Londra (, ; ), İngiltere'nin ve Birleşik Krallık'ın başkenti ve en kalabalık şehridir. Büyük Britanya adasının güneydoğusundaki Thames Nehri üzerinde duran Londra, iki bin yıldır büyük bir yerleşim yeri olmuştur. Londra, Londra Belediye Başkanı ve Londra Meclisi tarafından yönetilmektedir.

Londra, sanat, ticaret, eğitim, eğlence, moda, finans, sağlık, medya, profesyonel hizmetler, araştırma ve geliştirme, turizm ve ulaşım alanlarında dünyanın önde gelen şehirlerinden biridir. Dünyanın en büyük finans merkezlerinden biridir ve dünyanın beşinci büyükşehir bölgesi GSYİH'sine sahiptir. Londra genellikle bir dünya kültür başkenti olarak kabul edilir. Uluslararası gelişlerle ölçülen dünyanın en çok ziyaret edilen şehri ve yolcu trafiği ile ölçülen dünyanın en büyük şehir havaalanı sistemine sahip. Dünyanın önde gelen yatırım hedefleri arasında yer alıyor ve daha fazla uluslararası perakendeciye ve ultra yüksek net değerli bireylere ev sahipliği yapıyor. Londra'daki üniversiteler, Avrupa'nın en büyük yükseköğretim enstitülerinden oluşuyor.

2016 yılı ortası belediye nüfusu, Birleşik Krallık nüfusunun %13.4'ünü oluşturan 9 milyondur. Londra 2021 yılı itibarıyla İstanbul, Moskova ve Paris'ten sonra Avrupa'nın en kalabalık dördüncü şehridir. Londra, 1731'den 1925'e kadar dünyanın en kalabalık şehriydi.

Londra dört Dünya Miras Alanı içerir: Londra Kalesi, Kew Bahçeleri, Westminster Sarayı, Westminster Abbey ve Azize Margaret Kilisesi ve Greenwich. Diğer görülecek yerler arasında Buckingham Sarayı, London Eye, Piccadilly Circus, Aziz Paul Katedrali, Tower Bridge, Big Ben, Windsor Şatosu, British Museum, National Gallery, Londra Zindanı, Hyde Park, Trafalgar Meydanı ve The Shard yer almaktadır. Londra metrosu, dünyanın en eski yeraltı demiryolu ağıdır.

Tarihi

Neolitik Çağ ve Bronz Çağından, MÖ 1500'lerden kalma izler bulunmasına ve Antik Britonlardan kalma yerleşim katmanının bilinmesine  karşın Londra'nın yaklaşık 2 bin yıl önce Romalılar tarafından kurulduğu kabul edilmektedir. MÖ 43 yılında Roma İmparatorluğu'nun Büyük Britanya'yı işgali sonrasında Londinium ismi ile kurulmuştur. İsmin kökeni ile ilgili kesin bilgiler olmamakla beraber, anlamının "akan nehir" olabileceği düşünülmektedir. Monmouthlu Geofrey'e göre isim aslında Kelt tanrılarından Ludd'a dayanmaktadır. Efsaneye göre eskiden "Trinovantum" olarak anılan şehrin adı "Caer Ludd" olarak değiştirilmiştir.

Londra dünyanın eski kentlerinden birisidir. Turizm bakımından ise tarihi eserler büyük müzelerde sergilenmektedir. Kültürleri gerçekten bin yıl önceden dünyaya yayılmaya başlamıştır. Londra'ya dünyanın her tarafından ziyaretçiler gelmektedir. Bu da Londra'nın köklü bir tarihe sahip olmasının sonucudur.

Ekonomi

Londra Birleşik Krallık nüfusunun %12.5'ini oluşturmasına karşın gayri safi yurt içi hasılasının %22.5'inin kaynağıdır. Merkezi Londra'da farklı bölgelere konsantre olmuş pek çok farklı sektör faaliyet göstermektedir: Londra Şehri ("the City") finansın, West End perakende satış ve sanat odaklı faaliyetlerin, Holborn hukuki firmaların, Euston yüksek eğitimin merkezindedir. Merkezi finans bölgesi geleneksel olarak Londra Şehri'ne ve Westminster'a odaklansa da, özellikle Canary Wharf, bunun yanında Camden, Southwark ve Paddington gibi bölgelerde de finans sektörü büyük ölçekte yer almaktadır.

Turizm

Londra dünyada turistlerin en çok tercih ettiği yerlerden biridir. 2016 yılında 20 milyon civarı ziyaretle dünyada en çok ziyaret edilen 2. şehir olarak sıralanmıştır. Londra aynı zamanda 2016 yılında, 19.8 milyar ABD doları harcamayla ziyaretçiler tarafından dünyada en çok sınır ötesi harcama yapılan şehir olmuştur. Turizm, Londra'nın en önemli sektörlerinden olup 2016 yılı verisine göre yaklaşık 700.000 kişiye tam zamanlı istihdam sağlamış ve ekonomiye de bir yılda 36 milyar İngiliz sterlini katkı sağlamıştır. Gene 2015 verisine göre, İngiltere'deki tüm ziyaretçi harcamalarının %54'ü sadece Londra'da yapılmıştır.

Mimari
Londra'nın binaları, kısmen değişen yaşları nedeniyle, herhangi bir mimari tarzla karakterize edilemeyecek kadar çeşitlidir. National Gallery (Londra) gibi birçok büyük ev ve kamu binası Portland taşından inşa edilmiştir. Şehrin bazı bölgeleri, özellikle merkezin hemen batısındakiler, beyaz sıva veya badanalı binalar ile karakterizedir. Londra'nın merkezindeki birkaç yapı, 1666'daki Büyük Londra Yangını'ndan önceye tarihlenir, bunlar birkaç iz Roma kalıntısı, Londra Kalesi ve şehirdeki birkaç dağınık Tudor kurtulanıdır. Daha ileride, örneğin, Tudor dönemi Hampton Court Sarayı, İngiltere'nin ayakta kalan en eski Tudor sarayı, Kardinal Thomas Wolsey tarafından yaklaşık 1515'te inşa edildi.

Güneybatıda nehir kenarındaki 1939 Battersea Elektrik Santrali yerel bir dönüm noktası iken, bazı demiryolu terminalleri Viktorya mimarisinin mükemmel örnekleridir, özellikle de St Pancras Uluslararası Tren İstasyonu ve Paddington İstasyonu. The Monument, yakınlarda çıkan Büyük Londra Yangını'nı anarken çevredeki bölgenin manzarasını sunar. Sırasıyla Park Lane'in kuzey ve güney ucundaki Marble Arch ve Wellington Arch, Kensington'daki Albert Memorial ve Royal Albert Hall gibi kraliyet bağlantılarına sahiptir. Nelson Sütunu (Horatio Nelson'ı anmak için inşa edilmiştir), Londra'nın merkezindeki odak noktalarından biri olan Trafalgar Meydanı'nda ulusal olarak tanınan bir anıttır. Eski binalar çoğunlukla tuğladan yapılmıştır, çoğunlukla sarı Londra stok tuğlası veya genellikle oymalar ve beyaz alçı pervazlarla süslenmiş sıcak turuncu-kırmızı bir çeşittir.<ref>{{Web kaynağı | url = http://www.telegraph.co.uk/property/main.jhtml?view=DETAILS&grid=A1&xml=%2Fproperty%2F2008%2F03%2F27%2Flpgreen127.xml | başlık = "Eco homes: Wooden it be lovely | erişimtarihi = 4 Eylül 2022 | çalışma = web.archive.org | arşivengelli = evet | arşivurl = https://web.archive.org/web/20130308205751/http://www.telegraph.co.uk/property/main.jhtml?view=DETAILS&grid=A1&xml=%2Fproperty%2F2008%2F03%2F27%2Flpgreen127.xml | arşivtarihi = 8 Mart 2013 | ölüurl =  }}</ref>

Yoğun alanlarda, yoğunlaşmanın çoğu orta ve yüksek katlı binalar üzerinden olmaktadır. Londra'nın 30 St Mary Axe, Tower 42, Broadgate Tower ve One Canada Square gibi gökdelenleri çoğunlukla iki finans bölgesi olan City of London ve Canary Wharf'ta bulunuyor. Aziz Paul Katedrali'nin ve diğer tarihi binaların manzaralarını engellense de, belirli sitelerde yüksek yapılaşma kısıtlanmıştır. 'St Paul's Heights' olarak bilinen bu koruyucu politika, 1937'den beri Londra Şehri tarafından uygulanmaktadır. Bununla birlikte, Londra'nın merkezinde çok sayıda yüksek gökdelen vardır. Buna Birleşik Krallık'taki en yüksek bina olan 95 katlı The Shard'da dahildir.

 Coğrafya

 İklim
Londra ılıman bir okyanusal iklime sahiptir. Yağış kayıtları, Kew'de kayıtların başladığı en az 1697'den beri şehirde tutuluyor. Kew'de, bir ayda en fazla yağış Kasım 1755'te 7.4 inç (189 mm) ve en az yağış Aralık 1788 ve Temmuz 1800'de 0 inç (0 mm)'dir. Mile End de Nisan 1893'te 0 inç (0 mm) idi. Kayıtlardaki en yağışlı yıl, toplam 38.1 inç (969 mm) düşüşle 1903 ve toplam 12.1 inç (308 mm) düşüşle en kurak yıl 1921'dir. Yıllık ortalama yağış miktarı 600 mm'dir  bu New York şehrinin yıllık yağış miktarının yarısıdır, aynı zamanda Roma, Lizbon, Sidney'den de daha düşüktür. Nispeten düşük yıllık yağış miktarına rağmen, Londra hala yılda 1,0 mm eşik üzerinde 109,6 yağmurlu gün almaktadır. Bununla birlikte, Londra, Birleşik Krallık'ta iklim değişikliğine karşı savunmasızdır ve hidroloji uzmanları arasında, Londra'daki evlerin 2050'den önce suyunun bitebileceğine dair artan bir endişe vardır.

Londra'daki aşırı sıcaklıklar, 19 Temmuz 2022'de Heathrow'da 40,2 °C (104.4 °F) ile 1 Ocak 1962'de Northolt'ta −16,1 °C (3,0 °F) arasında değişmektedir. 1692'den beri Londra'da atmosfer basıncı ölçülüyor. Atmosferik basınç rekoru 20 Ocak 2020'de şimdiye kadar bildirilen en yüksek basınç 1.049.8 milibar (31,00 inHg) bildirildi.

Yazlar genellikle ılık, bazen sıcaktır. Londra'nın Temmuz ayı ortalama en yüksek sıcaklığı 23,5 °C'dir (74,3 °F). Londra, her yıl ortalama olarak 25 °C'nin (77.0 °F) üzerinde 31 gün ve 30.0 °C'nin (86.0 °F) üzerinde 4,2 gün yaşar. 2003 Avrupa sıcak hava dalgası sırasında uzun süreli ısıya bağlı yüzlerce ölüm meydana geldi. Ayrıca 1976'da İngiltere'de art arda 15 gün sıcaklıklar 32.2 dereceyi aştı ve bu da sıcaklıkla ilgili birçok ölüme neden oldu. Greenwich istasyonunda Ağustos 1911'de daha önce 37.8 °C (100.0 °F) olan bir sıcaklık daha sonra standart dışı olarak göz ardı edildi. Kuraklık bazen özellikle yaz aylarında, sorun oluyor en son 2018 yazında sorun olmuştur, ve Mayıs ayından Aralık ayına kadar olan süreç ortalamadan çok daha kuru. Bununla birlikte, ardı ardına en fazla yağmursuz geçen gün, 1893 baharında 73 gündü.

Kışlar genellikle çok az sıcaklık değişimi ile serindir. Şiddetli kar yağışı nadirdir, ancak kar genellikle her kış en az bir kez düşer. İlkbahar ve sonbahar keyifli olabilir. Büyük bir şehir olarak Londra, dikkate değer bir kentsel ısı adası etkisine sahiptir, Londra'nın merkezini zaman zaman 5 °C (9 °F) banliyölerden ve kenar mahallelerden daha sıcak hale getirir. Bu, Londra'nın 15 mil (24 km) batısındaki Londra Heathrow'u Londra Hava Durumu Merkezi ile karşılaştırırken aşağıda görülebilir.

 Ulaşım
Raylı taşıma

 Metro

Londra metrosu, dünyanın en eski metrosudur. 1863 yılında "Metropolitan Railway" (Türkçe: Metropolitan Demiryolu) ismiyle açılmıştır. Londra metrosunun yapılma amacı o zamanlar at arabalarından oluşan trafiğin yoğunluğunu azaltmaktı. Yapılan ilk hatlarda da bilinen en gelişmiş teknoloji olarak buharlı trenler kullanılmıştır. Şehrin belli yerlerinde hala kömür dumanını atma amacıyla açılan havalandırmalar hala mevcuttur.

Londra metrosuna resmi olarak "Underground", gayri resmî olarak 1890'dan beri tünellerin şeklinden dolayı "Tube" (Türkçe: Tüp) denilmektedir. Toplam 11 hatta 270 istasyon bulunmaktadır. Yılda 1.34 milyar yolcuya ev sahipliği yapar.

2022'nin mayıs ayında Londra'nın ray kapasitesini artırmak ihtiyacıyla Elizabeth Hattı (Crossrail da denir) açıldı. Bu hat Londra'nın doğusundan batısına, "Home Counties"'e ve Heathrow Havalimanı'na kadar ayrı hatla çalışan yeni hattır. £15 milyar proje maliyeti ile yapıldığı tarihte Avrupa'nın en büyük inşaat projesiydi.

Şehirlerarası ve uluslararası demiryolları

Demiryolu yolculuklarının %70'sinin Londra'dan başlaması veya bitmesiyle Londra, National Rail demiryolu ağının merkezidir. Her ikisi de Lonra'daki King's Cross istasyonu ve Euston istasyonu İngiltere'deki iki ana demiryolu hattı olan Doğu Sahili Ana Hattı ve Batı Sahili Ana Hattı hatlarının başlangıç noktalarıdır.

Banliyö demiryolu hizmetleri gibi bölgesel ve şehirler arası trenler, şehir merkezinin etrafındaki birkaç terminalden kalkarak Londra'yı Aberdeen, Birmingham, Blackpool, Bradford, Brighton, Bristol, Cambridge, Cardiff, Carlisle, Chester, Coventry, Crewe, Derby, Doncaster, Dover, Edinburgh, Exeter, Glasgow, Holyhead (Dublin için), Hull, Ipswich, Lancaster, Leeds, Liverpool, Nottingham, Manchester, Newcastle, Norwich, Oxford, Peterborough, Plymouth, Portsmouth, Preston, Reading, Sheffield, Southampton, Sunderland, Stevenage, Swansea, Weymouth, Wolverhampton ve York'u dahil olmak üzere İngiltere'nin geri kalanına bağlar.

 Havayolu
Londra, dünyanın en yoğun şehir hava sahasına sahip, önemli bir uluslararası hava taşımacılığı merkezidir. Sekiz havaalanının adında Londra kelimesi kullanılıyor, ancak trafiğin çoğu bunlardan altısından geçiyor. Ek olarak, Londra'ya öncelikli olarak genel havacılık uçuşlarına hizmet veren diğer çeşitli havalimanları da hizmet vermektedir.

 Batı Londra'nın Hillingdon kentindeki Heathrow Havalimanı, uzun yıllar uluslararası trafik açısından dünyanın en yoğun havaalanıydı ve ülkenin bayrak taşıyıcısı British Airways'in ana merkezidir. Mart 2008'de 5. terminali açıldı.
 Londra'nın güneyinde, Batı Sussex'te bulunan Gatwick Havalimanı, Birleşik Krallık'taki diğer tüm havalimanlarından daha fazla noktaya uçuş gerçekleştiriyor ve yolcu sayısına göre Birleşik Krallık'ın en büyük havayolu şirketi easyJet'in ana merkezidir.
 Londra'nın kuzeydoğusundaki Essex'teki Stansted Havalimanı, Birleşik Krallık'taki tüm havalimanları arasında en fazla sayıda Avrupa destinasyonuna hizmet veren uçuşlara sahiptir ve uluslararası yolcu sayısına göre dünyanın en büyük uluslararası havayolu olan Ryanair'in ana üssüdür.
 Londra'nın kuzeyinde Bedfordshire'da bulunan Luton Havalimanı, kısa mesafeli uçuşlar için çeşitli ekonomik havayolları (özellikle easyJet ve Wizz Air ) tarafından kullanılmaktadır.
 Doğu Londra'nın Newham kentindeki en merkezi ve en kısa piste sahip olan London City Havalimanı, tam hizmet kısa mesafeli tarifeli uçuşlar ve önemli miktarda iş jeti trafiğinin bir karışımıyla iş seyahatinde olanlara odaklanmıştır.
 Londra'nın doğusunda, Essex'te bulunan Southend Havalimanı, sınırlı sayıda ancak sayıları giderek artan havayolu şirketlerinin kısa mesafeli uçuşlarına hizmet veren daha küçük, bölgesel bir havalimanıdır. 2017 yılında yılında Southend'deki toplam yolcu sayısının %95'inden fazlasını uluslararası yolcular oluşturuyordu; bu, Londra'daki tüm havalimanları arasında en yüksek orandır.

 Otobüsler, yolcu otobüsleri ve tramvaylar
Londra'nın otobüs ağı, yaklaşık 9.300 araç, 675'in üzerinde otobüs güzergahı ve yaklaşık 19.000 otobüs durağı ile günde 24 saat çalışmaktadır. 2019'da ağda yılda 2 milyardan fazla banliyö seyahati gerçekleşti. 2010'dan bu yana her yıl ortalama 1,2 milyar £ gelir elde ediliyor. Londra, dünyadaki tekerlekli sandalye erişimine uygun en büyük ağlardan birine sahiptir  ve 2007'nin üçüncü çeyreğinden itibaren görsel-işitsel duyuruların uygulamaya konulmasıyla işitme ve görme engelli yolcular için daha erişilebilir hale gelmiştir.

Londra'nın otobüs merkezi, 1932'de açılan Victoria Otobüs Terminali'dir. 1970 yılında kamulaştırılan ve daha sonra Londra Taşımacılığı haline gelen London Transport tarafından satın alınan Victoria Otobüs Terminali, yılda 14 milyondan fazla yolcuya sahiptir ve Birleşik Krallık ve kıta Avrupası genelinde hizmet vermektedir.

Londra, Tramlink olarak bilinen modern bir tramvay ağına sahiptir. 39 durağı ve dört güzergahı vardır ve 2013 yılında 28 milyon kişi taşımıştır. Haziran 2008'den bu yana Transport for London, Tramlink'in tamamen sahibi ve işletmecisidir.

 Teleferik
Londra'nın ilk ve bugüne kadarki tek teleferiği, Haziran 2012'de açılan Londra Teleferiği'dir. Teleferik Thames Nehri'ni geçer ve Greenwich Yarımadası'nı şehrin doğusundaki Royal Docks'a bağlar. Yoğun saatlerde her yönde saatte 2.500 yolcu taşıyabilmektedir. Yoğun saatlerde her yönde saatte 2.500 yolcu taşıyabilmektedir.

 Bisikletle ulaşım

Büyük Londra alanında her gün yaklaşık 670.000 kişi bisiklet kullanır yani normal hava koşullarında 8.8 milyonluk toplam nüfusun yakl. %7'si bir yerden başka bir yere gitmek için bisiklet kullanır. Bu nispeten az bisiklet kullanım yüzdesi, Londra'da bisiklete yapılan yıllık yakl. £110 milyon sterlinlik yatırım Hollanda'daki kişi başına 22£ sterline kıyasla Londra'da kişi başına yakl. 12£ sterlinlik yetersiz yatırımdan kaynaklanıyor olabilir.

Bisiklet sürmek Londra'da bir yere gitmek için gitgide daha çok sevildi. 2010 yılı temmuz ayındaki bisiklet kiralama planı'nın başlatılması başarılı oldu genelde iyi tepki aldı.

 Liman ve nehir tekneleri
Bir zamanlar dünyanın en büyüğü olan Londra Limanı, 2009 yılı itibariyle her yıl 45 milyon ton kargo elleçleyerek artık yalnızca Birleşik Krallık'taki ikinci büyük limandır. Bu kargonun çoğu Londra sınırının dışında olan Tilbury Limanı'ndan geçmektedir.

Londra'nın Thames Nehri üzerinde Thames Clippers olarak bilinen , hem banliyö hem de turistik tekne hizmetleri sunan nehir teknesi hizmetleri vardır.  Canary Wharf, London Bridge City, Battersea Power Station ve London Eye (Waterloo) dahil olmak üzere büyük iskelelerde servisler, işe gidiş geliş saatlerinde en az her 20 dakikada bir kalkmaktadır. Her yıl 2,5 milyon yolcu taşıyan Woolwich Feribotu, Kuzey ve Güney Dairesel Yolları birbirine bağlayan sık seferlerden biridir.

 Karayolları
Londra'nın merkezindeki yolculukların çoğunluğu toplu taşıma araçlarıyla yapılsa da banliyölerde araba yolculuğu yaygındır. İç çevre yolu (şehir merkezi çevresinde), Kuzey ve Güney Dairesel yollar (banliyölerin hemen içinde) ve dış yörünge otoyolu (M25 , çoğu yerde yerleşim alanının hemen dışında) şehri çevreler ve kesişir. bir dizi yoğun radyal rotadan geçiyor - ancak çok az otoyol Londra'nın içlerine giriyor. M25, 117 mil (188 km) uzunluğunda Avrupa'nın ikinci en uzun çevre yolu otoyoludur. A1 ve M1, Londra'yı Leeds'e, Newcastle ve Edinburgh'a bağlar.

Austin Motor Company, 1929'da hackney arabaları (Londra taksileri) üretmeye başladı ve modeller arasında 1948'den Austin FX3, 1958'den Austin FX4 ve London Taxis International tarafından üretilen daha yeni modeller TXII ve TX4 yer alıyor . BBC, "Her yerde bulunan siyah taksilerin ve kırmızı çift katlı otobüslerin hepsinin, Londra'nın geleneklerine derinlemesine yerleşmiş uzun ve karmaşık hikayeleri var" diyor.

Londra trafik sıkışıklığıyla ünlüdür; 2009'da bir arabanın trafiğin yoğun olduğu saatlerde ortalama hızı 10,6 mil/saat (17,1 km/saat) olarak kaydedildi. 2003 yılında şehir merkezindeki trafik hacmini azaltmak için sıkışıklık ücreti getirildi. Birkaç istisna dışında, sürücülerin Londra merkezinin çoğunu kapsayan belirli bir bölge içinde araç kullanmak için para ödemeleri gerekiyor. Tanımlanan bölgenin sakinleri olan sürücüler büyük ölçüde indirimli sezon bileti satın alabilirler. Birkaç yıl boyunca, hafta içi Londra merkezine giren ortalama araba sayısı 195.000'den 125.000'e düştü.

 Nüfus

Londra, etnik olarak dünyanın en kozmopolit şehirlerinden biridir. Londra'da yaklaşık 300 farklı dil konuşulmaktadır.

 Kültür
Resmi istatistiklere göre Londra dünyada üçüncü en çok film üretilen şehirdir. Küresel olarak moda başkentlerinden biri olarak görülen Londra, Londra Moda Haftası'na ev sahipliği yapar. Dünyada en çok tiyatro izleyicisine sahip olan şehirde West End bölgesinde günde 200'den fazla oyun sahnelenir. Şehirde 11'i ulusal müze olmak üzere 170'ten fazla müze mevcuttur. Şehirde yılda 250'den fazla festival düzenlenir, bunların en büyüğü olan Notting Hill Festivali'ne bir milyondan fazla kişi katılır.

 Müzeler ve sanat galerileri
Londra'da çok sayıda müze ve sanat galerisi bulunur. Devlete ait olan çok sayıda müze ve galeri, giriş ücreti almaz ve turizmde önemli rol oynar, bununla beraber akademik araştırmalarda da yer alırlar. Bunların en eskisi olan, 1753'te kurulmuş British Museum Bloomsbury bölgesinde bulunur. 8 milyon objelik koleksiyonunda Rosetta Taşı gibi küresel üne sahip parçalar yer alır. Trafalgar Meydanı'nda National Gallery yer alır.

19. yüzyılın sonlarında South Kensington bölgesinde "Albertopolis" diye anılan bir kültür ve bilim merkezi oluştu. Burada Doğa Tarihi Müzesi, Victoria ve Albert Müzesi ve Bilim Müzesi olmak üzere üç büyük ulusal müze mevcuttur. Britanya'da üretilen resimlerin sergilendiği ulusal müze, 1897'de National Gallery'nin eki olarak kurulmuş Tate Britain'dır. Bu müze zamanla modern sanat için önemli bir merkez haline gelmiş; modern sanat koleksiyonu 2000 yılında Tate Modern müzesine taşınmıştır.

 Demografi
2011 nüfus sayımı, 2.998.264 kişinin yani Londra nüfusunun %36.7'sinin yabancı doğumlu olduğunu kaydetti ve bu da onu mutlak sayılar açısından New York'tan sonra ikinci en büyük göçmen nüfusa sahip şehir haline getirdi. 2015 yılında Londra'da doğan çocukların yaklaşık %69'unun en az bir ebeveyni yurtdışında doğmuştur.

Artan sanayileşme, 19. ve 20. yüzyılın başlarında Londra'nın nüfusunu artırdı ve 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında bir süre için dünyanın en kalabalık şehriydi. II. Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden hemen önce, 1939'da 8.615.245'te zirveye ulaştı, ancak 2001 Nüfus Sayımı ile 7.192.091'e düştü. Bununla birlikte, nüfus 2001 ve 2011 nüfus sayımları arasında bir milyonun biraz üzerinde artarak ikincisinde 8.173.941'e ulaştı.

Bununla birlikte, Londra'nın sürekli kentsel alanı Büyük Londra'nın ötesine uzanır ve 2011'de 9.787.426 kişiye ulaştı, daha geniş metropol alanı ise kullanılan tanıma bağlı olarak 12-14 milyon nüfusa sahipti. Avrupa İstatistik Ofisi'ne göre Londra, Avrupa'nın en kalabalık ikinci metropol bölgesidir. 1991-2001 döneminde Londra'ya 726.000 göçmen geldi.

Bölge, 1.579 km² kaplar ve km² başına 13.410 nüfuslu bir nüfus yoğunluğu verir, diğer herhangi bir İngiliz bölgesinin on katından daha fazla. Nüfus açısından Dünya'da Londra 19. en büyük şehir ve 18. en büyük metropol bölgesidir.

 Yaş Yapısı ve Ortalama Yaş
Dış Londra'da 2018'de nüfusun %20,6'sını 14 yaşından küçük çocuklar, İç Londra'da ise %18'ini oluşturdu. 15-24 yaş grubu Dış Londra'da %11,1 ve Londra'nın içinde %10,2, 25-44 yaş grubu Dış Londra'da %30,6 ve Londra'nın iç bölgesinde %39,7, 45-64 yaş grubu Dış ve İç Londra'da %24 ve %20,7 idi. Sırasıyla İç Londra. 65 yaş ve üstü olanlar Dış Londra'da %13,6, İç Londra'da ise yalnızca %9,3'tür. 2018'de Londra'nın ortalama yaşı 36,5 idi ve bu İngiltere ortalamasından yani 40,3'ten daha gençti.

 Etnik Gruplar
Ulusal İstatistik Ofisi'nin 2011 Nüfus Sayımı tahminlerine göre, Londra'nın 8.173.941 sakininin yüzde %44.9'u Beyaz İngiliz, %2.2'si İrlandalı Beyaz, %0.1'i çingene / İrlandalı gezgin ve %12.1'i Diğer Beyaz olarak sınıflandırılmıştır. Londralıların %19,7'si tam Asya kökenliydi ve nüfusun %1,2'si karma Asya kökenliydi. Hintler %6,6, ardından Pakistanlılar ve Bangladeşliler %2,7 pay aldı. Çin halkları %1,5 ve Araplar %1,3'ünü oluşturuyor. %4,9'u da "Diğer Asyalı" olarak sınıflandırıldı.

Londra nüfusunun %15,6'sı Siyah ve karışık Siyah kökenliydi. %2.3'ünü oluşturan karma-Siyah mirası ile tam Siyah kökenli %13.3. Siyah Afrikalılar, Londra nüfusunun %7,0'sini, %4,2'sini Kara Karayipler ve %2,1'ini "Diğer Siyahlar" olarak oluşturuyordu. Afrikalıların Londra'daki varlığının tarihi, Roma dönemine kadar uzanır.

2007 itibarıyla, Londra'daki ilkokulların beşte biri etnik azınlıklardandı. 2011 nüfus sayımında, Londra'nın 0-15 yaş arası 1.624.768 nüfusunun toplamda, %46.4'ü Beyaz, %19.8'i Asyalı, %19'u Siyah, %10,8'i Karma ve %4'ü başka bir etnik gruptu. Ocak 2005'te, Londra'nın etnik ve dini çeşitliliği üzerine yapılan bir araştırma, Londra'da 300'den fazla dilin konuşulduğunu ve 50'den fazla yerli olmayan topluluğun 10.000'den fazla nüfusa sahip olduğunu iddia etti.

2011 nüfus sayımı, Büyük Londra nüfusunun %36.7'sinin Birleşik Krallık dışında doğduğunu gösterdi. Ulusal İstatistik Ofisi tarafından yapılan tahminler, Temmuz 2009-Haziran 2010 döneminde Londra'da yaşayan en büyük beş yabancı uyruklu grubun Hindistan, Polonya, İrlanda, Bangladeş ve Nijerya'da doğduğunu gösteriyor.

 Din
2011 nüfus sayımına göre Londra'da en büyük dini grup Hristiyanlardır (%48.4) onları dini olmayanlar (%20.7) İslam (%12.4) cevap vermeyenler (%8.5) Hinduizm (%5.0) Yahudiler (%1.8) Sihizm (%1.5) Budizm (%1.0) ve diğerleri (%0.6) takip etmektedir.

Londra geleneksel olarak Hristiyan olmuştur ve özellikle şehir merkezinde çok sayıda kilise vardır. Şehirdeki ünlü St Paul Katedrali ve nehrin güneyindeki Southwark Katedrali, Anglikanizm idari merkezleridir, Canterbury Başpiskoposu, İngiltere Kilisesi'nin ve dünya çapındaki Anglikan Cemaati'nin ana piskoposu Lambeth Sarayı'ndadır.

Önemli ulusal ve kraliyet törenleri St Paul's ve Westminster Abbey arasında paylaşılır. Abbey, İngiltere ve Galler'deki en büyük Roma Katolik katedrali olan yakındaki Westminster Katedrali ile karıştırılmamalıdır. Church of England istatistiklerine göre, kiliseye katılım uzun ve istikrarlı bir düşüşe devam ediyor.

Önemli camiler arasında, İslami ezanları hoparlörler aracılığıyla vermesine izin verilen Tower Hamlets'teki Doğu Londra Camii, Regent's Park'ın kenarındaki Londra Merkez Camii  ve Müslüman Ahmediye Cemaati'nin Baitul Futuh'u yer alıyor. Petrol patlamasından sonra, artan sayıda varlıklı Orta Doğulu Arap Müslüman, Batı Londra'daki Mayfair, Kensington ve Knightsbridge'e yerleşti.

Büyük Hindu toplulukları, kuzeybatıdaki Harrow ve Brent, Londra ilçelerinde bulunur, ikincisi 2006 yılına kadar, Avrupa'nın en büyük Hindu tapınağı olan Neasden Tapınağı'na ev sahipliği yapar. Londra ayrıca BAPS Shri Swaminarayan Mandir London da dahil olmak üzere 44 Hindu tapınağına ev sahipliği yapar. Doğu ve Batı Londra'da, özellikle de en büyük Sih nüfuslarından birine ve Hindistan dışındaki en büyük Sih tapınağına ev sahipliği yapan Southall'da Sih toplulukları var.

İngiliz Yahudilerinin çoğunluğu Londra'da yaşıyor ve Kuzey Londra'daki Stamford Hill, Stanmore, Golders Green, Finchley, Hampstead, Hendon ve Edgware'deki önemli Yahudi toplulukları var. Londra Şehri'ndeki Bevis Marks Sinagogu, Londra'nın tarihi Sefarad Yahudi cemaatine bağlıdır. Avrupa'da 300 yılı aşkın bir süredir düzenli ayinler düzenleyen tek sinagogdur. Stanmore ve Canons Park Sinagogu, Avrupa'daki herhangi bir Ortodoks sinagogunun en büyük üyeliğine sahip, SollamaIlford Sinagogu (aynı zamanda Londra'da) 1998'de. Londra Yahudi Forumu, devredilen Londra Hükûmeti'nin artan önemine yanıt olarak 2006'da kuruldu.

 Eğitim

Yüksek öğrenim

Küresel bir eğitim merkezi olan Londra, Avrupa'da yüksek eğitim kurumlarının en yoğun olduğu şehirdir. QS Dünya Üniversite Sıralamaları'nın 2015-16 listesine göre dünyadaki en iyi üniversitelerin en yoğun olduğu kent Londra'dır. Diğer ülkelerden gelen 110.000 öğrenciyle dünyanın en büyük uluslararası öğrenci nüfusuna sahiptir.

Londra Cambridge ve Oxford ile beraber İngiliz üniversitelerinin "altın üçgen"inin parçasıdır. Bu altın üçgeni oluşturan ve ülkenin en prestijli eğitim kurumlarından kabul edilen University College London (UCL), Imperial College London, Londra Ekonomi Okulu ve King's College London (KCL) Londra'dadır. 170.000'den fazla öğrenciye sahip Londra Üniversitesi, açık öğretim dışında Britanya'nın en büyük üniversitesidir.HESA Statistics: United Kingdom. HESA. 6 Nisan 2015 tarihinde erişildi. Oluşturan kurumlardan üniversite statüsünde olup farklı fakültelere sahip olanlar UCL, King's College, Queen Mary Üniversitesi, Londra Şehir Üniversitesi ve Royal Holloway'dir. Bunun dışında London School of Economics, Kraliyet Müzik Koleji, Kraliyet Veterinerlik Koleji, Londra Hijyen ve Tropik Tıp Okulu ve Doğu ve Afrika Araştırmaları Okulu gibi daha spesifik konularla ilgilenen üyeleri bulunur.

Dünyanın önde eğitim kurumlarından birkaçı Londra'dadır. 2021 yılında QS Dünya Üniversite Sıralamaları'nda, Imperial College London dünyada 8. University College London (UCL) 10. ve King's College London (KCL) 31. olarak yer almıştır. London School of Economics'den hem öğretimde hem de araştırmada dünya'nın en ilerisi olarak bahsedilmektedir. London Business School'un dünyanın en ileri işletme okullarından birisi olduğu düşünülmektedir. 2015 yılında Financial Times'', MBA programı (iş idaresi programı) alanında dünyada en iyi ikinci okul olarak değerlendirmiştir.

Ayrıca Londra'da dünyanın en iyi on performans sanatları okullarından üçü bulunmaktadır (2020 QS Dünya Üniversite Sıralamaları tarafından derecelendirildiği gibi): Royal College of Music (dünya'da 2. sırada), Royal Academy of Music (4. sırada) ve Guildhall School of Music and Drama (6. sıradadır).

Spor
Londra, 1908, 1948 ve 2012 yıllarında olmak üzere üç kez Yaz Olimpiyatlarına ev sahipliği yaparak modern Oyunlara üç kez ev sahipliği yapan ilk şehir olmuştur. Şehir ayrıca 1934 yılında Britanya İmparatorluğu Oyunlarına da ev sahipliği yapmıştır. 2017 yılında Londra ilk kez Dünya Atletizm Şampiyonası'na ev sahipliği yapmıştır.

Futbol
Londra'da en popüler spor futboldur ve 2022-23 sezonunda Premier League'de yedi kulübü bulunmaktadır: Arsenal, Brentford, Chelsea, Crystal Palace, Fulham, Tottenham Hotspur ve West Ham United. Londra'daki diğer profesyonel erkek takımları AFC Wimbledon, Barnet, Bromley, Charlton Athletic, Dagenham & Redbridge, Leyton Orient, Millwall, Queens Park Rangers ve Sutton United. Londra merkezli dört takım Kadınlar Süper Ligi'nde yer almaktadır: Arsenal, Chelsea, Tottenham ve West Ham United.

Uluslararası ilişkiler

Kardeş kentler
Londra'nın 12 tane kardeş şehri vardır.

Kardeşlik anlaşması
Londra 16 tane şehirle kardeşlik anlaşması yapmıştır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Londra Şehri
 Westminster Şehri
 Transport for London

Dış bağlantılar

 Londra için 360 derecelik manzaralarla turistik kılavuz
 Londra gezme yerleri sitesi

Birleşik Krallık
Birleşik Krallık'taki başkentler
Avrupa'daki başkentler
Büyük Londra
1. yüzyılda kurulan yerleşim birimleri
Güney İngiltere

Londra


est une espèce fossile d'araignées aranéomorphes de la famille des Synotaxidae.

Distribution
Cette espèce a été découverte en Russie dans de l'ambre de la mer Baltique. Elle date du Paléogène.

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite sous le protonyme Liticen setosus par Petrunkevitch en 1942. Elle est placée dans le genre Acrometa par Wunderlich en 1986.

Publication originale
 Petrunkevitch, 1942 : « A study of amber spiders. » Transactions of the Connecticut Academy of Arts and Sciences, , .

Liens externes

Notes et références

Références taxonomiques

Synotaxidae
Espèce fossile d'araignées (nom scientifique)
Animal du Paléogène
Résine fossile
Paléontologie en Russie
Taxon fossile décrit en 1942
Taxon fossile décrit par Alexander Petrunkevitch

Acrometa setosus


Mahalia Burkmar (Syston, 1 de maio de 1998), conhecida mononimamente como Mahalia, é uma cantora, compositora e atriz jamaicana-britânica. Mahalia lançou vários EPs e dois álbuns, Diary of Me (2016) e Love and Compromise (2019). Ela também atuou no filme Brotherhood (2016). Mahalia teve seu sucesso em 2017 com sua performance de "Sober" para o canal do YouTube Colors. Em 2018, ela foi a número um na lista YouTube's Ones to Watch do YouTube.

Vida e carreira
Mahalia é de Syston, Charnwood, em Leicestershire. Seus pais são músicos. Seu pai é britânico-irlandês e sua mãe é jamaicana. Mahalia descreveu a cidade em que cresceu como uma área predominantemente branca com "muito racismo". Ela tem um irmão.

Ela frequentou a The Roundhill Academy até assinar um contrato de gravação aos 13 anos, quando se transferiu para uma escola de artes cênicas, a Birmingham Ormiston Academy, onde teve aulas de atuação.

Quando criança, ela costumava passar as férias de verão em casa escrevendo músicas  — ela escreveu sua primeira música aos oito anos e assinou um contrato com a Asylum Records aos 13 anos. Ela se apresentou ao vivo pela primeira vez com "onze, ou talvez doze" em um microfone aberto. Ela lançou seu EP de estreia, Head Space, em 2012. Mahalia foi posteriormente apresentada a Ed Sheeran, para quem ela passou a fazer shows de abertura.

Em 2019, Mahalia foi destaque na Brit List da BBC Radio 1. Seu álbum Love and Compromise foi lançado no mercado como seu álbum de estreia. O conceito do álbum foi influenciado por uma entrevista com Eartha Kitt, que a mãe de Mahalia lhe mostrou quando ela era criança.

Mahalia ganhou o prêmio de Melhor Artista Feminino e Melhor Artista de R&B/Soul no MOBO Awards 2020.

Em 2021, ela lançou "Jealous", uma colaboração com a rapper americana Rico Nasty. Ela foi indicada para seu primeiro Grammy de Melhor Performance de R&B no Grammy Awards de 2021. Mahalia foi incluída na lista da Forbes "Under 30" de 2021.

Influências
Mahalia listou Corinne Bailey Rae, Erykah Badu, Lauryn Hill, Amy Winehouse, Jill Scott, India Arie, Ed Sheeran, e Kate Nash entre suas influências musicais.

Discografia

Álbuns de estúdio

Extended plays

Singles

Como artista convidada

Prêmios e indicações

Filmografia
 Brotherhood (Noel Clarke, 2016) – ela interpretou Thea

Ligações externas

Naturais de Leicestershire
Cantoras afro-britânicas
Atrizes afro-britânicas
Cantautores da Inglaterra
Ingleses de ascendência jamaicana
Britânicos de ascendência irlandesa

Mahalia


Edvīns Bārda (* 6. April 1900 in Riga; † 28. September 1947 in Liverpool) war ein lettischer Fußballnationalspieler.

Bārda startete seine Karriere beim JKS Riga. 1923 wechselte er zum Riga FK. Sein Länderspieldebüt gab er am 24. September 1922 in einem Freundschaftsspiel gegen die Auswahl Estlands. Bis 1925 absolvierte er acht Länderspiele, wobei ihn fünf Treffer gelangen. Mit Riga FK gewann er 1924 und 1925 die lettische Meisterschaft. 1926 coachte er den Verein Hakoah Riga und einen Fußballclub in Jelgava. 1927 wechselte er zu Riga Amatieris. Während des Zweiten Weltkrieges flüchtete er nach England, wo er 1947 starb.

Weblinks

 Lettland Olympiaauswahl mit Foto von Barda

Olympiateilnehmer (Lettland)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1924
Fußballnationalspieler (Lettland)
Fußballspieler (RFK Riga)
Sportler (Riga)
Lette
Geboren 1900
Gestorben 1947
Mann

Edvīns Bārda


In computing, a memory address is a reference to a specific memory location used at various levels by software and hardware. Memory addresses are fixed-length sequences of digits conventionally displayed and manipulated as unsigned integers. Such numerical semantic bases itself upon features of CPU (such as the instruction pointer and incremental address registers), as well upon use of the memory like an array endorsed by various programming languages.

Types

Physical addresses
A digital computer's main memory consists of many memory locations. Each memory location has a physical address which is a code. The CPU (or other device) can use the code to access the corresponding memory location. Generally only system software, i.e. the BIOS, operating systems, and some specialized utility programs (e.g., memory testers), address physical memory using machine code operands or processor registers, instructing the CPU to direct a hardware device, called the memory controller, to use the memory bus or system bus, or separate control, address and data busses, to execute the program's commands.   The memory controllers' bus consists of a number of parallel lines, each represented by a binary digit (bit).  The width of the bus, and thus the number of addressable storage units, and the number of bits in each unit, varies among computers.

Logical addresses
A computer program uses memory addresses to execute machine code, and to store and retrieve data.  In early computers logical and physical addresses corresponded, but since the introduction of virtual memory most application programs do not have a knowledge of physical addresses.  Rather, they address logical addresses, or virtual addresses, using the computer's memory management unit and operating system memory mapping; see below.

Unit of address resolution

Most modern computers are byte-addressable. Each address identifies a single byte (eight bits) of storage. Data larger than a single byte may be stored in a sequence of consecutive addresses.  There exist word-addressable computers, where the minimal addressable storage unit is exactly the processor's word. For example, the Data General Nova minicomputer, and the Texas Instruments TMS9900 and National Semiconductor IMP-16 microcomputers used 16 bit words, and there were many 36-bit mainframe computers (e.g., PDP-10) which used 18-bit word addressing, not byte addressing, giving an address space of 218 36-bit words, approximately 1 megabyte of storage.  The efficiency of addressing of memory depends on the bit size of the bus used for addresses – the more bits used, the more addresses are available to the computer.  For example, an 8-bit-byte-addressable machine with a 20-bit address bus (e.g. Intel 8086) can address 220 (1,048,576) memory locations, or one MiB of memory, while a 32-bit bus (e.g. Intel 80386) addresses 232 (4,294,967,296) locations, or a 4 GiB address space.  In contrast, a 36-bit word-addressable machine with an 18-bit address bus addresses only 218 (262,144) 36-bit locations (9,437,184 bits), equivalent to 1,179,648 8-bit bytes, or 1152 KiB, or 1.125 MiB — slightly more than the 8086.

Some older computers (decimal computers), were decimal digit-addressable.  For example, each address in the IBM 1620's magnetic-core memory identified a single six bit binary-coded decimal digit, consisting of a parity bit, flag bit and four numerical bits.  The 1620 used 5-digit decimal addresses, so in theory the highest possible address was 99,999.  In practice, the CPU supported 20,000 memory locations, and up to two optional external memory units could be added, each supporting 20,000 addresses, for a total of 60,000 (00000–59999).

Word size versus address size
Word size is a characteristic of computer architecture denoting the number of bits that a CPU can process at one time. Modern processors, including embedded systems, usually have a word size of 8, 16, 24, 32 or 64 bits; most current general-purpose computers use 32 or 64 bits. Many different sizes have been used historically, including 8, 9, 10, 12, 18, 24, 36, 39, 40, 48 and 60 bits.

Very often, when referring to the word size of a modern computer, one is also describing the size of address space on that computer. For instance, a computer said to be "32-bit" also usually allows 32-bit memory addresses; a byte-addressable 32-bit computer can address 232 = 4,294,967,296 bytes of memory, or 4 gibibytes (GiB). This allows one memory address to be efficiently stored in one word.

However, this does not always hold true. Computers can have memory addresses larger or smaller than their word size. For instance, many 8-bit processors, such as the MOS Technology 6502, supported 16-bit addresses— if not, they would have been limited to a mere 256 bytes of memory addressing. The 16-bit Intel 8088 and Intel 8086 supported 20-bit addressing via segmentation, allowing them to access 1 MiB rather than 64 KiB of memory. All Intel Pentium processors since the Pentium Pro include Physical Address Extensions (PAE) which support mapping 36-bit physical addresses to 32-bit virtual addresses. Many early processors held  2 addresses per word  , such as 36-bit processors.

In theory, modern byte-addressable 64-bit computers can address 264 bytes (16 exbibytes), but in practice the amount of memory is limited by the CPU, the memory controller, or the printed circuit board design (e.g., number of physical memory connectors or amount of soldered-on memory).

Contents of each memory location

Each memory location in a stored-program computer holds a binary number or decimal number of some sort.  Its interpretation, as data of some data type or as an instruction, and use are determined by the instructions which retrieve and manipulate it.

Some early programmers combined instructions and data in words as a way to save memory, when it was expensive: The Manchester Mark 1 had space in its 40-bit words to store little bits of data – its processor ignored a small section in the middle of a word – and that was often exploited as extra data storage. Self-replicating programs such as viruses treat themselves sometimes as data and sometimes as instructions. Self-modifying code is generally deprecated nowadays, as it makes testing and maintenance disproportionally difficult to the saving of a few bytes, and can also give incorrect results because of the compiler or processor's assumptions about the machine's state, but is still sometimes used deliberately, with great care.

Address space in application programming
In modern multitasking environment, an application process usually has in its address space (or spaces) chunks of memory of following types:
 Machine code, including:
 program's own code (historically known as code segment or text segment);
 shared libraries.
 Data, including:
 initialized data (data segment);
 uninitialized (but allocated) variables;
 run-time stack;
 heap;
 shared memory and memory mapped files.
Some parts of address space may be not mapped at all.

Some systems have a "split" memory architecture where machine code, constants, and data are in different locations, and may have different address sizes.
For example, PIC18 microcontrollers have a 21-bit program counter to address machine code and constants in Flash memory, and 12-bit address registers to address data in SRAM.

Addressing schemes

A computer program can access an address given explicitly – in low-level programming this is usually called an , or sometimes a specific address, and is known as pointer data type in higher-level languages. But a program can also use relative address which specifies a location in relation to somewhere else (the base address). There are many more indirect addressing modes.

Mapping logical addresses to physical and virtual memory also adds several levels of indirection; see below.

Memory models
Many programmers prefer to address memory such that there is no distinction between code space and data space (see above), as well as from physical and virtual memory (see above) — in other words, numerically identical pointers refer to exactly the same byte of RAM.

However, many early computers did not support such a flat memory model — in particular, Harvard architecture machines force program storage to be completely separate from data storage.
Many modern DSPs (such as the Motorola 56000) have three separate storage areas — program storage, coefficient storage, and data storage. Some commonly used instructions fetch from all three areas simultaneously — fewer storage areas (even if there were the same total bytes of storage) would make those instructions run slower.

Memory models in x86 architecture

Early x86 processors use the segmented memory model addresses based on a combination of two numbers: a memory segment, and an offset within that segment.

Some segments are implicitly treated as code segments, dedicated for instructions, stack segments, or normal data segments. Although the usages are different, the segments do not have different memory protections reflecting this.
In the flat memory model all segments (segment registers) are generally set to zero, and only offsets are variable.

See also
Base address
Endianness
Low-level programming language

Memory address register

Memory allocation
Memory management unit (MMU)
Memory model (programming)
Memory protection
Memory segmentation
Offset (computer science), also known as a displacement
Page table

References

Computer memory

Memory address


FK Metta (einnig þekkkt sem FK Metta/Latvijas Universitāte) er lettneskt knattspyrnufélag með aðsetur í Ríga.

Árangur

Titlar
Lettneska 1.Deildin: 1
2011

Tilvísanir

Tenglar
 Heimasíða félagsins

Lettnesk knattspyrnufélög
Ríga
stofnað 2006

FK Metta


Le col de Sainte-Anne peut désigner :
 le col de Sainte-Anne, un col de montagne de France situé dans les Alpes-Maritimes ;
 le col de Sainte-Anne, un col de France situé dans les Bouches-du-Rhône.

Col de Sainte-Anne


Gabriel Amunátegui Jordán (Santiago, Chile, 4 de febrero de 1898 - ibídem, 10 de febrero de 1955) fue un profesor, ensayista y político liberal chileno.

Biografía
Fue hijo del académico y Rector de la Universidad de Chile Gregorio Amunátegui Solar y de Ana Luisa Jordán Swinburn. Hermano del político liberal Gregorio Amunátegui Jordán

Estudió la secundaria en el Instituto Nacional y después siguió Derecho en la Universidad de Chile, donde se tituló de abogado en 1920 y más tarde fue profesor de derecho político. En consonancia con la tradición familiar, enseñó también historia y geografía (Liceo José Victorino Lastarria).

Fue presidente del Consejo de Censura Cinematográfica (1918) y de la Sociedad Nacional de Minería (1921), dirigió la Biblioteca Nacional (1919) y encabezó la Dirección de Bibliotecas, Archivos y Museos (DIBAM) desde 1935 hasta 1947. participó como miembro fundador del Instituto de Conmemoración Histórica de Chile en 1937.

Varias de sus obras fueron galardonadas con importantes premios, como el Municipal de Ensayo.

Obras
 Justo y Domingo Arteaga Alemparte. Ensayo biográfico y juicio crítico, 1918
 Manual de Derecho Constitucional, 1950
 Regímenes políticos, 1951
 Partidos políticos, 1952
 Principios generales del Derecho Constitucional, 1953

Premios y reconocimientos
 Premio universitario Eleodoro Gormaz por Justo y Domingo Arteaga Alemparte. Ensayo biográfico y juicio crítico
 Premio Municipal de Literatura de Santiago 1952, categoría Ensayo, por Regímenes políticos
 Premio universitario Manuel Egidio Ballesteros 1953 por Regímenes políticos y Partidos políticos
 Caballero de la Legión de Honor, con motivo de haber fundado la "Sala Francia." en la Biblioteca Nacional.
 Comendador Do Cruxeiro do Sur, con motivo del intercambio bibliográfico con el Brasil.

Referencias

Enlaces externos
Universidad de Chile Reseña de un académico e historiador

Nacidos en Santiago de Chile
Gabriel
Alumnado del Instituto Nacional General José Miguel Carrera
Abogados de Chile
Juristas de Chile
Profesores de Derecho de Chile
Profesores de Derecho de la Universidad de Chile
Directores de Dirección de Bibliotecas, Archivos y Museos (Dibam)
Directores de la Biblioteca Nacional de Chile

Gabriel Amunátegui Jordán


est un film américain réalisé par Kimmy Gatewood, sorti en 2021.

Synopsis
Andrea Singer est comédienne de stand-up et aspirante actrice. Alors qu'elle revient d'une audition, elle rencontre un certain Dennis Kelley, qui lui tend la carte d'embarquement qu'elle a perdue. Ils se retrouvent assis l'un à côté de l'autre dans l'avion.

Fiche technique
 Titre :
 Réalisation : Kimmy Gatewood
 Scénario : Iliza Shlesinger
 Musique : Jonathan Sanford
 Photographie : Giles Dunning
 Montage : Kyla Plewes
 Production : David Bernon, Paul Bernon, Sam Slater et Han West
 Société de production : Burn Later Productions, Meridian Content et Universal Pictures
 Pays :
 Genre : Comédie romantique
 Durée : 92 minutes
 Dates de sortie :
Netflix :

Distribution
 Iliza Shlesinger : Andrea
 Ryan Hansen : (VF:Emmanuel Curtil) Dennis
 Margaret Cho : Margot
 Rebecca Rittenhouse : Serrena
 Matt McGorry : Brett

 Britney Young : Casting Director
 Christopher Nicholas Smith : Director (as Chris N Smith)
 Adam Lustick : Writer
 Rebekka Johnson : Rhonda Steward
 Mav Viola : Grace
 Beth Dover : Leslie
 Kimia Behpoornia : Maggie
 Rebecca Delgado Smith : Alli
 Taylor Marie Hill : Chanterelle
 Silvia Curiel : Denise

Accueil
Le film a reçu un accueil mitigé de la critique. Il obtient un score moyen de 54 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2021
Comédie romantique américaine
Film d'Universal Pictures
Film distribué par Netflix

Good on Paper


An Tillandsia inconspicua in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Éduard-François André. An Tillandsia inconspicua in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia inconspicua


Güvercin, yemle beslenen bir kuş türüdür. Şu anlamlara da gelebilir:

 Güvercin (dergi), güvercinlerle ilgili bir dergi
 Güvercin (gazete), Demokratik Sol Parti'nin yayın organı olan gazete
 Güvercin (film), yönetmenliğini Banu Sıvacı'nın gerçekleştirdiği 2018 çıkışlı film.
 Güvercin, 2019-2020 yılları arasında Star TV'de yayımlanan Türk televizyon dizisi.

Güvercin (anlam ayrımı)


Hindiba (Cichorium endivia), papatyagiller (Asteraceae) familyasından, sebze olarak yararlanılan bir yıllık bitki türü.

Mısır ve Endonezya kökenli olduğu sanılan bitkinin, 16. yüzyıldan bu yana Avrupa'da tarımı yapılmaktadır. Yüksekliği 50–100 cm arasında değişir; parçalı yaprakları ve açık mavi renkli çiçekleri vardir. Yapraklarından salata olarak yararlanıldığı gibi sıcak yemek de yapılır.

Hindiba cinsinden bir diğer bitki türü olan beyaz hindiba (Cichorium intybus) ile yakın akrabadır.

Türkiye'de yaygın olarak yabani hindibanın yaprakları ilkbaharda toplanarak şifalı ot ve sebze olarak tüketilir. Bu yapraklar "Hindiba" ve "Radika" olarak bilinir.

Alt türler

 Cichorium endiva subsp. endivia
 Cichorium endiva subsp. pumilum

Cichorieae
Sebzeler
Tuzcul bitkiler
Yenilebilir papatyagiller
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Hindiba


كفر الحصافة إحدى قرى مركز طوخ التابع لمحافظة القليوبية بجمهورية مصر العربية.

السكان
بلغ عدد سكان كفر الحصافة 4,837 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضاً
قائمة قرى محافظة القليوبية

مصادر

قرى طوخ

كفر الحصافة


est une série télévisée américaine réalisée par Tucker Gates, inspirée du film de 1994 du même titre et lancée le  sur .

Au Québec, elle est disponible sur Prime Video.

Synopsis
Lorsqu'elle débute chez Fountain Pictures, Lou a l'air d'une stagiaire naïve et impressionnée par Joyce Holt, la célèbre CEO du studio. En réalité, elle est obsédée par cette dernière et est prête à tout pour se rapprocher de son idole.

Distribution
 Kiernan Shipka  : Lou Simms
 Diane Kruger  : Joyce Holt
 Donald Sutherland : Redmond
 Thomas Dekker : Travis
 Finn Jones : Marty
 Erika Alexander : Meredith
 Ross Butler : Alex
 Gerardo Celasco : Miles

Production
Le projet de Kathleen Robertson a été présenté en 2016 pour la chaîne E!.

En , la série a été produite pour la plateforme .

Le casting débute en  avec Kiernan Shipka et Diane Kruger, puis Donald Sutherland, Finn Jones et Thomas Dekker, suivis de Erika Alexander, Gerardo Celasco et Ross Butler.

La production étant reporté à la suite de la pandémie de Covid-19, et entretemps la fermeture du service Quibi, la série se retrouve sur .

Épisodes
Les six épisodes, sans titre, sont numérotés de Chapitre un à six.

Accueil critique

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 2022
Série télévisée américaine des années 2020
Série télévisée en anglais américain

Swimming with Sharks (série télévisée)


මගීන්ගේ ගිමන් අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් මහමග අසල පුරාණයේ ඉදිකල ගිමන්හල්  අම්බලම නම්වේ.

මෙය කඩුගන්නාවෙහි ඉදිකොට තිබෙන පැරණි අම්බලම

For Education Anuga senithu de silva youtube chanel

එය SUBCRIBE කරන්න .

https://youtube.com/channel/UCGZgDwcVV9lX0He_TpjHCHQ

el

අම්බලම් ඉදිකිජ්රීග්ම
මගී පහසුව උදෙසා අම්බලමක් ඉදිකිරීම, උතුම් පුණ්‍යකර්මයක් ලෙස පැරණි ජනයා සැළකූහ. ඒ අනූව රටෙහි විවිධ ගම්මානයන් තුල අම්බලම් ඉදි කෙරුණු අතර, ඒවායේ විශාලත්වය, අලංකාරය හා වටිනාකම එය නිර්මාණය කළ සැදැහැවතුන්ගේ වත්පොහොසත්කම් අනුව සිදුවිය. පුද්ගල තරාතිරම් අනූව මෙරට ඉදිකරන ලද අම්බලම් වර්ග 2 ක් හඳුනාගත හැකිය.

මැටි අම්බලම්
සාමාන්‍ය පුද්ගලයන් සඳහා ඉදිකල අම්බලම්.

===සිටුවීමට සහ
අම්බලමක් ඉදිකිරීමේදී, අම්බලම භාවිත කරන්නන්ගේ උපරිම පහසුව ඇතිවන පරිදි සුදුසු ස්ථානයක එය නිර්මාණය කෙරුණි. බොහෝවිට ගමන් මාර්ගයේ වූ ළිඳක් අසල, දොලක් අසල, කුඹුරක් අසල ආදී වශයෙන් අම්බලම් ඉදිවිය. නමුත් විහාරස්‌ථාන ආශ්‍රිතව අම්බලම් ඉදිවීම ඉතා අවම වූයේ, අම්බලමේ කාර්යය පන්සලේ බණ මඩුවෙන් ඉටුවූ නිසායි.

හුදෙක් ලැගුම් හලක් වශයෙන් භාවිතයට පමණක්ම නොව, අම්බලමක් ඉදිකිරීමේදී එම ගොඩනැගිලිවලට අපූරු සුන්දරත්වයක් එක් කරමින් ඊට විවිධ කලා නිර්මාණයන් ඇතුලත් කිරීමටද, එකල ශිල්පීහු ක්‍රියා කලහ. මල්කම් ලියකම් ආදිය යොදමින් අම්බලම් අලංකාර කිරීමට ඔවුහු පියවර ගත්හ. එලෙස ඉදිකරන ලද අම්බලම් කිහිපයක් වර්තමානයේදී පවා මෙරට දැකගත හැකිවෙයි. ඇතැම් අම්බලම් ඉදිකිරීම සඳහා රාජ්‍ය අනුග්‍රහය පවා ලැබුණු බව සඳහන් වෙයි.

අම්බලමක් තුල ලැගුම් ගන්නා තාවකාලික ජනයාගේ පරිහරණය පිණිස, අම්බලම අසලින්ම පිංතාලියක් තැබීමද, අම්බලමක් ඉදිකිරීම සම්බන්ධව බිහිවූ විශේෂ අංගයක් ලෙස සැළකෙයි.

මෙය Education Anuga Senithu De Silva Youtube Chanel වෙතින් ඔබට

අම්බලම භාවිතය
ඈත දුරබැහැර ප‍්‍රදේශවල සිට පා ගමනින් හා කරත්ත වැනි රථ ආදියෙන් සංචාරයේ යෙදුණු මගීන්, සිය ගමන් විඩාව නිවා ගැනීමට ගිමන් හලක් වශයෙන් අම්බලම භාවිතා කරන ලදී.

ඈත අතීතයේදී මෙරට ගම් ප්‍රදේශයන්, එක් එක් ග්‍රාම ප්‍රධානියෙකු යටතේ පාලනය වූ බව පැවසෙයි. ගම්මානයේ සිදු කරන පොදු කටයුතු සම්බන්ධ සංවාද, නඩු හබ ඇසීම් හා වෙනත් ප්‍රජා රැස්වීම් කටයුතු ආදිය මෙම ග්‍රාම ප්‍රධානියා විසින් සිදු කරන ලදී. මුල් සමයේදී මෙවැනි ප්‍රජා රැස්වීම් එළිමහනේ පැවැත්වූවත්, පසුව එම කටයුතු සඳහාද අම්බලම් ප්‍රයෝජනයට ගත් බව සඳහන් වෙයි.

අම්බලම ආශ්‍රිත ගොඩනැගුණු සාහිත්‍ය
සිංහල පද්‍ය සාහිත්‍ය විෂයෙහි ලා සන්දේශ කාව්‍යයන්වලදී ද අම්බලම් පිළිබඳ තොරතුරු සදහන් වේ.

සංදේශ කාව්‍ය
සංදේශ කාව්‍යයන් කිහිපයකම අම්බලම් පිළිබඳ තොරතුරු හුවා දක්වයි.

15 වන සියවසේ රචනා කරන ලද  සැළලිහිණි සංදේශයේ, කෝට්ටේ සිට කැළණිය දක්වා වූ ගමන් මාර්ගය තුල හමුවන අම්බලමක් පිළිබඳ තොරතුරු දැක්වෙයි.

ගිරා සංදේශයේ සඳහන් වන පරිදි වලිතොට නම් අම්බලම වෙත සේන්දු වන ජනයා විවිධ කතාන්දර, හිටිවන කවි සහ තේරවිලි ආදිය ගැලපූ බව පැවසෙයි. අම්බලම වෙත පැමිණි වැඩිහිටියෝ හිටිවන කවි මගින් එකල රජුගේ ගුණ වර්ණනා කරන ලදී.

18 වන සියවසේ රචනා කරන ලද නීලකොබෝ සංදේශය තුල දකුණු පළාතේ පාලොන්නරුව ග්‍රාමයෙහි පිහිටි අම්බලමක් පිළිබඳව විස්තර කෙරේ. එම අම්බලමේ බිත්ති මත සිංහ සහ දිවියන්ගේ රූප ඇඳ තුබූ බව ඉන් සඳහන් වෙයි.

1813 රචනා කෙරූ දියසැවුල් සංදේශයේ උවුවෙල ග්‍රාමයේ වූ අම්බලමක් ගැන තොරතුරු හෙළි කරයි.

අම්බලමේ  පිනා                          පිනා
වලං කඳක් ගෙනා                ගෙනා
ඒක බිදපු    ගොනා             ගොනා
ඒකට මට හිනා                      හිනා

ලංකාවේ දැනට පවතින පුරාණ අම්බලම්

 ඇම්බැක්ක අම්බලම
 මංගලගම අම්බලම
 අප්පල්ලගොඩ අම්බලම
 කන්දේවෙල අම්බලම
 උඩුවෙල උඩගම අම්බලම
 කරගහගෙදර අම්බලම
 උඩුනුවර - හේන්දෙණිය අම්බලම
 මීපේ අම්බලම
 අැටම්පිටිය අම්බලම
 ගිරුවා අම්බලම
 රුකුලා අම්බලම
 ගොඩමුණේ අම්බලම
 මැදගම අම්බලම
 උඩුවෙල ගිණිහිරිය අම්බලම
 හඟුරන්කෙත අම්බලම
 කෙන්ගල්ල අම්බලම
 දීවිල්ල අම්බලම
 කැටවල අම්බලම
 දවුලගල අම්බලම
 ජුබිලි අම්බලම
 පුටුපාගල අම්බලම
 ගොඩමුන්න අම්බලම
 හේවා විස්ස අම්බලම
 දූල්වල වෙල මැද අම්බලම
 මාකඩවර අම්බලම
 ඇවරියවල අම්බලම
 කිරිඔරුව අම්බලම
 කඩුගන්නාව අම්බලම
 පනාවිටිය අම්බලම
 මාරස්සන අම්බලම
 ඇල්ලවත් ඔය අම්බලම
 දෙහල්කඩ අම්බලම
 බෝතලේ වෙල මැද අම්බලම
 කෝට්ටේ ගල් අම්බලම
 ගල්කොත අම්බලම

මේවාද බලන්න
 පිංතාලිය

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය
පුරාවිද්‍යාව
මාර්ග - ශ්‍රී ලංකාව
පුරා විද්‍යාව - ශ්‍රී ලංකාව

අම්බලම්


Yeşil kart şu anlamlara gelebilir:

 Yeşil kart, çim hokeyinde bir uyarı kartı
 Yeşil Kart, 1990 yapımı Amerikan filmi
 Yeşil Kart, 3816 Sayılı Kanun gereğince Türkiye'de muhtaç durumdaki kişilere sağlık hizmetlerini ücretsiz alabilmeleri için verilen belge
 Yeşil Kart, Amerika Birleşik Devletleri'ne gidebilmek için bu ülkenin yetkili kurumlarınca düzenlenen belge

Yeşil kart


Florae Austriaceae, (abreviado Fl. Austriac.  (Jacquin)), es un libro con ilustraciones y descripciones botánicas que fue escrito por el médico, biólogo y botánico holandés; Nikolaus Joseph von Jacquin y publicado en 5 volúmenes en los años 1773 a 1778.

Referencias

Enlaces externos
Descripción en IPNI

Libros de botánica

Florae Austriaceae


Ars Vocalis México International Vocal Academy and Festival es un festival dedicado al arte vocal, que se celebra cada verano desde 2011. A partir de 2015 tiene como sede a Ciudad Obregón, municipio de Cajeme, Sonora, México.

Historia
Este festival, fundado por el tenor Carlos Zapién y que tuvo su inicio en la ciudad de Zamora, Michoacán, cuenta con un programa pedagógico gracias al cual jóvenes cantantes mexicanos, previamente seleccionados a través de un proceso de audición, tienen la oportunidad de participar en clases magistrales impartidas por reconocidas figuras en el mundo operístico de Europa y los Estados Unidos, además de poder trabajar con coaches provenientes de diversas casas de ópera e instituciones educativas. Los alumnos también tienen la oportunidad de trabajar el repertorio vocal alemán (Lied) y la música antigua y barroca.

El programa es impulsado por instituciones gubernamentales de nivel municipal, estatal y federal así como centros educativos que cuentan con inversión privada y asociaciones civiles, entre los que destacan el  Consejo Nacional para la Cultura y las Artes (CONACULTA); la LXII Legislatura de la Cámara de Diputados; el Consejo de Promoción Turística de México; Cultural Jikau A.C. y Ars Vocalis México A.C.

Oferta artística, pedagógica y maestros participantes

Ars Vocalis México reúne a grandes exponentes del arte vocal a nivel internacional, quienes imparten conocimientos a jóvenes promesas del canto en México. En la parte académica del Programa de Perfeccionamiento Vocal, Ars Vocalis México atendió a más de 200 alumnos aceptados en el programa desde el año 2011 hasta la fecha, quienes se someten a un programa intensivo.
Los jóvenes que demuestran su potencial vocal son seleccionados para participar en el ciclo Valores Mexicanos, exponiendo su talento ante el público a través de recitales.  Los alumnos participantes en el programa pedagógico participan en diversos recitales (Gala Operística, Liederabend, Música antigua y barroca), mientras que varios alumnos son elegidos para participar en las producciones operísticas del festival.

El tenor  Francisco Araiza, la mezzosoprano croata Dunja Vejzović, el contratenor inglés Michael Chance y el tenor  Ramón Vargas han impulsado la formación de los cantantes mexicanos al impartir clases magistrales en el programa académico en sus respectivas especialidades, y junto a ellos participan maestros con reconocimiento internacional en otras vertientes como Eric Mentzel, Robert Hiller y Turid Karlsen, entre otros.

Ars Vocalis México también ha convocado a ensambles orquestales y vocales para complementar sus actividades artísticas, ofrecidas sin costo de entrada para el público, entre ellas la Orquesta Sinfónica de Michoacán, la Orquesta Filarmónica de Sonora, la Camerata Juvenil de Michoacán y la Orquesta de Cámara de la Universidad Michoacana de San Nicolás de Hidalgo, así como el coro de los "Niños Cantores de Tepotzotlán", el Coro del Instituto Schiller, el "Coro de Ópera Valladolid", el Coro de la Escuela de Música Sacra de la Arquidiócesis de Morelia y el Coro de Ópera de la ciudad de Zamora, formado expresamente para participar en los montajes operísticos de Ars Vocalis México, quienes han enriquecido la calidad de las presentaciones que se ofrecen en el Festival.

En cada una de sus emisiones anuales, el Festival registra una entrada promedio de 60 mil 500 personas a recitales, galas de ópera y montajes operísticos que se realizan en teatros, foros universitarios y auditorios municipales disponibles en cada una de las comunidades en las que ofrece actividades artísticas con acceso gratuito, además del público que sigue las presentaciones vía Internet en tiempo real y las retransmisiones a través de canales televisivos institucionales y privados.

Óperas presentadas

La serva padrona (2011)
Brundibár (2011)
Las bodas de Fígaro (2011)
Rinaldo (2012) versión de concierto
Bastián y Bastiana (2012)
El elixir de amor (2012)
La Cenicienta (2012)
Canita conoce a Coquín (2013)
Bastián y Bastiana (2013)
Las bodas de Fígaro (2015)
Bastián y Bastiana (2015)

Extensiones
El festival ha tenido como subsedes a las ciudades de Morelia, Jiquilpan de Juárez, Nahuatzen y Uruapan.  En Nahuatzen se presentaron la óperas La serva padrona (2011), Cenerentola (2012) y Bastián y Bastiana (2013), aparte de diversos recitales.  En Jiquilpan se ofreció un Liederabend con los alumnos de la academia Ars Vocalis México.   En Morelia los recitales tuvieron lugar en la Sala Niños Cantores del Conservatorio de las Rosas y en el Teatro Stella Inda del IMSS, mientras que en Uruapan se utilizó el Auditorio Municipal para presentar recitales de música antigua y la ópera Elixir de Amor.

Referencias
«Presentan el proyecto académico y artístico Ars Vocalis México» en CONACULTA, 9 de abril de 2011.
«Inauguran con memorable concierto de Francisco Araiza, el festival Ars Vocalis en Zamora» en Cambio de Michoacán, 24 de julio de 2011.
«Eligen a tenor mexicano para encarnar a Verdi en Italia» en Quadratín, 20 de agosto de 2012.
Alba, Érick: «Excelsa presentación del tenor Francisco Araiza en Zamora» en La Jornada Michoacán, 25 de julio de 2011.
Alba, Érick: «El festival de ópera Ars Vocalis, programa que deja escuela en jóvenes mexicanos» en La Jornada Michoacán, 20 de diciembre de 2013.
Macías Sánchez, Rogelio: «El excelso arte del lied con Shirley Close» en Cambio de Michoacán, 1 de agosto de 2011.
Macías Sánchez, Rogelio: «Sigue la fiesta de lieder en Michoacán» en Cambio de Michoacán, 8 de agosto de 2011. (Crítica del recital de la soprano Abbie Furmansky.)
Monreal Vázquez, Ivonne: «El placer de escuchar: Ars Vocalis México» en Cambio de Michoacán, 27 de agosto de 2012. (Crítica periodística de la presentación de Rinaldo.)
Ruíz Ochoa, Jesús: «Javier Camarena: Un Tenor en Plenitud y Ascenso» en Diocesis de Zamora, 20 de septiembre de 2012.
Del Vecchio, Nicholas: «Ars Vocalis Mexico/Carlos Zapien» en Living at the Opera, 12 de junio de 2014.

Enlaces externos
Sitio oficial del festival

Festivales de música clásica
Festivales de música de México
Cultura del estado de Michoacán
Cultura del estado de Sonora
Zamora de Hidalgo
Ciudad Obregón
Organizaciones fundadas en 2011
México en 2011

Festival de Canto ''Ars Vocalis México''


Kokot es una palabra que en lenguas eslavas occidentales ha tenido por significado inicial, a partir de una onomatopeya de su canto al gallo; en los idiomas eslavos occidentales la palabra kokot ha pasado a ser un apellido y un topónimo:

Personas con el apellido
 Aleš Kokot (n. 1979) , futbolista esloveno;
 Andrej Kokot (n. 1936) , escritor esloveno poeta y traductor de la minoría eslovena en Carintia;
 Franciszek Kokot , médico polaco especializado en endocrinología y nefrología;
 Jure Kokot , jugador esloveno de voleibol;
 Manfred Kokot (n. 1948) , velocista alemán;
 Mendi Kokot , periodista eslovena;
 Alexandr O. Kokot , médico ;

Topónimos
 Kokot (Kije), aldea en Polonia, perteneciente al distrito de Kije , en el poviato de Pińczów del voivodato de Świętokrzyskie;
 Kokot (Štúrovo), antiguo pueblo y el castillo del actual distrito de Štúrovo en Eslovaquia;
 Kokot (Torre), torre del castillo Choustník, en la Bohemia del Sur; Chequia.

Otros
 Kokot (revista) desaparecida revista vanguardista de Croacia.

Referencias

Kokot


كايل نوتون  (ولد في 17 نوفمبر 1988) هو لاعب كرة القدم الإنجليزي الذي يلعب لتوتنهام كقلب دافع ويمكن أيضا أن يلعب دورا أكثر تقدما على اليمنى من خط الوسط.

وتون هو من خارج من مركزا للامتياز والأكاديمية لنادى شيفيلد يونايتد، وكان هناك منذ سن السابعة. ومثل منتخب إنجلترا تحت سن 15 عاما في معسكرا تدريبيا خلال موسم 2004-05، وعلى مر السنين أصبح منتظما في الأكاديمية وقاد ناديه أكاديمية إلى الدور ربع النهائي من كأس الشباب في موسم 2006-07.
و كان قد وقع لنادى الدوري الإسكتلندي فريق جريتنا على سبيل الإعارة في 2008 ولعب له لأول مرة ضد رينجرز الاسكتلندي في 16 يناير 2008. ولعب بانتظام لبقية الموسم في صفوف النادي الإسكتلندي. نوتون لعب 19 مباراة مع النادي لكنه لم يتمكن مساعدتهم على تفادي الهبوط.

نوتون بدء مع شيفيلد يونايتد بالفوز على واتفورد 2-1 في سبتمبر 2008 حيث عزز مكانه في الفريق.

نوتون وقع لتوتنهام في 2009 إلى جانب مواطنه شيفيلد يونايتد لاعب كايل ووكر.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إنجليز
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
إنجليز من أصل أيرلندي
رياضيون إنجليز سود
رياضيون بريطانيون سود
لاعبو الدوري الإسكتلندي الممتاز
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو توتنهام هوتسبر
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو شيفيلد يونايتد
لاعبو كرة قدم إنجليز
لاعبو كرة قدم من شفيلد
لاعبو ليستر سيتي
لاعبو منتخب إنجلترا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو ميدلزبره
لاعبو نادي سوانزي سيتي
لاعبو نورويتش سيتي
مواليد 1988
مواليد في شفيلد

كايل نوتون


Pierre Macherey (d. 1938) Fransız Marksist edebiyat eleştirmeni (Université Lille Nord de France). Louis Althusser'in eski öğrencisi ve etkileyici Kapital'i Okumak kitabının yazarlarından olan Macherey Fransız post-yapısalcılığı ve Marksizmi'nin gelişmesindeki etkili kişilerden biriridir. Genellikle ABD'de az okunsa da eserleri edebiyat kuramcılığında ve (İngiltere dahil) kıta Avrupası Felsefesi'nde etkili olmuştur.

1938 doğumlular
École Normale Supérieur'de öğrenim görenler
Fransız eleştirmenler
Yaşayan insanlar

Pierre Macherey


An Pachites bodkinii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harry Bolus. An Pachites bodkinii in nahilalakip ha genus nga Pachites, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pachites

Pachites bodkinii


Pakline odnosno Paklina je planina u BiH, u regiji Tropolju (Završju).

Planina je oskudna vodom. Najviši vrh visok je 1503 metra. Dijeli Ravanjsko polje od Duvanjskog. Proteže se na sjeveroistočnom dijelu Duvanjskog polja gdje se polje sužava. Ravanjsko polje ograničuje s juga. Zapadno protječe rječica Šujica.

Izvori

Planine u Bosni i Hercegovini

Paklina (planina)


برج التومي إحدى قرى الجمهورية التونسية، تقع في ولاية منوبة، على بعد 17 كم جنوب غربي مدينة طبربة.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 ولاية منوبة.

بلديات تونس
قرى ولاية منوبة
مدن تونس

برج التومي


مريم أمين (ولدت 4 مايو 1975)، مقدمة برامج تلفزيونية ومذيعة مصرية. اشتهرت من خلال تقديمها برنامج «زى النجوم» على قناة دبي الفضائية. تعمل حاليا في إذاعة نجوم إف إم في مصر.

السيرة
تخرجت مريم من كلية التجارة قسم اللغة الإنجليزية، وبدأت عملها التليفزيونى عام 1998 في ماسبيرو من خلال قناة النيل للمنوعات. ثم انتقلت إلى الفضائية المصرية في الوقت الذي لم تكن قد انتشرت في مصر الفضائيات وحظيت بالشعبية التي تحظى بها الآن.

قدمت مريم عدة برامج وحرصت على التنويع، فقدمت في المنوعات ستوديو الفن عام 2003 وضحك ولعب وجد وحب، وقد ساعدتها الخبرة في تقديم البرامج الحوارية في القنوات الفضائية المصرية على اكتساب مهارة التقديم بطلاقة وعفوية. كما قدمت أيضا صباح الخير يا مصر لعامين ونصف، ومصر النهار ده.

قررت مريم الانتقال خارج مصر، وعملت في الفضائية اللبنانية LBC لفترة بسيطة. قدمت فيها برنامج باص ستوب، ثم انتقلت إلى قناة دبى في 2004 الذي يعد هو الانطلاقة الحقيقية لها. قدمت مريم في القناة الإماراتية برنامج زي النجوم، لمدة موسمين بنجاح وقدرة عالية، حيث تنافس المشتركون في تَقَمُّص شخصيات غنائية كبيرة مؤديين على خشبة المسرح وأمام جمهور حي أشهر الأغاني لأشهر الفنانين العرب.

قدمت مريم في عام 2007، سهرتي انتخاب ملكة جمال مصر في نقل مباشر، كما وعادت إلى فريق عمل صباح الخير يا مصر بعد أن تمّ تحديث البرنامج. ظهرت مريم أيضا على شاشة قناة دبي سنة 2008 في برنامج تاراتاتا، البرنامج الناجح الذي استضاف أشهر النجوم وشاركت مريم بإعداده وتقديمه مع باقة من أشهر المقدمين العرب.

وكانت خلال هذه الفترة تقدّم ولأربعة مواسم برنامج سوالفنا حلوة، حيث تدير حوارا بين ضيوفها (من الفنانين وغيرهم) وبمشاركة 6 من المقدّمين من مختلف البلاد العربية. في يناير من 2009، قدمت مريم أمين سهرة إطلاق دورة برامج مؤسسة دبي للإعلام بحضور نجوم مسلسلات قناتي دبي وسما دبي. وفي نوفمبر من العام نفسه تألقت مريم بتقديم الحفلة الختامية لمهرجان الإعلام العربي مباشرة من القاهرة.

و في الاستفتاء السنوي لمجلة زهرة الخليج في بداية 2010، احتلت مريم أمين المرتبة الرابعة بين أفضل المذيعات في العالم العربي. وبعد ثورة يناير قررت مريم العودة إلى مصر في برنامج مصر النهارده، لكن بعد ظهورها في الحلقة الأولى من البرنامج أُعلِن أن مريم أمين ستكون خارج البرنامج، لتخرج بعدها الشائعات لتطاردها حول الأسباب إلا أن مريم قالت في أكثر من حوار صحفى إن السبب كان سوء التنظيم والتدخل غير المبرر من الإدارة.

قررت مريم ترك التلفاز لفترة وابتعدت لمدة عامين عن الساحة، وفي تلك الفترة عرض عليها تقديم عدة برامج، لكنها رفضت قبولها، حيث تقول «كانت غير مناسبة لما تمر به البلاد». إلى أن وصل إليها عرض من إذاعة 90.90 في 6 نوفمبر 2013، وافقت وقررت الانضمام لتقدم برنامج «وهو كذلك». حتى توقف البرنامج في أكتوبر 2015 لتختفى مريم عن الساحة، قبل أن يعلن في مؤتمر صحفى انضمامها لأسرة مذيعى محطة نجوم إف إم في 2016 ببرنامج «اتفقنا».

المصادر

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من القاهرة
أقباط
مذيعات مصريات
مغتربون مصريون في الإمارات العربية المتحدة
مواليد 1395 هـ
مواليد 1975

مريم أمين


Johannes V. Jensen er en dansk portrætfilm fra 1947 instrueret af Jørgen Roos.

Handling
Optagelser af Johannes V. Jensen, der læser sit essay Grundtanken i mit forfatterskab op, hvori han blandt andet redegør for sine biologiske synspunkter. Der er optagelser fra digterens hjem i København, sommerhuset i Tibirke og en dysse i Grib Skov.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1947

Johannes V. Jensen (dokumentarfilm fra 1947)


Walter Gastón Coyette (Avellaneda, provincia de Buenos Aires; 28 de enero de 1976) es un exfutbolista y actual entrenador argentino.

Como jugador era volante y es reconocido por haber jugado en Lanús, ya que, no sólo surgió del conjunto granate, sino que fue el equipo donde el nacido en Avellaneda jugó más tiempo y más partidos: en tres etapas durante su carrera (1994 a 1997; 1999 a 2000; y 2001 a 2002), Coyette jugó 120 partidos. También tuvo breves pasos por Huracán, Atlas de México y Argentinos Juniors, hasta su retiro en 2009 con la camiseta de Chacarita Juniors. Fue jugador de la selección sub-20, que fue campeona de la Copa Mundial de 1995, jugando todos los partidos del Mundial y convirtiendo dos goles.

Tras el retiro, comenzó como ayudante de campo de Diego Cocca en 2010. Primero en Gimnasia y Esgrima La Plata, y luego en Santos Laguna de México y Huracán. Durante unos años fue ayudante de campo de Miguel Ángel Lemme en las selecciones sub-17 y sub-17 de Argentina. En la última categoría juvenil mencionada fue donde Coyette comenzó con su carrera como entrenador principal, donde llegaría a obtener el tercer lugar del Sudamericano 2015. Al año siguiente, Chacarita Juniors sería su siguiente destino, siendo el primer plantel profesional que estaba a su cargo. En el Funebrero consiguió el ascenso a Primera División en 2017. Luego, tendría pasos por San Martín de Tucumán, San Martín de San Juan, Unión La Calera de Chile y, por último, Alvarado y Deportivo Morón. En junio de 2022, firmó contrato con Quilmes.

Carrera

Como futbolista

Lanús

Coyette debutó en Lanús en 1994. Convirtió su primer gol profesional el 3 de diciembre de 1995, en la victoria 3-2 sobre Deportivo Español. Al año siguiente, ya consolidado como titular, fue campeón de la Copa Conmebol 1996, donde jugó los siete partidos del torneo y convirtió 2 goles (ambos a Guaraní de Paraguay).

Selección sub-20

En 1995 sería convocado por José Pekerman para integrar el seleccionado sub-20 que debía disputar el Mundial de la categoría, celebrado en Catar. Debutó en el partido inaugural, ante Países Bajos, que sería derrotado por Argentina por 1 a 0. Convirtió su primer gol en la victoria sobre Camerún por 2-0. En las semifinales, también convirtió un gol, y sería ante España. Finalmente, la selección sub-20 saldría campeona del Mundial por segunda vez en su historia, siendo Coyette titular en todos los partidos y contribuyendo en dos ocasiones con goles.

Leganés

Su buen pasaje en Lanús y su buen recuerdo en la selección juvenil argentina lograron que el Leganés, equipo de la Segunda División de España, contacte con él y firme un préstamo por seis meses con opción de compra. Debutó el 1 de febrero de 1998, ingresando a falta de 15 minutos para el final por Samuel Eto'o, en lo que sería derrota 1-2 contra Ourense. No tuvo un fructífero paso por el fútbol europeo, ya que tuvo lesiones que limitaron su progreso en el club de Madrid.

Platense

Regresó al país para jugar en Platense. Convirtió su primer gol el 26 de octubre de 1998 en el empate 1-1 contra Belgrano. Jugó un total de 22 partidos y convirtió 4 goles. En la fecha 18, se decretó el descenso del Calamar a la Primera B Nacional tras caer como local 0-3 ante River Plate.

Vuelta a Lanús

Volvió a jugar en Lanús, donde vio a su equipo terminar décimo primero en el Torneo Apertura 1999 y en el Torneo Clausura 2000. Durante esta etapa, le convirtió un gol a Ferro Carril Oeste, en un encuentro que terminó con goleada 7 a 0 del equipo de zona sur en Buenos Aires.

Atlas

Tendría su segunda experiencia en el exterior al transformarse en refuerzo de Atlas de México. Durante su etapa en el club norteamericano, Coyette jugó 34 partidos y convirtió 3 goles.

Tercer paso por Lanús

Nuevamente, Coyette regresó a Lanús. Ya en su última etapa en el club, convirtió 1 gol (a Gimnasia y Esgrima La Plata). Contabilizando todas sus etapas, Coyette jugó 121 partidos y convirtió 9 goles en Lanús.

Argentinos Juniors

En 2002, Coyette se convirtió en jugador de Argentinos Juniors, equipo que militaba en la Primera B Nacional. Convirtió su primer gol el 17 de agosto en la victoria sobre Defensores de Belgrano. En el Bicho jugó 31 partidos y convirtió 4 goles.

Unión de Santa Fe

Al año siguiente, el bonaerense firmaría contrato con Unión de Santa Fe, también competidor de la segunda categoría del fútbol argentino. En el Tatengue apenas disputó ocho encuentros.

Deportivo Quito

Viajó a Ecuador para jugar en Deportivo Quito. Allí convirtió 2 goles en 14 partidos, y el equipo terminó sexto durante sus 6 meses de estadía.

Juventud Antoniana

Juventud Antoniana, equipo de Salta, sería su nuevo equipo. Convirtió su primer gol el 10 de septiembre de 2004 por la fecha 5 del Torneo Apertura de Primera B Nacional, frente a Atlético de Rafaela. En total, jugó 29 partidos y convirtió 6 goles.

Huracán

Se mantuvo en la Primera B Nacional con la contratación de Huracán por Coyette. Debutó el 29 de agosto de 2005 en la goleada 3 a 0 sobre Aldosivi y convertiría su primer gol en el siguiente partido, que el Globo ganaría por 0-1 a El Porvenir. En total, jugó 32 partidos y convirtió 11 goles.

Quilmes

Su buen nivel en Huracán logró que Quilmes, equipo de la Primera División, se haga con sus servicios en 2006. Debutó el 6 de agosto en la derrota 0-1 ante Estudiantes de La Plata, ingresando en el entretiempo por Jorge Medina. Su poca participación (jugó 11 partidos, de los cuales en 4 fue titular) hicieron que tome la decisión de retornar a Huracán.

Vuelta a Huracán

Su vuelta a Huracán fue inmejorable. En el Torneo Clausura de la Primera B Nacional, el equipo de Parque Patricios mejoró su posición en el torneo anterior (6°) y finalizó tercero. Así, le dio la posibilidad de jugar, primero con San Martín de San Juan, con el cual perdió 3-2 en el global. Luego, disputó la promoción con Godoy Cruz, que terminó ganándola el equipo porteño por un global de 5 a 2 y ascendió a Primera División.

Chacarita Juniors

Finalmente, Coyette se retiró en Chacarita Juniors. Su último partido lo jugó el 13 de junio de 2009, en el empate 1 a 1 contra San Martín de San Juan. Jugó 27 partidos y convirtió dos goles.

Carrera como entrenador

Tras el retiro, Coyette conformó el cuerpo técnico de Diego Cocca, siendo su ayudante de campo, durante la llegada del director técnico a Gimnasia y Esgrima La Plata, Santos Laguna y Huracán.

Luego, también fue ayudante de campo de Miguel Ángel Lemme en la selección sub-15 de Argentina entre 2013 y 2014.

Selección sub-15 de Argentina

Luego de la destitución de Miguel Ángel Lemme en el seleccionado juvenil, Walter Coyette se hizo cargo del puesto. Comenzó con una victoria en un amistoso ante Perú por 3 a 0, en vísperas del Sudamericano 2015 en Colombia.

El torneo para la selección comenzó con una goleada sobre el local, Colombia, por 3-0 (goles de Benjamín Garré, Román Vildoso y Facundo Colidio). Terminó la fase de grupos como primero del grupo A, con el 100% de los puntos, 11 goles a favor y uno en contra. Terminó tercero en el Sudamericano, tras perder 2-1 con Uruguay en semifinales y vencer a Ecuador por 1 a 0 en el partido por el tercer puesto.

Chacarita Juniors

Debutaría en un equipo profesional en 2016, cuando fue contratado por Chacarita Juniors tras el despido de Fernando Gamboa. Debutó en la fecha 5 del torneo de transición 2016, cuando el Funebrero venció 1-0 a Juventud Unida de Gualeguaychú. Terminó el campeonato en segunda posición con 43 puntos, a seis unidades del campeón invicto, Talleres de Córdoba. Desde la llegada de Walter Coyette, Chacarita Juniors logró 12 victorias, 4 empates y apenas una derrota, con 28 goles a favor y 7 en contra.

Ya en el siguiente campeonato, Chacarita debutó con un empate ante Instituto en condición de local, y llegaría a su primer triunfo en la fecha 3, cuando consiguió vencer a San Martín en San Miguel de Tucumán por 2 a 0. Luego de una primera rueda un tanto irregular (con 7 derrotas en 22 partidos), el conjunto de zona norte conseguiría revertir esta situación en la segunda rueda: el equipo fue escalando posiciones hasta llegar a la última fecha como segundo, dos puntos por encima de su perseguidor, Guillermo Brown. A pesar de empatar en la última jornada con Argentinos Juniors, le sirvió para mantenerse en segundo lugar y obtuvo el ascenso a la Primera División, tras su descenso en 2010.

El debut en Primera División llegó el 8 de octubre de 2017, cuando fue derrotado por 1-0 a manos de Argentinos Juniors. Tras once encuentros dirigidos, Coyette renunció a su cargo al conseguir apenas 6 puntos de 33 posibles.

San Martín de San Juan

Al final de la temporada 2017-18, Coyette firmó contrato con San Martín de San Juan. Comenzó con un empate a 1 entre el Santo sanjuanino y Unión de Santa Fe, y logró su primera victoria dos semanas más tarde, cuando venció 0-2 a Olimpo y decretó su descenso a la Primera B Nacional. El equipo terminaría con 2 victorias, 3 empates y 3 derrotas al cargo de Walter Coyette.

En la siguiente temporada, Coyette apenas dirigió los primeros 6 encuentros y, luego de malos resultados, fue destituido de su cargo.

San Martín de Tucumán

San Martín de Tucumán fue el siguiente destino del entrenador, con un condimento particular: reemplazó a Rubén Forestello, quien asumió como director técnico en San Martín de San Juan, último equipo de Coyette. Un empate en condición de local contra Banfield sería su debut. Lograría vencer a Racing Club por 2 a 1, siendo ésta la primera del ciclo Coyette. Finalmente, renunciaría a su cargo tras 12 encuentros, con 3 victorias, 5 empates y 4 derrotas.

Unión La Calera

En septiembre de 2019, Coyette fue anunciado como nuevo entrenador de Unión La Calera, siendo su primer paso internacional en el banco de suplentes. Debutó con una derrota por 3 a 1 ante O'Higgins. Ganó en la siguiente fecha, venciendo por 1-2 a Huachipato. Tras apenas dos meses en el cargo, el entrenador renunció por motivos personales. Solo dirigió cinco encuentros, de los cuales ganó 2, empató uno y perdió los dos restantes.

Alvarado

A mediados de 2020, Alvarado, equipo recién ascendido a la Primera Nacional, contrató a Coyette como nuevo entrenador del plantel profesional. Debutó con un empate 0-0 contra Guillermo Brown, y finalizó el torneo transición en la mitad de la tabla, a 5 puntos de la clasificación a la siguiente fase.

En el siguiente torneo, con la llegada de refuerzos como Ezequiel Vidal o Matías Rodríguez, comenzó el torneo con un empate en San Miguel de Tucumán ante San Martín. Consiguió su primer triunfo en la fecha 6, cuando venció como local a Temperley por 1 a 0. Desde su primer triunfo hasta el final de la primera rueda, cuando fue derrotado por Almirante Brown, el Torito mantuvo un gran pasaje con 6 victorias, 3 empates y solo 2 derrotas. Fue uno de los protagonistas al final del torneo, ya que jugó ante Almirante Brown, uno de los equipos con posibilidades de clasificar a la final por el campeonato. Sería derrota del equipo marplatense por 3-2 y no logró clasificar a la Copa Argentina.

Para la temporada 2022, Alvarado se reforzó con Gonzalo Lamardo, Nazareno Solís y Jorge Ramos, entre otros. El campeonato comenzaría con un arranque irregular, donde el equipo empató los primeros cuatro partidos, venció a San Martín de Tucumán y fue derrotado, de manera consecutiva, por Defensores de Belgrano y Brown de Adrogué. El ciclo Coyette culminó tras la goleada propinada por Chacarita Juniors, que ganó por 5 a 0.

Deportivo Morón

Luego de un mes sin trabajo, Walter Coyette se transformó en el entrenador de Deportivo Morón tras la renuncia de Alejandro Orfila. Debutó con una victoria como local sobre San Telmo por 3 a 1. Sin embargo, tras cuatro partidos sin ganar (2 empates y 2 derrotas), sumado a la decisión de no tener en cuenta a Damián Akerman, ídolo de la institución, lograron que el entrenador renuncie en su cargo.

Quilmes

Al igual que su asunción en Deportivo Morón, solo un mes debió esperar el técnico para ser nuevamente contratado. Esta vez fue Quilmes el club que lo contactó. Comenzó su ciclo con una victoria 2-0 ante Chaco For Ever.

Estadísticas

Como jugador

Selección

Como asistente técnico

Como entrenador

Clubes
Actualizado el 25 de agosto de 2023.

Selección

Actualizado el 6 de diciembre de 2015.

Referencias

Enlaces externos

Entrenador
 Ficha oficial de Walter Coyette en Transfermarkt
 Ficha oficial de Walter Coyette en Soccerway

Jugador

 Ficha oficial de Walter Coyette en BDFA

Futbolistas de Argentina
Futbolistas de la provincia de Buenos Aires
Futbolistas de Avellaneda (Buenos Aires)
Futbolistas de las inferiores del Club Atlético Lanús
Futbolistas del Club Atlético Lanús
Futbolistas del Club Deportivo Leganés en los años 1990
Futbolistas del Club Atlético Platense
Futbolistas del Club Atlas de Guadalajara en los años 2000
Futbolistas de la Asociación Atlética Argentinos Juniors
Futbolistas del Club Atlético Unión (Santa Fe) en los años 2000
Futbolistas de la Sociedad Deportivo Quito
Futbolistas del Centro Juventud Antoniana
Futbolistas del Club Atlético Huracán
Futbolistas del Quilmes Atlético Club en los años 2000
Futbolistas del Club Atlético Chacarita Juniors
Entrenadores de la selección de fútbol sub-15 de Argentina
Entrenadores del Club Atlético Chacarita Juniors
Entrenadores del Club Atlético San Martín (San Juan)
Entrenadores del Club Atlético San Martín (Tucumán)
Entrenadores de Deportes Unión La Calera
Entrenadores del Club Atlético Alvarado
Entrenadores del Club Deportivo Morón
Entrenadores del Quilmes Atlético Club
Entrenadores del Club Atlético Aldosivi

Walter Coyette


Philipp Freiherr von Boeselager (6 September 1917 – 1 May 2008) was the second-last surviving member of the 20 July Plot, a conspiracy of Wehrmacht officers to assassinate the German dictator Adolf Hitler in 1944.

Early life

Born at Burg Heimerzheim, near Bonn, he was the fifth and the second surviving son of the nine children of Albert Dominikus Hyacinthus Antonius Johannes Hubertus Vitus Joseph Maria Freiherr von Boeselager (Bonn 15 June 1883-Heimerzheim, Kr. Euskirchen 20 May 1956), by his wife (they married in Kassel on 22 September 1910), Maria-Theresia Ferdinandine Antonie Alonsia Freiin von Salis-Soglio (1890–1968), daughter of Anton Joseph Alonsius Nepomuk Stanislaus Maria Freiherr v. Salis-Soglio (1860–1939), of Gemünden and Mandel, Kreuznach, by Maria Adelheid Theresia Gräfin von Bissingen und Nippenburg (daughter of Ernst Maria Ferdinand Adam Johann Nepomuk Joseph Graf von Bissingen-Nippenburg). He attended Aloisius Jesuit secondary school Aloisiuskolleg in Godesberg.

Role in conspiracy against Hitler
When Boeselager was a 25-year-old field lieutenant, he was part of Operation Walküre, a plan developed to take control of Germany once Hitler had been assassinated. Boeselager's role in the plan was to order his troops, who were unaware of the plot, to leave the front lines in Eastern Europe and to head west, where they would be airlifted to Berlin to seize crucial parts of the city in a full-scale coup d'état after Hitler had been killed.

Boeselager's opinion turned against the Nazi government in June 1942, after he received news that five Roma people had been shot in cold blood solely because of their ethnicity. Together with his commanding officer, Field Marshal Günther von Kluge, he joined a conspiracy to assassinate Hitler. The first attempt was in March 1943, when both Hitler and Heinrich Himmler were coming to the front to participate in a strategy meeting with Kluge's troops.

Boeselager was given a Walther PP with which he was to shoot both Hitler and Himmler at a dinner table in the officers' mess. However, nothing ever came of this plan because at the last minute, Himmler left Hitler's company, and the risk of leaving him alive to succeed Hitler was too great.

The second assassination attempt was in summer 1944. No longer caring about Himmler, the conspiracy planned to kill Hitler with a bomb when he was attending another strategy meeting in a wooden barracks. When the assassin's bomb failed to kill the Führer, Boeselager was informed in time to turn his unexplained cavalry retreat around and return to the front before suspicions could be aroused. Because of Boeselager's fortunate timing, his involvement in the operation went undetected, and he was not executed, unlike the majority of the conspirators. Philipp's brother Georg was also a participant in the plot, and likewise remained undetected, but was later killed in action on the Eastern Front.

Shortly before the end of the war, Boeselager overheard General Wilhelm Burgdorf saying, "When the war is over, we will have to purge, after the Jews, the Catholic officers in the army". The devoutly-Catholic Boeselager noisily objected, citing his own decorations for heroism in combat. Boeselager then left before Burgdorf could respond.

Postwar life
After the war, Boeselager's part in the failed attempt on Hitler's life became known. He was regarded as a hero by many in Germany and France and received the highest military medals that both countries could provide. He studied economics and became a forestry expert. Even in his old age, Boeselager still had nightmares about the conspiracy and the friends whom he lost during the war. He urged young people to become more involved in politics, as he felt apathy and the political inexperience of the German masses had been two of the key reasons why Hitler was able to come to power. The entrance to his residence in Kreuzberg bears the Latin motto Et si omnes ego non ("even if all, not I").

Boeselager was a member of K.D.St.V. Ripuaria Bonn, a Roman Catholic student fraternity at the University of Bonn that now belongs to the Cartellverband der katholischen deutschen Studentenverbindungen. Until his death on 1 May 2008, he still had the Walther PP pistol he was given to use to shoot Hitler.

On 18 April 2008, just two weeks before his death, Philipp von Boeselager gave his last videotaped interview, which was conducted by Zora Wolter for the feature documentary The Valkyrie Legacy. It was televised on The History Channel in spring 2009 to coincide with the release of the film Valkyrie, starring Tom Cruise and directed by Bryan Singer. The documentary was produced by Singer and directed by Kevin Burns.

Ewald-Heinrich von Kleist-Schmenzin was the last survivor of the 20 July plot until his death on 8 March 2013.

Marriage
Boeselager married Rosa Maria, born Gräfin von Westphalen zu Fürstenberg (1924 - 2014). Albrecht von Boeselager (born 4 October 1949, Altenahr), former Grand Chancellor of the Sovereign Military Order of Malta, is their child.

Honours

 Iron Cross (1939) 1st (1941) and 2nd class (1940)
 Knight's Cross of the Iron Cross on 20 July 1944 as Major and commander of the I./Kavallerie-Regiment Mitte
 Eastern Front Medal
 Wound Badge in Silver (1944)
 General Assault Badge
 Close Combat Clasp in Bronze
 Honour Roll Clasp of the Army (1944)
 Grand Cross of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany (Großes Bundesverdienstkreuz des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland, 1989)
 Officier de la Légion d'honneur (2004)

See also
Assassination attempts on Adolf Hitler

References

Citations

Bibliography

 Antonius John: Philipp von Boeselager – Widerstand und Gemeinwohl. Bouvier-Verlag, Bonn 2007
 Bernheim, Robert: "Assassinating Hitler: The Last Plotter," The Dorchester Review, Vol. 1, No. 1, Spring-Summer 2011, pp. 5–15.
 Ulrich Cartarius: Opposition gegen Hitler. Deutscher Widerstand 1933–1945. Berlin 1984,

 Kaltenbrunner-Berichte an Bormann und Hitler über das Attentat vom 20. Juli 1944, in: Hans-Adolf Jacobsen (Hrsg.): Spiegelbild einer Verschwörung. Stuttgart 1961
 von Boeselager, Philipp. Valkyrie: the Plot to Kill Hitler. London: Weidenfeld & Nicolson. 2008.
 Der 20. Juli 1944. Ein Zeitzeuge berichtet (Hörbuch), Philipp Freiherr von Boeselager. Interview: Prof. Hans Sarkowicz. Doppel-CD. Audiobuch Verlag, Freiburg i. Br. 2004,
 Philipp Freiherr von Boeselager 80 Jahre, in: Holz-Zentralblatt, 123. Jahrgang, Folge 107/1997, S. 1524,
 Ilkka Ahtiainen, Hitlerin murhaaja. Helsingin Sanomat monthly supplement, August 2007.

 Fabian von Schlabrendorff, German Officers Against Hitler, Deutsche Offiziere gegen Hitler, Zurich, 1948.

External links

 "Der letzte Zeuge", Focus, 15. November 2007
 "Du kannst ihn stoppen – also bitte!" WDR, 28. December 2005, incl. live recordings
 Mein Weg zum 20. Juli. – Die Einsamkeit des Widerstands, 2004, Speech at the Bavarian Parliament.
 Boeselager als Unterzeichner des Appells der Jungen Freiheit anlässlich der Leipziger Buchmesse, 17. February 2006
 Boeselager: Appell für Lebensschutz und gegen Abtreibung, Front page of "Junge Freiheit", 22. September 2006
 "Philipp Von Boeselager: Last of the Conspirators in the July 20 Plot to Assassinate Hitler, whose Role Remained Undetected until After the War," The Daily Telegraph (London). May 3, 2008.
 Grimes, William. "Philipp von Boeselager, Who Attempted an Assassination of Hitler, Dies at 90," New York Times. May 3, 2008.

Interviews
An interview with von Boeselager
 A last Interview. "Ich hätte ihn erschießen können", FAZ, published 1. May 2008
 "Philipp Freiherr von Boeselager, Widerstandskämpfer", Conversation, 8. March 2008, incl. Audio-file, 44 Min.
 Interview, Junge Freiheit, 20. July 2007
 "Der letzte Überlebende des 20. Juli. Wir wollten den Judenmord stoppen", FAZ, 20. July 2007
 "Der Mut des Gewissens", SZ, 19. July 2004
 Interview mit Philipp von Boeselager, geschichts.net, December 2005
 "Wir wollten das Reich retten", Junge Freiheit, 18. July 2003

1917 births
2008 deaths
People from Rhein-Sieg-Kreis
Military personnel from the Rhine Province
Philipp
Barons of Germany
Members of the 20 July plot
Roman Catholics in the German Resistance
Recipients of the Knight's Cross of the Iron Cross
Commanders Crosses of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
Officers of the Legion of Honour
Failed assassins of Adolf Hitler
Failed assassins of Heinrich Himmler
Military personnel from North Rhine-Westphalia

Philipp von Boeselager


Johan Georg III af Sachsen (; 20. juni 1647 – 12. september 1691) var kurfyrste af Sachsen fra 1680 til 1691 Han tilhørte den albertinske linje af Huset Wettin.

Liv og gerning
Han ændrede faderens franskvenlige kurs og tog parti mod Ludvig XIV af Frankrig. Han deltog i slaget ved Wien mod Det osmanniske rige i 1683 som marskalk af Det tysk-romerske rige og støttede Leopold videre i den store tyrkiske krig fra 1686. Han var ikke med i Augsburgforbundet i 1686 mod Frankrig i Niårskrigen, men rejste personligt til Haag i marts 1688 for at diskutere med Vilhelm af Oranien, Georg Vilhelm af Braunschweig-Lüneburg og Frederik Vilhelm af Brandenburg om mulige træk mod Ludvig XIV. Han gav imidlertid ikke direkte støtte til, at Vilhelm skulle overtage den engelske trone.

Efter en ny invasion af Frankrig under niårskrigen i 1689, lejede han sine soldater ud for at beskytte Franken. Han kom senere med i hæren under Karl af Lorraine og deltog i belejringen af Mainz.

Ægteskab og børn
Han blev 6. oktober 1666 gift med Anna Sophie af Danmark. De fik to børn:
 Johan Georg IV af Sachsen, født 18. oktober 1668 i Dresden, død af kopper 28. maj 1694 i Dresden. Efterfulgte faderen som kurfyrste.
 Frederik August I af Sachsen, født 22. maj 1670 i Dresden, død 1. februar 1733 i Warszawa. Efterfulgte sin broder som kurfyrste og senere som August den Stærke, konge af Polen.

Eksterne henvisninger

Kurfyrster af Sachsen
Albertinske linje af Huset Wettin
Personer fra Dresden

Johan Georg 3. af Sachsen


جمرايا هي قرية تقع في منطقة قدسيا بمحافظة ريف دمشق في جنوبي سوريا. تقع جمرايا على مسافة 8 كيلومترات إلى الشمال الغربي من مدينة دمشق، خلف جبل قاسيون وهي قرية بالقرب من دمشق. تقع جمرايا بين الهامة وبلدة قدسيا إلى الجنوب وأشرفية الوادي إلى الشمال. تبعد مسافة 15 كيلومتر عن الحدود اللبنانية.

كانت بيوتها القديمة ذات طراز ريفي تقليدي من الطين والخشب. يعمل سكان القرية بالزراعة لأراضي تمتد 400 هكتار تروى من الينابيع التي تكثر في المنطقة، تنتج الزيتون والمشمش والخوخ والخضار والحبوب، تشرب من شبكة مائية يغذيها نبع عين الفيجة.

ترتبط بدمشق بالطريق السريع للمتحلق الشمالي بوساطة جسر الهامة العالي وأهم المشاريع الموجودة في جمرايا. من أهم العائلات التي تقطن البلدة القديمة هي عائلة آل كريكر وآل أبو الهدى القادري وآل مهرة وآل خلاف والحنفي وفي السنوات الأخيرة تم الامتداد العمراني للقرية مما أخلّ بالبنية الزراعية والبيئية للقرية.

تاريخ القرية
يعود تاريخها إلى العصور القديمة حيث أنها كانت تلقب بدرة قرى وادي بردى لجمالها وجمال طبيعتها وكان يعتمدها الرومانيين والأمويين والفينيقين للترفيه عن أنفسهم في فصل الصيف وأيام الإجازات والمهرجانات، ومن ثم اتخذها الأمويين كمزرعة خاصة بخلفائهم على مر العصور إلى أن قام جند العباسيين بحرقها ولذلك سُميت بجمرايا لتجمرها بالنيران آنذاك ولكن لخصوبة أرضها وتعدد ينابيعها عادة جنة من جنان ريف دمشق كما كان لأهلها دور بارز في مكافحة الاستعمار الفرنسي ودعم حركات المقاومة خلال نفس الحقبة. وقد تغنى بها الشعراء على مر العصور إلى عصرنا الحالي حيث امتدحها أحمد شوقي ببعض قصائده وأوردتها غادة السمان في بعض كتبها وذكرياتها.

غارات عام 2013
شنت طائرات تعود لسلاح الجو الإسرائيلي غارة على مركز بحوث جمرايا بتاريخ 31 كانون الثاني عام 2013 وشنت طائرات إسرائيلية غارات أخرى بتاريخ 5 مايو عام 2013.

المراجع

أماكن مأهولة في منطقة قدسيا
الحرب الأهلية السورية
قرى محافظة ريف دمشق

جمرايا


Onthophagus seminitens é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por D'Orbigny em 1902.

Referências

Ligações externas

seminitens
Coleópteros descritos em 1902

Onthophagus seminitens


Industrijsko-poljoprivredni kombinat "Servo Mihalj" je bilo poduzeće iz Zrenjanina.
Poljoprivredno-industrijski kombinat je bio poznati gradski brend, poznat u zemlji i svijetu.

Povijest
Nastao je na kompleksu tvornice šećera u Velikom Bečkereku. Tvornica je sagrađena prije prvoga svjetskog rata. Projektirao ga je češki arhitekt Viktоr Bеnеš. Bio je to nајаmbiciоzniјi gospodarski pоduhvаt u Velikom Bečkereku do Velikog rata. U usporedbi s ostatkom Europe, ovo je bila tvornica srednje veličine koja je po svemu pratila europske trendove kod ovakvih objekata. Planom je predviđeno graditi kompleks izvan grada, osmislio ga kao "vrtni grad" što je bila novina za ono doba, napravio je prојеktе svih оbјеkаtа. U "vrtnom gradu" bile su proizvodne hale i i kućе zа stаnоvаnjе rаdnikа, službеnikа i rukоvоdilаcа prоizvоdnjе. Svi objekti unutar kompleksa bili su značajne arhitektonske vrijednosti, a vila za direktora tvornice bila je u parkovskom okruženju i po svemu je trebala biti spomenik kulture.  Stilski pripada geometrijskoj secesji. Kompleks je građen od listopada 1910. do rujna 1911. gоdinе. Financijsku konstrukciju zatvorile su Torontalska županija s glavnicom od tri milijuna kruna, koje su izvuklo iz fonda Mađarske eskontne banke i češke Lender banke sa sjedištem u Beču.

Danas taj kompleks nije izvan, nego na jugoistočnom kraju grada. Granice čine Pančevačka, Šećeranska i ulica Petra Drapšina. u kompleksu su industriјski оbјеkti (zgrаdа glаvnоg pоgоnа, zgrаdа sušаrе, skladište rеzаnаcа, skladište šеćеrа, skladište kоckе) i pоslоvnо-stаmbеni оbјеkti (uprаvnа zgrаdа, pоrtirnicа s vаtrоgаsnim sprеmištеm, zgrаdа bivšеg kina i kаntinе, аmbulаntе, stаmbеne zgrаde). Kad je izgrađen predstavljao je jedinstvenu arhitektonsko-urbanističku cjelinu, a danas je podijeljen među više vlasnika.

U međuratnom razdoblju tvornica je rekonstruirana radi potreba veće proizvodnje. Proizvodni su kapaciteti povećani i time i broj radnika. Prоdužеn је glаvni pоgоn, prоširеnа sušаrа i rеkоnstruirano skladište rеzаnаcа, dоgrаđеn аnеks uz skladište šеćеrа i sаgrаđеno novo skladište kocke. Radnička je kolonija prоširеnа nоvim stаnоvimа zа rаdnikе.

Poslije Drugog svetskog rata ovaj je kompleks postao Industrijsko – poljoprivredni kombinat ,,Servo Mihalj". 10. siječnja 1953. godine iz tvornica i zemljišta izrastao je IPK "Servo Mihalj". Ime je dobio po krojačkom radniku, sindikalnom aktivistu, revolucionaru, istaknutom borcu za narodna prava i narodnom heroju, Servo Mihalju, strijeljanom na Banjici 19. rujna 1941. godine.

Unutar kombinata izgrađeno je nekoliko tvornica. Zbog povećane proizvodnje, osobito u industrijskim objektima, objekti su dograđivani i nadograđivani pa je degradirana arhitektonska cjelovitost i sklad stare tvornice šećera. Poslovno-stambene zgrada prošle su nešto bolje. Zahvati su bili nešto manji, a pojedini su sačuvali originalni izgled.

Postao je najveći proizvođač hrane u ondašnjoj Jugoslaviji. Proizvodio je hrane više nego što danas zajedno proizvedu BiH, Makedonija i Crna Gora. Bio je središtem ekonomskih zbivanja. Zbog dovoljne veličine, država je prije sprovođenja nacrta zakona iz agroindustrije provjeravala funkcionalnost zakonskih nacrta na "Servo Mihalju".

Godine 1961. ostvario je prvo zajedničko ulaganje koje je neko poduzeće iz Jugoslavije ostvarilo sa zapadnim partnerom. Bila je to tvornica lijekova Jugoremedija koju je izgadio s njemačkim Hoechstom. Po mnogo čemu prednjačio je u Europi. Chicaška "Helen Curtis" prvu je licenciju dala zrenjaninskom "Luksolu". U Žitoproduktu su "Veliki mlinovi Pariza" pravili posebne smjese. Zrenjaninski su pekari prvi ponudili domaćem tržištu zamrznute proizvode. Na sirovinama iz "Servo Mihalja" razvijali su se hrvatska Podravka, slovenska Kolinska, srbijansko Takovo i drugi.

1970-ih je godina bio na vrhuncu. Imao je 240.000 hektara obradivih površina, 42 tvornice, 24.000 zaposlenih i s njime je surađivalo 25.000 kooperanata. Proizvodio je toliko mnogo hrane da bi s njegovom godišnjom proizvodnjom jestivog ulja, šećera, brašna, mesa i drugih agrarnih proizvoda moglo napuniti kompoziciju vlaka koja bi se protezala od Beograda do Bara i nazad. U sastavu SOUR-a IPK Servo Mihalj bile su poljoprivredne, prehrambeno industrijske i ostale radne organizacije u Zrenjaninu, Novoj Crnji, Žitištu, Sečnju, Novom Bečeju, Radanovićima i Lukinom Selu: PD Zrenjanin, ROK Zadrugar, PO Begej, PIP Srednji Banat, PIK Đura Jakšić, PIO Biserno ostrvo, Ribarsko gazdinstvo Ečka, PD Boka, tvornice šećera Zrenjanin, Banaćanka, tvornice ulja Dijamant, Banat, zatim Žitoprodukt, IPOK, BEK, Begej, Stočar, Juko, ZIP, Mlekoprodukt, ERC, TPI, Jugoremedija, Luxol, Toza, DIZ, Banat-seme i dr.

Godine 1974. za direktora Jugoremedije imenovan je Duško Radaković, sekretak OK SK Zrenjanin. Radaković je 2011. godine bio jedan urednika knjige "IPK "Servo Mihalj" 1953-1990", u izdanju Povijesnog arhiva iz Zrenjanina.

Za izvrstan rad kombinat je 1980. godine dobio najveće priznanje SFRJ, Avnojevu nagradu. 15. ožujka 1983. Vilko Bevc snimio je polusatni kratki film o kombinatu.

Direktori su bili nevoljki izvršiti pretvorbu kombinata u dioničko društvo. Zakon je tu mogućnost dopuštao 1990. godine, no to nije napravljeno, loše je ušao u tržišnu utakmicu i kombinat je nestao s pozornice. Kraj kombinata nanio je veliku štetu Zrenjaninu i cijeloj regiji. Smatra se da su ušli u privatizaciju da bi gotovo sigurno svi kapaciteti bili u pogonu, a zemljište bolje iskorišteno.
Iako nisu bili dijelom ovog IPK, i druge su zrenjaninske tvornice propadale zajedno s kombinatom,  poput Šinvoza, Radijatora, Metaloprogresa, Brodogradilišta – Begej i dr.

Poduzeće je propadalo. Mnogo toga je rastočeno i netragom nestalo, sve do umjetničkih slika iz direkcije. Izgubili su stovarišta diljem Jugoslavije. Preostala imovina našla se 2005. godine na rasprodaji.

Nestankom "Servo Mihalja" nestali su mnogi zrenjaninski brendovi, a privatizaciju i sve ostalo preživjele su samo dvije tvornice, uljara "Dijamant" i "Mlekoprodukt". Od 2005. godine većinski vlasnik "Dijamanta" je hrvatski Agrokor Ivice Todorića, od kad se neprestano razvija i širi i danas je jedna od najuspješnijih kompanija u Srbiji. Mlekoprodukt je privatiziranjem otkupila francuska multinacionalna kompanija "Bongren".

Izvori

Vanjske poveznice
Zripedia Душан Радаковић

Zrenjanin
Prehrambene tvrtke u Srbiji

Industrijsko-poljoprivredni kombinat Servo Mihalj


Agrilus trilineatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Hespenheide, 1988.

Referências

trilineatus

Agrilus trilineatus