Kuddewörde Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 7,34 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 1 Eylül 2004 itibarıyla yaklaşık 1312 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Wolfgang Gerlach tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-schwarzenbek-land.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Kuddewörde


An Lipocarpha reddyi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sheila Spenser Hooper. An Lipocarpha reddyi in nahilalakip ha genus nga Lipocarpha, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo kulang hin datos. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lipocarpha

Lipocarpha reddyi


Med TV, 30 Mart 1995'te Londra'da kurulan ve Avrupa'dan uydu kanalıyla yayın yapmış ilk Kürt televizyon kanalıdır.

Kanalın yayın lisansı, 1999 yılında Abdullah Öcalan'ın yakalanmasının ardından Türkiye'nin resmî talebi üzerine Birleşik Krallık tarafından terörü ve Türkiye'de ve başka yerlerde şiddet eylemlerini teşvik eden tahrik edici yayınlar yaptığı gerekçesiyle 23 Nisan 1999'da iptal edildi. Onun yerine kurulan Medya TV de Fransa otoritelerince 2004'te kapatıldı. Aynı yıl Danimarka'da yayına başlayan Roj TV, Medya TV'nin yerine kuruldu. Roj TV, Türkiye'nin yoğun baskıları ve Danimarka mahkemeleri ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin PKK propagandası yaptığına dair kararlarının ardından 2013 yılında kapatıldı. Ardılları Nuçe TV ile Sterk TV'dir. Yayınlarında büyük ölçüde Kürtçe, Arapça ve Türkçe kullanılmıştır.

Kaynakça

Kürtçe televizyon kanalları
PKK
1995'te kurulan televizyon kanalları ve istasyonları
1999'da kapanan televizyon kanalları ve istasyonları

Med TV


When Worlds Collide (AAA Cuando los Mundos Chocan, en español) fue un evento pago por visión de lucha libre profesional producido por Asistencia Asesoría y Administración y World Championship Wrestling. Tuvo lugar el 6 de noviembre de 1994 desde Los Angeles Memorial Sports Arena en Los Ángeles, California.

Producción
En 1994, la empresa Asistencia Asesoría y Administración manejada por Antonio Peña decidió realizar un evento fuera de México para comenzar su expansión mundialmente. Esta idea surgió debido a que los últimos Magno Eventos de TripleManía habían registrado grandes llenos en la Plaza de Toros México. Ron Skoler de la International Wrestling Council y Eric Bischoff de la World Championship Wrestling ayudaron a Peña a que esta idea resultara y el evento se pudiera llevar a cabo. La fecha esperada fue el 6 de noviembre de 1994 y el lugar elegido fue Los Angeles Memorial Sports Arena de Los Ángeles, California. El evento contó con la participación de luchadores internacionales como 2 Cold Scorpio, Madonna's Boyfriend, Pegasus Kid y Tito Santana. La lucha más esperada por la afición fue la que protagonizaron El Hijo del Santo y Octagón en contra de Art Barr y Eddie Guerrero apostando máscaras y cabelleras. Los ganadores de ese combate fueron El Hijo del Santo y Octagón, dejando rapados en el centro del ring a La Pareja del Terror (Art Barr y Eddie Guerrero). El Wrestling Observer Newsletter entragó a estos 4 gladiadores el premio Rivalidad del Año y Lucha de 5 Estrellas de 1994. Art Barr y Eddie Guerrero también obtuvieron el premio a Pareja del Año.

Resultados
 Mascarita Sagrada & Octagoncito derrotaron a Espectrito & Jerrito Estrada en una lucha en Relevos Sencillos (8:46)
 Octagoncito forzó a Jerrito Estrada a rendirse con "La Escalera".
 Fuerza Guerrera, Madonna's Boyfriend & Psicosis derrotaron a Heavy Metal, Latin Lover & Rey Misterio, Jr. en una lucha en Relevos Australianos (12:54)
 Fuerza Guerrera forzó a Heavy Metal a rendirse con una "Palanca al Brazo".
 Pegasus Kid, 2 Cold Scorpio & Tito Santana derrotaron a Blue Panther, Jerry Estrada & La Parka en una lucha en Relevos Australianos (14:51)
 Pegasus Kid cubrió a Blue Panther después de una "Huracarrana".
 El Hijo del Santo & Octagón derrotaron a Los Gringos Locos (Art Barr & Eddie Guerrero) en una lucha en Relevos Sencillos a Dos de Tres Caídas de Máscaras vs. Cabelleras (22:29)
 El Hijo del Santo cubrió a Eddie Guerrero con una "Rana".
 Esta lucha fue calificada con 5 estrellas por el periodista Dave Meltzer, siendo el primer combate en la AAA en obtener esa calificación.
 El Perro Aguayo derrotó a Konnan en una Lucha en Jaula (17:54)
 El Perro Aguayo escapó de la jaula, ganando el combate.

Otros Roles
 Comentaristas en Español
 Andrés Maroñas
 Arturo Rivera
 Comentaristas en Inglés
 Chris Cruise
 Mike Tenay

Referencias

Enlaces externos
 Historia Oficial del Evento
 Cuando Los Mundos Chocan

When Worlds Collide
When Worlds Collide
Eventos en Los Ángeles

AAA When Worlds Collide


වාද්දුව පොතුපිටිය ප්‍රදේශයේ පිහිටා ඇති වසර දෙසිය පණහකට වඩා ඉතිහාසයකට උරුමකම් පවතින ඉපැරණි විහාරයකි. මෙම විහාරයේ ආරම්භය ක්‍රි.ව. 1770 දක්වා ඈතට දිව යන අතර වැලි අරම ලෙසින් හඳුන්වා පසුව වාලුකාරාමය ලෙසින් නම් කරවා තිබේ. නන්දසිරි නම් ගණින්නාන්සේ විසින් උඩරට සිට මල්වතු පැවිද්ද ලබා පැමිණ මෙම විහාරය අරඹන ලද අතර පානදුර තොටුමුණ පළාතේ මල්වතු නිකාය ස්ථාපිත පළමු විහාරය වන්නේ ද පොතුපිටිය වාලුකාරාම විහාරයයි.

පොතුපිටිය වාලුකාරාමය


ගණිතයේ දී එක් ස්වායත්ත විචල්‍යයක සහ ඊට සාපේක්ෂව එහි ව්‍යුත්පන්නයක සම්බන්ධය ඇතුළත් ශ්‍රිත සාමාන්‍ය අවකල සමීකරණයකට අයත් වේ. සරල උදාහරණයක් ලෙස m ස්කන්ධයක් ඇති අංශුවක චලිතය සඳහා නිව්ටන්ගේ චලිතය පිළිබඳ දෙවැනි නියමයෙන් ලැබෙන අවකල සමීකරණය සලකන්න.

පොදුවේ F බලය t මොහොතේ අංශුවේ පිහිටීම x(t) මත රඳා පවතින අතර එබැවින් F(x(t)) අංකනය මඟින් පැහැදිලි වන පරිදි x(t) නොදන්නා ශ්‍රිතය අවකල සමීකරණයේ දෙපසම දැකිය හැකිය. සාමාන්‍ය අවකල සමීකරණ, ආංශික ව්‍යුත්පන්න ඇතුළත් ස්වායත්ත විචල්‍ය කිහිපයක් සහිත ආංශික අවකල සමීකරණවලින් වෙන් කර හඳුනාගත යුතුය. ජ්‍යාමිතිය, යාන්ත්‍ර විද්‍යාව, තාරකා විද්‍යාව සහ පහත ආදර්ශනය ආදී විවිධ ක්ෂේත්‍ර ආශ්‍රිතව සාමාන්‍ය අවකල සමීකරණ ලැබීම සිදුවේ. නිව්ටන්, ලිබ්නිස්, බර්නූලි පවුල, රිකාටි ක්ලෙයරට්, ඩී. ඇලම්බර්ට් සහ ඉයුලර් ආදී බොහොමයක් සුප්‍රසිද්ධ ගණිතඥයන් අවකල සමීකරණ අධ්‍යයනය කර ඇති අතර අවකලන ක්ෂේත්‍රය සඳහා දායකත්වය ද සපයා ඇත. සාමාන්‍ය අවකල සමීකරණවල විසඳුම් පිළිබඳ දැඩි පර්යේෂණ සිදු කර ඇත. සමීකරණය ඒකජ වේ නම් එය විෂ්ලේෂණ ක්‍රම මඟින් විසඳිය හැක. නමුත් අවාසනාවක් ලෙස බොහෝ පොළඹවන සුළු අවකල සමීකරණ ඒකජ නොවන අතර කිහිපයක් හැරුණු විට අනෙක්වා සම්පූර්ණයෙන්ම විසඳිය නොහැකිය. පරිගණක සන්නිකර්ෂණ ඇසුරින් මේවා සඳහා සන්නිකර්ෂිත විසඳුම් ලබා ගැනේ. ("අනෙක සාමාන්‍ය අවකල සමීකරණ" බලන්න)

සටහන්

{|

අවකල සමීකරණ
ගණිතය

සාමාන්‍ය අවකල සමීකරණ


Conspirația este un film românesc de acțiune din 1973 regizat de Manole Marcus. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Fory Etterle, Ilarion Ciobanu și Maria Clara Sebök. Este primul film care a fost produs cu Comisarul Roman și al treilea film în ordinea cronologică a evenimentelor. Premiera a avut loc la 10 iulie 1973 în România.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Fory Etterle — Salvator Varga, fruntaș țărănist, senator, doctor în drept
 Ilarion Ciobanu — comisarul de siguranță Mihai Roman, fost ilegalist comunist
 Maria Clara Sebök — Iuliana Varga, fiica senatorului Varga
 Victor Rebengiuc — Horia Baniciu, comandant legionar (Z13)
 Silviu Stănculescu — cpt. Marin Varlam, ofițerul instruit ca spion (X273), agent sub acoperire al Siguranței
 Ernest Maftei — comisarul-șef de siguranță Petre Drăgan, fost ilegalist comunist
 Zephi Alșec — Pordea, fruntaș țărănist
 Virgil Mogoș — Miclescu, fruntaș țărănist
 Constantin Dinulescu — Olteanu, fruntaș țărănist
 Manu Nedeianu — Spinanțiu, fruntaș țărănist
 Lazăr Vrabie — partizanul legionar Mahu, care-l întâmpină pe Varlam în gara Ciubacu
 Matei Alexandru — spionul german Reisenauer ("Wilhelm der Dritte"), comandantul Școlii de instructaj din Germania
 Nunuța Hodoș — prințesa Mavromihali
 Mariana Mihuț — Silvia Munteanu, tânăra care lipește afișe pentru FND
 Gheorghe Mazilu
 Constantin Zărnescu
 Paul Rușcă
 Silviu Gurău
 Nicolae Curcă
 Cornel Revent — comisarul de siguranță Dăscălescu
 Vasile Popa — bătăuș țărănist
 Mircea Veroiu — ing. Georges Mavromihali, comandant legionar, nepotul prințesei
 Tudor Stavru
 Nicolae Praida — comisar de siguranță
 Aurel Grușevschi
 Gheorghe Filip
 Petru Petrache
 Cornel Ciupercescu — Avramescu, student membru al Frățiilor de Cruce
 Ion Albu
 Carmen Petrescu — slujnica din casa senatorului Varga
 Dumitru Crăciun — legionar
 Dumitru Palade
 Constantin Păun
 Ion Roxin
 Dumitru Ghiuzelea
 Valeria Gagialov
 Nicolae Iordache
 Dumitru Chesa — serg. Ion Băbău, devenit cioban
 Cristian Nicolescu
 Constantin Drăgănescu — legionar
 Ion Cosma
 Daniel Tomescu
 Constantin Lică

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.969.877 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Bujor T. Rîpeanu în Filmat în România afirmă că "Acest prim film deschide calea unei trilogii, realizat de M. Marcus, din care va face parte împreună cu Departe de Tipperary și Capcana, care urmăresc pe parcursul anilor 1946 – 1948 confruntarea dintre Siguranță, Securitate, comuniști, pe de o parte, și polițiști, legionari, agenți străini, pe de altă parte."

Note

Legături externe

 http://www.cinemarx.ro/filme/Conspiratia-Conspiratia-68972.html

Vezi și
 1973 în film

Filme din 1973
Filme regizate de Manole Marcus
Filme românești
Filme în limba română
Filme de acțiune românești
Filme cu legionari
Filme cu ilegaliști

Conspirația (film din 1973)


L'expression « sanglier géant » est un nom vernaculaire ambigu en français, pouvant désigner plusieurs espèces différentes de suidés :
 le Sanglier géant des forêts ou Hylochère () ;
 le Sanglier géant de Palawan () ;
 le Sanglier géant de Bornéo, Sanglier à barbe ou Sanglier à moustaches ().

Articles connexes

 Sanglier (nom vernaculaire)
 Sanglier de mer ()
 Woinic

Références

Ongulé (nom vernaculaire)
Suidae
Nom d'ongulé ambigu

Sanglier géant


Slavonska nogometna zona je bila jedna od 4 zone Hrvatske lige, koja je zajedno s ligama iz ostalih republika predstavljala 3. rang u nogometnom prvenstvu SFRJ. Pobjednik Slavonske nogometne zone je igrao kvalifikacije za ulazak u 2. saveznu ligu, dok su iz lige klubovi bili relegirani u prvenstva općinskih nogometnih podsaveza.

Povezani članci
 Dalmatinska nogometna zona 1965./66.
 Riječko-istarska nogometna zona 1965./66.
 Zagrebačka nogometna zona 1965./66.
 Podsavezna nogometna liga NP Osijek 1965./66.
 Podsavezna nogometna liga Vukovar 1965./66.

Vanjske poveznice

Izvori

 Vinkovački list #754, konačna tablica bez odigrane utakmice između NK Željezničar Slavonski Brod i NK Hajduk Sijekovac (završena 8:4 za Željezničar)

1965-66
1965-66
Slavonija

Slavonska nogometna zona 1965./66.


Mamasın Barajı, Aksaray'ın 12 km doğusundaki Uluırmak Çayı üzerine kaya dolgu tipinde yapılmış olan baraj sulama] amacıyla kullanılmaktadır. Baraj 5 yılda bitirilmiş ve 14.477.000 liraya mal olmuştur. Barajın gövde hacmi 400.000 m³, yüksekliği 44,90 m, normal su kotunda göl hacmi 165.80 hm³, normal su kotunda göl alanı ise 16,20 km²'dir. Mamasın Barajı ile yaklaşık 24.854 ha'lık alan sulanmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki barajlar listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Aksaray ilindeki barajlar

Mamasın Barajı


Coaticook es una ciudad de la provincia de Quebec, Canadá. Está ubicada en el municipio regional de condado de de Coaticook y a su vez, en la región administrativa de Estrie. Hace parte de las circunscripciones electorales de Saint-François a nivel provincial y de Compton-Stanstead a nivel federal.

Geografía
Coaticook se encuentra ubicada en las coordenadas . Según Statistics Canada, tiene una superficie total de 218,57 km² y es una de las 1135 municipalidades en las que está dividido administrativamente el territorio de la provincia de Quebec. Su límite sur se encuentra en la frontera con el estado de Vermont en Estados Unidos.

Esta ciudad es reconocida por el parque de la garganta que se encuentra en sus proximidades y el puente suspendido peatonal que lo atraviesa, siendo el más largo del mundo.

Demografía
Según el censo de Canadá de 2011, había 9255 personas residiendo en esta ciudad con una densidad de población de 42,3 hab./km². Los datos del censo mostraron que de las 9204 personas censadas en 2006, en 2011 hubo un aumento poblacional de 51 habitantes (0,6%). El número total de inmuebles particulares resultó de 4208 con una densidad de 19,25 inmuebles por km². El número total de viviendas particulares que se encontraban ocupadas por residentes habituales fue de 3977.

Fotos de Coaticook

Referencias

Véase también

 Anexo:Ciudades de Quebec
 Coaticook (municipio regional de condado)
 Franco-canadienses

Municipios del MRC de Coaticook
Ciudades de Quebec

Coaticook


Acıklı, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 41 km, Çarşamba ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

 https://www.e-icisleri.gov.tr/Anasayfa/MulkiIdariBolumleri.aspx Genel Mahalle Listesi, T.C.İçişleri Bakanlığı, Mart 2020.

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çarşamba'nın mahalleleri

Acıklı, Çarşamba


O noapte fără somn (în ) este un film american de comedie din 1915 produs de Jess Robbins și scris și regizat de Charlie Chaplin. În alte roluri interpretează actorii Ben Turpin, Bud Jamison, Edna Purviance și Leo White. Este primul film al lui Charlie Chaplin realizat pentru Essanay Film Company în noile studiouri din Niles Canyon, California.

Prezentare

Distribuție
 Charles Chaplin - Reveller
 Ben Turpin - Fellow Reveller
 Bud Jamison - Headwaiter
 Edna Purviance - Headwaiter's Wife
 Leo White - 'French' Dandy/Desk clerk
 Fred Goodwins - Old clerk at the hotel

Note

Legături externe

Vezi și

  1915 în film
  Listă de filme americane din 1915
  Listă de filme de comedie din anii 1910
  Listă de filme americane de comedie

Filme din 1915
Filme regizate de Charlie Chaplin
Filme de comedie din anii 1910
Filme Essanay Studios
Filme americane
Filme alb-negru
Filme mute
Filme de scurt metraj

O noapte fără somn


The second USS Fresno (CL-121) was a United States Navy Juneau-class light cruiser launched on 5 March 1946 by Federal Shipbuilding and Dry Dock Company of Kearny, New Jersey, sponsored by Mrs. Ruth R. Martin; and commissioned on 27 November 1946, with Captain Elliott Bowman Strauss in command. She was reclassified CLAA-121 on 18 March 1949.

Service history
During her first operational cruise, from 13 January-7 May 1947, Fresno not only concluded her preliminary training in the Caribbean, but also visited Montevideo, Uruguay, during a presidential inauguration and called at Rio de Janeiro. On 1 August, she sailed from Norfolk, Virginia for a tour of duty which took her to ports both of northern Europe and the Mediterranean, returning to Norfolk on 1 December.

A second overseas deployment, from 3 March-19 June 1948, found Fresno visiting Amsterdam, Dublin, Bergen, and Copenhagen from her overseas base at Plymouth, England. Her coastwise operations from Norfolk included cruises to Prince Edward Island and Bermuda prior to her decommissioning at New York Naval Shipyard on 17 May 1949. Placed in reserve, she was berthed at Bayonne, New Jersey. She was sold for scrap on 17 June 1966.

Awards
World War II Victory Medal
Navy Occupation Medal with "EUROPE" clasp

Footnotes

Notes

Citations

References

External links

Juneau-class cruisers
1946 ships
Ships built in Kearny, New Jersey

USS Fresno (CL-121)


O experimento com anti-hidrogênio: gravidade, interferometria e espectroscopia (E.A.g.I.E.), D.A. 6, é um experimento na instalação do desacelerador de antiprótons na Organização européia para a pesquisa nuclear (O.E.P.N.). Seu objetivo principal é medir diretamente o efeito do campo gravitacional da Terra nos átomos de anti-hidrogênio com precisão significativa. Limites indiretos que assumem a validade de, por exemplo, a universalidade da queda livre, o princípio da equivalência fraco ou a simetria C.P.T. também no caso da antimatéria restringem um comportamento gravitacional anômalo a um nível onde apenas medições de precisão podem fornecer respostas. Vice-versa, experimentos de antimatéria com precisão suficiente são essenciais para validar essas suposições fundamentais. O E.A.g.I.E. foi originalmente proposto em 2007. A construção do aparato principal foi concluída em 2012. Desde 2014, dois sistemas de laser com comprimentos de onda ajustáveis (alguns picômetros de precisão) e sincronizados ao nanossegundo para excitação atômica específica foram comissionados com sucesso.

Configuração experimental e física do E.A.g.I.E.

O E.A.g.I.E. tentará determinar se a gravidade afeta a antimatéria da mesma forma que afeta a matéria normal, testando seu efeito em um feixe de anti-hidrogênio. A configuração experimental aspirada usa o deflectômetro Moiré para medir o deslocamento vertical de um feixe de átomos de anti-hidrogênio frio viajando no campo gravitacional da Terra.

Na primeira fase do experimento (que vai até 2018), antiprótons do desacelerador de antiprótons (D.A.) com energia cinética de 5,3 MeV tiveram que passar por uma série de folhas de alumínio que atuaram como os chamados degradadores, desacelerando uma fração do os antiprótons rápidos para poucos keV. Os antiprótons lentos foram então resfriados pela fusão deles com elétrons extras frios aprisionados (resfriamento de elétrons) e finalmente presos dentro de uma armadilha Penning–Malmberg. Uma fonte de β+ radioativo intensa (22Na) foi usada para produzir pósitrons, que foram acumulados em uma armadilha de armazenamento do tipo Surko em baixa pressão (3e-8 mbar). Esses pósitrons foram implantados em um alvo de silício poroso nanoestruturado para formar eficientemente positrônio (Ps) - mesmo em temperaturas criogênicas em vácuo ultra-alto (V.U.A.){{Nre| do inglês U.H.V. – ultra-high vacuum. Uma nuvem de positrônio emergindo do alvo foi então excitada a um nível de Rydberg de n=16/17 usando transições ópticas de duas etapas induzidas por laser.  Dentro da armadilha de Malmberg-Penning, ocorreu a reação de troca de carga entre antiprótons frios e o Ps-Rydberg, levando à formação de antihidrogênio-Rydberg com alta eficiência na forma de um pulso de 4π.

 (Reação de troca de carga)

Na segunda fase do experimento, a partir de 2021, após o E.A.g.I.E. ter sido conectado com sucesso ao novo anel de desaceleração e armazenamento de antiprótons (A.En.E.B.), os átomos de anti-hidrogênio de Rydberg serão canalizados para um feixe, que passará por uma série de grades de matéria, a peça central de um deflectômetro Moiré. Os átomos de anti-hidrogênio acabarão atingindo a superfície de um detector de resolução de posição e tempo, onde serão aniquilados. As áreas atrás das grades são sombreadas, enquanto aquelas atrás das fendas não. Os locais de aniquilação reproduzem um padrão periódico de áreas iluminadas e sombreadas. Este padrão é altamente sensível a pequenos deslocamentos verticais dos antiátomos durante seu vôo horizontal - a força gravitacional da Terra sobre o anti-hidrogênio pode assim ser determinada.

Colaboração do  E.A.g.I.E.

A colaboração do  E.A.g.I.E compreende as seguintes instituições:

Ver também

 Desacelerador de antiprótons

Notas de rodapé

Referências

Ligações externas

 Registro para o experimento E.A.g.I.E. na INSPIRE-HEP (em inglês)
 Página oficial do E.A.g.I.E. (em inglês)

Antimatéria
Experiências no CERN

E.A.g.I.E.


İlçe
 Efeler, Aydın ili ilçesi
 Efeler, Efeler, Aydın ili Efeler ilçesine bağlı mahalle
 Efeler, Didim, Aydın ili Didim ilçesine bağlı mahalle
 Efeler, Buca, İzmir ili Buca ilçesine bağlı mahalle
 Efeler, Midyat - Mardin ili Midyat ilçesine bağlı Başyurt köyüne bağlı mezra
 Efeler, Borçka - Artvin ili Borçka ilçesine bağlı köy
 Efeler, Kemaliye - Erzincan ili Kemaliye ilçesine bağlı köy
 Efeler, Çavdarhisar - Kütahya ili Çavdarhisar ilçesine bağlı köy

Efeler (anlam ayrımı)


Kanker, o Uttar Bastar Kanker (en Hindi: कांकेर जिला) es un distrito de la India en el estado de Chhattisgarh. Código ISO: IN.CT.KK.

Comprende una superficie de 6513 km².

El centro administrativo es la ciudad de Kanker.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 748593 habitantes, de los cuales 375 606 eran mujeres y 372 987 varones.

Divisiones administrativas
El distrito se divide en 7 bloques/tehsils:
 Kanker
 Charama
 Narharpur
 Bhanupratappur
 Durgukondal
 Antagarh
 Pakhanjore/Koylibeda.

Hay 389 Gram Panchayats y 995 aldeas en el distrito de Kanker.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Kanker

Distrito de Kanker


(死對頭 soit ) est un film dramatique hongkongais réalisé par Lung Chien et sorti en 1973.

Synopsis
Le trafiquant de drogue Kuo Fu échappe au travail forcé. Le problème pour lui est qu'un autre prisonnier insiste pour le suivre même après son évasion. Kuo pense que son ami indésirable est un flic sous un nom d'emprunt.

Fiche technique

 Titre français : La Chaîne infernale du Ta-Kang
 Titre anglais : , aussi .
 Titre original :
 Réalisation : Lung Chien
 Scénario : Hsiang-Kan Chu

 Pays d'origine : Hong Kong
 Langue originale : mandarin
 Format : couleur
 Genre :
 Durée :
 Dates de sortie :
 Hong Kong :

Distribution
 Kang Chin
 Yasuaki Kurata
 Blackie Shou-Liang Ko
 Ka Ting Lee
 Leung Siu-lung

Notes et références

Liens externes

Film hongkongais sorti en 1973
Film d'action hongkongais
Film dramatique hongkongais
Film sur les arts martiaux mixtes
Film en mandarin
Film réalisé par Lung Chien

La Chaîne infernale du Ta-Kang


Dihotomia sacru–profan este o idee postulată de sociologul francez Émile Durkheim, care a considerat-o principala caracteristică a religiei: "religia este un sistem unitar de credințe și practici relaționate cu lucruri sacre, adică cu lucruri puse deoparte și interzise". În teoria lui Durkheim, sacrul reprezenta interesele grupului, în special unitatea, care erau încorporate în simboluri de grup sacre sau totemuri. Profanul, pe de altă parte, implica preocupări individuale lumești. Durkheim a afirmat în mod explicit că dihotomia sacru/profan nu era echivalentă cu dihotomia bine/rău. Sacrul ar putea fi bun sau rău, la fel ca și profanul.

Critici
Pretenția lui Durkheim de universalitate a acestei dihotomii pentru toate religiile/cultele a fost criticată de oameni de știință precum antropologul britanic Jack Goody. Goody a remarcat, de asemenea, faptul că "multe societăți nu au cuvinte care să traducă termenii sacru sau profan și că în cele din urmă, la fel ca distincția dintre natural și supranatural, această dihotomie era mai degrabă un produs al gândirii religioase europene decât un criteriu universal aplicabil".

Note

Bibliografie
 Durkheim, The Elementary Forms of the Religious Life, (1912, traducere în limba engleză de Joseph Swain: 1915) The Free Press, 1965. ISBN 0-02-908010-X, new translation by Karen E. Fields 1995, ISBN 0-02-907937-3
 Pals, Daniel (1996) Seven Theories of Religion. New York: Oxford University Press. US ISBN 0-19-508725-9 (pbk).

Lectură suplimentară
 Bakhtin, Mikhail. Rabelais and His World [1941]. Trans. Hélène Iswolsky. Bloomington: Indiana University Press, 1993.
 C. Renate Barber Sacred and Profane: Some Thoughts on the Folk-Urban Continuum of This Dichotomy Man, Vol. 65, Mar. - Apr., 1965 (Mar. - Apr., 1965), pp. 45–46
 S. S. Acquaviva, Patricia Lipscomb The Decline of the Sacred in Industrial Society. review:

Istoria religiilor
Sociologia religiilor

Dihotomie sacru-profan


An Damasonium alisma in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Philip Miller. An Damasonium alisma in nahilalakip ha genus nga Damasonium, ngan familia nga Alismataceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Damasonium

Damasonium alisma


Milan Zgrablić (Pazin, 29 de agosto de 1960) é um clérigo croata e arcebispo católico romano de Zadar .

Vida
Milan Zgrablić participou dos seminários para meninos em Pazin e Zadar. Em seguida, estudou no Instituto Teológico de Rijeka e, em 8 de junho de 1986, em Rovinj, recebeu o Sacramento da Ordem da Diocese de Poreč-Pula.

Depois de várias tarefas na pastoral paroquial e na formação de sacerdotes, além de diretor da casa episcopal, estudou na Pontifícia Universidade Gregoriana e obteve a licença em teologia espiritual em 1994. De 1994 a 1997 foi diretor da casa do colégio de Pazin e depois diretor da caridade diocesana por dez anos. De 2003 a 2019 foi responsável pela pastoral vocacional e juvenil diocesana. De 1997 a 2015 foi pároco em Rovinj e desde então é pároco da catedral de Poreč. A partir de 2008 dirigiu também o Instituto Diocesano de Assistência ao Clero. Ele também pertencia ao conselho pastoral, o conselho dos sacerdotese o Colégio de Consultores da Diocese de Poreč-Pula.

O Papa Francisco o nomeou arcebispo coadjutor de Zadar em 7 de abril de 2022. O arcebispo de Zadar, Želimir Puljić, consagrou-o bispo em 25 de junho do mesmo ano na Catedral de Zadar. Os co-consagradores foram o Arcebispo de Split-Makarska, Dražen Kutleša, e o Bispo Emérito de Bispo Poreč-Pula, Ivan Milovan. Com a renúncia de Želimir Puljić em 14 de janeiro de 2023, ele o sucedeu como arcebispo de Zadar.

Ver também

Alunos da Pontifícia Universidade Gregoriana
Arcebispos católicos da Croácia

Milan Zgrablić


Der Fürstlich Liechtensteinische Sportverband (FLSV) war der Dachverband aller Liechtensteiner Sportvereine und -verbände.

Er wurde im Jahr 1936 als Landessportverband für das Fürstentum Liechtenstein auf Initiative von Woldemar von Falz-Fein und Josef Hoop gegründet. Geleitet wurde der Landessportverband von dem Obersten Sportkomitee, dessen Aufgaben und Zusammensetzung ab 1942 erstmals umfassend geregelt wurden. Das Oberste Sportkomitee bestand aus dem Vorsitzenden, dem Sekretär und mindestens drei Beisitzern und wurde von einer Delegiertenversammlung für eine dreijährige Amtszeit gewählt.

Ab 1937 wurde jährlich von dem Verband ein Landessporttag durchgeführt. 1939 wurde das Landessportabzeichen geschaffen. Es untergliederte sich in Mitglieds-, Leistungs- und Ehrenabzeichen.

Später als Liechtensteinischer Landessportverband bezeichnet, erfolgte 1983 die Umbenennung in Fürstlich Liechtensteinischer Sportverband. Gleichzeitig wurde das Oberste Sportkomitee nun als Vorstand bezeichnet. Im Jahr 1992 fusionierte der Fürstlich Liechtensteinische Sportverband mit dem Liechtensteinischen Olympischen Komitee und der Stiftung Liechtensteiner Sporthilfe zum Liechtensteinischen Olympischen Sportverband. Dieser wurde 2013 in Liechtenstein Olympic Committee umbenannt.

Weblinks
 Eintrag des Fürstlich Liechtensteinischen Sportverbandes auf www.e-archiv.li

Einzelnachweise

Nationaler Sportverband (Liechtenstein)
Ehemaliger Sportverband
Gegründet 1936
Sportverband (Liechtenstein)
Historische Organisation (Liechtenstein)


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Kokava nad Rimavicou enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Kokava nad Rimavicou im Okres Poltár.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Kokava nad Rimavicou


Yerleşim yerleri
 Bağcılar - İstanbul ili ilçesi
 Bağcılar, Bağlar - Diyarbakır ili Bağlar ilçesine bağlı mahalle
 Bağcılar, Çankaya - Ankara ili Çankaya ilçesine bağlı semt ve aynı adı taşıyan mahalle
 Bağcılar, Koçarlı - Aydın ili Koçarlı ilçesine bağlı mahalle
 Bağcılar, Dinar - Afyonkarahisar ili Dinar ilçesine bağlı köy
 Bağcılar, Bahçesaray - Van ili Bahçesaray ilçesine bağlı mahalle
 Bağcılar, Menemen - İzmir ili Meneme ilçesine bağlı mahalle

Bağcılar (anlam ayrımı)


අපර මධ්‍යතන යුග තුල එංගලන්තය ලෙසින් සැලකෙන්නේ අපර මධ්‍යතන යුගයන්හී  එංගලන්තයෙහි ඉතිහාසය, එනම් දහතුන්වන සියවසෙහි,  ඔන්ජුවියානුවන්ගේ අවසානය, සහ– බොහෝ අය විසින් ප්ලැන්ටාජෙනට් රාජ වංශයෙහි ඇරඹුම ලෙසින් සැලකෙන– තුන්වන හෙන්රි රජුගේ සිංහාසනප්‍රාප්තිය සිට බොහෝ විට මධ්‍යතන යුගයන් හී අවසානය ලෙස සහ  ඉංග්‍රීසි පුනරුදයෙහි සහ මුල් නූතන බ්‍රිතාන්‍යයෙහි ඇරඹුම දක්වන සටහනක් ලෙසින් සැලකෙන 1485 වසරෙහිදී ටියුඩර් රාජවංශයෙහි සිංහාසනප්‍රාප්තිය දක්වා කාලය වෙයි.

අපර මධ්‍යතන යුග තුල එංගලන්තය


Eduard Osredečki (21. svibnja 1940.), hrvatski je gospodarstvenik, publicist i nakladnik.

Životopis
Eduard Osredečki rođen je 21. svibnja 1940. godine i školovan je u Zagrebu, gdje je diplomirao hrvatski jezik i književnost i engleski jezik (1964.) te magistrirao (1967.) s posebnim obzirom na hrvatsku književnost pod mentorstvom akademika Ive Frangeša. Kao student surađivao je s Radio Zagrebom (1962.) na pisanju glazbeno-govornih emisija te dobio nagradu Jugoslavenske radiotelevizije za tekst emisije "Muzički život Šenoina Zagreba". Također, u svibnju 1994. godine nagrađen je Prvomajskom nagradom Zagrebačkog sveučilišta za najbolji književni esej. Zaposlio se (1965.) u Izdavačkom poduzeću Mladost u Zagrebu kao savjetnik za knjige; ovdje radi na poslovima odnosa s javnošću, što uključuje prva predstavljanja knjiga ovog poduzeća od godine 1966. godine pa nadalje (ujedno prve prezentacije u tadašnjoj SFRJ). Godine 1970. imenovan je šefom službe za odnose s javnošću, a zatim i rukovoditeljem marketinga "Mladosti". Uveo je metodologiju marketinga u izdavačko-knjižarsku djelatnost te surađivao s istaknutim zagrebačkim propagandnim i marketinškim agencijama (OZEHA, Interpublic, Vjesnik AM i dr).

Stalno je sudjelovao u izobrazbi knjižara, kao i u izvođenju brojnih izložbi i sajmove, među kojima se posebno isticala Izložba knjiga za djecu i omladinu u Umjetničkom paviljonu u Zagrebu. Već 1968. godine na njoj sudjeluju svi tadašnji izdavači. Na inicijativu Eduarda Osredečkog, početkom sedamdesetih, ova manifestacija seli na Zagrebački velesajam; bio je to začetak danas poznatog Interlibera. Inicirao je hrvatske telefonske "žute stranice" i prostor privatnosti u šalterskom poslovanju.
U dva mandata obnašao je dužnost predsjednika Udruženja propagandista Hrvatske (danas Hrvatski oglasni zbor), a u osam godišta biran je za člana predsjedništva istog. Započeo je s nakladničkom djelatnošću UPH izdavanjem stručnih priručnika i glasila udruženja.

Na njegov poticaj, 27. travnja 1994. godine osnovana je krovna hrvatska udruga za odnose s javnošću "Hrvatska udruga za odnose s javnošću" (PR Croatia) u kojoj je izabran za prvog predsjednika, a već 1995. godine izdao je prvi hrvatski priručnik iz ove struke: Odnosi s javnošću/ Public Relations.

Još prije toga, 1984. godine izdao je u vlastitoj nakladi svoju prvu knjigu: "Suvremeni bonton". S vlastitim nakladništvom nastavio je (1990.) nakon registracije tvrtke Edo d.o.o., odnosno Naklade Edo, specijalizirane za stručnu literaturu iz područja komuniciranja, bontona i marketinga. Na ove teme objavio je više od sto stručnih članaka za hrvatske poslovne časopise, održao brojne seminare i konzultacije u privatnom i javnom sektoru. Za svoj rad, osim gore spomenutih, primio je više nagrada i priznanja.

Djela
 Dobar imidž & Hrvatska: stari-novi brend pod europskim nebom
 Suvremeni bonton i Novi suvremeni bonton (10 izdanja)
 Sodobni bonton /Slovenski prijevod/ (3 izdanja)
 Poslovni bonton /Slovenski prijevod/ (2 izdanja)
 Kultura poslovnog komuniciranja (5 izdanja)
 Poslovno komuniciranje & Poslovni bonton (4 izdanja)
 Nova kultura poslovnog komuniciranja
 100 poslovnih pravila u tržišnim aktivnostima
 100 pravila poslovanja na tržišču /Slovenski prijevod/
 101 savjet u tržišnom i uredskom poslovanju
 Odnosi s javnošću / Public Relations
 Odnosi s potrošačkom javnošću u trgovini
 Marketing iz dana u dan
 Sve što poduzetnik treba znati (Više autora; uredio Eduard Osredečki)
 Savršena sekretarica
 Poslovna tajnica
 Popolna poslovna tajnica /Prijevod na slovenski/
 Sve o lijepoj našoj domovini Hrvatskoj
 Welcome to Croatia
 Umijeće telefoniranja & telemarketing
 Kako se (samo)zaposliti
 Hrvatske narodne junačke pjesme /U izdanju gradišćanskih Hrvata/
 Časopis Marketing u praksi (2 godišta)

Također, autorom je više od sto članaka iz područja komuniciranja, odnosa s javnošću i slično. Zajedno s Amalijom-Bebom Osredečki preveo je i uredio djelo J. C. Levinsona Marketing Gerila.

Nagrade i priznanja
 "Nagrada za životno djelo" (Hrvatski oglasni zbor/ bivši UPH, Zagreb 4. prosinca 2010.)
 "Zahvala HUOJA prvom predsjedniku" (Hrvatska udruga za odnose s javnošću, Zagreb 2. travnja 2004.)
 Plaketa- priznanje "GrandPRix" osnivaču HUOJ-a (Hrvatska udruga za odnose s javnošću, (Zagreb, 12. lipnja 2007.)
 "Diploma" Udruženja izdavača i knjižara Jugoslavije za višegodišnji rad i doprinos unapređivanju položaja knjige (Beograd, listopada 1974.)
 "Priznanje" za izvanredni doprinos razvoju privredne propagande (redakcija časopisa Privredna propaganda, Beograd 12. studenoga 1972.)
 "Priznanje" izdavačko knjižarskog poduzeća Mladost za 15-godišnju suradnju i zalaganje na radu (Zagreb, 23. travnja 1982.)

Izvori

 Hrvatski publicisti
Izdavači knjiga u Hrvatskoj

Eduard Osredečki


A destruição da Barragem de Kakhovka aconteceu em 6 de junho de 2023, a barragem de Kakhovka na Ucrânia rompeu, causando grandes inundações. A barragem estava localizada no rio Dnipro em Kherson Oblast. Devido à invasão russa da Ucrânia, a barragem estava sob o controle dos militares russos no momento do rompimento.

Os níveis de água no reservatório da barragem vinham subindo há meses e estavam no nível mais alto imediatamente antes do rompimento. As autoridades russas e ucranianas culparam umas às outras pela destruição.

Milhares de residentes foram evacuados rio abaixo, com inundações submergindo várias aldeias em áreas controladas por ucranianos e russos. A perda de água no reservatório ameaça o abastecimento de água para a Crimeia ocupada pela Rússia e a Usina Nuclear de Zaporizhzhia.

Ambos os lados do conflito culparam um ao outro pelo incidente, porém analistas internacionais afirmaram que a Rússia foi a principal beneficiada da destruição da barragem.

Antecedentes
No final de 2022, com a contraofensiva de Kherson se aproximando do rio Dnipro, a Ucrânia acusou a Rússia de planejar romper a barragem usando explosivos em retaliação. Quando se retiraram de Kherson em novembro de 2022, as forças russas destruíram apenas o convés da ponte rodoviária Nova Kakhovka, para impedir um avanço ucraniano, o que causou danos menores a algumas das comportas.

Nos meses seguintes de ataques russos contra a infraestrutura ucraniana, várias barragens foram atingidas e deixaram grande parte dos moradores sem acesso à água. Os exemplos incluem o ataque com mísseis russos à barragem de Kryvyi Rih e a destruição da barragem do rio Oskil pelas forças terrestres russas. Em outubro de 2022, foi relatada uma tentativa de ataque com mísseis russos que foram abatidos; o alvo poderia ter sido a barragem do rio Dnipro.

Destruição
Na manhã de 6 de junho de 2023, a barragem foi destruída, causando inundações generalizadas a jusante. Na época de sua destruição, a barragem estava sob controle russo e seu nível havia subido para o máximo em 30 anos. Não se sabe se isso foi devido a danos, negligência ou foi deliberado.

Imagens de satélite obtidas pela BBC News indicam que a condição da barragem estava se deteriorando desde 1º de junho ou antes, com a estrada que atravessa a barragem sofrendo alguns danos em 2 de junho.

A Ucrânia alegou que a Rússia destruiu a barragem, enquanto o prefeito de Nova Kakhovka instalado pela Rússia e a mídia russa acusaram a Ucrânia. A agência hidrelétrica estatal da Ucrânia, Ukrhydroenergo, afirmou que a barragem foi "totalmente destruída" após uma explosão de dentro da casa de máquinas e não pôde ser restaurada. Autoridades ucranianas afirmaram que a Rússia destruiu a barragem "em pânico" para desacelerar sua próxima ofensiva.

Impactos

Inundações e evacuações

A Polícia Nacional da Ucrânia ordenou uma evacuação na margem ocidental controlada pela Ucrânia do Dnipro, incluindo Tiahynka e os distritos de Sadove e Korabel Island da cidade de Kherson.  O governador de Kherson Oblast, Oleksandr Prokudin, disse à TV ucraniana que oito aldeias foram inundadas e que evacuações de ônibus e trem estavam em andamento para 16.000 residentes nas áreas afetadas. Em Nova Kakhovka, 600 casas foram inundadas, enquanto um estado de emergência na margem esquerda do rio foi declarado pelas autoridades russas.

Contra-ofensiva
A inundação pode atrapalhar as operações ucranianas planejadas na área e a travessia para a margem esquerda do rio Dnipro. No entanto, as Forças Armadas da Ucrânia disseram que não impedirão a contra-ofensiva planejada.

Abastecimento de água
A água do reservatório da barragem abastece o sul da Ucrânia e a península da Crimeia a jusante e a Usina Nuclear de Zaporizhzhia. A mídia estatal russa informou que o prefeito de Nova Kakhovka instalado pela Rússia disse que haverá "problemas" com o abastecimento de água vindo do Canal da Crimeia do Norte para a Crimeia devido à destruição da barragem.

Reações

Ucrânia
Volodymyr Zelensky, o presidente da Ucrânia, afirmou que: "A destruição da barragem da usina hidrelétrica de Kakhovka por terroristas russos apenas confirma para o mundo inteiro que eles devem ser expulsos de todos os cantos da terra ucraniana." Andriy Yermak, chefe do Gabinete do Presidente da Ucrânia, argumentou que a destruição da barragem foi "ecocídio". O Ministério das Relações Exteriores da Ucrânia afirmou que: "Pedimos à comunidade internacional que condene resolutamente o ataque terrorista russo à UHE Kakhovka (Usina Hidrelétrica)", convocando uma sessão do CSNU e uma reunião com a AIEA.

Federação Russa
Dmitry Peskov, secretário de imprensa de Vladimir Putin, negou as acusações de envolvimento russo na destruição da barragem. Peskov afirmou que foi devido a uma sabotagem planejada deliberadamente pela Ucrânia, colocando a responsabilidade pelo incidente no governo ucraniano.

A mídia estatal russa culpou a Ucrânia pela destruição da barragem, alegando que foi devido ao fogo de artilharia de um lançador múltiplo de foguetes Vilkha.

Comunidade internacional
O secretário-geral da OTAN, Jens Stoltenberg, chamou o evento de "ultrajante" e disse que mostrava "a brutalidade da guerra da Rússia na Ucrânia". O presidente do Conselho Europeu, Charles Michel, classificou a explosão de uma usina hidrelétrica como um crime de guerra por parte da Rússia. O Conselho da Europa emitiu uma declaração afirmando "Condenamos veementemente a destruição da barragem de Nova Kakhovka na região de Kherson, na Ucrânia". O secretário de Relações Exteriores britânico, James Cleverley, que estava na Ucrânia no momento do incidente, disse que "a única razão pela qual isso é um problema é por causa da invasão em grande escala não provocada da Rússia".

Entre analistas estrangeiros e especialistas, muitos culparam a Rússia pelo incidente, afirmando que eles se beneficiariam mais das suas consequências.

Invasão da Ucrânia pela Rússia (2022–presente)
Batalhas da invasão da Ucrânia pela Rússia em 2022
Ofensiva no sul da Ucrânia
Batalhas envolvendo a Ucrânia
Batalhas envolvendo a Rússia
Eventos na Ucrânia

Destruição da Barragem de Kakhovka


Cymbelína hin fagra (Sweet Cymbeline) er ensk skáldsaga eftir Charles Garvice. Guðmundur Guðmundsson þýddi og íslenskaði. Hún var upphaflega gefin út á Íslandi árið 1916 af Fjallkonuútgáfunni en var aftur gefin út árið 1956 af bókaútgáfunni Muninn. Á Englandi var hún gefin út árið 1907.

Bókaárið 1916
Enskar skáldsögur

Cymbelína hin fagra


Parasalcılık, yani Monetarizm büyük ölçüde, 1976 Nobel Ekonomi Ödülü'nü kazanan Amerikalı iktisatçı Milton Friedman tarafından geliştirilmiş bir teoridir.

Friedman, 1976 yılında "Paranın Miktar Teorisi Üzerine Çalışmalar" başlıklı, editörlüğünü yaptığı bir kitap yayınladı. Bu çalışma ile Friedman esasen monetarizmin temel ilkelerini ortaya koymuş oldu. İleriki yıllarda Chicago Üniversitesi'ndeki meslektaşları ve öğrencileri ile birlikte, teorik görüşlerini daha da geliştirdi ve bazı ampirik çalışmalarla bu görüşlerini doğruladı.

Monetarizm, esasen çağdaş iktisadi sorunlardan biri olan enflasyon konusu üzerinedir ve enflasyonun temel nedeni olarak para arzının hükûmetlerce gereksiz yere ve aşırı ölçüde artırılmasını belirtmektedir. Monetaristlere göre, ekonomideki istikrarsızlıkların birçoğu parasal kökenlidir. Bu nedenle para politikasının iktisadi sorunlara karşı, diğer iktisat politikası araçlarından daha etkili olduğunu düşünmektedirler. Bu görüşlerini özetle " Enflasyon her zaman ve her yerde parasal bir olgudur" sözüyle ifade ederler.

Monetarizmin temel ilkeleri

 Para arzındaki büyüme oranı ile nominal gelirin büyüme oranı arasında çok kesin olmamakla birlikte bir ilişki bulunmaktadır.
 Bu ilişki çok kesin değildir çünkü para arzındaki artışların geliri etkilemesi zaman alır. Ayrıca, bunun ne kadar süreceği de belli değildir.
 Ortalama olarak para arzındaki artış, nominal gelirleri yaklaşık 6 ve 9 ay arasında geçecek bir süre sonunda etkiler.
 Nominal gelirin büyüme oranındaki artış etkisi, kısa dönemde (5 veya 10 ay kadar bir sürede) ilk olarak üretim üzerinde görülür. Bu daha sonra, 10 ayı aşan bir sürede, fiyatlara yansır.
 Ortalama olarak, para arzındaki artış ile enflasyon arasındaki toplam gecikme 12-18 ay arasındadır. (Kaynak: Macesich, 1983: 3-4).

Miktar Teorisi
Monetarizm, esasen bu ilkeleri ile klasik iktisatçıların açıkladıkları Miktar Teorisini yeniden ön plana çıkarmıştır. Bununla birlikte monetaristler Klasik Miktar Teorisi'ni bazı yönlerden eleştirmişler ve bu teorinin enflasyonu açıklamak için yeterli olmadığını öne sürmüşlerdir. Monetaristlere göre, MV=PT şeklinde ifade edilen klasik miktar teorisi formülünde yer alan paranın dolaşım hızı (V) sabit değil, aksine bazı değişkenlerin istikrarlı bir fonksiyonudur. Friedman' ın analizleri ile geliştirilen monetarizme aynı zamanda "Modern Miktar teorisi" adı da verilmektedir

Klasik iktisat ve Monetarizm
Monetaristler, serbest piyasa ekonomisinin kendi iç dinamiği sayesinde istikrarlı bir model olduğunu savunmakla birlikte, klasik iktisatçılardan farklı olarak ekonominin her zaman tam istihdam düzeyinde olmayacağını kabul etmektedirler. Monetaristler, insanların daha iyi bir iş arama veya işsizlik yardımından yararlanmaları neticesinde belirli bir süre işsiz kalabileceklerini, böylece ekonomide her an bir "doğal işsizlik" olabileceğini öne sürmüşlerdir. Monetarizm, esasen klasik iktisatın temel ilkelerini aynen kabul etmekle birlikte, ondan başlıca iki noktada ayrılmaktadır:

 Klasik miktar teorisi açıklaması yetersizdir.
 Ekonomi her zaman tam istihdam düzeyinde dengede değildir; doğal işsizlik hipotezi.(Ekonomi içinde potansiyel uretım gücü fiili üretim gücüne eşitlendiğinde yani %100 üretim kapasitesinde bile işsizlik olabilir buna doğal işsizlik denir.)

Klasik iktisat ve monetarizm arasındaki bu iki temel farklılığa rağmen her iki teori de enflasyonun en önemli kaynağının para arzındaki artışlar olduğunu kabul etmektedir. Monetaristlere göre enflasyonu kontrol altına almak için en etkin araç para politikasıdır. Para arzındaki değişmeler, para talebinden bağımsız bir şekilde para otoritesince belirlenir. Ancak para otoritesinin bu gücünün sık sık değişen para artış hızları şeklinde uygulanması istikrar değil, istikrarsızlık getirir. Monetaristler, bu istikrarsızlıkları önlemek için para arzının belirli bir oranda ve ekonomideki gelişmelerle orantılı olarak kademeli bir şekilde artırılmasını önermektedir.

Kaynakça
 Aftalion, Florin; Poncet, Patrice (1992). "Monetarizm". İletişim Yayınları Cep Üniversitesi. Çeviren: Lerzan Özkale.

Para politikası
Ekonomi politikaları
Ekonomi terimleri
Para

Parasalcılık


Amatersko kazalište Vaso Pelagić je nekadašnja amaterska kazališna kuća u Brčkom. Djelovalo je od 1946. do 1992. godine. Zgrada Kazališta srušena je 2007. godine.

Povijest

Amatersko kazalište Vaso Pelagić je osnovano u Brčkom 1946. godine. Započelo je kao dramska sekcija kulturno umjetničkog društva Vaso Pelagić Brčko. Dobilo je status Amaterskog kazališta na Prvom festivalu amaterske drame Bosne i Hercegovine 1960. godine u Goraždu (sudjelovale su samo dramske sekcije Kulturno umjetničkih društava). Brčaci su izveli predstavu "Vani pred vratima" – V. Boharda, u režiji Mehmeda Mehmedovića – Debelog, koja je proglašena najboljom predstavom Festivala. S obzirom na tu izvedenu predstavu i uopće na uspješan rad ove sekcije, oni su stekli pravo da kao gosti nastupe na Festivalu amaterskih kazališta Bosne i Hercegovine. Brčaci su to pravo iskoristili i s istom predstavom u Visokom, 1961. godine, vrlo uspješno nastupili na Trećem festivali amaterskih kazališta Bosne i Hercegovine, gdje je sudjelovalo šest Amaterskih kazališta i dvije dramske sekcije KUD-ova. Postigli su vidan uspjeh i tako stekli status Amaterskog kazališta. Nakon toga, KUD se, pod novim imenom "Veljko Lukić-Kurjak", seli u druge prostorije, a Kazalište ostaje u postojećim sa starim nazivom. Tako dolazi do osnivanja i osamostaljivanja Amaterskog kazališta "Vaso Pelagić" u Brčkom. Zgrada Gradskog amaterskog kazališta Vaso Pelagić je sagrađena 1918. godine, renovirana 1990., a srušena 2007. godine.

Kazalište je postojalo sve do početka rata 1992. godine. Uoči rata bila je jedna od najstarijih, ali najuspješnija kulturna ustanova grada. Tijekom rata, i nakon toga, postoji želja o zatiranju postojanja o radu ovog Kazališta u Brčkom. Tome je naročito doprinio vandalski postupak Vojislava Vendlenera, inače prvog i najstarijeg uposlenika kališta, koji je sa Ženskog mosta u Brčkom u rijeku Brku pobacao cijelu, besprikorno dokumentaciju i arhivu o nastanku i dugogodišnjem radu ovog Kazališta. Ostala dokumentacija koja je, po važećim zakonima, dostavljana Službi društvenog knjigovodstva i ostalim institucijama, također je bila nedostupna, a kasnije i uništena (završni računi, izvješća o radu i sl.).

U statističkim zavodima Tuzle i Sarajeva su nestali bilo kakvi dokumenti o postojanju Kazališta u Brčkom. Bez traga je nestao i arhiv Saveza amatera Bosne i Hercegovine u Sarajevu. U gradskoj pismohrani Brčkog je pronađeno nekoliko primjeraka Službenog lista općine iz kojih su istrgnute stranice o registraciji Kazališta. Nekako se uspjelo doći do Službenog lista SR BiH, br. 28., od petka, 23. kolovoza 1991, god., u kojem je na strani II, pod naslovom: "Kod Višeg suda u Sarajevu upisano je u registar udruženja građana: Kod Višeg suda u Tuzli upisano je Omladinsko amatersko pozorište "Pelagić" Brčko kao građansko-pravno lice. Ciljevi udruženja su javno prikazivanje muzičkih i scenskih djela. Ovlaštena lica za zastupanje su Nikić Milan i Knežević Petar".

Ratna izbjeglica u Brčkom je nakon rušenja Kazališta, ožujka 2007. godine, s deponije smeća donio izvjestan mali dio fotografija nekih kazališnih predstava i nekoliko beznačajnih dokumenata. Nakon toga su mnogi iz obiteljskih dokumentacija, donosili fotografije, pohvale, diplome, priznanja, medalje, afiše, plakate i ostalu građu vezanu za rad i postojanje Kazališta u Brčkom.

Članovi
Od 1946. do 1992. u Kazalište je bilo uključeno preko 4.000 članova. Ovaj nepotpuni popis je sačinjen po sjećanju na podatke iz uništene arhive Kazališta: Zaim Ahmetbegović, Ćazim Arifović, Mevlida Avdić-Mida, Hazim Bajramović, Rifat Baluković, Hrusto Begović, Resul Bečić, Faruk Bečić, Drita Bijelić, Marija Bijelić, Mirko Bosankić, Bahrija Ćatić, Ema Ćatović, Kojo Čurčić, Enver Dautović, Stevo Đokić, Stepka Đuričić, Marko Filipović, Dubravka Glušac, Lidija Glušac, Adnan Glibanović, Kasim Hadžić, Kemal Hadžović, Jovica Hadži, Ljubica Horvat, Inek Hugo, Ivka Ilić, Aziz Isaković-Zizi, Teufik Isaković, Fadil Jašarević-Zumba, Sulejman Jerković-Sule, Ljubiša Jović, Ejub Jukić, Fahrudin Jusić, Nikola Kirćanski, Huso Klebić, Petar Knežević, Vlado Kovačević, Antun Krbavac, Muharem Lasetović, Romeo Leka, Miroslav Lukić, Dragan Marojević, Franjo Martinović, Šuhreta Mehić, Mirsad Mehmedović, Muhamed Mehmedović, Sead Mehmedović, Slavica Minkek, Osman Mujić, Azra Muharemagić, Behija Mustafić, Milan Nikić, Ferhat Osmanović, Suad Osmanović, Muhamed Osmanović, Dragoljub Pajić, Faruk Pašić, Faruk Pekić, Živica Pavlović, Snježana Pavlović, Radoslav Popović, Dragan Prodanović, Ljubomir Perić, Miodrag Rašić, Sabit Rendić, Asmir Sarajlić-Kofa, Anđelko Simičić, Zoran Simikić, Nino Simeunović, Spomenka Stanić, Kemal Šaćirović, Kosta Šarkanović, Mersija Šećerbegović, Nedžad Šećerbegović, Željko Šemper, Mirko Štajer, Fahrudin Trakić, Marija Titolja, Nijaz Vejzagić, Vojislav Vendlener, Tomislav Vondruš, Nataša Zorić...

Izvori

Vanjske poveznice
 Amatersko pozorište Vaso Pelagić: Ljubav bez hljeba

Građevine u Brčkom
Kazalište

Amatersko kazalište Vaso Pelagić Brčko


El striping de discos (denominado a veces RAID 0) es un método de incrementar el índice de transmisión del sistema (throughput) mediante el uso de varias unidades de disco en paralelo. En los discos donde no se utiliza striping, el sistema operativo escribe en un solo bloque de un solo disco, mientras que en la configuración en striping, cada bloque se divide y las distintas partes de los datos se escriben en discos diferentes.

El rendimiento del sistema con la configuración RAID 0 es superior a la que proporcionan las configuraciones RAID 1 o 5, pero se incrementa la posibilidad de pérdida de datos porque no hay forma de recuperar o reconstruir los datos almacenados en cualquier disco que falle.

Gestión de datos

Striping


Serreleis Portekiz'de Viana do Castelo belediyesine bağlı olan, 3,13 km² yüzölçümüne sahip, 1.041 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Viana do Castelo

Serreleis


Le manoir de Pierre-Basse est un manoir situé à Louresse-Rochemenier, en France.

Ce logis, construit au , est repris au cours des siècles suivants.

Localisation
Le manoir est situé dans le département français de Maine-et-Loire, sur la commune de Louresse-Rochemenier, à l'entrée occidentale de Rochemenier.

Description
Le Manoir de Pierre-Basse est un grand logis datant de la moitié du , flanqué aux deux angles sud et est de tourelles dites échauguettes c'est-à-dire des postes de garde. Il est entouré d'un parc et de caves troglodytiques. Les communs (ensemble des logements du service ; cuisine, écuries, habitations des domestiques, etc.) situés à l'ouest datent du , tout comme l'intérieur et les ouvertures qui ont été repris à cette époque. Toutefois, le domaine existait bien auparavant car on le mentionne dès le  (, 1316). Les fief, domaine et seigneurie de Pierre-Basse relevaient de Doué, de la porte de Launay et de Sourches.

Les matériaux utilisés pour le gros-œuvre sont le calcaire, le moellon et la pierre de taille, avec un appareil mixte. Pour la couverture, le toit en ardoise et grison (falun solide de Doué) est à longs pans.

Propriétaires
Plusieurs familles et seigneurs des alentours ont possédé ce logis.

Au XVIIIe siècle, il appartenait à la famille Foullon de Doué-la-Fontaine. Le manoir était utilisé pour la gestion du domaine. Les cavités et habitations troglodytiques des environs dépendaient du manoir ; elles étaient utilisées pour les travaux (cf. extraction de falun), usages agricoles et par les familles qui vivaient sur le domaine.

Le baron de Doué, Joseph François Foullon (1715-1789), fut le propriétaire du manoir de Pierre Basse, ainsi que du château des Basses Minières à Soulanger à Doué-la Fontaine (dont la grande allée principale des jardins rejoignait le château du Pont de Varenne), où il résidait.

C'est d'ailleurs au baron Foullon que l'on doit la création de la première pépinière à Soulanger. Il a permis le développement de la culture des rosiers à Doué-La-Fontaine (premier centre de production de rosiers en Europe). Il a fait planter des roses entre son château à Doué et le village de Rochemenier. C'est une des raisons pour laquelle il existe désormais une variété de rose nommée « Rochemenier Village » créée en 2001.

André Courjaret (1776-1850) qui fut maire de Rochemenier y résida.

Ensuite, la maison du Marquis de Cossé-Brissac en fut propriétaire, puis la famille Métivier-Percher en 1866. Le manoir de Pierre Basse fut également propriété de Patrick Cauvin (Marseille 1932 – Paris 2010), de son vrai nom Claude Klotz, écrivain et scénariste. Il s'est inspiré du manoir dans plusieurs de ses ouvrages : Haute-Pierre en 1985 et La Maison de l'été en 2008.

Références

Voir aussi

Article connexe
 Saumurois

Lien externe
 Site de la commune de Louresse-Rochemenier

Pierre Basse
Maison en Maine-et-Loire
Patrimoine du XVIe siècle

Manoir de Pierre-Basse


Nicolas Jaar (n. 10 ianuarie 1990) este un producător de muzică electronică, născut la New York. El și-a petrecut majoritatea copilăriei în Santiago de Chile. Influențat puternic de artiști precum Mulatu Astatke și Erik Satie, el a început să facă muzică în jurul anului 2004. Debutul muzical l-a avut la 17 ani, la Wolf+Lamb Records, iar în ziua de azi, la vârsta de 21 de ani, și-a lansat și albumul de debut, care se numește "Space Is Only Noise", acesta primind o recenzie de 4 stele din 5 din partea publicației The Guardian. A fost urmat de Pomegranates (2015). Tot în 2015, Jaar a compus coloana sonoră a filmului Dheepan al regizorului Jacques Audiard, care a câștigat premiul Palme d'Or la Cannes 2015.

Note

Legături externe

 Discografia lui Nicolas Jaar la Discogs

Nașteri în 1990
Absolvenți ai Brown University
Muzicieni chilieni
Oameni în viață

Nicolas Jaar


David Popovici ( Bucareste - 15 de setembro de 2004)  é um nadador competitivo romeno especializado em natação estilo livre. No Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2022, Popovici ganhou medalhas de ouro em seus dois eventos de assinatura ( 100 metros e 200 metros ). Popovici é o atual recordista mundial dos 100 metros (percurso longo).

Carreira
Aos 16 anos, quebrou o recorde mundial júnior de 100 m livre duas vezes no Campeonato Europeu de Natação Júnior de 2021 em Roma, Itália. O desempenho fez de Popovici o homem mais rápido do mundo em 2021, superando Kliment Kolesnikov.

Ele se classificou para as Olimpíadas de Tóquio 2020, sendo o membro mais jovem da equipe romena.

Em 28 de setembro de 2021, o Dinamo București anunciou que chegou a um acordo para assinar Popovici do Steaua București , se tornou o segundo nadador mais jovem a vencer os 200m livre masculino no campeonato mundial (depois de Tim Shaw ), com apenas 17 anos e 278 dias,  tornou-se o mais jovem recordista mundial dos 100m livre da história quando parou o relógio em 46s86 no Campeonato Europeu em Roma, quebrando o recorde mundial de César Cielo, que já durava 13 anos.

recordes pessoais

Medidores de curso longo (piscina de 50 m)

Referências

Nadadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Nadadores da Roménia
Naturais de Bucareste

David Popovici


Schizaea, biljni rod iz porodice Schizaeaceae. Postoji 19 vrsta i jedan hibrid raširenih po tropskoj Americi, tropskom Starom svijetu, Australiji i Novom Zelandu

Vrste
 Schizaea australis Gaudich.
 Schizaea bifida Willd.
 Schizaea dichotoma (L.) Sm.
 Schizaea elegans (Vahl) Sw.
 Schizaea fistulosa Labill.
 Schizaea fluminensis Miers ex Sturm
 Schizaea incurvata Schkuhr
 Schizaea malaccana Baker
 Schizaea montis-petrae Brade
 Schizaea pectinata (L.) Sw.
 Schizaea poeppigiana Sturm
 Schizaea pseudodichotoma Bierh.
 Schizaea pusilla Pursh
 Schizaea rhacoindusiata Bierh.
 Schizaea robusta Baker
 Schizaea rupestris R. Br.
 Schizaea sprucei Hook. ex Baker
 Schizaea stricta Lellinger
 Schizaea tenella Kaulf.
 Schizaea × diversispora Bierh.

Izvori

Schizaeales

Schizaea


Georgios Gemistous (ya da Plethon, Pletho, Yunanca Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός) 1355 yılında Konstantinopolis'te doğmuş ve yüz yaşına yaklaşacak kadar yaşamış (1452) Bizans'lı Yeni Platoncu bir filozoftur. Plethon adı Yunancada Gemistous'la yakın bir anlama gelir; ama onun bakımından, ustası Platon'un adına benzemek gibi bir yararı vardır.

Gençliğinde bir süre, Osmanlı Türklerinin Avrupa'daki başkenti olan Adrianopolis'te (Edirne) kalmıştır: burada, "Yahudi gibi görünen, ama gerçekte çok tanrıcı olan Elisha diye birinin konuğu ya da çömeziydi; Plethon'a Zarathustra'nın (Zoroaster = Zerdüşt) (apokryphal - sahte, kuşkulu) kehanetlerini onun öğrettiği söylenir. Her nasıl olmuşsa (Plethon'un bu kehanetleri alıntı olarak verildikleri yeni-platoncu yapıtları kendisi incelerken öğrenmiş bulunması çok olanaklıdır) sonunda, Peloponnesos'te, Palaiologos ailesinden Yunan bir despotun yönettiği canlı bir kültürel etkinlik merkezi olan Taygetus Dağı'nın eteklerinde kurulmuştur: bugün de, Mistra'ya gitmişti. Mistra, eski Sparta yakınlarında, 14. ve 15. yüzyıldan kalma önemli freskleri olan kiliselerle dolu bir yerdir. Plethon'un orada yaşadığı günlerde (1380-1450 yılları), despotun sarayında, tıpkı çağdaş Rönesans İtalyan prenslerinin saraylarında olduğu gibi, birçok bilgin toplanmıştı; burada, Plethon kendisine sıcak bir yuva bulmuştur. Platon'un daha doğrusu yeni-Platoncuların öğretilerini benimseyen ünlü bir öğretmen olmuştur; öğrencileri arasında, sonradan Roma Kilisesinin kardinali olan Bessarion da vardı. Aynı zamanda bir tür yargı görevi de olduğu belirtilmektedir, ama bu ancak son yıllarında olabilir. Ömrünün büyük bölümünü öğretim ve yazarlıkla geçirmiş ve 1415 dolaylarında iki söylev kaleme almıştır; biri Konstantinopolis'teki imparatora, öteki de (Peleponnesos'un durum üstüne), onun oğlu olan despota seslenen bu söylevler, içerdikleri siyasal düşünceler ve getirdikileri uygulamaya yönelik öneriler dolayısıyla önemlidir.

Plethon, yaşamının bir döneminde Avrupa sahnesinde bir rol oynamış ve İtalya'da bir miktar ün kazanmıştır. Doğu İmparatorluğunun bahtının yavaş yavaş kötülemesi, Türklerin ilerlemesi tehlikesine karşı Batı'nın yardıma gelmesini sağlamanın bir yolu olarak, Doğu ya da Yunan Kilisesi ile Batı ya da Latin Kilisesi arasında olabilecek bir birleşmeye gidilmesi sorununu ortaya çıkarmıştı. Bu sorun 1438 ve 1439'da Floransa'da toplanan konsilde tartışılmıştır. Plethon Yunan temsilcilerinden biriydi, ama konsilin görüşmelerine pek katılmamıştı; zamanını daha çok, Platon ve Yeni-Platoncular üstüne konuşmalar yapmakla geçirmişti. Marsilio Ficino, Floransa Konsili sırasında Cosimo de Medici'nin sık sık  onun bu konuşmalarını dinlediğini ve sonradan Batı'da Platonculuğun yayılması açısından o kadar yararlı olan Floransa Akademisi'ni kurma esinini bu konuşmalardan aldığını yazmaktadır. İleri yaşında (daha o zaman seksenlerinde bir ihtiyardı) Mistra'ya döndükten sonra, Plethon, Kendisini Platon'un yaşlılığında yaptığı gibi, Yasalar Üstüne bir kitap yazmaya vermiştir. Ama bu yapıtın konusu yasa değildi; daha çok, onun dinsel görüşlerinin bir bildirisiydi: bin yıldan daha uzun bir süre önce İmparator Julianus'un yaptığı üzere, o da düzeltimlenmiş bir paganlığın (bir çeşit Platonculuk-Pythagorasçılık-Zarathustracılık karışımının) Hristiyan inanç ve öğretisine karşı çıkarılmasına çalışmıştı. Bu kitaptan günümüze yalnızca parçalar kalmıştır: Plethon'un ölümünden sonra, patrik Gennadios tarafından yakılmıştır; fakat sayfalarını ateşe atarken, patrik, bu yapıtın ne nitelikte olduğunu göstermek ve kendi eyleminin haklılığını kanıtlamak için, başından ve sonundan bazı parçalar saklamıştır. Plethon'un yaşlılığında kaleme aldığı başka yazıları da vardır (biri Yunan Kilisesinin Aristotelescilerine karşı Platonculuğu savunur, bir başkası 1438-39 Konsilinin sözde karara bağladığı yine çetrefil bir öğreti sorununu (Kutsal Ruhun çıkışını) tartışır) bunlar da, Yasalar Üstüne yapıtı gibi, çatışmalara yol açmıştır. Fakat elimizde kaydı olan son ürün (Paleologos'lardan, kardeşiyle kavgalı birine yazdığı kısa bir mektup gayet aklı başında bir barış çağrısıdır: burada, Atina demokratlarının MÖ 404 yılında hasımlarına karşı yücegönüllü davranışını örnek gösterir) Aristoteles de, bunu tarihte bilinen en güzel ve devlet adamlığına en çok yakışan bir davranış diye övmektedir. (Dolayısıyla, Plethon bilgisini iyi amaçla da kullanabiliyordu.) 1450 dolaylarında ölmüş ve Mistra'da bir kiliseye gömülmüştür (bundan, Plethon'un o zamanlar tam bir din sapkını sayılmadığını anlıyoruz.); fakat bir çeyrek yüzyıl sonra 1475'te, cesedi yakılmış, İtalya'ya taşınmış ve Rimini'de o kentin beyi olan Malatesta diye biri tarafından San Francesco Kilisesi'ne defnedilmiştir. Küllerinin gömülü olduğu mezarının üstünde şu yazı vardır: Gemistus Byzantinus philosophus suo tempore princeps (Zamanının baş filozofu Bizanslı Gemistus)

Kaynakça

1355 doğumlular
1452 yılında ölenler
14. yüzyılda Bizanslılar
15. yüzyılda Bizanslılar
15. yüzyılda Yunanlar
Yunan filozoflar
Bizanslı filozoflar
Mora Despotluğu

Plethon


Phillipsburg est un village américain situé dans le comté de Montgomery, dans l'Ohio. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Village dans l'Ohio
Comté de Montgomery (Ohio)

Phillipsburg (Ohio)