sehen. Nebendarstellerin Barbara Rudnik spielte in einer ihrer letzten Rollen eine Psychotherapeutin. Sie starb 2009, knapp ein Jahr bevor der Film am 3. Mai 2010 erstmals vom ZDF im Fernsehen ausgestrahlt wurde.

Kritiken
Für das Lexikon des internationalen Films war Lüg weiter, Liebling eine mit Hannelore Elsner und Götz George "überzeugend besetzte romantische Komödie um eine anfängliche Notlüge, die eine ungeheure Eigendynamik entwickelt". Auch Prisma lobte in erster Linie die beiden Hauptdarsteller. Es handle sich zwar nicht um "die Neuentdeckung der Beziehungskomödie", doch "die Darsteller spielen derart frisch, dass es eine wahre Freude ist".

TV Spielfilm beschrieb den Film von Regisseurin und Drehbuchautorin Gabriela Zerhau als "[w]armherzige Glücks- und Sinnsuche mit pfiffigen Dialogen". Das Fazit mit Bezug auf Elsner und George lautete: "Hier werfen sich zwei galant die Bälle zu!" TV Movie sprach von einer "[h]eiter-harmlose[n] Story mit toller Besetzung".

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2010
Deutscher Film
Filmkomödie
Liebesfilm
Fernsehfilm (ZDF)

Lüg weiter, Liebling


Amt Nortorfer Land er et amt i det nordlige Tyskland, beliggende i den sydøstlige del af Kreis Rendsburg-Eckernförde. Kreis Rendsburg-Eckernförde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten. Amtets administration er beliggende i byen Nortorf.

Kommuner i amtet
 Bargstedt
 Bokel
 Borgdorf-Seedorf
 Brammer
 Dätgen
 Eisendorf
 Ellerdorf
 Emkendorf
 Gnutz
 Groß Vollstedt
 Krogaspe
 Langwedel
 Nortorf, Stadt
 Oldenhütten
 Schülp b. Nortorf
 Timmaspe
 Warder

Historie
Amtet blev oprettet som Amt Nortorf-Land 1. april 1970 af amterne Bargstedt, Borgdorf, Timmaspe og kommunerne Emkendorf og Deutsch Nienhof fra det nedlagte amt Westensee og omfattede da 18 kommuner. 1. august 1976 blev kommunen Deutsch-Nienhof nedlagt, efter eget ønske.

I forbindelse med den slesvig-holstenske strukturreform 1. januar 2007 indgik Nortorf i amtet, der skiftede navn til Amt Nortorfer Land.

Eksterne kilder/henvisninger

 Amt Nortorfer Land
 Om amtsvåbenet

Nortorfer Land

Amt Nortorfer Land


Imellem sort og hvid er en dansk kortfilm fra 2012 med instruktion og manuskript af Fie Ørnsø.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012

Kortfilm fra Danmark

Imellem sort og hvid


Donald or Don Johnston may refer to:

Donald R. Johnston (1947–1969), American soldier and Medal of Honor recipient
Donald Johnston (rower) (1899–1984), American rower and Olympic gold medalist
Donald Johnston (cricketer) (1894-1918), English cricketer and British Army officer
Don Johnston (1936–2022), Canadian politician and lawyer
Don Johnston (swimmer) (1929–2018), South African swimmer

See also
Don Johnson (disambiguation)
Donald Johnstone (disambiguation)

Donald Johnston


Arabük, Diyarbakır ilinin Çermik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Tarihcesi hakkinda kesin bir bilgi yoktur.

Coğrafya

Diyarbakır il merkezine 129 km, Çermik ilçesine 36 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çermik'in mahalleleri

Arabük, Çermik


Proklamacija ili proglas (lat. proclamare) službena je izjava koju izdaje ovlaštena osoba radi obznanjivanja određenih priopćenja. Proglasi se trenutno koriste u vladajućem okviru nekih nacija i obično se izdaju u ime šefa države. Proglas je obično neobvezujuća obavijest.

Općenito se razlikuju službeni proglasi države ili vlade obvezujućeg karaktera i proglasi društveno-političkih skupina ili organizacija. Osim toga, proglašenjem se naziva i postupak proglašenja početka vlasti nad određenim vladarskim područjem – npr. 26. srpnja 1581. potpisana je Proklamacija nizozemske neovisnosti koja je dovela do stvaranja Republike Nizozemske 1588., koja je službeno priznata 1648. mirom u Münsteru.

Objava namjere vjenčanja dvoje ljudi nazivana je "proklamacijom" jer se obavljala čitanjem odgovarajućeg teksta tijekom bogoslužja. U gradovima su se zakoni i uredbe "proglašavali" sve do modernih vremena kako bi postali poznati i učinkoviti.

Pravni dokumenti

Proklamacija


Isı iletimi ya da kondüksiyon , madde veya cismin bir tarafından diğer tarafına ısının iletilmesi ile oluşan ısı transferinin bir çeşididir.

Isı transferi daima yüksek sıcaklıktan, düşük sıcaklığa doğrudur. Yoğun maddeler genelde iyi iletkendirler; örneğin metaller çok iyi iletkenlerdir.

Isı iletim kanunu, Fourier kanunu olarak da bilinir, birim zamanda bir tabaka boyunca olan ısı akısı miktarının, sıcaklık farkının gradyanına olan oranıdır. Bu kanunla kapalı bir şekilde ortaya çıkan orantı sabiti ise ısı iletim katsayısı(k) adını alır.

Fourier kanunu

Buna göre birim zamanda kondüksiyonla ısı transfer miktarı

  şeklinde formüle edilebilir.
Fourier Denkleminde görülen (-) işareti ise Termodinamiğin 0.Kanunu'ndan faydalanılarak kullanılmıştır. Burada (-) işareti ısının, sıcaklığı yüksek olan yerden alçak olan yere doğru aktığını ifade etmektedir.

A yüzey kesit alanı,  maddenin ısı geçiş bölgesi kalınlığı, k malzeme cinsi ve sıcaklığına bağlı olan ısı iletim katsayısı, ve  sıcaklık farkıdır. Bu kanun, ısı denkleminin temelini oluşturur. R değeri, iki taraf arasındaki ısı direncini belirtir. Ohm kanunu, Fourier kanunu'nun elektrikteki karşılığıdır.

Isıl iletkenlik

 yazılıp,

Fourier kanunu denkleminde yerine koyulursa;

 elde edilir.

Burada U , ısıl iletkenliktir. Bir taraftan diğer tarafa olan iletkenlik, direnci verir.

Buradan her katmanda A ve Q değerleri aynı olacağından, çoklu katmanlar için şu denklem yazılır:

Buna bağlı olarak çoklu katmanlar için genelde şu denklem kullanılır.

Isı bir akışkandan bir diğerine, bir duvar boyunca iletildiğinde, çoğu zaman akışkanın ince film tabakasının iletkenliğinin belirlenmesi önemlidir. Bu ince film tabakası, ölçülmesi zor olan karakteristikleri viskozite ve türbülansın karışık şartlarına bağlı bir tabakadır.

Newton'un soğuma kanunu
Newton'un soğuma kanunu, maddenin ısı kaybı miktarının, çevre ve madde sıcaklıkları arasındaki farka oranıdır. Bununla beraber, ısı kaybı prensibinin bu ifadesi, tam doğru bir ifade değildir. Daha doğru bir formülasyon için homojen olmayan ortamlarda, ısı akışının analizine ihtiyaç vardır. Bu ifadenin genel uygulanması, Biot sayısı ile karakterize edilir.

Bununla birlikte, bir maddenin sıcaklığının e üzeri ifadesi, bu prensipten türetilebilir.
Eğer, T , maddenin sıcaklığı ise;

Burada r pozitif bir sabittir.

Örneğin; basit soğutma modellerinde, Newtonyen soğuma kullanılabilir.

Kaynakça
Prof. Dr. Ahmet AYDIN - Yrd. Doç. Dr. Metin HASDEMİR,(2006)-Isı Transferi/Esasları, Aktif Yayıncılık. ISBN 9944-448-00-1

Termodinamik
Jean-Baptiste Joseph Fourier

Isı iletimi


An Ornithocidium roczonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leinig. An Ornithocidium roczonii in nahilalakip ha genus nga Ornithocidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ornithocidium

Ornithocidium roczonii


William Ferrel (January 29, 1817 – September 18, 1891) was an American meteorologist who developed theories that explained the mid-latitude atmospheric circulation cell in detail, and it is after him that the Ferrel cell is named.

Biography
Ferrel was born in Fulton county in southern Pennsylvania. He was the eldest of eight children born to his father, Benjamin Ferrel, and his mother, whose first name is unknown. His mother was a farmer's daughter, and his family owned a farm in the Allegheny Mountains on which he was raised. At age twelve, he was working on both the farm and the saw-mill on it. They moved to what would become West Virginia in 1829.  His formal elementary schooling was limited and he only attended for two winters, but was inspired by science especially due to witnessing a partial solar eclipse in 1832. Using science books, which he went into Martinsburg and Hagerstown to purchase, he taught himself well enough to become a school teacher.

He saved his salary as a school teacher to attend Marshall College, but could only fund two years of his education. As such, he returned to teaching for two years in West Virginia, to afford the rest of his education at Bethany College. He was able to graduate from Bethany College's first graduating class in 1844. He would continue teaching in Missouri and Tennessee until 1858. In Liberty, Missouri, he found a copy of Newton's Principia which included some additional papers on the tide from the French Academy of Science, which he studied and theorised about. He also studied Laplace's Mécanique Céleste, and these combined led him to believe that the motion of the Sun and moon on the tides was slowing the Earth's rotation around its axis. This was the basis of his first paper, which went against Laplace's theories, as Ferrel believed he had ignored second order terms.

In 1854, Ferrel set up a school in his new home, Nashville, Tennessee. In 1858, he took up a full-time position on the staff of American Ephemeris and Nautical Almanac in Cambridge, Massachusetts. In 1867, he moved to Washington and joined the United States Coast and Geodetic Survey

In 1882, Ferrel joined the U.S. Army Signal Service (which would become the Weather Bureau in 1891) and retired in 1886.  He died in Maywood (Wyandotte county), a suburb of Kansas City, in 1891.

Work

Ferrel demonstrated that it is the tendency of rising warm air, as it rotates due to the Coriolis effect, to pull in air from more equatorial, warmer regions and transport it poleward. It is this rotation which creates the complex curvatures in the frontal systems separating the cooler Arctic/Antarctic air polewards from the warmer tropical air towards the equator.

Ferrel improved upon Hadley's theory by recognizing an until then overlooked mechanism. This is a quote from his first paper:

 The fourth and last force arises from the combination of a relative east or west motion of the atmosphere with the rotatory motion of the earth. In consequence of the atmosphere's revolving on a common axis with that of the earth, each particle is impressed with a centrifugal force, which, being resolved into a vertical and a horizontal force, the latter causes it to assume a spheroidal form conforming to the figure of the earth. But, if the rotatory motion of any part of the atmosphere is greater than that of the surface of the earth, or, in other words, if any part of the atmosphere has a relative eastern motion with regard to the earth's surface, this force is increased, and if it has a relative western motion, it is diminished, and this difference gives rise to a disturbing force which prevents the atmosphere being in a state of equilibrium, with a figure conforming to that of the earth's surface, but causes an accumulation of the atmosphere at certain latitudes and a depression at others, and the consequent difference in the pressure of the atmosphere at these latitudes very materially influences its motions.

Hadley's erroneous reasoning had been in terms of a tendency to conserve linear momentum, as air mass travels from north to south or from south to north. Ferrel recognized that in meteorology and oceanography what needs to be taken into account is a tendency, of an air mass that is in motion relative to Earth, to conserve its angular momentum with respect to Earth's Axis.

Ferrel also studied the effects that the Sun and moon had on the tides, and how it affected Earth's rotation about its axis. Laplace had theorised on this before, but he had neglected second order terms and fluid friction. This was through no fault of his own, as the mathematics that would allow him to study it didn't exist until the 1840's. It's assumed that friction is proportional to the square of velocity, giving non-linear equations. Ferrel was the first person to treat these successfully. He also suggested that the tides could be explained by the Earth having a viscous interior, and attempted to study the magnetism of the Earth.

Ferrel collected data on the tides, and used this to calculate the mass of the moon. In 1880, he proposed to the Superintendent of the Coast and Geodetic Survey a machine which could use data to predict the tidal maxima and minima. He also presented this idea to the American Association for the Advancement of Science later in the same year. Ferrel resigned from the United States Coast and Geodetic Survey in 1882, but stayed on to oversee the completion of this project, which was a big success and was used for over 25 years.

He also wrote "Vision," an essay discussing his theories on how human sight works; his discussion was based in both mathematics and psychology, and backed up by experiments. Additionally, he wrote about "Variable Stars," discussing how periods of fluctuation could indicate whether they are approaching/retreating the Earth.

See also
 Ferrel's law
 Air mass
 George Hadley

References

External links
 NOAA biographical info
 MacTutor biography
 William Ferrel set bar for hurricane predictions (Times & Transcript, Moncton NB, Canada, 24 August 2009)
National Academy of Sciences Biographical Memoir
Ferrel's "Popular treatise on the winds : comprising the general motions of the atmosphere, monsoons, cyclones, tornadoes, waterspouts, hail-storms, etc. etc." (1904)

1817 births
1891 deaths
American meteorologists

William Ferrel


Kacarlar, Tunceli ilinin Pertek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Yerleşim, Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaktadır. 1530 yılı Osmanlı tahririnde "Kacar" adıyla Çemişgezek sancağı Ribat nahiyesine bağlı bir köyden bahsedilmiştir. 16. yüzyılda köyde sadece Gayrimüslim nüfus yaşamaktadır.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 30 km, Pertek ilçesine 30 km uzaklıktadır. Güneydoğusunda Kacarlar Göleti yer alır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Pertek belde ve köyleri

Kacarlar, Pertek


Bangura Bags er en dansk virksomhed, der sælger og distribuerer håndlavede tasker fra Sierra Leone. De har kontor og postadresse i København, og deres produkter sælges online eller i ganske få fysiske butikker i Københavnsområdet.

Taskerne fremstilles fra brugte cykelslanger, der rengøres og klargøres til genbrug, hvorefter de produceres til tasker på gamle Singer-symaskiner. Overskuddet fra produktionen går til det lokale børnehospital i Sierra Leone, Masanga Hospital.

Virksomheden ligger lokalt i Sierra Leone og giver arbejde til en håndfuld mennesker. I 2011 blev Bangura Bags certificeret, som en dansk Fair Trade virksomhed.

Eksterne henvisninger
 Bangura Bags ' historie
 Masanga Hospital

Beklædningsvirksomheder i Danmark

Bangura bags


Yakup Şevki Subaşı (1876, Harput - 20 Aralık 1939), Türk asker. Balkan Savaşları, I. Dünya Savaşı ve Türk Kurtuluş Savaşı'nda görev aldı.

Gençliği
Sırasıyla Elaziz Askerî Rüştiyesi, Erzurum Askerî İdadisi'nden mezun oldu. 17 Ağustos 1896 tarihinde Mekteb-i Harbiye'yi bitirdi. 17 Ocak 1900 tarihinde Mekteb-i Erkân-ı Harbiye'den kurmay yüzbaşı olarak mezun oldu. Mekteb-i Harbiye'de Askerî Taktik ve Strateji Öğretmenliği yaptı.

Balkan Savaşları
4 Şubat 1913 tarihinde Çatalca Ordusu Topçu Komutanlığı Kurmay Başkanı olarak atandı. Bu göreviyle Balkan Savaşı'na katıldı. 14 Mart 1914 tarihinde İstanbul Boğazı Müstahkem Mevki Komutanlığı görevine atandı.

I. Dünya Savaşı

Çanakkale Cephesi
31 Ağustos 1915 tarihinde Anafartalar Grup Komutanı olan Mustafa Kemal Bey'in yerine 19. Tümen Komutanlığı görevine atandı.
15 Ekim 1915 tarihinde 3. Kolordu Komutan Vekili atandı.

Galiçya Cephesi
21 Ekim 1915 tarihinde 15. Kolordu Komutan Vekili olarak atandı. 15. Kolordu'nun Galiçya'ya gönderilmesi üzerine 18 Mart 1916 tarihinde bu göreve asaleten atandı. 5 Ekim 1916 tarihinde Galiçya'da 15. Kolordu Komutanı olarak görev yapmakta iken Mirliva rütbesine terfi etti ve "Paşa" unvanı aldı.

Kafkasya Cephesi
18 Kasım 1916 tarihinde 14. Kolordu Komutanlığı, 10 Ağustos 1917 tarihinde yeniden düzenlenen 3. Ordu komutası altındaki 2. Kafkas Kolordu Komutanlığı görevlerine atandı. 11 Ekim 1917 tarihinde de 2. Ordu Komutan Vekili olarak atandı. Kars'ın Ruslardan geri alındığı harekâtı yönetti. 7 Haziran 1918 tarihinde kurulan Şark Ordular Grubu komutası altındaki 9. Ordu'nun komutanlığına atandı. 16 Mart 1920 tarihinde İstanbul'un İtilaf Devletleri tarafından işgal edilmesinden iki gün sonra İngiliz İşgal Kuvvetleri tarafından tutuklandı. 13 Temmuz 1920 tarihinde Malta'ya sürüldü.

Kurtuluş Savaşı
Sakarya Meydan Muharebesi'nden sonra İngilizlerle yapılan esir değişiminden sonra 31 Ekim 1921 tarihinde Ankara'ya gelerek Türk Kurtuluş Savaşı'na katıldı. 18 Kasım 1921 tarihinde Başkomutan Mareşal Gazi Mustafa Kemal Paşa tarafından 2. Ordu Komutanlığı'na atandı. Dumlupınar Meydan Muharebesi sonrası 31 Ağustos 1922 tarihinde Ferik rütbesine terfi etti. 9 Eylül 1922 tarihinde İzmir'in kurtuluşunun ardından komutasındaki 2. Ordu ile beraber Çanakkale Boğazı'nda bulunan İngiliz kuvvetlerinin kuşatılması harekâtını yürüttü.

Cumhuriyet dönemi

Türk Kurtuluş Savaşı'nın ardından askeri hayatına devam ederek 20 Nisan 1924 tarihinde Yüksek Askerî Şûra Üyeliği'ne atandı. Bu görevdeyken 1926 yılında Orgeneral rütbesine terfi etti. 20 Aralık 1939 yılında Yüksek Askerî Şûra Üyesi iken öldü. Karacaahmet Mezarlığı'nda toprağa verildi. Daha sonra naaşı 27 Eylül 1988 tarihinde Devlet Mezarlığı'na nakledildi.

Kişiliği
Harbiye'de Askerî Taktik ve Strateji Öğretmenliği yapması nedeniyle başta Mustafa Kemal Paşa olmak üzere Türk Kurtuluş Savaşı'ndaki üst düzey komutanların büyük çoğunluğu tarafından "Hocam" diye hitap edilirdi. Büyük Taarruz'dan önce taarruz stratejisinin belirlenmesi için yapılan toplantılarda, tedbirli ve titiz karakteri nedeniyle, taarruz planını çok riskli ve tehlikeli bulduğu için şiddetle itiraz etmiş, ancak yine de verilen emirleri, biri hariç, harfiyen yerine getirmiştir. Yerine getirmediği tek emir ise, Afyon'un ele geçirilmesinden sonra, komuta ettiği 2. Ordu'nun sol yanının ileri sürülmesidir. Yakup Şevki Paşa bu emre "kendi cephesinden çekilen olmadığı" gerekçesiyle itiraz etmiş, bunun üzerine cephe karargahı Paşa'yı atlayarak emri direkt birlik komutanlarına vermiş, bu birlikler ileri harekâta başlayınca Paşa da mecburen emri uygulamak zorunda kalmıştı. Büyük Taarruz'un zaferle sonuçlanması, bu planla zafer kazanılacağına pek ihtimal vermeyen Yakup Şevki Paşa'yı sadık bir Mustafa Kemal hayranı yaptı.

Kurtuluş Savaşı sırasında katırların ordunun en önde gelen lojistik ulaşım aracı olduğunu düşünen Yakup Şevki Subaşı, bu hayvanların bakımına çok önem vermiştir.

Kaynakça

1876 doğumlular
Elazığ doğumlular
1939 yılında ölenler
Osmanlı Ordusu generalleri
Balkan Savaşları'nda Osmanlı askerleri
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Kırmızı şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
Mecidiye Nişanı sahipleri
Kurtuluş Savaşı'ndaki Türk askerler
Malta sürgünleri
Mekteb-i Harbiye'de öğrenim görenler
Mekteb-i Erkân-ı Harbiye'de öğrenim görenler
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Devlet Mezarlığı'na defnedilenler
Piyade subaylar
Yüksek Askerî Şûra üyeleri

Yakup Şevki Subaşı


Serhiy Olehovytch Kyslytsya () est un diplomate ukrainien, qui est ambassadeur extraordinaire et plénipotentiaire de l'Ukraine et représentant permanent de l'Ukraine auprès des Nations unies depuis 2020. Entre 2014 et 2020, il avait été ministre adjoint des Affaires étrangères de l'Ukraine.

Biographie

Jeunesse et éducation
Né à Kiev, Ukraine, le 15 août 1969. Kyslytsya est diplômé avec distinction de l'Université nationale Taras Shevchenko de Kiev avec une maîtrise en droit international. Il parle couramment l'ukrainien, l'anglais, le russe, l'espagnol et le français.

Carrière
Kyslytsya a commencé sa carrière dans la diplomatie internationale en tant que stagiaire au ministère ukrainien des Affaires étrangères. Au cours des huit années suivantes, il a occupé un certain nombre de postes diplomatiques, notamment : assistant spécial du vice-premier ministre adjoint des Affaires étrangères de l'Ukraine ; délégué au Conseil de l'Europe, MAE, Ukraine ; deuxième, premier secrétaire (politique), assistant spécial de l'ambassadeur, ambassade d'Ukraine en Belgique, aux Pays-Bas et au Luxembourg et mission d'Ukraine auprès de l'OTAN ; point de contact UEO-Ukraine (Bruxelles); Chef de Cabinet du Ministre des Affaires étrangères de l'Ukraine ; Conseiller principal auprès du ministre des Affaires étrangères, Groupe de conseillers et d'ambassadeurs itinérants, ministère des Affaires étrangères, Ukraine.

En 2001, Kyslytsya est devenu conseiller politique à l' ambassade d'Ukraine à Washington, DC avant de devenir ministre-conseiller politique à l'ambassade.

En 2006, Kyslytsya a été nommé directeur général des organisations internationales au sein du ministère ukrainien des Affaires étrangères.

Kyslytsya a été nommé ministre adjoint des Affaires étrangères de l'Ukraine en 2014. Il a occupé ce poste jusqu'à ce qu'il soit nommé Représentant permanent de l'Ukraine auprès des Nations unies en 2019.

En 2021, Kyslytsya a reçu l'Ordre du mérite du degré III : sa citation se lisait .

Invasion de l'Ukraine en 2022
Le 23 février 2022, le président Vladimir Poutine a annoncé l'invasion russe de l'Ukraine par message vidéo alors que le Conseil de sécurité se réunissait. Kyslytsya a appelé le représentant russe Vassili Nebenzia à « appeler Lavrov tout de suite » et à « faire tout son possible pour arrêter la guerre ». Après que Nebenzia a refusé de le faire et de renoncer à la présidence du Conseil de sécurité, Kyslytsya a déclaré au représentant russe que les criminels de guerre n'iraient pas au purgatoire, mais « directement en enfer », ce qui a généré une forte attention médiatique.

Le 26 février, un projet de résolution soumis par les États-Unis et l'Albanie condamnant l'agression russe a finalement échoué en raison du veto de la Russie. Kyslytsya a qualifié les actions russes d'injustifiables et la délégation russe indigne de confiance.

Le 28 février, lors d'une session extraordinaire de l'Assemblée générale des Nations unies, Kyslytsya a déclaré : « Si [Poutine] veut se suicider, il n'a pas besoin d'utiliser l'arsenal nucléaire. Il doit faire ce que le gars de Berlin a fait dans un bunker en mai 1945. »

Rang diplomatique

 Ambassadeur extraordinaire et plénipotentiaire d'Ukraine .

Références

Ambassadeur ukrainien auprès des Nations unies
Étudiant de l'université nationale Taras-Chevtchenko de Kiev
Naissance en août 1969

Serhiy Kyslytsya


ගණිතයෙහිදී, සංකීර්ණ ප්‍රතිබද්ධ යනු, ඒවායේ අතාත්වික කොටස්, විරුද්ධ ලකුණු දැරීම හැරුණු විට අන් සැම ලෙසින් සමාන සංකීර්ණ සංඛ්‍යා යුගලයකි. නිදසුන් ලෙසින්,  3 + 4i   සහ 3 − 4i  යනු සංකීර්ණ ප්‍රතිබද්ධයෝ වෙති.

සටහන්

සංකීර්ණ ප්‍රතිබද්ධය


was a town located in Soo District, Kagoshima Prefecture, Japan. It is also known as Iwagawa.

As of 2003, the town had an estimated population of 12,941 and the density of 88.89 persons per km2. The total area was 145.58 km2.

On July 1, 2005, Ōsumi, along with the towns of Sueyoshi and Takarabe (all from Soo District), was merged to create the city of Soo and no longer exists as an independent municipality.

Festivals
Osumi (Iwagawa) is the home to the Yagorodon Festival that is held in November.

References
 Japanese Wikipedia article on Soo District

External links
 Official website of Soo

Dissolved municipalities of Kagoshima Prefecture

Ōsumi, Kagoshima


Shinji Fujiyoshi (født 3. april 1970) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Verdy Kawasaki, Kyoto Purple Sanga og Vegalta Sendai.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shinji Fujiyoshi


Jeffrey Martin Landry (23 de dezembro de 1970) é um advogado e político americano que trabalha como Procurador-Geral da Louisiana. Ele derrotou o candidato republicano Buddy Caldwell em uma eleição de segundo turno realizada em 21 de novembro de 2015 e assumiu o cargo em 11 de janeiro de 2016. Landry é um ex-representante dos EUA no 3º distrito congressional da Louisiana e membro do Partido Republicano.

Landry é um católico romano. Sua mãe é professora de religião na Trinity Catholic School, em St. Martinville, na paróquia de St. Martin. Seu pai é arquiteto e empresário. Ele tem um irmão, Nick, que é abertamente gay e critica sua política.

Landry é bacharel em ciências pela University of Louisiana at Lafayette (então conhecida como University of Southwestern Louisiana) em recursos ambientais e sustentáveis, com especialização em biologia. Ele recebeu um diploma de Juris Doctor pela Loyola University New Orleans Law School.

Ele serviu em Fort Hood perto de Killeen, Texas, durante a Operação Tempestade no Deserto. Após onze anos na Guarda Nacional da Louisiana, ele recebeu alta como sargento. Suas comendas militares incluem as medalhas de Realização do Exército e Comenda do Exército, as fitas de Defesa Nacional e Treinamento no Exterior, e a Cruz de Guerra da Louisiana.

Ver também

Políticos dos Estados Unidos

Jeff Landry


Gjóðar (fræðiheiti: Pandionidae) eru ætt haukunga.

Gjóður ( Pandion haliaetus) er eina tegundin sem vert er að tala um en hvort aðrar tegundir séu til er umdeilt eða hvort undirtegundir gjóðurs sé um að ræða.

Tvær útdauðar tegundir gjóðra er vitað um.

Heimildaskrá

Haukungar

Gjóðar


Čudna snaga – priče Antuna Gabrića je radiodramska serija hrvatskog redatelja iz Vojvodine Rajka Ljubiča, u produkciji Hrvatskoga akademskog društva iz Subotice. Ljubič je režirao i obradio priče Antuna Gabrića.

Izvori

Radijske emisije
Radio u Srbiji
Kultura Hrvata u Vojvodini

Čudna snaga – priče Antuna Gabrića


Et gangspil (eller capstan) er en roterende, vertikal tromle som bruges til at hæve eller flytte tunge genstande.

Funktion
Et gangspil fungerer ved at man lægger løkker af tov, kabler eller trosser over trommelen som låses af i sig selv. På siden er monteret 4-10 håndspager som en eller flere mand kan skubbe foran sig mens de går ind i gangspillet, hvorfra det har fået sit navn. I moderne tid findes det også i motordrevne udgaver.

Anvendelse
Gangspil har særligt været benyttet til at hæve ankeret fra skibe. Det er også eksempler på store skibe, hvor ankeret har været tilsvarende større, og gangspillet har gået igennem to dæk.

Galleri

Skibsterminologi
Roterende maskiner

Gangspil


ستيفن غاري وزنياك  ولد في 11 أغسطس 1950، يلقب بـ«ووز»، هو مخترع أمريكي، مهندس إلكتروني، مبرمج، ورجل أعمال. شارك في تأسيس شركة آبل. ويُعرف بوصفه رائد ثورة الحواسيب الشخصية في السبعينيات والثمانينات، جنبا إلى جنب مع شريكه ستيف جوبز.

حياته المبكرة
ولد ستيف وزنياك في مدينة سان خوسيه، كاليفورنيا، وهو ابن مارغريت إلين وجاكوب فرانسيس وزنياك.

بدايات آبل
في 1970 أصبح وزنياك صديق لستيف جوبز عندما توظفا الوظيفة الصيفية نفسها. ورد في سيرته الذاتية ان جوبز كانت لديه فكرة بيع الكمبيوتر كلوحة دارات مطبوعة. وزنياك كان في البداية مشككا لتلك الفكرة لكنه فيما بعد اقتنع عندما قال له جوبز انهم لو فشلوا يستطيعون القول لأحفادهم انهم كان لديهم شركتهم الخاصة وباعوا بعض ممتلكاتهم حيث باع وزنياك حاسبته العلمية hp والفولكس فاجن الخاصة بجوبزمما مكنهم من جمع 1,300 دولار أمريكي وقاموا بصناعة النموذج الأول في غرفة نوم جوبز وفيما بعد في مرآب جوبز. شقة وزنياك كانت مليئة بالشاشات والادوات الإلكترونية وزنايك قام بتطوير بعض ألعاب الحاسب. في 1975 وزنياك سحب من جامعة كاليفورنيا، بركلي (فيما بعد عاد واكمل البكاليورس في الهندسة الإلكترونية وعلوم الحاسب) واتى بالكمبيوتر الذي جعله مشهورا.
في 1 آبريل 1976 أسست أبل وزنياك استقال من وظيفته في هوليت-باكارد وأصبح الرئيس المساعد والمسؤول عن البحث والتطوير. منتجهم الأول كان ابل 1 الذي كان مشابها لألتير 8800 الكمبيوتر الأول الشخصي المتوفر تجاريا لكنه لم يحتو على بطاقات توسعة داخلية بواسطة هذه البطاقات الالتير 8800 يمكن برمجته بواسطة لغة بيسيك أبل1 كان كمبيوتر للهواة بمعالج دقيق ب25 دولار على لوحة دارات مطبوعة واحدة بذاكرة القراءة فقط 256بايت وذاكرة الوصول العشوائي ب4 أو 8 بايت كان يفتقر للصندوق ومزود الطاقة ولوحة المفاتيح وأيضا شاشة عرض والتي كان يجب أن يوفرها المستخدم كانت تكلفته 666.66 دولار عندما سأل عن سبب اختياره للرقم قال لانه يحب تكرار الأرقام جوبز ووزنياك باعوا أول 100 جهاز إلى بول تيلير وكان عليه ان يضع الصندوق ومزود الطاقة ولوحة المفاتيح وشاشة العرض بنفسه

الجوائز والتكريمات

 في عام 1985، تلقى وزنياك الميدالية الوطنية للتكنولوجيا (مع ستيف جوبز) من الرئيس الأمريكي رونالد ريغان.
 في ديسمبر من عام 1989، حصل على دكتوراه فخرية في شهادة الهندسة من جامعة كولورادو بولدر، وفي وقت لاحق تبرع بالأموال لإنشاء «مختبر ووز» في جامعة كولورادو بولدر.

حياته الشخصية

يعيش وزنياك حاليا في لوس غاتوس، كاليفورنيا. تقدم بطلب للحصول على الجنسية الأسترالية في عام 2012، وصرح بأنه يرغب بالعيش مستقبلاً في ملبورن، أستراليا.

وزنياك تزوج كانديس كلارك منذ جوان 1981 حتى 1987 ولديهما ثلاثة أولاد. وهو متزوج حاليا من جانيت هيل.

وبالنسبة لآرائه الدينية، وزنياك يصف نفسه بأنه «ملحد أو لاأدرية».

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أتاري
أشخاص من لوس غاتوس (كاليفورنيا)
أشخاص يعانون من إصابات دماغية رضية
أصحاب أعمال أمريكيون في الحوسبة
أصحاب أعمال من سان خوسيه (كاليفورنيا)
أعضاء الأكاديمية الوطنية للهندسة في الولايات المتحدة
أعضاء قاعة مشاهير المخترعين الوطنيين
أعضاء هيئة تدريس جامعة التكنولوجيا في سيدني
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل بولندي
تنفيذيو أبل
حوسبة شخصية
خريجو جامعة كاليفورنيا (بركلي)
خريجو جامعة كولورادو بولدر
خريجو كلية الهندسة - جامعة كاليفورنيا
ستيف جوبز
عائلة حاسبات أبل II
علماء حاسوب أمريكيون
فاعلو خير من كاليفورنيا
لاأدريون أمريكيون
ماسونيون أمريكيون
مبرمجون أمريكيون
مخترعون أمريكيون
ملحدون أمريكيون
مهندسون من كاليفورنيا
مواليد 1950
مواليد في سان خوسيه (كاليفورنيا)
مؤسسو شركات تكنولوجيا أمريكية
ناجون من حوادث طيران
ناشطو التعليم
ناشطو إنترنت

ستيف وزنياك


මානව කායවිච්ඡේදවේදය වෛද්‍යවේදයේ මූලික විෂය කොටසකි. මෙය ප්‍රාථමිකව	මිනිස් ශරීරයේ රූපවිද්‍යාව පිළීබඳ හැදෑරීමකි. ව්‍යවච්ඡේද විද්‍යාව, ව්‍යවච්ඡේද විද්‍යාව හා අන්වීක්ෂීය ව්‍යවච්ඡේද විද්‍යාව.ලෙස කොටස් 2කට බෙදේ

සාමාන්‍යයෙන් වෛද්‍ය සිසුන්, දන්ත වෛද්‍යවරුන්, භෞත චිකිත්සක හෙදියන් ,අනුපුරක වෛද්‍ය විකිරණවේදීන්, කලාකරුවන් සමහර ජීව විද්‍යා අංශ වල යෙදෙන සිසුන් දල කායවිච්ජේද විද්‍යා ආකෘති, ඇටසැකිලි, පොත් පින්තූර පොටෝ, දේශණ, පන්ති මගින් ඉගෙන ගනිති. අන්වීක්ෂ කායවිච්ජේද විද්‍යාව හෙවත් පටක විද්‍යාව ප්‍රයෝගිකව අන්වීක්ෂ වලින් කලින් සාදා ගත් පටක නිරීක්ෂණය කර දැනුම ලබාගනිති. ඊට අමතරව වෛද්‍ය හා දන්ත සිසුන් මෘත ශරීර කපා, නිරීක්ෂණය කර අවශ්‍ය දැනුම ලබාගනිති. සෑම වෛද්‍යවරයෙක්ම කායවිච්ජේදනය පිළිබද තමන්ම හවුල් වී (ඉහත ක්‍රියාකාරකම් වල) දැනුමක් ලබාතිබිය යුතුය. විශේසයෙන් ශල්‍ය වෛද්‍යවරුන් විකිරණ වේද පටක ව්‍යාධි වේදය ආදි විශේෂිත රෝග නිර්ණය කිරීමේ අංශ වල නියැලුන වෛද්‍යවරුන්ට මේ දැනුම අනිවාර්යය වේ. මානව කාය විච්චේද විද්‍යාව, කායික විද්‍යාව සහ ජීව රසායනය අත්‍යවශ්‍ය මූලික වෛද්‍ය විද්‍යාවන් වේ. කායවිවච්ජේද විද්‍යාව ශරීරයේ ඇති ස්ථාන අනුව හෝ පද්ධති අනුව උගන්වයි. එනම් ශරීර පෙදෙස් වු හිස, පපුව ආදි ලෙස හෝ ස්නායු, ශ්වසන පද්ධතිය ලෙසය. කා‍ය විවච්ජේද විද්‍යාවට ඇති ප්‍රධානතම පොත නම් ග්‍රේ ගේ කායවිවච්ජේද විද්‍යාව එය පද්ධති මට්ටමින් හා ප්‍රදේශ මට්ටමින් නවතම ඉගැන්වීමේ ක්‍රම මගින් නවීකරණය කර ඇත.

මානව කායවිච්ඡේදවේදය