{{ficha de entidad subnacional
| nombre = Kirpichni
| nombre_oficial = Кирпичный
| imagen_bandera =no
| imagen_escudo =no
| imagen =
{{Mapa de localización|Rusia
|float=right
|width=270
|label=Kirpichni
|lat_deg=45|lat_min=08|lat_sec=36|lon_deg=38|lon_min=00|lon_sec=30
|marksize=5
|border=none
|caption=Localización en el mapa de Rusia
}}
| apodo =
| lema =
| país =    Rusia
| tipo_adm_1 =Región económica
| adm_1 =Cáucaso Norte
| tipo_adm_2 =Distrito federal
| adm_2 =Sur
| tipo_adm_3 =Sujeto federal
| adm_3 =   Krai de Krasnodar
| tipo_adm_4 = Raión
| adm_4 =  Slaviansk
| tipo_código =
| código =
| altitud = 1
| distancia = 80
| referencia = Krasnodar
| superficie =
| superficie_tierra =
| superficie_agua =
| tipo_div_1 =
| div_1 =
| población = 44
| censo = 2010
| densidad =
| crecimiento intercensal =
| población_met =
| fundación =
| erección =
| fecha_de_creación =
| gentilicio =
| lengua =
| concepto_lenguas =
| huso_horario = UTC+4
| cp = 353560
| prefijo = +7 86146
| dirigente1 =
| dirigente1_cargo =
| dirigente1_año =
| presupuesto =
| presupuesto_año =
| fiestas_mayores =
| hermandad =
| patrón =
| patrona =
| web =
}}Kirpichni'  es un posiólok del raión de Slaviansk del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en los arrozales situados entre los distributarios del delta del Kubán, en la orilla derecha de este río, 15 km al suroeste de Slaviansk-na-Kubani y 80 al oeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 44 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Prikubánskoye.

 Historia

La localidad fue registrada como unidad administrativa en 1958. Hasta la década de 1970 se hallaba en la localidad una fábrica de ladrillos (kirpich, Кирпи́ч), que da nombre al lugar.

 Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace. Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición rusa de Wikipedia, Кирпичный (Славянский район Краснодарского края).''
 Sitio web sobre la localidad
 Mapa en vlasenko.net .

Localidades del raión de Slaviansk del krai de Krasnodar

Kirpichni (Slaviansk, Krasnodar)


Das Island Creek Reservoir ist ein kleiner Stausee an der Grenze der US-Bundesstaaten North Carolina und Virginia. Der See wird vom Island Creek sowie anderen kleinen Bächen gespeist und hat eine Fläche von etwa 0,68 km².

Beschreibung
Der Bau des Island Creek Dam erfolgte Anfang der 1950er-Jahre im Zuge der Errichtung des John-H.-Kerr-Staudamms am Roanoke River. Da das United States Army Corps of Engineers mit den Landeigentümern nicht über eine Ablösesumme einig wurde und sich am oberen Island Creek ein Wolfram-Bergwerk befand, musste ein Staudamm gebaut werden um das Tal vor der Überflutung durch das weit größere John H. Kerr Reservoir zu schützen. Das kleine Island Creek Reservoir entstand als Kompromiss, sein normaler Wasserspiegel liegt bei etwa 79 m Seehöhe und damit rund 13 m unterhalb vom Normalpegel des angrenzenden Kerr Lakes. Zur Haltung des Seespiegels muss fortwährend Wasser vom Island Creek Reservoir hinauf in des John H. Kerr Reservoir gepumpt werden.

Der Hauptteil des Sees befindet sich im Mecklenburg County (Virginia), den Rest südlich der Staatsgrenze in North Carolina teilen sich die Countys Granville und Vance.

Weblinks

 Beschreibung des Sees (englisch)

Stausee in North Carolina
Stausee in Virginia
SIsland Creek Reservoir
Stausee in Nordamerika
Bauwerk im Mecklenburg County (Virginia)
Bauwerk im Granville County
Vance County

Island Creek Reservoir


Le Centre d'essais de fusées de Noshiro (en japonais ,  ; en anglais , NTC) est une installation de l'Agence japonaise d'exploration aérospatiale (JAXA), située sur la côte de la mer du Japon dans la ville de Noshiro dans la préfecture d'Akita, au Japon.

Histoire
Le Centre d'essais de fusées de Noshiro (NTC pour l'anglais Noshiro Rocket Testing Center) a été créé en 1962 comme l'une des installations affiliées de l'Institut des sciences industrielles de l'Université de Tokyo, qui est devenu l'Institut des sciences spatiales et astronautiques (ISAS) en 1964. Le centre d'essais a participé au développement et aux essais de fusées-sondes et de moteurs-fusées à propergol solide qui ont été utilisés sur la série de lanceurs Mu.

À partir de 1975, le centre d'essais de Noshiro a participé à la recherche, au développement et aux essais de moteurs-fusées à ergols liquides. Avec le programme de lanceur M-V, les installations ont été considérablement améliorées avec un grand bâtiment d'essai de moteur solide à combustion à air et une installation d'essai de performance de moteur supérieur à haute altitude achevée en 1992. Le test de tir statique des moteurs-fusées M-V a eu lieu à Noshiro.

De plus, un essai de tir statique réussi de l'ATREX, un moteur à réaction expérimental prérefroidi qui fonctionne comme un turboréacteur à basse vitesse et un statoréacteur jusqu'à Mach 6,0, a eu lieu en 1992. Depuis 1998, le site est actif dans le programme Reusable Vehicle Testing pour développer un moteur aérobie qui consomme moins de carburant qu'une fusée et peut donc transporter une charge utile plus importante.

Références

 Harvey, Brian. Emerging Space Powers: The New Space Programs of Asia, the Middle East and South America. Springer (2011)
 Spagnulo, Marcello. Space Program Management: Methods and Tools. Springer (2102)

Liens externes

 Page d'accueil officielle de la JAXA
 Brochure de la JAXA sur le centre d'essai de Noshiro

Site de lancement de missiles
Centre spatial
Programme spatial japonais
Page sans coordonnées Wikidata
Préfecture d'Akita

Centre d'essais de fusées de Noshiro


Obraćenje svetoga Pavla (apostola), blagdan je u Katoličkoj Crkvi koji se slavi 25. siječnja. Njime se obilježava Pavlovo obraćenje na putu za Damask, kojim je od progonitelja kršćana i sam postao kršćaninom, apostolom i navjestiteljem Evanđelja. Blagdanom završava Molitvena osmina za jedinstvo kršćana.

Slavi se u vremenu kroz godinu liturgijske godine. Boja liturgijskoga ruha je bijela. Crkva u liturgiji donosi novozavjetne odlomke o Pavlovu obraćenju, čitanja iz Djela apostolskih (Dj 22,3-16 ili Dj 9,1-22). Glavna liturgijska misao je iz otpjevnoga Psalma 117: "Pođite/Idite po svem svijetu, propovijedajte Evanđelje!", koje donosi i Evanđelje po Marku (Mk 16,15-18).

Uz obraćenje sv. Pavla, slavi se i spomendan dominikanca i mistika bl. Henrika Suze.

Izvori

Vanjske poveznice

Kršćanski blagdani

Obraćenje svetoga Pavla


Knežev dvor u Dubrovniku
Knežev dvor u Hvaru
Knežev dvor u Pridvorju

Knežev dvor (razdvojba)


Pokolj u Skelanima je bio ratni zločin kojeg su počinili pripadnici Armije BiH nad tamošnjim autohtonim stanovništvom Srbima. Pripadnici muslimanske vojske Armije BiH upali su u selo Skelani, općina Srebrenica u samo jutro, 16. siječnja 1993. Ljudi su ubijani hladnim oružjem, snajperma, pištoljima. Kuće su spaljene, crkva i pravoslavno groblje su teško stradali.

U selu je ubijeno 69 osoba, među kojima 30 žena i petero djece. Najmlađa žrtva je bio Aleksandar Dimitrijević, star četiri godine. U Skelanima je na spomen na taj zločin podignut veliki spomenik na kojem zapisana ime i prezime, dan rođenja i smrti pojedine skelanske žrtve. Da bi se ovaj pokolj u Bosni i Hercegovini otrgnuo zaboravu, snimljen je 2016. godine dokumentarni film Zločin bez kazne - stradanje Srba u srednjem Podrinju. Bakir Izetbegović, bošnjački član Predsjedništva Bosne i Hercegovine 2013. godine posjetio je Skelane i odao počast nevinim žrtvama.

Povezani članci

pokolj u Grabovici 9. rujna 1993.
pokolj u Doljanima
pokolj u Miletićima
pokolj u Maljinama
pokolj u Buhinim Kućama
pokolj u Križančevu Selu

Izvori

Vanjske poveznice
Skelani parastos

Ratni zločini Armije RBiH nad Srbima u Ratu u BiH

Pokolj u Skelanima


අතිච්ඡාදන ජානයක් යනු තම ප්‍රකාශ්‍ය නියුක්ලියෝටයිඩ අනුපිළිවෙළ, තවත් ජානයක ප්‍රකාශ්‍ය නියුක්ලියෝටයිඩ අනුපිළිවෙළ අඩවශයෙන් අතිච්ඡාදනය කරන ජානයකි. මේ ආකාරයට නියුක්ලියෝටයිඩ අනුපිළිවෙළකට එකක් හෝ ඊට වැඩි ජාන ඵලයන් ගණනක ක්‍රියාකාරීත්වයට දායකත්වය සැපයිය හැක. අතිමුද්‍රණය ලෙස හැඳින්වෙන අතිච්ඡාදනයේ දී එක් ජානයක අනුපිළිවෙළක සියලු හෝ සමහර කොටස්, එකම පථයක ඇති අනෙක් ජානයේ විකල්ප කියවුම් රාමුවක් තුළ දී කියවිම සිදුවේ. අතිමුද්‍රණය යනු පවතින අනුපිළිවෙළ, ගෙනෝමයේ පැරණි ජාන හෝ පෙරාතුව පැවති කේත රහිත ප්‍රදේශ තුළින් අලුතින්ම (de novo) නව ජාන මතුවීමේ යාන්ත්‍රණයක් ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. අතිමුද්‍රිත ජාන විශේෂයෙන්ම වෛරසවල ගෙනෝම සංවිධානයේ සුලභ ලක්ෂණයක් වන අතර, කුඩා වෛරස් ජාන තොරතුරු කට්ටලයක් තුළ පැවතිය හැකි ප්‍රකාශ්‍ය ජාන සංඛ්‍යාව විශාල ලෙස වැඩි කිරීමට සුදුසුය.

වර්ගීකරණය

ජාන විවිධාකාර ක්‍රම වලින් අතිච්ඡාදනය විය හැකි අතර එකිනෙකට සාපේක්ෂව එවායේ පිහිටීම මගින් වර්ගීකරණය කළ හැක.
 ඒකදිශ හෝ තණ්ඩල අතිච්ඡාදනය: එක් ජානයක 3' අන්තය, එකම දාමයේ අනෙක් ජානයේ 5' අන්තය සමග අතිච්ඡාදනය. මෙම සැකසීම, ඊතල මගින් කියවුම් රාමුව මුල සිට අගට පෙන්නුම් කරන → → සළකුණෙන් සංකේතවත් කළ හැක.
 අභිසාරී හෝ end-on අතිච්ඡාදනය: ජාන දෙකෙහිම 3' අන්ත ප්‍රතිවිරුද්ධ දාමවල අතිච්ඡාදනය. මෙය → ← ලෙස ලිවිය හැක.
 අපසාරී හෝ tail-on අතිච්ඡාදනය: ජාන දෙකෙහිම 5' අන්ත ප්‍රතිවිරුද්ධ දාමවල අතිච්ඡාදනය. මෙය ← → ලෙස ලිවිය හැක.

අතිච්ඡාදන ජාන, ඒවායේ සාපේක්ෂ කියවුම් රාමු විස්තර කරන කලාව (Phase) අනුව ද වර්ගීකරණය කළ හැක:
In-phase overlap occurs when the shared sequences use the same reading frame. This is also known as "phase 0". Unidirectional genes with phase 0 overlap are not considered distinct genes, but rather as alternative start sites of the same gene.
Out-of-phase overlaps occurs when the shared sequences use different reading frames. This can occur in "phase 1" or "phase 2", depending on whether the reading frames are offset by 1 or 2 nucleotides. Because a codon is three nucleotides long, an offset of three nucleotides is an in-phase, phase 0 frame.

මූලාශ්‍ර

අතිච්ඡාදන ජානය


Militære Opvisninger paa Fælleden er en film instrueret af Peter Elfelt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1906
Stumfilm fra Danmark

Militære Opvisninger paa Fælleden


القوة العاشرة، برنامج مسابقات تعتمد أسئلته على الإحصاءات واستطلاعات الرأي وعلى فراسة ومنطق المتسابقين في التوصل إلى إجابة تقريبية. البرنامج هو النسخة العربية من البرنامج الأمريكي "Power of 10" («قوة العشرة»)، البرنامج من اختراع شركة سوني ويوزع من قبل شركة إندمول إنترناشيونال وتو ترفيك واي. وعرض في أكثر من 30 دولة حول العالم.

عرض البرنامج على قناة إم بي سي 1 ما بين 14 تشرين الثاني 2008 و7 نيسان 2008، وقدمه الإعلامي جورج قرداحي. الملفت في هذه المسابقة ضخامة الجائزة المقدمة التي تبلغ 10 ملايين ريال سعودي وهي الأكبر في تاريخ القنوات التلفزيونية العربية. سجلت الحلقات بمدينة الإنتاج الإعلامي في القاهرة.

طريقة اللعب
في بداية كل حلقة، يعلن جورج قرداحي أسماء المشاركين الإثنين اللذين سيخوضان جولة التصفية حيث يتأهل أحدهما للمرحلة التالية ويحاول الفوز بالجائزة الكبرى. عليهما الإجابة على أسئلة محورها النسب المئوية التقريبية لإحصاءات تتعلق بموضوعات تتعلق بالشارع العربي، كنسبة البطالة، العنوسة، العادات والتقاليد المحلية. وعليهم إعطاء النسبة التي يعتقدون أنها الأقرب للنسبة الحقيقية ولديهم عشرة ثوان للإجابة وتثبيت خيارهم. يقوم بعد ذلك جورج بكشف النسبة الصحيحة. من منهم يجيب على ثلاثة أسئلة بشكل صحيح ينتقل للجولة الثانية.

تتعلق الأسئلة بإحصاءات لموضيع المطروحة في الدول العربية. ولكن يظهر سؤال واحد على الأقل خلال المسيرة يتعلق ببلد المشترك. وهذا ما يميز النسخة العربية عن بقية النسخ حول العالم: أنها تشمل 22 دولة في الاستطلاعات الرأي.

تتألف الجولة الثانية من أربعة أسئلة ولكل سؤال نسبة خطأ مسموح بها بحيث يجب أن تكون الإجابة التي اختارها المتسابق موجودة ضمن حدود هذة النسبة. ويتضاءل هامش الخطأ المسموح به في كل سؤال مع ارتفاع قيمة السؤال. الأسئلة والأرباح هي التالية:

في حال أجاب المتسابق على السؤال الرابع بشكل صحيح، لا يتم كشف النسبة الفعلية لأن السؤال نفسه هو أيضاً للعشر ملايين ولكن هنا على المتسابق إعطاء النسبة بشكل دقيق، على أن يكون الرقم صحيحاً مئة في المئة.

المساعدات المتوفرة
المساعدات المتوفرة للمتسابق ابتداء من الجولة الثانية هي:
 استشارة المرافق: الذي يكون جالساً أمامه ويستطيعان الكلام والنقاش مع بعضهما.
 رأي الجمهور: الموجود في الإستوديو الذي يصوت عبر أجهزة إلكترونية على كل سؤال وتظهر للمتسابق إجابة الجمهور الحاضر على شاشة عملاقة على شكل مخطط استبيان. كما يساعد الجمهور أيضاً من خلال الصراخ طوال الحلقة، حيث يقولون «أكثر» أو «أقل» للنسبة المطروحة.

اختيار المشتركين
وتم اختيار المتشتركين عن طريق المقابلات الشخصية التي أجريت في معظم العواصم العربية، وذلك يهدف لانتقاء شخصيات من الوطن العربي على مستوى عال الثقافة مهتمة بمجريات الأحداث في بلده وبقية الدول العربية مما يساعد في التفكير للإجابة عن أسئلة البرنامج.

الإحصائيات
يتم إعدا أسئلة البرنامج وجمعها من قبل «مؤسسة إيبسوس العالمية ايبسوس» للإحصاءات التي قامت بإعداد البيانات الإحصائية، وكذلك رافقها تحضيرات وتجهيزات تقنية ضخمة الإنتاج وبإشراف فريق عمل أجنبي تابع لشركة سوني.

الفائزون في البرنامج
لم يفز أحد بالعشرة ملايين. ولكن ثلاثة أشخاص فازوا بمبلغ المليون ريال سعودي وهم:
 فيصل الفردوس وسيط أسهم دولية من المملكة العربية السعودية، 4 نوفمبر 2008
 مها زغيب خريجة فنون مسرحية من لبنان، 30 ديسمبر 2008
 بندر البغدادي موظف في القطاع الخاص من المملكة العربية السعودية، 21 أبريل 2009..

النسخ العالمية

النسخة العربية هي واحدة من نسخ البرنامج التي انتشرت في كافة انحاء العالم بعد انطلاق النسخة الأولى في الولايات المتحدة

مراجع

وصلات خارجية

 صفحة البرنامج على موقع الأم بي سي1

برامج إم بي سي
برامج تلفزيونية جرى تصويرها في ولاية نيويورك
برامج سي بي إس
برامج مسابقات
عروض تلفزيونية صورت في مدينة نيويورك
مسلسلات أمريكية انتهت في 2008
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 2007
مسلسلات تلفزيونية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية عربية مبنية على مسلسلات تلفزيونية أمريكية
مسلسلات شبكة سي بي إس
مسلسلات من إنتاج إستوديوهات سوني بكتشرز

القوة العاشرة (برنامج)


An Notylia lehmanniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Notylia lehmanniana in nahilalakip ha genus nga Notylia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Notylia

Notylia lehmanniana


An Sobralia dichotoma in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hipólito Ruiz López ngan Pav.. An Sobralia dichotoma in nahilalakip ha genus nga Sobralia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sobralia

Sobralia dichotoma


La Asociación de críticos de cine de Austin entregó sus premios a lo mejor en materia cinematográfica del año 2008 el día 16 de diciembre de ese mismo año.

Premios
Mejor película
 The Dark Knight (Christopher Nolan)

Mejor dirección
 Christopher Nolan, The Dark Knight

Mejor actor
 Sean Penn, Milk

Mejor actriz
 Anne Hathaway, Rachel Getting Married

Mejor actor de reparto
 Heath Ledger, The Dark Knight (Premio póstumo)

Mejor actriz de reparto
 Taraji P. Henson, El curioso caso de Benjamin Button

Mejor guion original
 Charlie Kaufman, Synecdoche, New York

Mejor guion adaptado
 Christopher Nolan, Jonathan Nolan, The Dark Knight

Mejor película extranjera
 Låt den rätte komma in, Suecia

Mejor película de animación
 WALL·E

Mejor película documental
 Man on Wire

Mejor banda sonora
 Hans Zimmer, James Newton Howard, The Dark Knight

Mejor actuación revelación
 Danny McBride, Pineapple Express, Tropic Thunder

Mejor primera película
 Nacho Vigalondo, Los cronocrímenes
Austin Film Award
 David Modigliani, Crawford

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial

Premios de cine de Estados Unidos
Estados Unidos en 2008
Cine en 2008
Asociación de críticos de cine de Austin

Premios de la Asociación de críticos de cine de Austin 2008


النادي العربي هو اسم للعديد من النوادي الرياضية في العالم العربي.

النادي العربي (السعودية)
نادي العربي (سوريا)
 نادي العربي (الإمارات)
النادي العربي اليمني

كرة يد

 النادي العربي لكرة اليد (الأردن)

كرة سلة

 نادي العربي السعودي لكرة السلة

النادي العربي (توضيح)


Die People's Party (PP; deutsch etwa: "Volkspartei") ist eine politische Partei in Malawi, die 2011 von Joyce Banda gegründet wurde.

Geschichte
Banda war damals Vizepräsidentin, seit 2012 war sie Staatspräsidentin Malawis. Im Jahr 2014 trat Banda in der Wahl zum Präsidentenamt an, erreichte jedoch nur den dritten Platz unter den Bewerbern.

Joyce Banda gründete die People's Party, nachdem sie die Democratic Progressive Party in einem Streit über die Präsidentschaftsnachfolge für das Jahr 2014 verlassen musste. Banda ist Parteivorsitzende. Die Partei stellte vor 2014 mit Uladi Mussa, Abgeordneter aus Salima, einen Parlamentarier in der malawischen Nationalversammlung. 2014 errang die PP 26 der 193 Sitze in der Nationalversammlung. Bei den Wahlen 2019 fiel sie auf fünf Sitze.

Zulassung als Partei
Zunächst wurde die People's Party 2011 offiziell nicht als Partei anerkannt. Angeblich habe der Name dem anderer Parteien zu ähnlich geklungen. Der Oberste Gerichtshof ordnete noch 2011 jedoch die Zulassung der Partei an.

Ausrichtung
Die People's Party gilt als sozialliberal. Sie setzt sich für die Einheit Malawis, Gleichheit und wirtschaftliche Entwicklung ein. Darüber hinaus steht sie für wirtschaftliche und politische Freiheit ein, für Teilhabe und Dezentralisierung sowie Frieden und Menschenwürde. Außerdem fordert sie bezahlbare Preise.

Einzelnachweise

Weblinks
 Website der People's Party (englisch)

Partei (Malawi)
Liberale Partei
Gegründet 2011

People’s Party (Malawi)


M108, ABD yapımı, kundağı motorlu, 105 mm'lik obüs.1950'lerin ortalarında tasarımı tamamlanmış ve 1962 yılında hizmete girmiştir.Vietnam Savaşında  M108'ler etkili bir piyade desteği için yetersiz görüldüğünden M109'larla değiştirilmiştir.
Ekim 2006 itibarıyla Türk Kara Kuvvetleri'nin envanterinde hâlâ 26 adet modernize edilmiş M-108T (155 mm) bulunmaktadır.

Teknik Veriler
 Üretici: ABD
 Namlu Çapı: 105 mm
 Uzunluğu: 6,11 m
 Muharebe Ağrlığı: 21 ton
 Yüksekliği: 3,1 m
 Genişliği: 3,3 m
 Yükselme: -3º +75º
 Yana Dönüş Açısı:360º
 Mermi Ağırlığı: 43,5 kg HE
 Azami Menzil: 30 bin m
 Motor: Turbocharged 8V-71T 8-Silindir 405 bg
 Hız: 56 km/sa
 Personel: 5

Kundağı motorlu obüsler
Amerika Birleşik Devletleri yapımı toplar

M108


Spencer Woolley Kimball (March 28, 1895 – November 5, 1985) was an American business, civic, and religious leader who was the twelfth president of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints (LDS Church). The grandson of early Latter-day Saint apostle Heber C. Kimball, Kimball was born in Salt Lake City, Utah Territory. He spent most of his early life in Thatcher, Arizona, where his father, Andrew Kimball, farmed and served as the area's stake president. He served an LDS mission in Independence, Missouri, from 1914 to 1916, then worked for various banks in Arizona's Gila Valley as a clerk and bank teller. Kimball later co-founded a business selling bonds and insurance that, after weathering the Great Depression, became highly successful. Kimball served as a stake president in his hometown from 1938 until 1943, when he was called as a member of the Quorum of the Twelve Apostles.

Like most other LDS Church apostles, Kimball traveled extensively to fulfill a wide variety of administrative and ecclesiastical duties. Early in his time as an apostle, Kimball was directed by church president George Albert Smith to spend extra time in religious and humanitarian work with Native Americans, which Kimball did throughout his life. He initiated the Indian Placement Program, which helped many Native American students gain education in the 1960s and 1970s while they stayed with LDS foster families.

In late 1973, following the sudden death of Harold B. Lee, Kimball became the LDS Church's twelfth president, a position he held until his death in 1985. Kimball's presidency was noted for the 1978 announcement ending the restriction on church members of black African descent being ordained to the priesthood or receiving temple ordinances. Kimball's presidency saw large growth in the LDS Church, both in terms of membership and the number of temples. Kimball was the first church president to state publicly that the church expects all able-bodied male members to serve missions in young adulthood, resulting in an increase in missionary service.

Ancestry
Kimball's paternal grandfather, Heber C. Kimball, was one of the original LDS apostles who were called when Joseph Smith first organized the Quorum of the Twelve in February 1835. Kimball later served as first counselor to Brigham Young in the church's First Presidency from 1847 until his death in 1868.

Kimball's maternal grandfather, Edwin D. Woolley, was a prominent LDS bishop in Salt Lake City for many years.

Early life (1895–1916)
Kimball was born on March 28, 1895, in Salt Lake City, Utah Territory, to Andrew Kimball and Olive Woolley. He had ten siblings. In 1898, when Kimball was three years old, his father was called as president of the St. Joseph Arizona Stake, and his family relocated to the town of Thatcher, in Southeastern Arizona's Graham County.

During his childhood, Kimball had a number of medical problems, including typhoid fever and facial paralysis (likely Bell's palsy), and he once nearly drowned. Four of his sisters died in childhood, and his mother died when he was eleven. Though only  tall as an adult, Kimball was an avid basketball player, and he was the star and leading scorer on most of his school and recreational teams. In addition to being an athlete, Kimball was an honor student at the LDS Gila Academy (modern Eastern Arizona College). During summer holidays, he often worked at a dairy in Globe, Arizona, milking cows, cleaning stalls, and washing bottles for $50 to $60 per month as well as room and board.

Kimball graduated from high school in May 1914 and, one week later, was called to serve as a missionary in the Swiss–German Mission. Less than two months later, his European mission call was cut short by the assassination of Archduke Ferdinand and the subsequent outbreak of World War I. Kimball was reassigned to the Central States Mission and spent most of the rest of his mission in the towns and rural settlements of Missouri until 1916.

Marriage and early career (1917–25)

Hoping to become a schoolteacher, Kimball spent one semester at the University of Arizona in the spring of 1917, but he received an army draft notice later that year. During that time, he courted Camilla Eyring (1894–1987), a schoolteacher at Gila Academy, where Kimball had attended high school. They began dating in August 1917 and exchanged letters regularly after Kimball left for a semester at Brigham Young University (BYU) the next month. After one month at BYU, Kimball was notified that his call into the army was imminent, and he had to leave the university and return to his hometown. He returned to Arizona, but his army group was never called for duty before World War I ended with the signing of the Armistice of 11 November 1918.

Kimball and Eyring's relationship deepened quickly, and by late October, they had decided to marry. Because of their employment commitments and lack of money, the couple could not afford to travel to Utah to marry in the nearest LDS temple. They were married in a civil ceremony in Camilla's home in Pima, Arizona, on November 16, 1917. Seven months later, the couple made the two-day journey by train to Salt Lake City where they were sealed in the Salt Lake Temple on June 7, 1918. They eventually had four children: Spencer L. "Spence" (1918–2003), Olive Beth "Bobby" (1922–2018), Andrew E. (1927–2020), and Edward L. "Ed" (1930–2016).

In 1921, Kimball began work at the Thatcher branch of the Arizona Trust and Savings Bank, where he was eventually promoted to assistant cashier at $225 per month, a high salary at the time. The bank failed in 1923 in the aftermath of the Depression of 1920–21; Kimball lost his $3000 investments in bank stock and was forced to take a lower-paying job at another bank. Kimball also performed a variety of other local jobs to earn extra income to support his wife and children, including playing the piano and singing at local events, stringing with Camilla for local newspapers, distributing for an herbal laxative company, and clerical work for local stores.

Shortly after Kimball married, his father called him to serve as clerk for the St. Joseph Stake. In the 1920s, local stake clerks still performed the extensive record-keeping and reporting duties that are now digitized and done centrally at the LDS Church's headquarters in Salt Lake City. The position of stake clerk was essentially a part-time job, and those called were paid a monthly salary of $50.

Career and stake presidency (1925–43)

In 1925, Kimball and Joseph W. Greenhalgh, a Latter-day Saint businessman who served as a bishop in a local ward, began a small securities business making and purchasing loans from local businesses and individuals. By 1927, the business became independent, and after investing $150 of his own money in the business, Kimball began running it full-time in Safford, Arizona, as the Kimball–Greenhalgh Agency, dealing in local insurance, real estate, debt collection, and bonds. The business suffered greatly during the Great Depression and lost much of its capital between 1930 and 1933. Through continued work and re-investment of profits, it survived the Great Depression and became increasingly successful during the late 1930s and early 1940s. By 1943, Kimball's initial $150 investment in the agency was worth nearly $100,000.

Kimball was active in many civic organizations, including the Parent-Teacher Association, city council, Red Cross, Boy Scouts, and he was elected leader of the Arizona Rotary Club in 1936. Kimball had achieved record success in organizing new Rotary Club chapters, and the Arizona membership voted to pay for him and his wife to travel to the club's 1936 international convention in Nice, France. They went by train to Chicago and then to Montreal, where their oldest son, Spencer L., was serving as an LDS missionary. They traveled on a week-long passage on an ocean liner to Le Havre. From there, they visited Paris, Monte Carlo, Genoa, Rome, Pompeii, Florence, Venice, Vienna, the Swiss Alps, Belgium, the Netherlands, and London.

In February 1938, LDS apostle Melvin J. Ballard was sent to Thatcher to divide the growing St. Joseph Stake. The newly created Mount Graham Stake covered the eastern half of the old stake, and Kimball was called as its first stake president. Though smaller than the previous stake, the newly formed stake covered a large area that extended east as far as El Paso, Texas. For Kimball and his two counselors to visit each ward in the stake required traveling a total of . During the Mount Graham Stake's semiannual stake conference in September 1941, unusually heavy rains caused the Gila River to overflow its banks, flooding several of the towns in the stake and causing $100,000 in damage to the farms and buildings of Latter-day Saints in the area. As stake president, Kimball coordinated the LDS Church's humanitarian response, which quickly mobilized funds, materials, and manpower to care for displaced residents and begin recovery.

Following the Japanese attack on Pearl Harbor on December 7, 1941, and the subsequent entry of the United States into World War II, a number of young men from the stake left to join the US military. At one point, 250 men from the stake served in the war, and Kimball ensured that every one received a copy of the monthly stake bulletin and often wrote personal notes on each copy to the recipient.

Kimball was widely known and respected in the community, and he was constantly stopped on the streets of Safford by acquaintances and friends asking for his advice. After he was called to serve as stake president, non-Mormon residents and travelers in Safford often asked Kimball to perform marriages for them.  Kimball's demanding schedule of managing the Kimball–Greenhalgh Agency, serving in civic organizations, and serving in LDS Church leadership positions as well as making time for his wife and children took mental and physical tolls on his body. His journals from the 1930s and early 1940s often mention his exhaustion from days that were spent working 16 hours or more: "Am on a tension from 7 a.m. till 11 p.m. every single minute every day. I know I'm working too hard but there seems no place to stop."

Apostolic ministry (1943–73)

Calling
The deaths of Sylvester Q. Cannon and Rudger Clawson created two vacancies in the LDS Church's Quorum of the Twelve Apostles in mid-1943. On July 8, 1943, Kimball received a telephone call from J. Reuben Clark, the first counselor to church president Heber J. Grant, notifying him that he had been called to fill one of the vacancies. Kimball was initially so shocked by the call that he asked Clark's permission to ponder it for several days before he went to Salt Lake City to meet with him in person, as part of a previously-scheduled family trip. After the phone call, Kimball's desire to accept the calling was overwhelmed by feelings of self-doubt and incompetence. His wife, Camilla, recounted that although her husband was not prone to tears, he afterward lay on the floor of their home and wept uncontrollably as she tried to comfort him. After an intense emotional and spiritual struggle, Kimball had an unusual dream, which gave him peace on his ability to accept the calling. He was ordained an apostle by Grant and added to the Quorum of the Twelve Apostles in the Salt Lake Temple on October 7, 1943. Grant had chosen Ezra Taft Benson to fill the other vacancy in the Quorum, and he and Kimball were ordained on the same day. As he was four years older than Benson, Kimball was ordained first, which put him ahead of Benson in the Quorum's seniority.

In accordance with church requirements and tradition, the Kimballs immediately began the transition from Arizona to Salt Lake City upon Kimball's call to be an apostle. Kimball sold his share in the Kimball–Greenhalgh Agency for $65,000 and sold their home and all their other property in Arizona. Kimball was particularly saddened to leave his local Rotary Club chapter and his other professional associations; Camilla worried about leaving her elderly parents in Arizona and relocating their second son, Andrew, who had just been elected senior class president at Safford High School.

World War II
Kimball's first years as an apostle were dominated by World War II. Kimball often encouraged American church members to purchase war bonds to support the war effort, which they would then be able to cash out after the war and use the accumulated interest to send returned soldiers on LDS missions. Kimball lamented the global destruction of World War II and once wrote in his journal, "How outraged the Lord must feel to see His children fighting down here like wild beasts." As the keynote speaker at BYU's 1944 baccalaureate service, Kimball publicly criticized members of Allied nations for concentrating on "the tyranny and shackles of [other] nations and at the same time [remaining] in bondage individually to sin."

As World War II neared its conclusion, Kimball and other LDS Church leaders constantly responded to the needs of the friends and families of LDS war casualties. Kimball's eldest son, Spence, was nearly killed in 1945 while serving aboard the aircraft carrier USS Franklin, when bombs dropped from Japanese airplanes damaged the ship and ignited its tanks of aviation fuel. In an attempt to give comfort to families of those killed in combat, Kimball drafted a well-known letter in which he wrote that sin, not premature death, was the only true tragedy in life. Kimball compared the death of young servicemen to the early death of Jesus Christ and stated that although such death is heartbreaking, from an eternal perspective, God's all-knowing purposes would be seen in their circumstances.

Native Americans

In May 1945, shortly after becoming church president, George Albert Smith instructed Kimball, "I want you to look after the Indians—they are neglected. Take charge and watch after the Indians in all the world."  Kimball saw the assignment as fulfillment of a prophecy given in the patriarchal blessing he received as an eight-year-old in 1903, which had stated that Kimball would "preach the Gospel to many people, but more especially to the Lamanites." That term refers to a people in the Book of Mormon believed by Latter-day Saints to be among the ancestors of modern Native Americans; another term was Nephites. In September 1946, George Albert Smith again gave Kimball the charge to watch over the interests of the indigenous people of the Americas. At this time Smith explicitly included the indigenous peoples of the Pacific islands.

In October 1946, Kimball and several other general authorities toured the Navajo Nation in an effort to improve relations between the LDS Church and the Navajo people. Kimball was dismayed at the abject poverty among the Navajo and empathized with their distrust of the US government. At that time, the average Navajo person ate no more than  a day, and a single dentist served the entire population of 55,000. Though the reservation of the Navajo Nation covered , only 0.01% of that area was arable. In 1947, Golden Buchanan, an LDS leader in Sevier County, Utah, heard of a 17-year-old Navajo girl working on a sugar beet farm who wanted to stay in Utah and attend public school. Buchanan wrote Kimball with an idea for the children of Navajo families to live with local LDS families so that they could receive proper nutrition and educations. Kimball supported the idea and asked Buchanan if his family would be willing to take Helen John, the Navajo girl, as a foster daughter to begin the program. Buchanan's family agreed. While it took time to develop the program, that is referred to as the start of the LDS Church's Indian Placement Program, also known as the "Lamanites Placement Program". By 1954, the program had 68 students, and the church had standardized some of its approach. By 1969, nearly 5,000 students were placed with LDS families throughout the Western United States and Canada.

Kimball was particularly distressed by the racism against Native Americans that was still widespread among white church members in the 1940s and 1950s. At the LDS Church's April 1954 general conference, Kimball openly denounced the prevalent prejudices against non-whites and compared such church members to the Pharisees who mistreated Jesus Christ and the priest and Levite from the parable of the Good Samaritan. Kimball subsequently repeated his warning at a BYU campus devotional, stating that there were "too many Pharisees among the white [students and faculty]... too many Levites who pull their robes about them and pass by with disdain."

Individual counseling
When not touring missions or presiding over weekend stake conferences, Kimball spent weekdays answering correspondences at his home or working in his office at LDS Church headquarters in Salt Lake City. Kimball was noted among the apostles for his willingness to meet with church members struggling with serious personal problems, particularly married couples considering divorce or individuals wishing to confess serious violations of the LDS Church's law of chastity, which prohibits sexual relations outside of marriage. During his time as an apostle, Kimball met with thousands of church members and full-time missionaries who, for various reasons, felt their own local church leaders could not help them. Kimball "had no patience for sin [but] almost infinite patience for sinners" and often spent long hours with individuals in great distress. In 1959, Kimball and fellow apostle Mark E. Petersen were assigned to counsel church members dealing with homosexuality, which Kimball believed could, "like all other problems", be overcome through "consistent prayerful exercise of self-restraint". Kimball's experiences impelled his writing of The Miracle of Forgiveness, first published in 1969, which dealt with the serious nature of LDS standards on sexual morality and counseled church members on repentance and avoidance of such problems.

Health challenges
Beginning in 1932, Kimball suffered from boils and infectious sores, which plagued him until the advent of antibacterial medicines such as sulfonamides and penicillin during World War II.

In May 1948, while he was holding church meetings throughout Navajo and Apache communities in Arizona, Kimball suffered severe chest pain from a heart attack, after he had spent an afternoon struggling to lift an automobile out of deep sand. Kimball was physically sluggish throughout the rest of the trip, and after he had returned to Salt Lake City and undergone an electrocardiogram, his physician prescribed one month of rest from his church duties. Kimball was only 53 and had considered himself to be generally healthy and fit; he persuaded his physician not to tell the other apostles or the First Presidency. However, on his next assignment in Rigby, Idaho, Kimball again experienced chest pains, which escalated into another heart attack several days after his return. During the early episodes, Kimball passed the time by discussing his wishes regarding the family's finances and investments with his wife in case he did not survive the infarctions. After receiving a priesthood blessing from church president George Albert Smith, Kimball spent two months on bed rest followed by two weeks resting at the Navajo Nation. At his physician's urging, he spent several additional weeks recuperating with his wife near the seashore in Long Beach, California. A cardiologist that Kimball consulted in California believed that his heart had been weakened by an undiagnosed case of rheumatic fever during childhood and instructed Kimball to avoid overwork and gaining unnecessary weight.  Kimball's chest pains recurred occasionally throughout the next several years, particularly in times of greatest stress or fatigue.

In early 1950, when he was 55, Kimball, who had never smoked or used tobacco, began experiencing persistent hoarseness and after a physical examination, he underwent a biopsy of a white spot in his throat. The biopsy caused some brief voice impairment and indicated that Kimball had a throat infection but not cancer. In late 1956, Kimball's hoarseness returned, coupled with occasional bleeding in the back of his throat. Kimball's physician sent him to New York City to meet with Dr. Hayes Martin (1892–1977), an expert on cancers of the head and neck.  Martin performed another biopsy, which indicated "borderline malignancy", and in early 1957, Martin recommended immediate surgery. Kimball had neglected to seek approval from church president David O. McKay regarding his 1957 biopsy. At the time, the biopsy itself could cause permanent vocal damage. He felt that as an apostle, he should have sought McKay's approval before he underwent surgical procedures that could render him incapable of fulfilling apostolic duties.

McKay stated that he believed Kimball could still serve as an apostle even if he underwent a complete laryngectomy and advised him to go forward with the procedure. Martin subsequently surgically removed one of Kimball's vocal cords and half of the other, leaving him barely able to speak above a hoarse whisper. After several weeks of enforced silence, Kimball slowly recovered, and by November 1957, his physician allowed him to resume speaking in public. Kimball's voice remained raspy throughout the rest of his life, and he usually wore an ear-mounted microphone to help magnify his voice, even when he was speaking at normal microphone-equipped pulpits.

In early 1972, when he was 77, Kimball began experiencing difficulty breathing, excessive fatigue, and sleeplessness. Medical examinations discovered serious aortic calcification and some coronary artery disease. Meanwhile, Kimball had experienced a recurrence of his earlier throat cancer. He arranged a meeting between his physicians, cardiologist Ernest L. Wilkinson and cardiothoracic surgeon Russell M. Nelson (a future LDS Church president), and the church's First Presidency. Nelson later described the meeting:

Kimball's heart surgery was postponed for him to undergo radiation therapy on his throat, which was successful. Immediately following the conclusion of the LDS Church's April 1972 general conference, Kimball successfully underwent a 4.5 hour open-heart surgery that was performed by Nelson.  Kimball spent the next several months recovering.

Church presidency (1973–85)

Given Kimball's history of health problems, many peopleincluding Kimball himselfdid not anticipate him living long enough to become president of the LDS Church. However, on December 26, 1973, Harold B. Lee, who was four years younger than Kimball and had previously been in much better health, unexpectedly died, leaving Kimball as the most senior apostle and thus the presumptive new church president. Kimball was ordained church president on December 30, 1973, the day after Lee's funeral, choosing N. Eldon Tanner and Marion G. Romney as his first and second counselors. LDS apostle Boyd K. Packer recalled shortly afterward discovering Kimball sitting alone in the church president's office quietly weeping, and Kimball saying to him: "I am such a little man for such a big responsibility!"

Kimball traveled more than any previous church president, visiting a total of 85 countries worldwide. His other contributions included announcing 27 temples, dedicating four, establishing satellite communication in church buildings, and decreasing the duration of church services to three hours.

Missionary work
Kimball was the earliest church president to state clearly that all able-bodied LDS young men should serve a full-time mission. When Kimball became president in 1974, the church had 17,000 full-time missionaries, and within several years, it had 25,000. Additionally, under Kimball's leadership, the number of missionaries in North America increased from 2,000 to 7,000. Between 1976 and 1978, the church built and dedicated its Missionary Training Center in Provo, Utah,  north of BYU, where new missionaries go to receive training in scripture, teaching methods, and, if necessary, a new language.

1978 revelation on priesthood

Beginning in the late 1840s, men of black African descent were prohibited from ordination to the LDS Church's priesthood, which is normally held by all male members who meet church standards of spiritual "worthiness", and from receiving temple ordinances such as the endowment and celestial marriage (sealing). The origins of the policy are still unclear. During the 20th century, most LDS church leaders and members believed the policy had originated during founding prophet Joseph Smith's time, but church research in the 1960s and 1970s found no evidence of the prohibition before the presidency of Brigham Young. LDS Church presidents Heber J. Grant and David O. McKay are known to have stated privately that the restriction was a temporary one that would be lifted later by a divine revelation to a church president.

In the years prior to his presidency, Kimball kept a binder of notes and clippings related to the issue. In the first years of his presidency, he was recorded as frequently making the issue one of investigation and prayer. In June 1977, Kimball asked at least three general authoritiesapostles Bruce R. McConkie, Thomas S. Monson, and Boyd K. Packerto write him memoranda "on the doctrinal basis of the prohibition and how a change might affect the Church." McConkie wrote a long treatise concluding there were no scriptural impediments to a change. In 1977, Kimball obtained a personal key to the Salt Lake Temple for entering in the evenings after the temple closed and often spent hours alone in its upper rooms praying for divine guidance on a possible change. On May 30, 1978, Kimball presented his two counselors with a statement that he had written in longhand that removed all racial restrictions on ordination to the priesthood, stating that he "had a good, warm feeling about it".

On June 1, 1978, following the monthly meeting of general authorities in the Salt Lake Temple, Kimball asked his counselors and the ten members of Quorum of the Twelve Apostles then present to remain behind for a special meeting. Kimball began by describing his studies, thoughts, and prayers on removing the restriction and on his growing assurance that the time had come for the change. Kimball asked each of the men present to share their views, and all spoke in favor of changing the policy. After all present had shared their views, Kimball led the gathered apostles in a prayer circle to seek final divine approval for the change. As Kimball prayed, many in the group recorded feeling a powerful spiritual confirmation. Bruce R. McConkie later said: "There are no words to describe the sensation, but simultaneously the Twelve and the three members of the First Presidency had the Holy Ghost descend upon them and they knew that God had manifested his will.... I had had some remarkable spiritual experiences before... but nothing of this magnitude." L. Tom Perry described: "I felt something like the rushing of wind. There was a feeling that came over the whole group. When President Kimball got up he was visibly relieved and overjoyed."  Gordon B. Hinckley later said: "For me, it felt as if a conduit opened between the heavenly throne and the kneeling, pleading prophet of God who was joined by his Brethren."

The church formally announced the change on June 9, 1978. The story led many national news broadcasts and was on the front page of most American newspapers, and in most largely Latter-day Saint communities in Utah and Idaho, telephone networks were completely jammed with excited callers. The announcement was formally approved by the church at the October 1978 general conference and is included in the LDS Church's edition of the Doctrine and Covenants as Official Declaration 2.

Equal Rights Amendment
In 1972, the US Congress passed the Equal Rights Amendment (ERA), which introduced an amendment to the US Constitution guaranteeing that equal rights could not be denied by the federal government or any U.S. state on the basis of gender.  Upon becoming church president in late 1973, Kimball initially indicated to media outlets that the LDS Church had no official stand on the amendment and made no comment on it.  In July 1974, Belle S. Spafford, the general president of the Relief Society, the LDS Church's women's organization and one of the oldest and largest women's organizations in the world, gave a public talk in New York City in which she expressed her view that the amendment's objectives would be better achieved through legislation, not the constitutional amendment, which she feared was too broad and vague.  Her successor, Barbara B. Smith, echoed those sentiments later that year in a talk at the church's Institute of Religion at the University of Utah, which was followed by a supporting editorial in the LDS Church News.

The two women's comments, combined with the Church News editorial, greatly increased opposition to the ERA among the Utah populace, and when the Utah State Legislature voted on its ratification in February 1975, it was defeated by a wide margin.  Kimball and his counselors in the First Presidency did not release a formal statement on the ERA until October 1976, when the amendment was only four states away from passing. The statement indicated that the First Presidency recognized and "deplore[d]" the legal injustices women had suffered throughout history, but warned that the amendment would not help women and "could indeed bring them far more restraints and repression."  In August 1978, the First Presidency issued a second statement elaborating on the first, in which Kimball and his counselors stated that the ERA's "deceptively simple language ... [constitutes] encouragement of those who seek a unisex society, [and] an increase in the practice of homosexual and lesbian activities."

Contemporary media coverage of the church's opposition to the ERA was frequently negative. At the October 1980 General Conference, about 30 picketers marched outside the Salt Lake Tabernacle, and when Kimball was presented to the congregation during the customary sustaining of church officers, three women stood and shouted "No! ERA policy, no!"  At the dedication of the church's new temple in Seattle, in November 1980, several dozen protesters  demonstrated. Minor protests and pickets continued across the United States at major church events until June 1982, when the ratification period expired without the amendment reaching the three-fourths of the states needed for ratification.

Physical decline and death
On March 28, 1975, his 80th birthday, Kimball said: "I can't believe that I am eighty years old.... I don't feel eighty, and I don't think in those terms." However, Kimball suffered from a myriad of mostly minor health issues ranging from blurred vision to osteoarthritis in his spine. In July 1979, Kimball suffered a series of three minor strokes, theorized to have been caused by small nylon fibers shed by his artificial heart valve, which briefly incapacitated him but had little lasting effect. In September 1979, Kimball suddenly experienced loss of strength throughout his entire body without affecting his mental clarity. A CT scan indicated Kimball had a subdural hematoma, but its cause was never pinpointed. A neurosurgeon drilled a small hole in Kimball's skull, just above his right ear, from which nearly one cup (235 mL) of blood and fluid drained out. Kimball left the hospital 12 days after his operation and insisted on participating in the October 1979 general conference. In November 1979, Kimball underwent a similar operation on another less severe hematoma.

In the summer of 1981, Kimball's health began to decline rapidly. He began suffering from bouts of confusion and difficulty speaking. Realizing his deteriorating capacity and the poor health of his two counselors in the church's First Presidency, Kimball called Gordon B. Hinckley as an additional counselor to assist in the church's daily administration. Shortly following Hinckley's selection, Kimball developed a third subdural hematoma of greater seriousness than the previous two. The subsequent surgery left Kimball with intermittent difficulty in speaking and activity and further damaged his vision and hearing. By 1982, Kimball was rarely well enough to appear in public, and his leadership as church president was largely limited to giving final approval or denial to more important church matters that were brought to him by Hinckley. However, Kimball still attended at least one session of each semiannual general conference of the church until his death. At the Sunday afternoon session of the church's April 1982 general conference, Kimball unexpectedly took the pulpit to deliver a short closing message, which proved to be his final public address:

Over subsequent years, Kimball would occasionally attend meetings in the Salt Lake Temple and was able to give assent or direction on matters of significance, such as the calling of Russell M. Nelson and Dallin H. Oaks to the Quorum of the Twelve Apostles in 1984, but he was otherwise mostly incapacitated.

Kimball was mentally alert for his 90th birthday on March 28, 1985, and he attended that week's meeting of the First Presidency and the Twelve Apostles in the Salt Lake Temple. In November 1985, he suffered a recurrence of a previous bleeding peptic ulcer, and his family decided not to take surgical action. Kimball died shortly after 10:00pm on November 5, 1985, at the age of 90. One of Kimball's final utterances, which he had repeated several times in the days before his death, was "My life is at an end now. She's so happy, oh so very happy." When asked was meant by "she", Kimball indicated his mother, Olive Woolley Kimball, who had died in 1906, when he was 11.

Kimball's teachings as an apostle were the 2007 course of study in the LDS Church's Sunday Relief Society and Melchizedek priesthood classes.

Awards and recognition
In 1977, he received the Golden Plate Award of the American Academy of Achievement.

In 1996, a bronze statue of his likeness, commissioned by Arizona land developers Gary Walker and Buddy Johnson, was unveiled in Arizona.

Works

See also

 The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints in Arizona

Notes

References

Works cited

 .
 .
 .

 .
 .

External links

 Spencer W. Kimball biography, 2006, L. Tom Perry Special Collections, Harold B. Lee Library, Brigham Young University
 Biographical information on President Spencer W. Kimball, 1974–1985, L. Tom Perry Special Collections, Harold B. Lee Library, Brigham Young University
 President Spencer W. Kimball speeches, 1966–1985, L. Tom Perry Special Collections, Harold B. Lee Library, Brigham Young University
 News releases on President Spencer W. Kimball, 1967–1982, L. Tom Perry Special Collections, Harold B. Lee Library, Brigham Young University
 Photographs of Spencer W. Kimball President, 1970–1982, L. Tom Perry Special Collections, Harold B. Lee Library, Brigham Young University
 Spencer W. Kimball devotional, 1976 September, L. Tom Perry Special Collections, Harold B. Lee Library, Brigham Young University
 Spencer W. Kimball articles, 1977, L. Tom Perry Special Collections, Harold B. Lee Library, Brigham Young University
 Grampa Bill's G.A. Pages: Spencer W. Kimball
 President Spencer W. Kimball, First Presidency Message: "Our Paths Have Met Again", December 1975 (discussion of church's relation with Lamanites (or Native Americans)

1895 births
1985 deaths
20th-century Mormon missionaries
American Latter Day Saint writers
American Mormon missionaries in the United States
Apostles (LDS Church)
Brigham Young University alumni
Eastern Arizona College alumni
People of the Arizona Territory
People from Thatcher, Arizona
Presidents of the Church (LDS Church)
Presidents of the Quorum of the Twelve Apostles (LDS Church)
Burials at Salt Lake City Cemetery
Doctrine and Covenants people
American general authorities (LDS Church)
Religious leaders from Arizona
Latter Day Saints from Arizona
Harold B. Lee Library-related University Archives articles

Spencer W. Kimball


نور (باللغة التركية: Gümüş ويعني الفضة بالعربية)  هو مسلسل تلفزيوني درامي اجتماعي تركي من إنتاج "دي بروذكشنز"، تم بث الحلقة الأولى من العمل على قناة كانال دي من 20 يناير 2005 إلى 16 يونيو 2007. وفي عام 2013، تم إعادة بثه على قناة "بياز تي في" و"teve2".

في عام 2009، دبلج المسلسل للغة العربية وجرى بثه يوميا على قناة "إم بي سي + دراما". ويعتبر العمل ثالث مسلسل تركي يقتحم العالم العربي، حيث أتى بعد عرض سنوات الضياع بمدة قصيرة وبعد مسلسل إكليل الورد الذي عرض في صيف 2007.

ملخص المسلسل

تدور أحدات المسلسل في مدينة إسطنبول بعد موت حبيبة مهند، يدخل مهند في دوامة الحزن لأن نهال ماتت وفي بطنها ابنه، يقوم فكري بيك جد مهند بتزويجه بنور البنت الريفية والتي أحبته في طفولتها والتي تعتبر أحد أقارب فكري بيك، في ليلة زفاف يقوم مهند بالهرب بسبب تذكره لنهال، ويعود بعد عناء من البحث عنه وتدخل نور في حزن عميق ويغضب جده فكري وأمه شريفة، ومع الوقت يبدأ مهند في تقرب منها ويخفي حبه وإعجابه بها، وتقوم أخته دانا بتحضيرها للخروج مع بعضهما ويبقى شعور عدم المبالاة قائما، في تلك الليلة تقوم دانا بالرجوع إلى نيويوك ويقوم جدها بوقفها في آخر لحظة ويعرف بعدها بأن لها بنت تدعى ألما، وينزعج جدها وأمها وأبوها وتقف لجانبها نور، وتطرح على مهند جلب ابنتها إلى تركيا وترتفع معنويات مهند ويزداد إعجابه بها، وتحمل المشكلة وتحمل نور ويتضح أن دارين تواجه نور وتخبرها بأنها تحب مهند وتواجه نور مهند ويتشاجران ويقوم بدون قصد برميها من السلم ويطرح الولد ولم يكن في علم مهند أنها حامل وكانت شريفة معها خبر لكن خبأت عنه بسبب عدم حبه للأطفال في هذه الفترة، بعد خروجها من المستشفى تغادر إلى أفيون ويحاول مهند إرجاعها للبيت لكن دون جدوى ويتبين أنه يحبها أكثر من الأول.
 ويدخل مهند لسجن بسبب أحد شاحنات التي حملت بالمخدرات التابعة لشركة شادأوغلو وتقف معه نور في محنته ويخرج براءة وتضع نور مشروع صغير ويشاركها شخص يدعى عابدين والذي تقتله في الحلقات الوسطى بسبب خطفه لها وإقدامه على محاولة قتل مهند بمسدس وتطلق نور عليه نار في جبل في سبارت ويتم اعتقالها لفترة قصيرة ويحزن مهند عليها وتقوم شريفة بالإعجاب بنور أكثر وتخرج براءة من المحكمة بسبب أنها دافعت عن نفسها.
 وتعود نهال التي لم تمت في الحادث وتلقى مشاكل ومعها ابنها من مهند يدعى مهند ويعيشا في سلام وحب متبادل.
 الجد فكري يتزوج من امرأة عجوز اسمها هبة، وتنتقل للعيش معهم هي وابنتها وزوج ابنتها ويدخل زوج ابنة العجوز شركة شاد أوغلو ويثير المشاكل ويشكل حلفا مع فجر ضد مهند وأنور فيرسل زعران ويقومان باعتراض سيارة مهند ويقومان بطعنه عدة طعنات شديدة وينقل إلى العناية المشددة وتكون حالته خطيرة.

البطولة

المسلسل من بطولة كلٍ من:
 الممثلة سونغول أودان التي تقوم بدور نور شاد أوغلو ويؤدي صوتها الممثلة السورية لورا أبو أسعد
 الممثل كيفانتش تاتليتوغ الذي يقوم بدور مهند شاد أوغلو زوج نور ويؤدي صوته الممثل السوري مكسيم خليل

البث
 الجدول التالي يبين القنوات التي عرض فيها المسلسل.

طاقم العمل والشخصيات

دبلجة المسلسل
تم دبلجة المسلسل من اللغة التركية إلى العربية باللهجة السورية بواسطة شركة سامة للإنتاج والتوزيع الفني السورية، وقد أدى الدبلجة مجموعة من الممثلين السوريين.

دبلجة أسماء الشخصيات
تم تغيير أسماء الشخصيات باللغة التركية إلى أسماء باللغة العربية، وقد تم هذا التغيير لأن الأسماء التركية غريبة وصعبة النطق نوعاً ما عن العربية، وقد تم اعتماد أسماء عربية قريبة النطق من الأسماء التركية

جدول يوضح الأسماء في كلا النسختين:

دبلجة أسماء الأماكن
لم يتم تغيير كبير في أسماء الدول والمدن والأماكن كثيراً في المسلسل.
تستطيع القول ان الدوبلاج حافظ على أسماء البلدان التركية جميعها فهي تستطيع القول انها معروفة.

الأحدات المهمة

في بداية المسلسل:
 رفض مهند لنور بالبداية
 بدأ مهند بحب نور بمساعدة من دانا
 مهند يعرف أن لأخته دانا بنت انجبتها في أمريكا دون علم العائلة ودانا تصر على عدم الإفصاح عن الأب
 نور حامل
 قدوم بنت دانا وزواجها من أنور
 إسقاط نور للجنين عندما سقطت من الدرج
 دخول نور إلى السجن بسبب قتلها لعابدين
 مهند في حاله خطرة بسبب زوج ابنة زوجة فكري بيك وبالتعاون مع فجر بطعن مهند
 طلاق مهند ونور بسبب نهال
 عودة نور ومهند عقب حادث سيارة تعرضا له سويا

الشخصيات التي تغيرت في المسلسل
بسبب الفترة الزمنية التي تم تصوير المسلسل فيها، وعرضه على جزئين، تغيرت عدة شخصيات في المسلسل ومنها:
 الممثل سويدان سويداس الذي يلعب دور فجر: يقوم ممثل آخر في لعب دوره بسبب سفره إلى الجيش
 تتغير شخصية ميسون لاسين جيلان : بسبب مرضها.

ردود الفعل
نال المسلسل نصيبا كبيرا من النجاح في كثير من أنحاء العالم العربي حيث أصبح حديث الشارع. هذا وقد كانت لزيارة فناني المسلسل لقناة إم بي سي في مدينة دبي للإعلام في 18 مايو 2008 أثر كبير في ارتفاع نسبة المشاهدة للمسلسل. ومن الملاحظ أن الممثلة التركية سونغول أودان «نور» لم تأتِ مع المجموعة بسبب قضية بينها وبين زوجها قيل بإنه يتهمها بحب كيفانتش تاتليتوغ «مهند» حقيقة.

وقد انتقد مفتي السعودية الشيخ عبد العزيز بن عبد الله بن محمد آل الشيخ مسلسل نور والمسلسلات التركية بوصفها خبيثة وانحلالية وضالة، وأضاف قائلا «إنه لا يجوز مشاهدتها حيث تحوي الكثير من الشر والبلاء وهدم الاخلاق ومحاربة الفضائل»

وصلات خارجية

 معلومات عن المسلسل (باللغة التركية)

مراجع

دراما تركية
مسلسلات تلفزيونية تركية انتهت في 2007
مسلسلات تلفزيونية تركية بدأ عرضها في 2005
مسلسلات تلفزيونية تركية دبلجت للعربية
مسلسلات تلفزيونية تركية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية درامية تركية

نور (مسلسل)


එයාර් වය්ස් මාර්ෂල් කපිල වනිගසූරිය (ඉංග්‍රීසි: Kapila Wanigasooriya) USP යනු  ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදා නිලධාරියෙක් වන අතර ඔහු අධ්‍යක්ෂ සුභසාධන ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව තනතුර හොබයි.

කපිල වනිගසූරිය  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත

කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු හමුදා නිලධරයන්

 එයාර් වය්ස් මාර්ෂල් කපිල වනිගසූරිය අධ්‍යක්ෂ සුභසාධන ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව

 නාලන්දා රණවිරු උපහාර 2020

 නාලන්දා රණවිරු උපහාර 2020

 සේවා පුද්ගලයන්ගේ පාසල් අවසන් කල දියණියන් යහපත් ගෘහණියන් වශයෙන් සම්පූර්ණ කිරීමේ අටවන පාඨමාලාව අවසන් වෙයි

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදා නිලධාරීන්
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ

කපිල වනිගසූරිය


කුමාර තිරිමාදුර (උපත 1969 අප්‍රේල් 17), යනු ශ්‍රී ලංකා සිනමාවේ, වේදිකාවේ සහ රූපවාහිනියේ නළුවෙකි.  ඔහු වෘත්තියෙන් නළුවෙක්, ගායකයෙක්, චිත්‍රපට නිෂ්පාදකයෙක් සහ මාධ්‍යවේදියෙක්ද වේ. විචාරකයින් විසින් ශ්‍රී ලාංකේය වේදිකාවේ ආධිපත්‍යය දැරූ නළුවන් පස් දෙනාගෙන් කෙනෙකු ලෙස ඔහු සැලකේ.

පෞද්ගලික ජීවිතය
ඔහු 1969 අප්‍රේල් 17 වැනි දින මොරටුව රාවතාවත්ත ප්‍රදේශයේ සහෝදර සහෝදරියන් හත් දෙනකු සිටින පවුලේ හයවැනි දරුවා ලෙස උපත ලැබීය. ඔහුගේ පියා තිරිමාදුර රන්ටින් ද සිල්වා ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරියේ සේවය කළේය. ඔහුගේ මව ජෝතිමුණි මාලිනී මියුරීන් පෙරේරා අවන්හලක අයකැමිවරියක් ලෙස සේවය කළාය. ඔහුට වැඩිමහල් සහෝදරියන් හතර දෙනෙක් - සන්ධ්‍යා, උදය, රම්‍යා, සෞම්‍යා සහ එක් වැඩිමහල් සහෝදරයෙක්, කෝසල, එක් බාල සහෝදරියක් වන භාග්‍යා සහ එක් බාල සොහොයුරා වන චමිල, සිටී. තිරිමාදුර මොරටුව වේල්ස් කුමර විද්‍යාලයේ ආදි ශිෂ්‍යයෙකි.

ඔහු බොහෝ නාට්‍ය කෘති හරහා පාසල් මට්ටමින් සම්මාන රාශියක් දිනා ගත් අතර එය ඔහුගේ වෘත්තීය ජීවිතයට තල්ලුවක් විය. නමුත් රංගන ජීවිතයට පිවිසීමට පෙර ඔහු දිවයින පුවත්පතේ මාධ්‍යවේදියෙකු ලෙස වසර 14ක් සේවය කළේය. රංගනයට පැමිණීමෙන් පසුවත් ඔහුගේ මාධ්‍යවේදී ජීවිතය පැවති නමුත් ඔහු තම වෘත්තිය ලෙස පූර්ණ කාලීනව රංගනය සඳහා වෙන් කළේය. තිස්ස ගුණවර්ධන නාට්‍ය හා රංග කලාව පිළිබඳ ඔහුගේ පළමු ගුරුවරයා විය. තිරිමාදුර මුලින්ම පෙනී සිටියේ ගාමිණී හත්තොටුවේගම විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද වීදි රඟහල තුළ වන අතර ඔහුගේ ප්‍රථම වේදිකා නාට්‍යය ධම්ම ජාගොඩ විසින් "සකලජන" නිර්මාණය කරන ලදී.

වෘත්තීය ජීවිතය
තිරිමාදුර වේදිකා නාට්‍ය 90කට, චිත්‍රපට 58කට සහ ටෙලිනාට්‍ය කිහිපයකටම රංගනයෙන් දායක වී ඇත. වර්තමානයේ ඔහු සුබ සහ යස, බල්ලොත් එක්ක බෑ, බල්ලොත් එක්ක බෑ 2, චරිතේ හොරු අරන්, කෝ කුක්කෝ, නරි බුරති', අං ආවෝ, සහ දෙයියොත් දන්නේ නෑ, වැනි ජනප්‍රිය වේදිකා නාට්‍යවල දක්‍නට ලැබෙනවා. ගිහාන් ප්‍රනාන්දු සමඟින් තිරිමාදුර ගිහා සහ කුමා වේදිකා නාට්‍යයක නිරත විය.

නාට්‍ය හා පුවත්පත් කලාවේ වැඩ කරමින් සිටියදී ඔහුගේ සහකරු ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි තිරිමාදුරගේ පළමු රූපවාහිනී තිරය වන ඔහුගේ "අකාල සන්ධ්‍යා" ටෙලිනාට්‍යයට සහභාගී වන ලෙස ආරාධනා කළේය. එතැන් පටන් ඔහු පබා, කටු ඉඹුල, ආටක නාටක, ඉසුරු සංග්‍රාමය සහ හැන්දෑව යන මාලා වල කැපී පෙනෙන චරිත කිහිපයක් ඇතුළුව ටෙලි නාට්‍ය 60 කට වැඩි ප්‍රමාණයක් රඟපා ඇත. රූපවාහිනී වැඩසටහන් ඉදිරිපත් කරන්නෙකු ලෙස තිරිමාදුර ටීවී දෙරණ හි විකාශය වූ මාරයි හිරයි වැඩසටහන සහ සියත ටීවී ඔස්සේ විකාශය වූ රසෝඝය වැඩසටහන මිහිර සිරිතිලක සමඟ ඉදිරිපත් කළේය. එමෙන්ම ස්වාධීන රූපවාහිනී සේවයෙහි තිරිමාදුර ඔබ අමතයි නම් වැඩසටහන ඉදිරිපත් කළේය.

තිරිමාදුර සිය සිනමා ජීවිතය ආරම්භ කළේ 1998 දී ජැක්සන් ඇන්තනි විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද ජුලියට්ගේ භූමිකාව චිත්‍රපටියෙනි. ඒ හරහා ඔහු 2018 දක්වා චිත්‍රපට 40 කට වැඩි ප්‍රමාණයක නාට්‍යමය හා හාස්‍යජනක චරිත රාශියක් ඉටු කළේය. රංගනයට අමතරව ඔහු 2003 වසරේ තිරගත වූ සොඳුරු දඩබිම චිත්‍රපටයේ නිෂ්පාදන කළමනාකරු සහ තණ්හා රතී රඟා චිත්‍රපටයේ තිරනාටක රචකයා ද විය. මෙම චිත්‍රපටයේ ඔහුගේ රංග භූමිකාව විචාරකයින්ගේ ඉහළ පැසසුමට ලක් වූ අතර වාණිජමය වශයෙන් ද සාර්ථක විය. ඔහු සරත් කොතලාවල සමග 2014 වසරේ දෙරණ ලක්ස් චිත්‍රපට සම්මාන උලෙළේ හොඳම තිර රචනය සඳහා වන සම්මානය තණ්හා රතී රඟා චිත්‍රපටිය සඳහා දිනා ගත්තේය. ඔහුගේ පළමු සිනමා අධ්‍යක්ෂණය කොතලාවල සමඟ සම අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද ද නිවුස්පේපර් හරහා 2020 ජුනි 29 දින නිකුත් විය.

2021 මාර්තු මාසයේදී තිරිමාදුර රඟපාන චිත්‍රපට පහක් ඇතුළත් චිත්‍රපට උළෙලක් දින පහක් කොල්ලුපිටිය ලිබර්ටි ශාලාවේදී පැවැත්විනි. මෙම උත්සවය "ඔටුනු නොපලන් කුමාරයාගේ හැඟුම්බර සිනමා පෙරහැර" ලෙසින් නම් කළේය.

රූපවාහිනී කතා මාලා

 ආදරේ අහස තරම් අදිසි නදිය
 අහස් මාලිගා අකාල සන්ධ්‍යා අංගනී
 භාර්යාවෝ දඩකෙළි අරණ
 එතුමා 1, 2 ගග ලග ගෙදර ගිනි අවි සහ ගිනි කෙලි ගිරි ශිකර මැද ගුරු ගීතය
 හදවතේ කතාව හැන්දෑව
 හෘද සාක්ෂිය ඉගි බිගි ඉසුරු සංග්‍රාමය
 ජෝඩු ගෙදර කටු ඉඹුල
 කොට උඩ මන්දිර''
 ලැබැඳියේ
 මාමා හා මා
 නැට්ටුක්කාරයෝ
 නෙතක මායාවී
 ඕන් ආටක නාටක
 පබා
 රජ කඩුව
 රංග සෝබා
 රති විරති
 සබ්බ සකල මනා''
 සමනලුන්ට වෙඩිතියන්න
 සඳ නුඹ නම් සැප්තැම්බරයේ දිග දවසක් සපුමලී
 සෙදෝනා සෙනෙහස කවියක් සිදංගනා
 සිදූ සිහින පුරය සිහින ටවුම
 සිහිනයක් වාගේ
 සිහිනි සිරි සිරිමල්
 ත්‍රීවීල් මල්ලි
 වීදුරු මල්
 විසි එක
 වලවෙට්ටුවා වාසුලි කන්ද''

ගායන දිවිය
තිරිමාදුර ශ්‍රී ලංකා ගුවන්විදුලි සංස්ථාවේ A ශ්‍රේණියේ ගායකයෙකි. මෑතක් වන තුරුම ඔහු සිය ඒකපුද්ගල ගීත එළිදක්වා නොතිබුණද, නාට්‍ය සහ චිත්‍රපට සඳහා තමාගේ මුල් ජීවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම කැප කිරීමට සිදු වූ බව ඔහු පවසා තිබේ. ඔහු වික්ටර් රත්නායකගේ දැඩි රසිකයෙකි.

තිරිමාදුර ඔහුගේ පළමු ඒකපුද්ගල දෘශ්‍ය ගීතය "ඈ මට ආදරෙයි" 2016 ජුනි මාසයේදී නිකුත් කළේය. තීක්ෂණ අනුරාධගේ "බෝඩිම" ගීතයේ මියුසික් වීඩියෝවටත් ඔහු පෙනී සිටියේය.

2017 මාර්තු 31 දින සවස 7 ට මහරගම තරුණ සමිති ශාලාවේදී තිරිමාදුර සංගීත සංදර්ශනයක් පවත්වන ලදී. ඔහු සිය සංදර්ශනය නම් කළේ ''කුමාරය මං - දෙවෙනි ගමන'' යනුවෙනි. ප්‍රසංගයේදී ඔහු ඔහුගේ ගීත 14කින් යුත් සංගීත ඇල්බමය "ඒ මට ආදරෙයි" ද එළිදැක්වීය.

ගීත
පහත දැක්වෙන්නේ කුමාර තිරිමාදුරගේ ගීතයි.

(01) අඩන්නට එපා
(02) ලපලු දළු
(03) මාට ආසයි
(04) පාට පාට මල් ගොඩේ
(05) පාලු ගතිය
(06) සීතල උදය
(07) මේ උඩැක්කි කෝලම
(08) මාලබේ කියු කිසිවෙක්
(09) ඈ මට ආදරෙයි
(10) මං බොරැල්ලේ ඒ බදුල්ලේ

කර්තෘ කාර්යය
ඔහු 2019 දී "මගේ ජීවිතේ" නම් ස්වයං චරිතාපදාන පොත ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර එය ශ්‍රී ලංකා අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුව විසින් අධ්‍යාපනික ග්‍රන්ථයක් ලෙස ද ප්‍රදානය කරන ලදී. පත්තරයේ තීරු සටහනක් ලෙස ආරම්භ කළ ''කරළියේ රස කතා'' කෘතියද ඔහු විසින් පසුව පොතක් ලෙස රචනා කරන ලදී.

සම්මාන
 හොඳම නළුවා සම්මානය - රාජ්‍ය නාට්‍ය උළෙල - 2005
 කුසලතා සම්මානය - සුමති සම්මාන - 2011
 සහය භූමිකාවක හොඳම නළුවා – ගාමණී - 1 වන දෙරණ සිනමා සම්මානය - 2012
 හොඳම තිර රචකයා - තන්හා රතී රගා - තුන්වන දෙරණ ලක්ස් චිත්‍රපට සම්මානය - 2014
 කුසලතා සම්මානය - සුමති සම්මාන - 2017
 ජූරි සම්මානය - සුමති සම්මාන - 2017
 කුසලතා සම්මානය - ග්‍රැහැම්බෙල් වත් සිතුවාද - රයිගම් ටෙලීස් - 2017
 හොඳම සහය නළුවා - හිරු රන් සිනමා සම්මානය - 2018

චිත්‍රපටකරණය

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි
චමින්දල කියල කොල්ලො කීවත් විහිළුවට විසි අටේ තිහේ කෙල්ලො තාමත් අතවනනව අපට
කුමාර තිරිමාදුර ආදරණීය බිරිඳ සමග
අම්මාට තාත්තාට දේපොළ තිබුණා නම් මාත් ඉතිං... - කුමාර තිරිමාදුර
තිරිමාදුර නූලෙන් බේරෙයි
තිරිමාදුර-කොතලාවල එක්ව හැදූ 'ද නිවුස් පේපර්'
 ශි‍්‍රයන්තගේ තැඹිලි ගෙඩියට තිරිමාදුර විදපු හැටි
 ඇයි අපිට බනින්නේ නැත්ද?

ශ්‍රී ලාංකික නළුවෝ
සිනමාවේ හාස්‍ය නළුවෝ
ශ්‍රී ලාංකික හාස්‍ය නළුවෝ
ශ්‍රී ලාංකික අධ්‍යක්ෂවරු
සිංහල ජනයා

කුමාර තිරිමාදුර


French Open-mesterskabet i herredouble 2020 var den 119. turnering om French Open-mesterskabet i herredouble. Turneringen var en del af French Open 2020 og blev spillet i Stade Roland Garros i Paris, Frankrig i perioden 29. september - 10. oktober 2020 med deltagelse af 64 par.

Mesterskabet blev for andet år i træk vundet af Kevin Krawietz og Andreas Mies, som dermed blev det første par, der med held forsvarede deres French Open-titel i herredouble, siden Maks Mirnyj og Daniel Nestor vandt turneringen to gange i træk i 2011 og 2012, og det blot fjerde par i alt i den åbne æra, der udførte den bedrift. Det var kun anden gang, at det tyske par deltog i mesterskabet, hvor de året forinden overraskende havde vundet deres første grand slam-titel, og de forlængede deres status som ubesejrede til en statistik på 12 sejre og 0 nederlag. De blev samtidig den blot tredje og fjerde tysker i den åbne æra, der havde vundet mere end én grand slam-titel i double. Inden da havde kun Claudia Kohde-Kilsch og Philipp Petzschner opnået dette.

I finalen, der varede en time og 29 minutter, vandt 8.-seedede Krawietz og Mies med 6-3, 7-5 over de nykårede US Open-mestre Mate Pavić og Bruno Soares, der var seedet som nr. 7, og som på deres vej til finalen havde besejret Australian Open-mestrene Rajeev Ram og Joe Salisbury i kvartfinalen og topseedede Juan Sebastián Cabal og Robert Farah i semifinalen. Finalen blev afgjort ved at det tyske par brød Bruno Soares' serv en gang i hvert sæt og samtidig helt undgik servegennembrud i deres egen serv.

Pengepræmier og ranglistepoint

Den samlede præmiesum til spillerne i herredouble androg € 2.156.438 (ekskl. per diem), hvilket var et fald på 15,6 % i forhold til året før.

Turnering

Deltagere

Hovedturneringen har deltagelse af 64 par, der er fordelt på:
 57 direkte kvalificerede par i form af deres ranglisteplacering.
 7 par, der har modtaget et wildcard.

Seedede par

De 16 bedst placerede af parrene på ATP's verdensrangliste blev seedet:

Wildcards

Syv par modtog et wildcard til hovedturneringen.

Resultater

Kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Se også
 French Open-mesterskabet i herresingle 2020
 French Open-mesterskabet i damesingle 2020
 French Open-mesterskabet i damedouble 2020
 French Open-mesterskabet i mixed double 2020

Eksterne henvisninger
 French Open

Noter

French Open 2020
2020
ATP Tour 2020


Suedia a participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 – 21 august 2016, cu o delegație de 152 de sportivi, care a concurat în 22 de sporturi. Cu un total de 11 medalii, inclusiv două de aur, Suedia s-a aflat pe locul 29 în clasamentul final.

Participanți
Delegația suedeză a cuprins 152 de sportivi: 66 de bărbați și 86 de femei (rezervele la fotbal, handbal, hochei pe iarbă și scrimă nu sunt incluse). Cel mai tânăr atlet din delegație a fost gimnasta Emma Larsson (17 ani), cel mai bătrân a fost călărețul Rolf-Göran Bengtsson (54 de ani).

Medalii

Medaliați

Medalii după sport

Natație

(*) A participat doar în calificări.

Referințe
 Suedia la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

Suedia la Jocurile Olimpice
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Valentin Caro, né le  à Madrid, est un peintre franco-espagnol qui exerce  à Paris.

Biographie
Né à Madrid en , Valentin Caro commence par faire des études de médecine à l'Université de Madrid, qu'il arrête rapidement afin de se consacrer à la peinture et rentre aux Beaux Arts à l'Athénée de Madrid. Il ouvre ensuite son premier atelier dans l'« Ateneo de la Prosperidad » à Madrid, en plein cœur du mouvement culturel de la Movida.

En  Valentin Caro s'installe à Paris et s'enregistre à La Maison des artistes. Il commence à exposer et vendre ses tableaux dans différentes galeries de peinture en France et à l'étranger. Valentin Caro se lance dans l'écriture en  avec des premiers articles parus dans la revue Centerpoint Now, annexe de l'Organisation des Nations unies. En 2022 il peint, écrit et réside dans une Cité des Arts à Paris.

Œuvres marquantes

Principales expositions

Expositions personnelles
 1980 : Galerie Song-Parnasse, Madrid et galerie El Zaguan, Madrid
 1989 : Galerie Claude Lalandre, Paris
 1990 : Galerie Huit Poissy, Paris
 1991 : Galerie Joaquin Parra, Paris
 1993 : Galerie d'art Espace Hérault, Paris et galerie Art Vision, La Haye
 1994 : Galerie de l'Hôtel Cail, Paris
 1997 : Chapelle Saint-Louis de la Salpêtrière, Paris
 1998 : The Landon Gallery, New York
 2002 : Groupe D.D.B., Paris
 2003 : Espace Michel Simon, Noisy-le-Grand
 2008 : Art fair Expo, Paris
 2010 : Exposition  anniversaire de la Déclaration des Droits de l'homme (directeur artistique), Paris
 2015 : « Le premier Homme était une Femme », Babs galerie, Paris
 2016 : « NEW WORLD », Babs galerie, Paris

Expositions collectives
 1984 : Espace Cardin, Paris
 1985 : Salon de la Figuration Critique, Paris
 1985 : Comparaison, Paris
 1985 : Salon d'Arts Plastiques, La Rochelle
 1986 : Galerie Du Bellay, Paris
 1987 : Salon de la Jeune Peinture, Paris
 1991 : Salon de Mai, Paris
 1993 : Salon de Montrouge, Paris
 1993 : Galerie La Tour des Cardinaux, l'Isle-sur-la-Sorge
 1994 : Carte Blanche à Valentin Caro, Leuville-sur-Orge
 1995 : « Aficion », Espace Montjoie, La Plaine Saint-Denis
 2003 : Salon des Arts Plastiques, Romainville
 2007 : Galerie Pangée, Montreal
 2007 : Foire internationale d'art contemporain de Toronto
 2012 : Nuit blanche, Paris

Publications
 Vital, Éditions Édilivre, 2015 .
 Souvenirs de ma mort, Éditions Édilivre, 2019 .

Notes et références

Liens externes

Naissance en mai 1956
Naissance à Madrid
Artiste contemporain français
Peintre français du XXe siècle
Peintre français du XXIe siècle
Artiste contemporain espagnol
Peintre espagnol du XXe siècle
Peintre espagnol du XXIe siècle

Valentin Caro


An Malaxis katangensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Victor Samuel Summerhayes. An Malaxis katangensis in nahilalakip ha genus nga Malaxis, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 M. k. katangensis
 M. k. pygmaea

Mga kasarigan

Malaxis

Malaxis katangensis


ව්ලැඩ්මියර් ඉල්යීච් ලෙනින් (Vladimir Ilyich Lenin, Владимир Ильич Ленин) (22 අප්‍රේල් 1870 - 21 ජනවාරි 1924) රුසියානු කොමියුනිස්ට් විප්ලවවාදියෙකු, දේශපාලකයෙකු සහ දේශපාලන න්‍යායාචාර්ය වරයෙකු විය. 1917 සිට ඔහු රුසියානු  සෝවියට් සමාජවාදී ජනරජයේ (Russian SFSR) රාජ්‍ය නායකයා ලෙස කටයුතු කල අතර, 1922 සිට 1924 දී මියයන තෙක්ම සෝවියට් සංගමයේ ප්‍රධානියා ලෙසද කටයුතු කලේය. ඔහුගේ පාලනය යටතේ රුසියාව සහ පසුව සෝවියට් සංගමය කොමියුනිස්ට් පක්ෂය විසින් පාලනය කරන ලද ඒක-පක්ෂ සමාජවාදී රාජ්‍යයක් බවට පත් විය. ලෙනින් බොල්ෂෙවික් පක්ෂයේ නායකයා විය. තවද ඔහු ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ පුරෝගාමී නායකයෙකුද විය. ලෙනින් දේශපාලනමය වශයෙන් මාක්ස් වාදියෙකු වූ අතර, ඔහු ඉදිරිපත් කල සමහර න්‍යායන් "ලෙනින් වාදය" ලෙස ව්‍යවහාරයේදී හදුන්වා ඇත. මාක්සියානු ආර්ථික මූලධර්ම සමග ලෙනින් වාදය එක්ව ගත් කල "මාක්ස්-ලෙනින්" වාදය ලෙස දැක්වේ.

ලෙනින්  සිම්බිර්ස්ක් හි ඉහළ මධ්‍යම පාන්තික පවුලක උපත ලද්දේය. ඔහුගේ සොහොයුරා ඇලෙක්සැන්ඩෙර් සාර් වරයා මරා දැමීමේ කුමන්ත්‍රණයට හවුල් වීම නිසා 1887 දී සාර් පාලනය විසින් ඔහුව ඝාතනය කරන ලදී. එම සිදුවීම ලෙනින් තුළ රාජ්‍ය විරෝධී ආකල්ප ඇති කිරීමට ඉවහල් වූ බව සැළකේ. පසුව ලෙනින් විප්ලවවාදී සමාජවාදී දේශපාලනය වැළඳ ගත්තේය. රුසියානු අධිරාජ්‍යයේ සාර්වාදී රජයට එරෙහි විරෝධතාවලට සහභාගී වීම නිසා කසාන් අධිරාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාලයෙන් නෙරපා හරින ලද ඔහු ඊළඟ වසර නීති උපාධියක් සඳහා කැප කළේය. ඔහු 1893 දී ශාන්ත පීටර්ස්බර්ග් වෙත ගොස් ජ්‍යෙෂ්ඨ මාක්ස්වාදී ක්‍රියාකාරිකයෙකු විය. 1897 දී ඔහු රාජද්‍රෝහී චෝදනාවකට අත්අඩංගුවට ගෙන වසර තුනක් සයිබීරියාවේ ෂුෂෙන්ස්කෝයි වෙත පිටුවහල් කරන ලද අතර එහිදී ඔහු නදීෂ්ඩා කෘප්ස්කායා සමඟ විවාහ විය. පිටුවහල් කිරීමෙන් පසු ඔහු බටහිර යුරෝපයට සංක්‍රමණය වූ අතර එහිදී ඔහු මාක්ස්වාදී රුසියානු සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කම්කරු පක්ෂයේ (RSDLP) ප්‍රමුඛ න්‍යායාචාර්යවරයෙකු බවට පත්විය. 1903 දී, ජුලියස් මාර්ටොව්ගේ මෙන්ෂෙවික්වරුන්ට එරෙහිව බොල්ෂෙවික් කණ්ඩායමට නායකත්වය දෙමින් ඔහු RSDLP මතවාදී බෙදීමෙහි ප්‍රධාන භූමිකාවක් ගත්තේය. 1905 රුසියාවේ අසාර්ථක විප්ලවයෙන් පසුව, ඔහු පළමු ලෝක යුද්ධය යුරෝපය පුරා නිර්ධන පංති විප්ලවයක් බවට පරිවර්තනය කිරීම සඳහා උද්ඝෝෂනය කළේය, එය මාක්ස්වාදියෙකු ලෙස ධනවාදය පෙරලා දමා එය සමාජවාදයට ආදේශ කිරීමට හේතු වනු ඇතැයි ඔහු විශ්වාස කළේය. 1917 පෙබරවාරි විප්ලවයෙන් පසුව සාර් බලයෙන් පහ කර තාවකාලික රජයක් පිහිටුවීමෙන් පසු, බොල්ෂෙවික්වරු නව පාලනය පෙරලා දැමූ ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ ප්‍රමුඛ කාර්යභාරයක් ඉටු කිරීම සඳහා ඔහු නැවත රුසියාවට පැමිණියේය.

1918 වන විට නව කොමියුනිස්ට් පක්ෂය තුළ මධ්‍යගත බලය තිබුණද, ලෙනින්ගේ බොල්ෂෙවික් ආණ්ඩුව මුලින් වාම සමාජවාදී විප්ලවවාදීන්, තේරී පත් වූ සෝවියට් සභා සහ බහු-පක්ෂ ව්‍යවස්ථාදායක සභාවක් සමඟ බලය බෙදා ගත්තේය. ලෙනින්ගේ පරිපාලනය බැංකු සහ මහා පරිමාණ කර්මාන්ත ජනසතු කළ අතර ගොවීන්ට ඉඩම් යලි බෙදා දෙන ලදී. එය මධ්‍යම බලවතුන්ට භූමි ප්‍රදේශයක් ලබා දීමේ ගිවිසුමක් අත්සන් කිරීමෙන් පළමු ලෝක යුද්ධයෙන් ඉවත් වූ අතර කොමියුනිස්ට් ජාත්‍යන්තරය හරහා ලෝක විප්ලවය ප්‍රවර්ධනය කළේය. රාජ්‍ය ආරක්ෂක අංශ විසින් පාලනය කරන ලද ප්‍රචණ්ඩකාරී ව්‍යාපාරයක් වූ රතු භීෂණයේදී විරුද්ධවාදීන් මර්දනය කරන ලදී; දස දහස් ගණනක් ඝාතනය කිරීමට හෝ ගාල් කඳවුරුවල සිර කිරීමට ලක් කරන ලදී. ඔහුගේ පරිපාලනය 1917 සිට 1922 දක්වා රුසියානු සිවිල් යුද්ධයේදී දක්ෂිනාංශික හා වාම-බෝල්ෂෙවික් විරෝධී හමුදාවන් පරාජය කළ අතර 1919-1921 පෝලන්ත-සෝවියට් යුද්ධය අධීක්ෂණය කළේය.

1918 අගෝස්තු 30 වන දින, සමාජවාදී විප්ලවවාදී පක්ෂයේ සාමාජිකාවක් වූ ෆැනි කප්ලාන් නමැත්තිය විසින් ලෙනින් ට වෙඩි තබන ලදී. දකුණු මොස්කව්හි ආයුධ කම්හලක් වන Hammer and Sickle හි දී ලෙනින් කතාවක් පවත්වා, ගොඩනැගිල්ලෙන් පිට වී තම මෝටර් රථයට ඇතුළු වීමට පෙර කප්ලාන් ලෙනින්ට කතා කළාය. ලෙනින් ඇය දෙසට හැරුණු විට ඇය බ්‍රවුන්නිං පිස්තෝලයකින් වෙඩි තුනක් තැබුවාය. එක් උණ්ඩයක් ලෙනින්ගේ කබාය හරහා ගිය අතර අනෙක් දෙක ඔහුගේ ශරීරය තුළ රැඳුණි. එක් උණ්ඩයක් ඔහුගේ බෙල්ල හරහා ගොස්, ඔහුගේ වම් පෙණහලුවල කොටසක් සිදුරු කර, ඔහුගේ දකුණු අක්ෂකාස්ථිය (clavicle) අසල නතර විය. අනෙක ඔහුගේ වම් උරහිසෙහි නතර විය. ලෙනින්ව ක්‍රෙම්ලිනයේ පිහිටි ඔහුගේ වාසස්ථානය වෙත ආපසු ගෙන යන ලදී. වෙනත් කුමන්ත්‍රණකරුවන් ඔහුව මරා දැමීමට සැලසුම් කරයි යැයි ඔහු බිය වූ අතර වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ලබා ගැනීමට ක්‍රෙම්ලිනයේ ආරක්ෂාව අත්හැර යාම ප්‍රතික්ෂේප කළේය. ඔහුට ප්‍රතිකාර කිරීමට වෛද්‍යවරුන් ගෙන්වූ නමුත්, රෝහල් පහසුකම් වලින් පිටත උණ්ඩ ඉවත් කිරීමට නොහැකි විය. ඔහුගේ තුවාලවල බරපතලකම කොතෙක් වුව ද, ලෙනින් දිවි ගලවා ගැනීමට සමත් විය. ව්ලැඩිමීර් ලෙනින් ඝාතනය කිරීමට තැත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ෆැනි කප්ලාන් අත්අඩංගුවට ගෙන 1918 දී චෙකා පොලිසිය විසින් මරා දමන ලදී.

යුධ කාලීන විනාශය, සාගතය සහ මහජන නැගිටීම් වලට ප්‍රතිචාර දක්වමින් 1921 දී ලෙනින් නව ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය හරහා ආර්ථික වර්ධනය දිරිමත් කළේය. රුසියානු නොවන ජාතීන් කිහිපයක් 1917 න් පසු රුසියානු අධිරාජ්‍යයෙන් නිදහස ලබා ගත් නමුත් තුනක් 1922 දී නව සෝවියට් සංගමයට නැවත එක්සත් විය. ලෙනින්ගේ සෞඛ්‍ය තත්වය දුර්වල වූ අතර, 1923 මාර්තු මාසයේදී, ඔහුට තුන්වන ආඝාතයක් ඇති වූ අතර ඔහුගේ කතා කිරීමේ හැකියාව නැති විය; එම මාසයේ දී, ඔහු තම දකුණු පැත්තේ අර්ධ අංශභාගය අත්විඳින අතර සංවේදන ඇෆේෂියා (දුර්වලතාවය) ප්‍රදර්ශනය කිරීමට පටන් ගත්තේය. මැයි මාසය වන විට, ඔහු සෙමෙන් යථා තත්ත්වයට පත්වෙමින්, ඔහුගේ සංචලනය, කථනය සහ ලිවීමේ කුසලතාවයන් යම් ප්‍රමාණයකට නැවත ලබා ගන්නා බව පෙනී ගියේය. ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී ඔහු ක්‍රෙම්ලිනයට අවසන් සංචාරයක් කළේය. ඔහුගේ අවසාන සතිවලදී, සිනොවියෙව්, කමෙනෙව් සහ බුකාරින් විසින් ලෙනින් බැලීමට ගියහ. පසුව ඔහු මිය ගිය දිනයේ ඔහුගේ ගෝර්කි මන්දිරයට ද ඔහු බැලීමට ගියහ. 1924 ජනවාරි 21 දින, ලෙනින් කෝමා තත්වයට පත් වූ අතර එදිනම පසුව මිය ගියේය. ඔහුගේ මරණයට නිල හේතුව රුධිර නාලවල සුව කළ නොහැකි රෝගයක් ලෙස සටහන් විය. ජෝසෆ් ස්ටාලින් ඔහුගෙන් පසු  සෝවියට් රජයෙහි ප්‍රධානියා බවට පත් විය.

20 වැනි සියවසේ වඩාත්ම වැදගත් සහ බලගතු චරිතයක් ලෙස පුළුල් ලෙස සැලකෙන ලෙනින්, 1924 දී සිදු වූ ඔහුගේ මරණයෙන් පසුවත් 1991 දී සෝවියට් සංගමය විසුරුවා හරින තෙක් එහි පැතිරුණු පෞරුෂ සංස්කෘතියක විෂය විය. ඔහු මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය පිටුපස දෘෂ්ටිවාදී චරිතයක් බවට පත් වූ අතර ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය කෙරෙහි කැපී පෙනෙන බලපෑමක් ඇති කළේය. මතභේදාත්මක හා බෙහෙවින් භේදකාරී ඓතිහාසික චරිතයක් වන ලෙනින් ඔහුගේ ආධාරකරුවන් විසින් සමාජවාදයේ සහ කම්කරු පන්තියේ ශූරයෙකු ලෙස සලකයි. මේ අතර, සමූහ ඝාතන සහ දේශපාලන මර්ධනය අධීක්ෂණය කළ ඒකාධිපති ආඥාදායකත්වයක් ස්ථාපිත කළ බවට ලෙනින්ගේ විවේචකයෝ ඔහුට චෝදනා කරති.

මුල් සමය
1870 අප්‍රේල් 22 දින රුසියානු අධිරාජ්‍යයේ "සිම්බිර්ස්ක්" නගරයේ (දැන් "යූලියානොව්ස්ක්", Simbirsk) මධ්‍යම පාන්තික පවුලක ලෙනින් උපත ලැබීය. ඔහුගේ මව ගුරුවරියක් වූ අතර පියා රජයේ අධ්‍යාපන නිලධරයෙකු විය. (ලෙනින්ගේ පියාගේ රැකියාව නිසා ඔවුන්ට සමාජයේ ඉහල පිලිගැනීමක් ලැබුනි.)
අට දෙනෙකුගෙන් සමන්විත පවුලක තුන්වැනි දරුවා වූ ලෙනින්, කුඩා කලදී "වලෝද්‍යා" යන සුරතල් නාමයෙන් අමතනු ලැබීය. අනෙකුත් සොයුරු සොයුරියන් අතරින් ඇනා සහ ඇලෙක්සැන්දර් ඔහුට වැඩිමහල් වූ අතර, ඔල්ගා, දිමිත්‍රි සහ මාරියා ඔහුගේ බාල සොයුරු සොයුරියන් විය.

ලෙනින් දේශපාලනය පිලිබඳව හැදෑරීම ඇරඹුවේ ද්විතියික පාසලේදීය. ඔහු ඉගෙනුමට දක්ශ වූ අතර ග්‍රීක සහ ලතින් භාශා මනාව උගත්තේය. එවකට රුසියානු අධිරාජ්‍යයේ පාලකයා වූ සාර් වරයාට එරෙහිව විරෝධතා පැවැත්වීම හේතුවෙන් 1887 වසරේදී ඔහුව කසාන් සරසවියෙන් නෙරපා හැරිණි. එහෙත් සිය අධ්‍යාපණ  කටයුතු අත් නොහල ලෙනින්, තනිව පොත් පත් කියවමින් නීතිය පිලිබඳව හැදෑරීය. 1891 වසරේදී නීතීඥ බලපත්‍රය ලබාගැනීමටද ඔහු සමත් විය.

ලෙනින් සරසවියෙන් නෙරපා දැමූ වසරේදීම ඔහුගේ සොයුරා වන ඇලෙක්සැන්ඩර්, සාර් රජය විසින් එල්ලා මරා දැමිනි. එයට හේතුව ඔහු තුන්වන ඇලෙක්සැන්ඩෙර් සාර් වරයා මරා දැමීමේ කුමන්ත්‍රණයට හවුල් වීමයි. එමෙන්ම ඔවුන්ගේ සොයුරිය වූ ඇනා ද ටාටර් දේශය වෙත පිටුවහල් කෙරුනි. මේ සිදුවීම් වලින් දැඩි කෝපයට හා කනස්සල්ලට පත්වූ ලෙනින්, සිය සොයුරා වෙනුවෙන් සාර් වරුන්ගෙන් පලි ගැනීමට අදිටන් කරගත්තේය.

මූලාශ්‍ර

චරිත කතා
අදේවවාදී දාර්ශනිකයෝ
අදේවවාදය පිළිබඳ ක්‍රියාකාරීහු
සෝවියට් සංගමයේ රජයේ ප්‍රධානීහු
මාක්ස්වාදී න්‍යයාචාරීහු
පැරණි බොල්ෂෙවික්වරු
රුසියානු පත්‍රකලාවේදිහු
ස්වීඩන සම්භවයක් සහිත රුසියානු ජනයා
ජර්මානු සම්භවයක් සහිත රුසියානු ජනයා
රුසියාවේ ටාටර් ජනයා
රුසියානු සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කම්කරු පක්ෂ සාමාජිකයෝ
සෝවියට් සංගමයේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ප්‍රධානීහු
ක්‍රෙම්ලින් පවුරු මහා සුසාන භූමියේ මිහිදන් කර ඇති ජනයා
දේශපාලන දාර්ශනිකයෝ
රුසියානු අදේවවාදිහු
රුසියානු ආර්ථිකවිද්‍යාඥයෝ
රුසියානු කොමියුනිස්ට්වාදීහු
රුසියානු නීතිඥයෝ
රුසියානු දාර්ශනිකයෝ
රුසියානු විප්ලවවාදියෝ
සෙන්ට් පීටර්ස්බර්ග් රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාලයේ උපාධිධරයෝ
සෝවියට් දේශපාලනඥයෝ
ව්ලැඩිමියර් ලෙනින්
1870 උපත්
1924 මරණ
රුසියාව
රුසියානු ජනයා
රුසියාවේ ඉතිහාසය
සෝවියට් සංගමයේ වැසියන්
සෝවියට් සංගමය
මාක්ස්වාදියෝ
රාජ්‍ය නායකයෝ

ව්ලැඩිමියර් ලෙනින්


An Carex vietnamica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Louis-Florent-Marcel Raymond. An Carex vietnamica in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex vietnamica


Rhassan Muhareb dansk MMA-udøver og Thai-bokser Kalundborg, Danmark, der konkurrer i Letvægt-klassen. Han har kæmpet over 160 kampe. Muhareb vandt verdensmester-titlen i VM Super 8 turneringen i Hong Kong i 2012.

Muhareb mødte svenske Martin Fouda Afana Bipouna til Danish MMA Night den 9. juni 2018 i Brøndbyhallen i København.

MMA-karriere

Tidlige karriere
Muhareb startede til kampsport i en alder af 14 år.

Privatliv
Muhareb er far til 3 små piger og har en baggrund som socialpædagog, som han har brugt til at arbejde med socialt udsatte og kriminalitetstruede unge siden 2005. Han arbejder ligeledes som skuespiller og har medvirket i flere danske film som "Khalid" "Partisan" samt i serien "Alfa".

Eksterne henvisninger

MMA-udøvere fra Danmark
Kampsportsudøvere fra Danmark

Rhassan Muhareb