In linear algebra, a tridiagonal matrix is a band matrix that has nonzero elements only on the main diagonal, the subdiagonal/lower diagonal (the first diagonal below this), and the supradiagonal/upper diagonal (the first diagonal above the main diagonal). For example, the following matrix is tridiagonal:

The determinant of a tridiagonal matrix is given by the continuant of its elements.

An orthogonal transformation of a symmetric (or Hermitian) matrix to tridiagonal form can be done with the Lanczos algorithm.

Properties
A tridiagonal matrix is a matrix that is both upper and lower Hessenberg matrix. In particular, a tridiagonal matrix is a direct sum of p 1-by-1 and q 2-by-2 matrices such that  — the dimension of the tridiagonal. Although a general tridiagonal matrix is not necessarily symmetric or Hermitian, many of those that arise when solving linear algebra problems have one of these properties. Furthermore, if a real tridiagonal matrix A satisfies ak,k+1 ak+1,k > 0 for all k, so that the signs of its entries are symmetric, then it is similar to a Hermitian matrix, by a diagonal change of basis matrix. Hence, its eigenvalues are real. If we replace the strict inequality by ak,k+1 ak+1,k ≥ 0, then by continuity, the eigenvalues are still guaranteed to be real, but the matrix need no longer be similar to a Hermitian matrix.

The set of all n × n tridiagonal matrices forms a 3n-2
dimensional vector space.

Many linear algebra algorithms require significantly less computational effort when applied to diagonal matrices, and this improvement often carries over to tridiagonal matrices as well.

Determinant

The determinant of a tridiagonal matrix A of order n can be computed from a three-term recurrence relation. Write f1 = |a1| = a1 (i.e., f1 is the determinant of the 1 by 1 matrix consisting only of a1), and let

The sequence (fi) is called the continuant and satisfies the recurrence relation

with initial values f0 = 1 and f−1 = 0. The cost of computing the determinant of a tridiagonal matrix using this formula is linear in n, while the cost is cubic for a general matrix.

Inversion

The inverse of a non-singular tridiagonal matrix T

is given by

where the θi satisfy the recurrence relation

with initial conditions θ0 = 1, θ1 = a1 and the ϕi satisfy

with initial conditions ϕn+1 = 1 and ϕn = an.

Closed form solutions can be computed for special cases such as symmetric matrices with all diagonal and off-diagonal elements equal or Toeplitz matrices and for the general case as well.

In general, the inverse of a tridiagonal matrix is a semiseparable matrix and vice versa.

Solution of linear system

A system of equations Ax = b for  can be solved by an efficient form of Gaussian elimination when A is tridiagonal called tridiagonal matrix algorithm, requiring O(n) operations.

Eigenvalues

When a tridiagonal matrix is also Toeplitz, there is a simple closed-form solution for its eigenvalues, namely:

A real symmetric tridiagonal matrix has real eigenvalues, and all the eigenvalues are distinct (simple) if all off-diagonal elements are nonzero. Numerous methods exist for the numerical computation of the eigenvalues of a real symmetric tridiagonal matrix to arbitrary finite precision, typically requiring  operations for a matrix of size , although fast algorithms exist which (without parallel computation) require only .

As a side note, an unreduced symmetric tridiagonal matrix is a matrix containing non-zero off-diagonal elements of the tridiagonal, where the eigenvalues are distinct while the eigenvectors are unique up to a scale factor and are mutually orthogonal.

Similarity to symmetric tridiagonal matrix
For unsymmetric or nonsymmetric tridiagonal matrices one can compute the eigendecomposition using a similarity transformation.
Given a real tridiagonal, nonsymmetric matrix

where .
Assume that each product of off-diagonal entries is  positive  and define a transformation matrix  by

The similarity transformation  yields a symmetric tridiagonal matrix  by:

Note that  and  have the same eigenvalues.

Computer programming
A transformation that reduces a general matrix to Hessenberg form will reduce a Hermitian matrix to tridiagonal form.  So, many eigenvalue algorithms, when applied to a Hermitian matrix, reduce the input Hermitian matrix to (symmetric real) tridiagonal form as a first step.

A tridiagonal matrix can also be stored more efficiently than a general matrix by using a special storage scheme. For instance, the LAPACK Fortran package stores an unsymmetric tridiagonal matrix of order n in three one-dimensional arrays, one of length n containing the diagonal elements, and two of length n − 1 containing the subdiagonal and superdiagonal elements.

Applications
The discretization in space of the one-dimensional diffusion or heat equation

using second order central finite differences results in

with discretization constant  . The  matrix is tridiagonal with  and . Note: no boundary conditions are used here.

See also
 Pentadiagonal matrix
 Jacobi matrix (operator)

Notes

External links
 Tridiagonal and Bidiagonal Matrices in the LAPACK manual.

 High performance algorithms for reduction to condensed (Hessenberg, tridiagonal, bidiagonal) form
 Tridiagonal linear system solver in C++

Sparse matrices

Tridiagonal matrix


Donghak (anteriormente escrito Tonghak; lit. "aprendizado oriental") foi um movimento acadêmico neoconfucionista coreano fundado em 1860 por Choe Je-u. O movimento Donghak surgiu como uma reação ao Seohak (lit. "aprendizado ocidental"), e pediu um retorno ao "Caminho do Céu". Embora o Donghak tenha se originado como um movimento de reforma e renascimento dos ensinamentos confucionistas, gradualmente evoluiu sob seu terceiro patriarca para uma religião conhecida hoje como Cheondoísmo em ambas as Coreias.

História
Joseon, que patrocinava o neoconfucionismo como a ideologia do estado, viu uma crescente polarização entre os estudiosos confucionistas ortodoxos e os esforços de outros estudiosos confucionistas para reviver a ética social e reformar a sociedade. A crescente presença e pressão do Ocidente criou um maior senso de urgência entre os reformadores e, assim, Choe Je-u escreveu pela primeira vez seu tratado, Dongkyeong Daejeon (동경대전; 東經大全, lit. "livro compreensivo do aprendizado oriental"). Este tratado marcou o primeiro uso do termo "aprendizado oriental" e pedia uma rejeição de Deus (no sentido cristão) e outros aspectos da teologia cristã.

Choe ficou alarmado com a intrusão do cristianismo (천주교, Cheonjugyo, lit. "Catolicismo"), e a ocupação anglo-francesa de Pequim. Ele acreditava que a melhor maneira de combater a influência estrangeira na Coreia era introduzir a democracia, estabelecer os direitos humanos e criar um paraíso na Terra independente da interferência estrangeira.

Choe Je-u foi executado como criminoso pelo governo em 1864. O movimento foi continuado por Choe Si-hyeong (1829-1898), que sistematizou sua doutrina.

Em 1892, os pequenos grupos do movimento Donghak foram unidos em um único Exército de Guerrilha Camponês ou Exército de Camponeses de Donghak. Os camponeses trabalhavam nos campos durante o dia, mas durante a noite eles se armavam e invadiam escritórios do governo e matavam ricos proprietários, comerciantes e estrangeiros. Eles confiscaram as propriedades de suas vítimas para redistribuição.

Em 1894, a Rebelião Camponesa Donghak, liderada por Jeon Bongjun (1854-1895) e brutalmente reprimida preparou o terreno para a Primeira Guerra Sino-Japonesa, que colocou a Coreia sob controle japonês. Haewol evitou a captura por quatro anos, mas foi finalmente executado em 1898. Em meio a esse desastre, o movimento foi drasticamente reorganizado por Son Byong-hi (Uiam, 1861–1922), que modernizou Donghak de acordo com os padrões ocidentais, que ele aprendeu durante um exílio de cinco anos no Japão (sob um nome falso). Após a Guerra Russo-Japonesa em 1904, ele retornou à Coreia e estabeleceu o Chinbohoe ("sociedade progressista"), um novo movimento cultural e reformista projetado para reverter o declínio das fortunas da nação e criar uma nova sociedade. Através do Donghak ele conduziu um movimento nacional que visava a melhoria social através da renovação de velhos costumes e modos de vida. Centenas de milhares de membros do Donghak cortaram seus longos cabelos e iniciaram o uso de roupas simples e modestas. Manifestações não violentas para melhoria social organizadas por membros de Donghak ocorreram ao longo de 1904.

No entanto, quando um de seus principais tenentes defendeu a anexação da Coreia pelo Japão, Uiam o excomungou e renomeou Donghak como Cheondogyo (ou Cheondoísmo) em 1905. Cheondogyo foi tolerado pelas autoridades japonesas, embora fosse considerado uma pseudo-religião.

Choe Je-u

O tratado de Choe Je-u defendia um retorno à compreensão confucionista do Céu, com ênfase no auto-cultivo e na melhoria da natureza. Como Choe escreveu, o Caminho do Céu estava dentro da própria mente, e assim, ao melhorar sua natureza, também se alcançava o Caminho do Céu.

Donghak não foi acompanhado por uma agenda específica ou doutrina sistemática. Choe acreditava em improvisar à medida que os eventos ocorriam. Ele não tinha planos práticos ou visões de como se estabeleceria um paraíso na Terra, muito menos o que o paraíso significava, exceto que todas as pessoas eram iguais. No entanto, a defesa da democracia, direitos humanos e nacionalismo coreano de Choe atingiu um acorde entre os guerrilheiros camponeses e Donghak se espalhou rapidamente pela Coreia. Os revolucionários progressistas invadiram e organizaram os camponeses em uma unidade de combate coesa.

Líderes
 Choe Je-u, também chamado de Su-un, fundador do Donghak em 1860. Executado em 1864.

 Choe Si-hyeong, também chamado de Haewol, segundo líder do Donghak após a morte de Choe Je-u. Compilou e imprimiu as obras do fundador e também criou suas próprias doutrinas. Executado em 1898.

 Son Byong-hi, também chamado de Uiam, terceiro líder do Donghak. Modernizou a doutrina baseando-se no Japão e sua Restauração Meiji depois de ter que fugir para o país em 1901. Após um conflito com seu irmão Yi Yong-gu, que defendia que o Japão ocupasse a Coreia, Uiam o excomungou e renomeou o movimento para Cheondoísmo. Durante a ocupação japonesa da Coreia passou a lutar contra o Japão. Foi preso por protestar e morreu em casa em 1922, após ser libertado da prisão por ter ficado doente.

Referências

História da Coreia
Religião na Coreia

Donghak


بن.ي كينغ  مطرب جاز أمريكي ولد في نورث كارولينا في 28 سبتمبر عام 1938 . اسمه الحقيقي (بنيامين ايرل نيلسون-born Benjamin Earl Nelson) بلغ اوج شهرته عام 1961 عندما بدأت أغنيته «تمسكوا بي» في الاشتهار، حيث بلغ المطرب رقم واحد في المملكة المتحدة عام 1987.

روابط خارجية

المصادر

 VH1 profile عنوان الوصلة
 عنوان الوصلة
 عنوان الوصلة
 - 4kالموقع الرسمي للمطرب

فنانو تسجيلات أتلانتك
كتاب أغان أفارقة أمريكيون
مغنو بوب أمريكيون
مغنو سول أمريكيون
مغنو ومغنيات بوب أمريكيون
مغنون أفارقة أمريكيون
مغنون أمريكيون
مغنون أمريكيون في القرن 20
مغنون أمريكيون في القرن 21
مغنون ذكور أمريكيون أفارقة في القرن 20
مغنون ذكور أمريكيون أفارقة في القرن 21
مغنون من كارولاينا الشمالية
مغنون من نيوجيرسي
مغنون من ولاية نيويورك
مغنون وكتاب أغان أفارقة أمريكيون
مغنون وكتاب أغان أمريكيون
مغنون وكتاب أغان ذكور أمريكيون أفارقة
مغنون وكتاب أغاني ريذم أند بلوز أمريكيون
مغنون وكتاب أغان من كارولاينا الشمالية
مغنون وكتاب أغان من نيوجيرسي
مغنون وكتاب أغان من ولاية نيويورك
منتجو تسجيلات أفارقة أمريكيون
منتجو تسجيلات أمريكيون
منتجو تسجيلات من كارولاينا الشمالية
مواليد 1938
مواليد في هندرسون (كارولاينا الشمالية)
موسيقى الجاز
وفيات 1436 هـ
وفيات 2015
مغنون وكتاب أغاني ذكور أمريكيون أفارقة

بن إي كينغ


පෞරාණික නිර්මාණයක් වන පොළොන්නරුව වටදාගෙය, ශ්‍රී ලංකාවේ පොළොන්නරුව යුගයේ ඉදිවූවකි. මෙය පළමුවන පරාක්‍රමබාහු රජ සමයේ, බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශ්‍රී දන්ත ධාතුන් වහන්සේ තැන්පත් කිරීමට හෝ නිශ්ශංක මල්ල රජ සමයේ, බුදුරජාණන් වහන්සේගේ පාත්‍ර ධාතුව තැන්පත් කිරීමට ඉදිකරවූවක් බවට විශ්වාසයන් පවතී. එකල මෙම පූජනීය ධාතූන් රාජ්‍යත්වයේ සංකේතයන් විය. පොළොන්නරුව ඓතිහාසික නගරය තුල පිහිටා ඇති මෙය රට තුල සංරක්ෂණය වී ඇති විශිෂ්ටතම වටදාගෙය මෙන්ම මෙම මාදිලියේ වාස්තුවිද්‍යාවේ අත්‍යන්ත සමෘද්ධිය විද්‍යාමාන කර‍යි. ශතවර්ෂ ගණනාවක් ජරාවාස වී තිබීමෙන් අනතුරුව 1903දී පොළොන්නරුව වටදාගෙයෙහි  කැණීම් ආරම්භ විය.

කුඩා ස්තූපයක ආරක්ෂාව සදහා ඉදිකල මෙම නිර්මාණය සංකීර්ණ ශිලා කැටයමින් අලංකාර කරන ලද ශිලා වේදිකා යුගලකින් සමන්විත වේ. උතුරු දිශාවට මුහුණලා ඇති තනි දොරටුවකින් පහත් වේදිකාවට ප්‍රවිෂ්ට විය හැකි අතර සතර දිශාවට මුහුණලා ඇති දොරටු සතරකින් ඉහල වේදිකාවට ප්‍රවේශ විය හැක. කුඩා ස්තූපය සමන්විත ඉහල වේදිකාව ගඩොල් බිත්තියකින් ආවෘත වී ඇත. ස්තූපය වටා ඇති එක් එක් දොරටුව දෙසට මුහුණලා තබා ඇති බුද්ධ ප්‍රතිමා සතරකි.  දැවමය පියස්සකට රුකුල් දෙනු පිණිස ඉදිකල බවට අනුමාන වශයෙන් සිතිය හැකි ඒකකේන්ද්‍රීය ශිලා ස්තම්භ පේළි ත්‍රිත්වයක්ද මෙහි පිහිටා ඇත. සමස්ථ නිර්මාණයම ශිලා කැටයමින් සැරසී ඇත. සඳකඩපහණ වැනි පොළොන්නරුව වටදාගෙයි ඇති ඇතැම් නිර්මාණ, එවන් වාස්තුවිද්‍යාත්මක ලක්ෂණ සඳහා ඇති විශිෂ්ටතම උදාහරණ බව සැලකේ. ඇතැම් පුරාවිද්‍යාඥයින් මෙහි දැවමය පියස්සක් තිබූ බව යොජනා කලද, ඇතැමුන් මෙම මතය ප්‍රතික්ෂේප කරයි.

ඉතිහාසය

පොළොන්නරුව වටදාගෙය කවුරුන් විසින් කුමන කාලසීමාවක ගොඩනගන ලද්දක්දැයි යන්නට පුරාවිද්‍යාඥයින් සහ ඉතිහාසඥයින් අතර පවතින මතවාද එකිනෙකට වෙනස් වේ. ඉන් එක් මතවාදයක් වන්නේ, මෙය 12වන ශතවර්ෂයේදී  පළමු පරාක්‍රමභාහු රජ සමයේ ඉදි වූ බවයි. ඔහු බුදුරජාණන් වහන්සේගේ දන්ත ධාතුව තැම්පත් කිරීමට, කවාකාර ශිලා ධාතු මන්දිරයක් ඉදිකල බව චූලවංශයේ සඳහන් වේ. පුරාවිද්‍යාඥ එච්.සී.පී. බෙල්ගේ විශ්වාසය වන්නේ මෙම ධාතු මන්දිරය පොළොන්නරුව වටදාගෙය බවයි. මීට පරස්පර අදහසක් ප්‍රකාශ වන,  රාජාවලිය සහ පූජාවලිය වැනි දිවයිනේ ඓතිහාසික මූලාශ්‍ර කිහිපයක සඳහන් වන්නේ මෙය නිශ්ශංක මල්ල රජු විසින් ඉදිකරන ලද්දක් බවයි. කෙසේ උවත් ආතර් මයුරයිස් හොකාර්ට්ගේ අධ්‍යනයන් පෙන්වා දෙන්නේ  නිශ්ශංක මල්ල රජු එතෙක් තිබූ ගොඩනැගිල්ල ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමත් වාහල්කඩ සහ බාහිර ද්වාර ම්ණ්ඩපය වැනි එකතු කිරීම් කීපයක් පමණක් කර ඇති බවත්ය. මහාවංශය පරිවර්ථනය කල විල්හෙල්ම් ගීගර් සහ ඉතිහාසඥයකු වන එච්.ඩබ්ලිව්. කොඩ්රින්ටන් යන දෙදෙනාම මෙම මතය සමඟ එකඟ වේ. සමීපයෙහි පිහිටි නිශ්ශංක මල්ල රජු විසින් පිහිටුවන ලද  ශිලා ලේඛණයක වටදාගෙය ඔහුගේ තැනීම් අතර ලැයිස්තු ගතකොට ඇත. එය ඉදිකරන ලද්දේ තම අධීක්ෂණය යටතේ ඔහුගේ සෙනවියෙකු විසින් බව මෙහි ඔහු සඳහන් කොට ඇත.

පුරාණ බෞද්ධ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පයේ අද්විතීය අංගයක් වන වටදාගෙවල්, වැදගත් පූජනීය වස්තූන් නිදන් කල හෝ පවිත්‍ර භාවයට පමුණුවනලද භූමියමත ඉදිකරන ලද කුඩා ස්තූපයන්ගේ ආරක්ෂාව සදහා ගොඩනගන ලදී. පොළොන්නරුව වටදාගෙය පලමුවන පරාක්‍රමභාහු රජු  විසින් ගොඩනගන ලද සිද්ධස්ථානයක් නම්, බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශ්‍රී දන්ත ධාතුව එහි නිදන්වී තිබීමට ඉඩ ඇත. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ පාත්‍ර ධාතුව  එහි නිදන්වී තිබීම අනෙක් භාව්‍යතාවයි. මෙම ධාතූන් යුගලයම පුරාණ ලාංකීය සංස්කෘතියේ වැදගත් අංගයන් වූ අතර පොළොන්නරුව වටදාගෙය දේශයේ වැදගත්ම සහ ගෞරවණීයම ගොඩනැගීම් වලින් එකක් විය.

1215දී දකුණු ඉන්දීය ආක්‍රමණ සමඟ පොළොන්නරුව රාජධානියේ අවසානය සිදුවිය. රාජධානියේ බිඳවැටීමත් සමග පොළොන්නරුව වටදාගෙය ජරාවාසව තිබී ඇති අතර පසුකාලීන ඒ පිළිබඳ කිසිඳු සටහනක් දක්නට නැත. 1903දී පුරාවිද්‍යා දෙපාර්ථමේන්තුව මගින් එම භූමියේ බෙල් යටතේ කැණීම් කටයුතු අරම්භ කල අතර ඔහු එම අවස්ථාවේදී එය පස් ගොඩැල්ලක් පමනක් යයි සලකුණු කරගන්නා ලදී.

පිහිටීම සහ පෙනුම

ඓතිහාසික පොළොන්නරුව නගරය තුල, දළදා මලුව නම් චතුරස්‍රාකාර ප්‍රදේශය තුල පොළොන්නරුව වටදාගෙය පිහිටා ඇත. නගරයේ පැරණිතම සහ අති පූජනීය ස්මාරක කිහිපයක්ම දළදා මලුව තුල අඩංගු වේ. ඒවා අතරින් ප්‍රමුඛ ස්ථානයක් පොළොන්නරුව වටදාගෙයට හිමිවන අතර දළදා මලුවේ ගිණිකොන ප්‍රදේශයේ වැඩිම ප්‍රමාණයක් ආවරණය කරයි. මෙය රට තුල  හොඳින්ම සංරක්ෂණය වී ඇති වටදාගෙයකට උදාහරණයක් වන අතර අනුරාධපුර යුගයට අයත්, විශේෂයෙන් ථූපාරාමයේ සහ ලංකාරාමයේ සැලසුමට එක්තරා ප්‍රමාණයකට සමානත්වයක් දරයි.

පාදකයේ විෂ්කම්භය අඩි 27 අඟල් 8 (මීටර් 8.43)ක් වූ කුඩා ස්තූපයක් වටා මෙම ගොඩනැගිල්ල ඉදිකොට තිබේ. පහත් වේදිකාව සහ ස්තූපය අඩංගු ඉහල වේදිකාව ලෙස වටදාගෙයි මට්ටම් දෙකකි. ඉහල වේදිකාවෙහි විෂ්කම්භය අඩි 80 (මීටර් 24)ක් වන අතර පහත් වේදිකාවේ අඩි 120 (මීටර් 37)කි. පහත් වේදිකාව පොලොව ම්ට්ටමේ සිට අඩි 4 අඟල් 3 (මීටර් 1.30)ක් උසින් පිහිටා ඇති අතර ඉහල වේදිකාව පහත් වේදිකාවේ සිට අඩි 5 අඟල් 3 (මීටර් 1.60)ක් උසින් පිහිටා ඇත.

උතුරු දිශාවේ ඇති තනි දොරටුවක් හරහා කවාකාර පහත් වේදිකාවට ප්‍රවිෂ්ට විය හැක. විචිත්‍ර ලෙස ඉදිකර ඇති දොරටු සතර, මෙහි සිට අයින ගඩොල් බිත්තියකින් අවෘත වූ ඉහල වේදිකාවට මඟ පෙන්වයි. මෙම දොරටු, සතර කේන්ද්‍රීය දිශාවන්ට දිශානත වී ඇත. ස්තූපය වටා එක් එක් දොරටුව දෙසට මුහුණුලා ඇති බුද්ධ ප්‍රතිමා සතරක් තැම්පත් කොට ඇත. මෙම වේදිකාවේ මධ්‍යය, ස්තූපය මඟින් ආවරණය වී ඇත. එක් එක් බුද්ධ ප්‍රතිමාවේ උස අඩි 5 (මීටර් 1.5)ක් වන අතර එක එකක් උස අඩි 2 අඟල් 10 (මීටර් 0.86)ක් වූ ශිලා ආසන මත තැම්පත් කොට ඇත. ඒක කේන්ද්‍රීය ශිලා ස්තම්භ පේළි  ත්‍රිත්වයක් ඉහල වේදිකාවේ පැවතී ඇත. ගඩොල් ප්‍රාකාරය තුල පිහිටි මෙම පේළි වලින් දෙකක කිසිවක් ශේෂවී නැති අතර තෙවන පේළිය ඊට පිටතින් දක්නට ඇත. ඇතුලත පේළියේ ස්තම්භ 16ක්ද මැද පේළියේ ස්තම්භ 20ක්ද පිටත පේළියේ ස්තම්භ 32ක්ද තිබී ඇත. දැනට පවත්නා පිටත වළල්ලේ ස්තම්භ වල උස අඩි 8 (මීටර් 2.4)ක් පමණ වේ.

ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය සහ ගල් කැටයම් කළාව

අතීත ශ්‍රී ලාංකික පුරවැසියන් බදු ගෙවීමේ ක්‍රමයක් ලෙස ඉදිකිරීම් සහ අළුත්වැඩියා කිරීමේ වැඩ වල නිරතවන ලදී. එවන් ශ්‍රමිකයන්ද පොළොන්නරුව වටදාගෙය ඉදිකිරීමේදී යොදාගෙන ඇත. කෙසේ උවත් වැඩි කර්තව්‍යයක් නිපුන ශිල්පීන් අතින් සිදුකර ඇති බව නිර්මාණයන්ගේ උසස් තත්වය පෙන්වාදෙයි. පොළොන්නරුව යුගයේදී වටදාගෙය ආකාරයේ නිර්මාණයන්ගේ ගෘහ නිර්මාණශිල්පය ඉහල මට්ටමක පැවති අතර පොළොන්නරුව වටදාගෙය එහි අත්‍යන්ත දියුණුව බව සලකයි. නිර්මාණයේ වඩාත්ම සිත් ඇදගන්නා අංග සමහරක් වන්නේ එහි ඇති සංකීර්ණ ගල් කැටයම් වේ. උතුරු පිවිසුමේ ඇති සඳකඩපහණ සහ නැගෙනහිර පිවිසුමේ ඇති මුරගල් දෙක පොළොන්නරුව යුගයට අයත් එවන් වාස්තුවිද්‍යාත්මක නිර්මාණ සඳහා ඇති විශිෂ්ටතම උදාහරණ ලෙස සලකයි. පුරාණ ලංකාවේ ආශ්‍රමස්ථ ගොඩනැගිලි සඳහා වන පිවිසුමෙහි සුලභව මෙවන් සැරසිලි අංග ස්ථාපිත කොට තිබූ අතර සඳකඩපහණ බුදුදහමේ සංසාර චක්‍රය නිරූපණය කරන බව ඉතිහාසඥයින්ගේ පිළිගැනීමයි. බෙල්ට අනුව පැහැදිලි වන්නේ ඉහල වේදිකාවේ පැතිවල ඇති කැටයම් වලට සමකල හැකි නිර්මාණයක් අනුරාධපුරයේ හෝ පොළොන්නරුවේ හෝ ඇතැම්විට ලංකාවේ වෙනත් කිසිම බෞද්ධ සිද්ධස්ථානයකින් හෝ හමුනොවන බවයි.

පොළොන්නරුව වටදාගෙයින් හමුවන සෘජු, සමමිතික ශිලා ස්තම්භ අනුරාධපුර යුගයේ ගොඩනැගිලිවල දක්නට ලැබෙන ඒවාට බොහො සෙයින් සමානවේ. සෑම ශිලා ස්තම්භයකම පාදය නෙළුම් මලක හැඩයට කැටයම් කොට ඇත.  පුරාවිද්‍යාඥ සෙනරත් පරණවිතාන අනුමාන කරන්නේ මෙම ශිලා ස්තම්භ දැවමය පියස්සක් උසුලා සිටි බව‍යි. මෙම මතය බොහො අය විසින් පිළිගන්නා අතර මේ සඳහා භාවිතා කල ඇණ සහ උළු කැණීම් වලදී හමුවී ඇත. කෙසේ උවත් අනෙක් මතය වන්නේ වටදාගෙයට පියස්සක් නොතිබූ බවත් පහන්, තිර හෝ බෞද්ධ සංකේත එල්ලීමට ශිලා ස්තම්භ භාවිතා කල බවත්ය.

වේදිකාව වටා ඇති ගඩොල් ප්‍රාකාරය සැලකියයුතු තරම් ආරක්ෂාවී පැවතියත් එහි ඇතැම් කොටස් කැඩීගොස් ඇත. එහි ඝනකම බොහෝ සෙයින් අඩි 2 අඟල් 6(මීටර් 0.76)ක් වන අතර අනුමාන වශයෙන් ස්තූපය පැති වලින් ආරක්ෂාවීමට තනන ලද්දකැයි සිතිය හැක. ප්‍රාකාරයේ ඇතුලත පෘෂ්ඨය සිතුවම් වලින් අලංකාරව පැවති බවට සාධක ඇත. එහි පහල කොටස මල් මොස්තර කැටයම් කල  ගල් පුවරු වලින් ආවරණයවී ඇත. ප්‍රාකාරයට පහලින්වූ ඉහල වේදිකාවේ පැත්ත මෙන්ම පහත වේදිකාවේ පැත්තද කැටයමින් සැරසී ඇත.

ගලින් කැටයම් කල බුද්ධ ප්‍රතිමා සතර, ධ්‍යාන මුද්‍රාව නිරූපණය කරයි. ඉන් දෙකක් අද වනවිට නිරුපද්‍රිතව පැවතියද අනෙක් දෙකෙහි කොටස් පමණක් ඉතිරිව පවතී. ශ්‍රී ලංකාවේ සුලභව දක්නට ලැබෙන බුබ්බුලාකාර හැඩයට මධ්‍යයේ ස්තූපය ඉදිකර ඇත. මෙහි ඉහල කොටස විනාශවී ඇති අතර ගෝලාකාර හැඩැති පහල කොටස පමණක් දැනට ඉතිරිව පවතී. කෙසේ උවත් සාම්ප්‍රදායික පේසා වළලු ත්‍රිත්වය වෙනුවට මෙහි දක්නට ලැබෙන්නේ පේසා වළලු දෙකක් පමණි.

මේවාද බලන්න
තිරියාය වටදාගෙය
ලංකාරාමය වටදාගෙය
මිහින්තලය වටදාගෙය
ථූපාරාමය වටදාගෙය

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ

වටදාගෙවල්
පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

පොළොන්නරුව වටදාගෙය


Heinrich Otto Wieland (Pforzheim, 4. lipnja 1877. – Starnberg, 5. kolovoza 1957.) - njemački kemičar.

Poznat je po tome što je godine 1927. dobio Nobelovu nagradu za kemiju u znak priznanja za istraživanje žučnih kiselina. In 1901 Wieland received his doctorate at the University of Munich while studying under Johannes Thiele.

Za vrijeme Prvog svjetskog rata pod Fritzom Haberom radio je na proizvodnji iperita. Godine 1941. je sintentizirao alfa-amanitin.

Wieland je bio rodbinski povezan s Alfredom Boehringerom, osnivačem farmaceutske kompanije Boehringer Ingelheim, s kojom je od 1915. i 1920. i poslovno surađivao. Ista tvrtka od 1964. sponzorira prestižnu nagradu Otto Wieland koja se dijeli za istaživanja na polju lipida.

Za vrijeme Drugoga svjetskoga rata, pomogao je židovskim studentima i protivio se njihovom progonu.

Izvori

Njemački kemičari
Dobitnici Nobelove nagrade za kemiju

Heinrich Otto Wieland


Der Örebro Läns Fotbollförbund (dt. Fußballverband von Örebro Län) ist ein regionaler Fußballverband in Schweden. Er ist einer der 24 Mitgliedsverbände des Svenska Fotbollförbundet. Er hat seinen Sitz in Örebro und organisiert den Fußballspielbetrieb in der Provinz Örebro. Der Verband besteht derzeit aus 92 Mitgliedern und wird von Raul Björk geleitet.

Mitgliedsvereine

Ligabetrieb
(Quelle:)

Herren
 Division 4 – eine Liga
 Division 5 – zwei Ligen
 Division 6 – zwei Ligen
 Division 7 – drei Ligen
 Division 8 – vier Ligen

Daneben organisiert der Verband auch eine Nachwuchsliga und eine Alt-Herren-Liga.

Damen
 Division 3 – eine Liga
 Division 4 – eine Liga

Weblinks
 Örebro Läns FF Offizielle Website

Einzelnachweise

Schwedischer Fußballverband
Sport (Örebro län)
Regionaler Sportverband (Schweden)

Örebro Läns Fotbollförbund


15P/Finlay, komet komet Jupiterove obitelji, objekt blizu Zemlji.

Izvori

Kometi

15P/Finlay


An Melinis angolensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alfred Barton Rendle. An Melinis angolensis in nahilalakip ha genus nga Melinis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Melinis

Melinis angolensis


O lago Koyashskoye (; ) ou Opukskoye (; ; ) é um lago salgado na costa da península de Querche, na Crimeia, separado do mar Negro por uma fina faixa de terra. O lago encontra-se dentro da Reserva Natural de Opuksky e tem  quilómetros de comprimento,  quilómetros de largura e um metro de profundidade. O lago tem a particularidade de ter uma coloração rosa a escarlate, dependendo da luz, devido à presença de algas microscópicas do género Dunaliella que vivem na água. Quando a água evapora, o sal no lago cristaliza sobre as pedras e as margens, produzindo pedras de cristal e um cheiro de violeta.

Este local é considerado curativo e é apreciado por alguns moradores locais. Não é amplamente conhecido pelos turistas.

Ver também
 Lago Lemúria
 Lago Hillier

Ligações externas

Koyashskoye
Koyashskoye

Lago Koyashskoye


Aïn Fares se poate referi la:
Aïn Fares, localitate în provincia M'Sila, Algeria
Aïn Fares, localitate în provincia Mascara, Algeria

Aïn Fares


Eliza or ELIZA may refer to:

 Eliza (given name), a female given name (including a list of people and characters with the name)
 ELIZA, a 1966 computer program designed to simulate a therapist or psychoanalyst
 ELIZA effect, the tendency to relate computer behavior to human behavior
 Eliza (magazine), an American fashion magazine
 Eliza (ship), several ships
 Eliza (horse), an American Thoroughbred racehorse

Arts and entertainment
 Eliza (Arne), a 1754 opera by Thomas Arne
 Eliza (Cherubini), a 1794 opera by Luigi Cherubini
 Eliza (sculpture), a public artwork in the Swan River, Western Australia
 "Eliza", a song by Phish from their 1992 album A Picture of Nectar
 Eliza (English singer), English singer and songwriter formerly known as Eliza Doolittle
 Eliza (video game), a 2019 video game

See also
 Aliza, feminine given name
 Elijah (prophet)
 Elisa (given name)
 ELISA (biochemical analytical procedure)
 Elise (disambiguation)
 Liza (disambiguation)

Eliza


Harlock steht für:

 Die Abenteuer des fantastischen Weltraumpiraten Captain Harlock, japanische Manga- und Anime-Serie

Harlock ist der Familienname folgender Personen:

 David Harlock (* 1971), kanadischer Eishockeyspieler
 Neil Harlock (* 1975), neuseeländischer Fußballspieler

Harlock


MV Rabaul Queen fue un ferry de pasajeros de Papúa Nueva Guinea. Construido en Japón en 1983 por PNG's Rabaul Shipping, el ferry tenía una ruta habitual entre la ciudad de Kimbe, ubicada en la isla de Nueva Bretaña, y Lae en la Papúa-Nueva Guinea continental.

El 2 de febrero de 2012, se hundió a unas nueve millas náuticas de Finschhafen, en la ruta entre Kimbe y Lae. El navío envió una señal de socorro a primera hora de la mañana. Se estima que iban a bordo 12 personas de la tripulación y 350 pasajeros. Unos 193 pasajeros fueron rescatados, dándose por desaparecidos a más de 183 pasajeros.

La oficina provincial de Gestión de Desastres redujo el 2 de marzo de 246 a 237 el número de personas que fueron rescatadas con vida después de que el barco se hundiera a 80 kilómetros de Lae, la segunda ciudad del país.

Véase también
 Naufragio
 Anexo:Naufragios por número de víctimas
Accidentes similares
 MS Herald of Free Enterprise
 MV Bukoba
 MV Doña Paz
 M/S Estonia
 MV Le Joola
 Hundimiento del MV Karama
 Naufragio del Sewol
 Naufragio del MV Nyerere

Referencias

Enlaces externos

Desastres en 2012
Naufragios
Barcos de Papúa Nueva Guinea
Transbordadores
Incidentes marítimos en 2012

MV Rabaul Queen


Dalia Ferreira (Caracas, 10 de octubre de 1966) artista plástica, fotógrafa y periodista venezolana, conocida por sus intervenciones digitales que abordan la temática urbana en forma crítica y con toques de humor e ironía.

Infancia y estudios

Su padre fue profesor de matemáticas y columnista en los diarios venezolanos de mayor circulación, en los que publicó numerosos artículos críticos sobre el sistema educativo en Venezuela. Su madre interrumpió sus estudios en medicina para dedicarse a criar a su hermano Edgar y a Dalia, que vendría en camino cuatro años más tarde.

En los años ochenta descubrió la fotografía durante largas tertulias con su amigo Tony Vicentelli, a cuyo estudio acudía con gran frecuencia para observarle trabajar o posar para él. Su interés por el arte se manifestó desde muy temprana edad, estudiando en períodos vacacionales en escuelas juveniles en su ciudad natal y explorando su lado musical como alumna de teoría y solfeo y órgano eléctrico.

Su impresionante facilidad para la música la llevó a aburrirse rápidamente del instrumento que le habían asignado sus padres para iniciarse en ese mundo, como lo fue un órgano eléctrico que le obsequiaron como regalo de 15 años, por parecerle un instrumento musical poco digno, pues pensaba que el virtuosismo no dependía del ejecutante, sino del precio del órgano. Se puso de acuerdo con su hermano Edgar y lo vendieron para poder adquirir su primera cámara de fotografía, una Cannon EOS, con la cual cultivó  profusamente la fotografía en blanco y negro, armando su laboratorio de revelado casero, en el cual pasaba días y noches sin salir siquiera.

Entre 1983 y 1988 cursó sus estudios de Periodismo en la Universidad Católica Andrés Bello, mientras incursionaba en el mercado laboral como pasante de un canal de televisión Venevisión, siendo merecedora e inspiración del primer reconocimiento a pasantes periodísticos que otorgaría en adelante el departamento de noticias de esa estación. Paralelamente incursionó en el mundo del cine Súper 8, dirigiendo dos cortometrajes que ganaron varios premios nacionales a jóvenes realizadores cinematográficos, llamados REM 999 y En el Aire.

Durante la década del 90, recorre los medios del país para acumular la mayor experiencia posible. Trabajó como fotógrafa y periodista de El Diario de Caracas, siendo exitosas sus secciones El Juglar de la Ciudad y La Publihistorieta, donde comenzó a experimentar con montajes, fotografías e ilustraciones mientras se burlaba de la publicidad.

Desempeñó cargos en la radio venezolana, trabajando como gerente de circuitos de broadcast deportivo en Radio Caracas Radio, locutora de espacios culturales y de entretenimiento y gerente de contenidos musicales en 92.9 FM, fueron sus actividades paralelas a su desarrollo como artista visual.

Es Cofundadora de la Escuela de Radio y Circuito de Radio Virtual Estación Inalámbrica, una boutique creativa (Vago Gamer) y es voz comercial de varias marcas de consumo masivo en Venezuela.

Carrera y estilo

Desde sus primeros encargos como fotógrafa específicamente como foto-fija de espacios dramáticos en Radio Caracas Televisión, extinto canal de televisión venezolana, Ferreira comenzó a experimentar con collage y alteración de las imágenes. Su primera obra expuesta públicamente, en la Galería Nacional de Arte de la Universidad Central de Venezuela, fue merecedora de galardón especial. Homero en la Carraca, Matt Groenning featuring Michelena, planteó un símbolo dentro de la cultura de masas, como lo es Homero Simpson, dentro de la obra del pintor venezolano Arturo Michelena, llamada "Miranda en la Carraca", acostado sobre el catre donde normalmente se encuentra el prócer de la Independencia Miranda tomando su lugar en la obra.

Publica numerosos trabajos fotográficos como foto-periodista de El Diario de Caracas entre 1989 y 1990 y se destaca como y creativa en televisión, prensa, publicidad, instituciones culturales, revistas y radio. Creó el departamento de comunicaciones del Centro Cultural Chacao en Caracas, conformado por un equipo humano y por una plataforma digital: Radio y Tv online que difunden toda la agenda de esta institución. Actualmente forma parte de la dirección de la agencia de medios digitales Estación Inalámbrica.

Ferreira estudió fotografía en las escuelas de Ana María Yánez, Nelson Garrido y Rodrigo Benavidez, las cuales sentaron las bases técnicas del trabajo fotográfico, pero su estilo intervenido lo aprendió de manera autodidacta pasando días y noches enteras entrenándose en programas de diseño digital. En el 2012 viaja a New York en donde estuvo durante seis meses estudiando dibujo y técnica mixta en The Art Student League.

Técnica

Desde año 2000 la tendencia del trabajo de Ferreira se encauzó hacia una búsqueda de imágenes estrictamente urbanas. Ha registrado su ciudad natal, la capital venezolana, desde todos los ángulos posibles, lo que le ha servido para hacer una biblioteca de imágenes, donde se registra el cambio del paisaje arquitectónico de Caracas a lo largo de las últimas décadas. Estos registros, que parten del hecho fotográfico, son los elementos que conforman el caleidoscopio compositivo en sus obras.

Las imágenes recopiladas por Ferreira son luego llevadas a todo tipo de programas de diseño digital, para crear universos personales una y otra vez en cada una de sus series, respetando desde luego los principios y elementos básicos de la composición. Su técnica consiste en fotografía digital intervenida. Picografías digitales representadas en un collage digital de fotografías urbanas. Inclina su trabajo hacia el arte digitalizado, que deja de lado el uso del lienzo tradicional sobre grandes caballetes y los pinceles para ser sustituidos por hardware (mouse, teclado y monitor) que sirve como órgano de extensión para la creación de cada serie conceptualizada.

Ha explorado otros campos de difusión para sus propuestas como el video arte y ha logrado unir el trabajo gráfico de caricaturistas con la intervención digital al agregar color, líneas y la superposición de diversos elementos. La obra de Ferreira es un intento por reiventar la realidad y volverla a presentar como ficción, sin haber clara distinción entre lo que es verdadero y lo que está manipulado a través de técnicas informáticas. En este sentido, la artista ha rescatado una y otra vez la noción de que la característica de la actividad creadora es la manipulación. A partir de esa manipulación, ha intentado abarcar la ciudad, que bajo su manera de ver "está condenada por la ecología, la sociología, la psicología y la economía", como un desafío que, de metros cuadrados, pasa a píxeles e histogramas en sus ordenadores.

Premios y reconocimientos
 2005: Premio Exhibición Asociación Venezolana de la Comunidad Fotográfica (AVECOFA)
 2005: Reconocimiento Especial el Salón Nacional de la Fotografía. Universidad Central de Venezuela. Obra: Homero en Carraca / Matt Groenning featuring Michelena
 2006: Tercer Premio Concurso Nacional de Fotografía de General Mills de Venezuela con el tema Diablitos en la Mesa del Venezolano. Obra:  Engranaje Endiablado.
 2014, octubre, Beca-Residencia Artística Museo de Arte Contemporáneo Costa da Morte, La Coruña, Galicia, otorgada por la Fundación Torre-Pujales,Galería Ra del Rey, Madrid

Referencias

Enlaces externos

 Dalia Ferreira y su Caracas deshuesada en Google Open Gallery, entrevista en TU ZONA CARACAS- ÚLTIMAS NOTICIAS
 Dos venezolanos participarán en la Bienal de Florencia 2015, EL UNIVERSAL
 Caracas se desarma en trozos de colores en la Google Open Gallery, EL NACIONAL
Dalia Ferreira en Google Opden Gallery, Noticias GLOBOVISIÓN
 Caracas de eleva en Google Open Gallery París con Deconstrucciones de Dalia Ferreira, reseña por QH2NIGHT.COM

 Dalia Ferreira presenta exposición "Deconstrucciones" por ONDA LA SUPERESTACIÓN

 Entrevista en VERTVNOTICIAS.COM, Colección Deconstrucciones

 La artista visual Dalia Ferreira presenta en Venezuela su serie "Cuarentena". Aporrea
 Dalia Ferreira presenta en Venezuela "Cuarentena". Diverso Magazine

Caraqueñas
Fotógrafas de Venezuela
Mujeres periodistas de Venezuela
Fotógrafos de Venezuela

Dalia Ferreira


Ficarolo ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Rovigo in Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 30,5 Kilometer westsüdwestlich von Rovigo und etwa 19 Kilometer nordwestlich von Ferrara am Po. Ficarolo grenzt unmittelbar an die Provinz Ferrara (Emilia-Romagna).

Geschichte
Erstmals urkundlich erwähnt wird die Gemeinde 936.
1152 kommt es zu einer Überschwemmung des Po, die als rotta di Ficarolo in die Geschichtsbücher eingeht und zahlreiche Orte und Städte im Podelta verwüstet.

Im Grenzgebiet zwischen Ficarolo und der Nachbargemeinde Gaiba wurde ein antikes römisches Gehöft entdeckt und unter der Leitung des Bochumer Archäologen Hermann Büsing zwischen 1992 und 2000 erforscht. Höhepunkt der Ausgrabungen war die Entdeckung des unversehrten Grabs einer ostgotischen Frau, der sogenannten Dame von Ficarolo. Diese wurde in voller Tracht im Alter von 40 bis 60 Jahren bestattet und wurde um 460 v. Chr. geboren. Anhand der beigegebenen Fibeln, Haarnadeln und des Schmucks konnte die Dame von Ficarolo nicht nur als Ostgotin identifiziert, sondern auch Stationen ihres Lebens rekonstruiert werden.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Venetien

Ficarolo


Hvem har taget mine tænder? er en amerikansk film fra 1989 instrueret af Robert Bierman.

Medvirkende
 Nicolas Cage som Peter Loew
 Maria Conchita Alonso som Alva Restrepo
 Jennifer Beals som Rachel
 Elizabeth Ashley som Dr. Glaser
 Kasi Lemmons som Jackie
 Bob Lujan som Emilio
 Jessica Lundy som Sharon
 Johnny Walker som Donald
 Boris Leskin som Fantasy Cabbie
 Michael Knowles som Andrew

Eksterne henvisninger

Gyserkomediefilm fra USA
Amerikanske film fra 1989
Vampyrfilm

Hvem har taget mine tænder?


Nyyrikki (Aussprache: ˈnyːrikːi) ist im finnischen Epos Kalevala ein freundlicher Dämon der Jagd, Sohn des Walddämons Tapio und der Mielikki sowie Bruder von Tellervo.

Als Lemminkäinen von Louhi den Auftrag erhält, den Elch von Hiisi zu erlegen, bittet Lemminkäinen Nyyrikki, Markierungen zu setzen, um ihm so den Weg zu zeigen. Lemminkäinen beschreibt Nyyrikki in seiner wörtlichen Rede als einen Mann mit roter Kappe.

Nyyrikki wird auch mit der Figur des König Nimrod, dem sagenhaften Enkel des Noah aus dem Alten Testament assoziiert, dem im Gegensatz zu Nyyrikki jedoch oft negative Eigenschaften zugeschrieben werden. Auch in der ungarischen Mythologie existiert ein vergleichbarer Jagddämon Ménrót.

Sonstiges
Nyyrikki ist auch ein finnischer männlicher (selten auch weiblicher) Vorname und eine professionelle Mannschaft für elektronischen Sport mit einer internationalen Plattform für Spielergebnisse.

Literatur
Kalevala. Das finnische Epos des Elias Lönnroth. Mit einem Kommentar von Hans Fromm (Germanist), Reclam 1985.

Einzelnachweise

Finnische Mythologie
Finnische Gottheit
Männliche Gottheit

Nyyrikki


Florian Pavic (* 16. Februar 1986 in München) ist ein ehemaliger deutscher Kickboxer kroatischer Abstammung. Von 2009 bis 2012 war er Profi-Weltmeister der WKA.

Leben
Florian Pavic fing mit 15 Jahren mit dem Kickboxen in der Kickboxschule Steko in München an. Bereits nach einem Jahr wurde er Deutscher Meister im Amateurbereich. Es folgten der 2. Platz bei den Europameisterschaften 2005 und im Sommer 2007 der Weltmeistertitel im Amateurbereich in Karlsruhe. Von 2007 bis 2012 war Pavic im Profi. Er ist Diplom-Ingenieur der Technischen Physik und machte seinen Master in Micro- und Nanotechnik. Pavic wurde von den beiden Brüdern und ehemaligen Weltmeister Pavlica Steko und Mladen Steko trainiert und gemanagt. Seine Titelkämpfe wurden von Sat.1 im Rahmen der Steko's Fight Night Live  übertragen.

Erfolge
Kickboxen (Amateur)
 Internationaler Deutscher Meister 2003, 2005, 2006 und 2007
 Deutscher Pokalsieger 2006
 Vize-Europameister 2005
 Weltmeister 2007

Boxen (Amateur)
 Oberbayerischer Meister 2003 und 2007
 Südbayerischer Meister 2003
 Kroatischer Meister 2005

Kickboxen (Profi)
 Internationaler Deutscher Meister 2006 und 2007 der WKA
 Europameister 2007 und 2008 der WKA
 Weltmeister der WKA seit 2009

Liste der WM-Profi-Kickboxkämpfe (WKA)

Weblinks

 Persönliche Website
 Website seines Trainers

Einzelnachweise

Kickboxer (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1986
Mann
Weltmeister (Kickboxen)

Florian Pavic


Yusei Kayanuma (født 6. august 1993) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Kagoshima United FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yusei Kayanuma


පෞද්ගලික විලාසිතා උපදේශකයෙකු යනු නව විලාසිතාවන් , ඇඳුම් පැළඳුම් , වර්ණ සහ ශරීර අලංකරණය සඳහා යොදා ගන්නා විවිධ ආලේපන සහ ක්‍රමවේද ආදිය පිළිබඳව විවිධ පුද්ගලයන් හට උපදෙස් සපයන්නෙකු වේ.

පෞද්ගලික විලාසිතා උපදේශක වෘත්තිය පිළිගත් වෘත්තියක් වන නමුත් මෙම වෘත්තිය වේෂ නිරූපණ ශිල්පය සමග පටලවා ගත යුතු නොවේ. වේශ නිරූපණ ශිල්පීන්ගේ ප්‍රධාන කාර්යය වනුයේ ප්‍රධාන විලාසිතා නාමයන් සඳහා විලාසිතා නිරූපණ ඡායාරූප සම්බන්ධව ක්‍රියා කිරීමයි.

පෞද්ගලික විලාසිතා උපදේශකයෙකු කිසියම් විලාසිතා සන්නාමයක් සම්බන්ධව ක්‍රියා කරනු වෙනුවට කිසියම් පුද්ගලයෙකු සම්බන්ධයෙන් ක්‍රියා කිරීම සිදුකරයි. විශේෂයෙන්ම වර්තමානයේ සුප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයින් සඳහා විලාසිතා උපදේශකයන් ලෙස ක්‍රියා කරන ට්‍රිනී සහ සුසානා සහ ගොක්වෑන් ආදීන් ප්‍රසිද්ධියට පත් වීමත් සමග සාමාන්‍ය ජනතාව අතර එක් එක් පුද්ගලයන්ට ගැලපෙන විලාසිතාවන් නිර්මාණය කිරීම පිළිබඳව ඇති දැනුම සහ උනන්දුව ඉහළ ගොස් ඇත. මේ සමගම පෞද්ගලික විලාසිතා උපදේශකයෙකුගේ සේවය ලබා ගැනීම ලාභදායී ක්‍රියාවක් මිස අනවශ්‍ය වියදමක් නොවන බව සිතීමට පෙළඹෙන සංඛ්‍යාව ඉහළ යමින් පවතී. මේවන විට මෙම තත්ත්වයට ගැලපෙන පරිදි සාමාන්‍ය පුද්ගලයින්ට ද තම සේවය ලබා දීමට පෞද්ගලික විලාසිතා උපදේශකයින් ක්‍රියා කරමින් සිටිති. සාමාන්‍යයෙන් පෞද්ගලික විලාසිතා උපදේශකයින් කිසියම් පුද්ගලයෙකුට ගැලපෙන වර්ණයන් , ඔහුගේ හෝ ඇයගේ ශරීර ස්වභාවය වර්ගීකරණය , ජීවන රටාවට ගැලපෙන විලාසිතා සම්බන්ධව උපදෙස් ලබාදීම , විවිධ ආලේපන වර්ග ආදිය පිළිබඳ උපදෙස් සැපයීම සහ පුද්ගලයාට ගැලපෙන ඇඳුම් පැළඳුම් ආදිය තෝරා මිලට ගැනීම සම්බන්ධ සේවා සැපයීම ආදිය සිදු කරති. පෞද්ගලික විලාසිතා උපදේශකයෙකුගේ අරමුණ වන්නේ තම සේවා දායකයාට ඔහුගේ හෝ ඇයගේ ශරීර ස්වභාවයට සහ එදිනෙදා කටයුතුවලට ගැලපෙන ඇඳුම් විලාසිතාවන් මොනවාද යන්න පැහැදිලි කර ඔහුට හෝ ඇයට තම බාහිර ස්වභාවය පිළිබඳව විශ්වාසයක් ගොඩනගා ගැනීමට ආධාර දීමයි.

ලොව පුරා පෞද්ගලික විලාසිතා උපදේශකයින් ගණනාවක් සිටින අතර ක්‍රමයෙන් එම සංඛ්‍යාව ඉහළ යමින් පවතී. කිසියම් යහපත් මට්ටමකට ලඟා වූ පෞද්ගලික විලාසිතා උපදේශකයෙක් අනිවාර්යයෙන්ම ඔවුන් සඳහා වන කිසියම් සංවිධානයක සාමාජිකත්වය ලැබූවෙකු වේ. මෙවන් සංව්ධානයක් සඳහා උදාහරණයක් ලෙස එක්සත් රාජධානියේ "The Federation of Image Consultants" සංවිධානය හඳුන්වා දිය හැකිය. මෙම ක්ෂේත්‍රය සම්බන්ධයෙන් පුහුණුව ලබා ගත හැකි පාසැල් පවතින අතර සාමාන්‍යයෙන් පුහුණු කාලය මසක් දක්වා පමණ විය හැකිය.

විලාසිතා

පෞද්ගලික විලාසිතා උපදේශක


An Microterangis divitiflora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Karlheinz Senghas. An Microterangis divitiflora in nahilalakip ha genus nga Microterangis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Microterangis

Microterangis divitiflora


في الاحصاء، الخارج  هو عنصر أو قيمة شاذة وخارجة عن النسق المميز لمجموعة أو تركيبة معينة.

ففي عموم الدراسات في الإحصاء الرياضيون أنجزوا خوارزميات قادرة على التخفيف من تأثير الخوارج، أو إلغائها، أو حتى حذفها، مستخدمين طرق الإحصاء المتين .لكن في بعض الأحيان يكون وجودها مفيدا لمعرفة سلوك تركيبة أو منظومة.

تحليل البيانات
مصطلحات إحصائية
نظرية الاحتمالات

خارج (إحصاء)


Florencia Varela (* 23. März 1957 in Montevideo, Uruguay) ist eine uruguayische Tänzerin und Choreografin.

Ihre Ausbildung erhielt Florencia Varela von 1972 bis 1975 auf der Westchester School of Ballet in New York, von 1975 bis 1976 an der State University of New York at Purchase sowie 1977 auf der Martha Graham School und der Alvin Ailey School. 1978 war sie dann in Caracas am Internationalen Ballett tätig. Bei Carl Parisi erlernte sie 1982 die Martha-Graham-Technik. Drei Jahre später tanzte sie bei Crístine Tanguay in Madrid. Zudem nahm sie in Argentinien Unterricht bei Cristina Barnils und Juan José Bellini. Von 1982 bis 1986 lehrte und arbeitete sie in Madrid. 1986 nahm sie eine Tätigkeit als Dozentin an der Escuela Nacional de Danza auf und gründete im selben Jahr die Gruppe Contradanza, deren Direktorin sie auch war. 1991 erhielt sie als ausländische Choreographin ein Stipendium beim American Dance Festival. Im Folgejahr wurde ihr das Fulbright-Stipendium verliehen. 1996 und 1997 nahm sie auf Einladung an Festivals in Santiago de Chile, San Pablo und Porto Alegre teil. Im darauffolgenden Jahr wurde sie international anerkannte Feldenkrais-Methode-Lehrerin. Als freischaffende Choreographin war sie 2001 für das SODRE im Rahmen von Tabula rasa tätig. Florencia Varela ist auch in der Kampfkunst aktiv. Sie ist Trägerin des blauen Gürtels in Aikido.

Literatur
Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 343

Einzelnachweise

Balletttänzer
Choreograf
Uruguayer
Geboren 1957
Frau

Florencia Varela


بلدية دورانغو  هي بلدية تقع في مقاطعة بيسكاي, التي تقع في منطقة الباسك شمالي إسبانيا.

أعلام

 خوان كارلوس ألونسو
 خوسيه رامون غاليغو
 زابيير كاستيلو
 إيناكي ألونسو
 أوسكار دي باولا

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في بيسكاي
بلديات بيسكاي

دورانغو (بسكاي)


ريكي هيربيرت ، من مواليد 10 ابريل 1961، لاعب كرة قدم نيوزلندي سابق، ومدرب كرة قدم نيوزلندي حالي.

لعب مع منتخب نيوزيلندا لكرة القدم بين عامي 1980 و1989، وشارك معهم في 61 مباراة وسجل 7 أهداف.

يدرب حاليا منتخب نيوزيلندا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية نيوزيلنديون
لاعبو كرة قدم رجالية نيوزيلنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في الهند
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في بابوا غينيا الجديدة
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في جزر المالديف
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في فيجي
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في إنجلترا
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم من أوكلاند
لاعبو كرة قدم نيوزيلنديون
لاعبو كرة قدم نيوزيلنديون مغتربون
لاعبو منتخب نيوزيلندا لكرة القدم
لاعبو نادي سيدني أوليمبيك
لاعبو وولفرهامبتون واندررز
لاعبو يونيفرستي ماونت ولينغتون
مدربو دوري السوبر الهندي
مدربو كأس العالم 2010
مدربو كأس القارات 2009
مدربو كرة قدم مغتربون في الهند
مدربو كرة قدم مغتربون في بابوا غينيا الجديدة
مدربو كرة قدم مغتربون في جزر المالديف
مدربو كرة قدم مغتربون في فيجي
مدربو كرة قدم نيوزيلنديون
مدربو كرة قدم نيوزيلنديون مغتربون
مدربو منتخب جزر المالديف الوطني لكرة القدم
مدربو منتخب نيوزيلندا الوطني لكرة القدم
مدربو نادي ويلينغتون فينيكس لكرة القدم
مدربو نورث إيست يونايتد
مواليد 1961
مواليد في أوكلاند

ريكي هيربيرت


ملعب دي سويس  هو ملعب كرة قدم يقع في مدينة برن في سويسرا، وهو ملعب لنادي يانغ بويز السويسري، وهو ثاني أكبر ملعب من حيث عدد المتفرجين في سويسرا، واستضاف الملعب عدداً من مباريات بطولة أمم أوروبا 2008.

مراجع

استادات بطولة أمم أوروبا 2008 في سويسرا
تأسيسات سنة 2005 في سويسرا
مبان ومنشآت في برن
ملاعب رياضية في كانتون برن
ملاعب رياضة اكتملت في 2005
ملاعب كرة القدم في كانتون برن
ملاعب وطنية
عمارة القرن 21 في سويسرا

ملعب دي سويس


මෝල්ටීස් භාෂාව

මෝල්ටීස් භාෂාව (මෝල්ටීස්: Malti, මෙන් ම  L-Ilsien Malti හෝ Il-Lingwa Maltija; ඉංග්‍රීසි: Maltese [mɔːlˈtiːz]) යනු, රෝමානුක ආභාෂය සහිතව පශ්චාත්-මධ්‍යතන සිසිලියානු ඇරබීය භාෂාවෙන්  විකාශනය වුණ, මෝල්ටීස් ජනයා විසින් වහරනු ලබන භාෂාව යි. එය ඇෆ්‍රෝ- ආසියාතික භාෂා පවුලේ, සෙමිටික් උපභාෂා පවුලට අයත් භාෂාවකි. එය මෝල්ටාවේ ජාතික භාෂාව වන අතර  එය යුරෝපා සංගමයේ නිළ භාෂාවක් ලෙස සැලකෙන එක ම සෙමිටික් භාෂාවයි. මෙම භාෂාව ක්‍රි.ව. 831 - 1091 අතර කාලයේ දී සිසිලියේ එමිරේට් හී දී මග්‍රේබී ඇරබීය උපභාෂාවක් ලෙස විකාශනය වුණ සික්‍යුලෝ- ඇරබික් භාෂාවෙන් පැවත එන, රෝමානුකරණයට නතු වුණ භාෂිත පුරාණ ඇරබීය භාෂාවකින් පැවත එන්නකි. මෝල්ටාව මුහුණ දුන් නෝර්මානු ආක්‍රමණයන්ගේ හා මෝල්ටාව යළි ක්‍රිස්තියානීකරණය කිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, සම්භාව්‍ය අරාබි භාෂාවෙන් ස්වාධීන ව ක්‍රමානුකූල ව රෝමානුකරණය වෙමින් විකාශනය විය.  සම්භාව්‍ය අරාබි හෝ නූතන සම්මත අරාබි භාෂාවන්ට ඩිග්ලොසීය ඥාතීත්වයක් නොමැති මෙම භාෂාව ඒ හේතුවෙන් සුවිශේෂී භාෂාවක් ලෙස හැඳින්වීම උචිත ය. ඉතාලි හා සිසිලියානු භාෂාවල බලපෑමට ලක් වූ වාග්කෝෂය හේතුවෙන් එය අනෙක් අරාබි භාෂාවන්ගෙන් වෙනස් භාෂාවක් ලෙස හඳුනා ගත හැකි ය.

මෝල්ටීස් වාග්කෝෂයෙන් පදනම ලෙසින් වාග්කෝෂයෙන් තුනෙන් එකක් ම සමන්විත වන්නේ මූලික අරාබි වචනවලිනි. මෙම වචන එදිනෙදා භාවිතා වන වචන මෙන් ම ව්‍යාකරණය සඳහා අත්‍යවශ්‍ය වදන් (නිපාත, ප්‍රශ්නාර්ථවාචී පද වැනි) වේ. එහෙත් වාග්කෝෂයෙන් අඩක් පමණ වදන් පැවත එන්නේ ඉතාලි හා සිසිලියානු භාෂාවන්වලින් වේ. ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් පැමිණි වචන මුළු වාග්කෝෂයෙන් 6% කට වඩා අත්කර ගනී.

2016 වර්ෂයේ දී මෝල්ටීස්, ලිබියානු අරාබි හා ටියුනීසියානු අරාබි භාෂාවල අන්‍යෝන්‍ය අවබෝධතාවය පිළිබඳ සිදු කරන ලද අධ්‍යනයක දී හෙළි වූයේ ටියුනීසියානු හා ලිබියානු අරාබි කථිකයන්ට මෝල්ටීස් භාෂාවෙන් ඉදිරිපත් කළ ප්‍රකාශනවලින් 40% කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් අවබෝධ කර ගැනීමට හැකි වූ බවත්, මෝල්ටීස් කථිකයන්ට ලිබියානු හා ටියුනීසියානු අරාබි භාෂාවලින් කළ ප්‍රකාශනවලින් 30% කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් අවබෝධ කර ගැනීමට හැකි වූ බවත් ය. මෙම අසමමිතික අවබෝධතාවය විවිධ අරාබි උපභාෂා අතර පවතින අන්‍යෝන්‍ය අවබෝධතාව හා ගත් කල ඉතා අවම මට්ටමකි.

අනෙකුත් යුරෝපීය භාෂා මෙන් ම මෝල්ටීස් භාෂාව ලේඛනගත කිරීම සඳහා ඉතිහාසය පුරාවට භාවිතා කරනු ලැබුවේ ලතින් අකාරාදිය යි. මෝල්ටීස් භාෂාවේ පැරණිතම ලිඛිත සාක්ෂි පශ්චාත් මධ්‍යකාලීන යුගය දක්වා ඈතට දිව යයි. එය ලතින් අකාරාදිය සම්මත වර්ණ මාලාව ලෙසින් භාවිතා කරනු ලැබූ එක ම සම්මත සෙමිටික් භාෂාවයි. සෙමිටික් භාෂාවට ආවේණික, ලතින් අකාරාදිය තුළ දක්නට නොමැති ශබ්ද පෙන්වීම සඳහා විශේෂ සංකේත භාවිතා කරනු ලබයි.

අනුරුක්තිය
මෝල්ටීස් භාෂාවට මෝල්ටීස් යන වදන පැවත එන්නේ එම භාෂාවට ව්‍යවහාර කරන දූපත් රාජ්‍යය හැඳින්වීමට භාවිතා කරන ලද, සම්භවය පිළිබඳ පැහැදිලි නිගමනයකට එළඹිය නොහැකි "මෝල්ටා" (මෝල්ටීස්: Malta) යන වචනයෙනි. එය සිංහලයට පැමිණ ඇත්තේ ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙනි.

ඉතිහාසය

9 වන සියවසේ අග භාගයේ දී ෆටීමිඩ් කැලිෆේටයේ ආක්‍රමණයට නතු වී ජනශූන්‍ය වූ මෝල්ටා දූපත්, 11 වන සියවසේ දී  සික්‍යුලෝ-අරාබි භාෂාව වහරනු ලැබූ අසල්වැසි සිසිලියේ සිට පැමිණි ජනතාව විසින් ජනාවාස කරනු ලැබී ය. මෙම ප්‍රජාවගෙන් මොල්ටීස් භාෂාවේ සම්භවය සිදු වූ බව සැලකේ.  සමකාලීන මෝල්ටීස් ජනතාව අලලා කරන ලද ජානමය අධ්‍යන්‍යයන්ගෙන් හෙළි වී ඇත්තේ මෝල්ටීස් ජනයා සිසිලියානු හා කැලබ්‍රියානු ප්‍රජාව සමඟ පොදු ඥාතීත්වයක් දරන බවත්, නැගෙනහිර මධ්‍යධරණී හා උතුරු අප්‍රිකානු ප්‍රජාවගෙන් ජානමය වශයෙන් සුළු දායකත්වයක් ඔවුන් හට ලැබී ඇති බවත් ය. එමඟින් ඉහත මතය තවදුරටත් සනාථ වේ.

1091 දී සිදු වුණ නෝර්මානු ආක්‍රමණයත්, 1249 දී සම්පූර්ණ වුණ මුස්ලිම් ප්‍රජාව පිටුවහල් කිරීමේ ප්‍රයත්නයත් කරණකොටගෙන මෙම මෝල්ටාවේ භාෂිත උපභාෂාව අනෙකුත් අරාබි භාෂා මූලාශ්‍රයන්ගෙන් සම්පූර්ණයෙන් ම හුදෙකලා වූ අතර, මෙය ස්වාධීන භාෂාවක් ලෙස මෝල්ටීස් බසේ නැගී ඒමට පදනම සැකසුවේ ය.  සික්‍යුලෝ-අරාබි භාෂාව සිසිලියෙන් නෂ්ට වී සිසිලියානු භාෂාවෙන් එය ප්‍රතිස්ථාපනය වුව ද, මෝල්ටීස් භාෂාව ඉතාලි භාෂාව හා සමගාමී ව සංවර්ධනය වුවේ ය. පසුව නිල භාෂාව ලෙස පැවති ඉතාලි බස වෙනුවට මෝල්ටීස් භාෂාව හා ඉංග්‍රීසි මෝල්ටාවේ නිල භාෂාවන් බවට පත් කරන ලදි. මෝල්ටීස් භාෂාව පිළිබඳ එම නාමයෙන් පළමුව සටහන් වන්නේ 1436 දී රචිත අවසාන කැමැත්තක වන අතර එහි මෝල්ටීස් බස "lingua maltensi" ලෙස හඳුන්වා ඇත.  හඳුනාගෙන ඇති අන්දමට මෝල්ටීස් බසින් රචිත පළමු සාහිත්‍ය නිර්මාණය වන්නේ "ඉල්-කන්තිලෙනා" (මෝල්ටීස්: Il-Kantilena හෙවත්  Xideu il cada) නම් කවිය යි. මෙය Pietru Caxaro විසින් 15 වන සියවසේ දී රචනා කර ඇත.

මෝල්ටීස් භාෂාව සඳහා රචිත පළමු ශබ්දකෝෂය 16 වන සියවසේ දී රචිත, වර්තමානයේ දක්නට නොමැති "Maltese-Italiano" නම් අත්පිටපත යි. එය 1764 මිෆ්සුඩ්ගේ "Biblioteca Maltese" නම් කෘතියේ අන්තර්ගතව පැවතිණ. පිළිවෙලින් 1603 හා 1606 දී ප්‍රකාශිත, Hieronymus Megiser විසින් රචිත "Thesaurus Polyglottus" හා "Propugnaculum Europae" නම් ග්‍රන්ථවල පළමුවරට මෝල්ටීස් වචන ලැයිස්තු අන්තර්ගත විය. Domenico හා Carlo Magri විසින් "Hierolexicon" නම් ග්‍රන්ථයෙහි ඇතැම් මෝල්ටීස් වදන්වල අනුරුක්තිය සටහන් කිරීමට කටයුතු කරනු ලැබුවේ ය.

1980 දශකයේ දී රෝමයේ 'Vallicelliana' පුස්තකාලයේ දී සොයා ගනු ලැබූ "Regole per la Lingua Maltese" නම් සංග්‍රහයේ අඩංගුව පැවති "Dizionario Italiano e Maltese" නම් අත්පිටපත ද පුරාණ ශබ්දකෝෂයක් ලෙස වැදගත් වේ.  කෙසේවෙතත්, ප්‍රථම වරට ක්‍රමානුකූල මෝල්ටීස් ශබ්දකෝෂයක් සම්පාදනය කිරීමේ ගෞරවය හිමි වන්නේ  Giovanni Pietro Francesco Agius de Soldanis නම් මෝල්ටීස් භාෂා විශාරදයාට වන අතර ඔහු ප්‍රථම වරට භාෂාව සඳහා අක්ෂර වින්‍යාස රීති මාලාවක් ද, ව්‍යාකරණ රීති මාලාවක් ද සම්පාදනය කළේ ය.

මෝල්ටීස් භාෂා ව්‍යවහාරකයෝ
මෝල්ටීස් භාෂාව වහරන්නන් ගණන ආසන්න වශයෙන් 520,000 ක් පමණ වන බවට සැලකෙයි. මෝල්ටා ජනගහනයෙන් 90% කට වැඩි ප්‍රමාණයක් තම මාතෘ භාෂාව ලෙස මෝල්ටීස් බස වහරති. මෝල්ටීස් වහරන්නන්ගෙන් බහුතරය ද්වී භාෂා නිපුණතාවයෙන් යුක්ත අතර, බොහෝමයක් තම දෙවන බස ලෙස ඉංග්‍රීසි භාවිතා කරයි.

මෝල්ටාව හැරුණු කොට වැඩි ම මෝල්ටීස් වහරන්නන් සිටින රට ඕස්ට්‍රේලියාව වේ. ජන සංගණනයන්ට අනුව 31,987 පමණ මෝල්ටීස් වහරන්නන් ඕස්ට්‍රේලියාව තුළ වාසය කරයි.

රජයේ නිල ලේඛවලට අමතරව මෝල්ටාව තුළ ජන සන්නිවේදනය, මුද්‍රණය වැනි කටයුතු සඳහා ද මෝල්ටීස් බස යොදා ගැනේ. එහෙත් අන්තර්ජාලය තුළ මෝල්ටීස් බස භාවිතා කිරීම සීමා සහිත වී ඇත.

20 වන සියවසේ මුල් භාගය තෙක් ටියුනීසියාව තුළ 10,000 කට අධික මෝල්ටීස් වහරන ලද ප්‍රජාවක් වාසය කර ඇත. එහෙත් වර්තමානයේ එම අගය 300 කටත් වඩා අඩු වී ඇත.

වර්ගීකරණය
අතීතයේ පටන් ම මෝල්ටීස් භාෂාව පිළිබඳ ව විවිධ අර්ථකථන ලබා දීමට ගවේශකයෝ, පඬිවරු නොයෙක් ප්‍රයත්න දැරුවහ. එසේ ඔවුන් ප්‍රකාශ කරන ලද දෑ නම් මෙසේ ය.

 1536 - Jean Quintin d'Autun (Quintinus) තම "Insulae Melitae Descriptio" නම් ග්‍රන්ථයෙහි මෝල්ටීස් භාෂාව "අප්‍රිකානු භාෂාවක්" ලෙස හඳුන්වා ඇත.
 1565 - මෝල්ටාවේ සංචාරය කළ Gian Battista Tebaldi මෝල්ටීස් බස හඳුන්වා ඇත්තේ ෆිනීෂියානු භාෂාවක් ලෙසිනි.
 1567 - Giovanni Antonio Viperano විසින් තම "De bello melitensi historia" නම් ග්‍රන්ථයේ මෝල්ටීස් භාෂාව නැවත වතාවක් "අප්‍රිකානු භාෂාවක්" ලෙස හඳුන්වා ඇත.

 1572 - ප්‍රංශ ජාතික André Thevet ඔහුගේ "Cosmographie Universelle" මොලෙස්කානු භාෂාවක් ලෙස මෝල්ටීස් බස වර්ග කර ඇත.
 1582 - 1588 - Giovanbattista Leoni, Samuel Kiechel හා Michiel Heberer von Bretten මෝල්ටීස් බස "අරාබි භාෂාවක්" ලෙස හඳුන්වා ඇත.
 1594 - 1602 - Giacomo Bosio විසින් "Dell'Istoria della Sacra Religione et Illustrissima Militia di San Giovanni Gierosolimitano" නම් කෘතියේ මෝල්ටීස් බස "කාර්තේජ සම්භවයක්" ඇති බවට මත පළ කරනු ලැබී ය.
 1603 - 1606 - Hieronymus Megiser නම් ජර්මන් ජාතික ගවේශකයා විසින් "Thesaurus Polyglottus" හා "Propugnaculum Europae" යන ග්‍රන්ථවල මෝල්ටීස් බස "පියුනික් බසක්" බවට මත පල කරනු ලැබී ය.
 1615 - "Estates, Empires and Principalities" නම් කෘතියෙහි Pierre D'Avity මෝල්ටීස් ජනයා හඳුන්වනු ලැබූයේ "අශුද්ධ අරාබි කතා කරන ජනතාවක්" ලෙස ය.
 1632 - Johann Friedrich Breithaupt විසින් "Christliche Helden Insel Malta" නම් කෘතියේ සඳහන් කර තිබෙන්නේ මෝල්ටීස් බස ම්ලේච්ඡ අරාබි හෝ මොලෙස්කානු බසක් ලෙසයි.
 1930 - 1947 -  ෆැසිස්ට්වාදී ඉතාලිය මෝල්ටීස් බස ඉතාලි බසේ ප්‍රාදේශීය ව්‍යවහාරයක් ලෙස සලකන ලදී.

ඇතැමෙක් මෝල්ටීස් බස ආදි ෆිනීෂියානු බසින් පැවත එන බව පවසති. එහෙත් වර්තමාන භාෂා විශාරධයන්ගේ මතය නම් එය ඇෆ්‍රෝ - ආසියාතික භාෂා පවුලේ සෙමිටික් උප භාෂා පවුලට අයත් මග්‍රේබි අරාබි බසින් පැවත එන බවයි.

ශබ්දයෝගය

ගාත්‍රාක්ෂර

* - මෙම ශබ්ද සිංහල භාෂාවේ නොපවති.

මෝල්ටීස් භාෂාවේ උච්ඡාරණයේ දී දක්නට ලැබෙන නිර්ධ්වනිත නැවැතුම් යාන්තමින් මහප්‍රාණිකව උච්ඡාරණය කරන අතර, ධ්වනිත නැවතුම් පූර්ණ  වශයෙන් උච්ඡාරණය කරනු ලැබේ.

ප්‍රාණාක්ෂර
මෝල්ටීස් භාෂාවේ කෙටි ස්වර පහක්, දීර්ඝ ස්වර හයක් හා සංයුක්ත ස්වර හතක් දක්නට ලැබේ.

කෙටි ස්වර

දීර්ඝ ස්වර

* - මෙම අක්ෂර ශබ්ද කිරීමේ දී වෙනසක් පැවතිය ද ඒ සඳහා වෙන ම සිංහල අක්ෂර නොමැත.

සංයුක්ත ස්වර

ආයාසය
සාමාන්‍යයෙන් මෝල්ටීස් භාෂවේ වචනයක අවසානයේ ගාත්‍රාක්ෂරයක් හෝ දීර්ඝ ස්වරයක් නොමැති හෝ ආයාසය වෙනස් කරනු ලබන ප්‍රත්‍යක් එකතු නොවුනේ නම් හෝ සාපෙක්ෂව වැඩි ආයාසයකින් උච්ඡාරණය කරනුයේ අවසානයට පෙර අක්ෂරය යි. නැතහොත් දීර්ඝ ස්වරය, ගාත්‍රාක්ෂරය හෝ ප්‍රත්‍යය සඳහා වැඩි ආයසයක් තබනු ලැබේ.

පුරාණ ශබ්දයෝගය
මූලික අරාබි ව්‍යංජනාක්ෂරාවලිය යුරෝපීය බලපෑම හමුවේ පිරීහීමකට නතු වී ඇත. මේ හේතුවෙන් බොහෝ සම්භාව්‍ය අරාබි ගාත්‍රාක්ෂර මෝල්ටීස් භාෂාවට එන විට නව්‍යකරණයට හෝ  ඒකාබද්ධ වීමට ලක් වී ඇත.

අක්ෂර වින්‍යාසය

අකාරාදිය

වර්තමානයේ භාවිතා වන මෝල්ටීස් අක්ෂර වින්‍යාසය 1924 දී හඳුන්වා දෙනු ලැබී ය.  පහත දැක්වෙන්නේ IPA අක්ෂර, ආසන්න ඉංග්‍රීසි හා සිංහල උච්ඡාරණය සමඟ මෝල්ටීස් අකාරාදිය යි.
{| class="wikitable"
!අක්ෂරය
!අක්ෂරයේ නම
!අක්ෂරයේ නම IPA අක්ෂර ඇසුරින්
!නිදසුන (මෝල්‍ටීස් බසින්)
!IPA (ශබ්දයෝගීය නිරූපනය)
!ආසන්න ඉංග්‍රීසි උච්ඡාරණය
!ආසන්න සිංහල උච්ඡාරණය
|-
| A a
|a
|
|anġlu (දේව දූතයා)
|
|nut [aː] - RP උච්ඡාරණය අනුව
father [æː] - අයිරිෂ් ඉංග්‍රීසි අනුව
|අත - [aː]
ඈ - [æː]
|-
| B b
|be
|
|ballun (බෝලය)
|
|bar (එහෙත් වචනයේ අවසානයේ දී  [p/ප්] ලෙස උච්ඡාරණය වේ)
|බත - []
|-
| Ċ ċ
|ċe
|
|ċavetta (යතුර)
|
|church (සටහන: 'ක' ශබ්දය සහිතව උච්ඡාරණය කළ තිත් රහිත 'c' අක්ෂර වෙනුවට 'k' අක්ෂරය යොදා ගන්නා බැවින් 'c' අක්ෂරය ද 'ċ' ලෙසින් ම උච්ඡාරණය කරනු ලැබේ.
|චන්ද්‍රයා - []
|-
| D d
|de
|
|dar (නිවස)
|
|day, එහෙත් වචනයක අග දී එය [t/ත්] ලෙස උච්ඡාරණය වේ.
|දවස - [t]
|-
| E e
|e
|
|envelopp (කවරය)
|
|face [e:] - උතුරු එංගලන්ත උච්ඡාරණය අනුව
end [ɛ]
මෙම අක්ෂරය 'w' අකුරකට පසුව යෙදෙන විට [øː, œ] ලෙස උච්ඡාරණය වේ.
america [ə] - එය ආයාසයකින් තොරව උච්ඡාරණය වන අකුරකින් පසුව යෙදෙන විට එය සංවෘත 'අ' ශබ්දයක් (schwa) ශබ්දයක් ලෙස උච්ඡාරණය කරයි.
|ඒදණ්ඩ - [e:]
එක - [ɛ]

මම - [ə] (මෙම වචනයේ අවසාන අක්ෂරය උච්ඡාරණය කරන සංවෘත 'අ' ශබ්දය හෙවත් Schwa ශබ්දය)

ජ'නලය - [øː] (මෙම වචනයේ මුල් අක්ෂරය උච්ඡාරණය කරන සංවෘත [ආ] ශබ්දය
|-
| F f
|effe
|
|fjura (මල)
|
|far
|ෆාමසිය - []
|-
| Ġ ġ
|ġe
|
|ġelat (අයිස් ක්‍රීම්)
|
|gem, මෙම අක්ෂරය වචනයක් අග දී [tʃ/ච්] ලෙස උච්ඡාරණය වේ.
|ජනයා - []
|-
| G g
|ge
|
|gallettina (බිස්කට්)
|
|game, මෙම අක්ෂරය වචනයක් අග දී [k/ක්] ලෙස උච්ඡාරණය වේ.
|ගස - []
|-
| GĦ għ
|ajn
|
|għasfur (කුරුල්ලා)
|,
|ආසන්න ප්‍රාණාක්ෂර දීර්ඝ කිරීමට හෝ ෆැරින්ජියලීකරණය කිරීමට සමත් වේ.  (għi and għu යනු [i̞(ˤ)j] වේ. (ඇතැම්විට  [ə(ˤ)j]) and [oˤ] ලෙස ද ලියනු ලැබේ.). වචනයක් අගක දී හෝ 'h' අකුරට පෙර යෙදෙන විට ද්වී 'ħ' අක්ෂරයක ශබ්දයක් නගනු ලැබේ.
| rowspan="3" |මෙම ශබ්ද සඳහා සමාන ශබ්ද දෙන අක්ෂර සිංහල භාෂාවේ නොමැත.
|-
| H h
|akka
|
|hu (ඔහු)
|
|මෙය වචනයක් අගක දී 'ħ' යන ශබ්දයෙන් උච්ඡාරණය කරන මුත් අන් සෑම අවස්ථාවක දී ම උච්ඡාරණයක් නොනගයි.
|-
| Ħ ħ
|ħe
|
|ħanut (කඩය)
|
|මෙම අක්ෂරයට සමාන ශබ්දයක් නගන අක්ෂරයක් ඉංග්‍රීසියේ නැත. ඉංග්‍රීසි [h] අක්ෂරයට තරමක් දුරට සමානකමක් පැවතිය ද මෙම ශබ්දය පහළ ස්වරාලය උපයෝගී කරගෙන උච්ඡාරණය කෙරේ.
|-
| I i
|i
|
|ikel (ආහාරය)
|
|beet, නමුත් තවත් දීර්ඝ ව [i̞ː]
bit [ɪ]
'i' අක්ෂරය il-vokali tal-leħen (ශබ්දයේ ස්වරය) ලෙස බොහෝ අවස්ථාවල දී යෙදෙන අතර (උදා: l-iskola හා l-iMdina) එවිට එම අක්ෂරය සංවෘත 'අ' ශබ්දයකින් උච්ඡාරණය වේ.
|ඊ තලය - [i̞ː]
ඉදල - [ɪ]
|-
| IE ie
|ie
|
|ieqaf (නැවතීම)
|
|yield
near - RP උච්ඡාරණයට අනුව
bed

square - RP උච්ඡාරණයට අනුව
|ඊ හිස - [i̞ː]
එදා - [ɛ]
මයා - මෙහි දී නැගෙන සංවෘත [අ] හා විවෘත [ආ] යන ද්වී ශබ්දයන් එකක් විදිහට උච්ඡාරණය කිරීමේ දී නැගෙන ශබ්දය

බිය -  මෙහි දී නැගෙන [ඉ] හා සංවෘත [අ] ද්වී ශබ්දයන් එකක් විදිහට උච්ඡාරණය කිරීමේ දී නැගෙන ශබ්දය
|-
| J j
|je
|
|jum (දවස)
|j
|yard
|යතුර - [j]
|-
| K k
|ke
|
|kelb (බල්ලා)
|
|kettle
|කේතලය - []
|-
| L l
|elle
|
|libsa (ඇඳුම)
|
|line
|ලකුණ - []
|-
| M m
|emme
|
|mara (ගැහැණිය)
|
|march
|මතය - []
|-
| N n
|enne
|
|nanna (ආච්චි)
|
|next
|නව - []
|-
| O o
|o
|
|ors (වළහා)
|
|no - ස්කොටිෂ් ඉංග්‍රීසි උච්ඡාරණය [o]
law - RP හි 'aw' උච්ඡාරණය [ɔ]
water - කෙටි හෝ ඇතැම් ඇමෙරිකානු ප්‍රාදේශීය ව්‍යවහාරයන්ගේ පවතින [ɒ] ශබ්දය
|ඔතන - [ɒ]
ඕවිට - [o]
|-
| P p
|pe
|
|paġna (පිටුව)
|
|part
|පුවත - []
|-
| Q q
|qe
|
|qattus (පූසා)
|
|bottle - කොක්නි ඉංග්‍රීසි (Cockney English) ව්‍යවහාරයේ උච්ඡාරණය
|මෙවැනි ශබ්දයක් සිංහලයේ නොමැත.
|-
| R r
|erre
| හෝ
|re (රජතුමා)
|
|butter - [r] සාමාන්‍ය ඇමරිකානු ඉංග්‍රීසි උච්ඡාරණය
road [ɹ]
|රතු [ɹ]
[r] - මෙම ශබ්දය සිංහල භාෂාවේ නොමැත.
|-
| S s
|esse
|
|sliem (සාමය)
|
|sand
|සඳ - []
|-
| T t
|te
|
|tieqa (ජනේලය)
|
|tired
|ටකය - [] (එහෙත් සිංහල මෙන් නොව මෙහි දී 'ට්' යන්න දන්තජ අක්ෂරයක් ආකාරයෙන් උච්ඡාරණය කෙරේ.)
|-
| U u
|u
|
|uviera (බිත්තර කෝප්පය)
|
|boot - සාමන්‍ය ඇමරිකානු ඉංග්‍රීසි [u]
student - ඇතැම් ප්‍රාදේශීය ව්‍යවහාරයන් [ʉ]  ලෙස උච්ඡාරණය කරයි.
put - කෙටි ලෙස [ʊ]
|උඹ - [ʊ]
ඌරා - [u]

ව්‍යුහය - මෙහි දී උච්ඡාරණය වන ඉ‍යු ශබ්දය [ʉ]
|-
| V v
|ve
|
|vjola (වයලට්)
|
|vast, නමුත් වචනයේ අග දී එය [f/ෆ්] ලෙස උච්ඡාරණය වේ.
'Iva' (yes) නැමැති වචනයේ දී එය [w] ලෙසින් ද ඇතැම් විට උච්ඡාරණය කරන අතර මේ හේතුවෙන් මෙම වචනය 'Iwa ලෙස ලියනු පෙනේ.
| rowspan="2" |වාහනය - [/] (සිංහල භාෂාවේ මෙම ශබ්ද සඳහා ස්වාධීන අක්ෂර නොමැත. නිවැරදි සිංහල 'ව' ඕෂ්ඨජ අක්ෂරයක් [] වුව ද ඇතැම් අවස්ථාවල දී එය කණ්ඨජ අක්ෂරයක් [] ලෙස උච්ඡාරණය කරනු දැකිය හැකි ය. ඒ අනුව උච්ඡාරණය අවස්ථාවෝචිත ව වෙනස් වන බව පෙනේ.
|-
| W w
|ve doppja /u doppja/we
|
|widna (කන)
|
|west
|-
| X x
|xe
|
|xadina (වඳුරා)
|
|shade
measure - ඇතැම් විට
අක්ෂර 2ක් ළඟ ඇති විට දීර්ඝ ලෙස උච්ඡාරණය වනු දැකිය හැකි ය. "Cash shin" vs. "Cash in".
|ශක්තිය - [ʒ]ʃ - මෙම ශබ්දය සිංහල භාෂාවේ නොමැත.|-
| Ż ż
|że/żeta
|
|żarbun  (සපත්තුව)
|
|maze, නමුත් වචනයේ අග දී [s/ස්] අකුරක් ලෙස උච්ඡාරණය වේ.
|සූzම් (zoom) - [z]
|-
| Z z
|ze
|
|zalza (සෝස්)
|
|pizza
|මෙම ශබ්දය සිංහල භාෂාවේ නොමැත.'''|}

 සටහන්
අ

 මූලාශ්‍ර

 Professor Joseph M. Brincat (2005) "Maltese - an unusual formula". MED Magazine (27)''
 European Commission නිළ වෙබ් අඩවිය
Slavomír Čéplö*, Ján Bátora, Adam Benkato, Jiří Milička, Christophe Pereira සහ Petr Zemánek විසින් සිදු කළ "Mutual Intelligibility of Spoken Maltese, Libyan Arabic and Tunisian Arabic Functionally Tested: A Pilot Study" නම් අධ්‍යයනය (2016)
"A Contribution to Arabic Lexical Dialectology by Al-Miklem Malti" - Dionisius A. Agius
මෝල්ටීස් ඇකඩමියේ (L-Akkademja tal-Malti) වෙබ් අඩවියේ ආචාර්ය Marrio Cassar විසින් රචිත "The History of the Maltese language" නම් වෙබ් පිටුව

මෝල්ටීස් භාෂාව


Østrig deltog ved vinter-PL 2018 i Pyeongchang, Sydkorea i perioden 9.-18. marts 2018. Østrig sendte 13 personer til at konkurrere i tre sportsgrene: para-alpint skiløb, para-snowboarding og langrend.

Medaljer

2018
Lande ved vinter-PL 2018

Østrig ved vinter-PL 2018


An Malaxis versicolor in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Abeyw.. An Malaxis versicolor in nahilalakip ha genus nga Malaxis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Malaxis

Malaxis versicolor


Ameleperver Cemiyeti, 1 Nisan 1871'da İstanbul'da kurulmuş bir hayır cemiyeti.

Lütfü Erişçi "Türkiye'de İşçi Sınıfının Tarihi -Özet Olarak-" (Ankara, 1951) adlı eserinde, Osmanlı Devleti'nde kalifiye işçi yetiştirme çabaları üzerinde dururken, "bu arada, İstanbul'da bir de Ameleperver Cemiyeti kurulmuştu" demesine bakılarak, uzun bir süre Ameleperver Cemiyeti adıyla Türkiye'nin ilk işçi örgütlenmesi olarak görülmüş, hatta bazı araştırmacılar tarafından cemiyetin, uluslararası bağlantılar içinde, ülkedeki ilk sosyalist cemiyet olduğu iddia edilmişti. Adı da yine yanlış biçimde Ameleperver olarak biliniyordu.

Gerçek adıyla Amelperver Cemiyeti, Ruzname-i Ceride-i Havadis'in 19-21 Aralık 1866 tarihleri arasındaki nüshalarında yayımlanan nizamnamesinde de açıkça gösterildiği gibi, aralarında Türklerin de bulunduğu Rum ve diğer yabancı ve azınlık gruplardan tanınmış hayırseverlerce kurulmuş bir hayır derneğidir.

Nizamnamede, görüşmeler sırasında ve cemiyetin tutulacak defterlerinde kullanılacak lisanın Rumca olacağının belirtilmesi, cemiyette Rumların ağırlıkta olduğunu kanıtlamaktadır. La Turquie gazetesinin 26 Mayıs 1873 tarihli sayısında yayımlanan bir ilana göre, Ami du Travailın (Amelperver Cemiyeti) yönetim kurulu M. J. Sorakich, Anthrepoulos, Tantalides, Pretos Portakalis, Maurice Mu, Augusto de Castro, Mehmet Nuri Bey, Vassaf Efendi, Ohannes Hekim, M. H. Scalieris, G. Lazopulos'tan oluşuyordu. Adı geçen kişilerden pek çoğu, dönemin önde gelen masonları arasında yer alıyordu. Bu anlamda cemiyetin, Fransız Grand Orient'e bağlı I Proedes locasının dinsel olmayan kollarından biri olduğu da iddialar arasındadır.

Cemiyet mührü, bir yarım ay ve ortasında bir Zenbur resminden oluşuyordu. Yarım ayın etrafında, Rumca "Amelperver Cemiyeti Dersaadet" ibaresi, Zenbur'un çevresinde de "İşsizlik Cehaleti Mucebdir" cümlesi yer almaktaydı. Mührün de işaret ettiği gibi, cemiyetin temel amacı "cins ve mezhep ve millet" farkı gözetmeksizin, işe muhtaç olanlara yeteneklerine göre iş sağlamaktı. Ayrıca, zanaatkarlara araç gereç sağlamak, fukara çocuklarının zanaat öğrenmesine aracılık etmek, zaman içinde bu alanda eğitim veren kurumlar açmak, doğru yoldan ayrılanları çalışmaya yönelterek ıslah etmek gibi amaçlara da sahip olan cemiyetin, bu yöndeki çalışmaları dönemin basınından izlenebilmektedir.

Cemiyet, 22 Aralık 1867'den 31 Ocak 1868'e kadar bir Rum ayakkabıcıya, bir Ermeni kayıkçıya, bir Müslüman kutu yapımcısına, 2 Ermeni ayakkabıcıya, bir Katolik marangoza yardımda bulunmuştu. Nizamnamesinde de belirtildiği gibi, bu yardımlar karşılıksız olarak değil, sonradan geri ödenmek koşuluyla yapılıyordu. Bu anlamda cemiyet, aynı zamanda küçük esnafa kredi sağlayan bir kurum gibi çalışıyordu.

Amelperver Cemiyeti bir işçi örgütlenmesi olmadığı gibi, işçilerle ilgili olmaktan da oldukça uzaktı. En makul niteleme, bu cemiyetin başta Rumlar olmak üzere, Osmanlı üst tabakasında yer alan bazı kişilerin hayırseverlik duygularını tatmin etmek amacıyla oluşturdukları bir örgütlenme olabilir. Cemiyetin ne zamana kadar faaliyette bulunduğu ve ne zaman kapandığı hala bilinmemektedir.

Osmanlı İmparatorluğu'ndaki kuruluşlar
1866'da kurulan oluşumlar

Ameleperver Cemiyeti


Sir Frederick Cuthbert Poole, KBE, CB, CMG, DSO, DL (* 3. August 1869; † 20. Dezember 1936) war ein britischer Offizier, der von 1918 bis 1919 Kommandeur der britischen Expeditionsstreitkräfte in Nordrussland war und zuletzt zum Generalmajor befördert wurde.

Leben
Poole, einziges Kind von Reverend Robert Henry Poole und dessen Ehefrau Elizabeth Lawrence Pawlett, absolvierte eine Offiziersausbildung an der Royal Military Academy Woolwich und wurde nach deren Abschluss 1889 in die Royal Artillery übernommen. 1892 wurde er zum Leutnant befördert und nahm zwischen 1897 und 1898 an der Nordwestgrenze Britisch-Indiens am Tirah-Feldzug teil. Nach seiner Beförderung zum Hauptmann im Juni 1899 nahm er zwischen 1899 und 1902 am Zweiten Burenkrieg teil und wurde aufgrund seiner dortigen militärischen Verdienste drei Mal im Kriegsbericht erwähnt (Mentioned in dispatches) und 1902 mit dem Distinguished Service Order (DSO) ausgezeichnet. Er war diente zwischen 1903 und 1904 in der Somaliland Field Force sowie im Anschluss im Norden Nigerias. Im Juni 1909 wurde er zum Major befördert und schied 1914 zunächst aus dem aktiven Militärdienst aus.

Nach Beginn des Ersten Weltkrieges wurde Poole 1914 in den aktiven Militärdienst zurückbeordert und nahm an zahlreichen Einsätzen teil. Im Juni 1915 wurde er zum Oberstleutnant befördert und erhielt 1917 den Brevet-Rang als Oberst sowie den vorübergehenden Dienstgrad als Generalmajor. 1917 wurde er zudem Companion des Order of St. Michael and St. George (CMG) sowie 1918 zudem auch Companion des Order of the Bath (CB). Für seine militärischen Verdienste im Ersten Weltkrieg wurde er weitere sieben Mal im Kriegsbericht erwähnt.

Nach Ende des Ersten Weltkrieges war Poole von 1918 bis 1919 war er Kommandeur der britischen Expeditionsstreitkräfte in Nordrussland, die Archangelsk und Umgebung für mehrere Monate besetzt hielten. Im Juni 1919 wurde er zum Oberst befördert und am 3. Juni 1919 zum Knight Commander des Order of the British Empire (KBE) geschlagen, worauf er fortan den Namenszusatz "Sir" führte. 1920 wurde er Generalmajor und trat kurz darauf in den Ruhestand. Poole, der in Par in Cornwall lebte, war ferner Friedensrichter JP (Justice of the Peace) sowie Deputy Lieutenant (DL). Darüber hinaus wurde ihm das Offizierskreuz der Ehrenlegion verliehen.

Seine am 28. November 1906 geschlossene Ehe mit Alice Maud Appelbe Hanson, Tochter des späteren Mitglieds des House of Commons Charles Hanson, 1. Baronet blieb kinderlos.

Siehe auch
Polar Bear Expedition

Weblinks
 Eintrag in den Liddell Hart Military Archives des King's College London
 KNIGHTS AND DAMES in Leigh Rayment
 Kurzbiographie

Einzelnachweise

Generalmajor (British Army)
Person im Zweiten Burenkrieg
Befehlshaber im Ersten Weltkrieg (Vereinigtes Königreich)
Knight Commander des Order of the British Empire
Companion des Order of St. Michael and St. George
Companion des Order of the Bath
Companion des Distinguished Service Order
Mitglied der Ehrenlegion (Offizier)
Artillerist
Brite
Geboren 1869
Gestorben 1936
Mann

Frederick Cuthbert Poole


Dabba peut désigner :
 un objet pour transporter un repas
 un film indien de 2013 inspiré par cet objet

 Dâbba, la Bête dans l'eschatologie islamique

Dabba (homonymie)


An Elymus serotinus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Yi Li Keng, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Áskell Löve och B.Rong Lu. An Elymus serotinus in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elymus

Elymus serotinus


Thresher sharks are large mackerel sharks of the family Alopiidae found in all temperate and tropical oceans of the world; the family contains three extant species, all within the genus Alopias.

All three thresher shark species have been listed as vulnerable by the World Conservation Union since 2007 (IUCN). All three are popular big-game sport fish, and additionally they are hunted commercially for their meat, livers (for shark liver oil), skin (for shagreen) and fins (for use in delicacies such as shark-fin soup).

Despite being active predatory fish, thresher sharks do not appear to be of threat to humans.

Taxonomy
The genus and family name derive from the Greek word , , meaning fox. As a result, the long-tailed or common thresher shark, Alopias vulpinus, is also known as the fox shark. The common name is derived from a distinctive, thresher-like tail or caudal fin which can be as long as the body of the shark itself.

Species
The three extant thresher shark species are all in the genus Alopias. The possible existence of a hitherto unrecognized fourth species was revealed during the course of a 1995 allozyme analysis by Blaise Eitner. This species is apparently found in the eastern Pacific off Baja California, and has previously been misidentified as the bigeye thresher. So far, it is only known from muscle samples from one specimen, and no aspect of its morphology has been documented.

Phylogeny and evolution

Based on cytochrome b genes, Martin and Naylor (1997) concluded the thresher sharks form a monophyletic sister group to the clade containing the families Cetorhinidae (basking shark) and Lamnidae (mackerel sharks). The megamouth shark (Megachasma pelagios) was placed as the next-closest relative to these taxa, though the phylogenetic position of that species has yet to be resolved with confidence. Cladistic analyses by Compagno (1991) based on morphological characters, and Shimada (2005) based on dentition, have both corroborated this interpretation.

Within the family, an analysis of allozyme variation by Eitner (1995) found the common thresher is the most basal member, with a sister relationship to a group containing the unrecognized fourth Alopias species and a clade comprising the bigeye and pelagic threshers. However, the position of the undescribed fourth species was only based on a single synapomorphy (derived group-defining character) in one specimen, so some uncertainty in its placement remains.

Distribution and habitat
Although occasionally sighted in shallow, inshore waters, thresher sharks are primarily pelagic; they prefer the open ocean, characteristically preferring water  and less. Common threshers tend to be more prevalent in coastal waters over continental shelves. Common thresher sharks are found along the continental shelves of North America and Asia of the North Pacific, but are rare in the Central and Western Pacific. In the warmer waters of the Central and Western Pacific, bigeye and pelagic thresher sharks are more common. A thresher shark was seen on the live video feed from one of the ROVs monitoring BP's Macondo oil well blowout in the Gulf of Mexico. This is significantly deeper than the  previously thought to be their limit.
A bigeye has also been found in the western Mediterranean, and so distribution may be wider than previously believed, or environmental factors may be forcing sharks to search for new territories.

Anatomy and appearance

Named for their exceptionally long, thresher-like heterocercal tail or caudal fins (which can be as long as the total body length), thresher sharks are active predators; the tail is used as a weapon to stun prey. The thresher shark has a short head and a cone-shaped nose. The mouth is generally small, and the teeth range in size from small to large. By far the largest of the three species is the common thresher, Alopias vulpinus, which may reach a length of  and a mass of over . The bigeye thresher, A. superciliosus, is next in size, reaching a length of 4.9 m (16 ft); at just 3 m (10 ft), the pelagic thresher, A. pelagicus, is the smallest.

Thresher sharks are fairly slender, with small dorsal fins and large, recurved pectoral fins. With the exception of the bigeye thresher, these sharks have relatively small eyes positioned to the forward of the head. Coloration ranges from brownish, bluish or purplish gray dorsally with lighter shades ventrally.
The three species can be roughly distinguished by the primary color of the dorsal surface of the body.  Common threshers are dark green, bigeye threshers are brown and pelagic threshers are generally blue.  Lighting conditions and water clarity can affect how any one shark appears to an observer, but the color test is generally supported when other features are examined.

Diet
The thresher shark mainly feeds on schooling pelagic fish such as bluefish, juvenile tuna and mackerel, which they are known to follow into shallow waters, as well as squid and cuttlefish. Crustaceans and occasionally seabirds are also eaten. The thresher shark stuns its prey by using its elongated tail as a whipping weapon.

Behavior

Thresher sharks are solitary creatures that keep to themselves. It is known that thresher populations of the Indian Ocean are separated by depth and space according to sex. Some species however do occasionally hunt in a group of two or three contrary to their solitary nature. All species are noted for their highly migratory or oceanodromous habits. When hunting schooling fish, thresher sharks are known to "whip" the water. The elongated tail is used to swat smaller fish, stunning them before feeding. Sometimes the thresher shark will slice the fish in half before eating. Thresher sharks are one of the few shark species known to jump fully out of the water, using their elongated tail to propel them out of the water, making turns like dolphins; this behavior is called breaching.

Endothermy
Two species of the thresher have been identified as having a modified circulatory system that acts as a counter-current heat exchanger, which allows them to retain metabolic heat. Mackerel sharks (family Lamnidae) have a similar homologous structure to this which is more extensively developed. This structure is a strip of red muscle along each of its flanks, which has a tight network of blood vessels that transfer metabolic heat inward towards the core of the shark, allowing it to maintain and regulate its body heat.

Reproduction

No distinct breeding season is observed by thresher sharks. Fertilization and embryonic development occur internally; this ovoviviparous or live-bearing mode of reproduction results in a small litter (usually two to four) of large well-developed pups, up to  at birth in thintail threshers. The young fish exhaust their yolk sacs while still inside the mother, at which time they begin feasting on the mother's unfertilized eggs; this is known as oophagy.

Thresher sharks are slow to mature; males reach sexual maturity between seven and 13 years of age and females between eight and 14 years in bigeye threshers. They may live for 20 years or more.

In October 2013, the first picture of a thresher shark giving birth was taken off the coast of the Philippines.

Fisheries
Thresher sharks are classified as prized game fish in the United States and South Africa.  Common thresher sharks are the target of a popular recreational fishery off Baja, Mexico.

Status
Because of their low fecundity, thresher sharks are highly vulnerable to overfishing. All three thresher shark species have been listed as vulnerable to extinction by the World Conservation Union since 2007 (IUCN).

See also

 Shark meat

References

External links

 FishBase entry on Alopiidae
 Thresher shark video on Check123

Commercial fish
Cosmopolitan fish
Ovoviviparous fish
Sport fish
Extant Ypresian first appearances
Fish described in 1810
Taxa named by Constantine Samuel Rafinesque

Thresher shark


Die schnelle adiabatische Passage (, AFP) ist eine Methode zur Umkehrung von Kernspin-Orientierungen. Sie hat sich als Technik in der Kernspinresonanztomografie, in der Kernresonanzspektroskopie und in der Kernspinresonanztherapie etabliert.
Eine Umkehrung der Spin-Orientierungen ist eine Voraussetzung für Kernspinresonanz. Mit der schnellen adiabatischen Passage kann man eine Umkehrung herbeiführen, die weniger sensitiv bezüglich der Magnetfeldhomogenität ist und auch bei niedrigen Flussdichten Kernspinresonanz erzeugt. Ein adiabatischer Puls kann sehr große Bandbreiten mit geringer Leistung invertieren. Das Prinzip ermöglicht auch, dass experimentelle Unvollkommenheiten minimiert werden.

Physikalische Grundlagen

Atome besitzen einen mechanischen Eigendrehimpuls, genannt Kernspin. Durch ihren Spin besitzen Atomkerne auch ein magnetisches Moment.
Diese Kerne erzeugen nach dem Anlegen eines statischen Magnetfeldes eine messbare Magnetisierung in Richtung des statischen Feldes. Zudem wird das Energieniveau des Kerns aufgespalten. Es gibt also vordefinierte mögliche Werte für die Orientierung der Spins, die durch die Quantisierungsbedingung festgelegt werden.

Durch ein zusätzliches hochfrequentes Wechselfeld im Radiofrequenzbereich mit bestimmter Frequenz lässt sich diese Magnetisierung aus der Richtung des statischen Feldes auslenken. Die Frequenz muss dabei mit der Larmorfrequenz  des Atoms übereinstimmen. Als Folge der Auslenkung beginnt die Magnetisierung der Spins um die Feldrichtung des statischen Magnetfeldes zu präzedieren.

Das magnetische Moment präzediert mit folgender Frequenz um die Richtung des angelegten Magnetfeldes.

Dabei ist  die Larmorfrequenz und  das gyromagnetische Verhältnis.

Als Bedingung für die schnelle adiabatische Passage muss dann gelten:

Dabei ist  die eingestrahlte magnetische Flussdichte und  die Änderungsrate der Flussdichte des Hauptfeldes und  die Relaxationszeit.

Es gelten zwei Bedingungen: die erste Bedingung nennt man auch "adiabatische Voraussetzung". Die Rotation des effektiven Flussdichtevektors muss dabei sehr viel langsamer als die Präzessionsfrequenz der Magnetisierung sein, so dass die Magnetisierung der Flussdichte nachfolgt. Die zweite Bedingung nennt man "schnelle Voraussetzung". Die Rotation des effektiven Flussdichtevektors muss sehr viel schneller als die Relaxationszeit sein.

Die Namensgebung geht zurück auf:. Bei strenger Betrachtung ist das Verfahren nicht "adiabatisch", da die Entropie für alle Pulse nicht Null ist.

Anwendung
Verschiedene Techniken der Kernspinresonanz haben dazu geführt, dass diese zu den fortschrittlichsten und etabliertesten naturwissenschaftlichen und medizinischen Verfahren gehört. Es wurde auch eine große Anzahl an zugehörigen Methoden, wie beispielsweise die schnelle adiabatische Passage, entwickelt.
Man benutzt sie in folgenden Technologien:

Kernspinresonanztomografie (MRT)

Die Kernspintomographie ist ein bildgebendes Verfahren zur Darstellung von Gewebe.
Die Sensitivität und die Qualität der Auflösung kann durch geeignete Pulsform realisiert werden. Mit der schnellen adiabatischen Passage kann eine großflächige Umkehrung der Spins bewirkt werden, ohne dass das zugrundeliegende Magnetfeld homogen sein muss.

Kernresonanzspektroskopie (NMR)

Kernspinresonanzspektroskopie von Festkörpern hat sich in den letzten Jahrzehnten als Methode mit großem Potential für die Charakterisierung von Materialien etabliert. Dabei ist es notwendig, in einem großen Frequenzbereich die gesamte spektrale Weite homogen anzuregen.  Die schnelle adiabatische Passage ermöglicht diese erforderliche homogene Anregen in einem breiten Frequenzbereich.
Eine geeignete Wahl von AFP-Pulsen kann die Analyse von Festkörpern optimieren.
Verschiedene, sogenannte adiabatische Impulsfolgen, sind gebräuchlich, dazu gehören z. B. ""-Impulse oder
WURST-Impulse.
Des Weiteren können Effekte durch dipolare Spin-Spin-Wechselwirkungen reduziert werden und damit die Auflösung von NMR in Festkörpern erhöht werden.

Kernspinresonanztherapie

Die Erzeugung von wiederholten Spinresonanzsequenzen nach dem Prinzip der schnellen adiabatischen Passage erlaubt die Erzeugung der Kernspinresonanzbedingung in schwachen Magnetfeldern. Dadurch kann die Kernresonanzbedingung auch bei kleinen und mittleren Systemen eingesetzt werden. Das Verfahren wird in der Kernspinresonanztherapie angewandt.

Erforderlich für die Kernspinresonanztherapie sind drei zusammenwirkende Magnetfelder. Erstens ein statisches Hauptmagnetfeld, zweitens parallel dazu ein moduliertes Magnetfeld  und drittens ein Wechselfeld, das der Larmorbedingung genügt und senkrecht zu den beiden anderen steht.
Herbeigeführt wird dann ein Durchlauf der Magnetfeldstärke des modulierten Magnetfeldes um das statische Feld herum, während die Frequenz konstant bleibt. Bei fallender Stärke wird zusätzlich das Wechselfeld aktiviert. Ziel ist es, die Frequenz des modulierten Magnetfeldes mit der Spin-Gitter-Relaxationszeit zu korrelieren.
Das typische Magnetfeld wird in einer Helmholtz-Spule erzeugt.

Einzelnachweise

Tomografie

Schnelle adiabatische Passage


La Playa de Hietaniemi (en finés: Hietaniemen uimaranta; en sueco: Sandudds badstrand; llamada «Hietsu» coloquialmente) es una playa de arena popular en el centro de la ciudad de Helsinki en el país europeo de Finlandia. Se encuentra ubicada en el distrito de Töölö, al lado del cementerio Hietaniemi y es la playa más popular en el centro de Helsinki.

A principios del  la zona alejada de Hietaniemi estaba siendo utilizada como un vertedero y se convirtió en un área para el almacenamiento de arena. La arena fue introducida por las barcazas desde la parte inferior del mar por varios años. La arena no se usó nunca en realidad, sin embargo, se fue acumulando allí. En 1929, los habitantes de la zona la empezaron a usar como una playa de arena.

Estando cerca del centro de la ciudad, la playa es hoy en día un destino popular en verano para los lugareños y turistas. También es un lugar popular para jugar al voleibol de playa, y desde 1995 el torneo de Voleibol de Playa Hietsu se celebra allí.

Véase también
Geografía de Finlandia
Geografía de Europa

Referencias

Playas de Finlandia

Playa de Hietaniemi


Jan Chrapek (* 18. Juli 1948 in Iwaniska, Polen; † 18. Oktober 2001 in Stare Siekluki bei Radom) war Bischof von Radom.

Leben
Der Sohn von Joseph Chrapek und Genowefa geb. Borecka trat nach der Schule 1962 in die Kongregation vom Heiligen Erzengel Michael (CSMA) ein. Während seines Noviziats und danach war er mit dem Aufbau der Jugendarbeit betraut und war Lehrer einer Betreuungseinrichtung für Jungen in der Nähe von Warschau. Er besuchte Kurse für Filmregie an der Universität Warschau. Nach seiner Profess am 26. August 1969 studierte er Philosophie und Theologie in Krakau und besuchte Vorlesungen für Religionssoziologie an der
Päpstlichen Akademie für Theologie Krakau. Am 3. Mai 1975 wurde er von Ignacy Tokarczuk, dem Bischof von Przemyśl, zum Ordenspriester geweiht. 1979 bis 1980 war er Präfekt am Priesterseminar in Krakau. Zu wissenschaftlichen Arbeiten war er in Frankreich und Belgien, er war 1981 bis 1983 Rektor in Rom, 1983 arbeitete er in London und besuchte anschließend mehrere Universitäten in den Vereinigten Staaten und Kanada. 1984 bis 1986 war er Redakteur der Monatszeitschrift "Powściągliwość i Praca" (Zurückhaltung und Arbeit). Er wurde zu Vorträgen an die Päpstliche Universität Gregoriana in Rom und an die Päpstliche Akademie für Theologie Krakau eingeladen. 1986 wurde er zum Generalsuperior der Kongregation vom Heiligen Erzengel Michael und 1989 zum Vorsitzenden der Konferenz der Höheren Ordensoberen der Männer in Polen gewählt. Im Jahre 1989 wurde er Lehrbeauftragter an der Fakultät für Journalismus und Politikwissenschaften der Universität Warschau.

Am 25. März 1992 bestellte ihn Papst Johannes Paul II. zum Weihbischof in Drohiczyn und gleichzeitig wurde er zum Titularbischof von Cataquas ernannt. Die Bischofsweihe spendete ihm am 5. Juni 1992 der Apostolische Nuntius in Polen Józef Kowalczyk, Mitkonsekratoren waren die Erzbischöfe Kazimierz Świątek von Minsk-Mahiljou (Belarus) und Edward Kisiel von Białystok. Sein Wahlspruch lautet: Quis ut Deus ("Wer ist wie Gott"). Am 20. Juni 1994 wurde er Weihbischof in Toruń. 1999 war er Koordinator für den fünften Papstbesuch Johannes Pauls II. in Polen.
Am 28. Juni 1999 wurde er Bischof von Radom. Am 21. August 1999 wurde er in der Kathedrale von Radom in sein Bistum eingeführt.

Bischof Jan Chrapek starb am 18. Oktober 2001 bei einem Verkehrsunfall auf der Rückreise von Warschau nach Radom bei der Ortschaft Siekluki. Seine letzte Ruhestätte fand er in der Krypta der Kathedrale von Radom.

Weblinks

 Porträt auf der Bistumsseite (polnisch)

Ordensangehöriger (römisch-katholisch)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Weihbischof in Drohiczyn
Pole
Geboren 1948
Gestorben 2001
Mann

Jan Chrapek


Zwingel ist der Familienname folgender Personen:

und der Name der Burgruine:
 Burg Zwingel, in Giswil, Kanton Obwalden, Schweiz

Zwingel


Tanrıvermiş, Çorum ilinin Mecitözü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 36 km, Mecitözü ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Mecitözü belde ve köyleri

Tanrıvermiş, Mecitözü


Le dème de Vócha, en  / Dímos Vóchas, est un ancien dème du district régional de Corinthie, en Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Vélo-Vócha.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème dans le Péloponnèse
Ancien dème en Grèce
Corinthie

Dème de Vócha


Daniele Farlati (San Daniele del Friuli, 22. veljače 1690.  Padova, 25. travnja 1773.), talijanski isusovac i povjesničar

Životopis
Rodio se u San Danieleu u Furlanskoj 1690. godine. Stupio u isusovački red 1707., a filozofsko-teološki studij pohađao u Bologni do 1713., u Padovi do 1718., potom u Rimu, te svećenikom postao 1721. Po završetku studija određen je za pomoćnika Riceputiju (1723. – 1742.) na izradbi djela o crkvenoj povijesti Balkana i kroz to su vrijeme uglavnom prikupljali izvornu građu. Nakon Riceputijeve smrti 1742. Farlatiju je povjereno nastaviti rad na pisanju zamišljenoga djela. Priredio je. odgovarajućim bilješkama popratio, a mjestimice i dopunio građu koju je već bio sredio njegov prethodnik, pa je 1751. u Mletcima objelodanio prvi svezak djela Sveti Ilirik (Illyricum sacrum), u kojem je sadržana crkvena i svjetovna povijest Dalmacije i grada Salone do 316. te prikaz klime. Za života je izdao još tri sveska, drugi 1753 (sadržava nastavak crkvene i svjetovne povijesti Dalmacije), treći 1765 (donosi povijest Splitske crkve do propasti Salone 614.) i četvrti 1769. (obrađuje povijest sufraganskih biskupija Splitske metropolije, od kojih mnoge odavno više ne postoje). Do 1772. pripremio je građu za peti svezak (sadržava prikaz povijesti Zadarske nadbiskupije i Zagrebačke biskupije, te njihovih sufraganskih crkava), koji je pod njegovim imenom 1775. objavio njegov nasljednik G. G. Coleti. Pod Farlatijevim i Coletijevim imenom tiskani su 1800. šesti svezak (sadržava povijest Dubrovačke nadbiskupije i njezinih sufraganskih biskupija) i 1817. sedmi svezak (prikazuje povijest više biskupija s područja Crne Gore, Albanije i Srijema). Posljednji, osmi svezak (donosi povijest ostalih katoličkih biskupija s područja Srbije i Bugarske) Coleti je tiskao 1819. samo pod svojim imenom. Djelo Illyricum sacrum važno je za povijest južnoslavenskih naroda, osobito Hrvata, a posebnu vrijednost daje mu bogata izvorna građa koja je ondje objavljena.

Izvori

Talijanski katolički svećenici
Talijanski povjesničari
Talijanski isusovci
Crkveni povjesničari

Daniele Farlati


Tracy Stebbins Voorhees (June 30, 1890 – September 25, 1974) served as Under Secretary of the United States Army from August 1949 to April 1950. He held numerous positions within the U.S. Government as a civilian. A practicing attorney, Voorhees, with the Judge Advocate General's Department, he served as part of the Surgeon General's office in the European and Pacific theatres during World War II. After the War, he served in various positions in the Defense Department.

Biography
Tracy Voorhees was born on June 30, 1890, in New Brunswick, New Jersey; graduated from Rutgers University with a B.A. degree in 1911 and an M.A. degree in 1914; received an LL.B. degree from Columbia Law School in 1915; was admitted to the New Jersey bar in 1915, and the New York bar in 1918.

He became a member of the law firm of Satterlee, Canfield and Stone in New York in 1917. He served as assistant to the Director, Bureau of Imports, War Trade Board in 1918. He was practicing attorney as a member of the firm of Ewing, Alley and Voorhees from 1919 to 1928 and member of the firm Blake and Voorhees from 1929 to 1942. He served as president of Long Island College Hospital from 1936 to 1944.

He was a commissioned colonel in the United States Army, posted to the Judge Advocate General's Department in 1942 and detailed to the Surgeon General's Office as Director of the Legal Division, serving in the European, China-Burma-India, and Pacific Theaters of Operation. He was special assistant to the Secretary of War Robert P. Patterson in 1946. As a civilian he was special assistant to Secretaries of War Patterson and Kenneth C. Royall, served as the War Department's Food Administrator for Occupied Areas, from 1947–1948 and served as Assistant Secretary of the Army, from 17 June 1948 to 21 August 1949.

He served as Under Secretary of the Army, from 22 August 1949 to 24 April 1950. He was vice chairman of the Committee on Present Danger from 1951 to 1953, Department of Defense Advisor to the U.S. Mission to the North Atlantic Treaty Organization with rank of minister and the director for offshore procurement in Europe for the Secretary of Defense from 1953 to 1954. He was a consultant to the Secretary of Defense from 1954 to 1961, was chairman, President's Committee for Hungarian Refugee Relief from 1956 1957 and served as the President's Personal Representative for Cuban Refugees, from 1960 to 1961. He was vice chairman of the board of Rutgers University from 1959 to 1965. He died in Brooklyn, New York. His papers are preserved in Special Collections and University Archives in the Alexander Library of Rutgers University Libraries in New Brunswick.

Honors
Voorhees' awards include Army Distinguished Service Medal, the Department of Defense Award for Distinguished Public Service, and Army Distinguished Civilian Service Award.

In 1974 the Board of Governors of Rutgers University renamed Rutgers' Neilson Campus in New Brunswick "Voorhees Campus" (currently "Voorhees Mall") after Tracy Voorhees.

The  Van Voorhees Park in Brooklyn, New York, is named in honor of Tracy Voorhees and his family.

See also
Secretary of the Army

Notes

References
This article incorporates text in the public domain from the United States Army.

 Included short biography of Tracy Voorhees.

1890 births
1974 deaths
SUNY Downstate Medical Center
United States Army personnel of World War II
Columbia Law School alumni
New Jersey lawyers
People from New Brunswick, New Jersey
Recipients of the Distinguished Service Medal (US Army)
Rutgers University alumni
United States Army colonels
United States Department of Defense officials
American people of Dutch descent
United States Under Secretaries of the Army
20th-century American lawyers
Military personnel from New Jersey

Tracy Voorhees


An Oberonia bantaengensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Oberonia bantaengensis in nahilalakip ha genus nga Oberonia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sulawesi. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oberonia

Oberonia bantaengensis


Jacob Scipio est un acteur britannique, né le  à Londres, en Angleterre.

Il se fait connaître grâce au rôle de méchant dans le long métrage  (2020) d'Adil El Arbi et Bilall Fallah, et d'U.S. Marshal dans la série télévisée Son vrai visage (, 2022).

Biographie

Jeunesse
Jacob Muntaz Scipio naît le  dans le quartier d'Islington à Londres, en Angleterre.

Il est d'ascendance indo-guyanienne par son père et britannique par sa mère.

Carrière
En 1994, à , Jacob Scipio apparaît dans les bras de Diana Longden, interprétée par Julie Walters dans un épisode de la série télévisée britannique   sur la chaîne BBC One.

En 2002, à , il apparaît dans deux rôles, ceux des frères jumeaux, dans la mini-série . Celle-ci est adaptée du roman Sourires de loup de Zadie Smith..

En 2016, avec son frère, Taylor, il fonde la société CPO Productions pour produire leur premier court métrage   qui est présenté en avant-première au Cannes Court Métrage.

En , il joue le méchant, Armando Aretas, dans la comédie policière américaine  d'Adil El Arbi et Bilall Fallah, aux côtés de Will Smith et Martin Lawrence.

En , il est choisi pour le rôle de Michael Vargas, un US Marshall, dans la mini-série américaine Son vrai visage, diffusée en  sur Netflix, qui est adaptée du roman éponyme de Karin Slaughter. En  de la même année, il retrouve les réalisateurs Adil El Arbi et Bilall Fallah dans le film Batgirl, film qui sera plus tard annulé, et on apprend qu'il est choisi pour incarner le fils d'Antonio Banderas dans le film d'action Expendables 4 (2022) de Scott Waugh.

Filmographie

En tant qu'acteur

Cinéma

Longs métrages
 2017 : Bob le Bricoleur :  () de Stuart Evans : Leo (voix)
 2018 :  de Donovan Marsh : le deuxième sondeur
 2017 : Mango () de Trevor Hardy : Jay « Mac » MacKenzie / Troy / le gérant du restaurant (voix)
 2019 : Le Sang du cartel () de Lior Geller : Tomas
 2019 : Assiégés () de Rod Lurie : le sergent Justin Gallegos
 2020 :  d'Adil El Arbi et Bilall Fallah : Armando Aretas
 2021 : Sans aucun remords () de Stefano Sollima : Hatchet
 2021 : Waldo, détective privé () de Tim Kirkby : Don Q
 2022 : Un talent en or massif () de Tom Gormican : Carlos
 2023 :  () de Scott Waugh

Courts métrages
 2012 :  de Tudor Payne : Louis
 2016 :  de Taylor Scipio : Kane
 2018 :  de Taylor Scipio : Chris

Télévision

Téléfilm
 2010 :  de Jeanette Goulbourn : le génie

Séries télévisées
 1994 :  : Chico  (saison 6, épisode 1 : )
 2002 :  : Millat / Magid jeune (mini-série ; 2 épisodes)
 2006 :  : Kris Slattery (saison 8, épisode 26 : )
 2007-2009 : Trop la classe ! () : Bip (6 épisodes)
 2013 :  : Tyler Blaine (3 épisodes)
 2015-2018 : Bob le bricoleur () : Leo (voix ; 93 épisodes)
 2015 :  : Lewis (22 épisodes)
 2015 :  : Thomas (saison 3, épisode 9 : )
 2015 : Bob le bricoleur () : Leo (5 épisodes)
 2018 :  : l'homme au téléphone (6 épisodes)
 2022 : Son vrai visage () : Michael Vargas (5 épisodes)

En tant que scénariste

Cinéma

Courts métrages
 2016 :  de Taylor Scipio
 2018 :  de Taylor Scipio
 2019 :  de Taylor Scipio

Notes et références

Liens externes

Acteur britannique de cinéma
Acteur britannique de télévision
Animateur britannique de télévision
Naissance à Islington (Londres)
Naissance en janvier 1993

Jacob Scipio


Horacio Gabriel Carabajal (Córdova, 9 de dezembro de 1991) é um futebolista argentino que atua como meio-campista. Atualmente joga no Puebla, emprestado pelo Santos.

Carreira

Início
Carabajal iniciou sua carreira nas categorias de base do Central de Río Segundo e, depois por um tempo, jogou no Club Mitre de Pérez. Foi lá que o viram jogar e o ofereceram para tentar a sorte no futebol colombiano. Por isso, em 2009, deixou a Argentina para se juntar ao Patriotas Boyacá, onde estreou profissionalmente com apenas 17 anos. No total, ele atuou em 16 partidas e marcou um gol.

Talleres
Ao voltar da Colômbia, Gabriel Carabajal decidiu largar o futebol e retomar os estudos do ensino médio. No entanto, em 2011, Victorio Ocaño (ex-jogador do Talleres de Córdoba) o convenceu a tentar uma vaga no clube. Finalmente ele conseguiu ficar e logo depois fez a pré-temporada com a equipe profissional. Estreou em 4 de setembro de 2011, contra o Sportivo Belgrano, clube ao qual marcou um gol que seria vital para Talleres na luta pela final undecagonal do Torneo Argentino A, onde havia retornado após quase dois meses lesionado, para entrar em campo e alguns minutos depois marcar um gol quando o jogo estava acabando.

A temporada 2013–14 do Carabajal não foi a melhor de todas, já que começou suspenso em três jogos por faltar aos treinos duas vezes seguidas, e estava mesmo prestes a deixar o futebol. Após meses de desconforto no clube porque seu salário não melhorou, no dia 21 de agosto, ele assinou um aumento no pagamento mantendo seu contrato até o ano de 2017.

Universidad de San Martín
Em 2015, Gabriel Carabajal chegou por empréstimo com opção de compra à Universidade de San Martín de Porres, da Primeira Divisão Peruana. Disputou um total de 30 jogos e conseguiu marcar 1 gol. O contrato de empréstimo durou uma temporada e ele voltou para o Talleres.

Godoy Cruz
Em 2016, o Talleres emprestou Gabriel Carabajal para o Godoy Cruz.

San Martín de San Juan
No dia 17 de julho de 2017, foi confirmada a chegada de Carabajal ao San Martín de San Juan, por empréstimo, a pedido do treinador Néstor Gorosito. Deve-se notar que isso gerou alguma repercussão, já que San Martín é o maior rival do Godoy Cruz.

Patronato
No ano de 2018, foi oficializada a transferência de Gabriel Carabajal ao Patronato.

Unión de Santa Fe
Em 5 de julho de 2019, a contratação de Gabriel Carabajal foi oficializada pelo Unión de Santa Fe, por um contrato de três anos. Sua estreia aconteceu no dia 26 de julho, entrando como titular em um empate fora de casa por 0 a 0 com o Racing, pelo Campeonato Argentino de 2019–20. Seu primeiro gol pelo clube aconteceu em 3 de novembro, marcando durante uma cobrança de pênalti em um empate fora de casa por 3 a 3 com o Banfield.

Argentinos Juniors
No dia 17 de fevereiro de 2021, Gabriel Carabajal foi anunciado pelo Argentinos Juniors, por um contrato de empréstimo até o final da temporada com opção de compra. Sua estreia aconteceu no dia 21 de fevereiro, entrando como substituto em uma derrota em casa por 1 a 0 para o Platense, pela Copa da Liga Profissional de Futebol de 2021. Seu primeiro gol pelo clube aconteceu em 14 de agosto, marcando durante uma cobrança de pênalti em uma vitória em casa por 2 a 0 sobre o Banfield.

Para a temporada de 2022, após o contrato de empréstimo de Gabriel Carabajal se encerrar, o Argentinos Juniors compraram em definitivo o jogador do Unión de Santa Fe.

Santos
Foi oficializado como reforço do Santos no dia 12 de agosto de 2022, assinando contrato válido até o ano de 2026. O jogador estreou no dia 21 de agosto, entrando como titular em uma vitória por 1 a 0 sobre o São Paulo, válida pelo Campeonato Brasileiro.

Vasco da Gama
Em 20 de abril de 2023, Carabajal foi anunciado pelo Vasco da Gama, chegando no último dia de janela de transferências para o Campeonato Brasileiro. O jogador assinou por empréstimo até o fim da temporada e recebeu a camisa de número 20. Estreou pelo clube no dia 1 de maio, numa derrota por 1 a 0 contra o Bahia, em São Januário, em jogo válido pela 3ª rodada do Brasileirão.

No total em sua curta passagem pelo Vasco, atuou em seis jogos, nenhum como titular, e deu apenas uma assistência.

Puebla
Pouco utilizado no elenco cruzmaltino, Vasco e Santos entraram em um acordo para encaminhar a saída do atleta para Puebla, do México.

Estilo de jogo
Gabriel Carabajal é um meia ofensivo de origem, mas também pode atuar como segundo volante. As vezes, também pode atuar pela meia-esquerda ou um pouco mais avançado, como um ponta-esquerda.

Habilidoso, com potencial para construir jogadas. Ele costuma pegar a bola na faixa central do campo e logo acionar os atacante com passes rápidos e verticais. Possui a tendência de cair bastante pela esquerda durante os embates. Quando recebe com liberdade na intermediária, o jogador não costuma ter medo de arriscar. Por ser destro e aparecer com frequência na esquerda, ele carrega a bola um pouco mais para o meio e bate para o gol com o pé direito.

Estatísticas
Atualizadas até 18 de agosto de 2023

Clubes

a. Jogos da Copa Argentina e da Copa do Brasil
b. Jogos da Copa Libertadores da América e da Copa Sul-Americana
c. Jogos de outros torneios

Títulos
Talleres
Torneo Argentino A: 2012–13

Ligações externas

Naturais de Córdova (Argentina)
Futebolistas da Argentina
Futebolistas do Patriotas Fútbol Club
Futebolistas do Club Atlético Talleres
Futebolistas do Club Deportivo Universidad de San Martín de Porres
Futebolistas do Club Deportivo Godoy Cruz Antonio Tomba
Futebolistas do Club Atlético San Martín (San Juan)
Futebolistas do Club Atlético Patronato
Futebolistas do Club Atlético Unión
Futebolistas da Asociación Atlética Argentinos Juniors
Futebolistas do Santos Futebol Clube
Futebolistas do Club de Regatas Vasco da Gama
Futebolistas do Club Puebla
Argentinos expatriados no Brasil
Argentinos expatriados no México

Gabriel Carabajal