A Team Euskadi (código UCI: EUK), é uma equipa ciclista espanhola de categoria Continental. A formação pertence à Fundação Euskadi e actuou como filial em seu momento da equipa Euskadi (de categoria Continental) e anteriormente também do Euskaltel-Euskadi de categoria UCI Pro Team.

Função como filial da Fundação Euskadi
A esquadra foi um das três equipas da Fundação Euskadi. A primeira equipa foi Euskaltel-Euskadi, de categoria UCI Pro Team, e contava com duas equipas filiais: a também profissional Euskadi (de categoria Continental, terceira divisão), que depois do desaparecimento da Euskaltel-Euskadi se converteu na primeira equipa, a EDP (amador).

Nessa hierarquia, o principal trabalho do conjunto é formar ciclistas procedentes de juvenis durante seu o passo pelo campo aficionado antes de seu passo ao profissionalismo. Este sistema permite assim mesmo à Fundação ter baixo contrato às jovens promessas já desde o seu primeiro ano como aficionados, e de facto alguns deles chegam já como preparados desde seu passo por juvenis. Dado que o seu principal objectivo é formar corredores para a primeira equipa, a esquadra restringe o seu plantel a ciclistas sub-23.

A evolução natural é que os ciclistas mais destacados da Naturgas Energia passem pela equipa Orbea Continental para estreiar como profissionais e continuar a sua preparação dentro dos Circuitos Continentais UCI. Os melhor preparados chegarão a dar o salto à primeira equipa, a Euskaltel-Euskadi, para estrear-se no UCI World Tour que engloba as principais carreiras do ciclismo profissional.

História

Origem e criação
A Fundação Euskadi e a sua equipa profissional Euskaltel-Euskadi contaram com uma histórica relação com a equipa amador biscaína Olarra/Orbea, exercendo de facto como a sua filial no campo aficionado. Entre os corredores que depois de passar por dito conjunto passaram a ser profissionais com Euskaltel-Euskadi esteve Igor Antón.

Em 2005, com a reordenamento global posta em marcha pela UCI, as equipas ciclistas profissionais foram classificados em três categorias, de maior a menor: Pro Tour, Profissional Continental e Continental. Euskaltel-Euskadi foi incluído na primeira divisão, e a Fundação impulsionou que a Orbea passasse de ser uma equipa amadora a converter-se numa equipa profissional de categoria Continental (terceira divisão). Com essa medida a equipa ficou sem um filial claro no campo aficionado, vazio que foi ocupado pelas chamadas equipas convindas, cujos ciclistas tinham prioridade à hora de passar a profissionais com a Euskaltel-Euskadi ou a Orbea.

Por esses anos o ciclismo amador vasco-navarro não tinha nenhuma equipa intermediária depois do desaparecimento da Estrada Europa, sendo todos eles biscaínos, guipuzcoanos ou navarros. Ante essa situação em 2008 Miguel Madariaga, presidente da Fundação Euskadi e director geral de Euskaltel-Euskadi, decidiu criar uma nova equipa aficionada que estivesse directamente gerido pela Fundação. Dito projecto contou com o apoio económico da empresa Naturgas Energia, cujo nome foi adoptado como denominação oficial da nova esquadra, bem como da Junta Foral de Álava.

Azuis com Alex Díaz
O novo conjunto alavés estreiou com um maillot azul, de acordo com a cor corporativa do seu patrocinador Naturgas. Alex Díaz foi designado como o director da nova esquadra.

2008
Em 2008 a equipa conquistou nove triunfos parciais e dez por equipas. Ascendeu ao campo profissional a quatro corredores: Eneko Echeverz, Mikel Ilundain, Ricardo García e Ibon Lavín, todos eles à seguinte equipa da Fundação Euskadi, a Orbea de categoria Continental.

2009
Em 2009, a equipa segue com a mesma tónica e o mesmo director de equipa. Conseguiram o Campeonato de Euskadi sub-23 com Xabier Zabalo. Para a seguinte temporada passaram a Orbea Noel Martín, Mikel Landa, Xabier Zabalo e Jon Aberasturi. Também subiu o director desportivo Alex Díaz.

Vermelhos com Arberas e Urretxua
Para a nova temporada chegaram Aritz Arberas como director e Iñigo Urretxua como adjunto e preparador físico. A equipa mudou assim mesmo o desenho do seu maillot, que passou a ser vermelho por desejo do patrocinador Naturgas.

2010
Em 2010 o seu corredor Pello Bilbao ganhou o Troféu sub-23. Aitor Ocampos teve uma destacada actuação nos Três Dias de Álava; o facto de ser o melhor basco fez que a Fundação Euskadi lhe premiasse a em outubro com a possibilidade de estreiar como profissional no Cinturó de l'Empordá dentro do plantel da Orbea.

Ao termo da temporada passaram a ser profissionais com a Orbea os ciclistas Pello Bilbao e Mikel Bizkarra, que se somaram assim a Ocampos.

2011
2011 começou com a notícia de que Mikel Landa (desde o princípio de temporada) e Pello Bilbao (desde março) se convertiam nos primeiros ex ciclistas da Naturgas Energia que chegavam ao Euskaltel-Euskadi de categoria Pro Tour. Mikel Landa converte-se no primeiro corredor que completa a formação e ingressa no Euskaltel-Euskadi. Neste ano passarão de Naturgas Energia à Orbea, .

Colaboração com Cofidis
Depois do desaparecimento da Euskadi em 2015 a Fundação Euskadi ficou sem nenhuma equipa vinculada em categoria profissional. Para paliar essa falta a Fundação Euskadi assinou um acordo de colaboração com a equipa francêsa da Cofidis, Solutions Crédits de categoria Profissional Continental para poder facilitar o acesso ao profissionalismo desde esta equipa.

Classificações UCI
A partir de 2005 a UCI instaurou os Circuitos Continentais UCI, onde a equipa está desde que se criou em 2018, registado dentro do UCI Europe Tour.

UCI Europe Tour

Palmarés
Para anos anteriores veja-se: Palmarés da Team Euskadi.

Palmarés 2019

Circuitos Continentais UCI

Plantel
Para anos anteriores, veja-se Elencos da Team Euskadi

Elenco de 2019

Ver também
 Fundação Euskadi

Ligações externas
 Página oficial

Equipas ciclistas continentais
Equipas de ciclismo de Espanha

Euskaltel-Euskadi


Der Galiläer ist ein farbig viragierter Stummfilm des Regisseurs Dimitri Buchowetzki aus dem Jahr 1921. Sein Titel bezieht sich auf Galiläa als Geburtsort Jesu.

Handlung
Angelehnt an die Oberammergauer Passionsspiele werden Szenen aus dem Leben und Sterben Jesu Christi gezeigt, darunter der Einzug in Jerusalem, das Abendmahl, die Gefangennahme im Garten Gethsemane, die Verurteilung und die Kreuzigung.

Musik
2016 veröffentlichte der Rechteinhaber (Katholisches Filmwerk) in Zusammenarbeit mit dem Label "Organpromotion" eine offizielle DVD auf der drei Orgelimprovisationen zum Film zu hören sind. Die 3 Organisten waren: Baptiste-Florian Marle-Ouvrard an der Orgel von St. Eustache in Paris, Pater Landelin Fuß an der Orgel der Abteikirche Beuron a.d. Donau, Mathias Rehfeldt an der Orgel der Wallfahrts- und Klosterkirche Weggental / Rottenburg a.N.

Hintergrund
Der Film wurde vom Berliner Unternehmen Express-Films Co. GmbH produziert und in Freiburg im Breisgau gedreht; anlässlich der damals stattfindenden Freiburger Passionsspiele (1921) und größtenteils in deren Bühnenaufbauten an der Kartause, die Einzugsszene an einer Brücke am Lorettoberg. Neben den Brüdern Georg und Adolf Faßnacht, die seit Ende des 19. Jahrhunderts mit ihrem Tourneetheater durch viele Länder Mitteleuropas tourten, sind im Film viele Freiburger Passionsspiel-Komparsen zu sehen.

Der Film hatte am 28. März 1923 Premiere in Portugal und erschien 1928 in den Vereinigten Staaten. In den 1990er-Jahren wurde der Film vom Filmarchiv des Bundesarchivs restauriert. Am 30. März 2012 wurde der Film im Neustädter Münster aufgeführt und von Kirchenmusikdirektor Volker Linz an der Orgel begleitet.

Weblinks

 Katholisches Filmwerk: Arbeitshilfe zum Film (PDF; 925 kB)

Einzelnachweise

Filmtitel 1921
Deutscher Film
Schwarzweißfilm
Stummfilm
Kurzfilm
Bibelverfilmung
Neues Testament im Film
Oberammergauer Passionsspiele

Der Galiläer


الأميرة طرفة بنت فيصل بن تركي آل سعود هي أصغر بنات الإمام فيصل بن تركي بن عبد الله آل سعود.
زوجة الأمير ناصر بن سعود بن فرحان آل سعود ووالدة الأمير محمد بن ناصر بن سعود بن فرحان آل سعود، شارك الأمير ناصر بن سعود في تأسيس الدولة السعودية الثالثة مع الملك عبد العزيز وقد كان الملك يستشيره في أمور كثيرة تخص الدولة. كان الملك عبد العزيز يناديه (يا عم) حيث أنه كان أكبر الرجال المشاركين في تأسيس الدولة السعودية.

المصدر
نساء شهيرات من نجد-دلال الحربي، دارة الملك عبد العزيز, حفيدتها غادة بنت فهد

أميرات سعوديات

طرفه بنت فيصل بن تركي آل سعود


La autopista Dalton (oficialmente como la Ruta 11) y conocida en inglés como James W. Dalton Highway es una carretera estatal ubicada en el estado de Alaska. La autopista inicia en el Sur en la autopista Elliott en Livengood hacia el Norte en el borough de North Slope cerca de Deadhorse y con servicio extendido hacia la Bahía Prudhoe. La autopista tiene una longitud de 666 km (414 mi). La autopista Dalton no esta cerrada en invierno.

Mantenimiento
Al igual que las carreteras estatales, las carreteras federales, la autopista Dalton es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte y Servicios Públicos de Alaska por sus siglas en inglés DOT&PF.

Galería

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de DOT&PF
 Lista de autopistas por estado
 BLM Alaska: Dalton Highway
 National Park Service PDF on the Dalton Highway (24 pages)
 History Channel's "Ice Road Truckers" (Season Three)

Carreteras estatales de Alaska
Área censal de Southeast Fairbanks

Autopista Dalton


Preference utilitarianism (also known as preferentialism) is a form of utilitarianism in contemporary philosophy. It is distinct from original utilitarianism in that it values actions that fulfill the most personal interests, as opposed to actions that generate the most pleasure.

Overview
Unlike classical utilitarianism, in which right actions are defined as those that maximize pleasure and minimize pain, preference utilitarianism entails promoting actions that fulfil the interests (i.e., preferences) of those beings involved. Here beings might be rational, that is to say, that their interests have been carefully selected and they have not made some kind of error. However, 'beings' can also be extended to all sentient beings, even those who lack the capacity to contemplate long-term interests and consequences. Since what is good and right depends solely on individual preferences, there can be nothing that is in itself good or bad: for preference utilitarians, the source of both morality and ethics in general is subjective preference. Preference utilitarianism therefore can be distinguished by its acknowledgement that every person's experience of satisfaction is unique.

The theory, as outlined by R. M. Hare in 1981, is controversial, insofar as it presupposes some basis by which a conflict between A's preferences and B's preferences can be resolved (for example, by weighting them mathematically). In a similar vein, Peter Singer, for much of his career a major proponent of preference utilitarianism and himself influenced by the views of Hare, has been criticised for giving priority to the views of beings capable of holding preferences (being able actively to contemplate the future and its interaction with the present) over those solely concerned with their immediate situation, a group that includes animals and young children. There are, he writes in regard to killing in general, times when "the preference of the victim could sometimes be outweighed by the preferences of others". Singer does, however, still place a high value on the life of rational beings, since killing them does not infringe upon just one of their preferences, but "a wide range of the most central and significant preferences a being can have".

See also

Act utilitarianism
R.G. Frey
Rule utilitarianism
Two-level utilitarianism

References

External links

 Theories of Well-Being, in William MacAskill & Richard Yetter-Chappell (2021), Introduction to Utilitarianism.

Utilitarianism
Ethical theories
fi:Preferenssiutilitarismi

Preference utilitarianism


An Orchis calliantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jany Renz ngan Gerd Taubenheim. An Orchis calliantha in nahilalakip ha genus nga Orchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Orchis

Orchis calliantha


Information ecology is the application of ecological concepts for modeling the information society. It considers the dynamics and properties of the increasingly dense, complex and important digital informational environment. "Information ecology" often is used as metaphor, viewing the information space as an ecosystem, the information ecosystem.

Information ecology also makes a connection to the concept of collective intelligence and knowledge ecology .  Eddy et al. (2014) use information ecology for science-policy integration in ecosystems-based management (EBM).

Networked information economy
In The Wealth of Networks: How Social Production Transforms Markets and Freedom, a book published in 2006 and available under a Creative Commons license on its own wikispace, Yochai Benkler provides an analytic framework for the emergence of the networked information economy that draws deeply on the language and perspectives of information ecology together with observations and analyses of high-visibility examples of successful peer production processes, citing Wikipedia as a prime example.

Bonnie Nardi and Vicki O'Day in their book "Information Ecologies: Using Technology with Heart,"   apply the ecology metaphor to local environments, such as libraries and schools, in preference to the more common metaphors for technology as tool, text, or system.

In different domains / disciplines

Anthropology
Nardi and O'Day's book represents the first specific treatment of information ecology by anthropologists. H.E. Kuchka situates information within socially-distributed cognition of cultural systems. Casagrande and Peters use information ecology for an anthropological critique of Southwest US water policy. Stepp (1999) published a prospectus for the anthropological study of information ecology.

Knowledge management
Information ecology was used as book title by Thomas H. Davenport and Laurence Prusak , with a focus on the organization dimensions of information ecology. There was also an academic research project at DSTC called Information ecology, concerned with distributed information systems and online communities.

Law
Law schools represent another area where the phrase is gaining increasing acceptance, e.g.
NYU Law School Conference Towards a Free Information Ecology  and a lecture series on Information ecology at Duke University Law School's Center for the Study of the Public Domain.

Library science
The field of library science has seen significant adoption of the term and librarians have been described by Nardi and O'Day as a "keystone species in information ecology",  and references to information ecology range as far afield as the Collaborative Digital Reference Service of the Library of Congress, to children's library database administrator in Russia.

Science-Policy Integration (SPI) / Ecosystems-Based Management (EBM)
Eddy et al. (2014) use principles of information ecology to develop a framework for integrating scientific information in decision-making in ecosystem-based management (EBM).  Using a metaphor of how a species adapts to environmental changes through information processing, they developed a 3-tiered model that differentiates primary, secondary and tertiary levels of information processing, within both the technical and human domains.

See also

Notes

 Eddy, B. G., B. Hearn, J. E. Luther, M. Van Zyll de Jong, W. Bowers, R. Parsons, D. Piercey, G. Strickland, and B. Wheeler. 2014. An information ecology approach to science–policy integration in adaptive management of social-ecological systems. Ecology and Society 19(3): 40.  https://dx.doi.org/10.5751/ES-06752-190340.

References

Information
Systems ecology

Information ecology


المعلم  هو مجموعة من الأناشيد الدينية للفنان البريطاني سامي يوسف

صدر ألبوم المعلم في يوليو عام 2003 وحصل على الأشادة من كثير من الناس، وبلغ عدد المبيعات ما يجاوز المليون نسخة.

الأناشيد الثمانية في الألبوم تمزج بين الحان غربية وشرقية سواء تلك المستوحاة من الموسيقى العربية أو تلك المستمدة من إيقاعات الشرق الأدنى هذا على مستوى اللحن، أما على مستوى الكلمات فمعظمها باللغة الإنجليزية مع تخللها لمقاطع باللغة العربية. وكلها في مديح الرسول  ومحبة الله الخالق عز وجل.

قائمة الألبوم

أناشيد مصورة (فيديو كليب)
 المعلم
 دعاء

انظر أيضاً
 أمتي
 بدونك
 حيث تكن
 حمزة روبرتسون
 تسجيلات أوايكننغ

مصادر ومراجع

روابط خارجية

ألبومات باللغة العربية
ألبومات سامي يوسف
ألبومات ظهرت لأول مرة سنة 2003

المعلم (ألبوم)


Lelita Rosa, nome artístico de Maria Rosa Maccari (São Paulo, 19 de setembro de 1908 - São Paulo, 04 de maio de 1980) foi uma importante atriz brasileira das décadas de 1920 e 1930, destacando-se por suas atuações nos filmes dirigidos por Humberto Mauro e Adhemar Gonzaga.

Biografia
Lelita Rosa, nome artístico de Maria Rosa Maccari nasceu na cidade de São Paulo, em 19 de setembro de 1908.

Sua carreira tem início ainda em 1924, como manequim. Em 1925 estreara em cinema, com o filme Flor do Sertão. No ano seguinte atuaria no polêmico Vício e Beleza, filme que abordou temas tabus para a época, como uso recreativo de drogas.

A convite de Humberto Mauro, participa em 1928 de Brasa Dormida, ao lado de Nita Ney. Ainda trabalharia com o diretor Humberto Mauro, em 1930, no filme Lábios sem Beijos, consagrando-a como uma das grandes atrizes do primórdio do cinema brasileiro.

Participou de Barro Humano, em 1929, de Adhemar Gonzaga. Após gravar o filme Alô Alô Carnaval, em 1936, afastou-se da carreira artística.

Faleceu na cidade de São Paulo em 04 de maio de 1980.

Filmografia

Ligações externas

Atrizes de cinema do Brasil
Atrizes de teatro do Brasil

Lelita Rosa


Kortizon, böbrek üstü bezinin kabuk bölgesince kolesterolden salgılanan, iltihaplanma önleyici özellikleri olan kortizol hormonunun yapay üretilmiş halidir.

Kortizon, hastalığın şiddetine göre, doktor tarafından sürekli izlenilerek, yerinde ve belirli miktarlarda alınmadığında ciddi ve geri dönüşü olmayacak hastalıklara yol açabilmektedir. Protein, yağ ve karbonhidrat metabolizmalarını düzenler. Kortizon uzun süre  kullanıldığında karaciğerde glikojen sentezi artar dolayısıyla hiperglisemiye neden olarak hastalarda steroid kaynaklı diyabete neden olabilir. Yine uzun süre kortizon kullanımı osteoporoza, tansiyon değerlerinde artışa cushing sendromu benzeri (kıllanma, akne, kızarıklık) gibi durumlara neden olabilir. Kortizon her ne kadar iltihaplı bağırsak hastalıklarında kullanılsa da uzun süre kullanımı bağırsak duvarında rejenerasyonu azalttığından profil ülserler meydana gelebilir. Kortizonun sayılan yan etkilerinin yanında vücudun hormonal dengesini de bozabilmektedir.

Kortizolün 1937'de E. Kendall ve Wintersteiner tarafından keşfedilmesi ve ilk kez 1938'de T. Reichstein tarafından sentezlenmesi, 1948'de Ph. S. Hench'nin bu maddeyi romatizmal eklem inflamasyonu olan bir hastayı tedavi etmek üzere ilk kez kullanmasına olanak sağlamıştır. Kortizol, kortikosteroidler olarak bilinen (günlük konuşmada basitçe kortizon olarak söz edilen) bir hormon sınıfına dahildir. Hormonlar vücudun kendi mesaj taşıyıcılarıdır. Kelime kökeni Yunanca'dan gelmektedir ve "harekete geçirmek" anlamını taşır. Hormonlar genellikle bir uyarıya yanıt olarak özel bezlerden serbestleşirler ve vücuttaki hedeflerine kan içinde taşınırlar. Daha sonra hormonlar hedef organlarında çeşitli metabolik süreçleri kontrol altına alırlar.
Kortikosteroidlerin güçlü ve hızlı anti-inflamatuvar etkisi akut ve kronik inflamatuvar hastalıkların tedavisinde hızlı bir ilerlemeye yol açmıştır ve üç kaşifine 1950'de "Nobel Ödülü" kazandırmıştır.

O zaman bile kortikosteroidlerin istenen aktivitelerine istenmeyen yan etkilerin eşlik ettiği saptanmıştır. Zamanla kişiler kortikosteroidlerin kullanımının hedefe yönelik olmasına çabalamış ve ayrıca kullanımlarını sınırlandırarak yan etkilerden olabildiğince nasıl uzak kalınacağını öğrenmişlerdir.

Kortikosteroidler ile tedavi inflamatuvar bağırsak hastalığı olan hastalar için de önemli bir ilerleme sağlamıştır. 1950'lerde bu hastaların yaşam beklentisi oldukça azalmıştı, çünkü hastalığın ciddi akut alevlenmeleri için hiçbir etkili tedavi bulunmamaktaydı.

Bu nedenle, pek çok genç hasta hastalıkları nedeniyle ölmekteydiler. Kortikosteroidlerin kullanıma girmesi Crohn ve ülseratif kolit hastalarının yaşam beklentilerini neredeyse normal değerlere getirmiştir. Bugün için kortikosteroidlerle ana tedavi hedefi; bu ilaçları hastaların yüksek yaşam kalitesine sahip olacakları şekilde kullanmaktır.

"Kortizon korkusu" halkta ve aynı zamanda inflamatuar bağırsak hastalığı bulunan birçok hastada yetersiz bilgi varlığından kaynaklanan ciddi bir sorundur. Kortizon korkusu, kortizonun yan etkileri nedeniyle insanların kortizon kullanımından kaçınmasıdır.

Kortikosteroid ilaçlar
Psikoaktif ilaçlar
Bilgi kutusu bulunmayan kimyasal maddeler
Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar

Kortizon


Veliko ropsko jezero (engleski: Great Slave Lake, francuski: Grand lac des Esclaves) ili Veliko slavsko jezero je slatkovodno jezero na Sjeverozapadnom teritoriju Kanade, te najdublje jezero Sjeverne Amerike.

Ime

Jezero je dobilo ime prema narodu Slavey (ili Slave) koji su prvobitno nastanjivali obalu jezera, međutim zbog engleske riječi slave koja označava roba, u hrvatskim izvorima je pogrešno prevedeno kao ropsko jezero, iako bi točniji prijevod bio Veliko slavsko jezero.

Krajem 2010.-ih godina, mnogim mjestima na Sjeverozapadnim teritorijima su promijenjena imena na domorodačke nazive za njih, te je isto predloženo i za Veliko ropsko jezero. Neka od predloženih imena su Tu Nedhé na jeziku Dene Soline i Tucho na jeziku Dehcho Dene.

Geografske karakteristike

Površinom od 27,200 km² deseto je najveće svjetsko jezero, a najvećom dubinom od 614 metara najdublje jezero Sjeverne Amerike. Najviše vode dobiva iz pritoka Slave, Hay i Taltson, a odvodnjava ga rijeka Mackenzie koja se ulijeva u Boforovo more. Zapadna obala jezera je pošumljena, dok istočnu obalu i sjeverni rukavac prekriva tundra. Zajedno s Velikim medvjeđim i jezerom Athabasca ostatak je nekadašnjeg velikog ledenjačkog jezera McConnell.

Naselja

Veća naselja uz obale jezera su Yellowknife, Hay River, Behchokǫ̀, Fort Resolution, Łutselk'e, Hay River Reserve, Dettah i Ndilǫ. Jedina naselja na istočnoj obali su Łutselk'e koje nastanjuje pretežito narod Chipewyan, te napušteni zimski kamp Hudson Bay kompanije, Fort Reliance. Na južnoj obali nalazio se rudnik Pine Point, te istoimeno rudarsko naselje.

Izvori

Vanjske poveznice

 Great Slave Lake, Northwest Territories na portalu Encyclopedia_of_Earth

Jezera u Kanadi
Porječje Mackenzie

Veliko ropsko jezero


චක්‍රවර්තින් අශෝක සම්රාට්  (සිංහල: මහා අධිරජ අශෝක) යනු 2015දී විකාශය වූ ඉන්දියානු ඓතිහාසික මාලා නාට්‍යයකි. කලර්ස් ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය වූ මෙම වැඩසටහන නිර්මාණය සහ රචනා කරන ලද්දේ තිරරචක අශෝක් බැන්කර් විසිනි. මෙහි ප්‍රධාන චරිතය වන අශෝක රජුගේ චරිතය මෝහිත් රයිනා විසින් නිරූපණය කළ අතර, ඔහුගේ කුඩා විය සිද්ධාර්ත් නිගම් විසින් නිරූපණය කරන ලදී.

චක්‍රවර්තින් අශෝක සම්රත් කතාමාලාව සඳහා පාදක වී ඇත්තේ ඉන්දියාවේ මෞර්ය රාජවංශයේ තෙවන අධිරාජයා වූ අශෝක අධිරාජයාගේ (ක්‍රි.පූ. 304–232) කථාපුවතයි. කොන්ටිලෝයි එන්ටර්ටේන්මන්ට් ආයතනය විසින් නිෂ්පාදනය කළ මෙම ඓතිහාසික නාට්‍යය අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද්දේ ප්‍රසාද් ගවාන්දි විසිනි. 2015 පෙබරවාරි 2වන දින විකාශය ඇරඹූ මෙම කතාමාලාව, පළමු කතාංග 20 සඳහා පැයක ධාවන කාලයකින් යුතුව විකාශය කරන ලදී. 2016 ඔක්තෝබර් 7වන දින මෙම කතාමාලාව අවසන් විය.

කථාපුවත
මූලිකව මෙම කතාමාලාව ගෙතී ඇත්තේ අශෝකගේ දෙමව්පියන් වූ ධර්මා සහ බින්දුසාරගේ දිවිය සහ ප්‍රේමය වටායි. බින්දුසාර මගධයෙහි වත්මන් රජු වන අතර, ඔහුගේ සුළු මව ඔහුට විරුද්ධව කුමන්ත්‍රණ කරන්නී ය. හෙලේනාගේ මිනිසුන් බින්දුසාරට පහර දෙන අතර, ඔහුව බේරා ගනු ලබන්නේ සුභද්‍රාංගි හෙවත් ධර්මා නැමැති රූමත් හා බුද්ධිමත් බ්‍රාහ්මණ කාන්තාව විසිනි. ඇගේ දස්කම් දැක විස්මයට පත්වන බින්දුසාර ඇයට ප්‍රේම කරන අතර ඇයව සරණපාවා ගනියි. පසුව ධර්මා දරුවකු පිළිසිඳ ගන්නීය. බින්දුසාරගේ තවත් බිසවක් වූ නූර් සහ ඇගේ පියා වූ මිර් ඛෝරසන් ධර්මාව විනාශ කිරීමට තැත් කරයි. ධර්මා පුතකුට උපත ලබා දෙන අතර, එම දරුවාට "අශෝක" (ශෝකයක් නැති) යන නාමය තබයි.

වසර 14කට පසු

පසුව මෙම කතාව මගින් චානක්‍යගේ සහාය ලබා බාධක ජයගන්නා ළමා අශෝකගේ දිවිය නිරූපිතය. ධර්මා, අශෝකට ඔහුගේ පියා පිළිබඳ කිසිවක් දැනගැනීමට ඉඩ නොතබන්නීය. නමුත් කෙසේ හෝ සත්‍ය දැනගන්නා අශෝක බින්දුසාර සහ ධර්මා යළි එකතු කරවයි. අශෝකගේ පරාර්ථකාමීත්වය සහ මව්බිම සුරකින්නට ඔහු දුන් ප්‍රතිඥාව හේතුවෙන් ඔහු අනාගතයේ මගධයේ මහා පාලකයා වනු ඇතැයි චානක්‍ය අපේක්ෂා කරයි. නමුත් සිහසුන පිළිබඳ ආශාවක් නොමැති අශෝක සිය සොහොයුරා වූ සියාමක් මගධයට සුදුසුම පාලකයා වනු ඇතැයි කල්පනා කරයි. මේ අතර, රාධගුප්ත ඇතුළු සිය අනුගාමිකයින් සමග චානක්‍ය, හෙලේනා ඇතුළු වෙනත් සතුරන්ගේ කුමන්ත්‍රණවලින් මගධයෙහි සිහසුන ආරක්ෂා කරගැනීමට තැත් කරයි. මව්බිම සුරැකීමට ප්‍රතිඥා දුන් චානක්‍ය තමන්ට බාධාවක් බව සිතූ හෙලේනා ඔහුව විනාශ කිරීමට උපක්‍රම යොදයි. මේ අතර, චාරුමිත්‍ර විසින් ධර්මාට හූනියමක් සිදුකොට ඇති බව චානක්‍ය දැන ගනියි. චානක්‍ය, තමන්ට වඩා අශෝකට ප්‍රිය කිරීම පිළිබඳ සුසීම උරණ වෙයි. එසේම මගධයේ ගැටලු විසඳීමේ දී බින්දුසාර තමන්ට වඩා චානක්‍ය කෙරෙහි විශ්වාසය තැබීම පිළිබඳ මහාමාත්‍ය ඛාලතක් ද ඊර්ෂ්‍යාවෙන් පෙලෙයි. මේ නිසා හෙලේනා චාරුමිත්‍ර, සුසීම සහ ඛාලතක් සමග එකතු වෙයි. සිය ආදරණීයයන්ගේ (ජස්ටින් සහ නූර්) මරණයට හේතු වූයේ චානක්‍ය යැයි විශ්වාස කළ සියාමක් ද මෙම සැලසුමට එකතු වෙයි. ඔවුහු සියලු දෙනා එකතුව චානක්‍ය මරා දමති. සිය අවසන් හුස්ම හෙලන චානක්‍ය අශෝකට පැවසූයේ සිය මව්බිමට සේවය කළ හැකි එකම ක්‍රමය මගධයේ අධිරාජයා වීම බවයි. චානක්‍ය අනතුරක් හේතුවෙන් නොව මගධයෙහි සතුරන්ගේ කුමන්ත්‍රණයක් හේතුවෙන් මිය ගිය බව අශෝක විශ්වාස කරයි. අනතුරුව වැරදිකරුවන්ට දඬවම් දීමට ඉටාගන්නා අශෝක මගධයෙහි අධිරාජයා වීමට අදිටන් කරගනියි. මේ අතර, කීචක්ගේ දුෂ්ට පාලනය අවසන් කිරීමට සිතන අශෝක තක්ෂශිලා වෙත පිටත්වන අතර අවසානයේ ඔහු ජයගැනීමට සමත් වෙයි. එහිදී ඔහුට කාලිංග කුමරියක වන කෞර්වකී මුණගැසෙයි. කෞර්වකීගේ පියා වූ ජගන්නාත්ගේ අපේක්ෂා සුන් කරමින් ඔවුන් දෙදෙනා අතර ප්‍රබල මිතුදමක් ගොඩනැගෙයි. පසුව පාඨලිපුත්‍ර වෙත පැමිණෙන අශෝක, චානක්‍යගේ මරණයට සිය පවුලේ සාමාජිකයන් ද සම්බන්ධ බව දැනගනියි. වැරදිකරුවන්ට දඬුවම් ලබාදීමේ දී, අශෝක සහ බින්දුසාර ගැටුම් ඇති වන අතර, සුසීමට තුවාල සිදු වෙයි. කෝපයට පත් බින්දුසාර අශෝකව පාඨලිපුත්‍ර නුවරින් පිටුවහල් කරයි. සිය පුත්‍රයාගේ ආරක්ෂාව පතා, ධර්මා ද අශෝක සමග පිටත්ව යන අතර ඔවුහු උජජ්යින් වෙත පැමිණෙති. මෙමගින් මෙම අදියර අවසන් වෙයි.

තවත් වසර 10කට පසු

අනුකම්පා විරහිත අශෝක, චන්ද් යන නාමයෙන් යුතුව ධර්මා සහ සිය සොහොයුරු විත් සමග උජ්ජයින්හි වෙළෙන්දකු වූ ධනිෂරාම්ගේ නිවසේ නවාතැන් ගනිති. ධනිෂරාම්ගේ දියණිය දේවි නම් වෙයි. මේ අතර කාලිංගයෙහි සිටින කෞර්වකීගේ එකම අභිප්‍රාය අශෝක මුණගැසීමයි. මෙය ඇගේ පියා වූ ජගන්නාත්ගේ කෝපයට හේතුවෙයි. මේ වන බින්දුසාර ක්‍රෑර හා රළු තත්ත්වයට පත්ව සිටියි. චාරුමිත්‍රගේ මන්ත්‍ර මායාවන්හි උපකාරයෙන් සුසීම තවත් බලවත් වී සිටියි. මේ අතර ක්‍රීඩාවක දී නොදැනුවත්ව අශෝක සහ සුසීම සටනෙහි යෙදෙයි. විත් සමග පැමිණෙන ධර්මා මෙය වළක්වන්නට උත්සාහ දරයි. සියලුදෙනා ඔවුන්ව හඳුනාගනිති. බින්දුසාර ඔවුනට සමාව ලබා දෙන අතර, ඔවුනට නැවත පාඨලිපුත්‍රයට පැමිණීමට ආරාධනා හිමි වේ.අශෝක බින්දුසාරගේ නියෝග පිළිනොගනියි. කැලැවක සැරිසරන ඔහුට කෞර්වකී මුණගැසෙයි. මේ වන විට, ධර්මා අභ්‍යන්තර දේශපාලන අරගලවලට මුහුණ දීමට තරම් නිර්භයව සිටින්නී ය. නිරංකුෂ් සහ ඔහුගේ සගයින් විසින් දේවි සහ ඇගේ පියාට හිංසා කරනු අශෝක දකියි. නමුත් ඔහුට නිරංකුෂ් හසු කරගැනීමට නොහැකි වේ. නැවත පාඨලිපුත්‍රය වෙත පැමිණෙන අශෝක පසුගිය වසර 10 පුරාම වහල් මෙහෙය සිදුව ඇති බව බින්දුසාර වෙත සැලකර සිටියි. කොන්ද්නා නැමැති මිනිසකු මෙය පසුපස සිටින බව ඔහු අනාවරණය කරයි. එක් රැයක, සියාමක්, කොන්ද්නා හමුවීමට රාත්‍රියේ පිටව යයි. කොන්ද්නා යනු හෙලේනා බව පෙනී යයි. නිරංකුෂ් මාර්ගයෙන් කොන්ද්නා හසු කරගැනීමට අශෝක උපක්‍රම යොදයි. අ‍ශෝකට කොන්ද්නාව හසු කරගත නොහැකි වන අතර, නිරංකුෂ් පලා යයි. කෙසේනමුත්, කොන්ද්නා යනු කාන්තාවක බවට ඔහුට ඉඟියක් ලැබේ. එම කාන්තාවගේ නම 'හ්' අක්ෂරයෙන් ආරම්භ වන බව අශෝකට නිරංකුෂ්ගෙන් දැනගත හැකි වේ. පසුව කොන්ද්නා යනු හෙලේනා බව අශෝක වටහා ගනියි. නමුත් කිසිවකු එය විශ්වාස නොකරයි. කොන්ද්නා යනු හෙලේනා බව අශෝකට නිසැක ය. ඇයව අල්ලා ගැනීමට උපායයක් යොදන ඔහු ඇයව සියලු දෙනාගේ ඉදිරියට පමුණුවයි. අශෝක සහ ලැසැන්ඩ්‍රා (හෙලේනාගේ සතුරා) එක්ව හෙලේනාව අල්ලාගන්නා අතර, ඇයව මරාදමන ලෙස සියාමක්ට බල කරති.

පසුව, අශෝක සහ කෞර්වකී විවාහයට සූදානම් වෙති. එවිට ධර්මා සහ දේවි නක්ෂත්‍රකරුවකු මුණගැසෙන අතර, ඔහු පවසන්නේ මෙම විවාහ බාධක රැසකින් පිරි එකක් බවත්, කාලිංග සටනෙන් බොහෝ අහිංසක ජනයා මියයන බවත් ය. ඉන් බියට පත්වන ධර්මා, අශෝකට කෞර්වකී වෙනුවට දේවි ව විවාහ කැදීමට තීරණය කරයි. ජගන්නාත් බින්දුසාරට පවසන්නේ අශෝකට කෞර්වකිව විවාහ කරගත හැක්කේ බින්දුසාර මගධයේ කිරුළ අශෝකට ලබාදෙන්නේ නම් පමණක් බවයි. බින්දුසාර එයට එකඟ වේ. විවාහ සිදුවන දිනයේ, අශෝක මේ පිළිබඳ දැනගන්නා අතර, ඔහු තමන් සහ කෞර්වකි අතර විවාහය අවලංගු කරයි. කෝපයෙන් යුතුව අශෝක ජගන්නාත් වෙත කිනිස්සකින් පහර දී තුවාල කරයි. ඒ වෙනුවට අශෝක දේවි සමග විවාහ වෙයි. ආණ්ඩුකාරයකු ලෙස තක්ෂශිලාව වෙත පිටත්ව යන සියාමක් සෙබලුන් රැස් කරයි. සියාමක්ව මරා දමන අශෝක නැවත පාඨලිපුත්‍ර වෙත පැමිණෙයි. මේ වන විට සුසීම, බින්දුසාර වඩා බලවත්ව සිටියි. කෞර්වකි ඝාතනය කළේ යැයි පවසමින් ජගන්නාත් අශෝකට චෝදනා කරයි. නමුත් කෞර්වකිව සොයාගන්නා දේවි, අශෝකව බේරා ගනියි. බින්දුසාරගේ මරණින් පසු සුසීම සහ අශෝක අතර සටනක් ඇති වේ. සුසීම ගිනි වලක් තුළට පනියි. අනතුරුව මගධ සම්රාත් අශෝක මෞර්ය ලෙස අශෝකව සිංහාසනාරූඪ කෙරෙයි. කාලිංග යුද්ධයෙන් කතාමාලාව අවසන් වේ.

චරිත නිරූපණය

 මෝහිත් රයිනා, අශෝක ලෙස
 සිද්ධාර්ත් නිගම්, ළමා අශෝක ලෙස
 සමීර් ධර්මාධිකාරී, බින්දුසාර ලෙස
 පල්ලවි සුභාෂ්, ධර්මා/ශුභද්‍රාංගි
 කාජල් ශ්‍රිවාස්ථව, දේවි ලෙස
 සෞම්‍යා සෙත්, කෞර්වකි ලෙස
 රීම් ෂෙයික්, ළමා කෞර්වකි ලෙස
 මනෝජ් ජෝෂි, චානක්‍ය ලෙස
 අංකිතා ෂර්මා, නූර් ඛෝරසන් ලෙස
 ප්‍රිනාල් ඔබරෝයි, චාරුමිත්‍රා ලෙස
 ප්‍රීත් කොවුර් මාධන්, සුබ්‍රාසි රැජින ලෙස
 අංකිත් අරෝරා, සුසීම ලෙස
 සුමේධ් මුද්ගල්කාර්, ළමා සුෂීම ලෙස
 හීනා පර්මාර්, රාජකුමාරි චන්දා ලෙස
 සුසෑන් බර්නර්ට්, හෙලේනා ලෙස
 සුමිත් කාවුල්, ජස්ටින් ලෙස
  දක්ෂ් අජිත් සිං, රාධගුප්ත ලෙස
 කැලිරොයි ට්සියාෆේටා, ලැසැන්ඩ්‍රා ලෙස
 මනෝජ් කොල්හත්කාර්, ඛල්ලතක් ලෙස
 අභිරාම් නායින්  සියාමක් ලෙස
 ෆයිසාන් ඛාන්, ළමා සියාමක් ලෙස
 මනෝජ් වර්මා, ජගන්නාත් ලෙස
 ඇලේෆියා කපාඩියා, වසුධා ලෙස
 රාජේශ් ඛේරා, දේවව්‍රත් ලෙස
 සුධාංශු පාන්ඩේ, කීචක් ලෙස
 අයාන් සුබයිර් රහ්මානි, දෘපද් (ළමා) ලෙස
 අම්රිත් බේල්, අමාත්‍ය රාක්ෂස් ලෙස
 මායාන්ක් ගාන්ධි, විරාත් ලෙස
 වෛක්‍රාන්ත් චතුර්වේදි, මිර් ඛොරාසන් ලෙස
 තේජ් සප්රු, සෙලියුකස් I නිකේටර් ලෙස
 ආනන්ද් ගොරාඩියා, අග්නිබාහු ලෙස
 සොනාල් පරිහාර්, නිර්ජාරා ලෙස
 කේකේ ගෝස්වාමි, වරාහ්මිර් ලෙස
 රුමි ඛාන්, දස්ථාන් ලෙස
 ආර්ති රානා, බේලා ලෙස
 සචින් වර්මා, අක්‍රාමක් ලෙස
 යෝගේෂ් මහාජාන්, රාජාජිරාජ් ලෙස
 තපස්‍යා නායක් ශ්‍රීවාස්ථව, නිහාරිකා රැජින ලෙස
 යෂාශ්‍රී මසුර්කාර්, අග්නිෂිඛා ලෙස
 ජස්වන්ත් මේනාරියා, නාවක් ලෙස
 අර්හාන් බේල්, චන්ද්‍රගුප්ත මෞර්ය ලෙස (පසුබිම් චරිතය)
 හර්ෂ් ඛුරානා, උත්තර් ලෙස
 තුනිෂා ෂර්මා, අහංකාරා ලෙස
 මොනිකා ෂේගල්, බහාමනි ලෙස

නිෂ්පාදනය සහ ප්‍රවර්ධනය
මෙම කතාමාලාව නිර්මාණය කෙරුණේ කර්ජාට් ප්‍රදේශයේ ය. මෙය නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ කොන්ටිලෝ එන්ටර්ටේන්මන්ට් ආයතනය විසිනි. අවම වශයෙන් 500කින් යුතු කන්ඪායමක් මෙම කතාමාලාව සඳහා සේවය කොට ඇත. කතාංග රූගත කිරීම සඳහා ජායිසාල්මර්, කේරළ, මුම්බායි චිත්‍රපට නගරය සහ කර්ජාට් යන ප්‍රදේශවල සිදු විණි. අසුන් මත බුස්කාෂි සටන ("එළුවන් ගැටීමේ" ක්‍රීඩාව) ද ප්‍රතිනිර්මාණය කෙරුණකි. 2015 අප්‍රේල් මස මෙම කණ්ඩායමේ වූ ආලෝකකරණ ශිල්පියකු මියගියේ ය.

2015 පෙබරවාරි මස මහා ශිවරාත්‍රී උත්සව දිනයේ පැවති විකට වැඩසටහනක් වූ කොමඩි නයිට්ස් විත් කපිල් වැඩසටහන මගින් චක්‍රවර්තින් අශෝක සම්රත් ප්‍රවර්ධන කෙරිණි. 2015 අප්‍රේල් මස කලර්ස් ටීවී ආයතනය මගින් "අශෝක: ද ගේම්" නැමැති ක්‍රීඩා ඇප් එක මුදාහරින ලදී.

සම්මාන

විචාරක පිළිගැනීම
ද ටයිම්ස් ඔෆ් ඉන්ඩියා සඟරාව විසින් අශෝක් බැන්කර්ගේ ප්‍රතිනිර්මාණය පැසසූයේ එය ඉතිහාසයේ හිස්තැන් පිරවූ බවටත්, "රසවත් ප්‍රබන්ධ හැරවුමක්" සැපයූ බව පවසමිනි.

බොලිවුඩ් ලයිෆ්හි විචාරකයකු වූ ලෙටි මාරියම් ඒබ්‍රහම් විසින් මෙම වැඩසටහනට තරු 5න් 3ක් ලබාදුන්නේ, එහි සැකසුම, දෘශ්‍ය ප්‍රයෝග සහ නිෂ්පාදන වටිනාකම වෙනුවෙනි. ළමා නළු සිද්ධාර්ත් නිගම් ඇගයුමට ලක්කළ ඇය, ඔහු "නිසැකවම දීප්තිමත් නළුවකු" බවත්, "ඔහුගේ ජව සම්පන්න දේහය චරිතයට හොඳින් ගැළපෙන" බවත් පැවසුවා ය. අවසාන වශයෙන් ඒබ්‍රහම් සිය තීරණය ලබාදුන්නේ "මෙම වැඩසටහන මහත් බලාපොරොත්තු සහගත බව පෙනන්නට තිබුණත්, වැඩිදියුණු විය යුතු තැන් රාශියක් එහි ඇති බවයි. තමා යෝජනා කරන්නේ මිනිසුන් මෙම ඓතිහාසික නාට්‍යය නැරඹිය යුත්තේ සිද්ධාර්ත් නිගම් සහ මෙහි ඇති විශේෂ ප්‍රයෝග හේතුවෙන් බවයි."

India.com විචාරකයකු වූ ප්‍රථමේෂ් ජාධව් ප්‍රකාශ කළේ "මෙහි ආරම්භක කතාංගය අනුව බැලූ කල මෙම විසිතුරු නාට්‍යය එහි රසවත් කථාපුවත සමග බලාපොරොත්තු තබා ගත හැකි එකක් බව පෙනී යයි." ඔහු වැඩිදුරටත් පැවසූයේ, "අප මෙහි ප්‍රිය කරන්නේ මෙහි දෘශ්‍යය සහ විශේෂ ප්‍රයෝග හා VFX කණ්ඩායම විසින් ගොඩනගා ඇති උද්‍යෝගයටයි."

අන්තර්ජාතික විකාශය
  කාම්බෝජය තුළ මෙය ព្រះបាទអសោក යන තේමාව යටතේ කාම්බෝජියානු රූපවාහිනී ජාලය ඔස්සේ විකාශය කරන ලදී.
  ඉන්දුනීසියාව තුළ, අශෝක යන තේමාව ඔස්සේ 2015 මැයි 11 දින සිට antv නාඵිකාව ඔස්සේ මෙම කතාමාලාව විකාශය අරඹන ලදී.
  ශ්‍රී ලංකාව තුළ, මෙම කතාමාලාව සිංහලෙන් හඬකවා අධිරජ ධර්මාශෝක යන තේමාව ඔස්සේ ටීවී දෙරණ නාළිකාව මගින් විකාශය කරන ලදී.

මේවාත් බලන්න
 චන්ද්‍රගුප්ත මෞර්ය (රූපවාහිනී කතාමාලාව)
 චානක්‍ය (රූපවාහිනී කතාමාලාව)
 භාරත්වර්ෂ් (රූපවාහිනී කතාමාලාව)

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

චක්‍රවර්තින් අශෝක සම්රත් හට ෆේස්බුක්හි ඇති ගිණුම

ඉන්දියානු ඓතිහාසික රූපවාහිනී කතාමාලා
රූපවාහිනී කතාමාලා
කලර්ස් (රූපවාහිනී නාළිකාව) කතාමාලා
හින්දි-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය
ඉන්දියානු නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලා
ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
2015 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
අශෝක අනුස්මරණ

චක්‍රවර්තින් අශෝක සම්රාට්


"Holiday in Cambodia" is a song by American punk rock band Dead Kennedys. The record was released as the group's second single in May 1980 by Optional Music with "Police Truck" as the B-side. The photograph on the front cover of the single was taken from the Thammasat University massacre in Thailand, depicting a crowd member beating the hanged corpse of a student protester with a metal chair.

The song was re-recorded for the band's first album, Fresh Fruit for Rotting Vegetables (1980); the original recording of the song, as well as the single's B-side, are available on the rarities album Give Me Convenience or Give Me Death (1987).

Composition
The song was written shortly after the genocidal dictatorship of the Khmer Rouge, led by Pol Pot, which is estimated to have been responsible for the deaths of roughly a quarter of the Cambodian population between 1975 and 1979. The lyrics are critical of disingenuous college-aged students in the Western world, contrasting their lifestyle with that of those under the Cambodian regime. The official video-clip shows American soldiers in helicopter, some chased by crowd, bombings including U.S. Air force napalm bombing, and people burned by napalm, in reference to Operation Menu.

The re-recording of this song that appears on Fresh Fruit for Rotting Vegetables is different from the single version, being fifty-five seconds longer, at a higher tempo and featuring an extended, surf-influenced intro, as well as an extended bridge and guitar solo.

Lawsuit
In October 1998, Jello Biafra was sued by three former members of Dead Kennedys, who claimed that they had been defrauded of royalties owed to them. "The record industry has been skimming royalties owed artists since the beginning," according to Dead Kennedys' guitarist East Bay Ray. "This case is no different from blues musicians being taken advantage of in the twenties and thirties... [T]here is no denying we were the victims here." According to Biafra, the suit was the result of his refusal to allow "Holiday in Cambodia" to be used in a commercial for Levi's Dockers; Biafra opposes Levi's due to what he believes are their unfair business practices and sweatshop labor. Biafra lost the lawsuit and, as the owner of Alternative Tentacles, was ordered to pay $200,000 in damages to the other band members.

Charts

References

1980 singles
Cambodian genocide
Cherry Red Records singles
Dead Kennedys songs
Pol Pot
Music controversies
Protest songs
Satirical songs
Songs written by Jello Biafra
Songs about Asia
Songs about criminals
Song recordings produced by Geza X

Holiday in Cambodia


اندفاع في الفيزياء ورمزه (J أو I) وهو وفقا لتعريفه الاصطلاحي تكامل القوة بالنسبة للزمن ووحدة قياسه (نيوتن.ثانية N.s). الاندفاع له علاقة وطيدة بتغير الزخم في الأجسام المتحركة يحكمها قانون نيوتن الثاني. وتعد مبرهنة الزخم-الاندفاع من الأدوات الأساسية لحل مسائل الحركة وكذلك مسائل ميكانيكا الموائع.

التعريف الرياضي
حسب التعريف فإن العلاقة بين الاندفاع والقوة هي علاقة تكاملية في الزمن.

وللتعميم فإن:

وبما أن قانون نيوتن الثاني ينص على أن:

فإن:

وبما أن:

حيث P تعبر عن الزخم (كمية الحركة)

فيستنتج أن:

أو باختصار:

وهذه العلاقة هي التي يعبر عنها بأن الاندفاع يكسب فرقا في الزخم وتعرف هذه العلاقة ياسم مبرهنة الزخم-الاندفاع .

انظر أيضاً
احتكاك.

آلة الفائدة الحراكية.

مراجع

كميات فيزيائية
مفاهيم فيزيائية
ميكانيكا كلاسيكية

اندفاع


Nicolae Rovinaru este un fost senator român în legislatura 2000-2004 ales în județul Ilfov pe listele partidului PSD. Nicolae Rovinaru a fost validat ca senator pe data de 7 septembrie 2004 când l-a înlocuit pe senatorul Ioan Buraga.

Legături externe
 Nicolae Rovinaru (politician) la cdep.ro

Anul nașterii lipsă
Senatori români 2000-2004
Membri ai Partidului Social Democrat

Nicolae Rovinaru (politician)


NGC 301 este o galaxie lenticulară, posibil spirală, situată în constelația Balena. A fost descoperită în anul 1886 de către Frank Muller.

Note

Vezi și
 NGC 300
 NGC 302

Legături externe
 NGC 301 pe spider.seds.org
 NGC 301 pe WikiSky

Galaxii
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1886
Obiecte astronomice descoperite de Frank Muller (astronom)

NGC 301


Ærkehertug Stephen, palatin af Ungarn (ungarsk: István nádor eller Habsburg–Lotaringiai István Ferenc Viktor főherceg) (tysk: Stephan Franz Viktor, Erzherzog von Österreich) (født 14. september 1817 i Buda, død 19. februar 1867 i Menton, begravet i Budapest) var vicekonge (palatin) af Ungarn i 1847–1848. Fra 1847 til 1867 var han overhoved for den ungarske gren af Huset Habsburg-Lothringen. I 1847–1867 var han standsherre (mediatiseret greve) i Hertugdømmet Nassau.

Forfædre
Ærkehertug Stephen var søn af  ærkehertug Josef, palatin af Ungarn (1776–1847) og Hermine af Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym (1797–1817).

Ærkehertug Stephen var sønnesøn af den tysk-romerske kejser Leopold 2..

Ærkehertug Stephen var oldesøn af den tysk-romerske kejser Frans 1. Stefan, den regerende kejserinde Maria Theresia af Østrig, kong Karl 3. af Spanien, regerende fyrste Karl Christian af Nassau-Weilburg og Caroline af Oranien-Nassau-Diez (Nederlandenes tronfølger, regentinde i 1765–1766).

Søskende
Ærkehertug Stephen var halvbroder til bl.a. Elisabeth Franziska af Ungarn og til Marie Henriette af Ungarn (gift med kong Leopold 2. af Belgien).

Palatin af Ungarn
I 1843 blev ærkehertug Stephen guvernør (Zivilgouverneur) over Bøhmen.

Efter faderens død den 13. januar 1847 blev han konstitueret som Palatin af Ungarn. I november 1847 valgte den ungarske landdag ham som landets palatin.

Efter Martsrevolutionen i 1848 blev ærkehertug Stephens stilling uholdbar. Den 24. september 1848 nedlagde han værdigheden som landets palatin, og kort tid efter forlod han Ungarn. Derefter levede han i Tyskland og Frankrig i mange år. Efter sin død blev han dog – som alle de tidligere palatiner – begravet i Budapest.

Greve af  Holzappel
I 1850 drog ærkehertug Stephen til Grevskabet Holzappel-Schaumburg i Hertugdømmet Nassau. Ærkehertug Stephen havde arvet grevskabet fra sin mors familie (slægten Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym).

Fra 1847 var ærkehertug Stephen Holzappels standsherre (mediatiseret greve). Som standsherre have han en arvelig plads i Nassaus landdag. Her lod han sig dog repræsentere af en stedfortræder.

Ærkehertug Stephen var meget interesseret i mineraler, og han fik Stefanit (Ag5SbS4) opkaldt efter sig.

Ærkehertug Stephen testamenterede sin store mineralsamling og Grevskabet Holzappel-Schaumburg til Georg Ludvig af Oldenborg (1855–1939), som var søn af storhertug Peter 2. af Oldenborg, der var Stephens fætter. Stephens og storhertug Peters mødre var søstre.

Imidlertid blev Georg Ludvig af Oldenborgs arveret bestridt, og der fulgte 20 år med retsager. I 1887 anerkendte den tyske højesteret i Leipzig, at Georg Ludvig skulle standsherre af Grevskabet Holzappel-Schaumburg.

Huset Habsburg-Lothringen
Ærkehertuger af Østrig
Palatiner af Ungarn
Personer i 1800-tallet

Stephan af Østrig


The Alberta Liberal Party () is a provincial political party in Alberta, Canada. Founded in 1905, it is the oldest active political party in Alberta and was the dominant political party until the 1921 election, with the first three provincial Premiers being Liberals.  Since 1921, it has formed the official opposition in the Legislative Assembly of Alberta several times, most recently from 1993 until 2012. Fourteen Liberals have served as Leader of the Opposition of Alberta.

History

Early years

The Alberta Liberal Party was formed on September 1, 1905. The Liberals formed the government in Alberta for the first 16 years of the province's existence. Alexander C. Rutherford (1905–1910),  Arthur L. Sifton (1910–1917) and Charles Stewart (1917–1921) led Liberal governments, until the party was swept from office in the 1921 election by the United Farmers of Alberta.

1921: Loss of power

When Premier Charles Stewart resigned as leader after his government's defeat at the hands of the United Farmers of Alberta in the 1921 election, John R. Boyle, a former Attorney-General, led the legislative caucus until he was appointed to the judiciary in 1924, and Charles R. Mitchell, also a former cabinet minister succeeded him. John C. Bowen acted in the interim until a party convention chose Joseph Tweed Shaw, a former independent left-wing M.P.

In the lead-up to the 1930 election, the party chose George H. Webster, M.L.A. for Calgary City. He resigned in favour of William R. Howson, who led the party energetically if unsuccessfully in 1935. After he was appointed to the provincial superior court in 1936, Edward Leslie Gray succeeded him.

Unity coalition
Discussions on a coalition of opposition forces began in the early thirties to put together a strong opposition to the United Farmers government. The Liberals refused to join when their fortunes were going up during the leadership William Howson. At the height of Liberal popularity they had managed to lure two United Farmers MLAs to sit in the Liberal caucus.

After the defeat of old line parties by Social Credit in the 1935 Alberta general election, the coalition idea picked up steam. Edward Gray, Liberal leader cautiously entered the party into the Unity Movement giving riding associations the opportunity to support Liberal candidates or Independent candidates.

The Alberta Liberals were tepid to support the Independent Citizens' Association led by John Percy Page. They wanted the Independents to remain independent and were against having a new party formed based on the coalition. The Liberals maintained the party organization by keeping the Constituency Associations and Party Executive Intact. After Gray resigned the leadership on April 19, 1941, to accept a patronage position the party did not officially replace him as leader until James Prowse in 1947.

The President of the Party who stood for election annually, became the official face of the party in all matters of party business. The party also kept a rump caucus from 1940 to 1944 that started out with one member and got to three by dissolution in 1944. The Liberals despite internal pressure to break with the coalition agreed not to run candidates in the 1944 election.

Cooperation with the Independents officially came to an end when the federal Camrose riding association passed a motion at a meeting in August 1945 calling on the executive of the provincial Liberal party to reorganize in all Alberta provincial constituencies free of alliances and arrangements with other parties.

The party held a meeting on January 7, 1946, to discuss proposals to participate in the 1948 Alberta general election.

Post-war
Prowse became the first true leader of the party in the post coalition era. He led the party from 1947 to 1958 leading to significant gains in popular votes and seats. He resigned the leadership to run for Mayor of Edmonton, and was succeeded by John Walter Grant MacEwan, M.L.A. for Calgary City. MacEwan was beset by problems entirely beyond his ability to control. The electoral ability of any opposition party leader became very chancy with the abolition of the STV electoral system used for Edmonton and Calgary cities.

The Manning government had successfully renewed and reinvigorated itself, and recovered much of the ground it had previously lost, while the recent Diefenbaker landslide made the Progressive Conservative Party seem a more attractive vehicle for the party's traditional supporters.

MacEwan was the first of many leaders who faced a problem similar to those of Liberals in Britain and other Western Canadian provinces. Ideologically, the party was being squeezed between traditional conservatism and social democracy. In a social sense, the party presented an older and more traditional image in comparison to the Alberta Progressive Conservatives, who, given the predominance of Social Credit, seemed fairly liberal. Almost inevitably, the Liberals were reduced to a single member, Michael Maccagno of Lac La Biche. MacEwan retired shortly after this disaster.

1960s
He was succeeded by David B. Hunter, then mayor of Athabasca, who campaigned aggressively on the creation of a publicly owned electrical power company, with strong environmentalist overtones. This likely limited any growth by the Alberta New Democrats in the 1963 election, and it established the party with a distinct image and identity separate from the Progressive Conservatives. However, it was internally divisive, and a number of candidates, including one of its two successful ones, repudiated the platform's main plank. Hunter himself was defeated personally in Athabasca. He did not resign until after he lost a later byelection, when he decided to run for Parliament (unsuccessfully).

Maccagno, who was leader of the minuscule opposition in the Legislature, served as interim leader, but did not regard himself as leadership material. In a convention which exposed the deep ideological fault lines within the party, Adrian Douglas Berry, a Calgary alderman, emerged as leader from a highly acrimonious contest. Internal dissensions continued, and late in 1966, Berry resigned under circumstances still not explained. As a provincial election could be expected within months, Maccagno became leader almost by default, and somewhat unwillingly led the party into the 1967 provincial election.

Maccagno was elected, the first Liberal leader since 1955 and the last until 1986 to achieve the feat and the party increased its representation from two to three seats. However, the party placed fourth in the popular vote. Peter Lougheed and the Progressive Conservatives presented the attraction of a modern, urban-based party which was decidedly more liberal than the Social Credit government.  The Tories displaced the Liberals as the apparent alternative to the Socreds.

Shut out
The next four years were a bad time for the Liberals.  The party placed very poorly in a byelection to replace a Liberal MLA who had died, and the party had lost its other two seats when Maccagno resigned to run in the 1968 federal election and then in November 1969, the last remaining Liberal MLA, Bill Dickie, crossed the floor to join Lougheed's Progressive Conservatives, who had rapidly established themselves as a credible government-in-waiting.

In 1969, the party chose a Calgary clergyman turned businessman, John T. Lowery, to succeed Maccagno.  Lowery thought he saw some hope in an electoral arrangement with Social Credit, which he believed was showing signs of modernization and rejuvenation under Manning's successor, Harry Strom. He was likely encouraged in this by the two federal ministers from Alberta, Bud Olson and Pat Mahoney, both former Socreds. When word of negotiations to that effect came out, it became evident that any such proposal was deeply opposed by the core membership of both parties. Lowery resigned in the face of it.

The following year saw the provincial Liberals come very close to extinction. The party's political credibility had been steadily eroding, and with the negotiations with Social Credit, it was not immediately clear that it had any ideological purpose. There was much discussion of the party abandoning provincial politics altogether (there was only one organization at federal and provincial levels), and concentrating on federal politics, which looked a great deal more hopeful at the time than they did two years later.

It took a major act of will for the party to decide to soldier on as an independent force, which it did in repudiating Lowery, and deciding to contest the 1971 election, however hopeless the prospects might be. The party chose, almost by default, Robert Russell of St. Albert, a highly controversial figure who had been passed over twice, but who had a strong desire for the position, and who had strongly supported David Hunter's vision for the party.

The party suffered as bad a defeat as anyone could have expected in the 1971 election. It was shut out of the legislature altogether in an election that saw Social Credit defeated after 36 years in power at the hands of Lougheed's Progressive Conservatives.

It is widely argued that the provincial Liberals' popularity in Alberta was especially hurt during the federal government of Pierre Trudeau's Liberal Party of Canada between 1968 and 1984. Trudeau's policies were unpopular in western Canada and especially in Alberta, particularly official bilingualism, and the National Energy Program (NEP), which exacerbated feelings of western alienation.  During this period, the provincial Liberal party suffered because of its connections with its federal cousins.

1986: Return to the legislature
The Liberals' fortunes improved in the late 1980s and they returned to the Alberta legislature in the 1986 election, when leader Nicholas Taylor led them to win 4 seats and 12% of the popular vote. Following the 1987 leadership review, a leadership contest was held in 1988.

The race was contested by Taylor, MLA, Sheldon Chumir, MLA, Grant Mitchell, and Edmonton Mayor Laurence Decore. Decore was elected leader of the party on a first ballot victory.

The Alberta Liberal Party ran one candidate in the 1989 Senate Election, Bill Code, who finished with 22.5% of the vote.

The party in the 1990s
In the 1993 election, the Liberals, under former Edmonton mayor Laurence Decore, enjoyed their greatest success since holding power when they swept Edmonton, winning a total of 32 seats, and collecting 39% of the popular vote. This enabled the party to displace the New Democrats to become the Official Opposition to the Progressive Conservative government of Ralph Klein.

Although Decore now led the second-largest opposition caucus in the province's history, the result was still seen as a disappointment to some prominent Liberals who felt the party had missed its best chance in over 70 years to form government. Under increasing pressure, Decore resigned the leadership in 1994. Four MLAs contested the race to succeed him: Edmonton McClung MLA Grant Mitchell, Fort McMurray MLA Adam Germain, Edmonton-Roper MLA Sine Chadi, and Calgary-Buffalo MLA Gary Dickson. After all the ballots had been counted, Mitchell was elected as party leader.

The party continued to hold its position as Official Opposition, but lost 10 seats in the 1997 election. With 18 seats in the Alberta legislature, Mitchell resigned as leader, and another race was declared.

The 1998 leadership race also saw four contestants: former Progressive Conservative cabinet minister Nancy MacBeth, Lethbridge East MLA Ken Nicol, Edmonton Meadowlark MLA Karen Leibovici, and Edmonton Riverview MLA Linda Sloan. MacBeth was elected on the first ballot.

The 2000s

In the 2001 election, MacBeth led a  campaign which ended with only seven Liberal MLAs being elected. MacBeth also lost her own seat in the election.

In the days following the 2001 election, MacBeth resigned and Ken Nicol was acclaimed leader. Nicol led the party until 2004, when he ran for the federal Liberal Party of Canada in the Lethbridge riding. Edmonton Mill Woods MLA Don Massey briefly stood as interim leader until a leadership race was held.

On March 27, 2004, Kevin Taft was elected the new leader of the Alberta Liberal Party. In the 2004 provincial election, the Liberals more than doubled their seats to 16 and increased their share of the popular vote to 29%.  More significantly, and to the surprise of most observers, the Liberals were able to win three seats in the traditionally conservative city of Calgary. Additionally, in June 2007, Craig Cheffins won in a by-election, making him the fourth Alberta Liberal MLA in Calgary.

The provincial election of March 3, 2008, proved to be another setback for the party. Going up against rookie Premier Ed Stelmach, the Alberta Liberals had high hopes of increasing their seat count dramatically, particularly with the supposed discontent with the Tories in Calgary. However, the result was humbling for the Alberta Liberals. The party ended with only nine seats, down from 16 when the election was called. The party's power based in Edmonton was hit especially hard, with eight seats won in 2004 going Conservative. On June 26, 2008, Taft announce his intention to resign as leader. Dr. David Swann was elected as the new Liberal leader on December 13, 2008, defeating two other contenders on the first ballot.

After serving as leader for three years on February 1, 2011, Swann announced his resignation as leader. The 2011 leadership election saw another doctor, Dr. Raj Sherman, win the leadership of the party, who then went on to lead the party into the 2012 general election.

Recent history
In the 2012 general election, the Liberals dropped from eight seats in the legislature to five. It was the third party in the legislature. Sherman announced his resignation as leader on January 26, 2015, effective immediately. Calgary-Mountain View MLA and former leader David Swann was named interim leader on February 1, 2015, chosen over Edmonton-Centre MLA Laurie Blakeman in a vote by the party's board of directors.

Although still interim leader, Swann led the party into the 2015 provincial election in which the Alberta New Democratic Party swept to power with a majority government, defeating the Progressive Conservatives after 44 years. The Liberal Party was reduced from 5 seats to 1; Swann became the party's sole MLA.

In the leadership election of 2017, lawyer and former Calgary-Buffalo candidate David Khan received 54.8% of the votes, defeating one rival to become the permanent Liberal leader, under controversial circumstances. Under his leadership, the Liberals were shut out of the legislature in the 2019 provincial election for the first time since 1982 and experienced their worst results since 1971. Khan resigned from the leadership on November 22, 2020.

On March 6, 2021, John Roggeveen was selected by the board of directors as the interim leader.

The August 12, 2022 deadline for nominations for the party's leadership election passed with no candidates signing up to run for the position.

On December 8, 2022, Roggeveen was appointed the permanent leader of the party.

In the 2023 general election, the Liberals got its lowest vote record in its history with just 0.24%.

Ideology
The Alberta Liberal Party has a long heritage of adhering to liberalism, in both the classical sense and in terms of modern liberalism (see social liberalism). The party is a centrist party that is focused on creating the conditions for a strong economy, social progressiveness, and safeguarding the environment.

Party policies
Economic policy:
 Reduce post-secondary tuition fees by a third, eliminate mandatory non-instructional fees, and move to a grant-based system versus student loans for financial aid
 Implement progressive taxation
 Opening government contracts to a bidding process that is accessible to the public with disclosure of all government contracts over $10,000
 Investing in a high-speed rail and other infrastructure connecting Edmonton, Red Deer, and Calgary

Social policy:
 Investing in community, school-based hubs across Alberta that tie the health, educational, and social needs of communities
 Eliminate subsidies to private schools and roll some schools into the public systems
 Not providing resources to enforce cannabis laws in cases of small amounts of possession
 Sustainable and substantially increased funding for Legal Aid Alberta
 Implementing a $10 a day learn through play program throughout Alberta

Environmental policy:
 Elimination of the use of coal as an energy source for electricity in Alberta
 Support of the Experimental Lakes Area
 Implementing a carbon tax

Party leaders

Election results

See also
List of Alberta Liberal leadership conventions
Alberta Liberal Party candidates in the 2012 Alberta provincial election
List of Alberta general elections
List of Canadian political parties

References

External links
Alberta Liberal Party official site
Alberta Liberal Caucus official site
Glenbow Museum Archives: Alberta Liberals

1905 establishments in Alberta
Alberta Liberal Party MLAs
Liberal parties in Canada
Centrist parties in Canada
Organizations based in Edmonton
Political parties established in 1905
Liberal

Alberta Liberal Party


Knjige u 2000. godini.

Stranica obuhvaća samo važne odnosno značajne umjetničke, znanstvene, kronike, zakonske i sl. knjige.
Obuhvaća i ako je objavljen prijevod i/ili pretisak nakon više desetljeća, stoljeća i tisućljeća.
Može se posebno navesti kad je napisana i kad je objavljena, jer nije rijetko veliko vremensko odstupanje dok je važna knjiga bila samo u rukopisu do vremena tiskane objave.

Hrvatska i u Hrvata
 Praktični ribolov - Enciklopedija, Tony Miles. Izdavač: Leo Commerce. Broj stranica: 256.

Svijet

Izvori

Godine 20. stoljeća
2000.

Knjige u 2000.


Ugoszcz beschreibt mehrere Orte in Polen
 in der Woiwodschaft Kujawien-Pommern, Gemeinde Brzuze
 in der Woiwodschaft Masowien, Gemeinde Miedzna
 in der Woiwodschaft Pommern, Gemeinde Studzienice, siehe Ugoszcz (Studzienice)

weiterhin beschreibt Ugoszcz einen See in Polen;
 südlich von Równina Goleniowska, siehe Ugoszcz (See)

Ugoszcz


Barfodsdans er en dansk kortfilm fra 1911.

Medvirkende

 Clara Wieth

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Dansefilm fra Danmark
Danske film fra 1911

Barfodsdans


Vankuverija (lat. Vancouveria), rod listopadnih i vazdazelenih trajnica iz porodic Berberidaceae. Postoje tri priznate vrste raširenih po zapaddu Sjeverne Amerike, od Washingtona do Kalidornije.

Rod je opisan 1834., a ime je dobio po engleskom istraživaču Georgeu Vancouveru. Tipična je rilasta zvjezdica (Vancouveria hexandra), čiji je sinonim Epimedium hexandrum.

Vrste
 Vancouveria chrysantha Greene
 Vancouveria hexandra C.Morren & Decne.
 Vancouveria planipetala Calloni

Vanjske poveznice

Izvori

Žutikovke

Vankuverija


Gyoji Matsumoto (født 13. august 1934 - 2. september 2019) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1958||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Gyoji Matsumoto


Gabriel Bortoleto Oliveira (São Paulo, 14 de outubro de 2004) é um automobilista brasileiro que irá disputar o Campeonato de Fórmula 2 da FIA em 2024 pela equipe Prema Racing. Ele sagrou-se campeão do Campeonato de Fórmula 3 da FIA em 2023. Bortoleto faz parte do Programa de Desenvolvimento de Pilotos da McLaren.

Carreira

Cartismo
Bortoleto começou no kart no Brasil em 2012 no Campeonato Sul-Brasileiro de Kart. Ele permaneceu nos karts até 2019, com seu ano de maior sucesso sendo 2018, onde terminou em terceiro nos campeonatos Europeu e Mundial na categoria OKJ, respectivamente, e se tornou vice-campeão na WSK Super Master Series e no Troféu Andrea Margutti.

Fórmulas inferiores
Bortoleto fez sua estreia no automobilismo no Campeonato Italiano de Fórmula 4 de 2020, ao lado de Sebastián Montoya, Gabriele Minì e Dino Beganovic na Prema Powerteam. Seu primeiro pódio veio em Mugello, onde marcou o segundo, terceiro e uma vitória, conquistando sua primeira vitória em monopostos na quarta rodada da temporada. O brasileiro marcou mais dois pódios em Monza e terminou a temporada em quinto lugar na classificação geral, à frente de Montoya, mas atrás dos companheiros de equipe Beganovic e do eventual campeão Minì. Bortoleto também terminou em quarto lugar na classificação dos estreantes.

Campeonato de Fórmula Regional Europeia
Em março de 2021, foi anunciado que Bortoleto faria sua estreia no Campeonato de Fórmula Regional Europeia com a FA Racing. Ele marcou seus primeiros pontos na primeira corrida da temporada em Ímola, onde terminou em nono.

Fórmula 3
No final de setembro de 2022, Bortoleto participou do teste de pós-temporada do Campeonato de Fórmula 3 da FIA em Jerez com a equipe com a Trident Racing, em parceria com Oliver Goethe e Leonardo Fornaroli. Pouco depois, foi anunciado como piloto da Trident para a temporada de 2023, tornando-se o primeiro piloto a ser anunciado para uma equipe para aquela temporada. Bortoleto se sagrou campeão da Formula 3 no seu primeiro ano ao conquistar o titulo já na classificação da corrida de Monza.

Fórmula 1
Em setembro de 2022, Bortoleto foi anunciado para se juntar à equipe de gestão do bicampeão de Fórmula 1 Fernando Alonso. Após conquistar o título da Fórmula 3 em 2023, Bortoleto assinou com o Programa de Desenvolvimento de Pilotos da McLaren em outubro de 2023.

Ligações externas

Nascidos em 2004
Pilotos de automóvel do Distrito Federal (Brasil)
Pilotos do Campeonato de Fórmula Regional Asiática
Pilotos do Campeonato de Fórmula Regional Europeia
Pilotos do Campeonato de Fórmula 3 da FIA
Naturais de Brasília

Gabriel Bortoleto


HMS Audacious  was the fourth and last  dreadnought battleship built for the Royal Navy in the early 1910s. After completion in 1913, she spent her brief career assigned to the Home and Grand Fleets. The ship was sunk by a German naval mine off the northern coast of County Donegal, Ireland, early during the First World War. Audacious slowly flooded, allowing all of her crew to be rescued and finally sank after the British were unable to tow her to shore. However, a petty officer on a nearby cruiser was killed by shrapnel when Audacious subsequently exploded. Even though American tourists aboard one of the rescuing ships photographed and filmed the sinking battleship, the Admiralty embargoed news of her loss in Britain to prevent the Germans from taking advantage of the weakened Grand Fleet. She is the largest warship ever sunk by naval mines.

Design and description
The King George V–class ships were designed as enlarged and improved versions of the preceding s. They had an overall length of , a beam of  and a draught of . They displaced  at normal load and  at deep load. Audaciouss crew numbered 860 officers and ratings in 1914.

Ships of the King George V class were powered by two sets of Parsons direct-drive steam turbines, each driving two shafts using steam provided by 18 Yarrow boilers. The turbines were rated at a total of  and were intended to give the battleships a speed of . Audacious carried enough coal and fuel oil to give her a range of  at a cruising speed of .

Armament and armour
Like the Orion class, the King George Vs were equipped with 10 breech-loading (BL)  Mark V guns in five hydraulically powered twin-gun turrets. There were a pair of superfiring turrets fore and aft of the superstructure and another amidships, all on the centreline. Their secondary armament consisted of 16 BL  Mark VII guns. Eight of these were mounted in the forward superstructure, four in the aft superstructure, and four in casemates in the side of the hull abreast of the forward main-gun turrets, all in single mounts. The ships were equipped with three 21-inch (533 mm) submerged torpedo tubes, one on each broadside and another in the stern, for which 14 torpedoes were provided.

The King George V–class ships were protected by a waterline  armoured belt that extended between the end barbettes. Their decks ranged in thickness between  and 4 inches with the thickest portions protecting the steering gear in the stern. The main battery turret faces were  thick, and the turrets were supported by  barbettes.

Modifications
Audacious was fitted with a fire-control director on the roof of the spotting top before her loss.

Construction and career

Ordered under the 1910–1911 Naval Estimates, Audacious was the third ship of her name to serve in the Royal Navy. The ship was laid down by Cammell Laird at their shipyard in Birkenhead on 23 March 1911 and launched on 14 September 1912. She was completed in August 1913 at a cost of £1,918,813, but was not commissioned until 15 October, joining her sister ships in the 2nd Battle Squadron. All four sisters represented the Royal Navy during the celebrations of the re-opening of the Kaiser Wilhelm Canal in Germany in June 1914.

World War I
Between 17 and 20 July, Audacious took part in a test mobilisation and fleet review as part of the British response to the July Crisis. Arriving at the Isle of Portland on 25 July, she was ordered to proceed with the rest of the Home Fleet to Scapa Flow off the coast of Scotland four days later to safeguard the fleet from a possible surprise attack by the Imperial German Navy. Following the start of World War I in August, the Home Fleet was reorganised as the Grand Fleet, and placed under the command of Admiral Sir John Jellicoe. The following month, the ship was refitted at HM Dockyard, Devonport, and rejoined the Grand Fleet at the beginning of October.

Sinking
Repeated reports of submarines in Scapa Flow led Jellicoe to conclude that the defences there were inadequate and he ordered that the Grand Fleet be dispersed to other bases until the defences were reinforced. On 16 October, the 2nd Battle Squadron was sent to Loch na Keal on the western coast of Scotland. The squadron departed for gunnery practice off Tory Island, Ireland, on the morning of 27 October and Audacious struck a mine at 08:45, laid a few days earlier by the German auxiliary minelayer . Captain Cecil Dampier, thinking that his ship had been torpedoed, hoisted the submarine warning; in accordance with instructions the other dreadnoughts departed the area, leaving the smaller ships behind to render assistance.

The explosion occurred  under the bottom of the ship, approximately  forward of the transverse bulkhead at the rear of the port engine room. The engine room and the outer compartments adjacent to it flooded immediately, with water spreading more slowly to the central engine room and adjoining spaces. The ship rapidly took on a list to port of up to 15 degrees, which was reduced by counter-flooding compartments on the starboard side, so that by 09:45, the list ranged up to only nine degrees as she rolled in the heavy swell. The light cruiser  stood by, while Jellicoe ordered every available destroyer and tug out to assist, but did not send out any battleships to tow Audacious because of the supposed submarine threat. Having intercepted the stricken dreadnought's distress calls, the White Star ocean liner  arrived on the scene.

The ship could make  and Dampier believed that he had a chance of making the  to land and beaching the ship, so he turned Audacious south and made for Lough Swilly. The ship had covered  when the rising water forced the abandonment of the centre and starboard engine rooms and she drifted to a stop at 10:50. Dampier ordered all non-essential crew to be taken off, boats from Liverpool and Olympic assisting, and only 250 men were left aboard by 14:00. At 13:30, Captain Herbert Haddock, the captain of Olympic, suggested that his ship attempt to take Audacious in tow. Dampier agreed, and with the assistance of the destroyer , a tow line was passed 30 minutes later. The ships began moving, but the line snapped as Audacious repeatedly tried to turn into the wind. Liverpool and the newly arrived collier  then attempted to take the battleship in tow, but the lines broke before any progress could be made.

Vice-Admiral Sir Lewis Bayly, commander of the 1st Battle Squadron, arrived on the scene in the ocean boarding vessel Cambria and took over the rescue operation. Upon learning that two ships had been mined in the area the day before, and that there was no threat from submarines, Jellicoe ordered the pre-dreadnought battleship  to sail at 17:00 for an attempt to tow Audacious. Dampier ordered all but 50 men to be removed at 17:00 and Bayly, Dampier and the remaining men on the ship were taken off at 18:15 with dark approaching.

Just as Exmouth was coming up on the group at 20:45, Audacious heeled sharply, paused, and then capsized. She floated upside down with the bow raised until 21:00, when an explosion occurred that threw wreckage  into the air, followed by two more. The explosion appeared to come from the area of 'B' magazine and was probably caused by one or more high-explosive shells falling from their racks and exploding, then igniting the cordite in the magazine. A piece of armour plate flew  and killed a petty officer on Liverpool. This was the only casualty in connection with the sinking.

Aftermath
Jellicoe immediately proposed that the sinking be kept a secret, to which the Board of Admiralty and the British Cabinet agreed, an act open to ridicule later on. For the rest of the war, Audacious name remained on all public lists of ship movements and activities. The many Americans on board Olympic were beyond British jurisdiction and discussed the sinking. Many photos, and even one moving picture, had been taken. By 19 November, the loss of the ship was accepted in Germany. Jellicoe's opposite number in Germany, Reinhard Scheer, wrote after the war, "In the case of the Audacious we approve of the English attitude of not revealing a weakness to the enemy, because accurate information about the other side's strength has a decisive effect on the decisions taken."

On 14 November 1918, shortly after the war ended, a notice officially announcing the loss appeared in The Times:

A Royal Navy review board judged that a contributory factor in the loss was that Audacious was not at action stations, with water-tight doors locked and damage-control teams ready. Attempts were made to use the engine-circulating pumps as additional bilge pumps, but the rapid rise of water prevented this. Although hatches were open at the time of the explosion, it was claimed that all were closed before rising water reached them. Apart from the damage to the bottom of the ship, water was found to have spread through bulkheads because of faulty seals around pipes and valves, broken pipes and hatches which did not close properly.

Naval historian John Roberts stated that the incident revealed the design flaws in the Royal Navy's damage-control plans for the King George V-class battleships and the other recent dreadnought classes. In the first several class of dreadnoughts, the engine-circulating pumps had connections to the bilges to allow them to pump water overboard in case of flooding, but these were eliminated as useless in the ships designed after 1907. Furthermore, the ship's auxiliary machinery was almost entirely steam powered, which meant that the steering, hydraulics and primary electrical systems were all disabled as flooding progressed in Audacious.

Two months after the battleship's loss, the Royal Navy ordered that additional bilge pumps and piping connecting the engine-circulating pumps to the bilges be added to all the dreadnoughts of the  and  classes and later. Additional pumps were ordered to be fitted to the submerged torpedo rooms as well as additional valves in the ventilation ducts to limit any flooding. It is uncertain how much of this was actually carried out in the older ships as space was limited as was their availability to get the work done.

The wreck of Audacious was filmed for the television show Deep Wreck Mysteries on the History Channel in 2008. The programme featured an investigation of the wreck and the circumstances of its loss by nautical archaeologist Innes McCartney and naval historian Bill Jurens. The diveable wreck lies upside down at a depth of  in clear water at , some  north-east of Tory Island. 'B' turret and part of its barbette were blown clear of the wreck by the explosion.

Citations

Bibliography

External links

 Maritimequest HMS Audacious Photo Gallery
 Loss of HMS Audacious

King George V-class battleships (1911)
Ships built on the River Mersey
1912 ships
World War I battleships of the United Kingdom
World War I shipwrecks in the Atlantic Ocean
Shipwrecks of Ireland
Ships sunk by mines
Maritime incidents in October 1914
Maritime incidents in Ireland
Military deception
Naval magazine explosions

HMS Audacious (1912)


este o serie anime și manga  scrisă și ilustrată de Hajime Isayama. Seria a început în revista companiei Kodansha,  Bessatsu Shōnen Magazine pe 9 septembrie 2009, numărând 34 de volume tankōbon în aprilie 2021. Acțiunea este situată într-o lume în care omenirea trăiește în orașe înconjurate de ziduri enorme; o apărare împotriva Titanilor, giganți umanoizi care se hrănesc cu oameni, aparent fără motiv. Povestea îi are ca protagoniști, inițial, pe  Reiner Braun și prietenul său din copilărie Bertholdt Hoover, care se înscriu în armată deși erau războinici pe ascuns, pentru a lupta împotriva Titanilor .După ce orașul de origine al lui Eren Jeager este invadat de titani în anul 845 ,mama lui Eren este ucisă de un titan.Cu toate acestea, pe măsură ce povestea progresează și adevărul cu privire la originea Titanilor se relevă  cititorului, narațiunea se schimbă, pentru a cuprinde personaje precum Historia Reiss, liderul de echipă Levi, Grisha, tatăl lui Eren, și alte personaje secundare.

Seria de roman spin-off Înainte de Cădere a început în decembrie 2011 și a primit o adaptare manga. Încă două serii de romane și patru serii spin-off de manga au fost de asemenea create. O adaptare anime televizată produsă de Studio Wit și de Producție I. G, iar din 2021 de MAPPA a fost difuzată în Japonia pe MBS între aprilie și septembrie 2013 și un al doilea sezon al seriei a avut premiera în aprilie 2017. Lansarea a patru jocuri video  adaptate  de Nitroplus  în colaborare cu Producție I. G a fost anunțată  ca și conținut bonus pentru cel de-a treilea și al șaselea volum de Disc Blu-ray al seriei anime, împreună cu un alt joc creat de Spike Chunsoft pentru Nintendo 3DS. O adaptare live-action în două părți , Attack on Titan si Attack on Titan: Sfârșitul Lumii, și o serie-web live-action au fost lansate în 2015. O adaptare anime seriei de manga spin-off, Junior High a început să fie difuzată în luna octombrie 2015. Atacul Titanilor și toate cele cinci manga spin-off sunt publicate în America de Nord de Kodansha Comics USA și în România de Nemira începând din 2023, în timp ce cele trei romane sunt publicate de către Vertical. Seria anime a fost licențiată de către Crunchyroll.

Atacul Titanilor se bucură de un mare succes în domeniul comercial. În aprilie 2017, s-au tipărit 66 de milioane de exemplare .. Odată cu lansarea adaptării anime, a sporit popularitatea seriei, primind aprecieri din partea criticilor pentru atmosferă și poveste.  Deși, de asemenea, a câștigat faima în țările vecine din Asia, tema seriei a constituit un subiect de controversă.

Rezumat
Articol principal:Lista caracterelor din Atacul Titanilor

acțiunii

Referințe

Legături externe
Attack on Titan pe IMDb
Serii manga
Anime

Seriale de televiziune din 2013

Atacul Titanilor


Bahnam Zaya Bulos (Arabic: بهنام زيا بولص; born 1944) was Minister of Transport in the cabinet appointed by the Interim Iraq Governing Council in September 2003.  A member of Iraq's Assyrian Christian minority, Bulos is originally from Baghdad, where he worked as a civil engineer.

References

Iraqi Assyrian politicians
Iraqi Christians
Government ministers of Iraq
1944 births
Living people
Iraqi Assyrian people
Politicians from Baghdad

Bahnam Zaya Bulos


The Brahui (), Brahvi, or Brohi are an ethnic group of pastoralists principally found in Pakistan, Afghanistan, and Iran who speak the Brahui language, which belongs to the Dravidian language family.

Etymology
The origin of the word "Brahui" is uncertain.

Mikhail Andronov hypothesised a derivation from Dravidian (lit. Northern hillmen); however, Josef Elfenbein found it unconvincing and hypothesised a derivation from Saraiki brāhō. The term was perhaps used to distinguish the Brahui, who had migrated into Sindh and became Muslims  years ago.

Location

Pakistan
The Brahuis predominantly inhabit a narrow belt in Pakistan, from Quetta in the north through Mastung, Kalat, and Nushki to Las Bela in the south. Kalat separates the area into a northern part, known as Sarawan, and a southern part, known as Jhalawan.

Other countries
Large numbers of nomadic and semi-nomadic Brahui speakers are found in Afghanistan, primarily in the Shorawak desert, in an area extending west of Nushki along the Helmand river into Iranian Sistan. In Iran, Brahui are restricted to the north of Sistan. In 1909, G. P. Tate came across a few Brahui as far south as Khash, but they appear to have assimilated into the neighbouring Baloch. Some Brahui are also found in Turkmenistan, mainly in the Merv oasis, where their ancestors migrated from British-administered Balochistan and Afghanistan in the late 19th and early 20th centuries in search of employment.

Tribes and population
The number of Brahui tribes have fluctuated across the centuries. At the time  of Nasir Khan I, the Brahuis had eight nuclear tribes and seven peripheral tribes; by the time of the last Khan, twelve peripheral tribes had been added. The only census that ever recorded the Brahui as an ethnic group was conducted in 1911 in British India. However, since most Brahui describe themselves as Baloch to outsiders, the recorded count is an underestimate. Elfenbein, referencing estimations from 1996, notes that there are  Brahui tribesmen.

Origins
The origins of Brahuis remain unclear. Brahui lore, which speaks of a migration from Syria to Kalat, followed by displacement of the incumbent (Hindu) Sewa dynasty, is a piecemeal borrowing from Baloch traditions; historical ballads, etc., are nonexistent in the language. Thus, says Elfenbein, reconstructions of Brahui pre-history can only depend on linguistics and genetics. The fact that other Dravidian languages only exist further south in India has led to two hypotheses either the Brahuis are a relict population of Dravidians remaining from a time when Dravidians were more widespread in mainland India or they migrated to Baluchistan from South India sometime in the last two millennia.

Noting extensive phonological similarities with Malto and Kurukh, Dravidian languages spoken as geographical isolates across Eastern India, many linguists, Including Murray Barnson Emeneau, Elfenbein, Bhadriraju Krishnamurti, et al. speculate that the three groups might have had a common stage before migrating in different directions. Both Kurukhs and Maltos speak of an eastward migration from Karnataka in their lore, and Brahuis' self-identification as migrants from Syria can be interpreted as an Islamized version of the same event. However, the Brahuis do not have any significant Dravidian genetic component and are largely indistinguishable from surrounding Indo-European speakers (Balochi, Makrani. This suggests the passage of sufficient time since the admixture event, thereby supporting the relict hypothesis.

History
The Brahuis have traditionally been nomads; the state-formation in the form of a confederacy, the Khanate of Kalat appears to have been a response to the increasing penetration of Mughal governance, especially under Shah Jahan, into their traditional grazing lands and migratory routes.

The Khanate was established by Ahmad Khan I, a Brahui chieftain, in 1660s and derived its power from a complex system of inter-tribal alliances with the Balochs and Dehwaris; notwithstanding nominal suzerainties to Persia and Afghanistan at times, the kingdom gained in size and reached its zenith under Nasir Khan I in late eighteenth century. However, British incursion into the subcontinent coupled with territorial losses to Persia compelled Kalat to accept a protectorate status; in the aftermath of the Partition, the Khanate was absorbed into Pakistan notwithstanding popular protests.

Language and literature
According to Elfenbein, only about 15% of the Brahui tribesmen are primary speakers of the Brahui language; only two nuclear tribes speak Brahui as a primary language. Half of the rest may be secondary speakers of Brahui with Balochi as the primary language, while the other half are estimated to speak no Brahui "at all".

The Brahui language belongs to the Dravidian language family and is, hence, a geographical isolate. It has extensively borrowed from Balochi and other languages of the area; David W. McAlpin found the language to be an "etymological nightmare". There are three dialects with no significant variation: Sarawani (spoken in the north), Jhalawani (spoken in the southeast), and Chaghi (spoken in the northwest and west).

No significant corpus of literature exists; the first known work to be written in Brahui was Tuḥfat al-aja īb (lit. Gift of Wonders), a translation from Persian by Malikdad Gharsin Qalati, , a court poet of Nasir Khan I. The Perso-Arabic script currently in use was developed  out of the efforts of Mulla Nabo-Jan and Maulana Fazl Mohammed Khan Darkhani for spreading Islamic revivalist ideas. Literacy rates among Brahuis remained very low as the late as 1990s.

See also

 Brahui language

 Stocksia brahuica , a flowering plant belonging to the family Sapindaceae, named after the Brahui people.

Notes

References

Ethnic groups in Afghanistan
Ethnic groups in Pakistan
Indigenous peoples of South Asia
Social groups of Balochistan, Pakistan

Brahui people


Kalıtım olayı doğrudan kromozomların mitoz ve mayoz bölünmeler ve döllenmedeki davranışlarına bağlıdır. Her bir kromozomda sayısız kalıtım birimleri, genler bulunur ve bunların her biri birbirinden farklı olup ayrı ayrı bir veya birkaç karakteri birden kontrol ederler. Genler kromozomlarda yer alırlar ve bir hücrede her bir kromozomdan iki tane bulunduğundan her bir hücrede genler bir çift olarak bulunur. Mayoz bölünmede kromozomlar birbirlerinden ayrılıp döllenmede tekrar bir araya geldiklerine göre genler de aynı davranışı gösterirler. Her bir kromozom genetiksel olarak linear düzende gen dizilerine sahipmiş gibi davranır ve bu gen düzenlenişleri homolog kromozomlarda birbirinin aynısıdır.

Bir karakteri kontrol eden gen, belli bir kromozomun belirli bir noktasında bulunur ve bu noktaya "gen lokus"u denir. Kromozomlar mayoz bölünme sırasında sinapsis gösterdiklerinde, homolog kromozomlar nokta nokta yani gen ile gen şeklinde aynı lokuslar karşılıklı gelecek şekilde birleşme gösterirler. Bir karakter kalıtımı ancak birbirlerine zıt iki durum olduğu zaman incelenebilir. Mendel'in çalışmalarında bezelyelerde ele aldığı şekil morfolojisinde düzgün ve buruşuk tohum özellikleri gibidir. Canlı birey böyle zıt durumlardan sadece birini gösterilebilir. Bu nedenle allel genlerden söz edilir.

Homolog kromozomların aynı lokuslarında yer alan, iki veya bazen daha çok sayıda alternatif karakterlerin genlerine allel genler denir. Düzgün ve buruşuk tohum morfolojilerini belirleyen genler gibi.

Gen çiftlerini benzer alleller şeklinde taşıyan bireyler homozigot genotipli, gen çiftlerini farklı alleller şeklinde taşıyan bireyler ise heterozigot genotipli olarak ayrılırlar. Buna göre "DD" ve "dd" genotipli bezelye bitkileri homozigot baskın ve çekinik genotipli, "Dd" genotipli bezelyeler ise heterozigotturlar. Bütün genlerin tek tek toplamı ve bütün kromozom seti o canlının genomu şeklinde tarif edilir.

Ayrıca bakınız
 Gen
 Alel
 Gen lokusu
 Genom

Dış bağlantılar
 http://alfred.med.yale.edu/alfred/index.asp

Klasik genetik

Genler ve aleller


Silifke, Türkiye'nin Mersin iline bağlı bir ilçe. Silifke, Mut'a 73 km, il merkezi Mersin'e 85 km ve Gülnar'a 55 km mesafede; Erdemli'nin batısında, Gülnar'ın doğusunda, Mut'un güneyinde, Toros Dağları ile Akdeniz arasında yer almaktadır. Mersin'i İç Anadolu'ya bağlayan Silifke, önemli yollar üzerindedir. Yapımı süren Akdeniz Sahil Yolu, Silifke'den geçmektedir.

Tarihçe
Büyük İskender'in komutanlarından ve Suriye Krallığı'nın kurucusu Selevkos I Nikator, şimdiki Taşucu'nun olduğu yerde, İonluların "Holmi" adıyla kurduğu koloniyi ele geçirip halkını da kıyıdaki Holmi (Akliman)'dan 12 km içeriye bugünkü Silifke'nin bulunduğu yere yerleştirmiş ve "Selevkos'un Şehri" anlamına gelen Seleucia kentini kurmuştur.

Selevkos I Nikator'un kurduğu 9 adet kendi adındaki şehrin adını devam ettirdiği Seleucia, Helenistik dönemde Selefkoslar ve Ptolemeos (Mısır) krallıkları arasında sıkça el değiştirmiştir. Roma İmparatorluğunun MS. 395 yılında ikiye bölünmesinden sonra Bizans yönetimine giren Seleucia, Ayatekla'nın varlığından dolayı önemli bir hac merkezi durumuna gelmiştir.

Mübadele ve Cumhuriyet sonrası dönem
Atatürk; Silifke'deki Gazi Çiftliği'ni yeni gelen Yunanistan mübâdilleri arasında paylaştırmışır. Ayrıca çok tanınmış biri olan zeytinyağı tüccarı, fabrikatör Bodossaki de Silifkeli olup sahip olduğu çok geniş meyve bahçesi ve arazisi,  mübâdeleden sonra kamulaştırılıp bir bölümüne Kız Meslek Lisesi yapılmış, geri kalanına ise Giritli aileler yerleştirilmiştir. Bodossaki; daha sonra İstanbul'daki ünlü Pera Palas Oteli'ni satın alarak sahibi olmuştur. Kıbrıslı aileler ise 1930'lu, 60'lı ve 70'li yıllarda gelmişlerdir.

Silifkeli Rumlar ise mübâdele ile birlikte Yunanistan'da yeni kurulan, bugün Tesprotya iline bağlı, Adriyatik Denizi kıyısındaki Nea Selefkia (Yeni Silifke) adlı kasabaya yerleştirilmişlerdir. Kasaba nüfusu, bugün 3.000 civârındadır. O yıllarda Silifkeli Rumların lideri, Yusufaki Tiryâkidis idi. Silifkeli Ermeniler ise Bucaklı Mahallesi'nde kalabalık bir cemaat hâlinde yaşamakta idiler ve "Dilek Kayası" denilen mevkide bir kiliseleri vardı. Kurtuluş Savaşı'nda yaşanan sokak çatışmalarını takiben Kıbrıs üzerinden Lübnan'a gittikleri bilinmektedir. O yıllarda Silifke Ermenilerinin lideri, Hacı Manolyan idi.

Günümüzde, çok eskilere dayanan şehir merkezinin tarihi dokusu tahrip edilmiştir. Kaya mezarları ve Roma döneminde yapılan anıtsal yapılar üzerine betonarme yapılar kondurularak eski şehir yok edilmiştir. Kurtuluş Savaşı'ndan sonra İçel ili merkezi (1924-1933) olan Silifke, 1933'ten sonra Mersin ili ile birleştirilerek adı İçel konulan ilin ilçesi haline getirilmiştir. Ayrıca Silifke'ye eskiden Bizans döneminde "Selefkos" denildiği için bazı turistler Silifke yerine hâlâ bu ismi kullanırlar.

Coğrafya
Silifke ilçesini Göksu (Kalykadnos) Irmağı ortadan ikiye ayırmaktadır. Göksu Irmağı'nın denize ulaştığı delta ve bu deltada oluşan Akgöl ve Paradeniz lagünleri, dünyanın önemli kuş toplanma merkezlerinden ve sulak alanlarından biridir. Bu nedenle Ramsar alanı ilan edilmiştir.

İlçeye bağlı Yeşilovacık beldesi sınırları içinde bulunan koylar, Akdeniz foklarının üreme bölgesidir. Akdeniz'in önemli tatil beldelerinden olan Susanoğlu ve Taşucu; Silifke'ye bağlıdır.

Demografi
İlçenin merkez nüfusu 1980'de 25.000'i bulmazken; 1990'da 47.000'e, 2000'de 65.000'e dayanmıştı. İlçe merkez nüfusu 2007 yılı nüfus sayımına göre 52.961'e düşmüştür. 2008 yılı sayımına göre merkezde nüfus 50.000 olup köyleriyle birlikte 114 bine yaklaşmıştır. Halk, yaz aylarında yaylalara ya da deniz kenarındaki yazlık evlerine taşınır.

Silifke, Toroslar'daki köylerde Türkmen Yörük nüfusu barındırır. Silifke'de en son Yörük kollarından Sarıkeçililer bulunmaktadır. 3-4 tane de Tahtacı mahallesi bulunmaktadır. Tahtacılar, kerestecilik ve orman ürünleriyle geçimlerini sağlayan Alevî Türkmenlerdir. Kent merkezindeki Say Mahallesi, kalabalık bir Abdal mahallesidir. Abdallar da Alevî inancına sahiptirler. Otogara yakın mahallelerde ise yoğunlukla Girit, Selanik ve Kıbrıs göçmenleri yaşamaktadırlar. Tarihi açıdan geçmişte yörede Rum ve Ermeniler de yaşamıştır.

Ekonomi

Tarım
Silifke Ovası alüvyonlu bir ova olduğu için toprağı çok verimlidir. Seracılığın yaygın olması nedeniyle burada yılda 3 tür ürün alınabilmektedir. Silifke'de domates, salatalık, çilek, çeltik, yerfıstığı, kabak, yeşil fasulye, yer kirazı gibi birçok tür meyve ve sebze yetiştiriciliği yapılmaktadır. Son dönemlerde Silifke'de sebzeciliğin yanı sıra portakal, mandalina, limon (narenciye), zeytin, nar, kayısı, şeftali, erik, üzüm, elma ve armut gibi meyveler yetiştirilmektedir.

Hayvancılık
Büyükbaş ve küçükbaş hayvancılığın yanında tavuk ve balık çiftlikleri de vardır. Balık çiftlikleri hem tatlı suda hem de denizde kurulmuştur. Tatlı suda alabalık denizde ise levrek ve çipura yetiştirilmektedir. Ayrıca Silifke'nin kırsal bölgesinde, keçi ve koyun yetiştiriciliği de yapılmaktadır.

Turizm
Turizm, ilçenin sahip olduğu önemli değerlerdendir. Silifke Kalesi, Cennet-Cehennem Obrukları, Jüpiter Tapınağı, Aphrodisias Antik Kenti (Tisan Yarımadası), Barborossa Koyu, Astım Mağarası, Uzuncaburç, Ayatekla, Tokmar Kalesi, Liman Kalesi ve Mancınık Kalesi yöredeki turistik merkezlerdir.

Toplum ve kültür

Mutfak
Silifke'ye özel birçok yemek türü vardır. Bunlardan en önemlileri; yüksük (yüzük) çorbası, batırık, arabaşı, ülübü ve keşkektir. Tatlıları arasında ise mekik tatlısı, en önemlilerindendir. Silifke'nin en önemli ve en meşhur ürünleri, yoğurt ve ayrandır. Yörenin köylülerine ve ağız tadını bilenlere göre en iyi ayran, yayık ayranıdır.

Folklor
Silifke, folklorik açıdan da önemli bir bölgedir. Halk oyunları, kilim dokumacılığı ve el sanatları gelişmiştir. "Halk oyunu" denildiğinde ilk akla gelen yörelerden biri olan Silifke'nin folklor ekibi, uluslararası pek çok organizasyonda Türkiye'yi temsil etmiştir. Silifke oyunları kıvrak tarzdadır. Silifke'nin Yoğurdu, Türkmen Kızı, Çiftetelli, Elmas zeybeği, Kıbrıs Zeybeği, Hamçökelek, Çaya Vardım Zeybeği, Portakal Zeybeği, Bahçeye Gel Görelim(Mandilli),Yayla Yolları, Aşık ile Maşuk, Aslan Mustafa ve Keklik oyunları en bilinen folklorik danslardır. Silifke'de genelde Türkmen göçmenleri olduğu için bazı oyunlar, Türkmenler için düzenlenmiştir.

Etkinlikler
Silifke'de her yıl 20-26 Mayıs tarihleri arasında Uluslararası Müzik ve Folklor Festivali düzenlenir. Festivalde çeşitli konserler düzenlenmekte, ırmak boyunca uzanan yürüyüş yollarında standlar ve yörük çadırları kurulmaktadır. Yörük çadırlarında halka geleneksel yöre yemekleri sunulmaktadır.

Siyaset ve yönetim
1933 yılında bazı vilâyetlerin ilçeye indirilmesi ile ilgili bir kanunla İçel ilinin merkezi Silifke lağvedilip Mersin ve İçel illeri birleştirilerek merkezi de Mersin oldu. Böylece Silifke, "İl" unvânını kaybetmiştir. 2002 yılında ise hükûmetin aldığı bir kararla Karamanoğulları'nın Türkçe olarak bu bölgeye verdiği "İçel" ismi; tarihe karıştı. İçel ismi; sâdece Silifke, Mut, Gülnar, Aydıncık, Bozyazı ve Anamur'u değil, komşu illere bağlı olan Ermenek ve Gazipaşa ilçelerini de kapsayan Taşeli Yöresi'ni tanımlamaktadır.

Belde belediyeleri ve nüfusları
2012 verilerine göre:
 Taşucu 11.700,
 Atayurt 8.143,
 Atakent 6.099,
 Narlıkuyu 2.843,
 Arkum 2.273,
 Uzuncaburç 3.267,
 Akdere 1.742,
 Yeşilovacık 2.351

Turistik yerleri

Silifke Kalesi

Tespitlere göre Helenistik veya erken Roma dönemine ait olduğu anlaşılan kale, geçirdiği onarım ve değişiklikler sonucu bugün bir Ortaçağ kalesi görünümündedir.

Silifke'ye hakim, 185 m yüksekliğinde bir tepe üzerinde yapılmış olan ve etrafı kuru hendekle çevrili oval biçimdeki kalenin içinde kemerli galeriler, su sarnıçları, depolar ve diğer yapı kalıntıları bulunmaktadır.

Ünlü gezgin Evliya Çelebi Seyahatname'sinde, 17. yüzyılda Silifke Kalesi'nin 23 burcu olduğunu, içinde bir cami ve 60 ev bulunduğunu yazar. Ancak burçların bir kısmı ve kale içi tamamen yıkık durumda olduğundan bunun tam tespitini yapmak mümkün olmamıştır. Hâlen görülebilen 10 adet burç mevcuttur. Tarihi köprü şehir merkezinin ortasından geçen Göksu (Kalykadnus) Nehri'nin üzerindedir. MS 77-78 yıllarında Kilikya Valisi L.Octavius Memor tarafından dönemin imparatoru Vespasianus ve oğulları Titus ile Domitianus adına yaptırılmış olduğu 1870 yılında yapılan bir onarımda bulunan taş kitabeden anlaşılmaktadır. Yedi gözü bulunan ve Roma uygarlığı örneklerinden biri olan Taşköprü, Osmanlı ve Cumhuriyet dönemlerinde onarım görmüştür. Yakın zamanda yapılan bir yol düzenlemesi sebebiyle köprünün 3 ya da 4 gözü yok olmuştur. MS 2. yüzyılda yapılmış olduğu anlaşılan Roma tapınağı 5. yüzyılda planında önemli değişiklikler yapılarak kiliseye dönüştürülmüştür. Şehir merkezinde bulunan doğu ile güney yanlarındaki sütun tabanlıkları orijinal şekilde korunmuş olan tapınağın uzun kenarında on dörder, kısa kenarında sekizer sütun bulunmaktaydı. Ancak her biri 10 m boyundaki Korint başlıklı bu sütunlardan bugün sadece biri ayakta kalmış olup 3 tanesi de yıkılmış durumda yerdedir. Tapınağın çok sayıdaki mermer sütunları Reşadiye Camii'nin bahçe eklemesinde, anıt tabiri kullanılan alanda ve bazı evlerin bahçe kapılarında süsleme olarak kullanılmak üzere, sütun tabanları ve sütun üstleri resmî daireler ve ikametlerin bahçelerini ve kapı önlerini süslemek için yerlerinden alınmıştır.

1980 yılında Kültür Bakanlığınca başlatılan kazı çalışmaları son bulmuştur. MS 5. yüzyılda yaşamış tarihçi Zosimos: "Tapınak, ovadaki ürünlerine musallat olan çekirgelerden kurtulmak için Güneş ve Sanat Tanrısı Apollon'dan yardım isteyen ahali tarafından, çekirgeler Apollon'un gönderdiği kuş sürüsünce yok edilince O'na bir şükran ifadesi olarak yaptırılmıştır" diyorsa da Zeus adına yaptırıldığı da söylenmektedir. Silifke Kalesi'nin eteğinde, Bizanslılardan kalma bu su deposu 46 m uzunluğunda, 23 m genişliğinde ve 14 m derinliğinde olup, içine doğu köşesindeki helezonik merdivenle inilmektedir. Sarnıç, bütün bir kaya parçasının hayret verici bir şekilde anılan ölçülerde oyularak oluşturulmuştur. Anadolu sarnıç mimarisinde örneği az görülen Tekirambarı su sarnıcının tüm duvarları, su sızmasını önlemek ve ayrıca anıtsal bir özellik vermek için düzgün kesme taşlarla desteklenmiştir; alan uzun kenarında 8, kısa kenarında 5 yuvarlak kemerli niş oluşturulmuştur.

1980 yılında Kültür Bakanlığınca şehir merkezinde yapılan bir kazıda, gymnasium olabileceği tahmin edilen "opus-sectile" tekniğinde yapılmış renkli mozaik tabanlı bir mekân ortaya çıkarılmıştır. MS 2. yüzyıl Roma dönemine ait olduğu belirlenen bu kalıntıda ayrıca üzeri yazıtlı iki heykel altlığı ile 2 m boyunda başı kopmuş mermer bir imparator heykeli de bulunmuştur. Heykelsiz altlıkların biri üzerindeki yazıtta Silifkeli T. Aelius Aurelius Maron adındaki bir güreşçinin başarıları anlatılmaktadır. Mozaik tabanın ortasında bulunan 1,80 m çapındaki mermer levhada sekiz satırlık bir kitabe vardır. Burada, mermer konuşturularak bir onarım anlatılmakta ve şöyle denilmektedir: "Zamanın aşındırdığı ben taban döşemesini, kadınların sultanı, Ares-sever Zenon'un eşi, düşünceleri ve yaptıklarıyla fevkalade bir insan olan Paulina cömertçe süsledi ve ilgisini esirgemedi benden. Yaşlılık nedeni ile etkileyici özelliğimi yitirmiştim; oysa şimdi bu akıllı ve kusursuz kadın sayesinde mermer süslemeler içinde daha da ışıldıyorum ve külfetli bir yaşlılıktan sonra gençliğe geri dönüyorum."

Aya Tekla

İsa'nın havarilerinden Tarsuslu Pavlus Konya'da Hristiyanlığı yaymak için gittiği sırada ona yürekten inanan bir kızla tanışır. Bu kız Aya Tekla'dır. Pavlus inancını yaymak için Yalvaç'a doğru yola çıktığında Aya Tekla'ya da Silifke ve yöresini Hristiyanlaştırması görevini verir. Bu yüzden de Aya Tekla Silifke'ye gelerek bugün "Meryemlik" denilen yerdeki mağara kilisede yaşamaya başlar. Önce halk tarafından benimsenmez fakat çeşitli ilaçlar yaparak Silifkelilere derman olmaya çalışır ve başarılı olur. Günden güne kazandığı güçten ve artan taraftarlarından çekinen ve korkan Silifke'nin ileri gelenleri Aya Tekla'yı öldürtmeye karar verirler. Bütün gücünü bekaretinden aldığına inandıkları Aya Tekla üzerine dört beş tane serseri gönderirler. Fakat serseriler mağaraya girdiklerinde Aya Tekla üstündeki büyük beyaz şalı onların üstüne atarak bir anda gözden kaybolur ve bir daha da gören olmaz. Rivayete göre Aya Tekla'nın bulunduğu mağaradan Silifke Kalesi'ne çıkan gizli bir yol bir tünel vardır ve Aya Tekla buradan kaçıp gizlenerek kurtulmuştur. Aya Tekla'dan sonra gizlendiği mağara yöredeki gizli Hristiyanların kilisesi olmuş daha sonra Roma İmparatorluğu Hristiyanlığı kabul edince de mağara üstüne büyük bir kilise inşa edilmiştir. Bugün hâlen Aya Tekla mağara kilisesi dünyanın ilk kiliselerinden biri olup Hristiyan dünyasının da hac yerlerinden biridir. Eski Aya Tekla ikonası ve tablosu Kıbrıs'a kaçırılmıştır.

Galeri

Kardeş şehirler
 Bergkamen / Almanya
 Fushë Kosova / Kosova (2011'den beri)
 Hassloch / Almanya
 Lefke / KKTC
 Orsha / Belarus / (Beyaz Rusya)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Silifke Belediyesi resmî İnternet sayfası
 Eski Kilikya – Viktor Langlois (Bölüm: Silifke'den Korikos'a)

Silifke


Storm (Sturm) es una película dirigida por Hans-Christian Schmid estrenada en el año 2009, siendo una coproducción alemano-danesa-holandesa.
El estreno mundial del tuvo lugar durante la 59ª Festival Internacional de Cine de Berlín el 7 de febrero de 2009, donde compitió en la Sección Oficial del Festival.

En esta película, el director alemán Hans-Christian Schmid arroja luz sobre la labor del Tribunal de las Naciones Unidas en La Haya.

Sinopsis
Cuando Hannah Maynard, una fiscal idealista, del Tribunal Penal Internacional de La Haya, apunta a un general acusado de masacrar a civiles inocentes, todas las apuestas están apagadas, pero por convicción intentará llegar al fondo de los crímenes de guerra en la ex Yugoslavia, durante el juicio contra Goran Duric, un excomandante del Ejército Yugoslavo Nacional, al punto de arriesgar su vida, para garantizar la justicia.
La fiscal fue desacreditada por la tergiversación de su único testigo, pero se da cuenta de que Mira, la hermana de éste, más familiarizado con el acusado está dispuesto a testificar.

Reparto
 Kerry Fox		...	Hannah Maynard
 Anamaria Marinca	...	Mira Arendt
 Stephen Dillane	...	Keith Haywood
 Rolf Lassgård	...	Jonas Dahlberg
 Alexander Fehling	...	Patrick Färber
 Tarik Filipović	...	Mladen Banovic
 Kresimir Mikic	...	Alen Hajdarevic
 Jadranka Đokić    ...     Belma Sulic

Trivia
 La película coincide con la reanudación del juicio contra Radovan Karadzic, expresidente de la República de Yugoslavia, acusado de genocidio y crímenes contra la humanidad, el Tribunal Penal Internacional en La Haya el 1 de marzo de 2010.
 Florence Hartmann, ex portavoz de la fiscal Carla Del Ponte en el Tribunal Penal Internacional para la ex Yugoslavia, fue asesor técnico en el guion.
 La película, con el apoyo de los cines de arte y ensayo, fue apoyada por muchos políticos: se ha presentado 20 de enero de 2010 en la vista previa por Bernard Kouchner, Ministro de Asuntos Exteriores y Europeos, y se presentó en 3 de marzo por Daniel Cohn-Bendit en una proyección especial en el UGC des Halles.

Películas de 2009

Storm (película de 2009)