Musa Gaisinovici Gareev (în , în , Musa Ğaysa ulı Gäräyev; ) a fost comandant de escadrilă în Regimentul 76 Aviație de Atac al Forțelor Aeriene Sovietice în timpul celui de-al Doilea Război Mondial. El a fost, de asemenea, singurul bașchir căruia i s-a conferit de două ori titlul de Erou al Uniunii Sovietice.

Biografie

Educație
Gareev s-a născut la 9 iunie 1922 într-o familie bașchiră din satul Iliakșidi. Familia lui s-a s-au mutat în satul Tașcișma, iar în 1937 a absolvit clasa a VII-a la o școală din Bișkuraevo. În 1940 a urmat o școală tehnică și a fost instruit la un aeroclubul local OSOAVIAKhIM; după finalizarea instruirii la aeroclub a fost încorporat în decembrie 1940 în Armata Sovietică.

Al Doilea Război Mondial
După finalizarea instruirii ulterioare la Școala de Aviație Militară Engels în iunie 1942, Gareev a fost repartizat la Regimentul 10 Aviație de Rezervă. Trei luni mai târziu, în septembrie, a fost încadrat în Regimentul 944 Aviație de Atac și trimis pe front. A făcut parte din acel regiment până în decembrie 1942, când a fost transferat în Regimentul 505 Aviație de Atac. După doar câteva săptămâni, în ianuarie 1943, a fost repartizat din nou într-un alt regiment, Regimentul 504 Aviație de Atac. În martie 1943 această unitate a fost redenumită Regimentul 74 Aviație de Atac, dar a părăsit unitatea în aprilie pentru a fi încadrat în Regimentul 76 Aviație de Atac, unde a servit pentru tot restul războiului. Inițial comandant de zbor, a urcat treptat în lanțul de comandă și, până la sfârșitul războiului, a ajuns comandant de escadrilă cu grad de maior, efectuând aproximativ 250 de misiuni la manșa unui avion Il-2. Odată cu încheierea a 164 de misiuni de zbor a fost distins cu prima sa stea de aur în februarie 1945 și a fost distins cu doua stele de aur în aprilie 1945 pentru completarea a 207 misiuni de zbor în aprilie 1945.

După război
În timp ce încă făcea parte din armată, Gareev a devenit deputat în Sovietul Suprem al URSS, deținând această funcție în perioada 1946-1958. În 1946, i s-a oferit comanda unui regiment de aviație cu sediul la Moscova, dar a fost eliberat din această poziție în 1948. În 1950 a fost înaintat la gradul de locotenent-colonel. După absolvirea Academiei Militare Frunze în 1951 a fost promovat la gradul de colonel în 1956. După absolvirea Academiei Militare de Stat Major a URSS în 1959 a fost numit în postul de comandant adjunct al Diviziei 2 Aviație Specială și în 1960 a devenit comandant adjunct al Brigăzii 10 Aviație, înainte de a fi trecut în rezervă în mai 1964. A îndeplinit funcția de președinte al organizației bașchire a DOSAAF (Societatea Voluntarilor pentru Cooperarea cu Armata, Aviația și Marina) din 1965 până în 1977.

Decorații și onoruri
 două titluri de Erou al Uniunii Sovietice (23 februarie 1945 și 19 aprilie 1945)
 Ordinul Lenin (23 februarie 1945)
 trei Ordine Steagul Roșu (20 august 1943, 23 februarie 1944 și 2 noiembrie 1944)
 Ordinul Bogdan Hmelnițki (2 martie 1943)
 Ordinul Aleksandr Nevski (14 iulie 1944)
 două Ordine ale Marelui Război pentru Apărarea Patriei clasa I (2 aprilie 1945 și 11 martie 1985)
 Ordinul Drapelul Roșu al Muncii (31 august 1971)
 trei Ordine Steaua Roșie (24 iunie 1943, 22 februarie 1955 și 30 decembrie 1956)
 Medalia "Pentru Curaj" (30 aprilie 1943)
 medalii de campanie și comemorative

Note

Bibliografie

Nașteri în 1922
Decese în 1987
Bașchiri
Eroi ai Uniunii Sovietice

Musa Gareev


Le Caproni Ca.6 était le sixième avion conçu et construit par le pionnier tridentin de l'aviation Giovanni Caproni. C'était un biplan caractérisé par une configuration avec poutre de queue et plan arrière, uniquement horizontaux.

Histoire
Le Ca.6 était le successeur du Ca.5 dans la série des biplans pionniers que le constructeur italien a construit et testé entre 1910 et 1911 dans l'atelier improvisé de l'aérodrome de Malpensa d'abord, puis à Vizzola Ticino.

C'était un biplan monomoteur avec un moteur à hélice tractrice de configuration traditionnelle avec des ailes à la proue et à la queue. Le fuselage était réduit à une structure légère formée de deux poutres en bois et de quelques montants verticaux de renfort qui soutenaient les empennages.

Ceux-ci se composaient uniquement d'un empennage arrière horizontal stabilisateur et l'absence de dérive verticale était compensée par quatre grandes surfaces de toile placées entre les ailes, qui contribuaient à la stabilité de l'avion autour de l'axe vertical.

Les ailes reprenaient le profil à double courbure qui avait également caractérisé le précédent Ca.5, mais avec des résultats peu heureux : les caractéristiques aérodynamiques de ce type de profil, qui avaient été suggérées à Caproni par son ami et collègue Henri Coandă, se sont avérées être encore une fois insatisfaisant.

Le groupe motopropulseur se composait d'un moteur Rebus à 4 cylindres en ligne délivrant  (le même qui avait déjà été monté sur plusieurs des prédécesseurs du Ca.6 à partir du Ca.2)  entrainant une hélice bipale métallique à pas variable.

L'avion, construit dans la première moitié de 1911, était prêt à peu près au même moment où Caproni commençait à s'orienter vers la conception d'avions de type monoplan inspirés du Blériot XI de Louis Blériot.

Bien que son historique opérationnelle et les détails de sa mise au point en 1911 soient inconnus, on suppose que l'utilisation en vol du Ca.6 a été limitée.

Spécimen existant

Cependant, la fin de la vie opérationnelle du Caproni Ca.6 n'a pas entraîné la destruction de l'avion. Il a été conservé à l'intérieur des ateliers Caproni jusqu'en 1934, date à laquelle il a été amené à Milan pour être montré au public à l'exposition de l'armée de l'air italienne. Au début des années 1930, l'aéronef a subi une première opération de rénovation-conservation avant d'être exposé à Milan. C'est probablement à cette occasion que le bord d'attaque des ailes a été renforcé par une bande métallique et que le fuselage et les ailes elles-mêmes ont été raccourcis.

Entre-temps, en 1927, les époux Gianni et Timina Caproni avaient fondé le Musée Caproni à Taliedo près de l'actuel aéroport de Milan-Linate où le Ca.6 a trouvé une place à partir des années 1940.

Après les vicissitudes liées à la Seconde Guerre mondiale le musée a été déplacé une première fois à Venegono Superiore, puis a été rouvert à Vizzola Ticino, où le Ca.6 a de nouveau été exposé au public.

Il a enfin trouvé son emplacement définitif au Musée de l'aéronautique Gianni Caproni, ouvert à Mattarello à  au sud de Trente en 1992. Lors de son transfert à Trente, l'appareil a subi une nouvelle intervention. Cependant, en raison du manque de disponibilité de dessins techniques fiables et d'autres documents historiques nécessaires, aucune restauration réelle n'a eu lieu, mais seulement une procédure de conservation.

Notes et références

Références

Annexes

Bibliographie

Voir aussi
 Caproni Ca.5
 Caproni Ca.7
 Musée de l'aéronautique Gianni-Caproni

Liens externes

Avion à hélices
Avion biplan
Avion monomoteur
Aéronef expérimental
Avion construit en Italie
Avion des années 1910
Caproni

Caproni Ca.6


Paint the Sky with Stars – The Best of Enya er det først opsamlingsalbum fra den irske sanger, sangskriver og musiker Enya. Det blev udgivet den 3. november 1997 på Warner Music internationalt og den 11. november 1997 af Reprise Records i USA. Efter hendes verdensomspændende turne i anledningen af hendes forrige album The Memory of Trees fra 1995, begyndte Enya at udvælge numre til et opsamlingsalbum i begyndelsen af 1997, da hendes pladekontrakt med Warner tillod hende at gøre dette. Albummet indeholder sange fra hendes debutalbum Enya, der blev udgivet i 1987 og frem til The Memory of Trees samt to nye numre; "Paint the Sky with Stars" og "Only If...".

Paint the Sky with Stars modtog positive anmeldelser fra musikkritikerne og var en kommerciel succes. Det nåede nummer 4 i Storbritannien og nummer 30 på Billboard 200 i i USA. I USA fortsatte albummet med at sælge godt i de følgende otte år, og nåede fire millioner eksemplarer i 2005. I Japan blev det første ikke-japanske album der blev udgivet af Warner som modtog Japan Gold Disc Award i kategorien Grand Prix Album med over 1 million solgte eksemplarer.

Modtagelse
Paint the Sky with Stars modtog universel anerkendelse fra musikkritikere. Stephen Thomas Erlewine fra Allmusic gav albummet fem ud af fem mulige stjerne og skrev at "Paint the Sky with Stars: The Best of Enya var et fantastisk 16-sangs overblik over Enyas karrier, indeholdende 14 udvalgte numre fra The Celts, Watermark, Shepherd Moons og The Memory of Trees -- inklusive "Caribbean Blue", "Anywhere Is", "Marble Halls", "Book of Days" og selvfølgelig "Orinoco Flow" -- samt to tidligere uudgivede sange ("Only If...", "Paint the Sky with Stars") der passer godt ind sammen med hendes tidligere arbejde."

Spor
Alle tekster er skrevet af Roma Ryan, bortset fra "Marble Halls", alt musik er komponeret af Enya og alle sange er produceret af Nicky Ryan.

Singler

"Only If..." blev også udgivet som single same år, sammen med den tidligere ikke-udgivne sang "Willows on the Water" sammen med Oíche Chiúin ("Silent Night") som akkompagnerende numre.

"Boadicea" blev samplet af The Fugees på deres hit "Ready or Not", der nåede nummer 1 på UK Singles Chart; nummeret blev også samplet af Mario Winans på hans hit "I Don't Wanna Know", der nåede nummer 1 i Storbritannien og 2 i USA.

Produktion
 Produceret af Nicky Ryan
 Arrangeret af Enya and Nicky Ryan
 Tekster af Roma Ryan
 Marble Halls (Traditionel) arrangeret af Enya og Nicky Ryan
 Alle nuumre er udgivet af EMI Songs Ltd
 Fotografi: David Scheinmann
 Kalligrafi og Design:
 Mastered af Arun

Hæder

Japan Gold Disc Awards

Hitlister

Højeste hitlisteplacering

Års hitlister

Certificeringer

Referencer

Enya-album
Opsamlingsalbum fra 1997

Paint the Sky with Stars


Daniel Boye Handlos Lundholm  (født 11. juli 1995) er en professionel dansk fodboldspiller, der spiller centerback i 1. divisionsklubben Brabrand Idrætsforening.

Ungdom
Lundholm voksede op i byen Fårvang i Østjylland, hvor han som barn meldte sig ind i den lokale fodboldklub Horn-Fårvang Idrætsforening. Han flyttede som 16-årig til Randers FC, hvor han startede på ungdomsholdet Randers Freja.

Karriere

Randers Freja
I 2014 flyttede han til klubben Randers FC, hvor han startede på klubbens U17 Liga hold - Randers Freja. Derefter gik det hurtigt op til U19 indtil han endte på klubbens 2. hold Randers FC II, hvor han hurtigt etablerede sig som anfører for Danmarksserie-holdet.

Brabrand IF
I 2015 skiftede han på fri transfer til Brabrand Idrætsforening, hvor han sammen med klubben rykkede op fra 2. division til 1. division i sæsonen 2016-17.

I 2018 forlængede han kontrakten med klubben, så den nu løber til 2022.

Noter

Fodboldspillere fra Brabrand IF
Fodboldspillere fra Randers Freja
Fodboldspillere fra Randers FC

Daniel Lundholm


مذكرات جحا, مسلسل كويتي من التراث القديم عرض في رمضان بالعام الميلادي 1979.

ملخص المسلسل
تدور الفكرة حول مذكرات الفيلسوف جحا وابنه الأكبر الشاعر عجيب ومغامراتهما بالتجارة ومرورهما بمواقف طريفة تعرضهما للاحراج واصرارهما على ذلك لسعيهما عن لقمة العيش حتى تهدأ جشاعة زوجة جحا ريم الفلا التي لا تحب القناعة بل تعتبر المال هدف وغاية وليس وسيلة بالإضافة إلى شخصية الشرير تايمورلنك حاكم أحد المدن الذي يهدد بغزو وتدمير المدينة التي تقطنها أسرة جحا..
كلمة موجزة: المسلسل كوميدي ويحمل طابع التشويق فقد حقق نجاح منقطع النظير وارتبط نجاح واسم المسلسل في شخصية عجيب التي جسدها الفنان القدير عبد الله الحبيل واستطاع أن يبرز لنفسه خط كوميدي مختلف من خلال هذه الشخصية وأداءه الرائع واجتاز مرحلة الكوميديا بجدارة وكانت له لزمه مع عزفه على آلة الربابة الموسيقية «انا عجيب.. عجيب عجيب.. أدق ربابة.. ماما وبابا يزعجوني ود وييب» بالإضافة إلى الأشعار الطريفة التي كان يلقيها ومن جانب آخر كان للفنان عبد الله الحبيل والمخرج حمدي فريد دور كبير بابراز العمل وصياغة اعداد السيناريو والحوار من جديد.

عرض المسلسل

عرض مسلسل «مذكرات جحا» في دورة رمضان عام 1979 بعد مدفع الإفطار مباشرة على مدى أيام الشهر الفضيل وهو من تأليف حمدي عبد المقصود، اعداد غانم الصالح، إخراج حمدي فريد، بطولة إبراهيم الصلال، خالد العبيد، طيبة الفرج، عبد الله الحبيل، محمد السريع، عبد الرحمن العقل، عبد الإمام عبد الله، منقذ السريع، هدى حمادة، امبيريك، ماجد سلطان، إبراهيم الحربي، كاظم القلاف، باسمة حمادة، جاسم الصالح، أحمد الضرمان، محمد جابر، خليل إسماعيل، خليفة عمر خليفوه، حمد ناصر، أمين الحاج، مسافر عبد الكريم، رضا حسين، عبد الله غلوم، دخيل الدخيل.. احداث العمل مستوحاة من الشخصية الأسطورية الشهيرة في التراث العربي «جحا» وقام بتجسيدها إبراهيم الصلال وكانت أحداث العمل تتطرق إلى ابراز نوادر ومواقف جحا وهو المعروف بذكائه ودهائه وسخريته من الناس، كما تدخل في منتصف الأحداث شخصية تيمور لنك الذي قام بها خالد العبيد، تيمور لنك زعيم جيش المغول إنسان دموي شرير يعشق القتل والدمار وكاد يغزو مدينة جحا ويحطمها، لكن جحا بذكائه استطاع تخليص أهالي مدينته من جيوش المغول.

صوّر العمل أوائل يوليو عام 1979 قبل رمضان بثلاثة أسابيع، وانتهى الفريق من تصوير العمل في يوم 7 رمضان، أي ان حلقات المسلسل تم بثها قبل أن يتمكن فريق العمل من تصويره بالكامل خلال 23 يوما وكان يعرض ويصور في الوقت نفسه، وهذا ما جعل المخرج الراحل حمدي فريد يعتكف في استديوهات تلفزيون الكويت ليل نهار لتصوير أكبر قدر ممكن من المشاهد.. وقد وقعت حادثة جديدة من نوعها على العمل عندما قام التلفزيون ببتر الجزء الأخير من المقدمة الغنائية التي تخص الفنان خالد العبيد وهو يجسد شخصية تيمور لنك عندما يحمل السكين ويلوح بها أمام الكاميرا مباشرة ظنا من أن اللقطة سببت الذعر والرعب لدى صغار المشاهدين.

نقد المسلسل

الاقلام الصحافية لم ترحم مسلسل «جحا» على الإطلاق وطالبت العديد منها بوقف بثه على المشاهدين باعتبار ما يقدم تهريجا في تهريج وان التراث العربي بريء من ما يقدم عبر مسلسل «جحا».. كانت هجمة شرسة من قبل النقاد على العمل بالإضافة إلى ان بعض الفنانين الذين شاركوا في العمل الذين اعترفوا ببعض المآخذ عليه بسبب ضيق فترة التصوير، فالفنان عبد الله الحبيل الذي أدى دور ابن جحا الأكبر اعترف بان النص الدرامي كان يفتقر إلى النوادر الضاحكة التي كان يقوم بها جحا، أما الفنانة الراحلة طيبة الفرج التي جسدت دور زوجة جحا «ريم الفلا» فقد دخلت في حالة احباط شديدة عند عرض العمل.. وللعلم فإن الدور كان مسنودا إلى زميلتها الراحلة مريم الغضبان ولكن بسبب تأجيل التصوير وانشغال الغضبان اعتذرت.

أدلى رضا الفيلي مراقب عام البرامج بتلفزيون الكويت في ذلك الوقت بتصريح عن العمل إلى جريدة «القبس» الكويتية تاريخ 1979/8/5 الثالث عشر من رمضان «لماذا كل هذه الضجة حول مسلسل «جحا» لقد وضعنا في هذا المسلسل كل الكفاءات والقدرات الفنية والمادية من كاتب ومعد ومخرج وممثلين وربما يكون بالمسلسل بعض الهنات بل والكثير من الملاحظات لكن ذلك ليس مبررا لايقاف العمل الذي كلف أموالا طائلة في التلفزيون.

ورغم كل الانتقادات اللاذعة والمطالبات العديدة بإيقاف العمل عن العرض إلا أن مسلسل «مذكرات جحا» نجح نجاحا جماهيريا ساحقا وأصبح متابعوه من الكبار والصغار معا كما أنه يعد من أبرز الأعمال الكلاسيكية في الدراما الكويتية، وهو لا يزال يعرض على بعض المحطات الفضائية ويحظى بنسبة مشاهدة جيدة.. كما اعيد عرضه في رمضان 1987 بعد الالإطار عندما لم يتمكن تلفزيون الكويت من إنتاج أعمال تراثية وعرضها في هذا الوقت المعتاد عليه.

بطولة
إبراهيم الصلال بدور «جحا»
عبدالله الحبيل بدور «عجيب»
طيبة الفرج بدور «ريم الفلا»
محمد السريع بدور «ضياء الدين»
صالح حمد بدور «نور الدين»
كاظم القلاف بدور «ساندوخان»
عبدالإمام عبدالله بدور «قاضي المغول»
جاسم الصالح بدور «القاضي»
احمد الضرمان بدور «الوالي»
خليل اسماعيل بدور «الحجي تركي»
حمد ناصر بدور «سليمان»
داود حسين بدور «كبير تجار طوروس»
طلعت حمودة
عبدالله السيفان
منقذ السريع بدور «سالم»
هدى حمادة بدور «جميلة»
هنادي عبدالطيف
خليفة خليفوه بدور «العالم»
شريده الشريده
ماجد سلطان بدور «كريم خان»
مسافر عبدالكريم بدور «من جيش تيمورلنك»
ابراهيم الحربي بدور «من جيش تيمورلنك»
خالد العبيد بدور «تيمورلنك»
محمد جابر بدور «سميروف»
عبدالرحمن العقل بدور «تراس»
خيرالله بخيت
احمد العامر
عبدالرزاق خلف بدور «من جيش الوالي»
جابر عمر
رضا حسين بدور «حكيم الزمان»
عبدالعزيز الخراز
عبدالله المنيع
عبدالله غلوم بدور «التاجر»
محمد حسن الدهلاوي بدور «بائع الكباب»
دخيل الدخيل
خالد راشد
باسمة حمادة
سالم حسين
هدى التميمي
صالح موسى
عبدالعزيز الهزاع
محمد الحاجي
المثنى عامر
جبار عبدالمجيد
طارق حمدي
انور السنعوسي
سعد عامر

فريق العمل
تأليف: حمدي عبدالمقصود اعداد: غانم الصالح كتب كلمات المقدمة: بدر بورسليغناء: إبراهيم الصلال عبد الله الحبيل طيبة الفرجهدى حمادةصالح حمدخالد العبيدإخراج:حمدي فريد إنتاج: تلفزيون الكويت

مصادر

مسلسلات تلفزيونية كويتية بدأ عرضها في 1979

مذكرات جحا (مسلسل)


يأتي اسم "البنفسجي" من اسم زهرة البنفسج، والذي يستخدم في مكانين:

الأول: في إشارة إلى لون الضوء ذو الطول الموجي القصير في نهاية الطيف المرئي، ويكون طول الموجة حوالي 380-420 نانومتر، حيث يمكن التعرف على اللون النيلي ، أو بشكل أكثر شيوعًا 380-450 نانومتر (وهو لون طيفي (Spectral color)).

الثاني: لون بنفسجي قد يشير إلى وجود تدرج أرجواني، وهو خليط من ضوئين أحمر وأزرق، وليس لوانًا طيفيًا (Spectral color) (انظر مناقشة للتمييز بين البنفسجي والأرجواني). اللون البنفسجي الطيفي هو خارج السلسلة اللونية الكاملة للفضاء اللوني RGB، وعلى الرغم من أنه يمكن أن يقترب من اللون المسمى بنفسجي كهربائي (لون)، فإنه لا يمكن أن نستنسخه تماما على شاشة الحاسوب.

رمزية اللون البنفسجي
البنفسجي هو لون الاعتدال، ينتج عن كميات متساوية من اللونين الاحمر والازرق. يعتبر هذا اللون رمز للوضوح، ونفاذ البصيرة العمل العاقل والتوازن بين الأرض والسماء، الحواس والروح والشغف والذكاء والحب والحكمة.

إن البنفسجي يقع في مواجهة الأخضر على افق الدائرة الحيوية. لايعني هذا اللون العبور الربيعي من الموت إلى الحياة، أي الارتقاء، وإنما يعني العبور الخريفي من الحياة إلى الموت أي الأنغماد، وهكذا وبطريقة ما يصبح الوجه الآخر للأخضر، ويرتبط مثله برمزية الشدق. غير أن البنفسجي هو الفم اللذي يبتلع ويطفئ النور، بينما الأخضر، هو اللذي يلفظ، ويعيد إضاءة النور. ولهذا نفهم لماذا اعتبر البنفسجي لون السر، وراءه يكتمل السر غير المرئي للتجسيد، أو على الأقل للتحول. إذا عرفنا هذا نفهم السبب الذي من اجله يظهر المسيح في الصروح والنصب التذكارية التي أقيمت في القرون الوسطى وهو يرتدي ثوباٌ بنفسجياٌ في أسبوع الآلام. وهذا يعني أنه في اللحظة التي اكتملت فيها تضحيه، غداٌ إنسان بالمعنى الدقيق للكلمة، ابن التراب، الذي سيفدى مع الروح القدس السماوية الخالدة التي سيرجع إليها. نفس هذه الرمزية نجدها في لباس جوقة الترتيل في الكنائس.
وبفعل هذه الرمزية الجنائزية، أصبح اللون البنفسجي لوناٌ للحداد أو النصف حداد في المجتمعات الغربية: وهذا يستحضر أيضاٌ، وبدقة أكبر فكرة الموت باعتباره معبراٌ لا على أنه حالة نهائية.

انظر أيضًا
 أرجواني (لون يشبه البنفسجي)

مراجع

وصلات خارجية

درجات البنفسجي
رموز مجتمع الميم
طيف ضوئي

بنفسجي


An Andropogon pungens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Arthur Cope. An Andropogon pungens in nahilalakip ha genus nga Andropogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Andropogon

Andropogon pungens


Little Blue Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Little Blue Township (Kansas)
 Little Blue Township (Nebraska)

Little Blue Township


Lars Skjærbæk (født 21. marts 1971 i Herning) er en dansk guitarist, sangskriver, kapelmester og producer. Han er kendt fra mange musikalske sammenhænge - dog nok mest som medstifter af rockbandet Inside The Whale.

Lars Skjærbæk  er også medstifter af bandet Boat Man Love, som i mange år har ageret backingband for Michael Falch. Han har desuden også spillet for og sammen med Tim Christensen og 'The Damn Crystals", Poul Krebs, Peter Belli og en perlerække af andre danske sangere og musikere.

Priser
I 2010 blev Lars Skjærbæk tildelt Ken Gudman Prisen, som hvert år belønner en dansk musiker for sit musikalske håndværk og integritet.

Privat
Lars Skjærbæk er gift og har to børn. Han er desuden storebror til bassisten Troels Skjærbæk.

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikere fra Danmark
Modtagere af Ken Gudman Prisen

Lars Skjærbæk


Ramona Pop () este o fostă atletă română, campioană națională la proba de săritură în înălțime.

Carieră
A fost campioană de juniori, campioană națională și campioană național de sală. Recordul personal al acesteia a fost 1,92 m (22 iulie 2001) și 1,90 m în sală (17 februarie 2002).

La Campionatele Europene de Juniori (U20) din 2001 de la Grosseto a câștigat medalia de aur. În anul 2002 a participat la Campionatul European în sală de la Viena unde s-a clasat pe locul 16.

Realizări

Note

Legături externe

Nașteri în 1982
Nașteri pe 5 aprilie
Atlete române
Sportivi români în viață
Săritori în înălțime
Campioni naționali de atletism ai României

Ramona Pop (atletă)


An Aponogeton queenslandicus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni H.Bruggen. An Aponogeton queenslandicus in nahilalakip ha genus nga Aponogeton, ngan familia nga Aponogetonaceae.

Mabibilngan ini ha Queensland. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aponogeton

Aponogeton queenslandicus


Authon se poate referi la:
Authon, localitate în departamentul Alpes-de-Haute-Provence, Franța
Authon, localitate în departamentul Loir-et-Cher, Franța
Authon-du-Perche, localitate în departamentul Eure-et-Loir, Franța
Authon-Ébéon, localitate în departamentul Charente-Maritime, Franța

Authon


"The Soul Of My Suit" é uma canção da banda de rock britânica T. Rex, escrita por Marc Bolan e lançada em março de 1977, pela gravadora EMI, como o segundo single de seu oitavo e último álbum de estúdio Dandy In The Underworld. Alcançou o número 42 na parada de singles do Reino Unido e permaneceu no top 50 por três semanas.

Composição e gravação
Acredita-se que "The Soul Of My Suit" tenha sido influenciada pela primeira esposa de Marc Bolan, June, de quem se separou em 1973. Em uma entrevista de 1975 na Capital Radio, Bolan descreveu "The Soul Of My Suit" como tendo sido escrito sobre "um mulher que machucou meu ego". De acordo com Gloria Jones, a música não foi apenas influenciada pelo divórcio iminente de Bolan, mas também foi uma maneira de ele dizer ao público "Se você não me apoiar, eu entendo". Ela acrescentou: "Ele sentiu que a indústria havia prejudicado sua alma porque eles eram contra sua música". Originalmente intitulado "(You Damaged) The Soul Of My Suit", T. Rex gravou a música pela primeira vez na primavera de 1975 no Musicland Studios em Munique.

Lançamento e videoclipe
"The Soul Of My Suit" foi o último single de T. Rex a entrar na parada de singles do Reino Unido antes da morte de Bolan em setembro de 1977. Para promover o single, a banda tocou a música no Top of the Pops.

Um videoclipe foi filmado para promover o single, mas não foi exibido na época. O vídeo foi filmado no Hall of Mirrors em Manchester em março de 1977 e foi o último videoclipe de Bolan antes de sua morte. O vídeo surgiu dos arquivos da gravadora EMI em 1999 e mais tarde foi relançada no canal oficial da banda no YouTube.

Recepção crítica
Em seu lançamento, Jim Evans, do Record Mirror, deu à música uma classificação de três em cinco e escreveu: "Marc monta um cisne branco de volta aos velhos tempos. A voz soa vacilante. Hit." Lincoln, Rutland & Stamford Mercury comentou: "Bolan nos trata com explosões estranguladas para nos lembrar do que ele era." Em uma revisão de Dandy In The Underworld, Phil McNeill do NME observou que música mostra que "a voz de Marc está tão boa como sempre – e seu jeito de tocar violão, embora sem o brilho estrangulado de outrora, está mais seguro do que nunca". Em uma revisão retrospectiva do álbum, Dave Thompson, escrevendo para AllMusic, descreveu "The Soul Of My Suit" como um "anseio" e sentiu que era a faixa "mais bem sucedida" para manter a "borda soul" do trabalho passado de Bolan.

Ficha técnica
Adaptada do encarte de Dandy In The Underworld.

T. Rex

 Marc Bolan – vocais, guitarra
 Dino Dines – teclados
 Herbie Flowers – baixo
 Tony Newman – bateria

Músicos adicionais

 Alfapha – vocais adicionais

Produção

 Marc Bolan – produtor
 Mike Stavrou, Jon Walls – engenheiros de som

Paradas

Ligações externas

Referências

Singles de 1977
Canções de 1977
Canções de T. Rex

The Soul Of My Suit


La rivière Dee ()  est une rivière dans l'est de l'Irlande, coulant à partir du comté de Cavan et rejoignant la rivière Glyde dans le comté de Louth.

Légende
Dans le Táin Bó Cúailnge, un récit du cycle d'Ulster, Cúchulainn, un héros de la mythologie irlandaise, se bat contre Lethan à Ath Carpat ( nom qui signifie «gué de char»), sur la rivière Níth. La rivière tire son nom de l'irlandais níth, qui signifie «combat». Le nom moderne «Dee» dérive du nom de la ville d'Ardee, ou Baile Átha Fhirdhia («ville du gué de Ferdiad»), une ville du comté de Louth.

Cours
La rivière Dee prend sa source près de la ville de Bailieboro, dans le comté de Cavan, et coule verse l'est sur environ 60,4 km , traversant les comtés de Meath et de Louth avant de se verser dans la rivière Glyde, proche du village d'Annagassan. La rivière a trois principaux affluents : la rivière Killary, qui la rejoint au sud de Drumconrath (dans le comté de Meath,) la rivière Gara, qui la rejoint à l'ouest d'Ardee (dans le comté de Louth) et la rivière Blanche, qui la rejoint au nord de Dunleer (dans le comté de Louth). Il y a un lac sur le Dee, Whitewood Lake, qui se trouve près de Nobber, dans le comté de Meath.

Faune
La rivière Dee a des truites brunes.

Voir aussi

 Rivières d'Irlande

Références

Cours d'eau en Irlande

Rivière Dee (Irlande)


An Fimbristylis tristachya in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Fimbristylis tristachya in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 F. t. pacifica
 F. t. subbispicata
 F. t. tristachya

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Fimbristylis

Fimbristylis tristachya


David L. Waltz (* 28. Mai 1943 in Boston; † 22. März 2012 in Princeton) war ein Informatiker, der auf den Gebieten Künstliche Intelligenz, Maschinelles Sehen, Maschinelles Lernen und Information Retrieval arbeitete. Er war zuletzt Professor an der Columbia University.

Sein Vater war Physiker bei den Bell Laboratories. Er studierte am Massachusetts Institute of Technology, an dem er 1972 bei Patrick Winston promoviert wurde (Generating Semantic Descriptions from Drawings of Scenes with Shadows) In seiner Dissertation entwickelte er ein Programm, das aus zweidimensionalen Zeichnungen eine dreidimensionale Szene rekonstruierte. Er entwickelte dabei den Waltz-Algorithmus zur Erkennung dreidimensionaler Objekte in zweidimensionalen Liniengrafiken mit Schatten, wobei das Problem als Constraint-Satisfaction-Problem formuliert ist (und als Constraint Propagation bekannt ist). Das Verfahren war später von grundlegender Bedeutung beim Computersehen und in der Computergraphik, aber auch in anderen Bereichen der Künstlichen Intelligenz und Informatik wie Routing und Scheduling. Am MIT war er auch Schüler von Marvin Minsky.

Waltz lehrte als Professor an der University of Illinois at Urbana-Champaign und an der Brandeis University. An beiden Universitäten war er an der Gründung interdisziplinärer Forschungszentren beteiligt, dem Beckman Institute an der University of Illinois und dem Volen National Center for Complex Systems an der Brandeis University.

An der University of Illinois wandte er sich natürlicher Sprachverarbeitung zu. Er baute ein Frage-Antwort System (Planes) und benutzte neuronale Netze in der natürlichen Sprachverarbeitung.

1984 gelang ihm aufgrund seines Zugangs zu Parallelcomputern bei der Thinking Machine Corporation (TMC) von Danny Hillis ein weiterer Durchbruch als Pionier von CBR (Case Based Reasoning, Memory Based Reasoning). Statt auf Prozeduren setzte die Methode auf den Zugriff auf große Datensammlungen. Das stand mit am Beginn einer Umwälzung auf dem Gebiet Künstlicher Intelligenz und anderer Methoden, die auf Big Data zugreifen. Er leistete auch Pionierarbeit in Information Retrieval Systemen bei TMC (WAIS, Wide Area Information Server, entwickelt mit der Dow Jones Corporation, Apple Computer und KPMG Peat Marwick). Dabei wurden auch Suchalgorithmen eingeführt (Veronica, Gopher, Archie), die der späterer Suchmaschinen vorgriffen.

1993 verließ er TMC und ging zum NEC Research Institute in Princeton, dessen Direktor er 2000 bis 2002 war. Außerdem war er einer der Gründer (und Direktor) des Center for Computational Learning Systems der Columbia University. Dort wurden unter anderem Frühwarnsysteme für den Zusammenbruch von Stromversorgung (in Zusammenarbeit mit dem Elektrizitätsversorger Con Edison) und für Anfälle bei Epilepsie-Patienten entwickelt (aus den Daten von Elektroden im Gehirn der Patienten).

Werke (Auswahl)
 Generating Semantic Description from Drawings of Scenes with Shadows, Ph.D. Dissertation, MIT, 1972.
 Understanding line drawings of scenes with shadows, in: Patrick Winston (Hrsg.): The Psychology of Computer Vision, 1975
 Toward memory-based reasoning (PDF; 5,3 MB), (mit C. Stanfill), Communications of the ACM, v29n12, pp. 1213–1228, 1986.
 Massively parallel parsing: A strongly interactive model of natural language interpretation (PDF; 1,4 MB), (mit J. Pollack), Cognitive Science, v9n1, pp. 51–74, 1985.

Weblinks
 David Waltzs Website
 New York Times: David L. Waltz, Computer Science Pioneer, Dies at 68

Einzelnachweise

Informatiker
Person (Künstliche Intelligenz)
US-Amerikaner
Geboren 1943
Gestorben 2012
Mann

David Waltz


Aba se poate referi la:
Aba, Fejér – localitate în Ungaria
Aba, Nigeria – localitate în Nigeria

Aba (dezambiguizare)


සංරචක වීඩියෝ යනු සංරචක නාලිකා දෙකකට හෝ වැඩි ගණනකට බෙදා ඇති ප්‍රතිසම වීඩියෝ සංඥාවකි. ජනප්‍රිය භාවිතයේ දී, එය වෙනම සංඥා තුනක් ලෙස සම්ප්‍රේෂණය වන හෝ ගබඩා කර ඇති සංරචක ප්‍රතිසම වීඩියෝ (CAV) තොරතුරු වර්ගයකි. සියලු ම වීඩියෝ තොරතුරු ඇනලොග් රූපවාහිනියේ භාවිතා කරන තනි සංඥාවක් බවට ඒකාබද්ධ වී ඇති සංයුක්ත වීඩියෝව සමඟ සංරචක වීඩියෝව ප්‍රතිවිරුද්ධ විය හැක. සංයුක්ත මෙන්ම, සංරචක-වීඩියෝ කේබල් ශ්‍රව්‍ය රැගෙන නොයන අතර බොහෝ විට ශ්‍රව්‍ය කේබල් සමඟ යුගල කර ඇත.

වෙනත් සුදුසුකම් නොමැතිව භාවිතා කරන විට, සංරචක වීඩියෝ යන යෙදුම සාමාන්‍යයෙන් යොමු වන්නේ 1990 ගණන්වල සිට 2000 ගණන්වල සිට 2000 ගණන්වල සිට ඇනලොග් අධි-විභේදන රූපවාහිනිවල සහ ඒ ආශ්‍රිත උපකරණවල ඇති ලුමා (Y) මත සමමුහුර්ත කරණය සහිත ඇනලොග් YP    සංරචක වීඩියෝ ය. HDMI සහ අනෙකුත් සියලු ම ඩිජිටල් සම්මතයන්. උපාංගවල සංරචක වීඩියෝ කේබල් සහ ඒවායේ RCA ජැක් සම්බන්ධක සාමාන්‍යයෙන් වර්ණ-කේත රතු, කොළ සහ නිල් වේ, නමුත් සංඥා RGB හි නැත. YPbPr සංරචක වීඩියෝව මොනිටරය අභ්‍යන්තර ව ධාවනය කරන RGB සංඥාව වෙත පාඩු රහිත ව පරිවර්තනය කළ හැක; Y සංඥාව කළු සහ සුදු මොනිටර මත ද ක්‍රියා කරන බැවින් කේතනය ප්‍රයෝජනවත් වේ.

ඇනලොග් සංරචක වීඩියෝ
සංදර්ශක උපාංගයක් මත වීඩියෝ සංඥාවක් ප්‍රතිනිෂ්පාදනය කිරීම (උදාහරණයක් ලෙස, කැතෝඩ කිරණ නලයක් ; CRT) සංඥා මූලාශ්‍ර රාශියකින් සංකීර්ණ වූ සරල ක්‍රියාවලියකි. DVD, VHS, පරිගණක සහ වීඩියෝ ක්‍රීඩා කොන්සෝල විවිධ ක්‍රම භාවිතා කරමින් වීඩියෝ සංඥා ගබඩා කිරීම, සැකසීම සහ සම්ප්‍රේෂණය කිරීම සහ බොහෝ විට එක් එක් සංඥා විකල්ප එකකට වඩා සපයනු ඇත. සංඥා පැහැදිලි බව පවත්වා ගැනීමේ එක් ක්‍රමයක් නම් වීඩියෝ සංඥාවල කොටස් එකිනෙක බාධා නොවන පරිදි වෙන් කිරීමයි. මේ ආකාරයෙන් වෙන් කරන ලද සංඥාවක් "සංරචක වීඩියෝ" ලෙස හැඳින්වේ. S-Video, RGB සහ YP    සංඥා වෙනම සංඥා දෙකක් හෝ වැඩි ගණනකින් සමන්විත වන අතර, ඒ අනුව සියලු ම සංරචක-වීඩියෝ සංඥා වේ. බොහෝ පාරිභෝගික මට්ටමේ වීඩියෝ යෙදුම් සඳහා, BNC හෝ RCA සම්බන්ධක ඇනලොග් සංරචක වීඩියෝ භාවිතා කරන පොදු තුනේ කේබල් පද්ධතිය භාවිතා කරන ලදී. සාමාන්‍ය ආකෘති වන්නේ 480i (පේළි 480 ක්, NTSC සඳහා 525 සම්පූර්ණයි) සහ 576i (පේළි 576 ක්, PAL සඳහා 625 සම්පූර්ණයි). පුද්ගලික පරිගණක සංදර්ශක සඳහා 15 pin DIN සම්බන්ධකය (IBM VGA) 640×480, 800×600, 1024×768, 1152×864, 1280×1024 ඇතුළු තිර විභේදන ලබා දී ඇත.

RGB ඇනලොග් සංරචක වීඩියෝ

විවිධ RGB (රතු, කොළ, නිල්) ඇනලොග් සංරචක වීඩියෝ ප්‍රමිතීන් (උදා, RGBS, RGBHV, RGsB) කිසිදු සම්පීඩනයක් භාවිතා නො කරන අතර වර්ණ ගැඹුර හෝ විභේදනය සඳහා සැබෑ සීමාවක් පනවන්නේ නැත, නමුත් සංඥාව රැගෙන යාමට විශාල කලාප පළලක් අවශ්‍ය වන අතර බොහෝ දේ අඩංගු වේ. සෑම නාලිකාවක ම සාමාන්‍යයෙන් එක ම කළු-සුදු රූපයක් ඇතුළත් වන බැවින් අතිරික්ත දත්ත . එක් අවස්ථාවක, පරිගණක මෙම සංඥාව ලබා දුන්නේ VGA port එකක් හරහා ය. බොහෝ රූපවාහිනී, විශේෂයෙන්ම යුරෝපයේ, SCART සම්බන්ධකය හරහා RGB භාවිතා කරයි. මුල් දෛශික සහ කළු-සුදු ක්‍රීඩා හැර අනෙකුත් සියලු ම ආකේඩ් වීඩියෝ ක්‍රීඩා RGB මොනිටර භාවිතා කරයි.

රතු, කොළ සහ නිල් වර්ණ සංඥා වලට අමතරව, වීඩියෝ සංදර්ශකය සමමුහුර්ත කිරීමට RGB හට අමතර සංඥා දෙකක් අවශ්‍ය වේ. ක්‍රම කිහිපයක් භාවිතා වේ:

 සංයුක්ත සමමුහුර්ත කරණය, එහි දී තිරස් සහ සිරස් සංඥා වෙනම කම්බියක් මත එකට මිශ්‍ර කර ඇත (RGBS හි S)
 වෙනම සමමුහුර්ත කරණය, එහි තිරස් සහ සිරස් එක වයර් මත පිහිටා ඇත (RGBHV හි H සහ V; තිරස් අපගමනය/සිරස් අපගමනය යන අර්ථය ඇති HD/VD යන කෙටි යෙදුම ද භාවිතා වේ)
 කොළ මත සමමුහුර්ත කරන්න, එහි දී හරිත සංඥාව ප්‍රවාහනය කිරීමට භාවිතා කරන වයර් මත සංයුක්ත සමමුහුර්ත සංඥාවක් ආවරණය කර ඇත (SoG, G මත සමමුහුර්ත කරන්න, හෝ RGsB).
 රතු මත සමමුහුර්ත කරන්න හෝ නිල් මත සමමුහුර්ත කරන්න, එහි දී රතු හෝ නිල් වයර් මත සංයුක්ත සමමුහුර්ත සංඥාවක් ආවරණය කර ඇත
 සංයුක්ත මත සමමුහුර්ත කිරීම (සංයුක්ත සමමුහුර්ත කරණය සමඟ පටවලා නො ගත යුතු ය), එහි දී සාමාන්‍යයෙන් සංයුක්ත වීඩියෝ සඳහා භාවිතා කරන සංඥා RGB සංඥාව සමඟ සමමුහුර්ත කිරීමේ අරමුණු සඳහා පමණක් භාවිතා වේ.
 luma මත සමමුහුර්ත කරන්න, එහි දී S-Video වෙතින් Y සංඥාව RGB සංඥාව සමඟ සමමුහුර්ත කිරීමේ අරමුණු සඳහා පමණක් භාවිතා වේ.

යුරෝපීය SCART සම්බන්ධතා යෝජනා ක්‍රමයේ සංයුක්ත සමමුහුර්ත කරණය පොදු වේ (පින් 17 [බිම්] සහ 19 [සංයුක්ත-පිටත] හෝ 20 [සංයුක්ත-ඉන්] භාවිතා කරමින්). RGBS සඳහා වයර් හතරක් අවශ්‍ය වේ - රතු, කොළ, නිල් සහ සමමුහුර්ත කරන්න. වෙනම කේබල් භාවිතා කරන්නේ නම්, සමමුහුර්ත කේබලය සාමාන්‍යයෙන් කහ (සංයුක්ත වීඩියෝ සඳහා සම්මතය ලෙස) හෝ සුදු පැහැයෙන් වර්ණාලේප කර ඇත.

ඇනලොග් පරිගණක මොනිටර සඳහා ලොව පුරා භාවිතා වන VGA සමඟ වෙනම සමමුහුර්ත කරණය බහුලව දක්න ට ලැබේ. තිරස් සහ සිරස් සමමුහුර්ත කිරීමේ ස්පන්දන වෙනම නාලිකාවල යවන බැවින් මෙය සමහර විට RGBHV ලෙස හැඳින්වේ. මෙම මාදිලිය සඳහා සන්නායක පහක් අවශ්‍ය වේ. වෙනම කේබල් භාවිතා කරන්නේ නම්, සමමුහුර්ත රේඛා සාමාන්‍යයෙන් කහ (H) සහ සුදු (V), කහ (H) සහ කළු (V), හෝ අළු (H) සහ කළු (V) වේ.

Green (SoG) මත සමමුහුර්ත කිරීම අඩු පොදු වන අතර සමහර VGA මොනිටර එයට සහය දක්වන අතර බොහෝ ඒවා එසේ නොවේ. Sony යනු SoG හි විශාල යෝජකයෙකු වන අතර, ඔවුන්ගේ බොහෝ මොනිටර (සහ ඔවුන්ගේ ප්ලේස්ටේෂන් වීඩියෝ ක්‍රීඩා කොන්සෝල) එය භාවිතා කරයි. සංයුක්ත වීඩියෝ හෝ S-වීඩියෝ භාවිතා කරන උපාංග මෙන්, SoG උපාංගවලට හරිත රේඛාවෙන් සමමුහුර්ත සංඥා ඉවත් කිරීමට අමතර පරිපථ අවශ්‍ය වේ. SoG හැසිරවීමට සපයා නොමැති මොනිටරයක් SoG ආදානයක් ලබා දුන් විට, කිසියම් රූපයක් ඇත්නම්, අතිශය හරිත පැහැයක් සහිත රූපයක් පෙන්වයි.

රතු මත සමමුහුර්ත කිරීම සහ නිල් මත සමමුහුර්ත කිරීම කොළ මත සමමුහුර්ත කිරීමට වඩා දුර්ලභ වන අතර ඒවා සාමාන්‍යයෙන් භාවිතා කරනු ලබන්නේ ඇතැම් විශේෂිත උපකරණවල පමණි.

සංයුක්ත මත සමමුහුර්ත කිරීම, සංයුක්ත සමමුහුර්ත කරණය සමඟ පටවලා නො ගත යුතු ය, SCART හරහා සංයුක්ත වීඩියෝ සහ RGB යන දෙක ම ප්‍රතිදානය කරන උපාංගවල බහුලව භාවිතා වේ. RGB සංඥාව වර්ණ තොරතුරු සඳහා භාවිතා කරන අතර, සංයුක්ත වීඩියෝ සංඥාව සමමුහුර්ත තොරතුරු උපුටා ගැනීම සඳහා පමණක් භාවිතා වේ. මෙය සාමාන්‍යයෙන් බාල සමමුහුර්ත ක්‍රමයකි, මෙය බොහෝ විට රූපයක් මත චෙක් බෝඩ් දිස් වීමට හේතු වන නමුත්, රූපයේ ගුණාත්මක භාවය තවමත් ස්වාධීන සංයුක්ත වීඩියෝවකට වඩා තියුණු ය.

luma මත සමමුහුර්ත කිරීම සංයුක්ත මත සමමුහුර්ත කිරීමට බොහෝ දුරට සමාන වේ, නමුත් සංයුක්ත වීඩියෝ සංඥාවක් වෙනුවට S-Video වෙතින් Y සංඥාව භාවිතා කරයි. සංයුක්ත වීඩියෝ සහ S-වීඩියෝ ලුමා යන දෙක ම එක ම අල්පෙනෙති දිගේ ගමන් කරන බැවින් මෙය සමහර විට SCART මත භාවිතා වේ. මෙය සාමාන්‍යයෙන් සංයුක්ත මත සමමුහුර්ත කිරීම හා සමාන චෙක් බෝඩ් ගැටලුවකින් පීඩා විඳින්නේ නැත, සහ Sony PlayStation සහ සමහර නවීකරණය කරන ලද Nintendo 64 මාදිලි වැනි සංයුක්ත සමමුහුර්ත කරණයක් නොමැති උපාංග මත සාමාන්‍යයෙන් පිළිගත හැකි ය.

Luma මත පදනම් වූ ඇනලොග් සංරචක වීඩියෝ

තවත් වර්ගවල සංරචක ඇනලොග් වීඩියෝ සංඥා වෙනම රතු, කොළ සහ නිල් සංරචක භාවිතා නො කරන අතර ඒ වෙනුවට දීප්තියේ තොරතුරු සපයන (කළු-සුදු වීඩියෝවල මෙන්) ලුමා ලෙස හඳුන්වන අවර්ණ සංරචකයකි. මෙය වර්ණ තොරතුරු පමණක් ලබා දෙන ක්‍රෝමා ලෙස හඳුන්වන වර්ණ රැගෙන යන සංරචක එකක් හෝ කිහිපයක් සමඟ ඒකාබද්ධ වේ. DVD ධාවකයේ දක්න ට ලැබෙන S-Video සංරචක වීඩියෝ ප්‍රතිදානය (වෙනම සංඥා දෙකක්) සහ YP    සංරචක වීඩියෝ ප්‍රතිදානය (වෙනම සංඥා තුනක්) යන දෙක ම මෙම ක්‍රමයට උදාහරණ වේ.

වීඩියෝ luma සහ chroma බවට පරිවර්තනය කිරීමෙන් chroma subsampling සඳහා ඉඩ ලබා දේ, JPEG සහ MPEG සම්පීඩන යෝජනා ක්‍රම මගින් රූප සහ වීඩියෝ (පිළියෙලින්) සඳහා ගබඩා අවශ්‍යතා අඩු කිරීමට භාවිතා කරයි.

බොහෝ පාරිභෝගික රූපවාහිනී, ඩීවීඩී ප්ලේයර්, මොනිටර, වීඩියෝ ප්‍රොජෙක්ටර් සහ වෙනත් වීඩියෝ උපාංග එක් වරක දී YP    ප්‍රතිදානය හෝ ආදානය භාවිතා කරන ලදී.

4:3 සහ 16:9 සංදර්ශක ආකෘති සඳහා සහය දක්වන වීඩියෝ සංදර්ශකයකට වීඩියෝ මූලාශ්‍රයක් සම්බන්ධ කිරීම සඳහා භාවිතා කරන විට, PAL රූපවාහිනී ප්‍රමිතිය මඟින් සංදර්ශකය එක් ආකෘතියකින් අනෙක් ආකෘතියට ස්වයංක්‍රීය ව මාරු කරන ස්පන්දන සංඥා සඳහා සපයයි.

භාවිතා කරන ලද සම්බන්ධක

 D-පර්යන්තය : බොහෝ දුරට ජපන් ඉලෙක්ට්‍රොනික උපකරණ මත භාවිතා වේ.
 BNC (වෘත්තීය) හෝ RCA සම්බන්ධක තුනක් ( පාරිභෝගික ): සාමාන්යයෙන් පාට කොළ (Y), නිල් (P B ) සහ රතු (P R ).
 SCART යුරෝපයේ භාවිතා වේ.
 වීඩියෝ-ඉන් වීඩියෝ-අවුට් (VIVO): පරිගණක වීඩියෝ කාඩ් පත්වල "ටීවී අවුට්" ලෙස හඳුන්වන 9-පින් Mini-DIN - සම්බන්ධක, සාමාන්‍යයෙන් RCA, සංයුක්ත RCA සහ 4-pin S-Video - Mini-DIN සඳහා ඇඩැප්ටරයක් ඇතුළත් වේ. .

ඩිජිටල් සංරචක වීඩියෝ
ඩිජිටල් සංරචක වීඩියෝ 480p, 480i, 576i, 576p, 720p, 1080i, සහ 1080p වැනි ඉහළ විභේදන යන්ට ඉඩ සලසන ඩිජිටල් වර්ණ අවකාශ අගයන් සම්ප්‍රේෂණය කරමින්, ඩිජිටල් සංඥා සඳහා කැප වූ සංඥා රේඛා/සම්බන්ධක පින් සහිත තනි කේබල් භාවිතා කරයි.

RGB සංරචක වීඩියෝ බොහෝ දුරට DisplayPort හෝ Digital Visual Interface (DVI) ඩිජිටල් සම්බන්ධතා වැනි නවීන ඩිජිටල් ආකෘති මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය කර ඇත, නමුත් හෝම් තියටර් පද්ධති වැඩි වැඩියෙන් ඉහළ විභේදන සඳහා සහය දක්වන High-definition Multimedia Interface (HDMI) වලට අනුග්‍රහය දක්වයි. ඉහළ ගතික පරාසයක්, සහ ඩිජිටල් හිමිකම් කළමනාකරණයට සහාය වීම සඳහා කළ හැක. ඇනලොග් වල අභාවයට බොහෝ දුරට හේතු වී ඇත්තේ තිර විශාල පැතලි ඩිජිටල් පැනල් වෙත ගමන් කිරීම මෙන්ම ශ්‍රව්‍ය සහ දෘශ්‍ය යන දෙකට ම තනි කේබලයක් තිබීමට ඇති ආශාව, නමුත් ඩිජිටල් මාධ්‍ය ප්‍රභවයකින් ඇනලොග් වෙත පරිවර්තනය කිරීමේ දී සුළු පැහැදිලි කම නැති වීම සහ නැවතත් පැතලි ඩිජිටල් සංදර්ශකයක් සඳහා, විශේෂයෙන් ඉහළ විභේදනවල දී භාවිතා කරන විට ඇනලොග් සංඥා ඝෝෂාවට බෙහෙවින් ගොදුරු වේ.

ජාත්‍යන්තර ප්‍රමිතිත්
ජාත්‍යන්තර සංරචක වීඩියෝ ප්‍රමිතීන් සඳහා උදාහරණ වන්නේ:

 RS-170 RGB (පේළි 525, NTSC වේලාවන් මත පදනම් ව, දැන් EIA / TIA-343)
 RS-343 RGB (525, 625 හෝ 875 රේඛා)
 STANAG 3350 Analogue Video Standard ( RS-343 RGB හි NATO මිලිටරි අනුවාදය, දැන් EIA-343A)
 CEA-770.3 High Definition TV Analog Component Video Interface Consumer Electronics Association

සංරචක එදිරි ව සංයුක්ත
NTSC, PAL හෝ SECAM වැනි සංයුක්ත සංඥාවක දීප්තිය, දීප්තිය (Y) සංඥාව සහ ක්‍රෝමිනන්ස්, වර්ණ (C) සංඥා එක සංඥාවකට එකට කේතනය කර ඇත. වර්ණ සංරචක වෙනම සංඥා ලෙස තබා ඇති විට, වීඩියෝව සංරචක ඇනලොග් වීඩියෝ (CAV) ලෙස හැඳින්වේ, ඒ සඳහා වෙනම සංඥා තුනක් අවශ්‍ය වේ: දීප්තිය සංඥා (Y) සහ වර්ණ වෙනස සංඥා (RY සහ BY).

සංරචක වීඩියෝ කේතී කරණ ක්‍රියාවලියට ලක් නොවන බැවින්, සංයුක්ත වීඩියෝවට වඩා වර්ණ ගුණාත්මක බව සැලකිය යුතු ලෙස යහපත් වේ.

විවිධ ප්‍රමිතීන් සඳහා එක ම සම්බන්ධක භාවිතා කරන සංරචක වීඩියෝ සම්බන්ධක අද්විතීය නොවේ; එබැවින්, සංරචක වීඩියෝ සම්බන්ධතාව යක් සෑදීම බොහෝ විට සතුටුදායක වීඩියෝ සංඥාවක් මාරු කිරීමට හේතු නොවේ. භාවිතා කරන ආදාන/ප්‍රතිදාන වර්ගය දැක්වීමට බොහෝ DVD ධාවකයන් සහ රූපවාහිනී සැකසීමට අවශ්‍ය විය හැකි අතර, වැරදි ලෙස සකසා ඇත්නම් රූපය නිසි ලෙස නො පෙන්වයි. ප්‍රගතිශීලී ස්කෑන්, උදාහරණයක් ලෙස, සංරචක වීඩියෝ ප්‍රතිදානය තෝරා ගත් විට පවා, බොහෝ විට පෙරනිමියෙන් සක්‍රීය නොවේ.
Pages with unreviewed translations

සංරචක වීඩියෝව


Draconian Times peti je studijski album britanskog gothic metal sastava Paradise Lost. Diskografska kuća Music for Nations objavila ga je 12. lipnja 1995.

O albumu

Dvije pjesme s albuma, "The Last Time" i "Forever Failure", objavljene su kao singlovi s glazbenim spotovima i obje su bile na top listama.

Album je u cijelosti odsviran na live albumu sastava Draconian Times MMXI. Također je objavljen s albumima Shades of God i Icon u paketu pod imenom Original Album Classics.

Pjesma "Another Desire" napisana je tijekom snimanja albuma Draconian Times, ali nije objavljena na albumu ili reizdanjima. Umjesto toga, bila je uključena u singlu "Forever Failure".

Popis pjesama

Recenzije

Daevid Jehnzen sa stranice AllMusic dodijelio je albumu četiri i pol zvjezdice od pet mogućih, nazvavši ga mješavinom "između oštrog, opresivnog gothic rocka i hrskavog heavy metala" i hvaleći sposobnost Paradise Losta da "stvori i održi raspoloženje".

Ulf Kubanke sa stranice Laut.de album naziva "savršenom mješavinom ljepote i bolesti" te također ističe da album zvuči "kao da je Hetfield zagrizao album First and Last and Always".

Zasluge

Paradise Lost
Nick Holmes – vokal
Gregor Mackintosh – solo-gitara, akustična gitara
Aaron Aedy – ritam gitara, akustična gitara
Steve Edmondson – bas-gitara
Lee Morris – bubnjevi
Dodatni glazbenici
Andrew Holdsworth – klavijature

Ostalo osoblje
Phil Luff – inženjer zvuka (asistent)
Simon Efemey – produkcija, miks
Pete "Pee Wee" Coleman – inženjer zvuka, miks
Kevin Metcalfe – mastering
Holly Warburton – naslovnica albuma, fotografije
Andy Griffin – inženjer zvuka (asistent)
Phil Wood – inženjer zvuka (asistent)

Izvori

Albumi iz 1995.
Albumi sastava Paradise Lost

Draconian Times


Hans Reiser (* 29. März 1888 in München; † 4. August 1946 ebenda) war ein deutscher Schriftsteller.

Leben

Hans Reiser war der Sohn eines Fabrikarbeiters. Nach dem Besuch der Volksschule begann er eine Lehre als Schlosser. Er brach diese ab und wechselte zur Glasmalerei. Nach dem erneuten Abbruch der Ausbildung ging er nach Eisenach, wo er in einer Autofabrik als Fräser arbeitete. Nach einem schweren Arbeitsunfall kehrte er nach München zurück und war dort als Büroangestellter tätig. Später begab er sich auf eine zweijährige Wanderschaft, die ihn nach Tirol, Italien und in die Schweiz führte. Nach seiner Rückkehr pflegte er in München Verbindungen zur Schwabinger Bohème. Um 1910 gab er endgültig seine Versuche auf, einen bürgerlichen Beruf auszuüben. 1913 heiratete er zum ersten Mal; bis 1914 lebte er in Brüssel. Bei Ausbruch des Ersten Weltkriegs meldete er sich in München als Freiwilliger und nahm bis 1918 als Soldat an der Westfront an den Kampfhandlungen teil.

Nach dem Ende des Ersten Weltkriegs lebte Hans Reiser in Bad Tölz, wo
er seinen Lebensunterhalt mit Schreinerarbeiten verdiente. Nachdem seine erste Ehe geschieden worden war, heiratete er zum zweitenmal; auch diese Verbindung scheiterte. Ab 1920 war Reiser Fabrikarbeiter in München; daneben beschäftigte er sich mit kunstgewerblichen Zeichnungen und dem Verfassen literarischer Werke. 1928 reiste er zu Studienzwecken nach Peru; die einjährige Durchquerung des Landes beeinflusste ihn maßgeblich. Er kehrte nach Deutschland zurück und lebte in den folgenden Jahren in Berlin. 1932 unternahm er seine zweite Reise nach Peru, diesmal im Rahmen der Montaña-Expedition, die beabsichtigte, dort ein kollektives Siedlungsprojekt zu verwirklichen. Obwohl dieses Projekt rasch scheiterte, worüber er 1936 in seinem Buch Einer ging in die Wildnis schrieb, blieb Reiser mehrere Jahre in Peru. Er betätigte sich als Landwirt und studierte gleichzeitig die Natur und Kultur des Landes. Während seines Aufenthalts hielt er seine Eindrücke in zahlreichen Aquarellen von ethnografischer Qualität fest. Eine schwere Tropenkrankheit zwang ihn 1935 zur Rückkehr nach Deutschland.

In den folgenden Jahren lebte Reiser an wechselnden Orten: Anfangs in Berlin, dann in Oberbayern, von 1938 bis 1939 in Italien, 1939/1940 in Tirol und schließlich ab 1941 in dem oberbayerischen Ort Oberdießen.

Hans Reiser war Verfasser von Romanen, Erzählungen und Gedichten.
Er war 1920 mit seiner Novelle Nacht einer der ersten deutschen Autoren, der seine Kriegserfahrungen literarisch verarbeitete. Reisers Werk weist zwei thematische Schwerpunkte auf: zum einen das Vagabundenleben, wie es in den Romanen Cherpens Binscham, der Landstreicher, Yatsuma und Der geliebte Strolch (einer fantastischen Version der Biografie des François Villon) geschildert wird, zum anderen die Erfahrung der Peru-Aufenthalte, die ihren Niederschlag in den ab 1936 erschienenen Werken fanden.

Hans Reisers Nachlass befindet sich in der Münchner Stadtbibliothek.

Werke
 Der Freund. München 1907.
 Cherpens Binscham, der Landstreicher. Stuttgart u. a. 1920, .
 Die Nacht. Stuttgart u. a. 1920.
 Der Ausflug oder Leiden der Ehe. Stuttgart u. a. 1921.
 Holdeguck und Dieterwackl oder Die Reise ins Wunderland. Stuttgart u. a. 1921.
 Sonette. Leipzig 1923.
 Yatsuma. Berlin 1926.
 Der geliebte Strolch. Leipzig 1928.
 Abenteuerliche Wanderung durch Peru. Berlin-Schöneberg 1932.
 Einer ging in die Wildnis. Leipzig 1936.
 Shiri Kaipi vom Amazonas. Berlin 1938.
 So war das mit Tetjus Uhl. Eine Robinsonade. Die Heimbücherei, Berlin 1939.
 Das Auge der Göttin. Böhmisch-Leipa 1940.
 Goldklumpen am Rio Pastaza. Böhmisch-Leipa 1940.
 Der neue Binscham. Böhm.-Leipa 1940.
 Indios. Braunschweig 1941.
 Im Busch. Böhmisch-Leipa 1943.

Literatur
 Herbert Günther: Hans Reiser – Dichter und Vagabund. In: Welt und Wort. Literarische Monatsschrift. Drei Säulen Verlag. 2. Jahrgang 1947, S. 129–133.
 Wilhelm Lukas Kristl: Ein Weltfahrer unserer Literatur: Erinnerung an Hans Reiser. In: Aus dem Antiquariat. Nr. 103, 27. Nov. 1981, S. A 461–A 469.

Weblinks

 Nachlass in der Münchner Stadtbibliothek

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Deutsch)
Reiseliteratur
Deutscher
Geboren 1888
Gestorben 1946
Mann

Hans Reiser (Schriftsteller)


Hyundai Stellar (), Hyundai tarafından 1983-1992 yılları arasında üretilen bir orta sınıf otomobil modelidir. Araç, Italdesign Giugiaro tarafından tasarlanmış olup yine Hyundai tarafından üretilen Ford Cortina'ya dayanmaktaydı ve Mitsubishi'den alınan motor ve şanzımanlara sahipti.

Hyundai Stellar, 1992'de yerini üçüncü nesil Sonata'ya bıraktı.

Kaynakça

Stellar
Orta sınıf otomobiller
Sedan otomobiller
Arkadan itişli taşıtlar
Polis araçları
1983'te tanıtılan taşıtlar
1980'ler otomobilleri
1990'lar otomobilleri

Hyundai Stellar


العِقْديّة المقيِّحة أو المكورة العقدية المقيحة  نوع من البكتيريا إيجابية الغرام. ومثل كل العقديات الأخرى، لها دور مهم في الأمراض التي تصيب الإنسان. الإصابة بها نادراً ماتحدث، لكنها عادة ما تكون مُمرضة، رغم أنها تتواجد كجزء من فلورا الجلد. وهي إيضا ضمن المجموعة أ من لانسفيلد وهي غالبا ماتسمى عقديات المجموعة أ  (GAS)، لإنها تحمل الأنتجين أ على السطح الخلوي. إصابات المجموعة أ من العقديات يمكن أن تؤدي لحدوث أمراض، والتي غالبا ماتنتج مساحات صغيرة من تحلل دموي من النوع بيتا، و تدمير شامل لكل خلايا الدم الحمراء. (منطقة عادة ماتكون ذات مساحة تترواح مابين 2-3 ملم) لذلك فهي تسمى أيضاً  المجموعة أ (المحللة للدم - بيتا) من العقديات ( GABHS ) .

مثل المكورات الأخرى، العقديات هي بكتريا مكورة. الأسم مشتق من الكلمة اللاتينية "streptos"، والتي تعني السلسلة الملتوية، لإن هذه الخلايا العقدية تميل للارتباط ببعضها في هيئة سلاسل، والتي تشبه عقد لؤلؤ عندما يتم فحصها تحت المجهر. العقديات هي سالبة اختبار الكتاليز وموجبة صبغة جرام. «العقديات المقيحة» يمكن أن تتم زراعتها
على الآجار الدموي. تحت الظروف المثالية، لها فترة حضانة تترواح من يوم إلى ثلاثة أيام.

يقدر عدد الإصابات حول العالم بما يقارب 700 مليون أصابة سنوياَ. في حين أن معدل الوفيات الإجمالي بسبب هذه البكتريا هو 0.1٪، وفي أكثر من 650,000 حالة تكون الإصابة شديدة ومجتاحة (غازية للأنسجة الأخرى)، كما أن نسبة الوفاة تبلغ 25٪. يعتبر التشخيص المبكر والعلاج من الأمور بالغة الأهمية؛ التشخيص الخاطيء قد يؤدي إلى تعفن الدم والموت.

الأنماط المصلية
في 1928، قامت ريبكا لانسفيلد بنشر طريقة للتصنيف المصلي لبكتريا S. pyogenes اعتمادا على بروتين م، وعوامل الضراوة الموجودة على سطحها. لاحقاَ، في 1946، وصفت لانسفيلد التصنيف المصلي للعزلات وفقا للإنتجين السطحي ت. أربع من العشرين نوع للانتجين ت تم التعرف عليها على أنها أهداب، والتي تستخدمها البكتريا كطريقة للالتصاق بخلايا العائل. هناك مايقارب 220 نمط مصلي للبروتين م وحوالي 20 نوع مصلي للبروتين ت والتي تم اكتشافها حتى الآن. لذلك يتم استخدام المصطلح الجمعي «المجموعة أ من الستربتوكوكاي» (إشارة للأنواع المصلية) والمصطلح الفردي «المجموعة أ من الستربتوكوكس» (إشارة للنوع المصلي الواحد) وكلاهما شائع الاستخدام.

الإمراضيه

«العقديات المقيحة» هي المسببة لكثير من الأمراض البشرية، تتدرج من إصابات جلدية سطحية طفيفة إلى أمراض جهازية تهدد الحياة. تبدأ العدوى عادة في الحنجرة أو الجلد. أكثر العلامات التي تميزها هو طفح جلدي يشبه الفراولة. من الأمثلة على بعض الأصابات الخفيفة التي تتسبب بها العقديات المقيحة إلتهاب البلعوم (التهاب الحلق) وإصابات جلدية متمركزة (القوباء). كلا من الحمرة (مرض جلدي معدي يحمر موضع الإصابة) وإلتهاب النسيج الخلوي تتميز بتكاثر العقديات المقيحة وانتشارها في الطبقات العميقة من الجلد. اجتياج وتكاثر العقديات المقيحة في اللفافات (مجموعة من النسيج الضام تقع إما اسفل الجلد أو بشكل غائر) قد يؤدي إلى إلتهاب اللفافات الناخر، وهي حالة خطيرة تهدد الحياة وتتطلب التدخل الجراحي.
بعض الإصابات بسلالات معينة من العقديات المقيحة يمكن أن يرافقها إطلاق سموم بكتيرية. إصابات الحنجرة يرافقها إطلاق سموم تؤدي إلى الحمى القرمزية. بعض السلالات الأخرى ذات السمية قد ينتج عنها متلازمة الصدمة السمية العقدية، والتي تعتبر خطيرة جداً.

العقديات المقيحة يمكن أن تسبب إيضاً متلازمات تلى العدوى بشكل «غير متقيح» (غير مرتبط مع وجود بكتريا متمركزة ومتكاثرة ومكونة للصديد). هذه المضاعفات التي تتولد عن طريق المناعة الذاتية تلي نسبة بسيطة من الاصابات وتشمل الحمى الروماتيزمية وإلتهاب كبيبات الكلى الحادالتالي للإصابات. كلتا الحالتين تظهر بعد عدة أسابيع من العدوى المبدئية للعقديات. الحمى الروماتيزمية تتميز بالتهاب المفاصل و/ أو التهاب القلب تلي سلسلة من إلتهاب الحنجرة العقدي. التهاب كبيبات الكلى الحاد، التهاب كبيبة الكلية، يمكن أن يتبع التهاب الحنجرة العقدي أو عدوى الجلد.

لاتزال هذه البكتريا شديدة الحساسية ضد البنسيلين. وفي حالة فشل العلاج بالبنسيلين قد يكون ذلك غالبا بسبب إنتاج الكائنات المتعايشة المحلية لإنزيم بيتا لاكتاماز، أو الفشل
في الوصول للإنسجة الملائمة من الحنجرة. بعض السلالات أصبحت تمتلك مقاومة ضد المضادات الحيوية مثل الماكروليدات، التتراسكلينات والكلينداميسين.

عوامل الضراوة
العقديات المقيحة لها عدة عوامل ضراوة والتي تمكنها من الالتصاق بانسجة العائل، بالإضافة إلى الانتشار واختراق طبقات انسجته وتجنب ردود فعله المناعية.<ref name=Baron>{{استشهاد بكتاب | مؤلف = Patterson MJ | عنوان = Streptococcus. In: Baron's Medical Microbiology (Baron S et al., eds.)| إصدار = 4th | ناشر = Univ of Texas Medical Branch | سنة = 1996 | مسار = https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK7611/ |ردمك= 0-9631172-1-1 | مسار أرشيف = https://web.archive.org/web/20090425130604/http://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/bv.fcgi?rid=mmed.section.824 | تاريخ أرشيف = 25 أبريل 2009 }}</ref> بالإضافة لوجود كبسولة بكتيرية تحيط بكل البكتريا قوامها من الكربوهيدرات وتتألف من حمض الهيالورونيك، وتحميها من البلعمة (phagocytosis) بواسطة الخلايا المتعادلة (neutrophils). بالإضافة لذلك، فإن الكبسولة وعدة عوامل تتواجد في الجدار الخلوي مثل بروتين م، حمض الليبتوتشويك، وبروتين ف (SfbI) كلها تسهل التصاق البكتريا بأنواع مختلفة من خلايا العائل.

البروتين م يقوم إيضاً بتثبيط عمليات الهضم
(opsonization) والتي تتم عن طريق النظام المتمم البديل، يتم التثبيط عن طريق الارتباط بالخلايا المسؤولة عن تنظيم عمل المتمم في العائل نفسه. بعض السلالات يتواجد بها البروتين م ولديه قدرة إضافية لمنع الهضم عن طريق الارتباط مع الفيبرينوجين.
مع ذلك، فإن البروتين م هو أيضا أضعف آليات دفاع الكائن الممرض، حيث أنه يتم إنتاج أجسام مضادة بواسطة الجهاز المناعي ضد البروتين م تجعل البكتريا مستهدفة لحدوث الإبتلاع. البروتين م مميز لكل سلالة، ويمكن أن يتم إستخدامة كوسيلة لتحديد السلالة المسببة للمرض.

 الإستذابة
كل سلالات العقديات المقيحة تعتبر متعددة المستذيبات، حيث أنها تحمل واحد أو أكثر من اللاقمات (فيروس يلتهم البكتريا bacteriophage) في الجينوم الخاص بها. بعض اللاقمات قد تكون ناقصة أو بها خلل، ولكن اللاقمات النشطة في بعض الحالات تعوض خلل اللاقمات الأخرى. بشكل عام، في جينوم سلالات  العقديات المقيحة  المعزولة خلال المرض وجد أن > 90% متطابقة، ولكن الاختلاف يحدث فقط في اللاقمة التي تحملها.

 التشخيص
عادة، تؤخذ مسحة من الحنجرة للمختبر لكي يتم فحصها. يتم عمل صبغة جرام لتظهر لنا المكورات موجبة الجرام والتي تتواجد في سلاسل. ثم، تتم زراعة الكائن الحي على آجار الدم
مع إضافة قرص من المضاد الحيوي باسيتراسين لإظهار مستعمرات تحلل الدم-بيتا ومدى حساسيتها للمضادات الحيوية (منطقة يُثبط فيها النمو حول القرص). ثم تتم زراعتها على آجار لايحتوي على دم، لإجراء أختبار الكاتاليز والذي يعطي نتيجة سلبية لكل العقديات.العقديات المقيحة تكون نتيجتها سالبة لاختباري CAMP وحمض الهيبوريك. للتعرف على الكائن مصلياً (سيرولوجياً) يتم بالكشف عن وجود عديد السكريات الخاص بالمجموعة أ في جدار البكتريا الخلوي بإجراء Phadebact test.
يعتبر اختبار Pyrrolidonyl Arylamidase (PYR) طريقة سريعة تستخدم للتعرف المبدئي على العقديات المحللة للدم من نوع بيتا. GBS تعطي نتيجة سلبية لهذا الاختبار.

 العلاج
أفضل علاج هو البينسيلين، المدة المثلى اللازمة تكون عشرة أيام على الأقل.

أما فيما يخص متلازمة الصدمة السمية ونخر اللفافات، يتم استخدام جرعات أعلى من البينيسلين. بالإضافة لذلك، لابد من التدخل الجراحي في حالة نخر اللفافات، لكي يتم إزالة الإنسجة المتضررة وإيقاف انتشار الإصابة.

لم يتم الإبلاغ عن إي حالات مقاومة للبنيسيلين إلى يومنا هذا، على الرغم من أنه
منذ عام 1985، ظهرت عدة تقارير تفيد بحدوث تحمل للبنيسيلين. السبب لفشل معالجة العقديات المقيحة  بالبنيسيلين يكون غالباً عدم التزام المريض بأخذ الدواء، وأما في حال عجز المضاد عن إحداث التأثير المطلوب رغم إالتزام المريض به، من الشائع أن يتم بدء دورة علاجية أخرى باستخدام السيفالوسبورين.

في الأفراد الذين يعانون من حساسية البنيسيلين، وجد أن كلا من الإريثروميسين، الماكروليدات، والسيفالوسبورين تكون ذات فعالية عند العلاج.

 الوقاية
أفضل طريقة للوقاية من «البكتريا العقدية المقيحة» تكون عبر نظافة الإيدي الفعالة. لايوجد حالياَ إي لقاحات متوفرة للحماية ضد عدوى «البكتريا العقدية المقيحة»، رغم أن الأبحاث تجري لتطوير لقاح ضدها. من الصعوبات التي يتم مواجهتها عند تطوير لقاح ضد هذه البكتريا هي التنوع الكبير في سلالاتها التي تتواجد في البيئة بالإضافة للوقت وعدد الأشخاص الكبير الذي يجب توفرة للقيام بالدراسات الضرورية لفعالية اللقاح وسلامته.

 تطبيقات في مجال تكنولوجيا النانو الحيوية
كثير من بروتينات العقديات المقيحة'' والتي تمتلك خصائص فريدة من نوعها، تم إستغلالها والاستفادة منها في السنوات الأخيرة لإنتاج مواد على قدر عالي من التخصص ولها قدرات صمغية خارقة  وسبيل لتعزيز فعالية العلاج بالمضادات الحيوية.

الجينوم
تم إيجاد التسلسل الجيني لسلالات مختلفة (حجم الجينوم 1.8 - 1.9 Mbp)  والتي تحمل الشفرات الخاصة بتكوين 1700-1900 من البروتينات (1700 في السلالة NZ131،
و 1865 في السلالة MGAS5005)

مراجع

اضطرابات اللوزتين
بكتيريا إيجابية الغرام
بكتيريا ممرضة
بكتيريا وصفت في 1884
حمى قرمزية
سبحيات

عقدية مقيحة


Abdelhak Kherbache (1995-), lutteur libre algérien.
 Mohamed Ismail Kherbache (1990-), footballeur algérien.
 Yasmine Kherbache (1972-), femme politique belge flamande.

Kherbache


Jean Farès es una película del año 2001.

Sinopsis
La noche del nacimiento de su hijo, Driss Ben-Yali está solo en las calles de la ciudad; Juliette, su mujer, y su hijo se han quedado en la clínica. Sin saber cómo contener su euforia, decide llamar a su casa, a Argel, y a casa de los padres de Juliette, en Versalles, para anunciar la buena nueva…

Referencias

Jean Farès


Das Haus Markt 10 ist ein denkmalgeschütztes Gebäude in der Stadt Quedlinburg in Sachsen-Anhalt.

Lage
Es befindet sich an der Westseite des Marktplatzes der Stadt an der Südwestecke des Platzes zur Blasiistraße.

Architektur und Geschichte
Das Vorderhaus des im Quedlinburger Denkmalverzeichnis als Kaufmannshof bezeichneten Anwesens entstand 1864. Zuvor bestand hier das Gasthaus "Stadt Frankfurt". Ein aus dem 16. Jahrhundert stammendes Gitter, das ursprünglich zu einem Altan des Grundstücks Markt 10 gehört, bildet heute die Einfriedung des Quedlinburger Rolands.

1893 erfolgte eine Umgestaltung durch den Architekten Friedrich Staeding. Das Haus entstand im Stil der Neorenaissance und lehnt sich an die Gestaltung eines Palazzo an. Die üppige Dekoration zeigt Symbole des Bergbaus und des Handels und verweist damit auf den Bankier Georg Vogler, der Bauherr des Hauses war.

Auf dem Hof des Anwesens befindet sich ein dreigeschossiges Fachwerkhaus aus der Zeit vom Ende des 17. Jahrhunderts. Die Fassadengestaltung in Richtung des Kirchhofs von St. Blasii zeigt die Fachwerkfigur des Halben Manns. Darüber hinaus sind die Schwellen profiliert und weisen die Gefache Zierausmauerungen auf. An der Nordseite des Fachwerkhauses schließt sich ein weiteres dreigeschossiges Fachwerkhaus mitsamt zweier massiv gebauter Wände an.

Literatur
 Landesamt für Denkmalpflege Sachsen-Anhalt (Hrsg.): Denkmalverzeichnis Sachsen-Anhalt. Band 7: Falko Grubitzsch, unter Mitwirkung von Alois Bursy, Mathias Köhler, Winfried Korf, Sabine Oszmer, Peter Seyfried und Mario Titze: Landkreis Quedlinburg. Teilband 1: Stadt Quedlinburg. Fliegenkopf, Halle 1998, ISBN 3-910147-67-4, S. 172.

Einzelnachweise

Markt 10
Neorenaissancebauwerk in Sachsen-Anhalt
Erbaut im 19. Jahrhundert
Markt (Quedlinburg)
Blasiistraße (Quedlinburg)

Markt 10 (Quedlinburg)


Başkurt, Eskişehir ilinin Çifteler ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
1926'da Romanya'nın Silistre ili Tutrakan ilçesi Hacollar mahallesinden göçmenlerce kurulmuştur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Başkurt Köyü Sitesi
 Başkurt Köy Fotoğrafları ve Uydu Görüntüleri

Çifteler'in mahalleleri

Başkurt, Çifteler


198700 Nataliegrünewald este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
198700 Nataliegrünewald este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Wildberg de Rolf Apitzsch. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,88 ua, o excentricitate de 0,22 și o înclinație de 13,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 198001-199000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2005
Centura de asteroizi

198700 Nataliegrünewald


La Course à la mort, film français de Joseph Faivre sorti en 1915 ;
 La Course à la mort (Mask of Dust), film britannique de Terence Fisher sorti en 1954 ;
 Course à la mort (Death Race), film américain de Paul W. S. Anderson sorti en 2008 ;

Voir aussi
 Course à mort (The Last Chase), film canado-américain de Martyn Burke sorti en 1981.

Course à la mort (homonymie)


An Gymnopogon foliosus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Ludwig von Willdenow, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Gymnopogon foliosus in nahilalakip ha genus nga Gymnopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gymnopogon

Gymnopogon foliosus


Moenkhausia es un género de tetras dentro de la familia Characidae. Las especies Moenkhausia pittieri y Moenkhausia sanctaefilomenae pertenecientes al género, son comunes en acuarios.

Especies
Hay 76 especies en este género:

Referencias

Bibliografía
 Eschmeyer, William N.: Genera of Recent Fishes. California Academy of Sciences. San Francisco, California, Estados Unidos. iii + 697. ISBN 0-940228-23-8. Año 1990.
 Eschmeyer, William N., ed. 1998. Catalog of Fishes. Special Publication of the Center for Biodiversity Research and Information, núm. 1, vol. 1-3. California Academy of Sciences. San Francisco, California, Estados Unidos. 2905. ISBN 0-940228-47-5.
 Helfman, G., B. Collette i D. Facey: The diversity of fishes. Blackwell Science, Malden, Massachusetts, Estados Unidos, 1997.
 Moyle, P. i J. Cech.: Fishes: An Introduction to Ichthyology, 4.ª edición, Upper Saddle River, Nueva Jersey, Estados Unidos: Prentice-Hall. Año 2000.

Enlaces externos

 Moenkhausia en Catalogue of Life (en inglés)
 Moenkhausia en Encyclopedia of Life (en inglés)
 Moenkhausia en World Register of Marine Species (en inglés)

Moenkhausia


VIII Corps was a British Army corps formation that existed during the First and Second World Wars. In the latter, it took part in the Normandy Campaign in 1944, where it was involved in Operation Epsom and Operation Goodwood. It would later play a supporting role in Operation Market Garden and finish the war by advancing from the Rhine to the Baltic Sea.

Prior to the First World War
In 1876, a Mobilisation Scheme was published for the forces in Great Britain and Ireland, which included eight army corps of the 'Active Army'. The '8th Corps' was to be headquartered at Edinburgh and was primarily militia formation. In 1880, its order of battle was as follows:

1st Division (Edinburgh)
1st Brigade (Edinburgh)
Kerry Militia (Tralee), Northumberland Militia (Alnwick), Fermanagh Militia (Enniskillen)
2nd Brigade
Antrim Militia (Belfast), Cavan Militia (Cavan), Donegal Militia (Lifford)
Divisional Troops
50th Foot (Edinburgh), Ayrshire Yeomanry (Ayr)
Artillery
O/2nd Brigade RA (Glasgow)
2nd Division (Glasgow)
1st Brigade (Glasgow)
Highland Borderers Militia (Stirling), Highland Rifles Militia (Dingwall), Scottish Borderers Militia (Dumfries)
2nd Brigade (Hamilton)
Cumberland Militia (Carlisle), 1st Durham Militia (Barnard Castle), 2nd Durham Militia (Durham)
Divisional Troops
Queen's Own Lanarkshire Yeomanry (Glasgow)
3rd Division (Melrose)
1st Brigade (Melrose)
East York Militia (Beverley), North York Militia (Richmond), Westmoreland Militia (Carlisle)
2nd Brigade
5th Royal Lancashire Militia (Burnley), 6th Royal Lancashire Militia (Richmond), 7th Royal Lancashire Militia (Bury)
Divisional Troops
Northumberland and Newcastle Yeomanry (Newcastle)
Cavalry Brigade
Westmorland and Cumberland Yeomanry (Penrith), Lanark Yeomanry (Lanark), East Lothian Yeomanry (Dunbar)

This scheme had been dropped by 1881.

First World War

Gallipoli
VIII Corps was first formed at Gallipoli during the First World War. The main British battle front was at Cape Helles on the tip of the Gallipoli peninsula. As the battle became protracted, more British divisions arrived as reinforcements. In May 1915, these divisions were arranged as the British Army Corps, which was then redesignated as VIII Corps in June. The corps commander was Lieutenant-General Aylmer Hunter-Weston. When Hunter-Weston relinquished command due to illness, the corps was commanded on a temporary basis by General Francis Davies.

During the Gallipoli campaign, the corps contained the following units:
29th Division - (moved to IX Corps at Suvla in August)
42nd (East Lancashire) Infantry Division
52nd (Lowland) Infantry Division
Royal Naval Division
29th Indian Infantry Brigade - (moved to Australian and New Zealand Army Corps in August)
Corps of Royal Engineers - 13th Base Park Company, 254th Tunnelling Company and a Postal unit

Western Front
After the evacuation of Gallipoli, the corps was reformed in France in March 1916, once again under the command of Hunter-Weston, and participated in the Battle of the Somme.

VIII Corps was disbanded in June 1918 when Hunter-Weston moved to the XVIII Corps; however, this corps was then redesignated as VIII Corps in July 1918.

Second World War

Home Defence
VIII Corps formed part of Home Forces in the UK during the early part of the Second World War. During the Autumn of 1940, it presided over the 3rd and 48th (South Midland) Divisions. Later, it would also command the 77th Infantry Division. It was based at Pyrland Hall near Cheddon Fitzpaine in Somerset and its mission was to command the defence of Somerset, Devon, Cornwall and Bristol.

North West Europe
VIII Corps fought on the western front in 1944 and 1945 as part of the Second Army. From 21 January to 27 November 1944, it was commanded by Lieutenant-General Richard O'Connor.

At the start of the Normandy Campaign, it comprised:
Guards Armoured Division (later transferred to XXX Corps)
11th Armoured Division (later transferred to XXX Corps)
15th (Scottish) Infantry Division (later transferred to XII Corps )
6th Guards Tank Brigade
8th Army Group Royal Artillery
61st (Caernarvon & Denbigh Yeomanry) Medium Regiment, RA
63rd (Midland) Medium Regiment, RA
 77th (Duke of Lancaster's Own Yeomanry) Medium Regiment, RA
 146th (Pembroke & Cardiganshire Yeomanry) Medium Regiment, RA
53rd Heavy Regiment, RA
Corps Troops:
2nd Household Cavalry Regiment
91st (Argyll and Sutherland Highlanders) Anti-Tank Regiment, RA
121st (Leicestershire Regiment) Light Anti-Aircraft Regiment, RA
10th Survey Regiment, RA
VIII Corps Troops, Royal Engineers
VIII Corps Signals

It played a major role in Operations Epsom, Jupiter, Goodwood and Bluecoat, before being reduced in size and moved to the reserve prior to the breakout from Normandy.

The Corps fought in a supporting role during Operation Market Garden on the east flank of XXX Corps with XII Corps to the west of XXX Corps, capturing the Dutch towns of Deurne and Helmond, and took part in the advance on Venray and Venlo. Then in Operation Constellation beginning on 12 October 1944.

From early December 1944 VIII Corps, was commanded by Lieutenant-General Evelyn Barker, and took part in Operation Plunder, crossing the Rhine 28th March 1945. Following the crossing, the corps was reactivated and allocated the 2nd Army's right flank for the advance into Germany. By April 1945 the principal formations of the corps were, 11th Armoured Division and 6th Airborne Division reinforced by 6th Guards Armoured Brigade and 1st Commando Brigade. The 15th Scottish Infantry Division joined the Corps on the 4th April. The following weeks were filled with many short but intense battles and fighting across Northern Germany. The Corps crossed the Elbe Operation Enterprise at midnight 30th April  advanced north east and occupied Plön in Schleswig-Holstein. The fighting continued until the unconditional surrender by German forces on the 7th May 1945.

Post-war
In the immediate post-war period, the corps formed VIII Corps District in Schleswig-Holstein before being disbanded in 1946. Its final composition was:

 4th Armoured Brigade
 Jewish Infantry Brigade
 7th Armoured Division
 22nd Armoured Brigade
 131st Infantry Brigade (detached to Berlin)
 13th Infantry Brigade (attached from 5th Division)
 15th (Scottish) Infantry Division
 46th Infantry Brigade

General Officers Commanding
Commanders included:
 24 May – 17 Jul 1915 Lieutenant-General Sir Aylmer Hunter-Weston
 17 Jul – 24 Jul 1915 Lieutenant-General Sir Frederick Stopford (temporary)
 24 Jul – 8 Aug 1915 Major-General William Douglas (acting)
 8 Aug 1915 – 27 Jan 1916 Lieutenant-General Sir Francis Davies
–
 18 Mar 1916 – 22 Jun 1918 Lieutenant-General Sir Aylmer Hunter-Weston
–
 2 Jul 1918 Lieutenant-General Sir Aylmer Hunter-Weston
–
 Jul 1940 – May 1941 Lieutenant-General Harold Franklyn
 May–Nov 1941 Lieutenant-General Kenneth Anderson
 Nov 1941 – Jan 1943 Lieutenant-General Arthur Edward Grasett
 Jan–Jul 1943 Lieutenant-General Herbert Lumsden
 Jul–Aug 1943 Lieutenant-General Sir Richard McCreery
 Nov 1943 – Jan 1944 Lieutenant-General John Harding
 Jan–Nov 1944 Lieutenant-General Sir Richard O'Connor
 Dec 1944 – Apr 1946 Lieutenant-General Evelyn Barker

Notes

References
 Anon, British Army of the Rhine Battlefield Tour: Operation Bluecoat, Germany: BAOR, 1947/Uckfield: Naval and Military Press, 2021, ISBN 978-1-78331-812-4.

George Forty, British Army Handbook 1939-1945, Stroud: Sutton Publishing, 1998 ().
Graham E. Watson & Richard A. Rinaldi, The British Army in Germany (BAOR and after): An organizational history 1947-2004, Tiger Lily Publications, 2005.
 Lt-Col H.F. Joslen, Orders of Battle, United Kingdom and Colonial Formations and Units in the Second World War, 1939–1945, London: HM Stationery Office, 1960/Uckfield: Naval & Military Press, 2003, ISBN 1-843424-74-6.
 JPS Cigarette card series, Army, Corps and Divisional Signs 1914–1918, John Player and sons, 1920s.

External sources
The Long, Long Trail
Royal Artillery 1939-45
Regiments.org

British field corps
Corps of the British Army in World War I
Corps of the British Army in World War II
Military units and formations of the British Empire in World War II

VIII Corps (United Kingdom)


Judith est un personnage biblique, héroïne du peuple juif. Son nom dérive de l'hébreu (יְהוּדִית "loué" ou "juif", Yəhudit), et est la forme féminine du nom de Judas.

Les exploits de Judith sont relatés dans le livre du même nom qui fait partie des textes deutérocanoniques, c'est-à-dire exclu du canon de la religion juive (et donc considéré comme apocryphe par les Églises protestantes), mais accepté comme canonique par les Églises catholique et orthodoxe.

Dante Alighieri la mentionne dans les âmes bénies du  du Paradis, avec Sarah et Rebecca.

Histoire biblique
Le livre dit que Judith, une jolie veuve juive, a libéré la ville de Béthulie qui était assiégée par les Assyriens du roi Nabuchodonosor. Alors que les anciens de la cité souhaitent livrer Béthulie si le Dieu d'Israël n'intervient pas, Judith décide d'agir. Accompagnée de sa servante, elle se pare de ses plus beaux atours et se rend dans le camp de Holopherne, le général des assyriens. Subjugué par sa beauté, il l'invite à son banquet puis dans sa tente ; le voyant ivre, Judith fait appel à son Dieu pour qu'il lui donne la force d'agir, et coupe la tête du général avec une épée. Elle retourne ensuite à Béthulie, avec sa servante qui transporte la tête coupée. La vue de la tête de l'ennemi redonne du courage aux Juifs, qui mettent en fuite les Assyriens, pris de panique sans leur chef.

L'historicité de ce personnage biblique est très douteuse, de même que la description historique des événements donnée par le même Livre de Judith qui  . Par exemple, Holopherne est un nom d'origine perse et Nabuchodonosor, qui aurait régné à Ninive sur les Assyriens , régna en réalité entre 605-562  sur les Babyloniens et à son époque Ninive avait déjà été détruite (en 612 ) de son père Nabopolassar ; de plus, le retour de l'exil babylonien  est décrit comme ayant déjà eu lieu. Même la ville de Betulia  malgré les détails topographiques et bien qu'elle soit présentée comme une ville en position stratégique pour contrôler l'accès à la Judée, est inexistante et le trajet effectué par l'armée d'Holopherne est un  de la région, qui était évidemment inconnue de l'auteur du texte.

Dans l'art
Le personnage de Judith est récurrent dans l'iconographie à partir du Moyen Âge, comme une héroïne féminine qui triomphe de l'arrogance de l'envahisseur par la séduction et la violence.

 Cycle de Judith, quatorze enluminures tirées du manuscrit des Histoires tirées de l'Ancien Testament, réalisé de manière anonyme en 1350 à Saint-Quentin. Le manuscrit est conservé à la Bibliothèque nationale de France sous la cote ms. Fr. 1753. Il s'agit du plus grand cycle du Livre de Judith réalisé dans un manuscrit français du XIVe siècle.
 Cycle de Judith, quatre enluminures tirées du manuscrit de la Bible historiale n°10 B 23 (folio 264v-268v), réalisées par Hennequin de Bruges en 1372. Manuscrit conservé à La Haye au musée Meermanno.
 Judith et Holopherne, sculpture en bronze de Donatello, 1452-1453, conservée à Florence, Palazzo Vecchio.
 Le Retour de Judith à Béthulie, tableau de Sandro Botticelli, vers 1472, conservé à Florence, galerie des Offices.
 Judith tenant la tête d'Holopherne, peinture d'Andrea Mantegna, 1495, conservée à Washington, National Gallery of Art.
 Judith avec la tête d'Holopherne, tableau d'Andrea Mantegna, 1495, conservé à Dublin, National Gallery of Ireland.
 Judith avec la tête d'Holopherne, tableau d'Andrea Mantegna, 1495-1500, conservé à Montréal, Musée des beaux-arts de Montréal.
 Judith, tableau de Giorgione, vers 1504, conservé à Saint-Pétersbourg, Ermitage.
 Justice ou Judith, fresque du Titien, vers 1508, conservée à Venise, Ca' d'Oro.
 Judith et Holopherne, fresque de Michelangelo Buonarroti, 1508, sur la voûte de la chapelle Sixtine.
 Judith et sa servante avec la tête d'Holopherne, tableau du Corrège, vers 1510, Strasbourg, musée des Beaux-Arts.
 Judith peinte par Palma il Vecchio, 1525-1528, Florence, galerie des Offices.
 Judith et Holopherne, peinture du Caravage, 1599, conservée à Rome, Galerie nationale d'art ancien du palais Barberini (Palazzo Barberini).
 Judith avec la tête d'Holopherne, peinture de Cristofano Allori, vers 1612, conservée à Florence, Galerie Palatine.
 Judith décapitant Holopherne, peinture d'Artemisia Gentileschi, 1612-1613, conservée à Naples, Musée de Capodimonte.
 Judith avec sa servante, peinture d'Artemisia Gentileschi, 1618-1619, conservée à Florence, Galerie Palatine.
 Judith qui décapite Holopherne, tableau d'Artemisia Gentileschi, vers 1620, conservé à Florence, galerie des Offices.
 Judith avec sa servante, peinture d'Artemisia Gentileschi, vers 1625-1627, conservée à Detroit, Institute of Arts.
 Portrait de femme en Judith, tableau d'Agostino Carracci, 1590-1595, conservé dans une collection privée.
 Triomphe de Judith, fresque de Luca Giordano, 1703-1704, conservée à Naples, Certosa di San Martino, Chapelle du Trésor.
 Judith et Holopherne, tableau de Gustav Klimt, 1901, conservé à Vienne, Österreichische Galerie Belvedere.

Images

Italie

France, Flandre, Allemagne et Pays-Bas

 Federico Della Valle, Judit (« Judith »), tragédie, 1627

 Judith et Holopherne, film de 1909 réalisé par Louis Feuillade
 Judith de Béthulie, film de 1914 de D. W. Griffith
 Judith, opéra d'Alexandre Serov (1863)
 Giuditta, opéra d'Achille Peri

Articles connexes
 Liste des personnages de la Bible
 Liste des femmes dans la Bible

Notes et références

Notes

Liens externes

Livre de Judith
Personnage de l'Ancien Testament
Histoire des femmes dans la guerre
Personnage cité dans la Divine Comédie (Paradis)
Page utilisant P6126
Page utilisant P1417
Page utilisant P6706
Page utilisant P3365

Judith (Livre de Judith)


Das Theodor-Lessing-Haus in Hannover ist ein Gebäude der Gottfried Wilhelm Leibniz Universität Hannover. In dem denkmalgeschützten Haus ist unter anderem die Fach-Bibliothek Sozialwissenschaften (FBS) als Teil der Universitätsbibliothek untergebracht. Standort ist der Welfengarten 2C im Stadtteil Nordstadt.

Geschichte

Das Gebäude wurde in den Wiederaufbaujahren 1951 bis 1953 als erste der Neubauplanungen der Universität im Welfengarten realisiert. Der Architekt Paul Wolters plante das Gebäude im Stil der 1950er Jahre mit hoher Glasfassade zum Park ursprünglich als Studentenheim mit Gemeinschaftsräumen und Hauptmensa. und wurde dafür 1952 mit der Laves-Plakette ausgezeichnet.

1953 konnte die alte Mensa, die seit dem Ersten Weltkrieg im Marstall beim Welfenschloss untergebracht war, in das neue Gebäude umziehen.

1982 wurde das Haus als eines der ersten der im Stil der 1950er Jahre errichteten Gebäude in Hannover denkmalpflegerisch restauriert. Im Jahr darauf beschloss der Senat der Universität Hannover 1983 anlässlich des 50. Jahrestages der Ermordung von Theodor Lessing die Umbenennung in Theodor-Lessing-Haus.

Literatur
 Helmut Knocke, Hugo Thielen: Welfengarten 1A. In: Hannover Kunst- und Kultur-Lexikon, S. 216
 Ulrike Dursthoff, Michael Pechel (Redaktion): Ada-und-Theodor-Lessing Volkshochschule. In: Netzwerk Erinnerung und Zukunft in der Region Hannover (Hrsg.): Orte der Erinnerung. Wegweiser zu Stätten der Verfolgung und des Widerstands während der NS-Herrschaft in der Region Hannover. Hannover, Eigenverlag, ohne Jahr [2007], S. 82f.
 Netzwerk Erinnerung und Zukunft Region Hannover (Hrsg.): Orte der Erinnerung: Ada-und-Theodor-Lessing-Volkshochschule, online

Weblinks

 N.N.: Wissenschaftliche Bibliotheken in Hannover (Stand Oktober 2008): TIB und Universitätsbibliothek Hannover Fachbibliothek Sozialwissenschaften (FBS), 17. Auflage, Herbst/Wintersemester 2008/09, S. 10, online als PDF-Dokument

Einzelnachweise

Gottfried Wilhelm Leibniz Universität Hannover
Baudenkmal in Hannover
Erbaut in den 1950er Jahren
Nordstadt (Hannover)
Prämiertes Bauwerk in Niedersachsen

Theodor-Lessing-Haus


A Marinha dos Estados Unidos sete oito navios chamados USS Massachusetts:

 : um navio a vapor que serviu de 1849 a 1867.
 : um navio a vapor que serviu de 1861 a 1865.
 : um monitor cancelado incompleto em 1865; antes chamado Passaconaway e Thunderer.
 : um couraçado pré-dreadnought da Classe Indiana que serviu de 1896 a 1917.
 : um couraçado da Classe South Dakota cancelado incompleto em 1922.
 : um couraçado da Classe South Dakota que serviu de 1942 a 1947; atualmente um navio-museu em Massachusetts.
 : um submarino de ataque da Classe Virginia em construção.

USS Massachusetts


Tjekkiets U/18-fodboldlandshold består af tjekkiske fodboldspillere, som er under 18 år og administreres af Českomoravský fotbalový svaz.

Referencer

U/18-fodboldlandshold i Europa

Tjekkiets U/18-fodboldlandshold


التلبيسة: في التراث الشعبي السوري، هو حفل يقام للعريس قبل ذهابه لاصطحاب العروس من بيت أهلها. حيث يجتمع أهل العريس غالباً دون أهل العروس. وتستقبل الضيوف، ويكون هناك نوع من الطرب أو الإنشاد ويصاحب ذلك بعض الرقص الشعبي من الحضور.

وقد كانت تجري المراسم عادة في بيت العريس، أما الآن ومع ضيق مساحة البيوت، وانتشار دور الأفراح، فقد أصبحت تجرى غالباً في دور الأفراح أو في البيوت أو في الفنادق. واسم التلبيسة يدل على ما يحدث فيها، فهي عبارة عن تلبيس العريس لباس العرس الجديد، الذي يكون موضوعاً في لفة من القماش المطرز (البقجة) حيث يؤتى بها، ويطوف أحد الأصدقاء بالبقجة أمام الضيوف واضعاً إياها على رأسه. ثم يذهبون بالعريس فيحلق له الحلاق شعره، ويحلق ذقنه، ويعطره، ثم يخلع بعض الأصدقاء (ويكونون عادة من الأصدقاء المقربين) لباس العريس فيعطرونه، ويلبسونه الحلة الجديدة، ويهتف الأصدقاء عند كل لبس لشيء من اللباس بأهازيج وصيحات شعبية خاصة، وقد يرافق ذلك الوخز بالدبابيس للمداعبة وتنبيه العريس من التعب الذي انتابه.

وبعد اكتمال اللباس، يمر العريس ويسلم على جميع الحضور حيث يتمنون له الحياة السعيدة ويدعون له. ويتوجه عندما يحين الوقت إلى بين العروس وهنا لا بد أن نتكلم عن العراضة الشامية المشهورة. والعراضة الشامية هي موكب من الضيوف يتجه إلى دار العروس، ينادون فيه بعض الأهازيج المشهورة، ويقوم البعض بالرقص بالسيوف والتروس.

وعند الوصول إلى بيت العروس تعلو الأصوات لإعلام النساء بقدوم العريس، وعندها تعلو زغاريد النساء لاستقبال العريس.

المراجع

تراث سوريا

تلبيسة (تراث شعبي)


Akdere, Adıyaman ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Ağdere olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Adıyaman il merkezine 38 km uzaklıktadır. Köyün; kuzeyinde Kuyulu ve Durak (Gemrik), güneyinde Fırat Nehri ve onun hemen karşı kıyısında Özgören, doğusunda Atatürk Barajı ve batısında ise, Gümüşkaya yer alır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Adıyaman merkez belde ve köyleri

Akdere, Adıyaman