L'hôtel de la Caisse d'épargne est un bâtiment de la première moitié du  situé à Belfort, en France. Il a autrefois accueilli un établissement bancaire, pour lequel il a été construit.

Situation et accès
L'édifice est situé au  de la place de la République, dans le centre-ville de Belfort, et plus largement à l'ouest du département du Territoire de Belfort.

Histoire

Contexte
La Caisse d'épargne de Belfort est fondée le .

Édification
La Caisse d'épargne acquit une parcelle en 1929 sur laquelle elle projette de bâtir un nouvel hôtel pour ses services. L'édifice est élevé selon les plans de Paul Giroud, architecte belfortain diplômé par le gouvernement, qui réalise aussi le dessin de l'horloge intérieure suspendue. La coupole intérieure et les bas-reliefs sont réalisés par le sculpteur suisse Charles-Ernest Gaudard qui réside à l'époque à Belfort. La construction est permise grâce à plusieurs entrepreneurs : Tournesac, Philippe, Monin et , Wagner et , Chrétien, Dupont frères, Wodey frères, Rubin et Lacaque, Grille et Cerf.

Inauguration
La cérémonie d'inauguration a lieu le , à , dans la salle du conseil des directeurs au premier étage, en présence des notabilités de Belfort. Le président du conseil des directeurs et directeurs-adjoints, Émile Marlin, reçoit les invités et leur fait visiter l'hôtel. Ces derniers revenus au rez-de-chaussée signent alors le livre d'or.

Marlin prononce par la suite un discours où il encourage l'esprit d'épargne, et regrette également l'absence de Krug, président de la Conférence des caisses d'épargne de l'Est et du Nord, qui, arrivé dans la ville pour cette inauguration, a reçu un télégramme lui annonçant le décès de son frère à Nancy. Marlin poursuit par un éloge à l'architecte Paul Giroud et adresse des félicitations aux entrepreneurs. Il félicite en outre Ambroise Marmet, vice-président de la Caisse d'épargne alors âgé de , nommé chevalier de la Légion d'honneur le , puis adresse un souvenir ému à l'ancien président, Xavier Houbre. Enfin, il rend hommage aux représentants et dirigeants des succursales de Giromagny, Rougemont-le-Château, Châtenois, Montreux-Château et Champagney.

Le maire de Belfort, Henri Baudin, prononce ensuite une allocution dans laquelle il rend le plus grand hommage au dévouement de Marlin, loue l'esprit d'épargne de la population belfortaine et félicite le conseil des directeurs pour ce . La cérémonie se termine par un banquet avec champagne au cours duquel on lève son verre à la prospérité de la Caisse d'épargne.

Déménagement de la banque et réhabilitation
En 1975, la Caisse d'épargne déménage vers ses nouveaux locaux situés dans un bâtiment nouvellement construit, surnommé « tour de la Caisse d'épargne ». Cet hôtel de 1933 est réhabilité par l'atelier d'architecture de Robert Gomez en 1999 pour en faire des logements.

Structure
L'édifice, de style Art déco, s'élève sur quatre niveaux. À sa construction, le rez-de-chaussée est affecté aux opérations des épargnants et le premier étage à la salle du conseil des directeurs. Un balcon relie les trois fenêtres centrales du premier étage. Au-dessus des quatre fenêtres centrales du deuxième étage et en dessous des deux centrales du troisième est gravée l'inscription de la raison sociale « CAISSE D'EPARGNE » surmontée de dix-sept gouttes. Au-dessus de ces dernières fenêtres est incrusté un bas-relief avec le blason de la ville.

Références

Annexes

Articles connexes
 Monument des Trois sièges de Belfort

Liens externes

Belfort
Belfort
Architecture du XXe siècle en France

Hôtel de la Caisse d'épargne de Belfort


Le mont Izla (  Ṭūr Īzlā), appelé aussi aussi montagne de Nisibis ou brièvement au  mont Kashyari, est un relief de basse montagne ou une crête près de Nisibis dans ce qui était autrefois la Perse sassanide, mais est maintenant le Sud-Est de la Turquie, le long de la frontière avec la Syrie. La crête est l'emplacement de dizaines d'anciens monastères qui ont été construits au cours des premiers siècles du christianisme. À l'époque moderne, tous les monastères sont en ruines à l'exception de celui de Mor Melke reconsacré dans les années 1930, du monastère de Mor Yakub, fondé à Dibek en 2012-2013, et du monastère de Mor Augin qui a été refondé en 2008 après avoir été abandonné dans les années 1970.

Bien qu'appelée montagne, c'est en fait une crête de  allant d'est en ouest, avec un plateau du côté nord (Turquie) et une plaine du côté sud (Syrie). Une extrémité de la crête est Dara, une fortification romaine. De l'autre se trouve Serwan (Sisauranon), l'emplacement du château de Tur Abdin, qui a été construit par Constance II au .

Les premiers monastères, qui auraient été fondés au , sont Mar Awgin, Mar Malke et Mar Samuel. Le suivant était le plus célèbre, Mar Abraham de Kashkar, également connu sous le nom de Grand Monastère, qui a été fondé à la fin du . Les monastères ultérieurs comprenaient celui de Rabban Sapra, de Mar Yaret, de Mar Khudahwi et de Za'faran (Saffron), Mar Yohannan l'Arabe et Mar Ya'qob. À son apogée, il y avait environ  sur le mont Izla.

Résidents notables
 Abraham de Kachkar
 Dadisho du Mont Izla
 Babaï le Grand

Références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Izla
Izla
Izla
Monastère chrétien en Turquie

Mont Izla


امربطن جماعة قروية ، تنتمي إلى إقليم الحسيمة، جنوب امزورن، تحدها من الشمال جماعة أيت عبد الله و من الجنوب جماعة لوطا وإمزورن و من الشرق جماعة أيت يوسف وعلي و غربا جماعة تفروين.

تضم بلدة إمربطن 10.098 نسمة (إحصاء 2004).

مراجع

أماكن مأهولة في إقليم الحسيمة
الريف
جبال الريف
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم الحسيمة
جماعات قروية في جهة طنجة تطوان الحسيمة

إمرابطن


Planeta exilului (1966) (titlu original Planet of Exile) este un roman science fiction scris de Ursula K. Le Guin, care face parte din ciclul Hainish. A fost publicat pentru prima dată împreună cu Mankind Under the Leash de Thomas M. Disch.

Intriga

Acțiunea se petrece pe Werel, a treia planetă a sistemului Gamma Draconis, care are o perioadă de revoluție de 60 de ani tereștri. La momentul începerii romanului, planeta se află în pragul uneia dintre iernile sale îndelungate. Triburile locale se pregătesc pentru acest sezon aspru, strângând ultimele provizii în cetățile lor - așa cum fac și locuitorii Tevaranului, conduși de bătrânul înțelept Wold. În timpul acelor pregătiri, fiica lui - Rolery - se întâlnește cu un departe-născut - Jakob Agat, conducătorul coloniei exilate de oameni pe Werel.

Agat îi avertizează pe indigeni despre sosirea triburilor migratoare ale gaalilor, care coboară în fiecare iarnă spre sud, prădând locurile prin care trec. Spre deosebire de celelalte invazii consemnate în documentele istorice, de data aceasta se pare că e vorba de mai mult decât o simplă migrație. Triburile gaalilor s-au unit și sunt decise nu doar să jefuiască, ci să cucerească toate cetățile care le stau în cale. Agat propune o alianță, dar aceasta nu este privită cu ochi buni de unii dintre tevarani. Mai mult, faptul că între el și Rolery se înfiripă o poveste de dragoste este interpretat ca un act de trădare și duce la conflict.

Gaali cuceresc cu ușurință Tevaranul. Supraviețuitorii se refugiază în Landin, orașul coloniștilor, unde îi ajută pe departe-născuți să reziste asaltului invadatorilor. Iarna grea care se așterne în acele locuri, laolaltă cu buna organizare a apărării, duce la respingerea atacului și îndepărtarea gaalilor. Agat și Rolery rămân împreună și descoperă că traiul îndelungat al coloniștilor pe acea planetă a produs modificarea genetică necesară pentru a le permite împerecherea  cu indigenii.

Cuprins

 1. - O mână de beznă
 2. - În cortul roșu
 3. - Numele adevărat al soarelui
 4. - Tinerii înalți
 5. - Amurg în păduri
 6. - Zăpada
 7. - Coborârea spre miazăzi

 8. - În citadela străină
 9. - Gherilele
 10. - Bătrâna căpetenie
 11. - Asediul citadelei
 12. - Asediul pieții
 13. - Ultima zi
 14. - Prima zi

Personaje

 Alla Pasfal - femeie bătrână, înțeleaptă, cu mintea ageră, membra a Consiliului orașului coloniștilor Landin
 Gaalii - triburi indigene nomade care migrează spre sud în timpul iernilor aspre, a căror limbă este similară celei a tevaranilor
 Jakob Agat Alterra - colonist de vârstă mijlocie, înțelept, conducător de facto al Consiliului din Landin
 Rolery - protagonista poveștii, indigenă, spirit precoce și independent, rămasă singură din cauză că s-a născut în afara sezonului, prezintă abilitatea rară printre băștinași de a comunica la nivel mental
 Seiko Esmit - femeie de vârstă mijlocie, delicată și irascibilă, ultimul membru al unei linii familiale care trăiește în Landin
 Ukwet - unul dintre nepoții lui Wold, care îl surprinde pe Jakob Agat într-o ambuscadă, dar este ucis în duel de mai-tânărul Umaksuman
 Umaksuman - unul dintre copiii lui Wold, atras de lupte și războaie
 Wattock - alteran care-i tratează împreună cu Rolery pe cei răniți în lupte
 Wold - bunicul lui Rolery, bătrânul înțelept și misogin al tribului care populează orașul Tevar

Rolul în cadrul ciclului Hainish

Popoarele diferitelor lumi din operele lui Le Guin sunt descendenții unor coloniști antici de pe planeta Hain. Gethenienii din Mâna stângă a întunericului se pare că ar fi fost creați prin inginerie genetică, la fel ca alte câteva popoare, dar alteranii nu sunt menționați în acest context.

Descendenții amestecului genetic dintre pământeni și tevarieni va salva în cele din urmă Pământul de sub dominația unor extratereștri care pot minți în limbajul mental. De altfel, aceasta a fost și metoda folosită pentru a cuceri telepatic Liga Tuturor Lumilor, așa cum se precizează în povestea din fundal prezentată în Orașul iluziilor. Reunificarea este menționată în Mâna stângă a întunericului, deși niciun text al seriei nu tratează acest subiect în detaliu.

Planeta Werel din volumul Four Ways to Forgiveness reprezintă o cu totul altă lume decât planeta alterranilor.

Semnificație literară și opinii critice

Un erudit SF atrage atenția asupra faptului că Lumea lui Rocannon, împreună cu Planeta exilului și Orașul iluziilor, prezintă lupta unui scriitor aflat la început de drum de a stabili un cadru plauzibil, memorabil și inovator pentru textele sale.

Istoria publicării

Planeta exilului a fost publicată inițial fără introducere, Le Guin scriind-o pe aceasta abia pentru ediția cartonată apărută în 1977 la Harper & Row. Romanul a fost inclus într-o ediție omnibus alături de Lumea lui Rocannon și Orașul iluziilor, întâi într-un volum din 1978 intitulat Three Hainish Novels, apoi într-un alt volum, apărut în 1996 și intitulat Worlds of Exile and Illusion.

Traduceri în limba română

 2015 - Orașul iluziilor, ed. Nemira, 432 pag., traducere Mihai-Dan Pavelescu, ISBN 978-606-579-969-1

Note

Bibliografie

Legături externe

 Istoria publicării romanului Planeta exilului pe ISFDB

Cărți din 1966
Romane americane
Romane științifico-fantastice
Opere de Ursula K. Le Guin
Ciclul Hainish
1966 în științifico-fantastic

Planeta exilului


Jorge Alfredo Vargas Angulo (Bogotá, Colombia, 14 de marzo de 1967) es un presentador de noticias, periodista, director de radio y televisión y comunicador social colombiano, egresado de la Pontificia Universidad Javeriana, en 1988. Ha presentado nueve ediciones seguidas del Concurso Nacional de Belleza de Colombia y actualmente es el presentador principal de Noticias Caracol, donde presenta la emisión central junto a María Lucía Fernández, y, también, dirige el programa Voz Populi de Blu Radio.

Biografía
Vargas nació en Bogotá, estudió en el Gimnasio Moderno de Bogotá, donde mostró su pasión por el periodismo deportivo y la locución de este. Sus estudios universitarios de Comunicación social y Periodismo los realizó en la Pontificia Universidad Javeriana de Bogotá, graduándose en 1988. Se especializó en Periodismo económico en la Universidad de la Sabana.  Actualmente es embajador de la Teletón en Colombia, compartiendo cargo con Andrea Serna, Mábel Lara y Felipe Arias.

Carrera

Su carrera periodística la inició como redactor deportivo del Noticiero Criptón, en 1987, donde posteriormente se desempeñó como redactor general y económico. En 1992, fue llamado como jefe de redacción del Noticiero QAP, dirigido por María Isabel Rueda y María Elvira Samper, cargo en el que se mantuvo hasta junio de ese año cuando fue nombrado presentador del mismo informativo. En 1995 se vínculo al Noticiero de las 7 a desempeñarse como presentador, al lado de María Cristina Uribe permaneció hasta junio de 1998.

Vargas desde 1996 se desempeñó como presentador del Concurso Nacional de Belleza de Colombia, esto por nueve ediciones seguidas, hasta 2004.
En 1998 fue nombrado director del programa Yo, José Gabriel y subdirector de la emisora radial La FM, ese mismo año ingresó a la televisión privada en el Canal RCN como presentador de noticias de Noticias RCN, donde presentaba la emisión central, hasta marzo de 2006, En 2003 se integró a la mesa de trabajo de La FM, junto a Claudia Gurisatti, Isabella Santodomingo, entre otros.

En abril de 2006 pasó a Noticias Caracol de Caracol Televisión, presentando la emisión central, junto a María Lucía Fernández sustituyendo a Isaac Nessim. Durante esa temporada desde 2006 hasta 2011 presentó los programas Nada más que la verdad, Mesa de noche y El radar, ambos de Caracol Televisión. Asimismo, a finales de 2006, debutó en la actuación, en la película de animación Una de espantos, donde compartió roles con Cristina Umaña, Fernando Solórzano e Inés María Zabaraín. Del 2009 al 2013 dirigió el noticiero y programa de humor político Noticiero NP&, donde unos muñecos personificaban a políticos y personas de la farándula colombiana. El 2 de septiembre de 2013, se convirtió en el director de Voz Populi, programa radial de Blu Radio. También dirigió y condujo Voz Populi TV, espacio de humor político que nace como versión de programa de radio, que estuvo al aire hasta marzo de 2020.

Vida personal e imagen pública

El 18 de mayo de 1996, se casó en la catedral de Santa Marta con la también periodista y presentadora Inés María Zabaraín, con quien tiene tres hijos: Laura, Sofía y Felipe Vargas Zabaraín. Vargas es seguidor del equipo de fútbol Santa Fe, el presentador se sometió en 2013 a una cirugía gástrica, perdiendo 27 kilos de peso.

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Bogotá
Presentadores de televisión de Colombia
Periodistas de Colombia
Presentadores de Noticias Caracol
Alumnado de la Pontificia Universidad Javeriana
Presentadores de RCN Noticias
Directores de televisión de Colombia
Alumnado del Colegio Gimnasio Moderno

Jorge Alfredo Vargas


Pamela Aslı Spence, ya da bilinen adıyla Pamela  (d. 25 Şubat 1973, Almanya), Türk-İngiliz rock ve elektronik müzik şarkıcısı ve oyuncu.

Kariyeri

İlk dönemler
Heidelberg doğumlu İngiliz bir baba ve Türk bir annesi olan şarkıcı Pamela, babası NATO'da görevli olduğu için sürekli Almanya'da ikamet etmiş, annesiyle babasının ayrılması sonucu 15 yaşından itibaren Türkçe öğrendikten sonra, başlangıçta çeşitli televizyon dizilerinde roller üstlenmiş ve vokalistlik yapmış, daha sonra da çıkardığı üç albüm ile ün kazanmış bir Türkçe rock şarkıcısı ve Türk dizi, sinema oyuncudur. Pamela, Ankara Atatürk Anadolu Lisesi mezunudur.

Profesyonel kariyeri
Hacettepe Üniversitesi Ankara Devlet Konservatuvarı Tiyatro Bölümü'nden mezundur. 19 yaşındayken oyuncu Burak Sergen ile çok kısa süren bir evlilik yaptı. "Atları da vururlar" müzikalinde Okan Bayülgen ve Fikret Kuşkan ile birlikte rol almış, "Lahmacun ve Pizza" dizisinde oynamış, Teoman'a vokalistlik yapmıştır.  2004 yılının Haziran ayında Mucizeler Komedisi adlı müzikalde 'dişi melek' rolünü üstlenmiştir. İlk albümü, "Eğer Dinlersen"i uzun bir hazırlık döneminden sonra 1 Haziran 2002'de çıkarmıştır. rock tarzına daha yakınlaştığı ikinci albümü "Şehir Rehberi"ni ise 23 Kasım 2004'te piyasaya çıkarmış, özellikle söz ve ezgileri bir anda kitlelerin diline yerleşiveren "İstanbul" isimli şarkı ile büyük başarı elde etmiştir. 25 Mayıs 2006'da üçüncü albümü "Cehennet"i çıkarmıştır.

2010 - günümüz
2010 yılında elektronik müziğe geçerek dördüncü albümü "Stil Zengini"ni 9 Mart 2010'da yayınlamıştır. Albümün ilk klibi ise Duygu Güzelmeriç tarafından "Say What You Want" adlı şarkıya çekilmiştir.

Diskografi

Albümleri
2002: Eğer Dinlersen
2004: Şehir Rehberi
2006: Cehennet
2010: Stil Zengini
2018: Yara

Single
2013: Aç
2015: Aslanlar Gibi
2020: Dayanamıyorum (Attila Özdemiroğlu Besteleri)
2021: Benimle Kal (Devir Değişti (Çelik Şarkıları))
2022: Yedikule (Yeni Türkü Zamansız)

Video klipleri
 Ayrılamayız Biz
 Şuna Da Bak
 Istanbul
 Aşk Sevgiden Beter
 Kısık Ateşte
 Artık Bi Şeyler Yapmak Lazım (İstanbul'dan Gitmek)
 Muhabbet Bağına Girdim Bu Gece (Ararım Sorarım)
 Aşk Yoruyor
 Veda Busesi
 Bir de Baktım (Feat. Ege Çubukçu)
 Anladım (Feat. Cem Adrian)
 Cinsellik Açık Bir Kapı (Feat. DRO)
 Zor Geliyor (Feat. Gripin)
 Yarısı Gündüz Yarısı Gece (Feat. Atakan Ilgazdağ)
 Her Şey Değişir (Feat. Özcan Deniz, Fuat Ergin)
 Say What You Want
 Benim Farkım
 Tesadüf
 Aç
 Aslanlar Gibi
 Uçmak İstiyorsan

Düetleri
 Zamparanın Ölümü 2 - 2001 - (Teoman ile)
 Zor Geliyor - 2007 - (Gripin ile)
 Bir De Baktım - 2008 - (Ege Çubukçu ile)
 Anladım - 2009 - (Cem Adrian ile)
 Her Şey Değişir - 2009 - (Özcan Deniz,Fuat Ergin ile)
 Keşfedilmemiş Günahlar - 2013 (TNK ile)
 Seni Unutmaya Ömrüm Yeter mi? - 2016 (Ümit Besen ile)
 Uçmak İstiyorsan - 2016 (Tuna Kiremitçi ile)
 Her Şeye Rağmen - 2021 (Mehmet Güreli ile)
 Başka Bir Gün - 2021 (Batu Akdeniz ile)

Liste başarıları

Filmografisi
 2015: Acil Aşk Aranıyor - Pamela Spence
 2011: +18 - Hayal
 2010: Vay Arkadaş - Sevtap
 2008: Avrupa Yakası - Pamela Spence
 2008: Pulsar  - Kedi Kız
 2007: Kelebek Çıkmazı - Lale
 2007: Ters Yüz - Ayşe
 2007: Gönül Salıncağı - Aslı
 2005: Tombala - Derya
 2004: Mucizeler Komedisi - Dişi Melek
 2004: Sil Baştan
 2004: Mars Kapıdan Baktırır -  Nazlı
 2003: Büyümüş de Küçülmüş - Nazlı
 2002: Lahmacun ve Pizza - Tuğçegül
 2002: Ti Show - Dişi Robot
 2000: Ruhsar - İstenen Kız
 1999: 5 Maymun Çetesi - Kelly
 1998: Ruhsar - Tomris

Ayrıca Bakınız

 Türkçe Rock ve Metal Coverlar Listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1973 doğumlular
Heidelberg doğumlular
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
Türk rock şarkıcıları
Türk elektronik müzik şarkıcıları
Türk kadın dizi oyuncuları
Türk kadın sinema oyuncuları
Türk kadın tiyatro oyuncuları
Türk asıllı Almanlar
Ankara Atatürk Anadolu Lisesinde öğrenim görenler
Pamela_Spence
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
21. yüzyıl kadın şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Türk kadın şarkıcı-şarkı yazarları

Pamela Spence


Anecdotal evidence is evidence based only on personal observation, collected in a casual or non-systematic manner.

When used in advertising or promotion of a product, service, or idea, anecdotal reports are often called a testimonial, which are highly regulated in some jurisdictions.

When compared to other types of evidence, anecdotal evidence is generally regarded as limited in value due to a number of potential weaknesses, but may be considered within the scope of scientific method as some anecdotal evidence can be both empirical and verifiable, e.g. in the use of case studies in medicine. Other anecdotal evidence, however, does not qualify as scientific evidence, because its nature prevents it from being investigated by the scientific method. Where only one or a few anecdotes are presented, there is a larger chance that they may be unreliable due to cherry-picked or otherwise non-representative samples of typical cases. Similarly, psychologists have found that due to cognitive bias people are more likely to remember notable or unusual examples rather than typical examples. Thus, even when accurate, anecdotal evidence is not necessarily representative of a typical experience. Accurate determination of whether an anecdote is typical requires statistical evidence. Misuse of anecdotal evidence in the form of argument from anecdote is an informal fallacy and is sometimes referred to as the "person who" fallacy ("I know a person who..."; "I know of a case where..." etc.) which places undue weight on experiences of close peers which may not be typical.

Scientific context

In science, definitions of anecdotal evidence include:

 "casual observations or indications rather than rigorous or scientific analysis"
 "information passed along by word-of-mouth but not documented scientifically"
"evidence that comes from an individual experience. This may be the experience of a person with an illness or the experience of a practitioner based on one or more patients outside a formal research study."
"the report of an experience by one or more persons that is not objectively documented or an experience or outcome that occurred outside of a controlled environment"

Anecdotal evidence can have varying degrees of formality. For instance, in medicine, published anecdotal evidence by a trained observer (a doctor) is called a case report, and is subjected to formal peer review. Although such evidence is not seen as conclusive, researchers may sometimes regard it as an invitation to more rigorous scientific study of the phenomenon in question. For instance, one study found that 35 of 47 anecdotal reports of drug side-effects were later sustained as "clearly correct."

Anecdotal evidence is considered the least certain type of scientific information. Researchers may use anecdotal evidence for suggesting new hypotheses, but never as validating evidence.

If an anecdote illustrates a desired conclusion rather than a logical conclusion, it is considered a faulty or hasty generalization.

In any case where some factor affects the probability of an outcome, rather than uniquely determining it, selected individual cases to prove nothing; e.g. "my grandfather smoked two packs a day until he died at 90" and "my sister never smoked but died of lung cancer". Anecdotes often refer to the exception, rather than the rule: "Anecdotes are useless precisely because they may point to idiosyncratic responses."

In medicine, anecdotal evidence is also subject to placebo effects.

See also

References

Informal fallacies
Philosophy of science
Skepticism
Evidence
Testimony
Inductive fallacies
Pseudoscience
Diversionary tactics
Misuse of statistics

Anecdotal evidence


Rinaldo Corso (falecido em 1582) foi um prelado católico romano que serviu como bispo de Strongoli (1579–1582).

Biografia
A 3 de agosto de 1579, Rinaldo Corso foi nomeado pelo Papa Gregório XIII Bispo de Strongoli. Serviu como Bispo de Strongoli até à sua morte em 1582.

Bispos nomeados pelo Papa Gregório XIII
Mortos em 1582
Bispos do século XVI

Rinaldo Corso


سكان ليبيا وتشمل الكثافة السكانية، والعرق، ومستوى التعليم. تبلغ الكثافة السكانية نحو 50 نسمة لكل كيلومتر مربع (130/sq. ميل) في المنطقتين الشمالية من طرابلس وبرقة، ولكن يقع على أقل من شخص واحد لكل كيلومتر مربع (2.6/sq. ميل) في مكان آخر. تسعون في المئة من السكان يعيشون في أقل من 10٪ من المساحة، في المقام الأول على طول الساحل. حوالي 88٪ من السكان في المناطق الحضرية، ويتركز معظمهم في أكبر ثلاث مدن، طرابلس، الزاوية وبنغازي. وتشير التقديرات إلى أنَ ثلاثين في المئة من السكان أعمارهم تحت ال 15 عاما، ولكن هذه النسبة انخفضت بشكل كبير خلال العقود الماضية.

السكان

التعداد السكاني
ونفذت ثماني عمليات تعداد السكان في ليبيا، وهي الأولى في عام 1931 وآخرها في عام 2006. سكان sixfolded بين 1931 و 2006.

التركيبة السكانية

Structure of the population (15.04.2006) (Census, complete tabulation, provisional):

المجموعات العرقية والقبلية

تاريخ العرقيات

من الصعب تحديد عرقيات في ليبيا بتاريخ محدد ولكن هناك أحداث يمكن الرجوع لها من أجل أن اعطى بعض الخطوط العريضة للتحديد ولكن يمكن أن نقسم تاريخ العرقيات إلى ثلاث أحقاب تاريخية:
 الحقبة الأولى 10000 \ 7600 عام وحتى 800 ق م (ليبيا القديمة) أول عرق هو العرق الليبي القديم وهم السكان القدماء المعروفون تاريخياً بقبائل الليبو وهم السكان الاصليون في ليبيا وأيضا كانت قبيله المشواش هم من قبائل ليبيا، وكان منهم الفرعون شيشنق الأكبر الدي حكم الفراعنة 300 سنة.
 الحقبة الثانية 800 ق م وحتى 800 ميلادي (ليبيا الحديثة) دخل الفنيقيون في غرب ليبيا بعد أن استعمر تونس وتأسيس قرطاجة ولكن بعد سقوط قرطاجة انزاح أغلب سكانها فيما بعد إلى جنوب تونس في القرن الثاني قبل الميلاد، وفي شرق ليبيا استعمرها الإغريق في عام 650 ق م تقريبا ليؤسس مدينة قورينا (شحات حاليا) عاصمة لباقي المستعمرات ولم يبق للإغريق اليوم أي أثر. مع ملاحظة أن الكريتليين الذين يعيشون في سوسة ودرنة وبنغازي وفدوا إلى المنطقة في نهاية القرن التاسع عشر الميلادي. وبعد ذلك سقطت ليبيا بكامل تحت حكم الروماني في القرن الثاني قبل الميلاد ثم البيزنطي في القرن الثالث للميلاد ولم يتبقى منهم اليوم سوى عائلة واحدة وهي عائلة البيزنطي، ثم وفي عام 642 م دخلت جيوش الفتح الإسلامي لنشر الإسلام وطرد المستعمر البيزنطي، ومنها دخل العرب ليكون ما يعرف اليوم بقبائل بني سليم وبني هلال.
 الحقبة الثالثة 800 م وحتى اليوم (ليبيا المعاصرة) دخل العرب بعد سقوط الدولة الادارسة في المغرب والجزائر وذلك في القرن الثامن والتاسع الميلادي، ولم يمر سوى قرنين حتى دخلت قبائل بنو هلال وحلافائها عام 1053 للميلاد لتدخل بعد ذلك قبائل بنو سليم واحلافها في عام 1147 م تقريبا، وفي عام 1555 م دخلت الدولة العثمانية إلى لليبيا كحليف لطرد الاحتلال الصليبي (فرسان قديس يوحنا) ثم أصبحت مستعمرة لليبيا وتسرب منها الكراغلة وهم في أغلبهم عرقيات من (تركمان، أكراد، شركس، البان)، وبين عامي 1911 حتى 1941 احتلت ليبيا من قبل إيطاليا ولقد هاجرت عائلات إيطالية إلى ليبيا حيث ولد إيطاليون في ليبيا ليكون ليبيون ولكن سرعان ما هاجرو إلى إيطاليا بعد خروجها من ليبيا، ولم يتبقى سوى اقليه صغيرة جدا وهم يمثلون الاكثرية الأوروبية في ليبيا، أما الزنوج فهم احفاد العبيد ولكن عندما أعلن وقف تجارة العبيد في ليبيا في القرن التاسع عشر في المدن الرئيسية ادمج أغلبهم مع سكان ليبيا وأصبح يشكلون رسمي جزء من السكان بعد الاستقلال أي في عام 1951 م.

القريتليون هم بعض سكان جزيرة كريت (اليونان) هاجرو لأجل الاضطهاد والآن يوجد منهم عائلة واحد في ليبيا (القريتلي).

تقسيم العرقيات
 العرب وهم ينقسمون إلى اربع فروع وهم (قبائل المرابطة) وهم احفاد الأمير إدريس الأكبر مؤسس دولة الادارسة في بلاد المغرب ويتمركزون في المدن والقرى ومنهم قبائل الفواتير وأولاد الشيخ عبد السلام الأسمر والعائلة السنوسية وفي ليبيا بشكل عام، (قبائل بنو هلال) دخلت لليبيا في عهد الدولة الفاطمية مع بعض القبائل العربية ويتركزون في شرق ليبيا وغربها، (قبائل بنو سليم) وهم منتشرون في ليبيا بشكل عام وبالتحديد في برقة ويطلق عليهم اسم والسعادي وقد عاشوا منذ قرون عيشة البدو الرحل وإن استقر بعضهم في المدن.. ينقسم السعادي بشكل عام إلى عدة قبائل تتقاسم السيطرة على الأرض من حدود مصر حتى الوادي الأحمر ويعيش معهم على المرابطون والحضور في المدن إضافة إلى التبو في الصحراء الرحل وسكان واحة أوجلة من الأمازيغ.
 البربر وهم وينقسمون إلى فرعين (قبائل مداغيس) وهم يعيشون أغلبهم في نصف الشرقي لليبيا والفرع الثاني (قبائل البرنس) وهم يعيشون أغلبهم في نصف الغربي لليبيا.
 التبو هيا وهم سكان سكان واحات الجنوب الليبي في مناطق القطرون وتجرهي ومرزق وأم الأرانب والكفرة.
 الكراغلة وهم ينقسمون إلى أربعة اقسام وهم (تركمان، اكراد، شركس، البان) وهم منتشرون في المدن الساحلية بشكل عام أما الأغلبية العظمة فهي في مدينة مصراتة وطرابلس وغريان الكوارغلية في الزاوية وبنغازي.
 أوروبيون وهم اقلية معظمهم من الإيطاليون وأغلبهم في مدينة طرابلس وبنغازي.

القبائل الليبية

يعتبر عنصر القبيلة مكونا أساسيا للمجتمع الليبي، وعاملا مهما في أركان نظام العقيد معمر القذافي الذي يقوم على التحالفات القبلية أكثر من التحالفات السياسية، وهو ما جعل المراقبين يعتقدون أن تخلي القيادات القبلية عن دعم القذافي يعني انهيار أركان نظامه.

وتعود أصول هذه القبائل إلى العرب
 الأشراف : وتتمركز في مدينة «ودان» و«زويلة» و «القطرون» و«زليتن» وهم منتشرون أيضا في معضم أنحاء ليبيا.
 - السادة الفواتير والسادة اولاد الشيخ عبدالسلام الأسمر:وتتمركز في مدينه زليتن الموطن ألأصلي، وفي أغلب مدن ليبيا
 - اولاد حضير: وتتمركز في مدينه سبها جنوب ليبيا في منطقة الجديد
 - أولادالزين: وتتمركز في أوباري في منطقة الأبيض غرب مدينة سبها
 - ورفلة: وتتمركز هذه القبيلة بمنطقة بني وليد والجنوب الشرقي للعاصمة طرابلس، كما يعيش عدد من أفرادها بمناطق بنغازي وسرت وطرابلس.
و الأهالي تتمركز ف زليتن من ضمنها قبيلة البراهمة وغيت
 - القذاذفة: وهي القبيلة التي ينحدر منها معمر القذافي وتتمركز بمنطقتي سرت وسبها وتعتبر لها تاريخ في المعارك والجهاد ضد الإستعمار الإيطالي.
 - المقارحة: تتمركز هذه القبيلة بمنطقة الشويرف وقيرة بوادي الشاطئ في الوسط الغربي لليبيا. .
 - ترهونة: وهي تضم عددا كبيرا من القبائل الفرعية يقدرها البعض بنحو 60 قبيلة، وتتمركز في منطقة ترهونة في الجنوب الغربي لطرابلس،
 - ورشفانة: وتتمركز قبيلة ورشفانة في ضواحي طرابلس، نظرا لموقعها الجغرافي تعتبر ورشفانة قبيلة حضرية مدنية.
 - الطوارق: وهي قبيلة تقطن الصحراء الكبرى وتتوزع بين عدة دول أفريقية، وفي ليبيا تتركز القبيلة في مدينة غات بأقصى الجنوب.
 العواقير هي من القبائل العريقة في ليبيا من قبائل الجبارنة، السعادي،
 - المنفه: وهي قبائل تعيش في أقصى الشرق الليبي، قبيلة عربية من المرابطين ينحدر افرادها من المرابط الوالي الصالح مناف الذي استوطن بعد الفتح الإسلامي منطقة دفنة وتزوج من امراتين «مسيكة وعلوم» ومنها شيخ الشهداء عمر المختار.
 - الفواخر: هي من القبائل العريقة في ليبيا من قبائل المرابطين، وتتراكز مناطق نفوذها في برقة البضاء شرق ليبيا كما لها مناطق في جنوب البلاد بفزان.
 - أولاد سليمان: وهي قبيلة عربية تتواجد في المغرب وموريتانيا والجزائر وتونس ومصر، جاءت إلى مصر من جزيرة العرب أيام الدولة الفاطمية، في فزان وهراوه وشرق ليبيا بين المرج والبيضا والخمس بالغرب والقرة بوللي وترهونة وحتى في تشاد والنيجر. قاومت الاحتلال التركي والاحتلال الإيطالي وذكرهم الجنرال جريسياني في كتابه نحو فزان واسماهم بالاشقياء وتكلم عنهم الاتراك في كثير من كتابتهم حول تاريخ الدولة العثمانية في ليبيا.
 - العبيدات والبراعصة والعواقير والمسامير: وهي قبائل تعيش في أقصى الشرق الليبي بمنطقة الجبل الأخضر،

مشكلات سكان ليبيا
 مرت ليبيا بكثير من الكوارث الطبيعية وغير الطبيعية مما سبب في موت وهجرة قصرية لسكان بسبب عامل التصحر على مدى 4000 عام الأخيرة والحروب المبكرة التي بدات مع الامبراطورية المصرية في منتصف الالف الأول قبل الميلاد مرورا الامبراطورية القرطاجية في القرن التاسع قبل الميلاد والممالك الاغريقية في منتصف القرن السابع قبل الميلاد ثم الامبراطورية الرومانية في القرن الثاني قبل الميلاد والامبراطورية البزنطية في القرن الثاني للميلاد، وبدخول الإسلام شهد في عهد الخلافة الراشدة والخلافة الأموية بعض الاستقرار ولكن بانهيار الدولة الأموية في عام 750 م ليصبح السكان عرضة لأحوال الطبيعية والسياسية ليهاجر الكثير إلى الدول المجاورة ولم تتعافى ليبيا من تناقص السكان الافي عهد الاسرة القرمالية بين عامي (1711 م – 1835 م) حيث وصل عدد السكان في عام 1801 (3,000,000 نسمة) أي ما يوازي عدد سكان مصر والولايات المتحدة الأمريكية.
 هذا العدد تناقص بشكل هائل في الحرب بين السكان والحكومة العثمانية التي استمرت من عام (1835 م – 1910 م) وكان هناك اعداد كبيرة من الشهداء والمهجرين إلى تونس الجزائر مصر تشاد النيجر، حتى يكاد لا يوجد عائلة ليبية ليس لها شهيد أو مهجر وتناقص العدد السكان إلى النصف عام 1900 (1,600,000 نسمة).
 وبين أعوام (1911 م – 1941 م) أي في فترة الاحتلال الإيطالي لليبيا استشهد أكثر من (800,000 نسمة) ونُفِيَ وهُجِّر الآلاف ليصبح العدد أقل من (900,000 نسمة) تقريبا عام 1941 م.
 وبين أعوام (1941 م – 1951 م) أي عند الاستقلال استشهد مايقاري (20,000 نسمة) من الليبيين كضحاية للحرب بين دول المحور (إيطاليا \ ألمانيا) والحلفاء (بريطانيا \ أمريكا \ فرنسا) وتقلص عدد السكان إلى اقل من (1,000,000 نسمة).
 ومنذ ثورة الفاتح عام 1969 م وحتى 2010 انخفضت الهجرة وزاد السكان وعاد بعض المهجرين ولكن بعد الحرب الأهلية الليبية عام 2011 التي تستمر إلي الآن تهجر اكتر مايقارب مليوني ليبي وتستمر الحروب إلي الآن بين قوات مسلحة ليبية بقيادة اللواء خليفة حفتر ومجموعات أخرى.

إحصائيات السكانية في داخل ليبيا (1954 – 2004)
 1954 م عدد السكان (1,010,000 نسمة)
 1964 م عدد السكان (1,500,000 نسمة) بزيادة 32,6% (490,000 نسمة)
 1974 م عدد السكان (2,200,000 نسمة) بزيادة 31,8% (700,000 نسمة)
 1984 م عدد السكان (3,367,053 نسمة) بزيادة 34,6% (1,167,053 نسمة)
 1994 م عدد السكان (4,800,000 نسمة) بزيادة 29,8% (1,432,947 نسمة)
 2004 م عدد السكان (6,246,000 نسمة) بزيادة 23,1% (1,446,000 نسمة)
 متوقع عام 2008 م يكون العدد في ظل البطالة والهجرة وتردي الحال الاقتصادي (6,901,830 نسمة) بزيادة 10,5% (6، 55,8305 نسمة) وهو اقل معدل نمو لسكان منذ الاستقلال عام 1951 م.

المصادر

التركيبة السكانية في ليبيا

ليبيون


Kup Nogometnog saveza Ličko-senjske županije za sezonu 2016./17. je igran u proljetnom dijelu sezone.  Natjecanje je osvojio Nehaj iz Senja, koji je time stekao pravo nastupa u pretkolu Hrvatskog kupa u sezoni 2017./18.

Sudionici
U natjecanju je nastupilo 11 klubova, prikazani prema pripadnosti ligama u sezoni 2016./17.

Rezultati

1. kolo
Utakmice na rasporedu 2. travnja 2017.

2. kolo
Utakmice na rasporedu 19. travnja 2017., ali odgođeno za 3. i 10.svibnja 2017.

Poluzavršnica
Utakmice na rasporedu 10. i 24. svibnja 2017.

Završnica
Igrano 30. svibnja 2017. u Senju.

Poveznice
 Nogometni savez Ličko-senjske županije
 Kup Nogometnog saveza Ličko-senjske županije
 ŽNL Ličko-senjska 2016./17.

Izvori
 nogometnisavezlsz.hr, Bilteni za 2016./17. , pristupljeno 8. listopada 2017.

2016-17
Ličko-senjska-kup

Kup Nogometnog saveza Ličko-senjske županije 2016./17.


Kestel Gölü, Akdeniz Bölgesi'nin batı bölümünde, Burdur ili, Bucak ilçesi sınırlarında bulunan karstik göldür. Adını kıyısında bulunan Kestel köyünden alır.

Sığ olan göl tarımsal amaçlı kurutulmuştur. Yüzölçümü 25 km2, yükseltisi 779 m, en derin yeri 4 m, suları tatlıdır.

Kireçli (karstik) yerey içinde rastlanan, zaman zaman içinde su bulunan bazen de kuruyan bir göldür. Burada doğal kuyularla çekilen suların yer altı yollarıyla Antalya Körfezi'ne döküldüğü sanılmaktadır.

Antalya'nın kuzeybatısındaki (40 km) Kestel Gölü'nün suları, yer altına sızar, Antalya'nın 30 km kuzeyinden Kırkgöz denilen mevkide dağın dibinden yüzeye çıkar. Bataklıklar oluşturduktan sonra 2 km GD'da yeniden yer altına batar. Bu sular Antalya'nın kuzeydoğusunda 10 km uzaklıkta Varsak köyünde yeniden yüzeye çıkar. Kapalı çukurda akar daha sonra yeniden yer altına iner. 3 km yer altından aktıktan sonra güçlü kaynaklar ile Dedenbaşı şelalelerinden yeryüzüne çıkar. 15 km aktıktan sonra şelele oluşturarak 20–25 m'den Akdeniz'e dökülür.

Ayrıca bakınız
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller

Kaynakça

Dış bağlantılar

Burdur'daki göller
Karstik göller

Kestel Gölü


John Parco (* 25. August 1971 in Sault Ste. Marie, Ontario) ist ein ehemaliger italo-kanadischer Eishockeyspieler und jetziger -trainer, der in seiner aktiven Zeit von 1988 bis 2011 unter anderem für den ESV Kaufbeuren in der Deutschen Eishockey Liga gespielt hat.

Karriere
John Parco begann seine Karriere als Eishockeyspieler bei den Belleville Bulls, für die er von 1988 bis 1991 in der kanadischen Juniorenliga Ontario Hockey League aktiv war. Anschließend wurde er im NHL Entry Draft 1991 in der zwölften Runde als insgesamt 248. Spieler von den Philadelphia Flyers ausgewählt, für die er allerdings nie spielte. Stattdessen lief er von 1991 bis 1993 für Asiago Hockey in der italienischen Serie A1 auf. Nach einjähriger Pause vom Eishockey trat der Flügelspieler in der Saison 1994/95 für die Hampton Roads Admirals in der ECHL auf und wurde in das erste All-Star Team der Liga gewählt. Parallel bestritt er mehrere Spiele für die San Diego Gulls aus der International Hockey League sowie die Saint John Flames aus der American Hockey League. Zur Saison 1995/96 kehrte der Italo-Kanadier erneut zu Asiago Hockey in die Serie A1 zurück. In der Saison 1996/97 stand er für den ESV Kaufbeuren aus der Deutschen Eishockey Liga auf dem Eis. Dort begann er auch die folgende Spielzeit, ehe er im Laufe der Saison für die folgenden eineinhalb Jahre zu den Ayr Scottish Eagles aus der britischen Ice Hockey Superleague wechselte.

In der Saison 1999/2000 stürmte Parco für seinen Ex-Klub Hampton Roads Admirals in der ECHL auf. Für die folgende Spielzeit wurde er von den Cardiff Devils aus der Ice Hockey Superleague verpflichtet. Zuletzt lief der Italo-Kanadier von 2001 bis 2011 für seinen Stammverein Asiago Hockey in Italien auf. Mit der Mannschaft wurde er in der Saison 2009/10 Italienischer Meister. Dort war er bereits während der Saison 2004/05 kurzzeitig Spielertrainer. Die Saison 2011/12 begann er als Assistenztrainer bei Asiago, ehe er im Februar 2012 als Ersatz für John Tucker zum Cheftrainer befördert wurde. In der Saison 2015/16 war er Cheftrainer der SG Cortina. Es folgte ein Engagement als Konditionstrainer des Eishockeyteams der Lake Superior State University. Anschließend, zur Spielzeit 2017/18, übernahm der Italo-Kanadier als Cheftrainer die Soo Thunderbirds mit Spielbetrieb in der Northern Ontario Junior Hockey.

International
Für Italien nahm Parco an den Weltmeisterschaften der Division I 2003, 2005 und 2009 sowie der Top-Division 2006, 2007, 2008 und 2010. Zudem vertrat er Italien bei den Olympischen Winterspielen 2006 in Turin.

Erfolge und Auszeichnungen
 1995 ECHL First All-Star Team
 2010 Italienischer Meister mit Asiago Hockey
 2013 Italienischer Meister mit Asiago Hockey (als Trainer)
 2015 Italienischer Meister mit Asiago Hockey (als Trainer)

International
 2005 Aufstieg in die Top-Division bei der Weltmeisterschaft der Division I
 2009 Aufstieg in die Top-Division bei der Weltmeisterschaft der Division I

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Italien)
Eishockeyspieler (Belleville Bulls)
Eishockeyspieler (Hampton Roads Admirals)
Eishockeyspieler (San Diego Gulls, IHL)
Eishockeyspieler (Saint John Flames)
Eishockeyspieler (Ayr Scottish Eagles)
Eishockeyspieler (Cardiff Devils)
Eishockeyspieler (Asiago Hockey)
Eishockeyspieler (ESV Kaufbeuren)
Eishockeytrainer (Kanada)
Eishockeytrainer (Asiago Hockey)
Eishockeytrainer (SG Cortina)
Person (Lake Superior State University)
Olympiateilnehmer (Italien)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2006
Italienischer Meister (Eishockey)
Kanadier
Italiener
Geboren 1971
Mann

John Parco


Le moteur OM 603 est un moteur thermique automobile à combustion interne, fabriqué par Mercedes-Benz entre 1995 et 1998.

Historique

Caractéristiques

Mécanique

Performance

Utilisation

Notes et références

Voir aussi

OM 606
OM 606

Moteur OM 606 Mercedes-Benz


Sherwin David "Wood" Harris (* 17. Oktober 1969 in Chicago, Illinois) ist ein US-amerikanischer Schauspieler.

Leben
Bekannt wurde er ab 2002 durch seine Rolle als Drogenkönig Avon Barksdale in der Fernsehserie The Wire. Gegen jede Regel brachte ihm eine Nominierung für den Image Award als Bester Nebendarsteller ein.

Filmografie (Auswahl)
 1994: Above the Rim – Nahe dem Abgrund (Above the Rim)
 1996: New York Cops – NYPD Blue (NYPD Blue, Fernsehserie, eine Folge)
 1997: Besser geht's nicht (As Good as It Gets)
 1997: Oz – Hölle hinter Gittern (Oz, Fernsehserie, eine Folge)
 1998: Ausnahmezustand (The Siege)
 1998: Celebrity – Schön. Reich. Berühmt. (Celebrity)
 1999: Privatdetektiv Spenser: Verdächtiges Schweigen  (Spenser: Small Vices, Fernsehfilm)
 2000: The Gold Cup
 2000: Gegen jede Regel (Remember the Titans)
 2000: Committed – Einmal 7. Himmel und zurück (Committed)
 2000: Hendrix (Fernsehfilm)
 2000: Rhapsody (Fernsehfilm)
 2000: Train Ride
 2002: Die Straßen Harlems (Paid in Full)
 2002–2008: The Wire (Fernsehserie, 38 Folgen)
 2005: Dirty
 2006: Southland Tales
 2007: 4 Life
 2008: Jazz in the Diamond District
 2009: Just Another Day
 2009: Dough Boys
 2009: Lieferung mit Hindernissen – Killer frei Haus (Next Day Air)
 2009: Not Easily Broken – Gib niemals auf! (Not Easily Broken)
 2012: Dredd
 2013: The Watsons Go to Birmingham (Fernsehfilm)
 2014: Justified (Fernsehserie, vier Folgen)
 2014: Ransum Games
 2015: Ant-Man
 2015: Creed – Rocky's Legacy (Creed)
 2017: Blade Runner 2049
 2018: Creed II – Rocky's Legacy (Creed II)
 2019: Ryan Hansen Solves Crimes on Television (Webserie, 2. Staffel)
 2021: BMF (Fernsehserie)
 2023: Creed III – Rocky's Legacy (Creed III)
 2023: Shooting Stars

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1969
Mann

Wood Harris


was a village located in Jinseki District, Hiroshima Prefecture, Japan. The village maintained their village status since the end of 19th century.

On November 5, 2004, Toyomatsu, along with the towns of Jinseki, Sanwa and Yuki (all from Jinseki District), was merged to create the town of Jinsekikōgen. It was the last municipality in Hiroshima Prefecture to act as a village and due to the disbanding this village, all villages have been dissolved within Hiroshima Prefecture (only the third case following Hyōgo and Kagawa Prefectures).

Timeline
 April 1, 1889 - The village was established. The village area includes 有木, 上豊松, 笹尾, 下豊松, 中平.
 July 1, 1897 - The villages of Arugi, Kamitoyomatsu, Sasao, Shimotoyomatsu, and Nakadaira were merged to create the village of Toyomatsu.
 In the mid-1950s - Toyomatsu and Yuki town had a merger discussion. but that did not come true.
 November 5, 2004 -  Toyomatsu, along with the towns of Jinseki, Sanwa and Yuki (all from Jinseki District), was merged to create the town of Jinsekikōgen and the village dissolved.

Geography
 River
 Senwa River flows in north of the village. One of the Takahashi River's branch.
 Mountains
 Yonamiyama (米見山, Elevation 663m)

Famous and historic place
 仙養ヶ原 (Senyōgahara)
 Lucky Buddha (幸運仏)
 Toyomatsu Paper Plane Tower (とよまつ紙ヒコーキ・タワー)

Industry
 Agriculture is main industry. special products are konnyaku potato and tomato.

Localities
 Arugi (有木)
 Kamitoyomatsu (上豊松)
 Sasao (笹尾)
 Shimotoyomatsu (下豊松)
 Nakadaira (中平)

Education (as per November 4, 2004 data)
 Elementary schools
 Toyomatsu Village Elementary School
 Middle Schools
 Toyomatsu Village Middle School

Dissolved municipalities of Hiroshima Prefecture
Jinsekikōgen, Hiroshima

Toyomatsu, Hiroshima


Gara Babadag este o stație de cale ferată care deservește Babadag, județul Tulcea, România.

Babadag

Gara Babadag


الطريق الشَّرْجي الفَمَوي، أو الفموي الشرجي، يصف مسارًا معينًا لانتقال الأمراض، إذ تنتقل مسببات المرض من خلال جزيئات البراز من شخص ما إلى آخر. تشمل الأسباب الرئيسية لانتقال الأمراض البرازية عن طريق الفم على: قلة عدد مرافق الصرف الصحي المناسبة (الأمر الذي يتسبب بممارسة التغوط في العراء)، وسوء ممارسات الصحة العامة. يمكن أن يصاب البشر بالأمراض المنقولة بالتربة أو بالماء، في حال كانت التربة أو المسطحات المائية ملوثةً بمواد برازية. يعتبر تلوث الطعام بالبراز شكلًا آخر من أشكال انتقال البراز عن طريق الفم. يمكن لغسل اليدين بالشكل الصحيح بعد تغيير حفاضات الطفل أو بعد التنظيف الشرجي أن يحول دون انتشار الأمراض المنقولة بالغذاء.

يمكن تلخيص العوامل الشائعة في انتقال الامراض بالطريق الفموي الشرجي على النحو التالي: الأصابع، الذباب، مكان قضاء الحاجة، السوائل، والطعام. تشمل الأمراض التي تنتقل من خلال الطريق الفموي الشرجي، الإسهال والتيفوئيد والكوليرا وشلل الأطفال والتهاب الكبد.

خلفية

مخطط إف
وُضعت أسس «المخطط إف» المستخدم اليوم في منشور منظمة الصحة العالمية في عام 1958. أوضح هذا المنشور طرق انتقال العدوى، والحواجز التي تحول دون انتقال الأمراض من بؤر تجمع البراز البشري.

أُجريت، على مر التاريخ، العديد من التعديلات لاشتقاق مخططات إف حديثة، تستخدم هذه المخططات في العديد من المنشورات المتعلقة بالمرافق الصحية. تُعد هذه المنشورات بطريقة توضح مسار انتقال البراز إلى الفم عن طريق الماء واليدين ومفصليات الأرجل والتربة. لتسهيل التذكر، تُستخدم في اللغة الإنجليزية كلمات تبدأ جميعها بالحرف F (Fluids السوائل، Fingers الأصابع، Flies الذباب، Fields أماكن قضاء الحاجة، Food الطعام، Fomites الأسطح المنزلية).

يتوجب أيضًا تضمين البراز الحيواني في مخططات إف بدلًا من التركيز فقط على البراز البشري. تمنع مرافق الصرف الصحي وقواعد النظافة الشخصية -عند تطبيقها بالشكل الصحيح- انتقال العدوى عن طريق اليدين والماء والطعام. يمكن استخدام المخطط إف لإظهار كيفية عمل وسائل وتجهيزات الصرف الصحي المناسبة (لاسيما المراحيض ووسائل النظافة الشخصية وغسل اليدين) كحاجزٍ فعال لوقف انتقال الأمراض بالطريق الفموي الشرجي.

أمثلة

الانتقال
قد تكون عملية الانتقال بسيطة جدًا أو قد تنطوي على عدد من الخطوات، تتضمن بعض أمثلة انتقال الأمراض بالطريق الفموي الشرجي ما يلي:
 المياه التي تلامست مع البراز (بسبب تلوث المياه الجوفية من المراحيض ذات الحفر على سبيل المثال)، وعدم معالجتها بشكل صحيح قبل الشرب.
 من خلال مصافحة شخص يده ملوثة بالبراز، أو من خلال تغيير حفاضات الطفل، أو من خلال العمل في الحدائق أو التعامل مع الماشية أو مع الحيوانات الأليفة المنزلية.
 الطعام الذي يُحضر بوجود البراز.
 نواقل الأمراض، كالذباب المنزلي، التي تنشر التلوث انطلاقًا من بقايا البراز التي لم يتم التخلص منها بشكل جيد، كالتغوط في العراء.
 عدم غسل اليدين بطريقة صحيحة، أو عدم غسلهما على الإطلاق، بعد استخدام المرحاض أو بعد التعامل مع البراز (كتغيير الحفاضات).
 عدم تنظيف الأشياء التي لامست (أو كانت على اتصال) مع البراز، أو تنظيفها بطريقة خاطئة.
 الممارسات الجنسية التي قد تنطوي على ملامسة الفم للبراز، كالجنس الشرجي الفموي، أو الولع بالبراز (الكوبروفيليا).
 أكل البراز، عند الأطفال، أو في حالة الإصابة بأحد أنواع الاضطرابات العقلية
 أكل التراب.

الوقاية
اعتماد نهج الصرف الصحي الشامل الذي تقوده المجتمعات المحلية والهادف إلى تغيير سلوكيات الناس المتعلقة بالتغوط في العراء.

تُستخدم في هذه العمليةِ «العروضُ الحية» للذباب الذي ينتقل من الطعام إلى البراز البشري والعكس. الأمر الذي قد يزيد من حرص القرويين على ممارسة أساسيات النظافة الشخصية.

الأمراض

بكتيريا
 ضمة الكوليرا (كوليرا)
 مطثية عسيرة (عدوى الكلوستريديوم العسير)
 شيغيلا (داء الشيغيلات)
 إشريكية قولونية
 عطيفة (بكتيريا)

فيروسات
 التهاب الكبد الوبائي أ
 التهاب الكبد الوبائي هـ
 فيروس معوي
 نوروفيروس
 فيروسة سنجابية (شلل الأطفال)
 فيروس عجلي – معظمها تسبب التهاب المعدة والأمعاء.

أوليات
 متحولة حالة للنسج (داء الأميبات)
 جياردية (داء الجيارديات)
 خفية الأبواغ (داء خفيات الأبواغ)
 مقوسة غوندية (داء المقوسات)

ديدان
 ديدان شريطية
 داء الأسكارس وداء الديدان الطفيلية المنقولة بالتربة

انظر أيضًا
 مرحاض

المراجع

أمراض معدية
انتقال الأمراض
تطهير المياه
علم الطفيليات

طريق فموي شرجي


Zengin Mutfağı, Başar Sabuncu'nun Vasıf Öngören'in aynı adlı tiyatro oyunundan beyaz perdeye aktardığı 1988 yapımı filmdir. Başrolde Şener Şen'in yer aldığı film, varlıklı bir evde çalışanların hayatlarını anlatırken siyasi mesajlar da vermektedir.

Konusu
Gençlik yıllarındaki pehlivanlığı ile övünen Lütfü Usta (Şener Şen), zengin iş adamı Kerim Bey'in evinde aşçıdır. Bir sabah kalktığında evde kimsenin olmadığını fark eder. Yanında çalışan kızın (Nilüfer Açıkalın), o gün nişanı vardır. Ama sözlüsü Selim (Okday Korunan) de ortalıkta görünmez. O sırada gelen şoför Seyfi'nin ağabeyinden, işçilerin grev ve yürüyüş yaptığını, patronun - ne olur ne olmaz- diye Avrupa'ya gittiğini öğrenir. Selim'le genç kız nişanlanır. Ortam sakinleşir, Kerim Bey döner. Lütfü Usta, gelirken getirdiği eğitimli kurt köpeğine özel yemek pişirdiği için sinirlenir. İşsiz nişanlı Selim, evlenebilmek için ihtiyacı olan parayı bulma amacıyla kargaşa çıkaranları ihbar eder. Bunlardan biri Selim'i tanır. Öldürülmekten korkan Selim, Lütfü Usta'ya sığınır. Lütfü Usta'nın konuştuğu Kerim Bey, bu "muhbir vatandaş" genci özel bir kampa yollar. Selim döndüğünde değişmiş, havalı ve agresif biri olup çıkmıştır. Saldırgan ve huysuz kurt köpeğini ise Lütfü Usta zehirler. Bunu ancak anarşistlerin (!) yapacağını düşünen Selim araştırma yapar, nişanlısından şüphelenir. Kerim Bey iki köpek daha getirir. Genç kız ise Seyfi'den şüphelenildiğini sanır, ancak kendisi olduğunu anlar ve Selim'den ayrılır. Ahmet ve Seyfi gösteri yürüyüşlerine katılır. Lütfü Usta bir gün gazetede miting alanında Selim'le eski nişanlısının kavga ederken resmini görür. Eski pehlivanlığı depreşir. Bir kız kadar yürekli olmadığını düşünür. Köşkten ayrılmalı mıdır, yoksa kalmalı mıdır? Bu ikilemde öylece kalakalır.

Filmin Dönemsel Önemi
Film Türkiye işçi sınıfı mücadele tarihinde önemli bir yer tutan 15-16 Haziran 1970 eylemleri sırasında geçmektedir. Dönemin siyasi atmosferi çeşitli göndermelerle filmde aktarılmaktadır. Çoğunlukla solcu sendikacılara karşı dövme, adam vurma gibi eylemlere girişenler ile malikanedeki köpekler arasında benzerlik kurulmaktadır. Aynı zamanda her hakkını arayan veya en küçük eleştiriyi getiren kişi komünist, anarşist ve Moskova ajanı olarak damgalanmaktadır. Filmin 1988 yılında çekildiği göz önüne alınırsa filmin 12 Eylül Rejiminin uygulamalarına da dikkat çekmek gayretinde olduğu görülecektir. Dikkat çekici bir başka husus da filmin kahramanı olan Lütfi Usta'daki değişimdir. Filmin başında işçileri ve aynı zamanda kendisini de "baldırı çıplaklar" diyerek küçümseyip patronuna övgüler düzerken, başından geçen olaylar sayesinde artık siyasi yorumlar yapabilen ve tarafı net belli olan birisi olmuştur. Filmin sonunda evde kalıp kalmama konusundaki kararsızlığını seyirciye aktarırken kullandığı "biz" ve "bizimkiler" sözcüklerinden, belki de bir siyasi partiye örgütlendiğini çıkartmak zorlama olmayacaktır.

Oyuncular

Dış bağlantılar
 SinemaTürk'te Zengin Mutfağı

1988 çıkışlı Türk filmleri
Tiyatro oyunlarından uyarlanan Türk filmleri
Başar Sabuncu'nun yönettiği filmler
Erler Film filmleri
Türker İnanoğlu'nun yapımcısı olduğu filmler
1980'lerde Türkçe filmler
Nahit Ataman'ın yapımcısı olduğu filmler

Zengin Mutfağı (film)


مكتوب (Maktub) كتاب للأديب العالمي باولو كويلو البرازيلي، نشر بين سنتي 1993 و1994.
وقد قام بنشره وترجمته إلى العربية المجمع الثقافى المصري عام 2010
والكتاب عبارة عن مجموعة من المقالات التي قام كويليو لكتابتها في الجرائد والمجلات

وصلات خارجية
 آراء القراء حول رواية مكتوب  على موقع أبجد

روايات باولو كويلو
كتب 1993
كتب 1994
كتب 1414 هـ

مكتوب (كتاب)


Ectatosticta zhouzhiensis est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Hypochilidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Shaanxi en Chine. Elle se rencontre dans le xian de Zhouzhi.

Description
Le mâle holotype mesure .

Étymologie
Son nom d'espèce, composé de zhouzhi et du suffixe latin , « qui vit dans, qui habite », lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, le xian de Zhouzhi.

Publication originale
 Wang, Zhao, Irfan & Zhang, 2021 : « Further revision of the spider genus Ectatosticta Simon, 1892 (Hypochilidae), with the description of three new species. » Acta Arachnologica Sinica, , , .

Liens externes

Notes et références

Hypochilidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Shaanxi

Ectatosticta zhouzhiensis


Klaus Illi (* 1953 in Stuttgart) ist ein deutscher Bildhauer, der seit Anfang der 1990er Jahre mit Luft als zentralem skulpturalem Material arbeitet.

Leben
Nach dem Abitur war Illi von 1973 bis 1974 im Friedensdienst in Polen und Israel. Anschließend studierte er Kunst und Deutsch für das Lehramt an der Pädagogischen Hochschule Heidelberg.

Nach dem Referendariat und verschiedenen Reisen folgte das Studium der Bildhauerei an der Kunstakademie Stuttgart, an der Universität der Künste Berlin (Meisterschüler bei Rolf Szymanski) und an der Parsons School of Design in New York City (MFA in Sculpture).

Illi lebt und arbeitet in Ostfildern bei Stuttgart.

Werke (Auswahl)

Atem
Seine pneumatischen Installationen lassen den Raum durch das Zusammenspiel verschiedener Objekte atmen. Die "atmenden" Objekte werden von einem Gebläse über Schläuche mit Luft versorgt. Pneumatische Ventile lassen Luft programmgesteuert ein- und ausströmen, die Objektmembran dehnt sich durch die zugeführte Luft konvex aus, was einem "Einatmen" oder "Beatmen" entspricht, worauf das pneumatische Ventil die Luft im Objekt in den Raum entlässt: Die Membran wird mit entsprechenden Strömungsgeräuschen wieder flach, was mit einem "Ausatmen" assoziiert wird.

Katharsismaschinen
Mit seinen Katharsismaschinen bemüht sich Illi um exemplarische Sauberkeit am Ausstellungsort – diese Objekte sind ein augenzwinkernder Kommentar zur schwäbischen Kehrwoche, quasi eine selbstironische Untersuchung des Schwabengenoms.

Agnosie und Katarakt
Blindenstöcke tasten im Raum und bedienen sich neben der Tast- auch der Schleiftechnik und wechseln unverhofft von einem langsamen, sensiblen Abtasten in einen wilden Modus.

Zeichenmaschinen
Illi lässt zeichnen. Seine Geräte hinterlassen Spuren oder radieren sie aus, die Scratching-Machine kratzt Farbe von der Wand und legt tiefere Schichten frei.

Kollaborationen
Illi arbeitet seit 1999 gemeinsam mit Bettina Bürkle am Projekt "Atem", ihr Projekt "Wolkenatem" (2014) erhielt ein Stipendium des DA Kunsthauses Kloster Gravenhorst.
Mit Inga Fonar Cocos wurden zwischen 2002 und 2006 mehrere Ausstellungen in Deutschland und Israel zum Thema Blindheit und Verdrängung realisiert.
Mit Uri Sigal Galkin sind seit 1998 gemeinsame Arbeiten, Ausstellungsprojekte und -beteiligungen entstanden, in denen Galkins Kunstfigur "Nimrod isch Shalom" (Nimrod - Mann des Friedens) durch Illi zum Fliegen gebracht wurde.

Einzelnachweise

Literatur über Klaus Illi
 Katalog "Kunst mit Schokolade", Museum Ritter, 2012, ISBN 978-3-88423-408-2
 darin: Camilla Bonath-Voelkel: "Bettina Bürkle & Klaus Illi – Frucht der Verheissung", S. 42
 Katalog Bettina Bürkle – Klaus Illi: "Zweiter Frühling", Dominostiftung Reutlingen, 2010
 darin: Marko Schacher: "Flower Power rules!", S. 11–14
 Katalog "LUFTGARTENLUSTGARTEN", Hrsg. Kunstmuseum Heidenheim, 2006, ISBN 3-929935-27-9
 darin: René Hirner: "Lebensprozess und plastische Präsenz"
 Katalog "Der Rote Teppich in Mythos, Macht und Alltag", Hrsg. Kunstverein KISS Kunst im Schloß Untergröningen e. V., 2005,
 darin: S. 42 Otto Rothfuss + Margarete Rebmann: "Klaus Illi"
 Katalog "Pflanzenatem, Bettina Bürkle + Klaus Illi", Hrsg. Städtische Galerie Ostfildern, 2003, ISBN 3-929551-14-4,
 darin: Markus Wimmer: "Pflanzenatem", S. 25
 darin: Martin Mezger: "Echo und Narziss im Garten Eden", S. 31–40
 darin: Christoph Dohmen: "Raum und Zeit", S. 60–61
 Katalog "Joystick Duett + Katharsismaschine", Städtische Galerie Bietigheim-Bissingen, 2002, ISBN 3-927877-50-6
 darin: Markus Wimmer: "Pflanzenatem", S. 10–15, Markus Wimmer: "Atmen, Kreisen, Kehren", S. 28–35
 Katalog "Salto Naturale", Hrsg. Kunstverein KISS Kunst im Schloß Untergröningen e. V., 2002,
 darin: Otto Rothfuss + Margarete Rebmann: "Klaus Illi – Atemorchester"
 Katalog "Neu", Hrsg. Landkreis Esslingen, 2001,
 darin: Nikolai B. Forstbauer: "Neue Arbeit"
 Katalog "Klangschatten", Hrsg. DG München, 2000, ISBN 3-932322-04-5,
 darin: Markus Wimmer: "Klaus Illi – Atemwege", S. 30–33
 Katalog "Atem", electric Art 99, Hrsg. electrum Museum der Elektrizität Hamburg, 1999,
 darin: Anabelle Görgen: "Ausser Atem", S. 5–11
 Katalog "It's now or never", DG München, 1999, ISBN 3-932322-03-7
 darin: Markus Wimmer: "Klaus Illi – Ich atme also bin ich", S. 18–19
 Katalog "Atem – Raum", Bettina Bürkle + Klaus Illi, Hrsg. Hospitalhof Stuttgart, 1995, ISBN 3-929551-96-9
 darin: Helmut A. Müller: "Atem – Raum – Geben – Nehmen", S. 6–13
 darin: Herbert Jochum: "Ecclesia – Synagoga", S. 16–19
 darin: Hans Gercke: "Kunst als Denk-Mal und Zeichen der Hoffnung", S. 26–35
 darin: Dorothe Sölle: "Zum christlichen Antijudaismus", S. 58–59
 Katalog Klaus Illi "Sculptural Objects", Ostfildern 1993,
 darin: Dr. Renate Wiehager, Villa Merkel Esslingen "Kommunikation mit dem Raum. Zu den Sculptural Objects von Klaus Illi",
 Katalog "Bettina Bürkle + Klaus Illi – Sculptural Objects", Galerie im Heppächer Esslingen, 1991,
 darin: Otto Rothfuss: "Anmerkungen zu den Arbeiten von Bettina Bürkle und klaus Illi"

Weblinks
 Webseite von Klaus Illi
 Projekt "Pflanzenatem" in Zusammenarbeit mit Bettina Buerkle
 Ausstellung "Hortus Aeris", Arte Sella, 2012
 Youtube-Kanal

Bildhauer (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1953
Mann

Klaus Illi


Ryosuke Matsuoka (født 23. oktober 1984) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Montedio Yamagata.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryosuke Matsuoka


Le gouverneur de Campeche () est le chef du pouvoir exécutif de l'État de Campeche au Mexique.

La fonction est occupée par Layda Sansores (MORENA) depuis le .

Élection
Le gouverneur est élu au suffrage universel pour un mandat de six ans et n'est pas rééligible. La dernière élection a eu lieu le .

Article connexe
 Liste des gouverneurs des États du Mexique

Politique au Mexique

Gouverneur de Campeche


Avery Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Avery Township (Hancock County, Iowa)
 Avery Township (Humboldt County, Iowa)
 Avery Township (Michigan)

Avery Township


Čarobnjak: Tajne besmrtnog Nicholasa Flamela (poznatiji samo kao Čarobnjak) drugi je dio šestodijelnog serijala fantastičnih romana Tajne besmrtnog Nicholasa Flamela irskog književnika Michaela Scotta. U Sjedinjenim Američkim Državama i Ujedinjenom Kraljevstvu objavljen je u lipnju 2008., a u Hrvatskoj u rujnu 2010. Roman je bio nominiran za nagradu Irish Book of the Year.

Naslov
Naslov "Čarobnjak" odnosi se na zlikovca Johna Deeja, koji služi mračnim starijima i radi na tome da ponovno ovladaju svijetom.

Sažetak
Sophie i Josh Newman, petnaestogodišnji blizanci, nalaze se u Parizu s alkemičarem Nicholasom Flamelom i njegovom prijateljicom Scathach. Ovog su puta suočeni s Niccolòm Machiavellijem i njegovim kolegom Johnom Deejem, a obojica rade za mračne starije. Machiavelli planira uhvatiti blizance i Flamela s dvjema nedostajućim stranicama Kodeksa iliti Knjige Abrahama Židova prije nego što Dee stigne u Francusku iz San Francisca. Blizanci potraže Nicholasova prijatelja i učenika Comtea de Saint-Germaina, koji Sophie pouči kako se služiti vatrenom magijom. Njegova supruga Ivana Orleanska nauči Sophie kako kontrolirati auru i odijeliti svoja sjećanja od sjećanja Vještice iz Endora. Nicholas daruje Joshu legendarni kameni mač Clarent, mač koji je Excaliburov parnjak. Clarent je drevni vatreni mač. Josh, Joan i Scathach suoče se s trima disama, poznatijim kao valkire. Dise su stare Scathachine neprijateljice i sa sobom dovode Nidhogga, tzv. žderača trupala; riječ je o divljem čudovištu koje je nekoć prebivalo u Yggdrasillovu korijenju, ali je oslobođeno nakon što je Dee uništio Yggdrasill. Nidhogg napadne Scathach, ali je ne uspije ubiti. Međutim, uhvati je svojim kandžama, ali pobjegne s njom kad ga Josh rani Clarentom. U međuvremenu se Nicholasova supruga Perenelle Flamel, koju je oteo Dee, nalazi na Alcatrazu kao zatvorenica.

Dok se Josh bori protiv Nidhogga, Ivana Orleanska i Sophie bore se protiv dviju disa. Nakon duge bitke Sophie uspije zamrznuti dise u ledenu gromadu. Zajedno se dadnu u potjeru za Nidhoggom. Dok Nidhogg bježi, Dee, Machiavelli i Dagon (Machiavellijev pomoćnik), promatrajući situaciju, žale zbog toga što su dise podbacile. Machiavelli tad dopusti Dagonu da slijedi Nidhogga i ubije Scathach ako to samoj zvjeri ne pođe za rukom. Čudovište pobjegne jureći pariškim ulicama i za sobom ostavlja trag uništenja. Slijede ga jedna disa i Josh (koji i dalje pokušava spasiti Scathach). Stignu na obalu rijeke Seine; Josh uz Deejevu pomoć uspije usporiti dise i pobjeći. Potom otiđe s Deejem i Machiavellijem. Sophie, Ivana i Nicholas stignu te poraze dise i Nidhogga. Grupa počne razgovarati sa Scathach, ali Dagon odjednom iskoči iz rijeke i povuče je za sobom. To je njezino posljednje pojavljivanje u knjizi.

Na Alcatrazu Perenelle pomaže duh Juana Manuela de Ayale, španjolskog moreplovca. Dok istražuje Alcatraz, otkriva drevna čudovišta u ćelijama. Napadne je Morrigan jer joj je Dee naredio da je ubije. Pod zemljom Perenelle sretne Areop-Enap, paučicu starijeg roda. Starija joj objasni da je Dee nije mogao ubiti jer bi u tom slučaju intervenirali ostali pripadnici starijeg roda. Njih dvije zajedno uspiju onesposobe Morrigan i njezine tisuće vrana.

Sophie, Ivana i Nicholas dadnu se u potragu za Joshom i uz pomoć Sophiejine aure uspiju pronaći Deeja i njegove kompanjone u pariškim katakombama. Ondje Mars Ultor osposobi Josha za čarobiranje i podari mu poseban "dar" (kao što je i Sophie primila dar Vještice iz Endora): Josh sad posjeduje Marsovo vojno znanje. Kad Sophie, Josh i ostali pobjegnu iz katakombi, Dee i Machiavelli pokrenu zamku: ožive pariške vodorige i kipove te ih puste u napad. Josh, Sophie, Saint-Germain i Ivana Orleanska zajedničkim snagama unište te kipove. Flamel i blizanci pobjegnu vlakom prema Londonu. Perenelle je i dalje zatočena na Alcatrazu i boji se da će je ponovno uhvatiti.

Novi likovi u serijalu
Niccolò Machiavelli – talijanski besmrtnik koji se uz Deeja pokušava domoći preostalih stranica Kodeksa. Šef je francuske tajne službe i opisan je kao beskrajno lukaviji i opasniji od Deeja. Njegova je aura sivo-bijela i miriši po zmijama.
Comte de Saint-Germain – bivši učenik Nicholasa Flamela. Također je besmrtnik. Majstor je vatrene magije i poučio je Sophie kako se služiti tim oblikom magije. Poznat je i kao rock-zvijezda. Njegova je aura crvena i miriše na spaljeno lišće. U ovom je serijalu oženjen besmrtnicom Ivanom Orleanskom.
Ivana Orleanska – Djevica Orleanska iliti Jeanne d'Arc. Sprijateljila se sa Scathach nakon što ju je ona izbavila od smrti tijekom "smaknuća". Ivana je postala besmrtna nakon što joj je Scathach donirala krv. Scathach ju je također poučila borbi. Ivana je pokazala Sophie kako odvojiti svoja sjećanja od sjećanja Vještice iz Endora, ali i kako može oblikovati vlastitu auru. Ivanina je aura potpuno srebrna (kao i Sophiejina) i miriše na lavandu.
Areop-Enap – paukolika pripadnica starijeg roda. Dee ju je zatočio u dubinama Alcatraza, a potom ju je oslobodila Perenelle.
Juan Manuel de Ayala – duh španjolskog moreplovca koji je otkrio i imenovao otok Alcatraz i čiji je sad čuvar. Pomogao je Perenelle da pobjegne iz ćelije tako što je udarao vratima i proizvodio razne zvukove, čime je zaokupio pozornost Sfinge, bića sposobna za upijanje aura i zbog kojeg se Perenelle nije mogla poslužiti svojim sposobnostima.
Dagon – riboliko biće iz vremena prije dolaska starijeg roda. Ostatak njegove vrste zatrla je Scathach. Machiavellijev je sluga i prijatelj. Posljednji je put viđen kad je onesviještenu Scathach iz osvete odvukao u Seinu.
Mars Ultor – Mars Osvetnik. Živi u pariškim katakombama. Probudio je Josheve čarobne moći i poklonio mu dar. Josh nije svjestan toga što je u pitanju. Marsovu je grimiznu auru ukrutila Vještica iz Endora i sad se ponaša poput kamene ovojnice.
Nidhogg – poznat i kao "Žderač trupala". Golemo čudovište s neutaživom gladi za mesom. Oslobođeno je iz svojeg zatvora među korijenjem svjetskog drveta Yggdrasilla kad je Dee ubio i Hekatu i drvo. Dok bijesni Parizom, za sobom ostavlja veliku štetu i naposljetku pada u Seinu dok se pokušava izmaknuti Joshevim napadima s čarobnim mačem Clarentom.
Dise – poznate i kao valkire, Štitonoše i Birateljice palih boraca. Dise čine tri besmrtne ratnice poslane kako bi uhvatile Flamela i njegovu grupu. S Machiavellijem sklapaju dogovor: mogu oteti i ubiti Scathach (svoju smrtnu neprijateljicu) ako je ulove dok Machiavelli i Dee traže Nicholasa Flamela, posljednje stranice Kodeksa i blizance.

Posebna izdanja i različite naslovnice
Dana 5. kolovoza 2010. Čarobnjak je ponovno objavljen u Ujedinjenom Kraljevstvu, no s drukčijom naslovnicom.

Roman je također objavljen 28. rujna 2010. u SAD-u u posebnom izdanju od tri knjige pod imenom The First Codex ("Prvi kodeks").

Recenzije
Kirkus Reviews dao je knjizi jednu zvijezdu za "izvanredno postignuće". U recenziji se zaključuje: "Iako Scott pokušava zamutiti granicu između zlikovaca i dobričina i to naposljetku katkad djeluje nategnuto (pogotovo zbog Joshovih tvrdoglavih pretpostavki o Flamelovim motivima iako je cijelo vrijeme suočen s dokazima koji potvrđuju suprotno), čitatelje će preplaviti scenarij koji se pažljivo kreće i pritom za sobom ostavlja širok trag uništenja i otkrivenja koji se pojavljuju u pravom trenutku."

Toby Clements, recenzent Daily Telegrapha, zaključuje da u romanu "Scott savršeno spaja praktičnost modernog svijeta s čarolijom; ovo je divno i upečatljivo napisano djelo koje ne zanemaruje temelje pričanja."

U njemačkim novinama Main-Echo priča romana naziva se "zapanjujućom pustolovinom" koja će očarati svakog neustrašivog čitatelja.

Izvori

Fantastika


Kankabchén o Kankabchén Cantón es una localidad del estado de Yucatán, México, comisaría del municipio de Tixkokob.

Toponimia
El nombre (Kankabchén) significa en idioma maya "pozo de tierra roja".

Localización
Kancabchén se encuentra aproximadamente a 7 kilómetros al sureste de Tixkokob.

Infraestructura
Una exhacienda semiabandonada.

La hacienda
Esta hacienda estuvo comunicada con la hacienda Jesús María mediante un tranvía decauville según se consta en las fichas emitidas por ambas haciendas.

Importancia histórica
Tuvo su esplendor durante la época del auge henequenero y emitió fichas de hacienda las cuales por su diseño son de interés para los numismáticos.

Demografía
Según el censo de 2005 realizado por el INEGI, la población de la localidad era de 0 habitantes.

Galería

Véase también

 Aké
 Ekmul
 Euán
 Hubilá
 Kanyuyún
 Katanchel
 Kitinché
 Nolo
 San Antonio Millet
 Santa Cruz
 Tixkokob
 Otras localidades de Yucatán

Referencias

Enlaces externos

 Yucatán.gob.mx - Sitio oficial del estado de Yucatán.

Localidades del municipio de Tixkokob
Zona henequenera de Yucatán
Toponimia maya
Haciendas de Yucatán
Haciendas de México que emitieron fichas de pago

Kankabchén (Tixkokob)


Riječko-pulska nogometna zona je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1976./77.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bio "Jadran" iz Poreča.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 Hrvatska liga - Jug 1976./77.

Vanjske poveznice

Izvori

 Juraj Katalinić: Nogometni klub "Ogulin" : 1932. – 2012. : 80 godina, Ogulin, 2012., , str. 49

1976-77 Riječko-pulska
Riječko-pulska
1976-77 Riječko-pulska

Riječko-pulska nogometna zona 1976./77.


Tsuguhiko Kozuka (en ), né le  à Aichi au Japon, est un patineur artistique japonais, triple champion du Japon de 1967 à 1969.

Biographie

Carrière sportive
Tsuguhiko Kozuka monte plusieurs fois sur le podium des championnats du Japon, dont trois fois sur la plus haute marche entre 1967 et 1969.

Il représente son pays à quatre mondiaux (1966 à Davos, 1967 à Vienne, 1968 à Genève et 1969 à Colorado Springs) et aux Jeux olympiques d'hiver de 1968 à Grenoble.

Il quitte les compétitions sportives en 1972.

Reconversion
Après sa retraite sportive, il devient entraîneur dans son pays et juge international de patinage artistique. Il est le père du patineur Takahiko Kozuka, vice-champion du monde en 2011.

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Patineur artistique japonais
Naissance en novembre 1946
Naissance dans la préfecture d'Aichi
Entraîneur japonais de patinage artistique
Patineur artistique aux Jeux olympiques d'hiver de 1968

Tsuguhiko Kozuka


Grâce Zaadi-Deuna (født 7. juli 1993) er en kvindelig fransk håndboldspiller, som spiller for CSM București og Frankrigs kvindehåndboldlandshold. Hun deltog under VM i håndbold 2013 i Serbien og Sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro.

Hun var med til at vinde OL-guld i håndbold for , ved Sommer-OL 2020 i Tokyo, efter finalesejr over , med cifrene 30-25.

Referencer

Eskterne henvisninger

Håndboldspillere fra Frankrig
Håndboldspillere fra Metz Handball
Olympiske håndboldspillere fra Frankrig
Olympiske medaljevindere i håndbold
Olympiske mestre fra Frankrig
Olympiske sølvmedaljevindere fra Frankrig
Medaljevindere ved sommer-OL 2016
Medaljevindere ved sommer-OL 2020
Håndboldspillere ved sommer-OL 2016
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020
Deltagere for Frankrig ved sommer-OL 2016
Deltagere for Frankrig ved sommer-OL 2020

Grâce Zaadi


Institutul Niels Bohr () este un institut de cercetare al Universității din Copenhaga. Fondat în anul 1921 de fizicianul Niels Bohr, sub numele Institutul de Fizică Teoretică al Universității din Copenhaga, el a primit denumirea actuală la 7 octombrie 1965, aniversarea de 80 de ani a lui Bohr. Finanțarea inițială a fost asigurată de fundația companiei Carlsberg. La 1 ianuarie 1993, Institutul a fuzionat cu Observatorul Astronomic, Laboratorul Ørsted și Institutul Geofizic, păstrându-și numele.

În deceniile 1920 și 1930, Institutul a fost centrul dezvoltării fizicii atomice și fizicii cuantice; a fost vizitat frecvent de fizicieni din alte tări, veniți pentru a discuta cu Bohr despre ultimele descoperiri și noile teorii în aceste domenii. Interpretarea Copenhaga a mecanicii cuantice își trage numele de la cercetările efectuate la Institut în această perioadă.

Astăzi, domeniile de cercetare reprezentate în Institut sunt mecanica cuantică, fizica particulelor elementare, astrofizica, biofizica, geofizica și nanotehnologia.

Institute de fizică

Institutul Niels Bohr


North Bethesda station is a rapid transit station on the Red Line of the Washington Metro in North Bethesda, Maryland. The North Bethesda station was opened on December 15, 1984, as White Flint and is operated by the Washington Metropolitan Area Transit Authority (WMATA). Providing service for the Red Line, the station serves residential and commercial areas of North Bethesda and Rockville and is located near the former White Flint Mall and the new Pike & Rose mixed-use development.

Location
North Bethesda station serves commercial and residential areas of North Bethesda and Rockville. The station entrance is located immediately adjacent to the headquarters of the Nuclear Regulatory Commission. The large Pike & Rose mixed-use development sits one block north of the station. The former site of its original "White Flint" namesake, White Flint Mall, is located about  southeast of the station and was shuttered in 2015.

Transit-oriented development
North Bethesda station is at the center of the Pike District (formerly White Flint) planning area which was the subject of two sector plans (in 2010 and 2018) that were intended to generate dense, transit-oriented development. The sector plans prescribed new zoning to allow taller buildings to be built closer to the Metro station along with a new street grid to link disjointed areas.

History
The station opened on December 15, 1984 as part of a , four-station northwestern extension of the Red Line between Grosvenor–Strathmore and Shady Grove stations. White Flint was originally known as Nicholson Lane in planning documents, but the station was renamed after the White Flint Mall before it opened. A pylon at Farragut North still bears the original name of the station; extensions were originally printed on pylons throughout the system and covered up until they opened.

On December 9, 2021, the Metro board voted to change the name of the station from White Flint to North Bethesda. The new name was added to Metro system maps when the second phase of the Silver Line opened on November 15, 2022. In June 2022, signage in the station began to be modified to reflect the name change. The new name change became official on September 11, 2022.

Station layout
North Bethesda Station has an island platform located just below street level in an open cut, which leads to a tunnel on either side of the station. Access to the station is provided at ground level at the northeast corner of Rockville Pike and Marinelli Road, with a Metro-style underpass providing access to the northwest corner of the intersection. A parking garage is located east of the station on Marinelli Road.

Notable places nearby
 Nuclear Regulatory Commission
 Kennedy Shriver Aquatic Center
 Westfield Montgomery Mall is accessible via Ride On 26 or 42 bus.
 Pike & Rose

References

External links

 The Schumin Web Transit Center: White Flint Station
 Marinelli Road entrance from Google Maps Street View

North Bethesda, Maryland
Stations on the Red Line (Washington Metro)
Railway stations in Montgomery County, Maryland
Washington Metro stations in Maryland
Railway stations in the United States opened in 1984
1984 establishments in Maryland

North Bethesda station


Levende musik - Carl Nielsen og hans tid er en portrætfilm instrueret af Erik Frohn Nielsen efter eget manuskript.

Handling
Portrættet af komponisten Carl Nielsen sættes i relief ved en ikonografisk og musikalsk skildring af den omvæltende udvikling, der skete i Europa i hans levetid, som synes at gå sporløst hen over ham. Først hans femte symfoni viser et følelsesmæssigt engagement i samtiden. Danmarks Radios symfoniorkester og Københavns Drengekor under ledelse af Mogens Wöldike medvirker i filmens optagelser af Hymnus amoris og den femte symfoni. Filmen er produceret i samarbejde med Danmarks Radio og havde premiere i det danske fjernsyn d. 8. juni 1965, dagen før Carl Nielsens 100-årsdag, i en 45 minutters udgave, som siden er blevet forkortet til 37 min.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1965
Portrætfilm fra Danmark


Storge (, ) er en betegnelse for en naturlig eller instinktiv kærlighed, som eksempelvis kærligheden mellem forældre og deres børn og vice versa. Kærligheden opstår mellem familiemedlemmer som man er tæt knyttet til.

I socialpsykologi er et andet ord for kærlighed mellem gode venner filia.

Storge kan eksistere mellem familiemedlemmer, venner, kæledyr og ejere, kammerater eller kolleger, og kan også blande sig med og hjælpe med til at understøtte andre typer af bånd som lidenskabelig kærlighed eller venskab.

Således kan storge benyttes som en generel betegnelse til at beskrive den kærlighed mellem ekstraordinære venner, og ønsket at passe på dem med sympati for hinanden.

Se også
 Tilknytningsteori
 Græske ord for kærlighed

Henvisninger

Yderligere læsning
 Walter Hooper, C. S. Lewis (1996): A Companion & Guide
 Lee JA (1973). The colors of love: an exploration of the ways of loving.
 Lee JA (1988). "Love styles" i Barnes MH, Sternberg RJ. The psychology of love.
 CS Lewis (1960). The four loves.
 Wood JT (2009). Interpersonal communication: everyday encounters.

Familie

Storge


Artin Boşgezenyan Efendi (, 1861-1923), II. Meşrutiyet döneminde 1908-1912, 1912 Nisan-Ağustos ve 1914-1918 dönemlerinde Meclis-i Mebûsan Halep mebusluğu yapmış Ermeni asıllı Osmanlı siyasetçisidir.

Hayatı
Artin Boşgezenyan'ın doğum tarihi hiçbir resmi kaynakta yer almasa da, mezar taşında yazdığına göre 1861'dir. Bakırcılık ve dökümcülük işiyle uğraşan Boşgezenyan ailesi, Artin doğduktan sonra, Halep Vilayeti'nde Antep'den Halep'e taşınmışlardır. Hangi hukuk mektebinden mezun olduğu bilinmese de avukattır ve 1901'de Cebelibereket sancağında Bidayet Mahkemesi üyesi olarak görev aldığı bilinmektedir.

İstifa eden Mustafa Bey yerine, 5 Kasım'da yapılan ara seçimlerde Artin Efendi Halep'ten mebus seçilmiştir; Artin Efendi aynı yıl İstanbul'da "Kanun-ı Cezanın Mevaddı Kaime ve Muaddelesi Hakkında Teşrih ve Tenkid" adlı hukuk kitabını da yayımlamıştır.

İşçi hakları
İlk iki dönem mebusluğunda işçi hakları için hassasiyet gösteren sol kanada mensup bir siyasetçi olarak dikkati çekmiştir. Meclis'te Artin Efendi'yi ilk olarak ön plana çıkaran olay, 22 Mart 1910 tarihinde iş kanunu ile ilgili "amelenin haklarının sermayedara karşı savunulması gerektiğini" ifade eden bir önergedir. "Hükümetin asli vazifesinin, zayıfı, güçlüye karşı korumak olduğunu belirtmiş ve medeniyetin elim neticelerinden birinin, sanayileşmiş ülkelerde halkın, biri gayet güçlü sermayedar, diğeri zayıf ve biçare amele olmak üzere iki sınıfa ayrılması olduğunu" ifade ederek ve dört maddelik bir kanun layihası teklif ederek Meclis'te uzun sürecek bir tartışma başlatmıştır.

Kadın hakları
Artin Efendi'nin ön plana çıktığı bir diğer mevzu, 2 Mart 1911'de görüşülmeye başlanan zina ile ilgili kanun layihası üzerine 18 Nisan 1911 gününde açtığı tartışmadır. Artin Efendi, zina konusunda bekar ile evli arasında fark olduğunu, ama evlenebilme şansı olup da zina yapanın, "parası varken, açım diye ekmek çalan kişi" olduğunu, eleştiri ve ayıplamadan kurtulamayacağını söyler. Dönem için çok radikal sayılabilecek bir söylem ile, "şu Meclis-i Mebusan kadınlardan oluşsa..." ifadesini kullanarak "kadınların da hukukunu korumalı ve kaide-i müsavatı [eşitlik kuralını] ihlal edecek hiçbir şeyi kabul etmemelisiniz" diyerek konuşmasını eşitlik talebini dillendirerek sonlandırmıştır.

Ermeni Kırımı
1914-1918 arasındaki tek parti rejiminin 1 Kasım 1918'de İttihat ve Terakki liderlerinin İstanbul'dan ayrılmalarıyla sona ermesi üzerine, Meclis'in kapatıldığı 21 Aralık 1918 gününe kadarki kısa dönemde, Ermeni Kırımı şartlarına ilişkin olarak Meclis'te dile getirdiği şiddetli eleştiriler zabıtlara geçmiştir (tehcir döneminde mebustur):

Boğazlıyan Kaymakamı Kemal Bey'in 10 Nisan 1919'da idamıyla sonuçlanan mahkemede (Nemrut Mustafa Divanı) sorgu hakimliği yapmış ancak 8 Mart'ta hükûmet kararı gereği görevden el çektirilmiştir. Bunun üzerine, Artin Efendi 1920 yılında Halep'e dönmüştür. Gene mezar taşında yazdığına göre 1923'te Halep'te ölmüştür.

Kaynakça

1908-1912 Osmanlı Meclis-i Mebusanı Halep üyeleri
1912 Nisan-Ağustos Osmanlı Meclis-i Mebusanı Halep üyeleri
1914-1918 Osmanlı Meclis-i Mebusanı Halep üyeleri
Ermeni asıllı Osmanlı siyasetçileri
1861 doğumlular
1923 yılında ölenler
Gaziantep doğumlu siyasetçiler
Halep'te ölenler
İttihat ve Terakki üyeleri

Artin Boşgezenyan


Topçu roketi, roketatarlarla için donatılan bir roket türdür. Topçu roketi sistemleri çeşitleri arasında çok namlulu roketatar bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız

 Çok namlulu roketatar
 Roketatar

Topçu roketi


Stemmocrypta antennata, unique représentant du genre Stemmocrypta et de la famille des Stemmocryptidae (infra-ordre des Dipsocoromorpha), est une espèce d'insectes hétéroptères (punaises) originaire de Papouasie Nouvelle-Guinée.

Systématique
La famille des Stemmocryptidae, le genre Stemmocrypta et l'espèce Stemmocrypta antennata ont été décrits en 1983 par l'entomologiste tchèque Pavel Štys (1933-2018).

Caractéristiques
Cette petite punaise (2 à  de long) a des yeux composés, des ocelles placées derrière les yeux, des antennes de quatre articles apparents, peu flagelliformes. Elle est macroptère.

Publication originale
 .

Notes et références

Liens externes

 Famille des Stemmocryptidae :

 Genre Stemmocrypta :

 Espèce Stemmocrypta antennata :

Famille d'Hétéroptères (nom scientifique)
Faune endémique de Papouasie-Nouvelle-Guinée
Taxon décrit en 1983
Genre d'Hétéroptères (nom scientifique)
Espèce d'Hétéroptères (nom scientifique)
Insecte décrit en 1983

Stemmocrypta antennata


( 1796 – 1846 ) صحفي وناقد وروائي ومؤرخ روسي ، أنشأ جريدة التلغراف في موسكو 1825 حيث وضع أساس الصحافة الجادة عطلت «التلغراف» 1836 فحرر صحفا غيرها ، كتب تاريخ الشعب الروسي إلى حكم فيدور الأول ونشره في ستة أجزاء ( 1829 – 1833 ) .

روابط خارجية

مراجع

صحفيون وصحفيات روس
كتاب وكاتبات روس
مسرح القرن 19
مواليد 1796
مواليد في إيركوتسك
مؤرخون روس
مؤرخون روس في القرن 19
وفيات 1846
وفيات في سانت بطرسبرغ

نيقولاي ألكسيافتش بووليفوي


SETI@home (prescurtare de la "SETI la domiciliu"), este un proiect de calcul distribuit pentru căutarea dovezilor vieții extraterestre. Face parte din SETI (Search for Extraterrestrial Intelligence – Căutarea de Inteligență Extraterestră), un domeniu științific al cărui obiectiv este de a detecta viață inteligentă în afara Terrei. Este găzduit de laboratorul de științe spațiale de la Universitatea Berkeley din California, și este disponibil publicului începând cu 17 mai 1991.

SETI@home folosește calculatoarele a mii de utilizatori conectate prin internet, pentru a procesa digital datele. Toate aceste calculatoare, funcționează ca un supercomputer virtual. Cu acest supercalculator virtual s-a captat semnalul SHGb02+14a.

Proiectul SETI@home a fost organizat de David Gedye în 1995, cu sprijinul Universității din California, care a propus folosirea unui supercomputer virtual compus dintr-un număr mare de calculatoare conectate la Internet.

Pentru a participa în acest proiect, trebuie să se descarce pe un PC, software-ul BOINC, un program specializat multiplatform care face efectiv prelucrarea datelor.

Funcționare
SETI@home folosește radiotelescopul Arecibo, din Puerto Rico, pe care este implementat  SERENDIP, o tehnică pentru piggybacking a antenei secundare.

Cînd antena principală urmărește un punct fix pe cer, antena secundară traversează un arc de cerc care acoperă banda întreagă de cer vizibilă spre telescop.

Datele semnalului captat sunt divizate în unități de lucru de dimensiuni fixe care sunt distribuite, prin intermediul Internetului, în programul client care rulează pe mai multe calculatoare. Programul client calculează rezultatul, se întoarce la server, și devine o altă unitate de lucru. Nu există nici o comunicare între clienți. SETI@home produce calculul redundant, fiecare unitate de lucru este procesată de mai multe ori. Sarcina de creare și distribuire a unităților de muncă se face de către un complex de server-uri situat în laboratorul universității Berkeley.

Unitățile de lucru sunt formate prin împărțirea semnalului de 2.5 MHz în benzi cu frecvența 256, fiecare de aproximativ 10 KHz. Fiecare bandă este apoi împărțită în segmente de 107 secunde, suprapuse în timp de 20 de secunde. Unitățile care rezultă sunt de 350 KB.

Analiza digitală a datelor se face în general, în trei faze:

Calcularea spectrului de frecvențe a datelor de putere care variază în timp
Găsirea semnalelor utilizând recunoașterea modelului pe spectrele de putere
Eliminarea semnalelor, care sunt, probabil, naturale sau provocate de om.

Pentru fiecare rezultat, pe server se scrie o înregistrare care descrie utilizatorul, rezultatul, timpul de CPU, etc. Un program citește aceste fișiere, acumulate într-o memorie cache actualizînd la câteva minute toate înregistrările bazei de date relevante (utilizator, țara, tipul procesorului etc).

Aplicația SETI@home

BOINC SETI@home este o aplicație GNU software multiplatformă scrisă în C++. Poate rula ca un proces de fundal, aplicație GUI, sau screensaver. Codul constă dintr-un cadru independent de platformă de calcul distribuit (6423 linii), și componente cu implementări a platformei specifice cum ar fi bibliotecă grafică (2058 linii în versiunea UNIX), cod specific de analiză a datelor SETI (6572 linii), și cod grafic specific SETI (2247 linii).

Statistici
Cu mai mult de 5,2 milioane de participanți din întreaga lume, SETI@home este proiectul de calcul distribuit cu cel mai mare număr de participanți până în prezent. Intenția inițială a fost de a folosi între 50.000 și 100.000 de calculatoare PC. De la lansarea sa pe 17 mai 1999, proiectul a înregistrat peste două milioane de ani timp de calcul, iar la data de 26 septembrie 2001, SETI@home a efectuat un total de 1021 de operațiuni cu virgulă mobilă. Este recunoscut de Guinness World Records ca cel mai mare proces de calcul din istorie. Cu mai mult de 278,832 de calculatoare active în sistem (2,4 milioane în total) din 234 de țări, la 14 noiembrie 2009, SETI@home a avut capacitatea de o capacitate de calcul mai mare de 769 teraflops. Pentru comparație, Tianhe-2, care, în iunie 2013 a fost considerat supercomputerul cel mai rapid din lume, a ajuns la 33,86 petaflops.

Referințe și note

Vezi și
 Berkeley Open Infrastructure for Network Computing
 Calcul distribuit
 Semnalul Wow!

Legături externe

 Pagina web oficială
 Boincstats.com Proiecte similare SETI@home
 http://radio.seti.org/
 SETI.org
 Documentare SETI@home pe YouTube
 100 de milioane de dolari pentru programul SETI , revistamagazin.ro 10 septembrie 2015

BOINC
Calcul distribuit
Peer-to-peer
SETI
Viață extraterestră

SETI@home


Luis Rafael de la Trinidad Otilio Ulate Blanco (August 25, 1891 – October 10, 1973) served as President of Costa Rica from 1949 to 1953. His French heritage comes from his mother, Ermida Blanco. He never married but had two daughters, Olga Marta Ulate Rojas (1937–2007) and Maria Ermida Ulate Rojas (1938) with Haydee Rojas Smith (British origins)

His disputed election in 1948, whereby he was denied victory by the legislature in favor of Rafael Ángel Calderón Guardia, was the direct cause of José Figueres Ferrer's armed uprising of that year and the ensuing 44-day Costa Rican Civil War.

Blanco started his career in politics as a journalist, director of local newspaper La Tribuna and owner of Diario de Costa Rica, principal newspaper at the time, where he directed his major political campaigns.

Ulate led the opposition party during the February 8th 1948 elections, where he defeated ex President Rafael Ángel Calderón Guardia.

His government proved a good handling of economical development, Ulate raised the Consejo Nacional de Produccion (CNP)-National Production Committee-, the Central Bank of de Costa Rica (main financial institution in Costa Rica), the Contraloria General de la Republica (regulates government and public institutions' budgets and expenses), the "Ley del Aguinaldo" (law that enforces a 13th month paid salary for all Costa Rican workers during Christmas time), the right for women to vote in National Elections and the foundations for the actual International Juan Santamaria Airport (called "El Coco"), despite the fact that many of his achievements were self-recognized by following presidents. During a visit to the penitentiary in San Lucas Island he also ordered the release of Beltrán Cortés from the unusually public and confined cell President León Cortés Castro had ordered for him and placed him with the other prisoners.

He was the ambassador of Costa Rica to Spain from 1970 to 1971.

He was one of the signatories of the agreement to convene a convention for drafting a world constitution. As a result, for the first time in human history, a World Constituent Assembly convened to draft and adopt the Constitution for the Federation of Earth.

References

1891 births
1973 deaths
People from Alajuela
National Union Party (Costa Rica) politicians
National Unification Party (Costa Rica) politicians
Presidents of Costa Rica
Members of the Legislative Assembly of Costa Rica
Ambassadors of Costa Rica to Spain
Costa Rican journalists
Male journalists
People of the Costa Rican Civil War
Knights Grand Cross of the Order of Isabella the Catholic
20th-century journalists
World Constitutional Convention call signatories

Otilio Ulate Blanco


Al Doha Al Jadeda () est une station sur la Ligne Rouge du Métro de Doha. Elle est ouverte en 2019.

Situation sur le réseau

Histoire
La station est mise en serice le .

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité
 Metrolink : M112 (Al Doha Al Jadeeda)
 Metrolink : M113 (Old Al Ghanim)
 Metrolink : M114 (Umm Ghuwailina)
 Metrolink : M115 (Najma and Fereej Bin Derhem)

Projets

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Doha

Liens externes
 Doha metro - Lusail Tram - Qatar Rail
 Network map - metro tram Qatar Rail
 Qatar Rail Retail

Station du métro de Doha
Station de métro mise en service en 2019

Al Doha Al Jadeda (métro de Doha)