The Tamil script (  , ) is an abugida script that is used by Tamils and Tamil speakers in India, Sri Lanka, Malaysia, Singapore, Indonesia and elsewhere to write the Tamil language. It is one of the official scripts of the Indian Republic. Certain minority languages such as Saurashtra, Badaga, Irula and Paniya are also written in the Tamil script.

Characteristics

The Tamil script has 12 vowels (, , "soul-letters"), 18 consonants (, , "body-letters") and one special character, the  (, ).  is called "அக்கு", akku and is classified in Tamil orthography as being neither a consonant nor a vowel. However, it is listed at the end of the vowel set. The script is syllabic, not alphabetic. The complete script, therefore, consists of the 31 letters in their independent forms and an additional 216 combinatory letters, for a total of 247 (12+18+216+1) combinations (, , "soul-body-letters") of a consonant and a vowel, a mute consonant or a vowel alone. The combinatory letters are formed by adding a vowel marker to the consonant. Some vowels require the basic shape of the consonant to be altered in a way that is specific to that vowel. Others are written by adding a vowel-specific suffix to the consonant, yet others a prefix and still other vowels require adding both a prefix and a suffix to the consonant. In every case, the vowel marker is different from the standalone character for the vowel.

The Tamil script is written from left to right.

History

The Tamil script, like the other Brahmic scripts, is thought to have evolved from the original Brahmi script. The earliest inscriptions which are accepted examples of Tamil writing date to the Ashokan period.  The script used by such inscriptions is commonly known as the Tamil-Brahmi or "Tamili script" and differs in many ways from standard Ashokan Brahmi. For example, early Tamil-Brahmi, unlike Ashokan Brahmi, had a system to distinguish between pure consonants (m, in this example) and consonants with an inherent vowel (ma, in this example). In addition, according to Iravatham Mahadevan, early Tamil Brahmi used slightly different vowel markers, had extra characters to represent letters not found in Sanskrit and omitted letters for sounds not present in Tamil such as voiced consonants and aspirates. Inscriptions from the 2nd century use a later form of Tamil-Brahmi, which is substantially similar to the writing system described in the Tolkāppiyam, an ancient Tamil grammar. Most notably, they used the puḷḷi to suppress the inherent vowel. The Tamil letters thereafter evolved towards a more rounded form and by the 5th or 6th century, they had reached a form called the early vaṭṭeḻuttu.

The modern Tamil script does not, however, descend from that script. In the 4th century, the Pallava dynasty created a new script called Pallava script for Tamil and the Grantha alphabet evolved from it, adding the Vaṭṭeḻuttu alphabet for sounds not found to write Sanskrit. Parallel to Grantha alphabet a new script (Chola-Pallava script, which evolved to modern Tamil script) again emerged in Pallava and Chola territories resembling the same glyph development like Grantha, however, heavily reduced in its shapes and not overtaking non-native Tamil louds. By the 8th century, the new scripts supplanted Vaṭṭeḻuttu in the Pallava and Chola kingdoms which lay in the north portion of the Tamil-speaking region. However, Vaṭṭeḻuttu continued to be used in the southern portion of the Tamil-speaking region, in the Chera and Pandyan kingdoms until the 11th century, when the Pandyan kingdom was conquered by the Cholas who inherited while being feudatory of Pallavas for a short time.

With the fall of Pallava kingdom, the Chola dynasty pushed the Chola-Pallava script as the de facto script. Over the next few centuries, the Chola-Pallava script evolved into the modern Tamil script. The Grantha and its parent script influenced the Tamil script notably. The use of palm leaves as the primary medium for writing led to changes in the script. The scribe had to be careful not to pierce the leaves with the stylus while writing because a leaf with a hole was more likely to tear and decay faster. As a result, the use of the puḷḷi to distinguish pure consonants became rare, with pure consonants usually being written as if the inherent vowel were present. Similarly, the vowel marker () called: , a half-rounded u which occurs at the end of some words and in the medial position in certain compound words, marking a shortened u sound, also fell out of use and was replaced by the marker for the simple u (). The puḷḷi () did not fully reappear until the introduction of printing, but the marker kuṟṟiyal-ukaram () never came back for this purpose into use although its usage is retained in certain grammatical conceptual words whereas the sound itself still exists and plays an important role in Tamil prosody.

The forms of some of the letters were simplified in the 19th century to make the script easier to typeset. In the 20th century, the script was simplified even further in a series of reforms, which regularised the vowel markers used with consonants by eliminating special markers and most irregular forms.

Relationship with other Indic scripts
The Tamil script differs from other Brahmi-derived scripts in a number of ways. Unlike every other Brahmic script, it does not regularly represent voiced or aspirated stop consonants as these are not phonemes of the Tamil language even though voiced and fricative allophones of stops do appear in spoken Tamil. Thus the character  k, for example, represents  but can also be pronounced [] or [] based on the rules of Tamil phonology. A separate set of characters appears for these sounds when the Tamil script is used to write Sanskrit or other languages.

Also unlike other Brahmi scripts, the Tamil script rarely uses typographic ligatures to represent conjunct consonants, which are far less frequent in Tamil than in other Indian languages. Where they occur, conjunct consonants are written by writing the character for the first consonant, adding the puḷḷi to suppress its inherent vowel, and then writing the character for the second consonant. There are a few exceptions, namely  kṣa and  śrī.

ISO 15919 is an international standard for the transliteration of Tamil and other Indic scripts into Latin characters. It uses diacritics to map the much larger set of Brahmic consonants and vowels to the Latin script.

Letters

Basic consonants
Consonants are called the "body" (mei) letters. The consonants are classified into three categories: vallinam (hard consonants), mellinam (soft consonants, including all nasals), and itayinam (medium consonants).

There are some lexical rules for the formation of words. The Tolkāppiyam describes such rules. Some examples: a word cannot end in certain consonants, and cannot begin with some consonants including r-, l- and ḻ-; there are six nasal consonants in Tamil: a velar nasal ங், a palatal nasal ஞ், a retroflex nasal ண், a dental nasal ந், a bilabial nasal ம், and an alveolar nasal ன்.

The order of the alphabet (strictly abugida) in Tamil closely matches that of the nearby languages both in location and linguistics, reflecting the common origin of their scripts from Brahmi.

Tamil language has 18 consonants - mey eluttukkal. Traditional grammarians have classified these 18 into three groups of 6 letters each. This classification is done based on the method of articulation and hence the nature of these letters. Vallinam (hard group,) Mellinam (soft group) and idaiyinam (medium group). All consonants are pronounced for a half unit (māttirai) time length when isolated (consonants combined with vowels will be pronounced with the time length of the vowel).

Extra consonants used in Tamil
The Tamil speech has incorporated many phonemes which were not part of the Tolkāppiyam classification. The letters used to write these sounds, known as Grantha, are used as part of Tamil. These are taught from elementary school and incorporated in Tamil All Character Encoding (TACE16).

There is also the compound  (), equivalent to  in Devanagari.

In recent times combinations of consonants with  (, , equivalent to nuqta) are generally used to represent phonemes of foreign languages, especially to write Islamic and Christian texts. For example: asif = , azārutīn̠ = , Genghis Khan = .

A nuqta-like diacritic is used while writing the Badaga language and double dot nuqta for the Irula language to transcribe its sounds.

There has also been effort to differentiate voiced and voiceless consonants through subscripted numbers – two, three, and four which stand for the unvoiced aspirated, voiced, voiced aspirated respectively. This was used to transcribe Sanskrit words in Sanskrit–Tamil books, as shown in the table below.

The Unicode Standard uses superscripted digits for the same purpose, as in  ,  , and  .

Vowels
Vowels are also called the 'life' (uyir) or 'soul' letters. Together with the consonants (mei, which are called 'body' letters), they form compound, syllabic (abugida) letters that are called 'living' or 'embodied' letters (uyir mei, i.e. letters that have both 'body' and 'soul').

Tamil vowels are divided into short and long (five of each type) and two diphthongs.

Compound form
Using the consonant 'k' as an example:

The special letter , represented by three dots and called  or aḵ. It originally represented an archaic Tamil retention of the Dravidian sound ḥ, which has been lost in almost all modern Dravidian languages, and in Tamil traditionally serves a purely grammatical function, but in modern times it has come to be used as a diacritic to represent foreign sounds. For example,  is used for the English sound f, not found in Tamil. It also served before palm leaves became the primary writing medium for words ending with an inherent consonsant-vowel u as a pronouncing rule for a short u, called. Following consonants rendered this behaviour: , , , , , . Instead of writing like in modern days without any markers, for example (), it was written with a preceding , like  .

Another archaic Tamil letter , represented by a small hollow circle and called , is the Anusvara. It was traditionally used as a homorganic nasal when in front of a consonant, and either as a bilabial nasal () or alveolar nasal () at the end of a word, depending on the context.

The long () vowels are about twice as long as the short () vowels. The diphthongs are usually pronounced about one and a half times as long as the short vowels, though some grammatical texts place them with the long () vowels.

As can be seen in the compound form, the vowel sign can be added to the right, left or both sides of the consonants. It can also form a ligature. These rules are evolving and older use has more ligatures than modern use. What you actually see on this page depends on your font selection; for example, Code2000 will show more ligatures than Latha.

There are proponents of script reform who want to eliminate all ligatures and let all vowel signs appear on the right side.

Unicode encodes the character in logical order (always the consonant first), whereas legacy 8-bit encodings (such as TSCII) prefer the written order. This makes it necessary to reorder when converting from one encoding to another; it is not sufficient simply to map one set of code points to the other.

Compound table of Tamil letters
The following table lists vowel ( or life) letters across the top and consonant ( or body) letters along the side, the combination of which gives all Tamil compound () letters.

Writing order

Numerals and symbols

Apart from the usual numerals (from 0 to 9), Tamil also has numerals for 10, 100 and 1000. Symbols for fraction and other number-based concepts can also be found.

Unicode

Tamil script was added to the Unicode Standard in October 1991 with the release of version 1.0.0. The Unicode block for Tamil is U+0B80–U+0BFF.  Grey areas indicate non-assigned code points. Most of the non-assigned code points are designated reserved because they are in the same relative position as characters assigned in other South Asian script blocks that correspond to phonemes that don't exist in the Tamil script.

Efforts to unify the Grantha script with Tamil have been made; however the proposals triggered discontent by some. Eventually, considering the sensitivity involved, it was determined that the two scripts should be encoded independently, except for the numerals.

Proposals to encode characters used for fractional values in traditional accounting practices were submitted. Although discouraged by the ICTA of Sri Lanka, the proposal was recognized by the Government of Tamil Nadu and were added to the Unicode Standard in March 2019 with the release of version 12.0. The Unicode block for Tamil Supplement is U+11FC0–U+11FFF:

Syllabary
Like other South Asian scripts in Unicode, the Tamil encoding was originally derived from the ISCII standard. Both ISCII and Unicode encode Tamil as an abugida. In an abugida, each basic character represents a consonant and default vowel. Consonants with a different vowel or bare consonants are represented by adding a modifier character to a base character. Each code point representing a similar phoneme is encoded in the same relative position in each South Asian script block in Unicode, including Tamil. Because Unicode represents Tamil as an abugida all the pure consonants (consonants with no associated vowel) and syllables in Tamil can be represented by combining multiple Unicode code points, as can be seen in the Unicode Tamil Syllabary below. In Unicode 5.1, named sequences were added for all Tamil consonants and syllables.

Unicode 5.1 also has a named sequence for the Tamil ligature SRI (śrī), ஶ்ரீ, written using ஶ (śa). The name of this sequence is TAMIL SYLLABLE SHRII and is composed of the Unicode sequence U+0BB6 U+0BCD U+0BB0 U+0BC0. The ligature can also be written using ஸ (sa) to create an identical ligature ஸ்ரீ composed of the Unicode sequence U+0BB8 U+0BCD U+0BB0 U+0BC0; but this is discouraged by the Unicode standard.

Programmatic access
 Tamil script can be manipulated using the Python library called open-Tamil.
 There is a Windows open source application available called AnyTaFont2UTF8 using C#.

See also

Simplified Tamil script
Tamil phonology
Tamil Keyboard
Tamil Braille
Tamil letters (on Tamil Wikibooks)
Tamil numerals
Tamil units of measurement
Grantha script
Vatteluttu script
Tamil-Brahmi
Pallava script
Kolezhuthu
Arwi
Tamil bell
Malayalam Script
ISO 15919

Explanatory notes

Notes

References

External links

 Findings at Keeladi Site dates back to 6th Century BCE
Tamil Alphabet & Basics(PDF)

Phonetics of spoken Tamil
 Unicode Chart – For Tamil (PDF)
 TACE 16 (PDF)
Learn Tamil
Tamil Letters
Tamil Unicode Keyboard

Script, Tamil
Brahmic scripts
Officially used writing systems of India

Tamil script


El Camaronero, también conocido como manto de malla de la Macarena es un manto realizado por el bordador y diseñador Juan Manuel Rodríguez Ojeda en el año 1900 para la imagen de María Santísima de la Esperanza Macarena, titular de la Hermandad de la Esperanza Macarena de la ciudad de Sevilla.

El manto debe su nombre a su aspecto de red de pesca, utilizada por los pescadores para capturar el camarón, marcó en su momento toda una revolución en el bordado y está considerado como la obra cumbre de Rodríguez Ojeda. Se custodia, junto con el resto del ajuar de la imagen mariana, en el Museo de la Macarena ubicado en la Basílica de La Macarena, y es utilizado por la Virgen de forma aleatoria junto con el resto de mantos que posee, en su estación de penitencia anual o en otras ocasiones, siendo destacable su utilización en la Madrugada del año 2000, cuando se cumplían los 100 años de su realización.

Historia

El bordador Juan Manuel Rodríguez Ojeda fue cofrade de la hermandad, y además ocupó varios cargos internos, como el de prioste (1877-1884), el de mayordomo (1888-1900) o el conciliario (1901-1916), por lo que muchas de sus obras fueron destinadas a esta.

En el año 1899 recibió el encargo de realizar un manto para la Virgen titular, para el que presentó un presupuesto de 17.500 pesetas. Con el fin de sufragar este importe, se organizaron corridas de toros en la Real Maestranza de Sevilla, se rifó un billete de lotería para el sorteo de Navidad y además se realizó una suscripción popular que abrió personalmente doña María Cristina de Habsburgo-Lorena, reina regente de España. Una vez finalizado, el manto fue expuesto en el escaparate de un comercio de la ciudad, tal y como recuerda el historiador Santiago Montoto de Sedas:

El manto supuso toda una revolución por la originalidad de su diseño, y Ojeda inició una nueva etapa estética para la hermandad, creando un estilo propio, diferente e innovador de vestir a las dolorosas que fue muy imitado posteriormente por el resto de hermandades, fruto del cual es la actual visión estética de la Semana Santa en Sevilla. En aquella Semana Santa de 1900, cuando la Macarena estrenó el manto, el pueblo comenzó a denominarla La Camaronera, fruto de lo cual recibe su denominación. Los hermanos Álvarez Quintero dedicaron una saeta a la Virgen, que hacía referencia al nuevo manto, y que el pueblo hizo suya cantando al pasar la imagen «Virgen de la Macarena: cuando se acabó tu manto las bordadoras tenían rosas en lugar de manos de devoción que ponían».

Realizó a juego con el manto una saya blanca bordada, que se perdió en el incendio que sufrió la iglesia de San Gil durante los disturbios del Golpe de Estado de julio de 1936 en Sevilla, y es con la que aparece retratada en el azulejo cerámico ubicado en el Arco de La Macarena, obra del pintor alcalareño Manuel Rodríguez en 1922. Esta saya fue recuperada en el año 2000 por los sucesores de Esperanza Elena Caro, realizando una réplica de la misma.

En el año 2008 el manto formó parte de una exposición realizada por la hermandad en el patio anexo a la Sala Capitular del Ayuntamiento de Sevilla, con motivo de las obras de remodelación y ampliación de su museo. Completaron la exposición el paso de palio y la corona sobredorada de la joyería Dalmás, enseres de la Esperanza Macarena que pudieron contemplarse desde el día 4 de septiembre hasta poco antes de la Semana Santa del año siguiente.

Descripción

Este manto de malla es el manto procesional más antiguo que posee la imagen. Se trata de una pieza de estilo neorrenacentista realizada en terciopelo verde, bordado en oro fino sobre malla de oro. Presenta además varios angelotes bordados en relieve portando la leyenda «Esperanza Nuestra», junto con otros motivos florales realizados en sedas de colores.

Préstamos del manto

La Hermandad de la Macarena ha prestado de manera extraordinaria en tres ocasiones el manto. La primera tuvo como destino la Hermandad del Gran Poder y de la Esperanza Macarena de Madrid, con motivo de la bendición de su imagen, la Esperanza Macarena de Madrid el día 15 de marzo de 1941 por Leopoldo Eijo y Garay, obispo de Madrid, para vestir a la Virgen en tal acontecimiento.

El segundo préstamo del manto tuvo lugar en el año 2006 a la Hermandad de Santa Genoveva de Sevilla, para vestir a su imagen titular, la Virgen de las Mercedes con motivo de su salida extraordinaria por el 50º aniversario de la fundación de la corporación. Este préstamo sin duda está motivado por el nexo de unión entre ambas hermandades, pues la imagen de la Esperanza Macarena tiene el título de protectora de la hermandad desde su fundación, y la imagen de las Mercedes porta en su paso de palio una reproducción de la Macarena realizada en 1960 por Fernando Marmolejo Camargo, que fue regalada en su primera salida procesional.

Un tercer préstamo tuvo lugar el 11 de mayo de 2013 a la Hermandad del Soberano Poder de Alcalá de Guadaira (Sevilla) para la bendición de la imagen de María Santísima de la Caridad. Este préstamo también se motiva porque la Hermandad de la Macarena es madrina de dicha imagen.

Referencias

Bibliografía

Hermandad de la Esperanza Macarena (Sevilla)
Bordado
Arte de Andalucía
Indumentaria de España
Indumentaria religiosa

El Camaronero


Jaguar Racing je britanska automobilistička momčad proizvođača luksuznih i sportskih automobila Jaguar. Momčad se trenutno natječe u FIA Formula E prvenstvu pod imenom Jaguar Racing Formula-E Team. Momčad se natjecala u Formuli 1 od 2000. do 2004. Prve bodove momčadi donio je Eddie Irvine četvrtim mjestom na Velikoj nagradi Monaka 2000. Isti vozač je na istoj utrci godinu kasnije trećim mjestom, Jaguaru donio prvo postolje. Najuspješnija sezona za Jaguar bila je 2003., kada je momčad osvojila ukupno 18 bodova, te završila na sedmom mjestu u ukupnom poretku konstruktora. Sredinom studenog 2004. Red Bull da je kupio momčad, koja je sljedeće 2005. promijenila ime u Red Bull Racing.

Izvori

Vanjske poveznice
Jaguar - Stats F1
Jaguar Racing - Formula E website

Momčadi Formule 1
Formula 1 u Ujedinjenom Kraljevstvu

Jaguar Racing


Olímpio Cipriano, (Luanda, Angola, 9 de abril de 1982), es un baloncestista angoleño  que mide 1.92  cm y cuya posición en la cancha es la de alero. Juega en el Primeiro de Agosto de Angola.

Referencias

Baloncestistas de Angola
Baloncestistas de la selección de Angola
Nacidos en Luanda

Olímpio Cipriano


Chaetognatha, Chaetognathi üstşubesine bağlı bir hayvan şubesidir.

Dış bağlantılar

Kaynakça

Chaetognathi

Chaetognatha


වල්පරයිසෝ යනු,  චිලි රාජ්‍යයේ, නගරයක්, වරායක්, සහ  ප්‍රජාසංඝයක් වන අතර, එහි තුන්වන විශාලතම නාගරික සාමුහිතයේ (මහා වල්පරයිසෝ) මධ්‍ය කේන්ද්‍රය වෙයි. සන්තියාගෝ නගරයට   වයඹ දෙසට වන්නට පිහිටි මෙය   රටෙහි ඉතා වැදගත් වරායන් අතුරින් එකක් වෙයි. මෙම නගරය,  වල්පරයිසෝ පළාතෙහි සහ වල්පරයිසෝ ප්‍රදේශයෙහි අගනුවර වෙයි. සන්තියාගෝ නගරය, චිලි රාජ්‍යයේ නිල අගනගරය වුවද, චිලියේ ජාතික කොංග්‍රසය 1990 වසරෙහි පටන් රැස්වන්නේ  වල්පරයිසෝ නගරයෙහිය.

වල්පරයිසෝ විසින් 19වන සියවසෙහි දෙවන භාගයෙහිදී අතිශය වැදගත් භූ-දේශපාලන භූමිකාවක් ඉටු කලේ, මැගලන් සමුද්‍ර සන්ධිය තරණය කරමින් අත්ලාන්තික් සහ ශාන්තිකරය සමුද්‍රයන් අතර ගමන්ගත් නෞකා සඳහා ප්‍රධාන නැවතුම්පොළක් ලෙසින් ක්‍රියා කරමිනි. යුරෝපියානු සංක්‍රමණිකයන්ට මහත් ආකර්ෂණයක්වූ වල්පරයිසෝ,  එහි ස්වර්ණමය යුගයෙහිදී මහත් සමෘද්ධියට පත්වූ අතර, ජාත්‍යන්තර නාවිතයෝ එකල එය හැඳින්වූයේ  "කුඩා සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝ" හෝ " ශාන්තිකරයේ මැණික" ලෙසිනි.

ආශ්‍රිත

සටහන්

වල්පරයිසෝ


Cannes Film Festival Technical Grand Prize1975 A Touch of ZenFantafestivalBest Direction1983 The Wheel of Life
| module             =
}}

Hu Jinquan (胡金銓, 29 April 1932 – 14 January 1997), better known as King Hu, was a Chinese film director and actor based in Hong Kong and Taiwan. He is best known for directing various wuxia films in the 1960s and 1970s, which brought Hong Kong and Taiwanese cinema to new technical and artistic heights. His films Come Drink with Me (1966), Dragon Inn (1967), and A Touch of Zen (1970–1971) inaugurated a new generation of wuxia films in the late 1960s. Apart from being a film director, Hu was also a screenwriter and set designer.

Early life
Hu was born in Beijing to a well-established family originating from Handan, Hebei. His grandfather was the governor of Henan in the late Qing dynasty. His father had studied in Japan and was the owner of the local coal mine. His uncle was a high-ranking official in the Republican government. Several of his brothers held high positions in the Communist government. Hu grew up in Beijing as a child. He emigrated to Hong Kong in 1949, at first he wanted to study in the United States, but could not raise the money for tuition. He then worked for the local Voice of America in Hong Kong.

Career
After moving to Hong Kong, Hu worked in a variety of occupations, such as advertising consultant, artistic designer and producer for a number of media companies, as well as a part-time English tutor. In 1958, he joined the Shaw Brothers Studio as a set decorator, actor, scriptwriter and assistant director. He acted in the classic 1959 film The Kingdom and the Beauty. Under the influence of Taiwanese director Li Han-Hsiang, Hu embarked on a directorial career, helping him on the phenomenally successful The Love Eterne (1963). Hu's first film as a full-fledged director was Sons of the Good Earth (1965), a film set in the Second Sino-Japanese War, but he is better remembered for his next film, Come Drink with Me (1966). Come Drink with Me was his first success and remains a classic of the wuxia genre, catapulting the then 20-year-old starlet Cheng Pei-pei to fame. Blending Japanese samurai film traditions with Western editing techniques and Chinese aesthetic philosophy borrowed from Chinese music and operatics, Hu began the trend of a new school of wuxia films and his perpetual use of strong, valiant heroines.

Leaving the Shaw Brothers Studio in 1966, Hu travelled to Taiwan, where he made another wuxia movie, Dragon Inn. Dragon Inn broke box office records and became a phenomenal hit and cult classic, especially in Southeast Asia. This tense tale of highly skilled martial artists hidden in an inn was said to be the inspiration for Ang Lee's Crouching Tiger, Hidden Dragon (2000) and Zhang Yimou's House of Flying Daggers (2004). In 2003, the award-winning Malaysian-born Taiwanese auteur Tsai Ming-liang made Goodbye, Dragon Inn, a tribute to Hu, in which all the action takes place during a closing cinema's last show of Dragon Inn.

Chief among the films which exemplify Hu's blend of Chan (Zen) Buddhism and unique Chinese aesthetics is A Touch of Zen, which won the Grand Prix de la Commission Superieur Technique in 1975 Cannes Film Festival, and which many regard as his masterpiece. After releasing A Touch of Zen, Hu started his own production company and shot The Fate of Lee Khan (1973) and The Valiant Ones (1975) back to back on tight finances. The action choreography in both these films was the work of a young Sammo Hung. Other films include Raining in the Mountain and Legend of the Mountain (both dating from 1979, and shot in South Korea), which were loosely based on stories from Pu Songling's Strange Stories from a Chinese Studio. The reason was that the government of South Korea would help sponsor the budgeting should he produce at least two films in the area. Both are now considered classics.

Though critically hailed, Hu's later films were less commercially successful than his first two films. After his late comedy masterpiece All the King's Men, he moved to California in the early 1980s. Late in his life, he made a brief return from semi-retirement in The Swordsman (1990) and Painted Skin (1992), but neither achieved the renown of his first two, financially successful wuxia films. Hu spent the last decade of his life in Los Angeles. He died in Taipei of complications from angioplasty. He is buried in Whittier, California.

Filmography
Sons of the Good Earth (大地兒女, 1965)
Come Drink with Me (大醉俠, 1966)
Dragon Inn (龍門客棧, 1967)
Four Moods (喜怒哀樂, 1970, segment: "Anger")
A Touch of Zen (俠女, 1971)
The Fate of Lee Khan (迎春閣之風波, 1973)
The Valiant Ones (忠烈圖, 1975)
Raining in the Mountain (空山靈雨, 1979)
Legend of the Mountain (山中傳奇, 1979)
Zhong Shen Da Shi (The Juvenizer) (終身大事, 1981)
Tian Guan Ci Fu (Heaven's Blessing) (天官赐福, 1981)
The Wheel of Life (Part 1 short film segment) (大輪迴, 1983)All the King's Men (天下第一, 1983)
The Swordsman (笑傲江湖 in part, 1990)
Painted Skin (畫皮之陰陽法王, 1992)

Personal life
Hu loved Peking Opera and was a trustee of a Peking Opera institution. He promoted many young Peking Opera pupils into the film industry, such as Jackie Chan and Sammo Hung.

References

External links

 King Hu at Hong Kong Cinemagic
 Senses of Cinema - King Hu

1932 births
1997 deaths
20th-century Chinese male actors
Chinese male film actors
Film directors from Beijing
Hong Kong film directors
Male actors from Beijing
Taiwanese film directors
Taiwanese people from Beijing

King Hu


(7364) Otonkučera, denumire internațională (7364) Otonkucera, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7364 Otonkučera este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Visnjan de Korado Korlević. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,27 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 2,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

7364 Otonkučera


Dette er en liste over krige kongeriget Danmark har været/involveret i.

Krige med dansk deltagelse eller involvering


Clarks er en dansk dokumentarfilm fra 1997, der er instrueret af Max Kestner.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1997

Dokumentarfilm fra Danmark

Clarks


"The Replacement" (ya da Türkçe adıyla Değişim), The WB kanalında yayınlanan, Joss Whedon tarafından oluşturulan bir fantastik dizi olan Buffy the Vampire Slayer televizyon dizisinin beşinci sezonunun üçüncü bölümü.

Özet

Rutin devriyeleri sırasında karşılaştıkları İblis Toth, onların üzerinde daha önce hiç görmedikleri türden bir silah kullanır. Ancak Xander, Buffy'i korumak için, silahın önüne kendini atar ve iki tane Xander olarak ortaya çıkar.

Genişletilmiş anlatım

Scooby Gang'in rutin devriyesi sırasında karşılaştıkları sarı bir iblis, elindeki ilginç bir aleti Buffy'ye doğrultur. Tam amacına ulaşmak üzereyken Xander Buffy'nin önüne atlar ve onu kurtarır. Kendisi ise çöp yığınının üzerine fırlar. Kısa bir süre sonra ayılır ve hepsi evlerine dağılırlar. Fakat ortada bir problem vardır; ertesi gün, aynı yerde bir Xander daha uyanır! Doğruca Anya'yla kaldıkları bodruma koşar ve içeride tıraş olmuş, gömleğini giyen bir Xander görür. Onu takip eder, bu yeni Xander oldukça başarılıdır, şantiyede yeni bir iş alır, dün görmeye geldikleri daireyi tutar, üstelik ev sahibi kadın ona kur yapıp "Bay Xander" dahi bile der, ayrıca Anya'yı da çok mutlu etmektedir. Xander onun yanından ayrılır ve Buffy ile Giles'ın yanına koşar. Fakat diğer Xander çoktan oraya varmıştır ve onlar da çoktan ona inanmışlardır. Onları gözetlemekte olan Xander derhal Willow'un yanına gider. Onun çok tuhaf davrandığını fark eden Willow'la aralarında oldukça ilginç konuşmalar geçer.

Xander (Willow'la konuşan), diğer Xander'ın Anya'yla buluşacağını öğrenir ve ona bir şey yapacağından korkarak derhal silahını da alıp yeni tuttukları eve gider. Bu sırada, Buffy, Riley, Willow, Tara ve Giles, Toth hakkında araştırma yapmaktadırlar. O sırada, Toth'un elindeki aletin işlevinin farkına varırlar. Alet, uygulandığı kişinin kişiliklerini ayırmaktadır. Yani Xander'lardan biri başarılı ve olgun Xander, diğeri de aceleci ve çocuksu Xander'dır. -Çocuksu- Xander'ın diğerine zarar vermesinden çok korkarlar; biri ölürse diğeri de ölecektir çünkü. Buffy ve Riley hemen Anya ile Xander'ın apartman dairelerine giderler ve oradaki ilginç manzarayla kaşılaşırlar. Xander, karşısındaki Xander'a silah doğrultmuş, Anya da onlara bakakalmıştır. Hemen olup biteni onlara da anlatırlar. Xander'lardan hiçbiri diğerine zarar vermeden eve geri dönerler ve onları tekrar birleştirecek büyüyü ararlar. Anya ise iki Xander olmasından yanadır, ona göre iki Xander'la aynı anda yatmak çok eğlenceli bir deneyim olacaktır. Fakat Willow tek bir cümle söyler ve iki Xander tekrar tek bir vücutta birleşirler. Bu sırada, Toth'un neden Buffy'yi ikiye ayırmak istediğini de anlarlar; Buffy'nin avcı yanıyla normal genç kız yanı birbirinden ayrılınca, daha vahşileşecek olan avcı yanının normal Buffy'yi öldürmesi, böylece Buffy'nin ortadan kalkmasını amaçlamıştır. Xander ise, hem Buffy'yi böyle bir ölümden kurtarmış, hem de çok ilginç, aynı zamanda öğretici bir tecrübe yaşamış olduğundan dolayı çok mutludur.

Bu arada, ikinci Xander'ı Nicholas Brendon'ın ikiz erkek kardeşi Kelly Donnovan oynamıştır.

Dış bağlantılar

Buffy the Vampire Slayer (sezon 5) bölümleri
2000 televizyon bölümleri

The Replacement


Leopard frog is a generic name used to refer to various species in the true frog genus Lithobates. They all have similar coloration: brown or green with spots that form a leopard pattern. They are distinguished by their distribution and behavioral, morphological, and genetic differences. The range of the various species of leopard frogs extends from the Hudson Bay in Canada, throughout the United States, throughout Mexico and other parts of Central America, and possibly the very northern section of South America.

Taxonomy
Leopard frogs are grouped in the genus Lithobates, along with many other different frogs such as the American bullfrog.

Species

 Atlantic Coast Leopard Frog (Lithobates kauffeldi)
 Bigfoot Leopard Frog (Lithobates megapoda)
 Browebuenns' Leopard Frog (Lithobates brownorum)
 Chiricahua Leopard Frog (Lithobates chiricahuensis)
 Forrer's Grass Frog (Lithobates forreri)
 Guerreran Leopard Frog (Lithobates omiltemanus)
 Island Leopard Frog (Lithobates miadis)
 Lemos-Espinal's Leopard Frog (Lithobates lemosespinali)
 Lenca Leopard Frog (Lithobates lenca)
 Lowland Leopard Frog (Lithobates yavapaiensis)
 Montezuma Leopard Frog (Lithobates montezumae)
 Northern Leopard Frog (Lithobates pipiens)
 Northwest Mexican laboomalacaka Leopard Frog (Lithobates magnaocularis)
 Peralta Frog (Lithobates taylori)
 Pickerel frog (Lithobates palustris)
 Plains Leopard Frog (Lithobates blairi)
 Relict Leopard Frog (Lithobates onca)
 Rio Grande Leopard Frog (Lithobates berlandieri)
 Showy Leopard Frog (Lithobates spectabilis)
 Southern Leopard Frog (Lithobates sphenocephalus)
 Tlaloc's Leopard Frog (Lithobates tlaloci)
 Transverse Volcanic Leopard Frog (Lithobates neovolcanicus)
 Vegas Valley Leopard Frog (Lithobates fisheri)

New species
Several leopard frog species look very similar to each other, and even within a population there is a lot of variation. Some populations may actually be cryptic species complexes.

In March 2012, it was announced that DNA testing had confirmed that a new species of leopard frog had been found whose habitat was centered near New York's Yankee Stadium and included northern New Jersey, southeastern New York, and Staten Island; the new species was first distinguished by its short, repetitive croak, distinct from the "long snore" or "rapid chuckle" of other leopard frog species in that area (L. pipiens and L. sphenocephalus). This distinct species has been identified as far south as southeastern Virginia and northeastern North Carolina. On 30 October 2014, it was announced that the frog found in March 2012 has been described as a new species: the Atlantic Coast leopard frog (Lithobates kauffeldi) that once inhabited Manhattan, New York.

References

Further reading
  (2004). Phylogeny of the New World true frogs (Rana) Mol. Phylogenet. Evol. 34(2): 299–314.   PDF fulltext
  (2007). Constraints in naming parts of the Tree of Life. Mol. Phylogenet. Evol. 42: 331–338.   PDF fulltext

External links
 Leopard Frog at Western Ecological Research Centre
 Plains Leopard Frog – Rana blairi at the Iowa Reptile and Amphibian Field Guide

Rana (genus)
Amphibians of North America
Amphibian common names
Fauna of California

Leopard frog


වත්තේගම යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ඌව පළාතේ මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි නගරයකි. සම්පූර්ණ ජනගහනය වර්ෂ ( 2001 දි ) 7,921 ක් විය.

ආශ්‍රිත ලිපි
 ශ්‍රී ලංකාවේ නගර ලැයිස්තුව

මූලාශ්‍ර
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

වත්තේගම, මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කය


Maren Weingarz (* 16. Oktober 1994 in Adenau) ist eine deutsche Fußballspielerin, die seit 2016 für die SG 99 Andernach spielt.

Karriere
Weingarz begann im Alter von vier Jahren mit dem Fußballspielen und spielte zunächst in der Jungenmannschaft des SV Wershofen, welche von ihrem Vater trainiert wurde. Im Juli 2004 wechselte die damals neunjährige Weingarz in die Jugendabteilung des SC 07 Bad Neuenahr. Dort kam sie ab der B-Jugend erstmals kontinuierlich zum Einsatz und gehörte ab der Saison 2010/11 zum Kader der zweiten Mannschaft, mit der ihr im Sommer 2011 der Aufstieg von der Regionalliga Südwest in die 2. Bundesliga Süd gelang.

Ihre erste Partie für Bad Neuenahrs erste Mannschaft bestritt Weingarz am 24. Oktober 2010, als sie in der 63. Minute im DFB-Pokal-Achtelfinalspiel gegen den 1. FC Saarbrücken für Marie Pyko eingewechselt wurde. Bad Neuenahr gewann mit 7:0. Den ersten Einsatz in der Bundesliga hatte sie bei der 2:5-Niederlage gegen Turbine Potsdam am 15. Februar 2011, als sie in der 87. Minute für Nadine Rolser eingewechselt wurde. In der Sommerpause 2011 kam sie zudem fünfmal im Rahmen des Bundesliga-Cups zum Einsatz. Kurz zuvor hatte sie mit der Auswahl des Fußballverbands Rheinland den U-20-Länderpokal gewonnen. In den Saisons 2011/12 und 2012/13 kam Weingarz hauptsächlich für Bad Neuenahrs zweite Mannschaft zum Einsatz und lediglich zu einem weiteren Kurzeinsatz in der Bundesliga. Nach dem Bundesligaabstieg Bad Neuenahrs im Sommer 2013 gehörte die Mittelfeldspielerin in der Saison 2013/14 wieder zum Kader der ersten Mannschaft, stieg mit dem Nachfolgeverein SC 13 Bad Neuenahr im Sommer 2014 jedoch in die Regionalliga Südwest ab.

Daraufhin wechselte sie zur Zweitvertretung des 1. FC Köln in die Regionalliga West. Im Frühjahr 2015 bestritt sie ihre ersten Partien für Kölns erste Mannschaft und stieg mit dieser Mannschaft als Meister der 2. Bundesliga Süd in die Bundesliga auf.

Sonstiges
Maren Weingarz war Schülerin am Erich-Klausener-Gymnasium in Adenau, das sie 2014 mit dem Abitur abschloss. Sie hat einen jüngeren Bruder.

Erfolge
 Meister 2. Bundesliga Süd 2014/15 mit dem 1. FC Köln
 Meister Regionalliga Südwest 2010/11 mit dem SC 07 Bad Neuenahr II
 U20-Länderpokalsieger 2011 mit der Rheinlandauswahl

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (1. FC Köln)
Fußballspieler (SC 07 Bad Neuenahr)
Fußballspieler (SG 99 Andernach)
Deutscher
Geboren 1994
Frau

Maren Weingarz


Bissee er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i den sydøstlige del af Amt Bordesholm under Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Bissee ligger ved Bothkamper See i et landskab præget af randmoræner omkring Ejderdalen. Mod vest løber Bundesautobahn 215 fra Neumünster mod Kiel, mod øst Bundesstraße 404 fra Bad Segeberg mod Kiel.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Bissee


Julio César Aguilera Peña (Caracas, Venezuela, ) es un pintor y escultor venezolano-estadounidense. Previamente a su carrera como artista, Aguilera fue campeón mundial de artes marciales y entrenador, que en 1987 fue galardonado con el sexto Dan en Kung Fu, cuando tenía sólo 26 años de edad.

Datos biográficos

Aguilera nació en Catia, uno de los barrios pobres que rodean Caracas. Su madre murió al dar a luz y fue criado por su abuela y otros parientes. A los 6 años, se gana la vida como Limpiabotas mientras asistía a la escuela primaria. Después de graduarse de la escuela secundaria en 1978 en el Colegio San Agustín, Julio estudió en el Instituto Pedagógico de Caracas.

Aguilera se sintió atraído por las artes desde que estaba en la escuela primaria, y comenzó a pintar a una edad temprana, después de que un pintor local le diese un puñado de pinceles y tubos usados medio vacíos de pintura al óleo. Sin embargo, aunque fuertes, sus inclinaciones artísticas tuvieron que posponerse durante varios años, mientras que Aguilera luchaba para salir de los barrios pobres. Durante este tiempo, pintó sobre todo por disfrute propio, regalando sus cuadros a amigos y familiares mientras se dirigía a la escuela. Mientras asistía al Instituto Pedagógico, Julio se matriculó en la Academia de Chan Lee Kam Fai, uno de los más renombrados entrenadores de artes marciales de Venezuela, sin saberlo Julio, conoció al que más tarde se convertiría en presidente de la Federación Venezolana de Artes Marciales Chinas y de la International Hung Sing Choy Li Fat Chan Kim Fay. Esta decisión temporal le separó de su carrera artística gracias al éxito que disfrutó como artista marcial.

En julio de 1978, Aguilera obtuvo el cinturón negro en el estilo Choy Li Fat de Kung-Fu, y durante ese año y el siguiente, participó en varios concursos y exposiciones internacionales, entre ellos el Campeonato Mundial de Muay thai en Manila, Filipinas, el Campeonato de Barehand (mano vacía), en China y el Abierto Internacional de Artes Marciales de Puerto Rico, que ganó en 1979. Desde ese año hasta 1981, permaneció en la isla caribeña, donde trabajó como entrenador en Santurce, hasta que fue elegido para co-desarrollar el Top Spa Gym en Venezuela, el gimnasio de mayor éxito en Caracas en aquel momento, ubicado en el barrio de Las Mercedes. Dos años más tarde, formó parte del equipo de Artes Marciales de Venezuela en los Juegos Panamericanos de 1983 en la misma ciudad.

En 1983, Aguilera conoció y se casó con Janice Touht, una coreógrafa estadounidense que trabaja en el teatro local y la industria de la televisión. Con Touht abrió una academia multidisciplinar con baile y la formación de idiomas, dirigida por la misma Touht y otros profesionales venezolanos como Anita Vivas, Antonio Drijas y Betty Kaplan. Después de mucha fanfarria, la academia no duró un año y en 1984, Julio y su esposa se trasladaron a los Estados Unidos.

Tras una breve estancia en Nueva York, en 1985, Julio se trasladó a Diamond Bar, California, y abrió otra academia de artes marciales bajo el nombre de Eagle Lighting (águila de luz). Esta vez, el negocio fue un éxito y en pocos años abrió otras sucursales en Marina del Rey, San José y Sacramento. Fue mientras enseñaba artes marciales en California, cuando ganó el Campeonato del Mundo de Kung-Fu en mano desnuda en agosto de 1987. Ese mismo mes, fue galardonado con el 6 º Dan en Kung-Fu de China , I Ching Kung-Fu por la Federación Internacional de Kung Fu. A pesar de todos esos logros, Aguilera se retiró de las Artes Marciales en 1987, cerró las academias y se trasladó a Nueva York con su esposa. Durante los años siguientes flirteó con el mundo de los negocios de Nueva York, abriendo algunos negocios por sí mismo, pero el éxito de California no se repitió en Nueva York, donde se divorció de Janice Touht en 2001.

Durante sus años en California, Julio siempre mantuvo sus estudios dentro de la academia, donde pintó con cierto éxito. Después de los diferentes negocios fallidos, empezó a pintar profesionalmente alrededor de 1997. Ese año, compró cincuenta lienzos y en tres meses, desarrolló lo que se conoce como the Blue Series - la Serie Azul. Aguilera promovió estas obras a través de foros de la web y el Consulado de Venezuela en Nueva York, y en 2000 su obra fue expuesta en España, Argentina y Venezuela en exposiciones sin opción de venta.

Después de una exposición en el Consulado de Venezuela en 2003, Julio fue nombrado Agregado Cultural de Venezuela en Nueva York, cargo que ocupó hasta 2006. Al mismo tiempo, se convirtió en el director general de El Nuevo Cojo Ilustrado, una revista hispana de interés general con sede en Harlem; fue en esa época cuando comenzó a experimentar con el bronce, produciendo una serie de estatuas de su estudio de Nueva Jersey.

Acerca de su arte, los críticos son uniformes sobre el estilo de Aguilera. Son notorias las influencias de artistas españoles como Picasso, Goya, El Greco y Velázquez. De acuerdo con el crítico de arte Ed McCormack, jefe de redacción de la revista Gallery & Studio ", más que cualquier otro artista en la diáspora hispana, Aguilera ha traído sangre nueva, por así decirlo, para que la tradición siga siendo vital, incorporando no sólo el espíritu de España, sino también todo el botín cultural de los clásicos que el astuto viejo pirata, Picasso, atesoró en Francia, Italia y el Norte ".·

Exposiciones recientes
 2006 - Davidoff of Geneva. Ciudad de Nueva York.
 2005 - Galería del Consulado de Venezuela, Ciudad de Nueva York.
 2004 - Citibank Park Avenue. Ciudad de Nueva York.
 2004 - Marriott Marquis, Ciudad de Nueva York.
 2004 - Art. Atlanta. Atlanta Convention Center. Filadelfia, Pensilvania.
 2004 - Thyme Gallery, Havertown, Pennsylvania.
 2004 - Galería del Consulado de Venezuela, Ciudad de Nueva York.
 2004 - Art Philadelphia, Philadelphia Convention Center, Filadelfia.
 2004 - International ArtExpo. Jacob Javits Center, Ciudad de Nueva York.
 2004 - Décor Expo International, Jacob Javits Convention Center, Ciudad de Nueva York.
 2004 - Citibank. One Rockefeller Plaza, Ciudad de Nueva York.
 2003 - Venezuelan Center, Ciudad de Nueva York.
 2003 - Frames Works Galleries. Holland (Michigan).
 2003 - Kandu Galleries. Holland, Michigan.
 2003 - International Art Expo, Las Vegas, Nevada.
 2003 - General Motors / GMC. East Hampton, Nueva York.
 2003 - Art Chicago, - Navy Pier. Chicago, Illinois.
 2003 - Art Atlanta, - Atlanta Convention Center. Atlanta, GA.
 2003 - International ArtExpo. Jacob Javits Center , Ciudad de Nueva York.
 2003 - Galleria West, Nueva Jersey.
 2003 - Art Miami, Miami, Florida.
 2003 - Latin Museum. Miami, Florida.
 2002 - La Gallerie. East Elmhurst, Nueva York.
 2002 - La Gallery. Ciudad de Nueva York.
 2002 - Palm Springs International Art Fair. Convention center Palm Springs, California.
 2002 - Feria Cuadro Madrid, España.
 2002 - Venezuelan Consulate Gallery. Ciudad de Nueva York.
 2001 - International Art Fair. Montreal, Canadá.
 2001 - Galería del Consulado de Venezuela, Ciudad de Nueva York.
 2001 - Art Atlanta. Atlanta Convention Center.
 2001 - Richards. Greenwich, Connecticut.
 2000 - Décor Expo International, Jacob Javits Center. Ciudad de Nueva York.
 2000 - Feria Iberoamericana de Arte. Caracas, Venezuela.
 2000 - ArtBa Feria de Arte Contemporáneo. Buenos Aires, Argentina.
 2000 - Venezuelan Consulate Gallery, Ciudad de Nueva York.
 1999 - Huntington Public Library, Huntington, Nueva York.
 1999 - Cosi Public Display. Huntington, Nueva York.
 1998 - Galleria Portal. Barcelona, España.

Notas y referencias

Notas

Enlaces externos

 artareas.com Galería de imágenes de obras
 Imágenes de las Blues Series
 Imágenes de las Blues Series

Emigrantes venezolanos hacia Estados Unidos
Escultores de Venezuela
Escultores de Venezuela en Estados Unidos
Escultores del siglo XXI
Escultores del siglo XX
Caraqueños
Pintores de Venezuela del siglo XX
Practicantes de artes marciales de Venezuela

Julio Aguilera


Władysław Neuman (1893 i Łódź, 31. januar 1945 i New York) var en polsk diplomat. Han var Polens minister til Norge fra 1931 til 1940.

Som en ung mand sluttede Neuman sig til Józef Piłsudskis parti, og opholdt sig under 1. verdenskrig i Schweiz, hvor han var sekretær i hovednationalkomiteen i Rapperswil. Efter Polens uafhængighed kom ham ind i det nye polske diplomatkorps. Fra 1931 til 1940 var han Polens minister i Norge. Efter den tyske invasion af Norge i 1940 fulgte han kong Haakon VII til London, hvor han fortsatte at være den polske eksilregerings udsending hos den norske eksilregering indtil 1942. Da blev han sendt til Mexico. Han skulle overtage en ny stilling i New York da han døde i 1945.

I 1938 blev Neuman udnævnt til storkors af St. Olavs Orden.

Eksterne henvisninger
 Tadeusz Wojciech Lange: Ekstraordinær udsending  (2004)

Personer fra Łódź
Storkors af Sankt Olavs Orden

Władysław Neuman


El toro fenómeno es una película de animación muda española dirigida por Fernando Marco, un conocido historietista español que sólo tuvo esta obra en su incursión cinematográfica.

Considerada la primera película cine de animación español. Se trata de una parodia de las corridas de toros en donde se narraba la lidia de un toro que conseguía espantar tanto al torero como a los banderilleros debido a sus enormes cuernos.

La película se realizó en 1917 con un tomavistas de Pathé Frères que fue adaptado en el laboratorio de Hispano Films en Madrid. Finalmente se estrenó el 29 de mayo de 1919 en el cine "Royalty" con bastante éxito. Sin embargo cabe mencionar que en la actualidad es calificada como una "película perdida" al no existir ninguna copia de ella.

Referencias

Películas de animación de España
España en 1917
Películas mudas de España
Películas de España de los años 1910
Películas perdidas

El toro fenómeno


Moroni, Komorlar devletinin başkenti ve en büyük şehri. Uluslararası bir havaalanının bulunduğu şehrin nüfusu 40.000'dir. Moroni limanından, ülkenin diğer adalarına, Madagaskar'a ve batı Afrika sahilindeki şehirlere düzenli ulaşım yapılmaktadır.

Afrika'daki başkentler
Komorlar coğrafyası
Mozambik Kanalı

Moroni


انتخابات مجلس الشعب المصري 2010، هي انتخابات تشريعية تم إجراء الجولة الأولى منها في يوم 28 نوفمبر، وجولة الإعادة في 5 ديسمبر في الدوائر التي لم يفز أحد مرشحيها بأغلبية الأصوات. ويقدر عدد المقاعد التي يتنافس عليها المرشحون بهذه الدورة 444 مقعد بالإضافة إلى 64 مقعد إضافي مخصصين لكوتة المرأة، وبهذا يكون عدد الأعضاء الذين سيتم انتخابهم 508 يضاف إليهم 10 أعضاء يعينهم رئيس الجمهورية ليكون بذلك عدد أعضاء مجلس الشعب لهذه الدورة 518 عضوًا.

مجلس الشعب قبل الانتخابات
بيان بأعداد نواب مجلس الشعب وانتماءاتهم الحزبية في الفترة من عام 2005 إلى عام 2010.

المشاركة بالانتخابات
بالإضافة إلى الحزب الوطني الديمقراطي الحاكم، فقد شارك بالانتخابات العديد من أحزاب المعارضة على الرغم من صدور دعوات من الدكتور محمد البرادعي وحركة شباب 6 أبريل والجمعية الوطنية للتغيير والحركة المصرية من أجل التغيير بالمقاطعة، كما قرر حزب الغد جبهة أيمن نور مقاطعة الانتخابات، بينما قرر حزب الوفد الجديد المشاركة بالانتخابات بعد موافقة الجمعية العمومية للحزب على المشاركة بعد استفتاء داخلي، وأيد قرار المشاركة بالانتخابات ما نسبته 56.7% من أعضاء الجمعية العمومية للحزب، كما قررت جماعة الإخوان المسلمون المشاركة بالانتخابات
وذلك بعد موافقة 98% من أعضاء مجلس الشورى العام للجماعة، كما قرر حزب التجمع الوطني التقدمي الوحدوي المشاركة بالانتخابات، كما قررت أحزاب أخرى المشاركة بالانتخابات وهي حزب السلام الديمقراطي والحزب العربي الديمقراطي الناصري وحزب الجيل الديمقراطي وحزب الأحرار الاشتراكيين وحزب الغد وحزب شباب مصر وحزب الخضر والحزب الجمهوري الحر والحزب الدستوري الاجتماعي الحر وحزب التكافل الاجتماعي وحزب مصر العربي الاشتراكي وحزب مصر 2000 وحزب الشعب الديمقراطي.

الحملات الانتخابية
اتخذ الحزب الوطني الديمقراطي شعار «عشان تطمن على مستقبل أولادك صوتك للحزب الوطني»، بينما اتخذ حزب الوفد شعار «يا بلدنا آن الأوان» في إشارة إلى ضرورة التغيير، أما المرشحين المنتمين لجماعة الإخوان المسلمون والذين يخوضون الانتخابات بصفة مستقلين لكون الجماعة محظورة سياسياً، فإن اللجنة العليا للانتخابات قررت شطب من يستخدم شعار الجماعة الانتخابي وهو «الإسلام هو الحل» وذلك باعتباره شعار ديني، إلا إن بعض المفكرين الإسلاميين مثل الدكتور محمد سليم العوا قال إن الشعار هو سياسي أيضًا، وقد رفعت الجماعة قضية أمام المحكمة الإدارية لتمكين مرشحيها من استخدام الشعار إلا إن المحكمة حكمت بعدم الاختصاص.

حول الانتخابات

الإشراف القضائي
لم تتم هذه الانتخابات تحت الإشراف القضائي الكامل على عكس ما حدث في انتخابات عام 2005، وكان الحزب الوطني الديمقراطي الحزب الحاكم رأي حول إلغاء الإشراف القضائي الكامل بينه أمين التثقيف في الحزب محمد مصطفى كامل الذي قال أن إلغاء الإشراف القضائي على الانتخابات لا يمس نزاهتها، ودلل على ذلك بان معظم دول العالم لا يوجد بها إشراف قضائي على الانتخابات وعلى الرغم من ذلك تكون الانتخابات نزيهة وحيادية.

المراقبة الدولية
كما رفض الحزب الحاكم والحكومة فكرة الإشراف الدولي على الانتخابات وذلك لأنه أمر مهين للدول ذات السيادة حسب رأي وزير الشئون القانونية والمجالس النيابية مفيد شهاب، وأضاف بأن الدول التي تسمح بالتدخل في الشأن الداخلي الخاص بها بأنها دول غير مستقرة وناقصة السيادة ونظامها الدستوري والأمني غير مستقر وأن بلدًا مثل مصر لها سيادتها لا تسمح أبدًا بالرقابة الدولية على الانتخابات وذلك لأنهم يرون فيها اعتداء على سيادة الدولة، كما أضاف إن مصر ليست بحاجة إلى صك دولي لإثبات نزاهة الانتخابات. بينما سمح بالرقابة عن طريق منظمات المجتمع المدني المحلية، حيث قال الأمين العام المساعد أمين السياسات في الحزب الوطني الديمقراطي جمال مبارك إن إعطاء الحق لمنظمات المجتمع المدني لمراقبة الانتخابات محكوم بالدستور والقانون، كما إن أمين التثقيف في الحزب محمد مصطفى كمال قال أن الحزب يرحب برقابة المنظمات الوطنية لكنه يرفض الرقابة الدولية.

وكان للمعارضة مخاوف من أن تشبث النظام الحاكم بالسلطة وعدم استعداده للتخلى عنها تحت أي ظرف يمثل عقبة كبيرة في طريق الديمقراطية، وهو ما أكده رئيس مجلس إدارة جريدة الأهرام وعضو لجنة السياسات في الحزب الوطني الحاكم عبد المنعم سعيد من أن النظام لن يتخلى عن السلطة حتى لو اضطر إلى إجراء انتخابات مزورة. وقد تم التصريح ل76 منظمة مدنية مصرية تقدمت للجنة العليا للانتخابات وذلك لمتابعة عملية الانتخابات وذلك حسب ما قاله المتحدث باسم اللجنة المستشار سامح الكاشف.

وقبل إجراء الانتخابات أبدت المنظمات الحقوقية التي تتولى مراقبة الانتخابات عن قلقها من عدم وجود نوايا لدى الحزب الوطني لإجراء انتخابات نزيهة، وأشارت إلى وجود مؤشرات تؤكد أن الحزب الحاكم يعد العدة لتزويرها.

الآراء بعد الانتخابات

حول العنف
حول مسألة العنف في الانتخابات تعددت الآراء، حيث قال أمين الإعلام بالحزب الوطني الحاكم علي الدين هلال إن موقف الحزب ثابت من إدانة العنف بكل أشكاله بغض النظر عن من يمارسه، وإن أحداث العنف التي صاحبت الجولة الأولى من الانتخابات كانت نتيجة عن احتدام المنافسة وسخونة أجواء المعركة الانتخابية، كما قال إن هذه الانتخابات تعتبر الأقل عنفًا مقارنة بانتخابات مجلس الشعب عام 1995 والتي قتل فيها 60 مواطنًا وجرح 700 آخرون، كما قال أمين التثقيف بالحزب الوطني محمد مصطفى كمال بأن الانتخابات كانت الأكثر تنافسًا والأقل عنفًا على الرغم من وقوع أعمال عنف واشتباكات بعدد كبير من الدوائر أدت إلى سقوط عدد من القتلى.

حول النزاهة والتزوير
في مصر، أكد مجلس الوزراء أن الجولة الأولى من الانتخابات شهدت أعلى مستوى من التنظيم والشفافية، وإن هذا أدى إلى خروجها بشكل نموذجي. بينما نقيب الصحفيين ورئيس وحدة الانتخابات بالمجلس القومي لحقوق الإنسان مكرم محمد أحمد قال بأن الانتخابات لم تكن نزيهة بالكامل كما إنها لم تزور بالكامل ومن يتحيز لأحد الرأيين يعتبر متجاوز. أما مرشد جماعة الإخوان المسلمون محمد بديع فقد اتهم الحكومة بأنها زورت الانتخابات، ووصف النظام الحاكم بفاقد الأهلية. وأصدر حزب الوفد الجديد بيانًا اتهم فيه الحزب الوطني الحاكم بارتكاب ممارسات غير ديمقراطية، وانتهاك الشرعية الدستورية، واغتصاب حق المصريين في اختيار ممثليهم.

وعالميًا، أعربت الولايات المتحدة بلسان المتحدث باسم وزارة الخارجية عن قلقها وشعورها بالفزع إزاء المخالفات التي شابت الانتخابات، وأضاف إن الأنباء التي ترددت عن وقوع مخالفات في الانتخابات تثير شكوكًا في نزاهة العملية الانتخابية وشفافيتها. كما إن مجلس الأمن القومي الأمريكي قد أعرب عن إحباط الولايات المتحدة من مسار العملية الانتخابية قبل وخلال الانتخابات. وقد ذكرت صحيفة نيو يورك تايمز الأمريكية بتقرير لها إن الحزب الوطني الحاكم شن حملة قمع ضد جماعة الإخوان المسلمون المحظورة سياسيًا والتي تمثل أكبر حركة معارضة حقيقية في مصر. ووصفت منظمة هيومان رايتس فيرست الانتخابات بأنها اختبار للمزاعم المتكررة من جانب القيادة المصرية بتمهيدهم للديمقراطية والانتقال نحو الإصلاح السياسي ولكنهم فشلوا في هذا الاختبار. وبين مركز كارنيجي للسلام إن نتائج الانتخابات لن تكون ذات مصداقية كبيرة داخل أو خارج مصر بسبب افتقادها التام إلى الشفافية والمخالفات واسعة النطاق والعنف الذي كان سمة عملية التصويت وعمليات فرز الأصوات، كما أدانت المؤسسة القيود المفروضة على التغطية الإعلامية.

النتائج العامة

نتائج الجولة الأولى
أعلنت اللجنة العليا للانتخابات نتيجة الجولة الأولى من الانتخابات في يوم 30 نوفمبر، وأعلن المتحدث باسم اللجنة إن نسبة المشاركة في الجولة الأولى بلغت 35%، كما أعلن إنه تم إلغاء النتائج في دائرة بيلا في محافظة كفر الشيخ، وأيضًا إبطال الأصوات في 1053 صندوقًا على مستوى الجمهورية.
وكانت نتيجة الجولة الأولى التي أعلنت أدت إلى سيطرة مرشحي الحزب الوطني الحاكم على أغلب المقاعد من الجولة الأولى، ودخول مرشحيه الآخرين بجولة الإعادة أحيانًا بوجه بعض على ذات المقعد والتي أصبح بعدها من الواضح سيطرة الحزب الحاكم مجلس الشعب المقبل، أدى ذلك إلى إعلان انسحاب حزب الوفد الجديد ومرشحي جماعة الإخوان المسلمون من جولة الإعادة وذلك احتجاجًا على ما يرونه من تزوير وأعمال عنف صاحبت الجولة الأولى.

نتائج جولة الإعادة
أعلنت اللجنة العليا للانتخابات نتيجة جولة الإعادة في 6 ديسمبر، كما أعلنت عن إبطال و257 صندوقًا في جولة الإعادة. وكانت النتيجة قد زادت من حصيلة الحزب الوطني الحاكم في السيطرة على مقاعد المجلس، كما حصل حزب التجمع على خمسة مقاعد في البرلمان الجديد، كما حصلت أحزاب الجيل الديمقراطي والغد جبهة موسى مصطفى موسى والسلام الديمقراطي والعدالة الاجتماعية على مقعد لكل منهم، كما فاز 4 مرشحين من حزب الوفد الذي كان قد أعلن انسحابه عن جولة الإعادة، كما فاز النائب مجدي عاشور من جماعة الإخوان المسلمون والذي راجت شائعات حول اختطافه من قبل الجماعة لمنعه من خوض الإعادة بعد مقاطعة الجماعة لها، إلا إنه نفى ذلك، وقد صرح أنه لا يريد أن يخسر «الإخوان» وكذلك لا يريد أن يخسر الجماهير، وناشد الجماعة أن تتركه يستمر في البرلمان على مبادئها، وكانت قد ظهرت مطالبات في الجماعة بتجميد التعامل معه. وفي أغرب حادثة من نوعها أعلن الدكتور حمدي السيد -القيادي بالحزب الوطني وأحد المرشحين في تلك الانتخابات- أنه يتهم الشرطة وقيادات في الحزب بالتزوير لصالح منافسه مجدي عاشور لكسب نقطة علي حساب جماعة الإخوان المسلمين. ويبلغ عدد النواب الذين فازوا كمستقلين 67 نائبًا، ينتمي 53 منهم للحزب الوطني وفقا لتصريحات أمين التنظيم بالحزب أحمد عز.

عشرة مقاعد معينة

الرئيس مبارك مارس حقه الدستوري من خلال تعيين 10 لمجلس الشعب المصري.
وهم فيما يلي:
 محمد الدكروري (مستشار الرئيس).
 إسكندر غطاس (مساعد وزير العدل).
 انتصار نسيم حنا.
 رؤوف عدلي سعد الخراط.
 إدوار غالي بطرس الذهبي.
 سمير محمد رضوان
 أمير جميل ميخائيل بطرس.
 جورج يوسف عبد الشهيد.
 أمينة محمد شفيق يوسف.
 جمال أسعد عبد الملاك جاد الله.

حل المجلس
في 13 فبراير 2011 وبعد تنحي الرئيس السابق محمد حسني مبارك عن الحكم استجابة لمطالب ثورة 25 يناير وتولي المجلس الأعلى للقوات المسلحة حكم البلاد صدر إعلان دستوري تم بموجبه تعطيل العمل بالدستور وحل مجلسي الشعب والشورى بالإضافة إلى مجموعة أخرى من الإجراءات.

انظر أيضا
 انتخابات مجلس الشعب المصري 2005

المراجع

وصلات خارجية
 اللجنة العليا للانتخابات في مصر
 المعارضة المصرية تترقب انتخابات 2010 وسط مخاوف
 النتائج الكاملة للجولة الأولى لانتخابات مجلس الشعب المصري 2010

مصر في 2010
أحداث ديسمبر 2010 في إفريقيا
أحداث نوفمبر 2010 في إفريقيا
الانتخابات في مصر
انتخابات إفريقيا في 2010
انتخابات مجلس الشعب المصري
ثورة 25 يناير

انتخابات مجلس الشعب المصري 2010


II. Gıyaseddin Keyhüsrev (Eski Anadolu Türkçesiyle: , Gıyâs 'ed-dîn Keyhüsrev) (d. 1221 - ö. 1246, Alaiye), 1237-1246 arasında Anadolu Selçuklu Sultanı.

Sultan I. Alaeddin Keykubad'ın büyük oğludur. Babasının ölümünden sonra onuncu sultan olarak tahta çıktı. Döneminde pek çok sosyal, bilimsel ve dinî kurum kurulmuş, büyük mimarlık eserleri inşa edildi. Ancak aynı dönemde vezir Sadeddin Köpek'in etkisinde kalarak tecrübeli devlet adamlarını bertaraf etmiş; ülkede gerileme başlamıştır. Kösedağ Savaşı'nda uğranılan yenilgi ile devlet çöküş sürecine girmiştir.

Annesi Hunat Hatun'un Kayseri'de Hunad Hatun Külliyesi ile İncesu'daki Şeyh Turesan Zaviyesi onun devrinde meydana getirilmiş eserlerdendir.

Yaşamı
1221 yılında doğduğu tahmin edilir. Babası I. Alaeddin Keykubad, annesi "Mahperi Sultan" olarak da bilinen Hunat Hatun'dur.

Melikliğinin ilk yılları ve tahta çıkması
1228'de Mengüçoğlu Beyliği'ni ortadan kaldırıp topraklarını ülkesine katan Alaaeddin Keykubat, onu Erzincan iline melik atayarak atabeyi Mübarizeddin Ertokuş'la birlikte Erzincan'a gönderdi. Melikliğinin ilk yıllarında Trabzon'u kuşattı.

Babası Alaeddin Keykubat, büyük oğlu Gıyaseddin Keyhüsrev yerine küçük oğlu İzzeddin Kılıç Arslan'ı veliaht atamış ve ümeradan biat almıştı. Günümüze ulaşan yazılı kaynaklarda (İbn Bibi, Aşıkpaşazade ve Anonim Selçukname) başta Sadeddin Köpek olmak üzere bir kısım ümeranın teşviki ve desteği ile babasını zehirletip, yine aynı ümeranın oldu bittisiyle tahta çıktığı belirtilmektedir. Günümüz araştırmacıları da bunu güçlü bir olasılık olarak görmektedir. Babasının ölüm haberinin, veliaht yerine önce Gıyaseddin Keyhüsrev'e gönderilmiş olması bu konuda "ikna edicidir".

Dımaşk (Şam) ve Halep Eyyubi hükümdarları ile babasının zamanında yapılan tabiiyet anlaşmalarını yeniledi. Halep Eyyubi hükümdarının kızı ile evlenmek, kendi kız kardeşini ise onunla evlendirmek yoluyla akrabalık kurdu. Çok geçmeden diğer Eyyûbî Hükümdarları ve Artuklular da kendisine bağımlı oldu. Moğolistan'a babasının hazırladığı elçilik heyetini gönderdi.
Babası, kendisinden küçük olan kardeşi İzzeddin Kılıç Arslan'ı veliahtlığa atamıştı ancak babasının ölümü (1237) üzerine Sadeddin Köpek önderliğindeki bazı emirlerin desteğiyle Türkiye Selçuklu tahtına Gıyaseddin Keyhüsvrev çıktı. Kardeşinin tarafını tutan Harezm emirlerine karşı mücadeleye girişti; onları kendisine biat etmek zorunda bıraktı.

Gürcü Prensesi Tamar ile evliliği
Keyhüsrev, babasının devrinde nişanlanmış olduğu Gürcü Prensesi Tamar ile 1237 veya 1238'de evlendi; bu evlilikten II. Alâeddin Keykubad dünyaya gelmiştir. Eşi Anadolu'da Gürcü Hatun adıyla tanındı. Gürcü Hatun'a olan sevgisini bastırdığı paralarla gösterdi. Bu paralarda bulunan arslan-güneş tasvirinin kendisinin (arslan) ve karısı Gürcü Hatun'un (güneş) sembolleri olduğu ileri sürülür.

Sadeddin Köpek'in katli
Keyhüsrev, saltanatının ilk yıllarında güvenmediği devlet adamlarını Sadeddin Köpek'in telkinleri ile birbir etkisiz hale getirdi; hatta eski veliaht İzzeddin Kılıçarslan ile annesi Adile Hatun'u da öldürttü. Nihayet Türkiye Selçuklu tahtı üzerinde hak iddia eden Sadeddin Köpek'i de öldürttü (1239).

Daha önce yönetimde etkili olan emirlerin yeniden işbaşına geçmesiyle devlet eski düzenine kavuştu, dış ilişkileri düzeldi. Eyyubi melikleri, Nikea'da (günümüzde İznik) hüküm süren Bizans imparatorları (İznik İmparatorluğu) ve Kilikya ile Mardin Artukluları II. Keyhüsrev'e bağlılıklarını sürdürdüler. 1240'ta Diyarbakır, Türkiye Selçuklularının eline geçti.

Babai ayaklanması
Bu arada Moğolların önünden kaçarak Anadolu'ya sığınan göçebe Türkmenler, Anadolu'daki yerleşik devlet düzeni içinde yeni sorunlar yaratmaya başladı. Bu koşullarda Baba İshak'ın başlattığı Babai ayaklanması çok hızlı ve kanlı bir şekilde gelişti. Beyşehir Gölü üzerindeki Kudababad Sarayı'na sığınan Keyhüsrev, Moğol tehlikesine karşı ülkeyi savunmak üzere Erzurum sınırında bulunan orduyu çağırarak ayaklanmayı bastırabildi (1240). Bu olay neticesinde devletin gücü önemli ölçüde sarsıldı.

Eyyubiler ile olan mücadelesi
Keyhüsrev, 1241'de ordusunu Kayseri'de topladı. Dımaşk Eyyubi hükümdarı ile güçlerini birleştirip Silvan Eyyubi hükümdarının üzerine yürüdü. Silvan Eyyubi hükümdarı da Germiyanlı Türkmenler'in ve Harizmler'in desteğini sağlamıştı. Yaklaşan Moğol tehlikesi üzerine Abbasi hükümdarının araya girmesiyle iki ordu arasındaki savaş önlendi. Silvan hükümdarının yeniden Selçuklulara tabi olması şartıyla barış yapıldı.

Moğol İstilası ve Kösedağ yenilgisi

Moğollar İran'ı istila edip Gürcistan'ı yağma ettikten sonra Irak'a akınlar düzenlemeye başladılar. İyiden iyiye Anadolu'ya yaklaştılar ve Selçuklu sınırlarında faaliyetler gösterdiler. Kaçınılmaz olan Anadolu Seferi'ni Selçuklu Devleti'nin güçlü olduğunu düşündükleri için bir süre ertelediler. Ancak Babaî Ayaklanmasında Selçuklu Devleti'nin gösterdiği acizliği görünce saldırmaya karar verdiler. Erzurum, o dönem Selçuklu Devleti'nin gerek konumu gerekse zenginliği sebebiyle en önemli şehirlerinden biriydi. Ayrıca bu şehir Anadolu'nun kapısı sayılmaktaydı. Gürcü ve Ermeni kuvvetleriyle beraber 30.000 kişiden oluşan Moğol ordusu 1242 yılının sonbaharında Erzurum'a doğru ilerledi. Türkiye Selçuklularının zayıflamasından yararlanan Moğollar 1242'de Erzurum'u ele geçirdiler. Kösedağ Savaşı'nda da Anadolu Selçuklu ordusunu yenilgiye uğrattılar (1243). II. Keyhüsrev savaştan sonra Batı Anadolu'ya kaçtı. Moğollar Sivas'a girdi ve şehri üç gün süreyle yağma ettirdi. Ardından Kayseri'yi kuşattılar, kahramanca direnmesine rağmen şehri ele geçirip büyük bir katliam yaptılar. Azerbaycan'a dönüşleri sırasında aynı şekilde Erzincan'da katliam yaptılar. Bu olaylar sırasında Keyhüsrev'in annesi ve ailesi Halep'e gitmeye çalışırken yakalanıp Moğollar' a teslim edildi.

Ölümü
Amasya'da bulunan Vezir Mühezzebüddin Ali Moğol komutanı Baycu Noyan'a gidip Selçukluları Moğollara vergi verir bağımlı bir devlet haline getiren ağır bir anlaşma imzaladı. Moğollarla barışın sağlanmasının ardından Konya'ya dönen sultan bundan sonra devlet işlerini bütünüyle veziri Şemseddin İsfahani'ye bıraktı. Vezir, Sultanın ailesini Moğollar'a teslim etmiş olan Ermeni Krallığı üzerine sefere çıkarak Tarsus'u kuşattı. Bu sırada Alâiye'de bulunan sultan, içki içmekte iken veya baktığı vahşi hayvanların ısırması sonucu öldü. Henüz yirmi beş yaşında idi. Cenazesi Kümbethane'ye kondu. Onun ölümü üzerine Selçuklu ordusu Tarsus kuşatmasını bırakıp Konya'ya döndü. Oğlu II. İzzeddin Keykavus tahta çıkarıldı.

Popüler kültürdeki yeri
2018'de Trt1'de yayınlanan dönem dizisi Diriliş Ertuğrul'da Burak Dakak tarafından canlandırılmıştır.

2018'de yayınlanan sinema filmi Direniş Karatay'da Ali Buhara Mete tarafından canlandırılmıştır.

Kaynakça

1221 doğumlular
1246 yılında ölenler
Anadolu Selçuklu sultanları
Antalya'da ölenler

II. Gıyâseddin Keyhüsrev


DNRC may refer to:

 Montana Department of Natural Resources and Conservation, United States, oversees sustainable use of Montana's resources
 Defence and National Rehabilitation Centre, Nottinghamshire, England, rehabilitates military personnel and civilians

DNRC


Dargun er en by og kommune, som er benævnt Landstadt, som ikke er medlem af et forvaltningssamarbejde (tysk amtsfreie Landstadt), i det nordøstlige Tyskland, beliggende over 50 km sydøst for Rostock og helt mod nord i Landkreis Mecklenburgische Seenplatte i delstaten Mecklenburg-Vorpommern. Fra 1815 til 1918 var Dargun en del af Storhertugdømmet Mecklenburg-Schwerin. Efter indlemmelse af fire øvrige kommuner i midten af 2004 var indbyggertallet 5.097 den 31. december 2005.

Geografi

Dargun er beliggende i en sidedal til floden Peene, få kilometer nord for Kummerower See og Mecklenburgische Schweiz. Kommunen grænser mod nord til Landkreis Vorpommern-Rügen, og mod vest til Landkreis Rostock. Kommunen går fra floden Trebels bred, til den lavtliggende Peene. Bakkerne i kommunen er op til 40 meter høje. Dargun ligger ved nordenden af Naturparken Mecklenburgische Schweiz und Kummerower See.

Afstande
Selve byen Dargun i den nordligste del af Landkreis Mecklenburgische Seenplatte grænsende i øst til kommunerne Nossendorf, nordligst, og Warrenzin i forvaltningssamarbejdet Amt Demmin-Land,  ligger 197 km syd for og på en længdegrad en anelse østligere end København, over 60 km syd for Østersøen, 12 km vest for Hansestadt Demmin, 85 km sydvest for Sassnitz på Rügen, 46 km nordvest for Neubrandenburg, som ligger stik øst for Hamborg, over 50 km sydøst for Rostock, 50 km sydvest for Stralsund, 100 km øst for Schwerin og Wismar, 122 km nordvest for Stettin, 142 km øst for byen Lübeck, som dog ligger på en breddegrad en anelse længere mod syd, over 190 km øst for Hamborg, som ligger på en næsten 40 km sydligere breddegrad, 160 km nord for Berlin, som dog ligger på en længdegrad en smule østligere end Dargun.

Nabokommuner
Nabokommuner er (med uret): Grammendorf, Nossendorf, Warrenzin, Verchen, Stadt Neukalen, Altkalen, Finkenthal og Behren-Lübchin.

Landsbyer og bydele
Til kommunen hører, udover Dargun bydelene og landsbyerne Glasow, Aalbude, Brudersdorf, Stubbendorf, Wagun og Zarnekow.

Eksterne kilder og henvisninger

 Byens websted
 Statistik om Dargun

Byer i Mecklenburg-Vorpommern
Byer i Kreis Mecklenburgische Seenplatte

Dargun


قُتل في معركة  اختصاراً KIA هو مصطلح عسكري يستخدم لوصف إصابات القتل في الجيوش التي تسببت فيها القوات المعادية، لا يصنف العسكريين القتلى نتيجة نيران صديقة أو هجمات إرهابية ضمن هذا المصطلح ويرمز لها برمز (ق ف م).

علاوة على ذلك، تشير KIA إلى أن أحدهم قد قُتل أثناء القتال في ساحة المعركة بينما توفي متأثراً بجراحه  اختصاراً (DOW) فيما يتعلق بشخص نجى للوصول إلى مرفق علاج طبي. تستخدم منظمة حلف شمال الأطلسي (الناتو) أيضًا  اختصارا DWRIA، بدلاً من DOW، من أجل «مات متأثراً بجراحه التي تلقاها أثناء المعركة». ومع ذلك، تاريخيا، استخدمت الجيوش والمؤرخين الاسم المختصر السابق.

مقالات ذات صلة
 فقد في المعركة
 جرحى حرب
 أسير حرب
 ضحية

مراجع

حرب
خسائر حربية
عسكريون قتلوا في عمليات قتالية
مصطلحات عسكرية

قتل في المعركة


Kanatçık, uçaklarda yuvarlanma/yatma yani kanat aşağı ve kanat yukarı hareketinin gerçekleşmesini sağlayan kumanda yüzeyi.

Uçağın uçuş sırasındaki tüm hareketleri uçak üzerindeki basınç dağılımına bağlıdır. Sabit kanatlı bir uçak için temel kontrol yüzeyleri, bu yüzeylerin akışa karşı durup onu bozması ve böylece yüksek basınçlı bir bölge oluşturma prensibiyle çalışırlar. Kontrol yüzeylerinin çalıştığı durumlarda uçağın iki zıt tarafındaki basınç simetrisi bozulur ve bu da istenen hareketi sağlar.Uçaklarda sağ ve sol kanat olmak üzere iki adet olarak kanatların dış kısımlarında bulunurlar ve birbirlerine zıt hareket ederek kanatların roll hareketini yapmasını sağlarlar.

Çalışma prensibi
Yatırgaçlar, kanat uçlarının firar kenarına yerleştirilirler ve birbirlerine zıt yönde çalışırlar. Pilot, lövyeyi sola eğdiğinde soldaki yatırgaç kalkar, sağdaki yatırgaç ise iner. Sağdaki kanatta kısmi bir bölgede kamburluk arttığı için sirkülasyonun şiddeti artar ve uçak sola yatar. Yatırgaçlar sıfır konuma gelmediği müddetçe uçak yuvarlanma hareketi yapmaya devam eder.

Konumu
Yatırgaçların kanat uçlarına, flapların ise kanat diplerine yerleştirilmesinin temel sebebi, flapların aynı yönlü, yatırgaçların ise zıt yönlü çalışmasıdır. Yatırgaçlar zıt yönlü çalıştıkları için, çalışmaları esnasında kanatta bir yükleme meydana getirmezler. Ayrıca kanat uçlarında olması kuvvet çarpı kuvvet kolu prensibince daha yüksek moment oluşturmalarını sağlarlar. Bu da yatırgaçların verimini arttırır. Flaplar ters çalıştığı için kanatları üste katlamaya meyilli bir gerilme oluştururlar. Onların da kökte olması bu gerilmenin oluşturduğu momentin yine aynı prensipçe düşük olmasını sağlar. Ayrıca, sivrilme oranına sahip kanatlarda kanat dipleri taşımanın büyük bir kısmını karşılar. Flapların bu bölgede olması onları daha verimli ve güçlü kılar.

İkincil etkileri
Yatırgaçların ana görevi yuvarlama hareketini sağlamak olsa da, yatırgacın alta hareket ettiği, bu yüzden kamburluğu arttırdığı ve taşımanın da buna bağlı arttığı kanatta taşımaya bağlı olan indüklenmiş sürükleme de artmaktadır. Bu yüzden bu kanat daha geride kalmak istemekte, böylelikle yatırgaçlar ters bir sapma hareketine sebep olmaktadır. Bu ters sapma çoğu zaman küçük ölçüde gerçekleşse de planör gibi kanat açıklığı büyük olan küçük ve hafif uçaklarda önemli etkiler yaratabilir. Bazı gelişmiş uçaklarda difiransiyelli yatırgaçlarla bu etki yok edilmektedir. Yine otomatik pilot kullanılan ticari uçaklarda bu etkiler ortaya çıkmamaktadır.

Kaynakça
 Uçuş Denetimleri (Türkçe) T.Uyar, 2007

Ayrıca bakınız
 Uçuş denetimleri

Aerodinamik (havacılık)
Uçak kumanda yüzeyleri

Kanatçık


Georges Brunel (1838-1890), personnalité politique française ;
 Georges Brunel (1856-1900), mathématicien français.

Georges Brunel


Eugène Defère dit Eugène de Fère, né à Paris en 1836 et mort à New York en août 1892, est un auteur dramatique français.

Biographie

Secrétaire de rédaction du Monde dramatique à la fin des années 1850, il assiste son épouse Aurelia Litsner De Fere dans la direction et dans la gestion du Conservatoire De Fère à New York et Brooklyn dans les années 1880.

Il a été incinéré en 1892 au Fresh Pond Crematory and Columbarium de New York.

Œuvres

 1858 : La Jeunesse du jour, pièce mêlée de chants, en 3 actes et 6 tableaux, avec Charles Potier, Paris, Théâtre des Folies-Dramatiques, 15 octobre
 1858 : Les Jockeys improvisés, vaudeville en 1 acte, avec Jules Dornay et Louis Beaufils, Paris, Théâtre des Délassements-Comiques, 6 décembre
 1866 : Le Chroniqueur Georges, pièce en un acte
 1866 : Il est si bon !, comédie-vaudeville en 1 acte
 1872 : La Fille du démon ou Passé, présent et avenir, vaudeville en 5 actes, Théâtre Dejazet, 14 septembre

Notes et références

Liens externes

Dramaturge français du XIXe siècle
Naissance en 1836
Naissance à Paris
Décès en août 1892
Décès à New York

Eugène de Fère


Radio postaja je ustanova ili tvrtka, koja pruža uslugu na području radiodifuzije zvuka, tj. proizvodi i emitira zvučni, odnosno radijski program, koji služi za širenje informacija i zabave u obliku zvukova kao što su glazba i govor. Radio je nastao početkom 20. stoljeća te je najstariji elektronički masovni medij.

Radio emitiranje je prijenos zvuka, ponekad s povezanim metapodacima, putem radijskih valova koji su namijenjeni širokoj publici. U zemaljskom radijskom emitiranju radio valove emitira kopnena radijska postaja, dok u satelitskom radiju, radio valove emitira satelit u Zemljinoj orbiti. Za primanje sadržaja, slušatelj mora imati radio prijamnik. Postaje su često povezane s radijskom mrežom koja pruža sadržaj u uobičajenom radijskom formatu, bilo u sindikaciji emitiranja ili istovremenom emitiranju ili oboje. Radio postaje emitiraju s nekoliko različitih vrsta modulacije: AM radio postaje emitiraju u AM (amplitudna modulacija), FM radio postaje emitiraju u FM (frekvencijska modulacija), što su stariji analogni audio standardi, dok novije digitalne radio postaje emitiraju u nekoliko digitalnih audio standarda: DAB (digitalno audio emitiranje), HD radio, DRM (Digital Radio Mondiale). Televizijsko emitiranje je zasebna usluga, koja također koristi radijske frekvencije za emitiranje televizijskih (video) signala.

Prvo javljanje u hrvatski radijski eter bilo je 15. svibnja 1926. godine u eteru Radio Zagreba. Prve riječi emitirane uživo bile su "Halo, halo! Ovdje Radio Zagreb! Pozdravljamo svoje prve slušaoce i molimo da nam odmah telefonom javite kako nas čujete.".

Prva hrvatska radijska emisija s javljanjem slušatelja telefonom uživo u program bila je emisija 2. programa Radio Zagreba, "Taxi za Babilon". Startala je 1969. godine. Osmislili su je Vojo Šiljak i Dobroslav Silobrčić. Osim iz Zagreba, emisije su se emitirale uživo i iz tadašnjih jugoslavenskih republika te Pariza, San Rema, Monte Carla i Cannesa.

Prva hrvatska radiodrama bila je drama pod nazivom "Vatra" i emitirana je 7. travnja 1927. godine. Pripada začecima europskoga radiodramskog stvaralaštva. Redatelj i autor je "Ivo Šrepel", koji je pod pseudonimom Ivo Sanjić pobijedio na natječaju Radio Zagreba za radiodramu. Natječaj je objavljen u književnom časopisu Vijenac.

Prvi hrvatski radijski kviz za djecu, Zagonetni mikrofon urednice S. Škrinjarić, nastao je 1960-ih.

Priča za laku noć najstarija je emisija programa za djecu i radijskoga programa uopće u Hrvatskoj; neprekidno se emitira već 90 godina.

Vidite i:
Internetski radio
Hrvatske radijske postaje

Izvori

 Radio

Radio postaja


Kızılcık, Tunceli ilinin Mazgirt ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Tunceli iline 30 km, Mazgirt ilçesine 23 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Mazgirt belde ve köyleri

Kızılcık, Mazgirt


David Rittenhouse (April 8, 1732 – June 26, 1796) was an American astronomer, inventor, clockmaker, mathematician, surveyor, scientific instrument craftsman, and public official. Rittenhouse was a member of the American Philosophical Society and the first director of the United States Mint.

Biography

David Rittenhouse was born on April 8, 1732, in Roxborough Township, Philadelphia County, near a small village within Philadelphia called Rittenhousetown. This village is located near Germantown, along the stream Paper Mill Run, which is a tiny tributary of the Wissahickon Creek.

When his uncle, William Rittenhouse, died, David inherited his uncle's carpentry tools and instructional books. At a young age, David showed a high level of intelligence by creating a working scale model of his great-grandfather William Rittenhouse's paper mill. He built other scale models in his youth, like a working waterwheel. David never attended elementary school—he was self-taught from his family's books, and he showed great ability in science and mathematics. When David was 13 years of age, he had mastered Isaac Newton's laws of motion and gravity.

At around the age of 17, David constructed a clock with wooden gears. At the age of 19, he started a scientific instrument shop at his father's farm in what is now Valley Forge Medical Center & Hospital, located in East Norriton Township, Pennsylvania. His skill with instruments, particularly clocks, led him to construct two orreries (scale models of the solar system), the first for The College of New Jersey (now known as Princeton University), the second for the College of Philadelphia (now known as the University of Pennsylvania). David was prevailed upon to construct the second orrery by his friend, the Reverend William Smith, the first provost of the College of Philadelphia, who was upset that David would deliver such a device to a college located in the rural area of New Jersey, rather than in Philadelphia, which was seeking to be one of the important centers of the 18th century enlightenment and for the study of "natural philosophy" such as astronomy. Both of these orreries still exist, with each being held by their original recipients: one in the library of the University of Pennsylvania and the other at Peyton Hall of Princeton University.

Clubs and societies
Astronomers who had been studying the planet Venus chose Rittenhouse to study the transit path of Venus in 1769 and its atmosphere. Rittenhouse was the perfect person to study the mysterious planet, as he had a personal observatory on his family farm. "His telescope, which he made himself, utilized grating intervals and spider threads on the focus of the telescope." His telescope is very similar to some modern-day telescopes. Rittenhouse served on the American Astronomical Society, and this was another factor in being chosen to study Venus. Throughout his life he had the honour to serve in many different clubs and committees.

In 1768, Rittenhouse was elected to membership in the American Philosophical Society. He served as librarian, secretary, and after Benjamin Franklin's death in 1790, he became Vice president then served as president of the society until 1796. He was elected a Fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 1782.

Another one of his interests was the Royal Society of London of which he was a member.  It was very rare for an American to be a member of this exclusive British society.

In 1786, Rittenhouse built a new Georgian-style house on the corner of 4th and Arch streets in Philadelphia, next to an octagonal observatory he had already built. At this house, he maintained a Wednesday evening salon meeting with Benjamin Franklin, Francis Hopkinson, Pierre Eugene du Simitiere and others. Thomas Jefferson wrote that he would rather attend one of these meetings "than spend a whole week in Paris."

Family
David Rittenhouse was married twice. He married Eleanor Coulston February 20, 1766, and they had two daughters: Elizabeth (born 1767) and Ester (born 1769). Eleanor died February 23, 1771, at age 35 from complications during the birth of their third baby, who died at birth.

David married his second wife Hannah Jacobs in late 1772. They had an unnamed baby, who died at birth in late 1773. Hannah survived David by more than three years, dying in late 1799.

David's grandson (son of Ester) was named David Rittenhouse Waters.

Notable contributions to the United States
David Rittenhouse made many breakthroughs of importance to the United States. During the first part of his career he was a surveyor for Great Britain, and later served in the Pennsylvania government. His 1763–1764 survey of the Delaware–Pennsylvania border was a  circle about the Court House in New Castle, Delaware, to define the northern border of Delaware. Rittenhouse's work was so precise and well-documented that it was incorporated without modification into Charles Mason and Jeremiah Dixon's survey of the Pennsylvania–Maryland border.

Later Rittenhouse helped establish the boundaries of several other states and commonwealths both before and after the Independence, including the boundaries between New Jersey, New York and Pennsylvania. In 1763 Mason and Dixon began a survey of the Pennsylvania–Maryland border, but this work was interrupted in 1767.  In 1784 Rittenhouse and Andrew Ellicott completed this survey of the Mason–Dixon line to the southwest corner of Pennsylvania. When Rittenhouse's work as a surveyor ended, he resumed his scientific interests.

Transit of Venus

In 1768, the same year that he became a member of the American Philosophical Society, Rittenhouse announced plans to observe a pending transit of Venus across the Sun from several locations. The American Philosophical Society persuaded the legislature to grant £100 towards the purchase of new telescopes, and members volunteered to staff half of the 22 telescope stations when the event arrived.

The transit of Venus occurred on June 3, 1769. Rittenhouse's great excitement at observing the infrequently occurring transit of Venus (for which he had prepared for a year) resulted in his fainting during the observation. In addition to the work involved in the preparations, he had also been ill the week before the transit. Lying on his back beneath the telescope, trained at the afternoon sun, he regained consciousness after a few minutes and continued his observations. His account of the transit, published in the American Philosophical Society's Transactions, does not mention his fainting, though it is otherwise meticulous in its record and documented.

Rittenhouse used the observations to calculate the distance from Earth to the Sun to be 93 million miles. (This is the approximate average distance between Earth and the Sun.) The published report of the transit was hailed by European scientists, and Rittenhouse would correspond with famous contemporary astronomers, such as Jérôme Lalande and Franz Xaver von Zach.

Orrery
In 1770, Rittenhouse completed an advanced orrery; that is, a mechanical model of the Solar System. In recognition of the achievement, the College of New Jersey granted Rittenhouse an honorary degree.  The college then acquired ownership of the orrery.  Rittenhouse made a new, more advanced model which remained in Philadelphia. The State of Pennsylvania paid Rittenhouse £300 as a tribute for his achievement. One of Rittenhouse's hands or helpers with the project was Henry Voigt, the clockmaker and Chief Coiner under Rittenhouse at the mint. Voigt later repaired the orrery in 1806 and was an earlier co-inventor of the first practical steamboat with John Fitch.

United States Mint
David Rittenhouse was treasurer of Pennsylvania from 1777 to 1789, and with these skills and the help of George Washington, he became the first director of the United States Mint. On April 2, 1792, the United States Mint opened its doors, but would not produce coins for almost four months. Rittenhouse believed that the design of a coin reflected the sophistication and culture of a country. The first coins were made from flatware that was provided by Washington himself on the morning of July 30, 1792. The coins were hand-struck by Rittenhouse, to test the new equipment, and were given to Washington as a token of appreciation for his contributions to making the United States Mint a reality. The coin design had not been approved by Congress. Coin production on a large scale did not begin until 1793. Rittenhouse resigned from the Mint on June 30, 1795, due to poor health. In 1871 Congress approved a commemorative medal in his honor.

Additional contributions
In 1781 Rittenhouse became the first American to sight Uranus.

In 1785 Rittenhouse made perhaps the first diffraction grating using 50 hairs between two finely threaded screws, with an approximate spacing of about 100 lines per inch. This was roughly the same technique that Joseph von Fraunhofer used in 1821 for his wire diffraction grating.

Notable events

Other notable events in Rittenhouse's life include:

1763–1764 Worked on the boundary survey of Pennsylvania and Maryland
1767 Granted an honorary master's degree from the College of Philadelphia (later University of Pennsylvania)
1768 Discovered the atmosphere of Venus
1769 Observed the transit of Venus
1770 Came to Philadelphia
1775 Engineer of the Committee of Safety
1779–1782 Professor of Astronomy in the University of the State of Pennsylvania, now known simply as the University of Pennsylvania
1780–1782 Vice-provost
1782–1796 Trustee
1779–1787 Treasurer of Pennsylvania
1784 Completed the survey of the Mason–Dixon line
1791–1796 President of the American Philosophical Society
1792–1795 First Director of the United States Mint
1793  He was a founder of the Democratic-Republican Societies in Philadelphia.

Jefferson's Notes on Virginia
In his book Notes on the State of Virginia, Thomas Jefferson listed Rittenhouse alongside Benjamin Franklin and George Washington as examples of New World genius when disputing French naturalist Georges-Louis Leclerc, Comte de Buffon's claim that the environment and climate of North America had stunted the intellect of peoples living there both native and European.

Tributes to David Rittenhouse

Rittenhouse Crater is a lunar crater named for David Rittenhouse.
 Rittenhouse Square is one of the main parks in the center of Philadelphia, and is one of William Penn's original squares in Philadelphia. In 1825, after being called 'Southwest Square' (because of its place in the original city plan), it was renamed in David Rittenhouse's honor.
 To the west of Rittenhouse Square, on Walnut Street, the University of Pennsylvania houses its Physics and Mathematics departments in the David Rittenhouse Laboratory.
 One admirer and colleague of Rittenhouse, Francis Hopkinson, was on the Navy Board that wrote the Flag Act of 1777, which defined the Flag of the United States of America and explained the blue field of stars as a representation of "a new constellation."  This is thought by some to be a direct tribute to Rittenhouse.  Biographer Brooke Hindle wrote, "Few admired Rittenhouse more unrestrainedly than Francis Hopkinson."
David Rittenhouse Junior High School, Norristown, Pennsylvania; listed on the National Register of Historic Places in 1996.
Rittenhouse's nephew (and American Philosophical Society member) William Barton published a biography, Memoirs of the life of David Rittenhouse.

In popular culture
A fictionalized version of David Rittenhouse, portrayed by Armin Shimerman, appeared in the tenth episode of the first season of the NBC television series Timeless (2016–2018). The series re-imagines Rittenhouse as the founder of a sinister secret society that bears his name.

See also

Franklin stove

References

Sources

Further reading
 Greenslade, Thomas B., "Wire Diffraction Gratings," The Physics Teacher, February 2004. Volume 42 Issue 2, pp. 76–77.

External links

Historic RittenhouseTown, Birthplace of N. American Paper & David Rittenhouse
Biography and portrait at the University of Pennsylvania
History of the University of Pennsylvania Orrery
History of the Princeton Orrery
The Rittenhouse Astronomical Society

Mathematicians from Philadelphia
American astronomers
American inventors
University of Pennsylvania people
Directors of the United States Mint
American scientific instrument makers
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences
Fellows of the Royal Society
Rutgers University alumni
Transit of Venus
1732 births
1796 deaths
Members of the American Philosophical Society
People of colonial Pennsylvania
Burials at Laurel Hill Cemetery (Philadelphia)
Washington administration personnel

David Rittenhouse


Lasker-Wallfisch ist der Familienname folgender Personen:
 Anita Lasker-Wallfisch (* 1925), deutsch-britische Cellistin, Überlebende des Holocaust
 Maya Lasker-Wallfisch (* 1958), britische psychoanalytische Psychotherapeutin und Autorin

Lasker-Wallfisch


Wetluschski () ist eine Siedlung städtischen Typs in der Oblast Kostroma (Russland) mit  Einwohnern (Stand ).

Geographie

Die Siedlung liegt etwa 275 km ostnordöstlich des Oblastverwaltungszentrums Kostroma am linken Ufer der Wetluga. Wetluschski gehört zum Stadtkreis Scharja und befindet sich etwa 4 km nordwestlich des Zentrums der Stadt Scharja.

Geschichte
Die Siedlung entstand im Zusammenhang mit dem Bau eines Anschlussgleises vom Bahnhof Scharja zu einer Schiffsanlegestelle an der Wetluga 1920. Diese befand sich unweit des Sees Golyschi, nach dem der Ort benannt wurde. Bei der vorwiegend für die Holzverschiffung genutzten Anlegestelle entstanden bis 1925 ein Forstbetrieb und eine Bahnschwellenfabrik. 1938 erhielt Golyschi den Status einer Siedlung städtischen Typs.

1946 wurde in der Nähe mit der Errichtung eines "Wohnungsbaukombinates" begonnen, zu dem auch eine Arbeiterwohnsiedlung gehörte. Diese Siedlung und Golyschi wurden 1960 vereinigt und erhielten die vom Namen des Flusses abgeleitete Bezeichnung Wetluschski (nicht zu verwechseln mit der gleichnamigen Siedlung städtischen Typs Wetluschski weiter flussabwärts, in der Oblast Nischni Nowgorod).

Bevölkerungsentwicklung

Anmerkung: Volkszählungsdaten

Wirtschaft und Infrastruktur

Größtes Unternehmen des Ortes ist Kronostar, nach eigenen Angaben größter Hersteller von Laminat, Wandpaneelen und Spanplatten in Russland, das zur Swiss Krono Group gehört. Außerdem gibt es weitere Betriebe der Forst- und Bauwirtschaft sowie der Lebensmittelindustrie.

Wetluschski liegt an dem 1906 eröffneten und 1969 elektrifizierten Teilstück Bui – Kirow der Transsibirischen Eisenbahn. Bei der Siedlung befindet sich der Haltepunkt 694 km (ab Moskau); die nächstgelegene größere Station ist Scharja. In der Nähe überquert die Bahnstrecke die Wetluga. Straßenanschluss besteht nach Scharja an der Regionalstraße R157, die von Uren in der Oblast Nischni Nowgorod durch die östlichen Teile der Oblaste Kostroma und Wologda nach Kotlas im Süden der Oblast Archangelsk führt.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in der Oblast Kostroma

Wetluschski (Kostroma)


Scooby-Doo 2: Monștrii dezlănțuiți (engleză Scooby-Doo 2: Monsters Unleashed) este un film de comedie, aventură și horror regizat de Raja Gosnell, scris de James Gunn și lansat de studioul Warner Bros. Bazat pe serialul de animație Scooby-Doo, unde ești tu!, este al doilea din seria de filme în acțiune pe viu Scooby-Doo, o continuare a filmului Scooby-Doo din 2002. Actorii principali ai acestui film sunt Freddie Prinze Jr. ca Fred, Sarah Michelle Gellar ca Daphne, Linda Cardellini ca Velma, Matthew Lillard ca Shaggy, și Neil Fanning în rolul principal al protagonistului Scooby-Doo. Noi voci includ Seth Green, Tim Blake Nelson, Peter Boyle și Alicia Silverstone care apar în roluri secundare. Filmul a fost lansat în 26 martie 2004.

Filmul a rulat și în România pe Cartoon Network (în cadrul lui Cartoon Network Cinema).

Premis
Scooby și trupa își pierd reputația lor deosebită - și nemaivăzută - atunci când un răufăcător anonim mascat a adus haosul în orașul Coolsville cu o mașină monstru care recreează dușmanii clasici ai Echipei Misterelor, precum Fantoma Pterodactil, Fantoma Cavalerului Negru, Fantoma Căpitanului Cutler și Fantoma de 10.000 de volți. Presați de insistentul reporter Heather Jasper-Howe și de locuitorii îngroziți ai orașului Coolsville, trupa lansează o investigație referitoare la dezlănțuirea misterioasă a monștrilor care-i face pe Shaggy și pe Scooby să pună sub semnul întrebării rolurile lor din Echipa Misterelor.

Voci
 Neil Fanning ca Scooby-Doo
 Freddie Prinze Jr. ca Fred Jones
 Sarah Michelle Gellar ca Daphne Blake
 Linda Cardellini ca Velma Dinkley
 Matthew Lillard ca Shaggy Rogers
 Seth Green ca Patrick Wisley
 Peter Boyle ca Jeremiah "Bătrânul" Wickles
 Tim Blake Nelson ca Dr. Jonathan Jacobo
 Alicia Silverstone ca Heather Jasper-Howe
 Joe Macleod ca Skateboarder #1
 Stephen E. Miller ca C.L. Magnus
 Karin Konoval ca Aggie Wilkins
 Ryan Vrba ca Fred (tânăr)
 Emily Tennant ca Daphne (tânără)
 Cascy Beddow ca Shaggy (tânăr)
 Lauren Kennedy ca Velma (tânără)
 Scott McNeil ca Figura mascată și malefică
 Kevin Durand ca Fantoma Cavalerului Negru
 C. Ernst Harth ca Minerul 49
 Christopher R. Sumpton ca Zombiul
 Calum Worthy ca Copilul pe bicicletă
 Jackson Rathbone ca omul din club
 Brandon Jay McLaren ca Skateboarder #2
 Dee Bradley Baker ca Fantoma de 10,000 de volți / Zombie / Scheletul cu ochi roșu
 J. P. Manoux ca Scooby geniul
 Michael J. Sorich ca Monstrul de catran / Globul de vată de zahăr
 Terrence Stone ca Fantoma de 10,000 de volți
 Wally Wingert ca Scheletul cu ochi verde

Referințe și note

Legături externe

Filme din 2004
Cartoon Network
Filme americane
Filme cu Scooby Doo
Filme Warner Bros.
Filme de televiziune din 2004
Filme de mister
Scenarii de James Gunn
Filme în limba engleză

Scooby Doo: Monștri dezlănțuiți


සිරි ගෞතම සම්බුද්ධරාජ මාළිගාව යනු ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටා ඇති සුන්දර බෞද්ධ විහාරස්ථානයකි.  ගෞතම සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේට ගෞරව දැක්වීම සහ උන්වහන්සේගේ බුද්ධත්වයේ 2600 වන සංවත්සරය සමරනු වස් මෙම විශ්මිත සම්බුද්ධ රාජ මාළිගාව 2012 වර්ෂයේදී නිම කරන ලදී. මෙම මාළිගයේ ඉදිකිරීම් කටයුතු ඇතුළු සියලුම නිර්මාණ කටයුතු සිදුවූයේ මහමෙව්නාව භාවනා අසපු සංචිතයේ ගරු නිර්මාතෘ, ශ්‍රද්ධා රූපවාහිනිය සහ ලක්විරු ගුවන්විදුලියෙහි නිර්මාතෘ, අතිපූජනීය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද හිමිගේ ගෞරවනීය ආශිර්වාදයෙන් සහ පූර්ණ මග පෙන්වීම යටතේය.

සම්බුද්ධ රාජ මාළිගාව
සිරි ගෞතම සම්බුද්ධරාජ මාලිගාව නම් වූ මෙම සුවිසල් විහාර මන්දිරය පිහිටා තිබෙන්නේ පොල්ගහවෙල මහමෙව්නාව භාවනා අසපු මූලස්ථානයෙහි ය. 2011 වර්ෂයේ වෙසක් පුන් පොහෝ දිනට අපගේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දස මරසෙන් පරදවා උතුම් සම්මා සම්බෝධිය සාක්ෂාත් කොට වසර 2600 ක් සම්පූර්ණ වීම නිමිත්තෙන් සිව්වණක් ශ්‍රාවක පිරිස විසින් උන්වහන්සේ උදෙසා සිදුකෙරෙන අසදෘශ පූජෝපහාරයක් ලෙසින් මෙම විහාරය ඉදිවිය. ඒ, මහමෙව්නාව භාවනා අසපු සංචිතයේ නිර්මාතෘ අතිපූජනීය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේගේ පුණ්‍ය සංකල්පයකට අනුව සහ උන්වහන්සේගේ අනුශාසනා මත ය.

අන්තර්ජාලයේ ඇති විවිධ මාළිගා පිළිබඳව හැඩරූ අධ්‍යයනය කරමින්, ඉන්දියාවේ ඉදිවී ඇති සුවිසල් හින්දු දේවමන්දිරවල හැඩරූ අධ්‍යයනය කරමින් ඉතා වෙහෙස වී අවසානයෙහි ඒ කිසිවකටත් නෑකම් නොකියන පූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේගේ ඉතා ස්වාධීන වූ කදිම සැලැස්මකට අනුව අඩි 107 ක් උසැති මෙම අපූර්ව විහාරය ඉදිවිය.

ගෞතම බුදු සසුනේ අභිමානය මුළු ලොවට ම කියාපාමින් මාස 16ක් වැනි ඉතා සුළු කලකින් මෙම විහාරයේ ඉදිකිරීම් කටයුතු සම්පූර්ණ කිරීමට හැකි විය. ඒ, මහමෙව්නාව භාවනා අසපුවෙන් සදහම් දායාදය ලැබූ ලක්දිව පුරාත් විදේශයන්හිත් වෙසෙන සැදැහැවතුන්ගේ මූල්‍යමය හා ශ්‍රම දායකත්වයෙනි. දුප්පත් – පොහොසත්, බාල – තරුණ – මහලු කොයි කවුරුත් තම ශාස්තෘන් වහන්සේ උදෙසා මෙම විහාරය ඉදිකරන්නට දිවා රෑ නොබලා වෙහෙස මහන්සි වී කටයුතු කළහ.

මෙම මාළිගය ඇතුළුවීමේ ප්‍රධාන දොරටුවකින් ද, ඇතුල් මාලයෙහි වජ්‍රාසනය මත වැඩසිටින අනභිභවනීය ශ්‍රී සම්බුද්ධත්වය ලබමින් සිටින සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේගේ පිළිම වහන්සේ නමකගෙන් ද මනස්කාන්ත උඩුමහලකින් ද නිර්මාණය වී තිබේ. දඟකාර ඇත්පෙළහරකින් මතුවන ගජාසනය සහිත වූ වජ්‍රාසනය මත බුදුරජාණෝ වැඩසිටිති. ඒ දෙපස මිහිකතගේ වන්දනාවත්, දෙව්බඹුන්ගේ ප්‍රීතිඝෝෂා සහිත නෘත්‍යයත් සිතුවම් කොට ඇත. එම මාළිගා ශාලාවෙහි දෙපස බුදුරජුන්ගේ අනුත්තර පුරිසදම්ම සාරථී ගුණයට අදාළ සිදුවීම් සිතුවම් කොට ඇත. එහි උඩ මහාසමය සිතුවම් කොට ඇත.

ඇතුළුවීමේ ප්‍රධාන දොරටුවට පැමිණෙන කල්හි තම දකුණු පසින් දිස්වන්නේ අප මහා බෝසතාණන් වහන්සේ වෙස්සන්තර ආත්මභාවයෙහි මහා පොළොව කම්පා කරවමින් දන් දුන් අයුරු ය. මාළිගයට ගොඩවූ සැණින් එහි දැවැන්ත උළුවස්ස උඩ කකුසඳ, කෝණාගමන, කාශ්‍යප, ගෞතම යන සිව් බුදුරජවරු වැඩවෙසෙති. ඇතුළු වූ සැණින් උඩ බැලූ විට විසිඅසංඛෙය්‍ය කල්ප ලක්ෂයකට පෙර අප බෝසතුන් මව් කර තබා පිහිනා යන අයුරු දිස්වේ. ඉන් වම් පස සුමේධ තවුස් නියත විවරණ ලබන අයුරු දිස්වේ. ඉන් දකුණු පස මහාමායා දේවිය දක්නා සිහිනය දිස්වේ. එයට පහළින් අසිරිමත් බෝසත් උපත නිරූපණය කොට ඇත. ඉන් වම් පස සන්තුසිත දිව්‍යරාජයා නිරූපණය කොට ඇත. එතැනම ඝටීකාර බ්‍රහ්මරාජයා ද නිරූපණය කොට ඇත. දකුණුපසින් සක්දෙවිඳුගේ අලංකාර ප්‍රතිමාවකි. එය පසුකරනවිට ම ධුතාංගධාරීන්ගෙන් අග්‍ර වූ මහා කස්සප මහරහතන් වහන්සේගේ ජීවමාන අයුරින් දිස්වන ප්‍රතිමාවකි. අනතුරුව දක්නට ලැබෙන්නේ දම්සක් පැවැතුම් මුද්‍රාවෙන් යුතු අලංකාර සම්බුද්ධ ප්‍රතිමා වහන්සේ ය. එය ද නෙලා තිබෙන්නේ මිගාසනය මත ය. ප්‍රධාන පිළිම වහන්සේ වන්දනා කොට තම දකුණු පසින් පැමිණෙන විට පිරිනිවන් මුද්‍රාවෙන් සැතපෙන පිළිම වහන්සේ ය. එය පසුකරන කල්හී සජීවී අයුරින් අනඳ මහරහතන් වහන්සේ වැඩසිටිති. එයට අදාළ යම් යම් සිතුවම් ද රඳවා තිබෙන්නේ රාජමාළිගාවක ආකාරයෙනි.

"සුගන්ධ කුටිය.."
උඩු මහලෙහි කොටස් දෙකකි. එහි ප්‍රධාන කොටස නම් කෙරෙන්නේ වැඩහිඳින මාළිගාව ලෙස ය. එහි ධාතූන් වහන්සේලා වැඩසිටින සේක. අනිත් කොටස නම් කෙරෙන්නේ පත්තිරිප්පුව ලෙස ය. එය ස්වාමීන් වහන්සේලාට සමථ විදර්ශනා භාවනා වැඩීම පිණිස ය. එමෙන්ම උඩුමහලෙහි බුදුරැස් විහිදෙන පරිද්දෙන් බෞද්ධ ධජ පතාකයන් මැනැවින් උඩට නංවා ඇත. උඩුමහලෙහි දෙපස සම්බුදු පෙළහර නමින් සිටි ඉරියව්වෙන් වැඩසිටින පිළිම වහන්සේලා ය. එහි මැද දුෂ්කර ක්‍රියාවෙහි අධිෂ්ඨාන පූර්වකව යෙදෙන අප මහා බෝසතාණෝ ය.

සියලු කටයුතු අවසන් වූ කල්හි ව්‍යවහාරික වර්ෂ 2012 ජූලි මස 02 වන දින අති ගෞරවනීය මහා සංඝ රත්නයේ ආශීර්වාදයෙන්, දස දහස් සංඛ්‍යාත සැදැහැවතුන්ගේ සාධු නාද මධ්‍යයේ, එවකට ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපති ධූරය හෙබවූ ගරු මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා ඇතුළු සම්භාවනීය අමුත්තන්ගේ සහභාගීත්වයෙන් මෙම ශ්‍රී සම්බුද්ධරාජ මාලිගාව දෙව් මිනිසුන්ගේ වන්දනාමාන සඳහා විවෘත විය.

ඒ භාග්‍යවත් වූ අරහත් වූ ගෞතම නම් වූ අපගේ සම්මා සම්බුදු රජාණන් වහන්සේගේ උතුම් ශ්‍රී සම්බුද්ධත්වයට පූජෝපහාර පිණිස ඉතා ශ්‍රද්ධාවෙන් යුතුව මෙම සිරි ගෞතම සම්බුද්ධරාජ මාළිගාව ඉදිකිරීමෙන් රැස් කළ සකල පුණ්‍ය සම්භාර ධර්මයන් ගෞතම සසුන කෙරෙහි පහන් සිතැති සියලු දෙවියන්ට ද, මේ වෙනුවෙන් ඉතා ශ්‍රද්ධාවෙන් යුතුව තම ධනය පූජා කළ සැදැහැවතුන්ට ද, ඉතා ශ්‍රද්ධාවෙන් යුතුව තම කාලය හා ශ්‍රමය වැය කළ සැදැහැවතුන්ට ද, ඉතා ශ්‍රද්ධාවෙන් යුතුව මෙහි බොහෝ කටයුතු සොයා බලා වෙහෙස මහන්සි වූ පින්වත් ස්වාමීන් වහන්සේලාට ද, එමෙන්ම මෙකී නොකී සියලු කටයුතු කෙරෙහි අවංක සිතින් සහභාගී වී සහයෝගය දැක්වූ සියලු දෙනාට ද මේ ගෞතම බුදු සසුනේදී ම චතුරාර්ය සත්‍යය ධර්මය අවබෝධ කරගැනීම පිණිස හේතු වාසනා වේවා!

ප්‍රධාන බුද්ධ ප්‍රතිමා වහන්සේ

සම්බුද්ධරාජ මාලිගාවෙහි ප්‍රධාන බුද්ධ ප්‍රතිමාව මෙයයි.  එහි ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ධාතූන් වහන්සේලා අඩංගු වන අතර එය ශ්‍රී ලංකාවේ වඩාත්ම තේජාන්විත බුද්ධ ප්‍රතිමාවන්ගෙන් එකකි.  පිළිමයේ අසමසම සුන්දරත්වය නම්, ඔබ පිළිමය දෙස කොපමණ වේලාවක් බැලුවත්, ඔබට තව දුරටත් බැලීමට අවශ්‍යය වනු ඇත.  මෙම පිළිමය නිරූපණය කරන්නේ ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ ඉන්දියාවේ මහා බෝධි වෘක්ෂයට යටින් නෙරංජර ගඟ අසබඩ වාඩිවී සිටියදී ඔහුගේ හමුදාව සමඟ නපුරු තැනැත්තා වන මාරයා පරාජය කිරීමට බුද්ධිමත් වූ මොහොතයි.  පිළිමය දෙස බැලූ විට බුදුන් වහන්සේ ඔබ දෙස බලන්නේ මහත් අනුකම්පාවෙන් හා දයානුකම්පාවෙන් බව ඔබට පෙනේ.

අඩවියෙන් බැහැර පිටු

සිරි ගෞතම සම්බුද්ධරාජ මාළිගාව

මෙම පිටුව, ශනුක ෂෙහාන් විසින් විකිපීඩියා වෙත එක්කළ පළමුවන පිටුවය.

සබැඳි

සිරි ගෞතම සම්බුද්ධරාජ මාළිගාව