පුරාතන ඊජිප්තියානුවන්ට විස්තීරණ අවමංගල්‍යමය සිරිත් ගොන්නක් පැවතුනේ ඔවුන්ගේ මරණින් මතු  (ඊළඟ උපතෙහි) අමරණීය බවට එය අවශ්‍ය බව ඔවුන් විශ්වාස කල බැවිනි. මෙම පූජාවිධි සහ චාරිත්‍රවිධි අතර සිරුරට බෙහෙත් කවා මමිකරණය (ඊජිප්තුවේ පුරාණ මමීකරණය) මායා මන්ත්‍ර ජප කිරීම, සහ විශේෂිත සොහොන් භාණ්ඩ හා සමගින්  මිහිදන්කෙරුම වූයේ ඊජිප්තියානු ඊළඟ උපත සඳහා අවශ්‍ය බව සිතන ලද නිසාය.

කාලය ගතවත්ම, පුරාතන ඊජිප්තියානුවන් විසින් භාවිතා කෙරුණු මිහිදන් කිරීමේ ක්‍රියාවලිය පරිණාමයට ලක්වූ අතර, පැරණි චාරිත්‍ර බැහැරවෙමින් නව චාරිත්‍ර යොදාගත් මුත්, වැදගත් කරුණු කිහිපයක් දිගටම පැවතිණි. විශේෂිත සවිස්තර සැලසුම් කාලය සමග වෙනස් වුවද, දේහය සූදානම් කිරීම, අදාල වූ මායා මන්ත්‍ර ජපකිරීමේ චාරිත්‍ර සහ, යොදා ගැනුණු සොහොන් භාණ්ඩ යන දේවල් යථා යෝග්‍ය ඊජිප්තියානු අවමංගල්‍යයක ආවශ්‍යික කොටස් විය.

ඉතිහාසය

පුර්ව-රාජවංශික ඊජිප්තුවෙහි සිට පැවතෙන ලිඛිත සාක්ෂි නොමැති වුවද, ප්‍රාඥයන් විශ්වාස කරනුයේ භෞතික දේහයෙහි සහ එහි සංරක්ෂණයෙහි වැදගත් කම පිළිබඳ සංකල්පයන් එම කාලසීමාවෙහිදී ඇරඹුනු බවය. මෙම කාලසීමාවෙහි ජීවත්වූ ජනයා ආදාහනය කිරීමේ පසිඳු චාරිත්‍රය භාවිතා නොකොට එය වෙනුවට මළවුන් මිහිදන් කල හේතුව මෙය විසින් පැහැදිලි කරයි. මරණයෙන් පසුව දේහයන්ට  සුදුසු සැලකීම් නොදැක්වුවහොත් එම දේහයන් යළි මළවුන්ගෙන් නැගිටින බවට භීතියක් ඔවුන් තුල පැවති බවද සමහරුන් විශ්වාස කරති.

ආදි කාලසීමාවෙහිදී දේහයන් මිහිදන් කරන ලද්දේ සරල, නොගැඹුරු අණ්ඩාකාර වළවල් තුල වන අතර, මිහිදන් භාණ්ඩ කිහිපයක් පමණක් භාවිතා කෙරිණි. සමහරවිට, එකම සෙහොනෙහි පුද්ගලයින් සහ සතුන් එකෙකුට වැඩි ගණනක් බහා ලන ලදි. කාලය ගතවත්ම, සෙහොන් වඩාත් සංකීර්ණවූ අතර, දේහයන් බහාලීමට වේවැල් පැසක් භාවිතා කරන ලද අතර, පසුව දේහය බහාලීමට ලී වලින් හෝ   ටෙරකෝටා වලින් තැනූ මිනීපෙට්ටි භාවිතා කෙරිණි. ඊජිප්තියානුවන් අවසනට සැදූ සොහොන් ගෙවල්, ගලින් තැනූ දෙණ විය. මෙම සොහොන් තුල, ස්වර්ණාභරණ, ආහාර, ක්‍රීඩා භාණ්ඩ සහ උල් කල පතුරු වැනි මිහිදන් භාණ්ඩ තැන්පත් කෙරිණි.

මෙයින් විදහා දැක්වෙන්නේ, සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙකු හට එවන් තත්ත්වයකට පැමිණීම උගහට බව පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂි තුලින් දැක්වෙතත්,  පුරාතන යුගයෙහිදී මරණින් මතු ජීවිතය පිළිබඳව කිසියම් ආකාරයක හැඟීමක් පැවති බවයි. එය මෙසේ වන්නේ මරණයට පත් තැනැත්තේ විසින් එම ලොව කිසියම් කාර්යයක් කිරීමට හැකියාව තිබීම තුලින් පමණක් මරණින් මතු ලොවට ඇතුළත් වීමට සුදුසුකම් ලබන බැවිනි. පාරාවෝවරුන් සඳහා මෙම වරප්‍රසාදය ලැබුනේ ජීවිතයෙහි ඔහුගේ භූමිකාව නිසා වන අතර, අනෙකුන් සඳහාද  මරණින් මතු ලොව  එවන් භූමිකාවක් තිබිය යුතු විය.

මුල් කාලීන රාජකීය සොහොන් ගෙවල් වල දක්නට ලැබුණු මිනිස් බිලිපූජාවන් වෙතින් මෙම මතය සනාථ වෙයි. බොහෝවිට මෙම පුද්ගලයන්ගේ භූමිකාව ලෙසින් අදහස් කෙරෙන්නට ඇත්තේ පාරාවෝවරයාගේ සදාකාලික ජීවිතයෙහිදී ඔහුට සේවය කිරීමය. අත්‍යන්තයෙහිදී, මිනිස් බිලි වෙනුවට කුඩාප්‍රතිමා සහ බිතු සිතුවම්  ආදේශ කිරීම ඇරඹුණි.  මෙම කුඩා ප්‍රතිමාවන්ගෙන් සමහරක් තනන ලද්දේ කිසියම් පුද්ගලයන්ගේ රුව හා සමාන වන පරිදී විය හැකි අතර, එබැවින් ඔවුන්ගේ ජීවිත කෙළවර වූ විට පාරාවෝවරයා අනුගමනය කිරීමට ඔවුන්ට හැකි වන බවක් සිතන්නට ඇත.

පහළ පංතීන් වල ජනයා පමණක් නොව, වංශවත් පංති වල ජනයා පවා පාරෝවෝවරයාගේ සිත දිනා ගනිමින් කටයුතු කල යුතුව සිටි  බව සටහන් කර ගත යුතුයි. ඔවුන් විශ්වාස කලේ, පාරෝවෝවරයා මිය ගිය විට, ඔහු කිසියම් වර්ගයක දෙවි කෙනෙක් වී, කිසියම් පුද්ගලයන් වෙත මරණින් මතු ජීවිතය ලැබීමේ හැකියාව දානය කරන බවය. මෙම විශ්වාසය පූර්ව-රාජවංශික යුගයෙහි සිට පැරණි රාජධානිය කාලසීමාව දක්වාම පැවතිණි.

කලින් භාවිතා කල පාඨ ජප කිරීමද සිදු කෙරුණද, නව මිනිපෙට්ටිය සඳහා භාවිතා කල පාඨ වලට නව ජපකිරීම් ඇතුලත් කෙරුණු අතර, වංශවතාට වඩාත් සබැඳෙන අයුරින් මෙම නව අවමංගල්‍යමය පෙළට සුළු වෙනස් කම් සිදු කෙරිණි. කෙසේවෙතත් පළමුවන අතරමැදි යුගයෙහිදී පාරාවෝවරයාගේ වැදගත්කම පහත වැටුනේය. පෙරදී රාජකීයන්ගේ භාවිතයට පමණක් සීමාවී තිබුණු අවමංගල්‍යමය පෙළ, වඩාත් පුළුල් භාවිතයට ගැනීමට හැකිව තිබුණි. මෙලොවදී ඔහුගේ භූමිකාව නිසා මරණින් මතු ජීවිතය ඔහුට පමණක් හිමිවූ දෙවි-රජකෙනෙකු ලෙසින් පාරාවෝවරයා තවදුරටත් නොසැලකුණු අතර, දැන් ඔහු සැලකුණේ ඔහුගේ මරණින් පසුව මැරෙනසුළු මනුෂ්‍යයෙකු ලෙසින් පමණක් සැලකුණු ජනගහණයෙහි පාලකයා ලෙසින් පමණක් විය.

ප්‍රාග්ඉතිහාසය, ආදිතම මිහිදන්කිරීම්
උතුරෙහි ඔමාරි සහ මහායඩී යන ගම්මාන වල ඊජිප්තුවෙහි පළමු ගොවියෝ ජීවත්ව සිට ඇත. මෙම ගම්මාන වල වැසියෝ ඔවුන්ගේ මළවුන් වැලලුයේ සරල, වටකුරු සොහොන් තුල වන අතර එක් මුට්ටියක් එය තුල තැබූහ. පසුකාලීනව ඓතිහාසික කාලසීමාවෙහිදී සිදු කල අයුරින් දේහය පිළියම් කිරීම හෝ ක්‍රමානුකූල අයුරින් සැකසීම හෝ  සිදු නොකෙරිණි. ලිඛිත සාක්ෂි නොමැති තන්හී, සොහොනෙහි නිත්‍ය ලෙසින් මුට්ටියක් බහා ලීම හැරුණු විට, ඊළඟ උපත පිළිබඳ සමකාලීන ඇදහිලි පැවති බවට දැක්වෙන තොරතුරු සුළු ප්‍රමාණයක් පවතියි. පසුකාලීන චාරිත්‍ර හා සීහීමට තැත් දැරීමේදී, මෙලෙස මුටටියක් බහා ලීම මියගිය තැනැත්තාට අවශ්‍ය යැයි සැලකුණු ආහාර තැන්පත් කිරීමට භාවිතා කල බවක් සිතිය හැකිය.

ප්‍රාග්-රාජවංශික යුගය, චාරිත්‍රවල ප්‍රවර්ධනය

ප්‍රාග්ඓතිහාසික යුගයන්හී පැවැති අවමංගල්‍යමය සිරිත් වෙතින් ඇරඹී ඒවා කිසියම් ප්‍රවර්ධනයකට ප්‍රාග්-රාජවංශික යුගයෙහිදී ලක්වූ බවක් පෙනෙයි. මෙම කාලසීමාවෙහි ජීවත්වූ ජනයා පළමුව  ඔමාරි සහ මහායඩී සම්ප්‍රදායයන් දිගටම අනුගමනය කරමින් වටකුරු සොහොන් සාරමින් එක් මුට්ටියක් පමණක් භාවිතා කල බවක් බඩාරියානු යුගය (ක්‍රිපූයු 4400-3800) තුලින් පෙනී යයි. ප්‍රාග්-රාජවංශික යුගය නිමාවත්ම, චතුරස්‍රාකාර සොහොනක් තුල තැන්පත් කෙරුණු වස්තූන් සංඛ්‍යාවෙහි වර්ධනයක් පෙන්නුම් කෙරුණු අතර,  දෙවන නාක්වාඩා යුගය (ක්‍රිපූයු 3650-3300) තුලදී ඊජිප්තියානුවන් විසින් අවමංගල්‍යමය සිරිත්විරිත් ව්‍යවහාර කෙරුණු බවට වඩ වඩාත් සාක්ෂි පෙන්නුම් කෙරිණි. මෙම කාලසීමාව වන විට, දේහයන් බොහෝවිට සකස් කරන ලද්දේ වකුටුවී සිටින හෝ ගැබෙහි දරුවන් සිටින ඉරියව්ව පරිදී හෝ වූ අතර මුහුණ හරවා තිබුණේ හිරු නගින නැගෙනහිර දිශාවට හෝ  (මෙම ඓතිහාසික කාලයෙහිදී මළවුන්ගේ දේශය ලෙසින් සැලකුණු) බටහිර දිශාවට හෝ විය. අවමංගල්‍යමය පෙරහැර සහ සමහරවිට චාරිත්‍රානුකූල නැටුම් දක්වන චිත්‍ර සිත්තරුවන් විසින් බරණි මත සිත්තම් කෙරිණි. කුරුල්ලන්ගේ වැනි මුහුණු සහිත සහ දෙපා සායකින් වැසුණු උඩුකය නිරුවත් කාන්තා රූප සමහරක් සොහොන් තුල දක්නට ලැබුණි. තැන්පත් කර තිබූ භාණ්ඩ සැලකූ විට සමහරක් සොහොන් ගෙවල් අනෙක්වාට වඩා සරු බවක් පෙන්වීමෙන් දැක්වුණේ සමාජමය ස්තරකරණයේ ඇරඹුමය. මිහිදන් කිරීමේදී ස්ත්‍රී-පුරුෂ බව අනුව වෙනස්කම් ඉස්මතුවීම පෙන්නුම්කරනුයේ පුරුෂයන්ගේ සොහොන් වල ආයුධද ස්ත්‍රීන්ගේ සොහොන්වල විලවුන් ඵලකද තැන්පත් කල බවට ලැබ ඇති සාධක තුලිනි.

මුල් රාජවංශික යුගය, සොහොන් ගෙවල් සහ මිනීපෙට්ටි
පළමුවන රාජවංශය පැමිණෙත්ම, වැල්ලෙහි සාරන ලද සරල සොහොන් තුල ඔවුන්ගේ දේහයන් තැන්පත් කෙරෙනු වෙනුවට සොහොන් ගෙවල් තැනීමට තරම් සමහරක් ඊජිප්තියානුවෝ ධනවත් වූහ.

පැරණි රාජධානිය, පිරමිඩ සහ මමීකරණය
පැරණි රාජධානිය තුලදී, රජවරුන් විසින් ඔවුන්ගේ සොහොන් ගෙවල් සඳහා පළමුවවෙන් පිරමිඩ තැනවූ අතර, ඔවුන්ගේ උසස් නිලධාරින් සඳහා  ගලින් නිමැවුනු මාස්ටාබා සොහොන් ගෙවල්  එය වටා පිහිටුවනු ලදි. බොහෝ උසස් නිලධාරින් වූයේ රාජකීය ඥාතීන්ම වීම, එවන් පිහිටුවීමකට තවද අභිප්‍රායනයක් විය: මෙවැනි සංකීර්ණයන් පවුල් සුසානයන් බවටද පත්වී තිබුණි.

පළමුවන අතරමැදි යුගය, ප්‍රාදේශීය ප්‍රභේදනය
බලාධිකාරී කේන්ද්‍රයන් බොහෝ ගණනක් සහිතව පළමුවන අතරමැදි යුගයෙහි පැවැති දේශපාලනමය තත්ත්වය, කලාවන් සහ මිහිදන් කිරීම අරභයා එකල පැවැති බොහෝ ප්‍රාදේශීය ශෛලීයන් වෙතින් මොනවට විදහා දැක්වෙයි.

මධ්‍ය රාජධානිය, නව සොහොන්ගැබ් අන්තර්ගත

මධ්‍ය රාජධානියෙහි මිහිදන් කිරීමේ චාරිත්‍ර වෙතින් මෙම යුගයෙහි දේශපාලන නැඹුරුතාවයන් සමහරක් පෙන්නුම් කරයි.

ආශ්‍රිත

 ඇලන්, ජේම්ස් පී. (2000). මිඩ්ල් ඉජිප්ෂියන්: ඇන් ඉන්ට්‍රඩක්ෂන් ටු ද ලැන්වේජ් ඇන්ඩ් කල්චර් ඔෆ් හයිරග්ලිප්ස්. කේම්බ්‍රිජ් විශ්වවිද්‍යාලයීය මුද්‍රණාලය. පිටු. 315. ISBN 0521774837.
ඩේවිඩ්, රොසලී (2002). රිලිජන් ඇන්ඩ් මැජික් ඉව් ඒන්ෂන්ට් ඊජිප්ට්. පෙන්ගුයින්. පි. 93. ISBN 0140262520.

පුරාතන ඊජිප්තියානු අවමංගල්‍යමය චාරිත්‍ර


An Habenaria brachyphylla in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni James Edward Tierney Aitchison. An Habenaria brachyphylla in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria brachyphylla


Prvenstva SR Hrvatske u rukometu za uzrast "omladinaca" (do 18 godina, danas "juniori") su igrana igrana od 1965. do 1991. godine. Organizirao ih je "Rukometni savez Hrvatske".
Prvenstva su igrani kao turniri s pozvanim momčadima, ili nakon kvalifikacija, ili odigravanja regionalnih i lokalnih liga. Uz omladinske selekcije klubova, na natjecanju su povremeno sudjelovale i omladinske selekcije gradova, lokalnih saveza ili srednjih škola. Od 1971. godine je prvenstvo SR Hrvatske bilo kvalifikacijsko za prvenstvo Jugoslavije za omladince.

Pregled prvenstava

Unutrašnje poveznice
 Popis hrvatskih rukometnih prvaka
 Prvenstvo SR Hrvatske u rukometu za mlađe omladince
 Prvenstvo SR Hrvatske u rukometu za pionire
 Prvenstvo Hrvatske u rukometu za juniore
 Prvenstvo Hrvatske u rukometu za kadete
 Prvenstvo Hrvatske u rukometu za mlađe kadete
 Prvenstvo Jugoslavije u rukometu za omladince

Vanjske poveznice

Izvori
 Marijan Flander i dr: Razvoj rukometa u Hrvatskoj : od prvih početaka do 1985. godine, Zagreb, 1986., UDK: 796.322(497.13)(091), str. 299-303

Hrvatska rukometna natjecanja
Jugoslavenska rukometna natjecanja

Prvenstvo SR Hrvatske u rukometu za omladince


Medvinjak je zaselak na sjevernoj obali Korčule, primorski dio naselja Žrnovo. Nalazi se 2,5 km zapadno od grada Korčule. Zaselak dobio je ime po uvali Medvinjak, u koje se nalazi. Kroz Medvinjak prolazi županijska cesta Ž6224. U Medvinjaku nalazi se istoimena šljunčana plaža Medvinjak.

Izvori

Korčula

Medvinjak


An Philodendron variifolium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Philodendron variifolium in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron variifolium


Star Trek: Dincolo de frontiera finală (titlu original: Star Trek: Beyond the Final Frontier) este un film american documentar TV din 2007 regizat și co-scris de John Logsdon. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Leonard Nimoy (gazda emisiunii), George Takei, Robert H. Justman și Patrick Stewart.  Documentarul a fost difuzat în Statele Unite la 19 februarie 2007 și la 3 martie 2007 pe Canalul History.

Prezentare

Documentarul prezintă istoria de 40 de ani a universului Star Trek și o licitație a recuzitei Star Trek organizată de Paramount Pictures la casa de licitații Christie's din New York City.

Distribuție

Note

Legături externe

Vezi și
 2007 în televiziune

Filme din 2007
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de John Logsdon
Filme documentare
Filme de televiziune
Filme documentare americane
Star Trek

Star Trek: Beyond the Final Frontier


An Arisaema bonatianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Arisaema bonatianum in nahilalakip ha genus nga Arisaema, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arisaema

Arisaema bonatianum


Carlos Oviedo Cavada, O. de M. (Santiago de Chile, 19. siječnja 1927. – Santiago de Chile, 7. prosinca 1998.), je bio čileanski rimokatolički kardinal i santijaški nadbiskup emeritus.

Životopis

Rođen je u Santiagu, 19. siječnja 1927. godine. 28. siječnja 1944. godine ulazi u Red Blažene Djevice Marije od Milosrđa te daje jednostavne zavjete 18. ožujka 1945. i svečane zavjete 19. ožujka 1948. Pohađao je Papinsko katoličko sveučilište u Čileu. Za svećenika je zaređen 24. rujna 1949.

Od 1949. do 1953. pohađao je Papinsko sveučilište Gregoriana, gdje je doktorirao u kanonskom pravu. Papa Pavao VI. imenovao ga je naslovnim biskupom Beneventa i pomoćnim biskupom Concepcióna 21. ožujka 1964. Za naslovnog biskupa je zaređen 7. lipnja iste godine.

Pohađao je Drugi vatikanski sabor od 1964., do zatvaranja vijeća 1965. godine. 25. ožujka 1974. imenovan je za nadbiskupa Antofagaste te posvećen 14. travnja 1974. Dana 2. lipnja 1974. posvećen je za administratora biskupije San Juan Bautista de Calama te na tom mjestu ostaje do 3. travnja 1976.

30. ožujka 1990. imenovan je za nadbiskupa nadbiskupije Santiago de Chile i posvećen 22. travnja iste godine. Papa Ivan Pavao II. ga je uzvisio na čast kardinala na konzistoriju održanom 26. studenog 1994., postavši tako kardinal svećenik crkve S. Maria della Scala. Na mjestu nadbiskupa se umirovljuje 16. veljače 1998. godine, ali nastavljajući vršiti dužnost apostolskog upravitelja dok ga na tom mjestu nije zamijenio Francisco Javier Errázuriz Ossa.

Umro je u Santiagu 7. prosinca 1998. godine. Za geslo je imao Mir u naše vrijeme (lat. Pacem in diebus nostris).

Izvori

Čileanski kardinali

Carlos Oviedo Cavada


Çimenli, Tunceli ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Yerleşimin eski adı "Hırnik"tir. 1530 yılı tahririnde Hırnik adıyla Çemişkezek sancağının Vasgirt nahiyesine bağlı bir köy olarak bahsedilmektedir. Yerleşimde; 1518 yılında 16 hane, 1523 yılında 15 hane, 1541 yılında 26 hane ve 1566 yılında da 40 hane olmak üzere sadece Gayrimüslim (Ermeni) nüfus yaşamaktaydı. 1935 yılı nüfus sayımında "Hırnik" adıyla Pertek ilçesinin Vasgirt nahiyesine bağlı görülen yerleşim, 1960 yılından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır. Uzun yıllar Pertek'e bağlı kalan yerleşim, 29 Haziran 2004 tarihindeki İçişleri Bakanlığı kararıyla Tunceli ilinin Merkez ilçesine bağlanmıştır.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 46 km, Pertek ilçesine 43 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Tunceli merkez belde ve köyleri

Çimenli, Tunceli


ගිරවා  වනාන්තර ආවේණික හා දේශීය වශයෙන් පොදු කුරුළු සහ මැද කඳු තෙත් පහත් බිම් හොඳින් ගෙවතුවලද උද්යාන. ද වියළි පහත් බිම් බෝගහවත්ත ප්රදේශවලයි. ගිරවා එල්ලී  තදින්ම arboreal පක්ෂි හා සාමාන්යයෙන් හුදකලා, කුරුල්ලන් හෝ යුගල වශයෙන් එකා මෙන්. කෙසේ වෙතත් ඉහත පක්ෂි එම විශේෂ මිතුරන් අවම වශයෙන් 50 ක් සමග Meethirgala රක්ෂිතයේ ෂිටිම් වතු හරහා ගමන්, එය ආහාර රැළ අල්ලා ගන්නා ලදී. එය පළතුරු, මල් මල් පැණි, බීජ හා රා-ලාච්චු භාජන වල එකතු ගස් ද යුෂ මත පෝෂණය කරනවා. කිරිදෙන එය කෝණ සියල්ල ආකාරයක දී අවිනිශ්චිතයි ඉතා නොසන්සුන් වීම ලාක්ෂණික හැසිරීම ඇත. එය හඬිනි, කොළ රිකිල්ලක්ම සිට පහතට එල්ලා හිස නිදා ගන්නවා. ගසක් කුහරය තුළ ගිරවා ආරයන් මාර්තු සිට ජූනි දක්වා එල්ලී හා යම් කලකට  අගෝස්තු මාසයේ සිට සැප්තැම්බර් දක්වා. කාන්තා කොළ අද්දර සිට nibbled තීරු සමග කූඩු තනන හා 2-3 සුදු වර්ණය බිත්තර.

ගිරා ගෝත්‍රයේ විශේෂ 330ක් පමන ගිරවු හෙවත් සැබෑ ගිරවු නමින් හැඳින්වේ.

ගිරවු


O'Donohue c. Canada  est un arrêt de principe de la Cour d'appel de l'Ontario rendu en 2005 concernant la constitutionnalité de l'obligation pour le titulaire  de la monarchie canadienne d'être de religion protestante conformément à l'Act of Settlement de 1701.

Les faits

Contexte constitutionnel
Au moment d'intenter la poursuite, le chef d'État du Canada est Elizabeth II, reine du Canada. Le poste est juridiquement distinct de la reine du Royaume-Uni, bien qu'incarnée par la même personne. En tant qu'État souverain, le Canada est libre de modifier ses propres lois, mais sa Constitution comprend le Statut de Westminster de 1931, qui établit la convention selon laquelle tous les royaumes du Commonwealth doivent avoir des ordres de succession correspondantes au trône, afin de maintenir l'unité de la Couronne. Ainsi, la loi constitutionnelle qui régit principalement l'ordre de succession au trône, l'Act of Settlement de 1701, doit rester identique à la même loi dans les autres monarchies, y compris le Royaume-Uni. L'Act of Settlement, à son tour, interdit aux catholiques de devenir roi ou reine du Canada

Demande en justice de Tony O'Donohue
Une demande en justice est déposée par Tony O'Donohue, ingénieur civil, ancien conseiller municipal de Toronto et membre de Citoyens et citoyennes pour une République canadienne, après plus de deux décennies de tentatives de réforme de la succession monarchique au moyen d'un amendement constitutionnel. Le demandeur veut obtenir un jugement déclaratoire à l'effet que certaines dispositions de l'Act of Settlement 1701 violent l'article 15 de la Charte canadienne des droits et libertés sur le droit à l'égalité.

O'Donohue a soutenu que l'Act of Settlement est discriminatoire et a tenté de la faire invalider. En tant que pays souverain, le Canada, a-t-on soutenu, devrait être libre de modifier les lois concernant qui devient le chef d'État du pays. Le dossier de la Cour (N° : 01-CV-217147CM) indiquait comme suit :

Jugement de la Cour supérieure de justice de l'Ontario
Le 26 juin 2003, la Cour supérieure de justice de l'Ontario a statué en faveur des intimés, qui ont été nommés Sa Majesté la Reine du chef du Canada, Sa Majesté la Reine du chef de l'Ontario.

Motifs du jugement de la Cour supérieure
Les motifs du jugement sont aux paragraphes 36 à 39 de la décision :

Jugement de la Cour d'appel
Dans un jugement rendu en 2005, la Cour d'appel de l'Ontario confirme la décision de la Cour supérieure de justice.

Notes et références

Liens externes
Jugement de la Cour d'appel
Jugement de la Cour supérieure de justice de l'Ontario

Droit en Ontario
Droit constitutionnel au Canada

O'Donohue c. Canada


Jotnar melodisk dødsmetal-band fra Gran Canaria (Spanien) stiftet i 2008.

Medlemmer
 Mario Infantes (Vokal)
 Ben Melero (Guitar)
 Elhadji N'Diaye (Guitar & Vokal)
 Octavio Santana (Bass)
 José Rodriguez (Trommer)

Tidligere medlemmer
 Misael Montesdeoca (Vokal)
 Eduardo Rodriguez (Vokal)

Diskografi

MV
 I Am Giant (Director's cut) - 2012
 Perfect Lie (Lyric video) - 2013
 In Process (Live video) - 2014
 Connected/Condemned - 2016
 Broken Esteem (feat. Björn "Speed" Strid) - 2017

Eksterne henvisninger

Metalgrupper fra Spanien
Dødsmetalgrupper
Musikgrupper fra 2008

Jotnar


Dzhangui-Táu, Jangui-Táu o simplemente Janga (georgiano: ჯანღა; ruso: Джанги-Тау) es una cumbre en la parte central de la cordillera del Cáucaso Mayor. Se encuentra en la frontera de Svanetia (Georgia) y Kabardino-Balkaria (Rusia), entre la frontera de Europa y Asia. La elevación de la montaña es 5.051 m (16.572 pies) sobre el nivel del mar. Las laderas de la montaña están marcadas por glaciares. Estos son los más famosos por los volcanes inactivos que están ocultos bajo las capas del hielo.

Referencias

Dzhangi-Tau
Cincomiles del Cáucaso de Georgia
Kabardia-Balkaria
Región de Samegrelo-Zemo Svaneti
Frontera Georgia-Rusia

Janga


, né le  dans la préfecture de Yamaguchi, est un diplomate japonais.

Il est diplômé de la Faculté de droit de l'Université de Tokyo.

Il est depuis  ambassadeur de la Mission permanente du Japon auprès des Nations Unies. Il est depuis janvier 2023, le président du Conseil de Sécurité de l'ONU.

Carrière
Il a notamment été directeur du Bureau Asie-Pacifique du ministère des Affaires étrangères, directeur du Bureau général de la politique étrangère du ministère des Affaires étrangères et ambassadeur extraordinaire et plénipotentiaire au Canada.

Références

Naissance en janvier 1958
Étudiant de l'université de Tokyo
Ambassadeur japonais auprès des Nations unies

Ishikane Kimihiro


Decim Junije Brut Scaeva (konzul 325. pr. Kr.), konzul 325. pr. Kr.
 Decim Junije Brut Scaeva  (konzul 292. pr. Kr.), konzul 292. pr. Kr.; najpoznatiji po uvođenju gladijatorskih igara u Rim 263. pr. Kr.
 Decim Junije Brut Kalaik (180 pr. Kr. – 113 pr. Kr.), vodio nekoliko rimskih armija u osvajanju Iberije u 2. st pr. Kr.
 Decim Junije Brut  (konzul 77. pr. Kr.), konzul 77. pr. Kr.
 Decim Junije Brut Albin (umro 42. pr. Kr.), rimski vojskovođa i političar iz doba kasne Republike, zapovjednik Cezarove mornarice u građanskom ratu, jedan od vođa zavjere tijekom koje je ubijen Cezar

Decim Junije Brut


සඟරාවෙහි වෙළඳ පොළ ස්ථානය සලකමින් සිදු කරන සංස්කාරක තීරණ කවරයේ සිටින කාන්තා රුව මත ඇති කරන ප්‍රධාන බලපෑමකි.

20 වන සියවසේ දී බොහොමයක් කාන්තා සඟරා ඔවුන්ගේ පිටකවරවල රාජකීයත්වය හෝ රදළත්වය ප්‍රදර්ශනය කරන ලදී. 1980 හා 90 ගණන්වල දී ඩයනා, වේල්ස් හි රජ කුමරිය වඩා ජනප්‍රිය තෝරා ගැනීමක් විය. නමුත් ඒවා සති අන්ත පුවත්පත්වලට වූ අතර ඒවා ඡායාරූපගත කර තිබුණේ පැපරාසීන් විසිනි. එමනිසා ඒවා කවර ගැහැණු ළමයින් (Cover Girl) ඡායාරූප නොවීය. කෙසේ නමුත් ඩයනා, බියට්රිස් රාජකුමාරිකාව හා දෙවන එලිසබත් රැජින වැනි රාජකීයන්ගේ අවසර ලත් ඡායාරූප වෝග්, ටැට්ලර් හා හාපර්ස් බාසාර් වැනි සඟරා සඳහා ගෙන තිබුණි. 1990 දී උපයෝජනය පිළිබඳ වූ මහජන චෝදනා හැරුණුකොට ප්‍රකාශකයන් හැකි සෑම විටම රාජකීයත්වයයොදා ගැනීමෙන් වළක්වා නොතිබිණි.
සුපිරි නිරූපිකාවක වන ජිසෙල් බූන්ඩ්චෙන් විලාසිතා සඟරා කවරවල දැකිය හැකි වඩාත් ජනප්‍රිය මුහුණකි.

1980 ගණන්වල දී ආරම්භ වු නව පිරිමි විලාසිතා සඟරා (Arena හා Gentlemen's Quarterly වැනි) තම කවරයේ කාන්තාවන් නිරූපණය කළේ ඉතා දුලබව වන අතර එලෙස යොදා ගත් අවස්ථාවලදීද ඒවා යොදා ගෙන තිබුණේ ලිංගිකව උත්තේජනය නොකරන අයුරිනි. එස්කවයර්ගේ ප්‍රථම සංස්කරණයේ බ්‍රිජෙට් බාඩොට්ගේ ඡායාරූපයක් ඇතුළත් වූ අතර ඇය වයස අවුරුදු 30කටත් වඩා වැඩි කාන්තාවකි. කෙසේ නමුත් මෙම ප්‍රවණතාවය 1990 ගණන්වල දී වෙනස් විය. ඒ UK හි Loaded හා FHM මඟිනි. GQ හි UK සංස්කරණය මෙම ප්‍රවණතාව අනුගමනය කිරීමට පෙළඹුණි.

එස්ක්වයර්හි (Esquire) UK සංස්කාරකවරයා වූ පීටර් හොවාත් එහි පිට කවරයෙන් අඩ නිරුවත් කාන්තා ඡායාරූපයක් ඉවත් කර නැවතත් සඟරාව තරඟයෙන් වෙනස් කිරීමට පියවරක් තැබීය. මෙහි ප්‍රතිඵලය වූයේ වෙළඳාමෙහි බිඳ වැටීමක් වුවත් ප්‍රචාරණ ආදායමෙහි වැඩි වීමකි. එහි දී සඟරාවට පෙරට වඩා වැඩිපුර ඉහල අන්තයේ නිෂ්පාදනය සඳහා ප්‍රචාරකවරුන් ආකර්ෂණය කර ගැනීමට හැකි විය.

1980 පසු භාගයේ හා 90 ගණන්වල මුල් භාගයේ දී ජනප්‍රිය සංස්කෘතියේ ආරම්භයත් සමඟ සඟරා පිටකවරවල (විශේෂයෙන් විලාසිතා සඟරාවල) නිළියන් පෙනී සිටීම ආරම්භ විය. මෙය ඇති වීමට ඇත්තේ සාම්ප්‍රදායික නිරූපිකාවන් හා නිළියන් අතර විශාල මාධ්ය තුළ වූ අභිසාරීතාව නිසාය. 1980 ගණන්වල දී විශාල වශයෙන් සුපිරි නිරූපිකාවන් හරහා නිරූපිකාවන් උසස් ස්ථානයක් හිමි කර ගන්නා ලද අතර ඔවුන් ජනප්‍රිය පුද්ගලයන් බවට පත් විය. ඒ අතරතුර නිළියන් විලාසිතා සඟරාවලට පෙනී සිටියේ ඔවුන්ගේ වෘත්තීය ජීවිතයට හා මුළු කාර්ය භාරයට වන ප්‍රයෝජනය නිසාය. මීට අමතරව නිරූපිකාවන් විශාල සංඛ්යාවන් රංගනය සඳහා ද යොමු විය. අවසාන වශයෙන් මෙමඟින් විකිණීම පිළිබඳ ගැටළුවක් පැන නැඟිනි. එනම් හඳුනන මුහුණකින් යුත් සඟරාවක් වැඩි විකිණීමක් වාර්තා කරන ලදී.

නිරූපිකාවක් තෝරා ගැනීම අදාල සඟරා විකුණන වෙළඳ පොළ ප්‍රදේශයේ අදාල තැනැත්තාගේ ජනප්‍රියතාව මත රඳා පවතී. උදාහරණයක් ලෙස Lucire Romania විසින් දේශීය කවර ගැහැණු ළමයෙකු වූ (Cover Girl) මොනිකා ගේබර් යොදා ගැනීමත් සමඟ නවසීලන්තයේ මාස්ටර් එඩිෂන් හි ඡායාරූප යොදා ගන්නවාට වඩා වැඩි විකිණීමක් වාර්තා කළේය.

සඟරා කවර සඳහා මිත්රශීලී බව සැලකිය යුතු අංගයක් වන නිසා සුපිරි නිරූපිකාවන් හා ජනප්‍රිය පුද්ගලයින් ඡායාරූපවලට පෙනී සිටීම සඳහා විශාල මුදලක් අය කළ හැකි නිසා අයෙකුගේ රූපය වැඩිපුර අනාවරණය කිරීම හා බාල කිරීමේ ගැටළුවක් සැමවිටම පවතී. උදාහරණ ලෙස සියළු පිටකවරවල පාහේ නිරූපණය වන්නේ ජනප්‍රිය පුද්ගලයන් අතලොස්සක් පමණක් නම් වෙනස් විම අවම වන අතර සෛද්ධාන්තිකව එමනිසා වැඩිපුර නොදන්නා මුහුණු ප්‍රදර්ශනය කිරීමේ ප්‍රවණතාවක් ඇති විය හැක.

වසර 2000 ගණන්වල දී සමහරුන් උපකල්පනය කර තිබුණේ අධි නිරාවරණය හා වර්ධනය වන ශ්වනවාදය නිසා විලාසිතා සඟරාවලින් නිළියන් හා ජනප්රිය පුද්ගලයින් නැතිවී යනු ඇති බවයි. කෙසේ නමුත් InStyle වැනි ප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයන්ගේ පිටකවර යොදා ගන්නා සඟරාවල සාර්ථකත්වයත් සමඟ අදාල උපකල්පන දශකයේ මැද භාගයේ දී සිදු වන බවට කුඩා සාධකයක් විය.

රූප සංස්කරණය

රූප සංස්කරණය යනු ප්‍රචාරණයේ දී හා ප්‍රකාශනයේ දී හා කවර ඡායාරූපවල දී ඡායාරූප සඳහා යොදා ගන්නා පොදු ක්‍රියා පිළිවෙලකි. රූප සංස්කරණය යනු විලාසිතාකරණයේ හා තෝරා ගැනීමේ ක්‍රියාත්මක වන ක්‍රියාවලියක් වන අතර එමඟින් කාන්තාවන්ගේ පෙනී සිටීම්වලට අදාල ගැටළු සම්බන්ධ විවාදවලට ආරම්භය සපයා දේ. මතභේදාත්මකලෙස ප්‍රචාරණය හා කවර ඡායාරූප, සමෙහි අවපැහැ ගැන්වීම් හා ඇස් යට කළු වීම් ඉවත් කරන, සමෙහි වයනය සුමුදු කරන හෝ දීප්තිමත් බව වැඩි කරන ක්රම හරහා සමහරක් විට ලබා ගත නොහැකි පරිපූර්ණ ලස්සන චිරස්ථායී කිරීමට උදව් විය හැක.

සමහරක් ව්‍යාපාර මඟින් නැවත සකස් කරන ලද ඡායාරූප වඩාත් හොඳින් අදාල වස්තුව නිරූපණය කරන බව පවසමින් ප්‍රතිවිරුද්ධ අදහසක් ඉදිරිපත් කරයි. සිද්ධාන්තය වන්නේ පුද්ගලයෙකුගේ සහභාගීත්වයෙන් වන එකක දී අයෙක් විසින් ඔහුගේ හෝ ඇයගේ අවපැහැ ගැන්වීම් නිරීක්ෂණය නොකිරීමයි. එමනිසා නැවත සකස් කිරීම මඟින් වස්තුවෙහි ශක්තිය ප්‍රතිස්ථාපනය කරනු ලබයි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Cover_girl#Editorial_approaches_and_the_market-place

සංස්කාරක ප්‍රවේශය හා වෙළඳ පොළ ස්ථානය


Fedor Moačanin (Zagreb, 22. kolovoza 1918. – Zagreb, 9. travnja 1997.), bio je hrvatski povjesničar i muzejski djelatnik. Kao povjesničar posebice se bavio prošlošću Vojne krajine.

Životopis
Fedor Moačanin rodio se je u Zagrebu 1918. godine. Od 1945. godine radio je u Gipsoteci, poslije Gliptoteci JAZU u Zagrebu. Studij povijesti završio je u Zagrebu 1946. godine. Od 1948. godine bio je kustos u Muzeju Srba u Hrvatskoj a od 1962. godine, nakon spajanja toga muzeja s Povijesnim muzejom Hrvatske, imenovan je njegovim ravnateljem. Od 1966. do 1983. godine i umirovljenja radio je u Muzeju za umjetnost i obrt u Zagrebu. Organizirao je veći broj izložba: o srpskim knjigama i tiskovinama, 1950. godine; izložbu povodom 300. obljetnice bitke kraj Sigeta, 1966. godine; o Vojnoj krajini, 1980. godine; Judaica, 1984. godine. Kao muzejski djelatnik obnašao je dužnost tajnika Nacionalnoga komiteta Internacionalnoga muzejskog vijeća (International Council of Museums/ICOM).

Djela
 Iz albuma i ormara: odjeća i fotografija od vremena bidermajera do kraja XIX stoljeća: Muzej za umjetnost i obrt, Zagreb, 23. prosinac 1980-12. siječanj 1981., Muzej za umjetnost i obrt, Zagreb, 1980. (suautori Jelena Ivoš, Marija Tonković i Zvonimir Mikas)
 Vojna krajina u Hrvatskoj, Povijesni muzej Hrvatske, Zagreb, 1981., (suautor Mirko Valentić)
 Mjerači vremena: izložba posvećena I. međunarodnom kongresu za povijesnu metrologiju Zagreb, listopad 1975, Muzej za umjetnost i obrt, Zagreb, 1975. (suautori Ivan Gerersdorfer i Zdenka Munk)
 Judaica: Muzej za umjetnost i obrt, 21. veljače do 18. ožujka 1984., Muzej za umjetnost i obrt, Zagreb, 1984.
 Radovi iz povijesti Vojne krajine, priredila Nataša Štefanec, SKD "Prosvjeta", Zagreb, 2016.

Izvori

Vanjske poveznice
 Fedor Moačanin, Organizacijske strukture Vojne krajine do sredine 18. st. // Arhivski vjesnik, br. 34-35, Studeni 1992., str.  157. – 163.,

Hrvatski povjesničari
Muzeolozi
Životopisi, Zagreb

Fedor Moačanin


An Diaphananthe sanfordiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dariusz Lucjan Szlachetko ngan Tomasz Sebastian Olszewski. An Diaphananthe sanfordiana in nahilalakip ha genus nga Diaphananthe, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Cameroon. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Diaphananthe

Diaphananthe sanfordiana


Patrick Guerriero is a former Massachusetts state legislator, mayor, and advocate for marriage equality. In 2002, after serving as then-Governor Jane Swift's deputy chief of staff, Guerriero became the nation's first openly gay candidate for lieutenant governor when he was chosen by Swift to be her running mate.

Guerriero entered politics when he served as president of the Liberty Education Forum and Log Cabin Republicans from January 1, 2003 to September 1, 2006,. From 1993 to 2001, Guerriero won five consecutive elections.

Early life
Guerriero was born to an Italian immigrant, mason father and a social worker mother. He worked his way through college, spending summers mixing cement and hauling bricks for his family's masonry business. Guerriero attended The Catholic University of America in Washington, DC, where he played soccer and graduated Summa cum laude in 1990. The next year, Guerriero attended Boston College's Thomas P. O'Neill Jr. Fellowship in American Government Program. After college, Guerriero moved to Melrose to manage the successful mayoral campaign of Richard Lyons.

Political career

State representative
In 1993, Guerriero was elected to the Massachusetts House of Representatives (35th Middlesex District). He went on to twice win re-election. In the House his legislative committee assignments included, Ways and Means, Ethics, Insurance, Health and Human Services, and Long-Term Debt and Capital Expenditures. He supported initiatives related to lower taxes, limited government expenditure, improved public schools, public safety, and welfare reform. Guerriero was a staunch supporter of the 1993 Education Reform Act that required students to pass standardized graduation tests (MCAS). He was also an advocate for gay and lesbian issues, effecting strict anti-hate crimes legislation and increased AIDS awareness funding.

Guerriero was awarded the John F. Kennedy Library's Fenn Award for politicians 35 years of age and younger on November 10, 1998.

Mayor of Melrose, Massachusetts
In 1998, Guerriero was elected mayor of the city of Melrose, Massachusetts. He served two consecutive terms, and received more than 80% of the vote in both elections. As during his tenure, Moody's Investors Service upgraded the city's bond rating. During his tenure as mayor, Guerriero created a "Civility Initiative" which encouraged residents to show each other respect and courtesy. For this project he received the City Livability Award at the U.S. Mayor's Association 2000 City Livability Awards. In 2001, the Massachusetts Council of Human Service Providers named Guerriero the municipal official of the year.

Guerriero stepped down in May 2001 to accept the position of deputy chief of staff with acting Governor Jane Swift's administration.

Deputy Chief of Staff for the Governor of Massachusetts
In May 2001, Guerriero accepted the position of deputy chief of staff to acting Massachusetts Governor Jane Swift. On January 3, 2002, Swift named Guerriero her running mate. In March, Swift announced that while she was pulling out of the race for Governor, she openly supported Guerriero's continued run as Lieutenant Governor on the Republican ticket.

Advocacy
Guerriero is an advocate for equality, having appeared on major television programs such as Nightline, Hardball with Chris Matthews, The Today Show, and The O'Reilly Factor. He has written op-eds for publications including The Wall Street Journal and The Denver Post and has been profiled in The New York Times Magazine, The L.A. Times Magazine, The Washington Post, and The Advocate. Guerriero is the recipient of the U.S. Mayor's Association 2000 City Livability Award for his nationally-recognized "Civility Initiative" and the 1998 Fenn Award for Political Leadership from the John F. Kennedy Library's New Frontier Society.

Log Cabin Republicans

On January 1, 2003, Guerriero succeeded Rich Tafel as the leader of the Log Cabin Republicans. While at Log Cabin, he praised the Massachusetts Supreme Judicial Court's 2003 decision in the case of Goodridge v. Department of Public Health as a conservative ruling supporting stable families, relationships, and society, limited government, individual liberty, and religious freedom. In early 2004, Patrick gained national recognition for successfully challenging President George W. Bush - launching the first national television ad that helped defeat Bush's proposed Federal Marriage Amendment. In October 2004, Patrick filed Log Cabin Republicans v. United States challenging the constitutionality of the "Don't Ask, Don't Tell" policy.  It was not until the White House came under Democratic control, however, that any significant legislative progress toward the repeal of the policy was made. U.S. President Barack Obama signed the legislation repealing "Don't Ask, Don't Tell" in December 2010.

In 2013, Guerriero was a signatory to an amicus curiae brief submitted to the Supreme Court in support of same-sex marriage during the Hollingsworth v. Perry case.

The Gill Action Fund
On September 1, 2006, Guerriero became the first executive director of the Gill Action Fund, an organization working to advance gay and lesbian equality through the legislative, political, and electoral process. During his tenure, Guerriero oversaw a national network of donors contributing more than $15 million to political campaigns and organizations in dozens of states with the aim of electing equal-rights politicians and advancing or blocking legislation. In 2006, of the 68 campaigns supported by Gill Action, 56 were successful.  Gill Action under Guerriero also advocated for passage of state laws on nondiscrimination and relationship recognition in 13 states.

Guerriero served as executive director until June 30, 2011.

Civitas Public Affairs Group
Guerriero is a founding partner of Civitas Public Affairs Group, a Washington, D.C. based government affairs firm. Civitas Public Affairs Group provides bipartisan government relations, issue-based donor-giving strategies, and public-policy campaign management to individuals, non-profits, and corporations.

References

External links
 Civitas Public Affairs Group
 A Time to Lead - op ed on the need to end Don't Ask, Don't Tell
 The Lesson of Danny and Marilyn - op ed
 The Advocate profile of Gill Action's work
 Atlantic Monthly feature of Gill Action's work
 Log Cabin Republicans biography
 Fenn Award press release
 The New Face of Gay Conservatives

Mayors of Melrose, Massachusetts
Gay politicians
Republican Party members of the Massachusetts House of Representatives
Catholic University of America alumni
American people of Italian descent
Living people
LGBT state legislators in Massachusetts
LGBT Christians
LGBT mayors of places in the United States
1968 births

Patrick Guerriero


Rosso Corsa, italienisch rosso, "rot", und corsa, "Rennen", ist ein für Fahrzeuglackierungen im Motorsport verwendeter roter Farbton. Er wird traditionell von italienischen Teams verwendet.

Bedeutung der Farbe
Hervorzuheben ist, dass das Rosso Corsa in seiner traditionellen Verwendung keinen Bezug zur Nationalität des Fahrzeugherstellers oder des Fahrers aufweist, sondern lediglich zur Nationalität des Teams, welches das Fahrzeug einsetzt. Beispiele für Fahrzeuge aus italienischer Produktion, die in den Farben anderer Nationen antraten:

 Beim Großen Preis von Belgien 1961 belegte der Lokalmatador Olivier Gendebien den vierten Platz auf einem Ferrari 156. Das Fahrzeug war gelb lackiert und verwies damit auf die belgische Nationalität des Fahrzeugbesitzers Gendebien, der als Privatfahrer antrat.

 Der Brite John Surtees bestritt die beiden letzten Läufe zur Formel-1-Weltmeisterschaft 1964 auf einem Ferrari 158, der in Weiß mit blauen Längsstreifen – der typischen Farbgebung für US-amerikanische Teams – lackiert war. Eingesetzt wurde Surtees' Wagen vom amerikanischen NART-Team.

In jüngerer Zeit wird Rosso Corsa überwiegend mit der Marke Ferrari assoziiert bzw. auf seine Eigenschaft als deren Markenfarbe reduziert. Dieses Missverständnis beruht unter anderem darauf, dass im Laufe der Zeit fast alle Rennställe in der Formel 1 die Farbgebung ihrer Wagen komplett den Anforderungen des jeweiligen Hauptsponsors unterwarfen und somit nicht mehr in nationaltypischen Farben antreten. Die Scuderia Ferrari hingegen hielt über Jahrzehnte am Rosso Corsa fest, fuhr zunächst ohne erkennbaren Hauptsponsor und später mit solchen, deren Farbschema mit dem dominierenden Rot kompatibel ist (Marlboro, Santander).

Farbgebung bei Rennwagen aus unterschiedlichen Epochen und Klassen

Siehe auch
 British Racing Green
 Silberpfeil
 Rennfarben

Weblinks

Farbname
Motorsport (Italien)

Rosso Corsa


The Kreis Kolmar in Posen (1818–1877 Kreis Chodziesen) was a district in the northern government region of Bromberg, in the Prussian Province of Posen, from 1818 to 1920. The district capital was Kolmar in Posen.

History
The district of Chodziesen was formed in 1818. It became part of the German Empire in 1871. On March 6, 1877, the district and the district town of Chodziesen were renamed Kolmar in Posen. On 1 April 1914 the city of Schneidemühl was disentangled from the district and became an independent town (Stadtkreis) within the Bromberg Region.

On December 27, 1918, the Greater Poland uprising began in the province of Posen. Except for the south of the district around the town of Budsin, the Kolmar district remained largely under German control. On February 16, 1919, an armistice ended the Polish-German fighting. On June 28, 1919, with the signing of the Treaty of Versailles, the German government officially ceded most of the district including the capital Kolmar to the newly founded Second Polish Republic.

On November 25, 1919, Germany and Poland concluded an agreement on the evacuation and surrender of the areas to be ceded, which was ratified on January 10, 1920. The area to be ceded was cleared and handed over to Poland between January 17 and February 4, 1920.

Only the rural communities of Schönfeld, Stöwen and Usch Hauland in the northern part of the Kolmar district remained in Germany after this, as did the city of Schneidemühl. These areas became part of the newly formed Prussian Province of Grenzmark Posen-West Prussia. Schönfeld became part of the Flatow district, while Stöwen and Usch Hauland became part of the newly formed Netzekreis district.

Demographics
According to the census of 1858, the district had a population of 49,380, of which 39,087 (79%) were Germans and 10,293 (21%) were Poles.

Table of Standesämter
"Standesamt" is the German name of the local civil registration offices which were established in October 1874 soon after the German Empire was formed. Births, marriages and deaths were recorded. Previously, only the church records were used for Christians.

Military command
Kreis Kolmar was part of the military command (German: Bezirkskommando) at Schneidemühl, which was the garrison of the 149th Infanterie regiment (6th Westpreußisches) of the 74. Inf. Brigade. Created Mar 31, 1897. Also, since 1913, the home of the 5th Luftschiffer- Bataillon (Zeppelins).

Court system
The main court (German: Landgericht) was in Schneidemühl, with subject courts (German: Amtsgericht) in the district capital Kolmar in Posen and Margonin.

Police districts
Police districts (German: Polizeidistrikt) were administered from the towns of Budsin, Kolmar, Samotschin, Schneidemühl and Usch.

References

This article is part of the project Wikipedia:WikiProject Prussian Kreise. Please refer to the project page, before making changes.

Districts of the Province of Posen

Kreis Kolmar in Posen


Arcidiacono ist der Familienname folgender Personen:

 Angelo Arcidiacono (1955–2007), italienischer Fechter
 Federica Arcidiacono (* 1993), italienische Tennisspielerin
 Saro Arcidiacono (1886–1972), italienischer Schauspieler

Arcidiacono


Fr. Juan Ignacio Molina (; (June 24, 1740 – September 12, 1829) was a Chilean Jesuit priest, naturalist, historian, translator, geographer, botanist, ornithologist, and linguist. He is usually referred to as Abate Molina (a form of Abbot Molina), and is also sometimes known by the Italian form of his name, Giovanni Ignazio Molina.

He was one of the precursors of the theory of the gradual evolution of species, 44 years before Darwin, who repeatedly quoted him in "The Origin of Species".

Biography

Early years
Molina was born at Guaraculén, a big farm located near Villa Alegre (General Captaincy of Chile), where he lived until he was 5 years old. In the current province of Linares, in the Maule Region of Chile. His parents were Agustín Molina and Francisca González Bruna. From an early age he was attracted to the nature of his environment, and in addition to his school work, he enjoyed observing nature on the family farm, which he visited periodically, alternating with his studies. This is how Molina described his interest in nature:

"My character led me from my most tender years to observe nature and particularly animals, so while I lived in my country, Chile, I did all possible research. A set of known circumstances from around the world forced me to interrupt my observations (Suppression of the Society of Jesus)."

The family moved to Talca when Juan Ignacio was only five years old.  At the same time, the Jesuits settled in the block called "las Arboledas", in the newly created Villa de Talca, where they built their residence house. In the north corner they built in their early years a humble house with a "thatch and straw roof", the place was used to install a "School of first Letters", an obligation imposed on them by the decree of installation of June 10, 1748.
The reputation for intellectual excellence in the Order led the leading families of the city to enroll their children there.  In that humble place, Molina took his first steps into the knowledge of human letters. With his shrewd intelligence he became known as a talented child, learning fast with a good memory.  Thus, at a young age, with the consent of his superiors, he began his work as a teacher in the school of first letters.

As a result of his academic excellence – especially in Literature and Latin – he was accepted as a Jesuit at the age of fifteen. He had a novitiate in various locations of the Order, in Talca, Concepción and Santiago. He lived on the estate of Bucalemu in the area known today as El Convento in the El Yali wet land. In those calm and quiet conditions he revived the intellectual work that would later make him well known, Molina delved into the study of the classics and the natural sciences. His progress was very fast and within five years (he was 20 years old at the time) he already had a solid knowledge of Latin, Greek, French and Italian. That merit led him to be transferred in 1760 to the Jesuit residence in Santiago, where he worked as a librarian. In 1761, in a room at the Universidad Pontificia Colegio Máximo de San Miguel, Molina renounced his assets, setting aside 100 pesos from these that were reserved for the purchase of books.

Exile

In 1768 he was forced to leave Chile due to the Suppression of the Society of Jesus. He settled in Italy where, thanks to his linguistic skills, he obtained the chair of Greek language at the University of Bologna. He soon achieved a good reputation as a historian and geographer, due to his Saggio sulla Storia Naturale del Chili (1778) and Saggio sulla Storia Naturale del Chili (1787). Finally he became a professor of Natural Sciences (1803), given his studies in that area.  For example, he published (1782) the Saggio sulla Storia Naturale del Cile, in which he described the natural history of Chile for the first time and introduced numerous species native to that country to science. Furthermore, in that work he is also the first to mention the Paramillos de Uspallata mines, of lead, silver and zinc. All of these works were translated, attracting considerable attention, into German, Spanish, French, and English. In botany, it is regulatory and permissible to simply write "Molina" when a reference is made to any of his descriptions. He also reached the rank of member of the Royal Italian Institute of Sciences, Letters and Arts and the high dignity of the first American academic of the learned Academy of the Institute of Sciences. He became so renowned, that even Alexander von Humboldt visited him.

Published work

His admirable style, clear, elegant and simple, together with his philosophical and positive spirit, gave his works the character of brilliance. In his preparatory work he was very meticulous and hardworking, visiting libraries and taking notes on everything that might interest him.  The   preserves numerous strips of paper written in his own hand, the living testimony of his industriousness. He also became very loved by his students, who esteemed him very much for considering him mild in his dealings and for his kind character.  Molina taught them Latin, rhetoric, geography, and history. In response, his students gave him snuff and coffee, two of the simple passions of the now elderly priest, who lived in a modest house on the outskirts of Bologna.

There was a considerable interest in "Less Observed Analogies of the Three Kingdoms of Nature" (1815) and On the "Propagation of Mankind in the Various Parts of the Earth" (1818). In the first he proposed – 44 years before Charles Darwin — a theory of gradual evolution. According to his proposition, the Creator organized nature not into three totally different kingdoms (animal, mineral, vegetable), but as a continuous chain of organization, without sudden steps or breaks, into «three species of life, that is, the formative, vegetative and sensitive life; so that the first, destined to minerals, participates to some degree in the second, typical of plants, and this, in the third, assigned to animals. Thus, for example, crystalline minerals precede the simplest plant forms. And complex plant organizations give way to animals.  In the second mentioned work, Molina proposed the thesis that the observable physical differences in the human race are due to climatic and geographical factors.

The impact that such ideas caused confusing episode were an ex-student of Molina, the illustrious Ronzoni, censor of the University of Bologna, accused him of heresy and the Bishop of Bologna ordered a council of theologians to examine his work. Logically, that committee found nothing against the faith in his writings and authorized their publication. Despite this, his Analogías could not be published for a long time because of the lateness of the bishop's decision, and only its original in Spanish was preserved in Italy. It can be argued that this deprived Darwin – who quotes Molina numerous times – and his supporters from powerful backgrounds and arguments, and cost Molina himself the chance to be known as one of the forerunners of the theory of evolution.

Last years

Molina did not stop from being interested for the fate of his family.  He corresponded with them until 1795. He knew of the death of his mother, his brother, and his nephew Agustín Molina, the only male in the family and heir to his grandparents' fortune. The ungrateful nephew, who never had a deference for his uncle who lived in exile beyond the seas, married Doña Manuela Vergara, with whom he was neither happy nor succeeded. Upon his death, which occurred suddenly in the houses of the Huaraculén hacienda in February 1815, his property was passed on to his uncle, who was the sole heir.

His other nephew, Don Ignacio Opazo Castro, owner of Panimávida and neighbor of the deceased don Agustín, took charge of his family's assets, which consisted of an Hacienda and the house of his parents, in Talca. A count was made of the homes, and yielded a total of $12,670 pesos. Ignacio Opazo exchanged correspondence with Molina, to give him an account of the diligence.

Juan Ignacio, with deep pain and sadness, replied by letter dated in Bologna on December 11, 1815, which reads as follows:

In this letter, he shows his ardent desire that his kind soul harbored to be among his loved ones again, to see the land of his parents and to rest forever in his land where he was born.

Molina was already 75 years old, when he thought about returning to Chile.  The news of independence, along with the news that the Spanish Crown had reestablished the Jesuit Company in America. With such good news, he thought to move onto Cádiz in 1816, with his relative Manuel Bachiller to the home of his friend Nicolás de la Cruz Bahamonde, Conde del maule. Unfortunately it could not be carried out, since Don Ignacio Opazo, did not reach him to remit three thousand pesos that he asked for from his inheritance to make his trip. Because Ignacio died in Santiago in 1815.

With the death of his last relative, his inheritance ended up in the hands of various administrators, until they were completely abandoned.  Faced with this dilemma, the authorities of the nascent Republic of Chile, confusing the money with that of a deceased Spaniard, allocated the money to the construction of the Primera escuadra nacional. Molina, in imposing himself on this decision, instead of feeling angry, he exclaimed:

Oh, what a beautiful determination the authorities of the Republic have made! In no other way could they have interpreted my will better than how they have, provided that everything has to be for the benefit of the country!

By agreement of the Senate of Chile, dated May 27, 1820, the money was returned to him.

Molina continued in Bologna. He lived wrapped in affection by all those who knew him. Of his fellow exiles, only Agustín Zambrano, a nonagenarian, remained.

In 1823 he received a visit from José Ignacio Cienfuegos. This visit filled the old abbe with hope. Cienfuegos updated him on what was happening in Chile and the monarchist counterrevolution. Despite his age, Molina once again felt the desire to undertake the journey to his homeland.

"He wanted to come back with me" says Cienfuegos, "to have the pleasure of seeing his beloved land, whose freedom had been so placid, and he eagerly wanted to come and give hugs to his compatriots, which he could not achieve due to his advanced age."

During his conversation with Cienfuegos, he expressed his desire to dedicate his fortune to the construction of a house of education in Talca. Cienfuegos did the diligences, and the project was carried out successfully. Creating a Literary Institute Talca, in which Spanish grammar, Latin, Philosophy and Theology would be taught.

The abbe thus had the satisfaction of seeing his work begun. Since 1814 he had felt his health decline, but he remained in good condition until 1825; he could read with ease, teach poor children for free, and go on his daily walk. Since then the flame of his existence has been slowly extinguished. Confined to his home, the idea of death came naturally to him. His true evil was the old age, in his last days a slow and painful agony made him suffer great bitterness and a constant and devouring thirst.  "Agua fresca de la Cordillera!" which means: "Fresh water from the Cordillera!". He asked in his delusions, remembering that river of pure water, from the Andes Mountains in Chile.  On September 12, 1829, at eight o'clock at night, he died.

Scientific Work
As a scientist native to the Americas Molina was very critical of the work of Cornelius de Pauw, who was in Europe regarded as an expert on the Americas, and accused him of "always attempting to degrade and discredit the Americas". Some of De Pauw's statements on the supposedly poor aspects of the mineral wealth of the Americas were countered by Molina as well as De Pauw's claims on the shorter lives of people that inhabited the Americas.

Molina expressed support for a sedimentary origin of basalt in Ensayo sobre la historia natural de Chile where he pointed out the fact that basalt occurred both in the Andes and in coast of Chiloé where there were no sign of eruption and believed basalt to be a sort of compacted slate with vesicles.

As early as 1787 Molina mentioned the possibility of South America being populated from south Asia through the "infinite island chains" of the Pacific while North America could have been populated from Siberia.

Botanical taxonomy
Ruiz and Pavón dedicated to him the plant genus Molina, later considered a subgenus of Baccharis by Wilhelm Heering (Reiche 1902), and recently recreated as Neomolina by F.H. Hellwig and ranked as genus. Other authors dedicated Moliniopsis, a genus of Poaceae. Molina has also been linked to the naming of the genus Maytenus.

Zoological taxonomy
A species of Chilean lizard, Liolaemus molinai, is named in his honor.
A species of South American parakeet, Pyrrhura molinae, was named in his honor (Massena and Souance, 1854). Rev.et Mag. Zool. (2), 6, 1854, p.73.

See also
Spanish Universalist School of the 18th century
Juan Andrés
Lorenzo Hervás
Francisco Javier Clavijero
Miguel de Olivares
Alonso de Ovalle
Juan de la Cruz y Bernardotte
List of Jesuit scientists
List of Roman Catholic scientist-clerics
Founding of Talca
Pedro Nolasco Vergara Albano
 Juan Albano Pereira Márquez

Notes

Sources

Further reading
"Juan Ignacio Molina," in Tom Taylor and Michael Taylor, Aves: A Survey of the Literature of Neotropical Ornithology, Baton Rouge: Louisiana State University Libraries, 2011.
Ronan, Charles. Juan Ignacio Molina: The World's Window on Chile. Series:  American University Studies (Book 198). Peter Lang Inc., International Academic Publishers (March 1, 2002).

External links

Juan Ignacio Molina. Polymath Virtual Library, Fundación Ignacio Larramendi

19th-century Chilean botanists
Chilean zoologists
Chilean geographers
1740 births
1829 deaths
Chilean ornithologists
Chilean mammalogists
Chilean naturalists
18th-century Chilean Jesuits
19th-century Chilean Jesuits
Jesuit scientists
Jesuit historians and chroniclers
Chilean exiles
Jesuit exiles
Catholic clergy scientists
People from Linares Province
18th-century Chilean botanists
18th-century Chilean historians
19th-century Chilean historians
18th-century zoologists
19th-century zoologists
18th-century Spanish Jesuits
Jesuits expelled from the Americas

Juan Ignacio Molina


Latendorf, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Segeberg iline bağlı bölge. 17,94 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 608 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hermann Scheel tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-rickling.de

Segeberg iline bağlı yerleşim birimleri

Latendorf


Opera u Oslu (norveški: Operahuset) dom je Norveške nacionalne opere i baleta i Nacionalnog kazališta Norveške. Zgrada se nalazi u četvrti Bjervika u središtu Osla, na vrhu Oslofjorda.

Operom upravlja Statsbygg, vladina agencija koja upravlja imovinom norveške vlade. Zgrada sadrži 1,100 prostorija ukupne površine 49,000 m2. Glavno gledalište može primiti 1.364, a druge dvije pozornice za nastupe mogu primiti 200, odnosno 400 gledatelja. Glavna pozornica je široka 16 m i duboka 40 m. Vanjske površine zgrade obložene su mramorom iz Carrare u Italiji i bijelim granitom tako da se čini kao da zgrada izranja iz vode. To je najveća kulturna građevina izgrađena u Norveškoj otkako je katedrala Nidaros dovršena oko 1300. godine.

Građevina

Krov zgrade se spušta do razine tla, čineći veliko područje koje pješacima omogućuje šetnju i uživanje u panoramskom pogledu na Oslo. Iako je većina zgrade obložena bijelim granitom i La Facciatom, bijelim talijanskim Carrara mramorom, pozornica je presvučena bijelim aluminijem, koji su dizajnirali Løvaas & Wagle, što podsjeća na stare uzorke tkanja.

Predvorje je okruženo prozorima visine 15 m, s minimalnim okvirom i posebnim staklom koje omogućuje maksimalan pogled na vodu. Krov podupiru tanki kutni stupovi također dizajnirani da ne zaklanjaju pogled.

Unutarnje površine obložene su hrastovinom koja unosi toplinu u prostor za razliku od hladnoće bijelog eksterijera. Glavna dvorana je u obliku potkove i osvijetljena ovalnim lusterom koji sadrži 5,800 ručno izrađenih kristala. Sjedala uključuju ekrane za elektronički sustav libreta, što publici omogućuje praćenje izvornog libreta na norveškom i engleskom jeziku uz izvornik.

Umjetnost
Naručeno je nekoliko umjetničkih projekata za interijer i eksterijer Opere. Najzapaženija je "She Lies", skulptura Monice Bonvicini izrađena od nehrđajućeg čelika i staklenih ploča. Trajno je postavljena na betonsku platformu u fjordu u blizini Opere i pluta na vodi, krećući se prema plimi i vjetru, neprestano mijenjajući svoj izgled pred promatračima. Djelo je otkrila kraljica Sonja 11. svibnja 2010. godine.

Perforiranu zidnu ploču koja pokriva krovne grede u predvorju dizajnirao je Olafur Eliason. Ima šesterokutni otvor i osvijetljen je odozdo i straga kako bi postigao iluziju topljenja leda. Glavni zastor pozornice djelo je Pae Whitea, koji ga je dizajnirao tako da izgleda poput zgužvane aluminijske folije. White je skenirao zgužvani komad folije u računalo koje je podatke prevelo na tkalački stan koji je tkao zavjesu od vune, pamuka i poliestera kako bi nastao trodimenzionalni efekt. Zastor je proizvela njemačka tvrtka za kazališnu opremu Gerriets. Gotova zavjesa je široka 23 m, visoka 11 m i teška 500 kg.

Izvori

Galerija

Građevine u Norveškoj
Norveška kultura
Oslo

Opera u Oslu


Sarah Caldwell (March 6, 1924March 23, 2006) was an American opera conductor, impresario, and stage director.

Early life

Caldwell was born in Maryville, Missouri, and grew up in Fayetteville, Arkansas. She was a child prodigy and gave public performances on the violin by the time she was ten years old. She graduated from Fayetteville High School at the age of 14.

Caldwell graduated from Hendrix College in 1944 and attended the University of Arkansas as well as the New England Conservatory of Music. She won a scholarship as a viola player at the Berkshire Music Center in 1946. In 1947, she staged Vaughan Williams's Riders to the Sea. For 11 years she served as the chief assistant to Boris Goldovsky.

Career
Caldwell moved to Boston, Massachusetts, in 1952 and became head of the Boston University opera workshop. In 1957 she started the Boston Opera Group with $5,000. This became the Opera Company of Boston, where she staged a wide range of operas and established a reputation for producing difficult works under pressure. She was also known for putting together interesting variations on standard operas.

Productions with Opera Company Boston and related companies
Highlights in Boston that she conducted and/or stage directed included Le voyage de la lune, Otello (with Tito Gobbi as Iago), Command Performance (world premiere), Manon and Faust (both with Beverly Sills and Norman Treigle), Lulu (U.S. East Coast premiere), I puritani (with Dame Joan Sutherland), Intolleranza (U.S. premiere), Boris Godunov (original version), Hippolyte et Aricie (U.S. stage premiere, with Plácido Domingo), La bohème (with Renata Tebaldi and Domingo), Moses und Aron (U.S. premiere), The Rake's Progress, Bluebeard's Castle, Carmen (with Marilyn Horne), Macbeth (original version), The Good Soldier Schweik, The Fisherman and His Wife (world premiere, with Muriel Costa-Greenspon), La finta giardiniera, Norma (with Sills), Les Troyens, Don Carlos (U.S. premiere of original French version), Don Quichotte, War and Peace (U.S. stage premiere, with Arlene Saunders), Benvenuto Cellini (U.S. premiere, with Jon Vickers), I Capuleti e i Montecchi, Montezuma (U.S. premiere), Ruslan and Ludmila (U.S. premiere), Rigoletto (with Sills, Richard Fredricks, and Susanne Marsee), Stiffelio (U.S. stage premiere), La damnation de Faust, Tosca (with Magda Olivero), La vide breve, El retablo de maese Pedro, The Ice Break (U.S. premiere), Aïda (with Shirley Verrett in the title role and Markella Hatziano as Amneris), Die Soldaten (U.S. premiere), The Invisible City of Kitezh, Taverner (U.S. premiere), The Makropoulos Case (with Anja Silja, William Cochran, and Chester Ludgin), Médée (in French and Greek with Josephine Barstow in the title role and Markella Hatziano as Neris), Dead Souls (U.S. premiere), Der Rosenkavalier (with Dame Gwyneth Jones) and, finally, The Balcony (world premiere, 1990).

In the 1980s, Opera New England, a branch of Ms. Caldwell's Opera Company of Boston, was the touring ambassador of opera to the New England states. She employed young professional singers in productions that were fully staged and with orchestra.  She organized financing through local, state and federal funding which included the National Endowment for the Arts, Massachusetts Council of the Arts & Humanities, Connecticut Commission on the Arts, New Hampshire Commission of the Arts and the Maine Commission on the Arts & Humanities.

Productions in New York, Pennsylvania and Minnesota
At the New York City Opera, Caldwell staged Der junge Lord and Ariadne auf Naxos (with Carol Neblett), both in 1973.

She became the second woman to conduct the New York Philharmonic in 1974 with an all-female programme of composers including Ruth Crawford Seeger, Lili Boulanger and Thea Musgrave.

On 13 January 1976, Caldwell became the first female conductor at the Metropolitan Opera, with La traviata (with Sills).

In 1976, she both conducted and directed Il barbiere di Siviglia (with Sills and Alan Titus), which was televised over PBS. She also directed John La Montaine's U.S. Bicentennial opera Be Glad Then, America with Odetta (Muse for America), Donald Gramm (various patriots), Richard Lewis (King George III), David Lloyd (Town Crier), and the Penn State University Choirs and the Pittsburgh Symphony.

In 1978, she led L'elisir d'amore at the Metropolitan, with José Carreras and Judith Blegen. She appeared with the New York Philharmonic, the Pittsburgh Symphony Orchestra, the St. Paul Chamber Orchestra, and the Boston Symphony Orchestra.

In 1979 she conducted and directed a televised production of Falstaff (with Donald Gramm).

Caldwell also directed one non-musical production, the 1981 Lincoln Center staging of Shakespeare's Macbeth, presented on cable TV in 1982. It starred Philip Anglim and Maureen Anderman, with a then-unknown Kelsey Grammer in the supporting role of Ross.

Awards
In 1975 Caldwell received a D.F.A. from Bates College. In 1997 she received the National Medal of Arts. She has been inducted into the Arkansas Entertainers Hall of Fame.

Personal life, death and legacy
Sarah Caldwell lived for a time at the architecturally significant Lincoln House in Lincoln, Massachusetts.

Caldwell retired in 2004. She died in 2006 from heart failure at Maine Medical Center in Portland, Maine. She is remembered on the Boston Women's Heritage Trail.

Studio discography
 Donizetti: Don Pasquale (Sills, Kraus, Titus, Gramm; Caldwell, 1978) EMI

Videography
 Rossini: Il barbiere di Siviglia (Sills, H.Price, Titus, Gramm, Ramey; Caldwell, Caldwell, 1976) [live]

Quotes

Learn everything you can, anytime you can, from anyone you can - there will always come a time when you will be grateful you did.
If you approach an opera as though it were something that always went a certain way, that's what you get. I approach an opera as though I didn't know it.
If you can sell green toothpaste in this country, you can sell opera.
Success is important only to the extent that it puts one in a position to do more things one likes to do.

Adapted from the article () Sarah Caldwell, from Wikinfo, licensed under the GNU Free Documentation License.

Bibliography

 Challenges: A Memoir of My Life in Opera, by Sarah Caldwell (with Rebecca Matlock), Wesleyan University Press, 2008.

 The Boston Opera Company 1909-1915, by Quaintance Eaton, Appleton-Century Press, (1965) New York.

References

External links
 , with Beverly Sills (1976).
Sarah Caldwell, impresario of Boston opera, dead at 82 -- The Boston Globe
Sarah Caldwell, Indomitable Director of the Opera Company of Boston, Dies at 82 -- The New York Times
Opera Conductor and Impresario Sarah Caldwell, 82 -- The Washington Post
Memorial Service for Sarah Caldwell
Time Magazine November 10, 1975, cover article
Sarah Caldwell interview by Bruce Duffie, 1992

1924 births
2006 deaths
American women conductors (music)
Opera managers
Hendrix College alumni
Impresarios
People from Fayetteville, Arkansas
Musicians from Arkansas
New England Conservatory alumni
United States National Medal of Arts recipients
University of Arkansas alumni
Fayetteville High School (Arkansas) alumni
Bates College alumni
20th-century women musicians
20th-century American conductors (music)
People from Maryville, Missouri
Classical musicians from Missouri

Sarah Caldwell


12541 Makarska este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12541 Makarska este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Visnjan de Observatorul din Višnjan. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,01 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 11,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

12541 Makarska


ලයන්එයාර් පියාසැරි 602 යනු ලයන්එයාර් ගුවන් සමාගමට අයත් ඇන්ටනොව් ඒඑන්-24ආර්වී (Antonov An-24RV) වර්ගයේ ගුවන් යානාවකි. එල්ටීටීඊ ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයක් නිසා එය 1998 වර්ෂයේදී ශ්‍රී ලංකාවේ වයඹදිග මුහුදු තීරයට කඩා වැටුණු බව සඳහන්ය. ඒ වනවිට ගුවන් යානය කන්කසන්තුරේ ගුවන්තොටුපළ සිට විනාඩි දහයක පමණ කාලයක් කොළඹ රත්මලාන ගුවන්තොටුපළ දක්වා පියාසර කරමින් තිබී ඇත. යානය ගුවන් රේඩාර් තිර මතින් මැකී යාමට මොහොතකට පෙර එහි සිටි නියමුවා විසින් යානයට යම් අනතුරුදායක තත්වයක් ඇතිවී ඇතැයි වාර්ථා කොට තිබිණි. වාර්ථාවන්ට අනූව දෙමළ කොටි ත්‍රස්තවාදීන් විසින් එල්ල කල MANPADS ප්‍රහාරයක් නිසා යානය දිවයිනේ වයඹදිග මුහුදට කඩා වැටී තිබෙයි. ප්‍රහාරය හේතුවෙන් යානයේ ගමන් ගත් මගීන් 48 දෙනෙකු හා කාර්ය මණ්ඩලයේ 7 දෙනෙකු ඇතුළු සියළුම දෙනා ජීවිතක්ෂයට පත්ව තිබේ.

මෙම ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයෙන් අනතුරුව, මාස කිහිපයක් යනතුරු කොළඹ සහ යාපනය අතර ගුවන් ගමන් අත්හිටුවීමට, සිවිල් ගුවන්සේවා අධිකාරිය පියවර ගන්නා ලදී.

ගුවන් යානාව සහ කාර්ය මණ්ඩලය
පියාසැරි අංක 602 සඳහා Gomelavia වෙතින් ඇන්ටනොව් ඒඑන්-24 (Antonov AN-24) යානාව කල් බදු වශයෙන් ලබාගෙන තුබූ අතර, එහි නියමුවා වූවේ හොඳ පළපුරුද්දක් සහිත බෙලරුසියානු ජාතික Matochko Anatoli යි. අනෙකුත් බෙලරුසියානු කාර්ය මණ්ඩලය වූවේ Lysaivanov Siarhei (සහය නියමු), Kozlov Sergei (යාත්‍රිකයා) සහ Anapryienka Siarhei (යානා ඉංජිනේරු) වේ. මීට අමතරව ලයන්එයාර් යානාවේ සිටි ශ්‍රී ලාංකික කාර්ය මණ්ඩලය වූවේ දර්ෂණී ගුණසේකර (ප්‍රධාන ස්ටුවර්ඩ්වරිය), ක්‍රිෂාන් නෙල්සන් (ස්ටුවර්ඩ්) සහ විජිතා (ශ්‍රමික) යන අයයි.

අනතුරු හැඟවීම්
එකල කොළඹ-යාපනය අතර ගුවන් ගමන්වාර ක්‍රියාත්මක කල එක් ප්‍රධාන ගුවන් මෙහෙයුම්කරුවෙකු වූවේ ලයන්එයාර් සේවාවයි. මෙම ප්‍රහාරය එල්ල වීමට මසකට පමණ පෙර යාපනය ස්ටැන්ලි පාරේ පිහිටි ලයන්එයාර් කාර්යාලය වෙත, එල්ටීටීඊ ත්‍රස්ත සංවිධානය වෙතින් යැයි හැඟවෙන ලිපියක් ලැබී තිබුණු අතර, එහි 'දෙමළ ඊළාම් පරිපාලන සේවාව' නම් කතෘ කෙනකු විසින් දන්වන ලද අනතුරු හැඟවීමක් පිළිබඳව සටහන්ව තිබුණි. ලයන්එයාර් සේවාව තුල හමුදා නිළදාරීන් ප්‍රවාහනය කිරීම ගැන මීට පෙර ඔවුන් (දෙමළ ඊළාම් පර්පාලන සේවාව) අනතුරු හඟවා තිබෙන බවත්, මෙම අනතුරු හැඟවීම් නොසලකා හැර තවදුරටත් හමුදා නිළදාරීන් ප්‍රවාහනය කරන්නේනම්, සැප්තැම්බර් 14 වන දිනට පසු ප්‍රහාරයක් එල්ල කරන බවටත්, ලිපියේ වැඩිදුරටත් සඳහන්ව තිබුණි. යම් කිසි ව්‍යාපාරික ප්‍රතිවාදියෙක්, සිය අරමුණු ඉටුකර ගැනීම සඳහා මෙවැනි ලිපියක් එවන්නට ඇතැයි පවසමින්, ලයන්එයාර් සේවාව එම අනතුරු හැඟවීම නොසළකා හැරි බවට සඳහන් වෙයි.
නමුත් ලයන්එයාර් විසින් එම ලිපියේ සත්‍යතාව හෙළිකර ගැනීමේ උත්සාහයක නිරත වූවද එය අසාර්ථක වූ බව, 'ද සන්ඩේ ටයිම්ස්' වාර්ථා කොට තිබිණි. මෙම ප්‍රහාරය සිදුවීමට දින හතරකට පෙර, තවත් එල්ටීටීඊ අනතුරු හැඟවීමක් ලැබී තිබූ නිසා, යාපනය ලයන්එයාර් කාර්යාලය වසාදැමීමට නිළදාරීන් විසින් පියවර ගෙන තුබුණි.

යානයේ සුන්බුන් පිළිබඳ හෝඩුවාවන්
අවාසනාවන්ත ලෙස ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයක් නිසා කඩා වැටුණු ලයන්එයාර් ඇන්ටනොව් ගුවන් යානයට අයත් යැයි සැක කෙරෙන ගුවන් යානා කොටස් තොගයක් ඉරණතිව් දූවට ආසන්න මුහුදු පත්ලේ තිබී, 2012 ඔක්තෝම්බර් මසදී ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාව විසින් සොයා ගන්නා ලදී.

මේවාද බලන්න
 එයාර් ලංකා යූඑල්512 පියාසැරිය
 මැලේසියා එයාර්ලයින්ස් 370 පියාසැරිය
 දෙමළ ඊලාම් විමුක්ති කොටි ත්‍රස්තවාදීන් සිවිල් වැසියන්ට එල්ල කල ප්‍රහාර ලයිස්තුව

ආශ්‍රිත

ගුවන් යානා අනතුරු

ලයන්එයාර් 602 පියාසැරිය


Buratti ist der Familienname folgender Personen:

 Erich Buratti (1931–2003), Südtiroler Politiker
 Giorgio Buratti (1935–2022), italienischer Jazzmusiker
 Gustavo Buratti (1932–2009), italienischer Journalist, Schriftsteller und Dichter, siehe Tavo Burat
 Nicolò Buratti (* 2001), italienischer Radrennfahrer
 Verena Buratti (* 1965), Südtiroler Schauspielerin, Synchronsprecherin und Moderatorin

Buratti


Alles hört auf mein Kommando heißen die Filme
 Alles hört auf mein Kommando (1934), deutsche Komödie
 Alles hört auf mein Kommando (1985), US-amerikanische Komödie

Alles hört auf mein Kommando


Bu madde, 1905'te kurulan Galatasarayın başkanlarının listesini içermektedir.

Başkanlar

Kaynakça

Spor kulübü başkanları listeleri

Galatasaray başkanları listesi


Mohammad ibn Ali may refer to:
 Muhammad al-Baqir, the fourth Ismaili Imam, and fifth Shia Imam
 Mohammad ibn Ali Abbasi, the father of the first two caliphs of Abbasid Dynasty, al-Saffah and al-Mansur

Mohammad ibn Ali


Utrecht bispedømme blev stiftet i 696 af den hellige Willibrord. Dets biskopper gjaldt i lang tid som hovedrepræsentanter for den kejserlige magt i Nederlandene, indtil Grevskaberne Geldern og Holland hævede sig, og de måtte under hele middelalderen føre uophørlige kampe mod Utrechts frihedselskende borgere. I 1527 afstod biskop Henrik den verdslige magt til Karl V. I 1559 blev Utrecht bispedømme ophøjet til et ærkebispedømme af pave Paul IV.

Litteratur
 "Utrecht" (Salmonsens Konversationsleksikon, 2. udgave, bind XXIV; s. 358)

Nederlandenes historie
Etableret i 696
Ophørt i 1559
Stater under Det tysk-romerske Rige
Den Nederrhinske-Vestfalske Rigskreds
Den Burgundiske Rigskreds

Utrecht bispedømme


15. længdegrad kan henvise til:

 15. vestlige længdekreds
 15. østlige længdekreds

15. længdegrad


සෝවියට් සංගමය මගින් නිෂ්පාදනය කල Lunokhod 1 චන්ද්‍රා රෝවරය. එය වෙනත් ලෝකයක් මත ගොඩබාන ලද ප්‍රථම දුරස්ථ පාලක රොබෝ යන්ත්‍රය වේ.
අභ්‍යවකාශ තරගය යනු අභ්‍යවකාශ ගවේෂණය සම්බන්ධයෙන් එක්සත් ජනපදය සහ සොවියට් සංගමය අතර පැවති තරඟයයි. මෙය දළ වශයෙන් 1957 වර්ෂයේ පටන් 1975 වසර දක්වා ක්‍රියාත්මක විය. ප්‍රථම චන්ද්‍රිකා මගින් අභ්‍යවකාශය ගවේෂණය, අභ්‍යවකාශය වෙත මිනිසුන් යැවීම සහ සඳ මතට මිනිසුන් යැවීම සදහා වු උත්සාහයන් මෙයට අන්තර්ගත විය.

සෝවියට් සංගමය 1957 වසරේ ඔක්තෝබර් 04 වැනි දින ස්පුට්නික් (Sputnik) 1 යානය අභ්‍යවකාශගත කිරීමත් සමග අභ්‍යවකාශ තරගය ඇරඹුණු බව සැලකිය හැක. අභ්‍යවකාශ කරගය යන යෙදුම අවිආයුධ තරගය යන යෙදුම ඇසුරෙන් ඊට ප්‍රතිසම නිර්මාණය කරගන්නා ලද්දකි. අභ්‍යවකාශ තරගය සීතල යුධ සමය තුළ එක්සත් ජනපදය සහ සෝවයට් සංගමය අතර පැවති සංස්කෘතික, තාක්ෂණික සහ අදහස් මය ප්‍රතිවිරුද්ධ බවෙහි වැදගත් කොටසක් බවට පත්විය. මෙම ක්ෂේත්‍රය තුළ අභ්‍යවකාශ තාක්ෂණය අතිශය වැදගත් වීමට එහි හමුදාමය යෙදුම් සදහා පැවති විභවයත් සමාජීය වශයෙන් අභිමානය ඉහළ නැංවීමේ හැකියාවත් හේතු විය.

කෘතිම චන්ද්‍රිකා

ස්පුට්නික්

ස්පුට්නික් 1 යානය බීච් බෝලයක ප්‍රමාණයේ එකක් වූ අතර බරින් කිලෝග්‍රෑම් 80 ඉක්මවු එය මාස 2කකට වැඩි කාලයක් පෘථිවිය වටා කක්ෂගතව පැවතීමට සමත් විය.

1957 වසරේ ඔක්තෝබර් 4 වැනි දින අභ්‍යාටවකාශ තරඟය ආරම්භ කරමින් සෝවියට් සංගමය විසින් ස්පුට්නික් 1 යානය සාර්ථකව ගුවන් ගත කළ අතර එය පෘථිවිය වටා කක්ෂ ගත වූ ප්‍රථම  චන්ද්‍රිකාව බවට පත් විය. මෙම යානයත් සමඟ ඇති වූ යුදමය සහ ආර්ථිකමය වාතාවරණය හේතුවෙන් ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය තුළ බියක් හටගත් අතර දේශපාලනික මත ගැටුම් ද ආරම්භ විය. මේ හේතුවෙන් එවකට පාලනයේ යෙදුණු අයිසන් හවර් පාලන යාන්ත්‍රණයට නාසා ආයතනය ආරම්භ කිරීම ඇතුළු පියවර කිහිපයක් ක්‍රි යාවේ යෙදවීමට සිදු විය. ඒත් සමඟම සිය විද්‍යාආත්මක සහ ඉංජිනේරුමය හැකියාවන්ගේ සලකුණක් ලෙස සෝවියට් සංගමය විසින් ස්පුට්නික් යානයේ ගුවන්ගත කිරීම සලකන ලදී.

එවකට යුද්ධය නිසා දැඩි හානිවලට ලක්ව සිටි සෝවියට් සංගමය ස්පුට්නික් යානය ගුවන්ගත කිරීම සහ එතැන් සිට ආරම්භ කළ අභ්‍යාවවකාශ ගවේෂණ වැඩසටහන හේතුවෙන් එහි ජනතාව ප්‍රමෝදයට පත් විය. තවද මෙම වැඩ සටහන නව යුගයක තාක්ෂණික හැකියාවන් සෝවියට් සංගමයේ රටවැසියන්ට ඔප්පු කෙරෙන සාධකයක් වූ අතර එය ඉතා වැදගත් මෙන්ම ධෛර්ය නංවන ක්‍රිවයාවලියක් ද විය.

ස්පුට්නික් 1 යානය ගුවන්ගත කිරීමට පළමුව සාමාන්‍ය ඇමරිකානුවන්ගේ අදහස වූයේ සියළු තාක්ෂණික ක්ෂේත්‍රය තුළ එක්සත් ජනපදය ඉදිරියෙන්ම සිටින බවයි. ස්පුට්නික් වැඩසටහනට ප්‍රතිචාරයක් ලෙස පාසල් විෂය නිර්දේශය පවා වෙනස් කරමින් තාක්ෂ‍ණයෙහි පෙර ගමන්කරුවා වීමේ දැවැන්ත වැඩ සටහනක් එක්සත් ජනපදය විසින් ආරම්භ කරන ලදී. මින් වසරක් ගතවීමට ද ප්‍රථම එක්සත් ජනපද කොංග්‍රස් මණ්ඩලය විසින් ජාතික ආරක්ෂක අධ්‍යාපන පනත නීතිගත කළ අතර එය එක්සත් ජනපද ඉතිහාසය තුළ ඉදිරිපත් වූ ෆෙඩරල් අනුග්‍රහය සහිත වඩාත් විශාලතම අධ්යාපනික වැඩසටහන විය. මෙම පනත මඟින් විශාල පරාසයක ක්‍රියාවලීන් සමූහයක් සඳහා ඩොලර් බිලියන 1කට වැඩි මුදලක් වෙන් කරන ලදී. මේ අතරට නව පාසල් ඉදි කිරීම, දක්ෂ සිසුන්ට උසස් අධ්යාමපනය ලැබීම සඳහා ණය ආධාර ලබා දීම සහ අධි ශිෂ්‍යත්ව සැපයීම, ආරක්ෂක කර්මාන්ත තුළ පැවති මිනිස් බල හිඟය පියවීම සඳහා නව වෘත්තීය පුහුණු වැඩසටහන් ආරම්භ කිරීම ඇතුළු වැඩසටහන් විශාල සංඛ්‍යාවක් අයත් විය. මෙම ප්‍රතිචාරය වර්තමානයේ දී ස්පුට්නික් අර්බුදය ලෙස හැඳින්වේ.

සෝවියට් සංගමයේ වැසියන් මෙන්ම එක්සත් ජනපදවාසීන් ද ගුවන් ගත කිරීම් සමූහය පිළිබඳ අවධානයෙන් සිටි අතර රොකට්වල අනුරූ තැනීම ප්‍රචලිත විනෝදාංශයක් බවට පත් විය.

නාසා ආයතනයේ පුවත් පත් සාකච්ඡාවක දී ඉදිරිපත් කෙරුණු Explorer 1 යානයේ ආකෘතියක්

ස්පුට්නික් 1 යානය ගුවන් ගත කිරීමෙන් මාස 4ක් ගෙවීමට ආසන්න වත්ම එක්සත් ජනපදය විසින් සිය ප්‍රථම චන්ද්රිවකාව වූ Explorer 1 යානය ගුවන්ගත කරන ලදී. කෙසේ නමුත් මේ අතරතුර කේප් කැනවරල් හි දී ලැජ්ජා සහගත අසාර්ථක ගුවන් ගත කිරීමේ උත්සාහයන් කිහිපයක් ද සිදු විය.

ආරම්භක චන්ද්‍රිකා පවා විද්‍යාගත්මක අරමුණු සඳහා භාවිතා විය. ස්පුට්නික් යානය ඉහල වායු ගෝලයේ ඝනත්වය නිර්ණය කර ගැනීම සඳහා ආධාර විය. එසේම Explorer 1 යානයේ ගුවන්ගත කිරීම් දත්ත ජේම්ස් වෑන් ඇලන්හට වෑන් ඇලන් විකිරණශීලී පටිය සොයා ගැනීමට ආධාර විය.

චන්ද්‍රිකා සන්නිවේදනය

පළමු ඇමරිකානු සන්නිවේදන චන්ද්රි්කාව වූ Project SCORE යානය 1958 වසරේ දෙසැම්බර් 18 වැනි දින ගුවන්ගත කරන ලදී. එමඟින් ජනාධිපති ඩිවයිට් D අයිස්න් හවර්ගේ නත්තල් පණිවුඩයක් ලොව පුරා විකාශය කරන ලදී. චන්ද්රිජකා සන්නිවේදන තාක්ෂණයට සම්බන්ධ අභ්‍යාඩවකාශ තරඟය හේතුවෙන් හටගත්, නැතහොත් ඒ කාලය තුළ ළඟා කර ගන්නා ලද අනෙකුත් විශේ‍ෂිත ඉලක්කයන් පහත දැක්වේ.

1962 – Telstar - ප්‍රථම සක්ක්‍රිය සන්නිවේදන චන්ද්රිදකාව වේ. (පර්යේෂණ මට්ටමේ සාගර හරහා සන්නිවේදක චන්ද්රිeකාවක් ද විය.)

1972 – Anik 1 - ප්‍රථම දේශීය සන්නිවේදන චන්ද්රිදකාව (කැනඩාව)

1974 – Westar - ප්‍රථම ඇමරිකා එක්සත් ජනපද දේශීය සන්නිවේදන චන්ද්රිකකාව

1976 – Marisat - ප්‍රථම ජංගම සන්නිවේදන චන්ද්රිීකාව

එක්සත් ජනපදය විසින් ලොව ප්‍රථම භූ සමමුහුර්ත චන්ද්රිේකාව වූ Syncom 2 යානය 1963 වසරේ ජුලි 26 වන දින අභ්‍යාවකාශ ගත කරන ලදී. මෙම චන්ද්රි්කාවෙහි සාර්ථකත්වය හේතුවෙන් තවදුරටත් චන්ද්රි කා ප්ප්‍රතිග්රාගහක තැටි චන්ද්රිෙකාවක ගමන්මගට අනුරූපව චලනය වීමේ අවශ්යටතාවක් නොවීය. ඊට හේතුව වූයේ මෙම චන්ද්රිදකා භූ ස්ථායී කක්ෂයක පිහිටීමයි. මෙතැන් පටන් සාමාන්‍යය ජනතාවට එක්වරක් සකස් කිරීමකින් අනතුරුව මෙම තාක්ෂණය ඔස්සේ රූපවාහිනී සඳහා චන්ද්රිටකාවලින් විකාශය කෙරෙන සන්නිවේදන තොරතුරු භාවිතා කිරීමේ හැකියාව හිමි විය.

අනෙක් ග්රාහ ලෝකවලට වූ මෙහෙයුම්.

1962 දෙසැම්බර් 14 වන දින අභ්භ්‍යාවකාශ යානයක් සිකුරු ග්ර හයා පසුකරමින් ගමන් ගත්තේය. මෙලෙස අභ්‍යාවකාශ යානයක් ග්රෝහ ලෝකයක් පසු කරමින් ගමන් ගත් ප්‍ර ථම අවස්ථාව මෙය විය.

1960 දී සෝවියට් එකමුතුව මඟින් පළමුව අඟහරු හා සිකුරු කරා ග්ර්හලෝක ප්‍රබ යවන ලදී. සිකුරු ආසන්නයෙන් සාර්ථකව ගමන් ගත් ප්ප්‍රථම අභ්භ්‍යාවකාශ යානය වූයේ ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයෙහි මැරිනර් 2 අභ්‍යා වකාශ යානයයි. එය සිකුරුහි අති විශාල මතුපිට උෂ්ණත්වය හා වායු ඝනත්වය පිළිබඳ පුදුම සහගත දත්ත පෘථිවිය කරා එවන ලදී. එය කැමරා රැගෙන නොගිය නිසා එහි සොයා ගැනීම් අභ්‍යාහවකාශ ප්‍රබවලින් ලබා දුන්, තාරකා විද්‍යාඥයන්ගේ පෘථිවියෙහි පිහිටුවා ඇති දුරදක්නවල ධාරිතාව අතිශයින් ඉක්මවූ පින්තූර තරම් මහජන අවධානයට ලක් නොවිණි.

1971 දී නිකුත් කරන ලද සෝවියට් එකමුතුවෙහි විනේරා 7 අභ්‍යා වකාශ යානය සිකුරු මත ගොඩ බෑ ප්ප්‍රම යානය බවට පත් විය. විනේරා 9 වෙනත් ග්ර හලෝක මතුපිටෙහි ඡායාරූප පෘථිවියට එවූ ප්ප්‍රම අභ්‍යාවවකාශ යානය බවට පත් විය. මෙමඟින් නිරූපණය වන්නේ දිගු විනේර‍ා ශ්රේමණියේ යානා 2ක් පමණි. වෙනත් විනේරා අභ්‍යාවකාශ යානා කිහිපයක් සිකුරු අසලින් ගමන් කිරීමේ මෙහෙයුම් සිදු කළ අතර සමහරක් ගොඩ බෑමට තැත් කිරීමේ මෙහෙයුම් සිදු කරන ලදී. තවත් විනේරා ලෑන්ඩර 7ක් මින් පසුව ක්‍රිමයාත්මක විය.

1974 දී ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය නිකුත් කළ මැරිනර් 10 අභ්භ්‍යාවකාශ යානය බුධ කරා වූ එහි ගමන අතරතුර සිකුරු අසලින් පියාසර කරන ලදී. එය ඊළඟ වසර 34 පුරාම බුධ අසලින් පියාසර කළ ප්ප්‍රම හා එකම අභ්‍යාවකාශ යානය බවට පත් විය.

එක්සත් ජනපදය මඟින් 1965 දී නිකුත් කරන ලද මැරිනර් 4 අභ්භ්‍යාවකාශ යානය අඟහරු අසලින් පියාඹා ගිය ප්ප්‍රම ප්ප්‍රබය බවට පත් විය. එමඟින් සම්පූර්ණයෙන්ම අපේක්ෂා නොකළ ආකාරයේ ඡායාරූප සම්ප්ප්‍රශණය කරන ලදී. අඟහරු මත පතිත වීම සඳහා වු ප්‍රථම අභ්‍යාවකාශ යානය, මාස් 3, USSR මඟින් 1971 දී නිකුත් කරන ලද අතර එමගින් පෘථිවිය කරා ඡායාරූප නොඑවන ලදී. ප්ප්‍රමවරට එවැනි ඡායාරූප සම්ප්ප්‍රශණය කරන ලද්දේ 1976 US වයිකිං ලෑන්ඩර්ස් මඟිනි.

නිකුත් කිරීම් හා තටාකනය කිරීම් (Docking)

1965 දෙසැම්බර් 15 වනදා ඇමරිකානු ජෙමිනි 7 හා ජෙමිනි 6 අභ්භ්‍යාවකාශ ගමන මිනිසුන් සහිත අභ්‍යාවකාශ යානා 2ක් අතර ප්ප්‍රම අභ්‍යාවකාශ සංකේතස්ථාන (Rendezvous) මෙහෙයුම සම්පූර්ණ කරන ලදී. අභ්භ්‍යාවකාශ යානා මීටරයක් පමණ ආසන්නය දක්වා පැමිණි අතර කක්ෂ කිහිපයක් යන තෙක් එකිනෙක සමඟ ස්ථාවරව තිබිණි.

US අභ්‍යාවකාශ යානාවක් වන ජෙමිනි 8 1966 මාර්තු 16 ප්ප්‍රම කක්ෂීය අභ්භ්‍යාවකාශ තටාකනය කිරීම සිදු කරන ලදී. ප්ප්‍රම ස්වයංක්රීම අභ්‍යා වකාශ තටාකනය කිරීම 1967 ඔක්තෝබර් 30 වනදා සෝවියට් එකමුතුවෙහි කොස්මෝස් - 186 හා කොස්මෝස් - 188 (මිනිසුන් රහිත සෝයුස් අභ්‍යාටවකාශ යානා 2ක්) යානා එකිනෙක සම්බන්ධ කරන ලදී.

1967 අප්ප්‍රල් 26 වනදා ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ ස්ක්වුට් B, ප්ප්‍රම වතාවට මුහුදෙහි සිට වූ නිකුත් කළ යානය බව පත් විය. ප්ප්‍රම අභ්‍යාවකාශ මධ්යකස්ථානය (සෝවියට් එකමුතුවෙහි සැල්යුට් 1) එහි ක්‍රියාවලි 1971 ජුනි 7 ආරම්භ කරන ලදී.

අභ්භ්‍යාවකාශයේ සජීවී ජීවීන්

අභ්‍යා/වකාශයේ සතුන්

1946 දී ඇමරිකානුවන් විසින් අත්පත් කර ගත් ජර්මානු V-2 රොකට්ටු මඟින් පලතුරු මැස්සන් මුදා හැරීම, විද්ද්‍යාත්මක අධ්යcයනයන් සඳහා වාර්තා ගත සතුන් අභ්‍යාටවකාශයට මුදා හැරීමේ ප්ප්‍රම අවස්ථාව විය.

කක්ෂයකට යවන ලද ප්ප්‍රම සත්වයා වූයේ ලයිකා බැල්ලියයි. 1957 මේ සිදුවීම යොදා ගන්නා ලද්දේ සඳහා උපකාරී වූයේ ස්පුට්නික් 2 අභ්‍යායවකාශ යානයයි. එම බැල්ලිය නැවතත් පෘථිවිය කරා ගෙන ඒමට කිසිදු අදහසක් හෝ ක්රුමයක් නොතිබූ අතර එමනිසා අභ්‍යාශවකාශයට ළඟා වීමෙන් පසු දින කිහිපයක දී ආතතියෙන්, අධික තාපයෙන් හා විජලනය නිසා ඇය මරණයට පත් විය. 1960 දී සෝවියට් අභ්‍යාඅවකාශ සුනඛයන් වන බෙල්කා හා ස්ට්රෙිල්කා පෘථිවිය වටා කක්ෂගත වී නැවත සාර්ථකව පෘථිවිය කරා පැමිණෙන ලදී.

ඇමරිකානු අභ්‍යා වකාශ වැඩසටහන අප්ප්‍රකාවෙන් චිම්පන්සීන් ගෙනවිත් ප්ප්‍රම මිනිසා කක්ෂගත කිරීමට ප්ප්‍රම අවම තරමින් චිම්පන්සීන් දෙදෙනෙක් වත් අභ්‍යාපවකාශයට යවා අත්හදා බලා ඇත. 1968 දී සොන්ඩ් 5 යානය මඟින් සෝවියට් එකමුතුව ඉබ්බන් අභ්‍යාවකාශයට යවන ලදී. සඳ වටා පියාසර කිරීමට වරම් ලත් ප්ප්‍රම සතුන් වූයේ ඔවුන්‍ය.

අභ්භ්‍යාවකාශයේ මිනිසුන්

අභ්‍යාවකාශයට ගිය ප්‍රථම මිනිසා යූරි ගගාරින් වේ.

සෝවියට් අජටාකාශගාමී යූරි ගගාරින් අභ්භ්‍යාවකාශයට ගිය ප්ප්‍රම මිනිසා බවට පත් වූයේ 1961 අප්ප්‍රල් 12 වන දා වොස්ටොක් 1 යානය මඟින් කක්ෂයට ඇතුළත් වීමත් සමඟය. මෙම දිනය වර්තමානයේ දී රුසියාව හා වෙනත් බොහොමයක් රටවල්වල නිවාඩු දිනයක් ලෙස සැලකේ. ඔහු මිනිත්තු 108ක් පුරාවට පෘථිවිය වටා කක්ෂගත වී සිටියේය.

දවස් 23කට පසු ෆ්රීපඩම් 7 ලෙස හැඳින්වූ උප කක්ෂීය මෙහෙයුමක දී ඇමරිකාව වෙනුවෙන් ඇලන් ෂෙපාඩ් අභ්‍යාටවකාශයට ඇතුළ් විය. 1962 පෙබරවාරි 20 වනදා කක්ෂ 3ක් සම්පූර්ණ කරමින් පෘථිවිය වටා කක්ෂගත වූ ප්ප්‍රම ඇමරිකානුවා වීමට ජෝන් ග්ලේන් සමත් විය. මේ සඳහා උපකාරී වූයේ ෆ්රෙ න්ෂිප් 7 යානයයි.

පළමුවරට මිනිසුන් දෙදෙනෙකුගෙන් යුත් ගුවන් ගමන් ද මුලින්ම ඇරඹුණේ සෝවියට් එකමුතුවෙනි. ඒ 1962 අගොස්තු 11 - අගෝස්තු 15 අතරතුරය. සෝවියට් හි වැලන්ටිනා ටෙරෙස්කෝවා 1963 ජූනි 16 වනදා වොස්ටොක් 6 යානය මඟින් අභ්‍යාමවකාශයේ සංචාරය කරමින් අභ්‍යා1වකාශයට යන ලද ප්ප්‍රම කාන්තාව බවට පත් විය. කොරලව් විසින් වැඩි කාලාන්තරයකින් යුත් තවත් වොස්ටොක් මෙහෙයුම් සැලසුම් කර තිබුණ ද ඇපලෝ වැඩ සටහන ප්ප්‍රශයට පත් වීමෙන් පසුව අගමැති කෘෂෙව්ට තවත් ප්රප්‍ර ස්ථාන අවශ්යි විය. දෙදෙනෙකුට වඩා වැඩි කාර්ය මණ්ඩලයකින් යුත් ප්රෘප්‍ර ගුවන් ගමන වූයේ සෝවියට් එකමුතුවෙහි වොස්ක්හොඩ් 1යි. වොස්ටොක් යානාවල නවීකරණය කරන ලද අංගයක් වූ මෙය 1964 ඔක්තෝබර් 12 වනදා ෆියොක්ටිස්ටොව්, කොමරව් හා යෙගොරොව් රැගෙන අභ්‍යාවකාශගත විය. මෙය කාර්ය මණ්ඩලය අභ්භ්‍යාවකාශ ඇඳුම් නොඇඳ සිටි ප්ප්‍රම අවස්ථාව ලෙස ද ඉතිහාසයට එක් වේ.

සෝවියට් එකමුතුව මඟින් 1965 මාර්තු 18 නිකුත් කරන ලද වෝස්හොඩ් 2හි ඇලෙක්සි ලෙනෝව් ප්ප්‍රම අභ්‍යාවකාශ ඇවිදීම සිදු කරන ලදී. මෙම මෙහෙයුමේ අවසානය ව්යලසනයක් වීමට ඉතා වැඩි ඉඩ ප්ප්‍රථාවක් පැවතුණි. දුර්වල රෙට්රො රොකට් දහනයක් නිසා යානය ඉලක්කයෙන් 1600km එපිටින් පතිත වූ අතර ලෙනොව්හට කැප්සුලයට පැමිණීමට හැකි වූයේ යන්තමිනි. මෙම අවස්ථාව වන විට කෘෂෙව් තම තනතුරක් අස්වී තිබූ අතර නව සෝවියට් නායකත්වය දුර්වලතා සහිත චන්ද්රව ගොඩබෑම් උත්සාහයකට කැමැත්තක් දැක්වූයේ නැත.

චන්ද්‍රිකා
අභ්‍යවකාශ ගවේෂණය

අභ්‍යවකාශ තරගය


Parklife er det tredje studiealbum fra det britiske band Blur. Albummet blev udgivet den 25. april 1994 på Food Records. Efter skuffende salgstal for forgængeren Modern Life Is Rubbish (1993) sendte Parklife med bl.a. de fire hitsingler "Girls & Boys", "End of a Century", "Parklife" og "To the End" Blur tilbage som et af de mest betydningsfulde britiske bands i midt-90'erne. Albummet opnåede firdobbelt platin i Storbritannien, og albummet kom sammen med de fremtidige rivaler Oasis' album Definitely Maybe til at definere begrebet Britpop . Parklife har solgt mere end 5 millioner eksemplarer globalt.

Indspilning og musikalsk stil
Efter indspilningerne til Modern Life is Rubbish gik Albarn i gang med at skrive en række nye sange, der blev indspillet i demoversioner af bandet. Det skuffende salgstal for Modern Life is Rubbish og en mislykket turne i USA havde givet bandet i finansielle problemer, og de gik derfor hurtigt i studiet med musikproduceren Stephen Street for at indspille bandets tredje album. Indspilningerne fandt sted i Studiet Maison Rouge i London-bydelen Fulham og i RAK Studios i St. John's Wood, London og blev gennemført relativt hurtigt.. Efter indspilningerne var afsluttet, var bandet tilfredse med resultatet, men ejeren af Food Records, David Balfe, anså projektet som "en fejl" og solgte kort efter sine aktier i Food til EMI.

Albummets sange spænder vidt i musikalsk stil; fra den synthpop-inspirerede hitsingle "Girls & Boys", den instrumentale vals ved introduktionen til "The Debt Collector", den punkrock-inspirerede "Bank Holiday", den flagrende Syd Barrett-agtige "Far Out", og den new wave-inspirerede "Trouble in the Message Centre".

Titel og cover
Albummet skulle oprindeligt have haft titlen London og have et cover med et billede af en vogn med frugt og grøntsager. Albarn udtalte i et senere interview, at det var det sidste forslag, som Foods ejer, David Balfe, kom med til bandet. Albummet endte med et cover med et billede af greyhound-hunde i et væddeløb med reference til Englands tradition for hundevæddeløb. De fleste af billederne på CD-coverets indhold var taget af bandet på hundevæddeløbsbanen Walthamstow Stadium, selvom fotoet på selve coveret var optaget et andet sted. Coveret til Parklife var blandt de 10 albumcovers, som Royal Mail udvalgte til en serie "Classic Album Cover" der blev trykt på britiske frimærker i januar 2010.

Udgivelse og modtagelse

Modtagelse

Parklife blev udgivet den 25. april 1999 og gik direkte ind som nr. 1 på UK Albums Chart. Den forblev på hitlisten i 90 uger. I USA opnåede albummet en sjetteplads på Billboards albumhitliste 'Top Heatseekers'. Albummet blev en betydelig succes i Storbritannien, men solgte mere beskedent på det amerikanske marked.

Det amerikanske magasin Rolling Stone skrev i sin anmeldelse, at det var et af årets bedste album", hvorimod Robert Christgau fra The Village Voice skrev, at "Girls & Boys" var den eneste gode sang på albummet.

Parklife står i dag som et af de bedste album fra 1990'erne. I en retrospektive anmeldelse er på musiksitet AllMusic anført, at "Ved at binde fortid og nutid sammen, formulerede Blur midt-90'ernes tidsånd og skabte en plade, der definerede en epoke".

Optagelse på lister
Parklife er optaget på flere lister over bedste og mest betydningsfulde album og anses på flere lister som ikke alene et af de bedste album fra 1994 og fra 1990'erne, men også gennem tiderne. Albummet blev nomineret til 1994 Mercury Prize, hvilken pris dog blev tildelt M People's Elegant Slumming. Blur modtog fire priser ved 1995 Brit Awards, herunder "Best British Album" for Parklife. Albummet er optaget på listen 1001 Albums You Must Hear Before You Die.

Parklife er blevet hyldet som en "Britpop classic", og har ydet indflydelse på flere andre britiske guitarrockbands, bl.a. Supergrass, Gene, Echobelly og Menswear. Webmagasinet Pitchfork har optaget albummet som nr. to på listen "The 50 Best Britpop Albums" og placerede i 2003 albummet som nr. 54 på listen Top 100 Albums of the 1990s. British Hit Singles & Albums og NME afholdt i 2006 en afstemning, hvor 40.000 personer stemte om, hvilket album var "verdens bedste gennem tiderne" og her kom Parklife ind som nr. 34 på listen. Spin optog i 2014 albummet som nr. 171 på listen "The 300 Best Albums of the Past 30 Years (1985–2014)".

Sange
Alle kompositioner af Blur og alle tekster af Albarn, bortset fra "Far Out" skrevet af James.
 "Girls & Boys" – 4:50
 "Tracy Jacks" – 4:20
 "End of a Century" – 2:46
 "Parklife" (featuring Phil Daniels) – 3:05
 "Bank Holiday" – 1:42
 "Badhead" – 3:25
 "The Debt Collector" – 2:10
 "Far Out" – 1:41
 "To the End" – 4:05
 "London Loves" – 4:15
 "Trouble in the Message Centre" – 4:09
 "Clover Over Dover" – 3:22
 "Magic America" – 3:38
 "Jubilee" – 2:47
 "This Is a Low" – 5:07
 "Lot 105" – 1:17
 "Girls & Boys (Pet Shop Boys 12" Remix)" – 7:16 (Japan bonus track)

Medvirkende
Blur
 Damon Albarn – sang og kor, keyboards, Hammondorgel, Moog synthesizer, melodica, programmering
 Graham Coxon – guitar, kor, clarinet, saxofonne, percussion
 Alex James – el-bas, sang på "Far Out"
 Dave Rowntree – trommer, percussion, programmering

Supplerende medvirkende
 Stephen Street – lydeffekter, programmering
 Lætitia Sadier – sang på "To the End"
 Phil Daniels – tale på sangen "Parklife"
 Stephen Hague – harmonika

Strygerkvartet
 Chris Tombling
 Audrey Riley
 Leo Payne MBE
 Chris Pitsillides

Strygere
 Louisa Fuller – violin
 Rick Koster – violin
 Mark  – violin
 John Metcalfe – arrangement, viola
 Ivan McCready – cello

Blæsere
 Richard Edwards – trombone
 Roddy Lorimer – flygelhorn, trombone
 Tim Sanders – tenor og sopran sax
 Simon Clarke – baryton sax, alt sax, fløjte

Hitlister og certificering

Hitlister

Certificeringer

|-
| Canada (CRIA)
| Guld
| 50,000
|-
| Sverige (SRIA)
| Guld
| 50,000
|-
| Storbritannien (BPI)
| 4× Platin
| 1,200,000

| Europa (IFPI)
| Platin
| 1,000,000

Litteratur
 Harris, John. Britpop! Cool Britannia and the Spectacular Demise of English Rock, 2004.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Parklife på YouTube

Album fra 1994
Album fra Storbritannien
Blur-album

Parklife


Menahem Ben Shlomo Hameiri (în ebraică:מנחם בן שלמה המאירי, în provensală:Don Vidal Solomon de Perpignan , 1249- c.1310)
a fost un rabin catalan-provensal, unul din cei mai străluciți exegeți evrei ai Talmudului și al Bibliei din Evul Mediu.

Biografie
Menahem Hameiri s-a născut in 1249 la Perpignan, care facea parte in acea vreme din Principatul Cataloniei.
Menahem Hameiri a studiat la Narbonne, în Franța, cu Reuven ben Hayim. El a fost înrăurit de scrierile lui Moshe ben Maimon (Maimonide) și, atunci când Abba Mari din Lunel a chemat la interzicerea studiului filosofiei și al științelor, Hameiri s-a alăturat adepților lui Maimonide care se împotriveau folosirii neînfrânate a alegoriei în exegeza biblică. El a apărat din suflet știința, dar a recomandat să se interzică abordarea ei înainte de a face un studiu temeinic al Talmudului.
Scrierile sale sunt clare si concise, și sunt marcate de un spirit logic și rațional
Hameiri contesta, de pilda, existența dracilor, eficacitatea [[amuletă]|amuletelor]] împtriva deochiului, de  determinismul astrologiei și multe superstiții, pentru că ele infirmă noțiunea de liber arbitru. El s-a făcut cunoscut și pentru deschiderea sa de spirit față de "neevrei" (Neamuri, Goyim) și aceasta într-un climat de persecuții contra evreilor, afirmând că referințele cu privire la apostați și la ne-evrei în Talmud, fac referință numai la păgânii idolatri.

Activitatea sa

"Beit HaBehirá"
Opera capitală a lui Hameiri este comentariul său la Talmud, intitulat Beit Habehirá (Casa alegerii). El acopera trei secțiuni ale Talmudului: "Moed", "Nashim" și "Nezikin", precum și câteva tractate.
Hameiri a scris într-o ebraică neo-mișnaică, sintactic apropiată de ebraica modernă. Spre deosebire de comentariile tradiționale, Beit Habehira se prezintă ,ca și Talmudul însuși, ca o expunere a Mishnei urmată de discuții. În aceste discuții el evită aspectul dialectic și prezintă concluziile și deciziile autorităților din generațiile precedente (citate mai ales prin titluri și supranume, decât nominal), atît așkenaze cât și sefarde.
În plus el furnizează cititorului informații utile pentru buna ințelegere a textului. După cum arată Haim Soloveitchik, Hameiri se distinge de comentatorii clasici, prin aceea că nu ezită să facă apel la Talmudul palestinian (din Ierusalim) pentru a lămuri sensul Talmudului babilonian. Se pare că a avut sub ochi pasaje din Talmudul palestinian dispărute în zilele noastre.
Din motivele arătate Beit Habehira ,care ar putea fi citit aproape independent de Talmud, este puțin citat de autoritățile ulterioare și nu a fost retipărit decât recent. Se parte ca nu ar fi jucat nici un rol în procesul de hotărâri asupra Legii iudaice Halaha, deoarece urmează modelul și conceptul maimonidian de sinteză și univocitate, într-un timp în cae peisajul intelectual era dominat de discuțiile dialectice ale Tosafiștilor. În zilele noastre a devenit foarte apreciat.

Alte scrieri
un tratat despre penitență "Hibur Hatshuvá" sau "Meshivat Nefesh", conservat in manuscris.(MS. de Rossi, Nr.1313)
Kryat Sefer - o lucrare masoretică despre metoda de scriere a sulurilor de Tora, în două volume (Smirna, 1863-1881)
un comentariu la Biblia ebraică - din care s-au păstrat cel la Proverbele lui Solomon (Leiria 1492), și la Psalmi (Neubauer, cat. Bodl. p.69).
Haim Joseph david Azoulay menționează și cărțile "Beit Yad""", despre spălarea mâinilor înainte de prânz și dimineața, și "Ohel Moed", care nu mai există în prezent.
În comentariul său la tractatul Sanhedrin, Hameiri citează una din cărțile sale dispărute, intitulată "Ktav Dat", probabil un fel de catechism.

Lectură suplimentară
Philippe Haddad  Le Méiri - le rabbin catalan de la tolérance (1249-1316),Mare Nostrum, Perpignan  2001

Legături externe
Solomon Schechter,Isaac Broydé - articolul Menahem Ben Solomon Meiri în "Jewish encyclopaedia" 1906
Moshe Habertal Ones Possessed of Religion": Religious Tolerance in the Teachings of the Me'iri în The Edah Journal vol.1:1 2000-2001]
David Goldstein - A Lonely Champion of Tolerance R. Menachem ha-Meiri's Attitude Towards Non-Jews
pe blogul Talk Reason 3.10.2002
Haim Soloveitchik - "Rupture and Recontruction:The Transformation of Contemporary Orthodoxy" în Tradition vol.28 nr.4 Summer 1994

Rabini catalani
Talmud

Menahem Hameiri


Nassau, vladarska dinastija nazvana prema dvorcu i regiji, nekadašnjem njemačkom vojvodstvu, na području sjeverno od ušća rijeke Majne u Rajnu. Dinastija se tijekom stoljeća razgranala u brojne loze, a u muškoj liniji je izumrla 1985. godine. Unatoč tome, dinastije pod tim imenom vladaju u Nizozemskoj (ogranak Orange-Nassau) i Luksemburgu (ogranak Nassau-Weilburg), jer zakoni tih država dozvoljavaju nasljeđivanje obiteljskog imena po ženskoj liniji.

Povijest dinastije

Rodonačelnikom dinastije smatra se Dudo Henrik (o.1060.-o.1123.), grof Laurenburga koji se u izvorima prvi put spominje 1093. godine. Obitelj je 1159. godine prozvana prema dvorcu Nassau, u vrijeme vladavine grofa Walrama I. (1154. – 1198.) koji je prvi uzeo naslov grofa Nassau. Walramov sin Henrik II. Bogati (1198. – 1247.) ostavio je poslije smrti dvojicu sinova, grofove Otona I. i Walrama II. koji su 1255. godine podijelili očevinu na dva dijela; sjeverni i južni, odnosno na dvije loze otonsku i walmarsku, dok je utvrda Nassau ostala zajednički posjed obiju loza.

Otonska linija

Otonska obiteljska linija naslijedila je dijelove grofovije Nassau, Francuske i Nizozemske te je 1530. naslijedila nizozemsko prijestolje. Linija koja je naslijedila nizozemsku krunu nazivala se Nassau-Dillenburg-Breda i izumrla je 1544. godine, a zadnjeg vladara nasljedio je njegov rođak Vilim I. Šutljivi, nakon čega se ta linija obitelji prozvala Orange-Nassau. Članovi obitelji bili su namjesnici Nizozemske od sredine 16. stoljeća do početka 19. stoljeća kada je Nizozemska proglašena kraljevinom.

Kada je 1702. godine, smrću engleskog kralja Vilima III. Oranskog izumrla ta grana obitelji, njene je posjede u Nizozemskoj i pokrajini Nassau nasljedio Ivan Vilim Friso iz otonske dinastije Nassau-Dietz. Ta je grana obitelji u 18. stoljeću uspjela ujediniti razjedinjene otonske teritorije u Njemačkoj.

Vilim VI. izgubio je njemačke teritorije u ratu protiv Napoleona 1806. godine, ali je odlukom Bečkog kongresa 1815. godine zauzvrat dobio Luksemburg kao kompenzaciju za gubitke. Iste godine nasljedio je nizozemsko prijestolje kao kralj Vilim I. Nizozemski. Kada je 1890. dinastija izumrla u muškoj liniji smrću kralja Vilima III., nizozemsku krunu je nasljedila njegova najstarija kći Vilhelmina, a luksemburško je prijestolje nasljedio Adolf, pripadnik walramske loze dinastije Nassau. Nasljednici Vilima III- po ženskoj liniji i danas vladaju Nizozemskm.

Walramska linija

Walramska linija naslijedila je važnije dijelove posjeda u Nassau, a Adolf od Nassaua, sin Walrama II., vladao je kao njemački kralj (1292. – 1298.). Adolfovi nasljednici podijelili su posjede te je krajem 18. stoljeća walramska baština bila podijeljena između dvaju ogranaka: Nassau-Weilburga i Nassau-Usingena. Godine 1816. izumrla je linija Nassau-Usingen čime su sva prava na walramsku baštinu, uključujući Vojvodstvo Nassau, prešla na liniju Nassau-Weilburg. Budući da je Adolf, vojvoda od Nassaua podržao poraženu austrijsku stranu u Austrijsko-pruskom ratu 1866. godine, ostao je bez svog vojvodstva koje je pripojeno Pruskoj. Ipak, 1890. godine dobio je vlast nad Luksemburgom kojim je ta linija vladala do 1985. godine kada je izumrla u muškoj lozi, a nasljedno pravo je prešlo na dinastiju Bourbon-Parma, iako je zakonom zadržano dotadašnje ime dinastije Nassau-Weilburg.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Nassau - Hrvatska enciklopedija
 Nassau, povijesna pokrajina Njemačke - Britannica Online

Vladarske dinastije
Njemačko plemstvo
Nassauska dinastija

Nassau (dinastija)


Emirates (Arapça: طيران الإمارات Tayarān al-Imārāt), Dubai, Birleşik Arap Emirlikleri merkezli bir havayolu şirketidir. Dubai Hükûmeti'ne ait olan Emirates, Birleşik Arap Emirlikleri'nin uluslararası havayolu şirketidir. The Emirates Group çatısında yer almaktadır. Kurulduğu günden bu yana ikinci yılı hariç her yılını karlılıkla bitiren Emirates, ticari temellerde çalışan bir havayolu olarak Dubai Hükûmeti'nden finansal destek, garanti ve koruma almadan ticari faaliyetlerine devam ediyor. Dünyanın en genç filolarından birine sahip olan Emirates'in şu an hepsi geniş gövdeli toplam 259 adet uçağı bulunuyor. Emirates'in filosunda bulunan 259 adet uçaktan 159 tanesi Boeing ve 100 Airbus yolcu uçağı. Emirates'in 2017 itibarıyla toplam uçak siparişi tümü geniş gövdeli uçaklar olmak üzere 224'dür. Emirates, 75'in üzerinde ülkede 140'ı aşkın noktaya uçuyor.

Birleşik Arap Emirlikleri'nin diğer bir uluslararası havayolu şirketi başkent Abu Dabi merkezli Etihad Havayollarıdır.

Filo

Haziran 2021 tarihine göre Emirates filosunda bulunan uçaklar ve siparişler:

Haziran 2021 tarihine göre Emirates Sky Kargo filosunda bulunan uçaklar ve siparişler:

Dış bağlantılar
 Emirates.com İnternet sitesi(Türkçe)

Kaynakça

Dubai merkezli havayolu şirketleri
1985'te kurulan havayolu şirketleri
Emirates Grubu

Emirates


John og Mia er en dansk kortfilm fra 2002, der er instrueret af Christian Dyekjær efter manuskript af ham selv og  Søren Frellesen.

Handling
John er langturschauffør og bor alene efter sin kones død, og datteren Mia er flyttet hjemmefra. John er på vej hjem fra en langtur, da han ruller ind på den lokale tankstation. Han køber julebryg, en pose frossen biksemad og lejer en pornofilm. Hjemme i stuen opdager John til sin forfærdelse, at det er datteren Mia, som han ikke har talt med i flere år, der medvirker i filmen. Johns opdagelse bliver starten på hans godhjertede men kluntede forsøg på at genoptage kontakten til sin datter.

Medvirkende
 Dick Kaysø - John
 Mira Wanting - Mia
 Niels Skousen - Karsten
 Ali Kazim - Rico
 Stine Lee Bruhn Schrøder - Katja
 Anders Hove - Pornofotograf
 Claus Strandberg - Mand ved opgang
 Niels Stefansen - Mand i pornostudie
 David Stubbe Teglbjærg - Mand i pornostudie
 Erling Bille - Kund på tankstation
 Heinz Frellesen - Mand ved tankstation
 Niels A. Hansen - Dreng på tankstation
 Jesper Schrøder - Dreng på tankstation
 Anne Møller Jensen - Annie

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2002

Kortfilm fra Danmark

John og Mia


Kokava nad Rimavicou este o comună din Slovacia aflatâ în districtul Poltár, regiunea Banská Bystrica, pe malul râului Rimavica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.849 de locuitori.

Istoric
Kokava nad Rimavicou este atestată documentar din 1481.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kokava nad Rimavicou


John Glückstadt est un film allemand réalisé par Ulf Miehe, sorti en 1975.

Synopsis
John Glückstadt sort de la prison dont il tient son surnom et tente de se réinsérer mais les habitants de la ville ne veulent pas de sa présence.

Fiche technique
 Titre : John Glückstadt
 Réalisation : Ulf Miehe
 Scénario : Walter Fritzsche et Ulf Miehe d'après le roman Ein Doppelgänge de Theodor Storm
 Musique : Eberhard Schoener
 Photographie : Jürgen Jürges
 Montage : Heidi Genée
 Société de production : Independent Film et Maran Film
 Pays :
 Genre : Drame et thriller
 Durée : 94 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distribution
 Dieter Laser : John Hansen « Glückstadt »
 Marie-Christine Barrault : Hanna Hansen
 Johannes Schaaf : le maire
 Dan van Husen : Wenzel
 Tilo Prückner : Michel
 Renate Schubert : Berta
 Juliette Wendelken : Christine Hansen
 Tilli Breidenbach : Mariken
 Uwe Dallmeier : le gendarme Lorenzen
 Rudolf Beiswanger : le voisin Tischler
 Heinz Dohmes
 Fritz Hollenbeck
 Marianne Kehlau
 Heinz Gerhard Lück

Distinctions
Le film a été présenté en sélection officielle en compétition lors de Berlinale 1975.

Notes et références

Liens externes

Film allemand sorti en 1975
Film dramatique allemand
Thriller (film) allemand
Adaptation d'un roman allemand au cinéma

John Glückstadt


Hove (lat. Hovea), rod polugrmova, grmova i manjeg drveća s oko tridesetak priznatih vrsta raširenih po Australiji i Tasmaniji. Poznatije vrste su gorska ljepotica (H. rosmarinifolia) i Dugolista hove (H. longifolia)

Vrste

 Hovea acanthoclada F.Muell.
 Hovea acutifolia A.Cunn. ex G.Don
 Hovea angustissima I.Thomps.
 Hovea apiculata A.Cunn. ex G.Don
 Hovea arnhemica J.H.Ross
 Hovea asperifolia I.Thomps.
 Hovea chorizemifolia DC.
 Hovea clavata I.Thomps.
 Hovea corrickiae J.H.Ross
 Hovea cymbiformis I.Thomps.
 Hovea densivellosa I.Thomps.
 Hovea elliptica (Sm.) DC.
 Hovea graniticola I.Thomps.
 Hovea heterophylla A.Cunn. ex Hook.f.
 Hovea impressinervia I.Thomps.
 Hovea lanceolata Sims
 Hovea linearis R.Br.
 Hovea longifolia R.Br.
 Hovea longipes Benth.
 Hovea lorata I.Thomps.
 Hovea magnibractea I.Thomps.
 Hovea montana (Hook.f.) J.H.Ross
 Hovea nana I.Thomps. & J.H.Ross
 Hovea nitida I.Thomps.
 Hovea pannosa A.Cunn. ex Hook.
 Hovea parvicalyx I.Thomps.
 Hovea pedunculata I.Thomps. & J.H.Ross
 Hovea planifolia (Domin) J.H.Ross
 Hovea pungens Benth.
 Hovea purpurea Sweet
 Hovea ramulosa A.Cunn. ex Lindl.
 Hovea rosmarinifolia A.Cunn.
 Hovea similis I.Thomps.
 Hovea speciosa I.Thomps.
 Hovea stricta Meisn.
 Hovea tasmanica I.Thomps. & J.H.Ross
 Hovea tholiformis I.Thomps.
 Hovea trisperma Benth.

Izvori

Brongniartiinae

Hove