Francis Bacon (28. listopada 1909. – 28. travnja 1992.) je najslavniji engleski slikar 20. st. Kao istaknuti predstavnik nove figuracije, Francis Bacon se ubraja u najoriginalnije umjetnike europskoga slikarstva povezanoga uz ekspresionističku tradiciju. Povjesničar umjetnosti, Robert Hughes ga je opisao kao "najneumoljivijeg lirskog umjetnika 20. stoljeća u Engleskoj", a možda i u svijetu, te zajedno s de Kooningom, kao "najvažnijeg slikara uznemirujućih ljudskih figura 1950-ih godina".

Životopis

Francis Bacon je rođen u Dublinu od engleskih roditelja i već s 15 godina odlazi od doma i živi sam u Londonu. Nakon boravka u Berlinu i Parizu vraća se u London 1928. godine kao dizajner interijera. Lutao je dugo kao boem, kockar, homoseksualac i dizajner. Kasnije je objasnio odgađanje svoje umjetničke karijere jer ga nijedna tema nije mogla dovoljno dugo zaokupirati

Usprkos svojim egzistencijalističkim pogledima, Bacon je bio veoma karizmatična, govorljiva i načitana osoba. Plodan umjetnik koji je večeri provodio u jelu, piću i kockanju u londonskom Sohou s brojnim istomišljenicima kao što je Lucian Freud. Nakon samoubojstva njegova ljubavnika, Georgea Dyera, 1971. godine, njegova umjetnost postaje trezvenija, introspektivnija i okupirana prolaznošću vremena i smrću.

Njegove slike su bile jako cijenjene još za njegova života. God. 1976. Baconova slika na aukciji u New Yorku je plaćena 140.000 dolara, dok je u svibnju 1990. Baconov triptih Svibanj-lipanj prodan za 6,27 milijuna američkih dolara. Nakon Baconove smrti 1992. god., dok je bio na odmoru u Madridu, cijena njegovih djela počela je naglo rasti. Već 2008. godine njegov maleni triptih iz 1976. prodan je za više od 80 milijuna $, dok je u studenom 2013. godine, još jedan slučaj dosegnula rekordnu cijenu. Naime, njegova slika iz 1969. godine, naziva Tri studije Luciana Freuda prodana je u aukcijskoj kući Christie's za nevjerojatnih 142,4 milijuna dolara, postavši tako najskuplja slika prodana na aukciji.

Djela

Nakon početnog neuspjeha izložbe iz 1933. god., Bacon je napustio slikarstvo na gotovo desetljeće i vraća mu se tek u ratom srušenom Londonu 1943. god. Tri studije za figure ispod raspela iz 1944. godine je prvo njegovo zrelo djelo i sam Bacon je otpisao sva svoja djela prije ovoga. Njegove apstraktne figure su obično izdvojene u staklenim ili metalnim kavezima nasuprot plošne i neopisujuće pozadine. Bacon je rekao kako slike vidi "u serijama", te je obično određeno razdoblje slikao izdvojenu figuru i to često kao diptih ili triptih, stvarajući tako serije varijacija jednog motiva. To su bile Picassom inspirirane slike 1930-ih, izolirane muške glave u sobama ili geometrijskim konstrukcijama 1940-ih, vrišteće pape i životinje 1950-ih i različite verzije prizora raspeća ranih 1960-ih i portreta prijatelja i poznanika kasnih 1960-ih.

Po snazi kojom je svom osjećanju tjeskobe davao vizualnu formu, nijedan od umjetnika dvadesetog stoljeća nije se mogao mjeriti s Baconom, osim možda Rouaulta. Bacon je često od drugih slikara preuzimao svoj likovni jezik, slobodno kombinirajući različite izvore inspiracije i transformirajući ih kako bi u njih utisnuo novo značenje. Glava okružena goveđim polutkama odražava Baconovu opsesiju Velasquezovim djelom Portretom pape Inocenta X. koja ga je intenzivno zaokupljala nekoliko godina. Ovdje, naravno, ne vidimo više papu Inocenta X. nego duh koji vrišti (za šta go je nadahnuo prizor iz filma Sergeja Ejzenštajna "Aleksandar Nevski") izranjajući iz tame u pratnji dvaju svjetlećih goveđih polutki preuzetih od Rembranta. Znamo da nam porijeklo slike ne pomaže da je razumijemo. Ne pomaže nam ni usporedba s njegovim ranijim djelima, kao što je Grünewaldovo Pribijanje na Križ, Füsslijeva,Noćna mora, Ensorov Kristov ulazak u Bruxelles 1889. godine ili Munchov Krik, koja su prethodila ovoj slici. Bacon je bio čovjek koji je riskirao i u životu i u načinu rada. Tražio je slike koje, prema njegovim riječima, otvaraju dublje mogućnosti čula. Tako se natječe s Velasquezom, ali po svojim pravilima, a to je uspostavljanje gotovo nepodnošljive napetosti između šokantne žestine osobne vizije i svijetleće ljepote svog slikarskog kista.

Izvori

Slikari ekspresionizma
Britanski slikari

Francis Bacon (umjetnik)


Silverstone-banen (engelsk: Silverstone Circuit) er et motorsportsanlæg ved landsbyen Silverstone i Northamptonshire, England.

Banen blev indviet i september 1947, og var året efter vært for et Formel 1-løb. Siden har Silverstone med få undtagelser, hvert år lagt asfalt til Storbritanniens Grand Prix.

Eksterne henvisninger

 Silverstone Circuits officielle hjemmeside

Formel 1-baner
Motorsport i Storbritannien
Northamptonshire
Etableret i 1947
Motorsportsanlæg i England

Silverstone-banen


El Cuetu la Concilla, Cueto de la Concilla, o  Concilla como se la conoce más comúnmente, es una montaña aislada localizada entre los valles de Polaciones y Cabuérniga, en el límite noroccidental del parque natural de Saja-Besaya (mojón número 153).

Es la continuidad geológica de la Sierra de Peña Sagra, más allá del Nansa que se prolonga por el alto Saja hasta entroncar con la divisoria con Campoo en el Cueto de Orbaneja, cerca del Puerto de Palombera.

Su elevada altitud (1922 metros) y su ventajosa posición, a caballo entre las cuencas de los ríos Nansa y Saja y adelantada hacia el mar respecto a las más altas cumbres, hacen de la Concilla uno de los mejores miradores de toda Cantabria.

Su formación se debe al plegamiento de estratos de areniscas, conglomerados y lutitas del pérmico y triásico durante la orogenia Alpina. Los materiales más jóvenes, pertenecientes a la facies Buntsandstein (Triásico inferior) se encuentran en la vertiente noreste, mientras que en las caras sur y oeste de mayor pendiente, la eroxión ha hecho aflorar los materiales del Pérmico.

El ascenso a la cima se puede realizar desde cualquier punto, siendo tres las rutas principales:
 Salida desde Uznayo (Polaciones) aproximándose por la cuenca del arroyo Larraigado hasta el collado de Sejos. Una vez en ese punto e inicia la ascensión al pico.
Salida desde Puente Pumar
Salida desde la Jaya Cruzá (Valle  de Cabuérniga), aproximándose por la canal de Cureñas hasta el collado de Sejos y de ahí por la cara sur hasta la cima. Esta es la ruta más larga y de mayor desnivel.

Referencias

Concilla
Valle de Cabuérniga

Cuetu la Concilla


5326 Vittoriosacco este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5326 Vittoriosacco este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Henri Debehogne. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,54 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 15,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1988
Centura de asteroizi

5326 Vittoriosacco


Mohammad Khoda Baksh Chowdhury, né le  est un ancien  de la . Il est l'un des condamnés dans l'affaire de l'attentat à la grenade de Dacca en 2004.

Formation et jeunese
Chowdhury est né le  dans le district de Chittagong. Il est diplômé de l'université de Dacca en 1969.

Carrière
Chowdhury a rejoint la police du Bangladesh en 1979. Il est devenu commissaire de police de la  en 2001. Il a ensuite occupé le poste de chef du  (CID). Le , il a été nommé directeur général du Bataillon d'action rapide par le gouvernement intérimaire. Deux jours plus tard, il a été promu inspecteur général de la police du Bangladesh en remplacement d'.

Chowdhury a été président de l'Association des services de police du Bangladesh (BPSA) en 2006.

Affaire de l'attentat à la grenade de 2004 à Dhaka

En , Chowdhury, ainsi que deux autres anciens inspecteurs généraux, se sont rendus devant le tribunal du  de Dacca pour l'affaire de l'attentat à la grenade en 2004 et ont été envoyés en prison. L'avocat de la Cour suprême Rafique-ul Haque a plaidé la cause de Khoda Baksh. Chowdhury a été libéré sous caution de la prison centrale de Dacca en . Alors qu'il servait en tant qu'officier en service spécial (OSD), il a été envoyé en retraite forcée par le gouvernement en .

En , Chowdhury a été reconnu coupable d'avoir trompé l'enquête et d'avoir monté l'histoire de « Joj Mia » et a été condamné à deux ans de prison.

Le 26 juin 2005, Joj Mia, un petit délinquant, a avoué au magistrat sa participation au crime en vertu de l'article 164. L'histoire s'est effondrée à la suite du journalisme d'investigation qui a découvert des failles dans l'histoire officielle. Jamal Ahmed, également connu sous le nom de Joj Mia, a été contraint de faire de faux aveux. Il a été contraint d'impliquer le groupe Seven-Star, dirigé par Subrata Bain, sous la torture des forces de sécurité pendant le règne du BNP.

Références

Naissance en août 1952
Naissance à Chittagong
Étudiant de l'université de Dacca
Policier

Khoda Baksh Chowdhury


العزيز (ألبوم) : ألبوم
 العزيز (حديث).
 العزيز (أسماء الله الحسنى).
 بوتيفار عزيز مصر أثناء قدوم النبي يوسف إلي مصر.

العزيز (توضيح)


Mesovelia est un genre d'insectes hétéroptères (punaises) de la famille des Mesoveliidae (infra-ordre des Gerromorpha).

Liste d'espèces
Selon ITIS, ce genre comprend 30 espèces vivantes :

Une espèce fossile a également été découverte : †Mesovelia dominicana Garrouste & Nel, 2010.

Liens externes

Notes et références

Genre d'Hétéroptères (nom scientifique)

Mesovelia


Jean-Claude Mayorgas, né le  à Agadir (Maroc), est un joueur français de rugby à XIII évoluant au poste de troisième ligne ou de deuxième ligne dans les années 1970 et 1980.

Il effectue sa carrière au sein du club du Toulouse olympique XIII avec lequel il remporte le titre de Championnat de France à deux reprises en 1973 et 1975, et prend part à la finale perdue de la Coupe de France en 1976.

Ses performances en club l'amènent à être sélectionné en équipe de France et prend part à deux éditions de la  Coupe du monde en 1975 et 1977.

Palmarès
 Collectif :
 Vainqueur du Championnat de France : 1973 et 1975 (Toulouse).
 Finaliste de la Coupe de France : 1976 (Toulouse).

Détails en sélection

Notes et références

Liens externes

International français de rugby à XIII
Joueur du Toulouse olympique
Naissance en juin 1953
Naissance à Agadir

Jean-Claude Mayorgas


مسجد سيدنا علي  هو مسجد قرية الحرم المهجرة المقام اليوم فوقها مدينة هرتسليا الإسرائيلية.

تاريخ

بني هذا المسجد في القرن الخامس الهجري تكريمًا لولي الله علي بن عليل المعروف بابن عليم، حفيد عمر بن الخطاب، ويقع هذا المسجد على شاطئ البحر الأبيض المتوسط، في قرية علي أو قرية الحرم، التي هجر أهلها عام 1948.

نبذة عن صاحب المقام
علي بن عليل المعروف بابن عليم، هو من الأولياء المشهورين بأرض فلسطين، يعود نسبه إلى الخليفة الراشدي الثاني عمر بن الخطاب، فهو جده السابع والده عليل بن محمد بن يوسف بن يعقوب بن عبد الرحمن بن عبد الله بن أمير المؤمنين عمر بن الخطاب، توفي عام 474 هجري، أي في نهاية حكم السلاجقة في بلاد الشام وكان عمره 47 سنة ودفن بالمسجد.

المسجد اليوم
ما زال المسجد قائما إلى اليوم ويقصده الفلسطينيون على الدوام لاداء الصلاة فيه خصوصا في أيام الجمعة من كل اسبوع لاقامة شعائر يوم الجمعة فيه ومن اجل الحفاظ على هوية المكان ورمزيته التي تؤكد على الوجود العربي الفلسطيني.

يتكون المسجد من ساحة داخليّة وستة أروقة، وتقع الغرفة التي دفن بها الولي علي بن عليل من الجهة الجنوبية للمسجد، أما جهاتها الثلاث الباقية الشرقيّة، الغربيّة والشماليّة فقد أقيمت ثلاثة أروقة في كل جهة، وفي الوسط توجد ساحة واسعة ومكشوفة تتّسع لمئات المصلين.

الاعتداء على المسجد
تعرض المسجد لعدد من الاعتداءات في السابق كان اخرها في تاريخ 2 فبراير\ شباط من عام 2023م. اذ قام مجهولون يرجح انهم من المستوطنين المتطرفين برمي زجاجات حارقة مما سبب لأضرار طفيفة في سقف المسجد.

المراجع

أرض إسرائيل
أماكن إسلامية مقدسة
حدائق وطنية في إسرائيل
خانات إسرائيل
فلسطين
مبان ومنشآت في منطقة تل أبيب
مساجد إسرائيل

مسجد سيدنا علي


CMOS (İngilizce: Complementary Metal Oxide Semiconductor; Bütünleyici Metal Oksit Yarı İletken), bir tümleşik devre üretim teknolojisidir.

N-tipi ve P-tipi olarak adlandırılan NMOS ve PMOS transistorların aynı tümdevre üzerinde gerçeklenmesine olanak tanır. Genel olarak günümüzde kullanılan sayısal (dijital) devrelerin neredeyse tamamı (örneğin mikroişlemciler) CMOS teknolojisi ile üretilir. Bu teknolojinin yaygın olarak kullanılmasının nedeni, bu teknolojinin birim silisyum alanda en fazla transistor gerçeklenmesini olanaklı kılması, gerçeklenen devre açık durumda fakat işlem yapmazken neredeyse güç tüketmemesi gibi önemli özelliklerdir. Böylece elektronik endüstrisinin temel taleplerinden olan düşük maliyet ve düşük güç tüketimi (uzun pil ömrü) sağlanmış olur. Günümüzde artık Dijital Fotoğraf Makinelerinde CMOS tercih edilmektedir. Az ısınması nedeni ile Dijital Video çekimine uygundur.

Kaynakça

Elektronik devre elemanları
Elektronik terimleri

CMOS


The Saturn Award for Best Music is one of the annual awards given by the Academy of Science Fiction, Fantasy and Horror Films. The Saturn Awards, which are the oldest film-specialized awards to reward science fiction, fantasy, and horror achievements (the Hugo Award for Best Dramatic Presentation is the oldest award for science fiction and fantasy films), included the category for the first time as a juried award at the 2nd Saturn Awards in 1975, but was later given out competitively beginning with the 6th Saturn Awards in 1979 onward.

John Williams holds the record for the most nominations and wins with twenty and nine, respectively, including a juried double win in 1978.

Winners and nominees

1970s

1980s

1990s

2000s

2010s

2020s

Multiple nominations
20 nominations
 John Williams

17 nominations
 Jerry Goldsmith

16 nominations
 Danny Elfman

13 nominations
 Howard Shore
 Alan Silvestri

12 nominations
 Hans Zimmer

10 nominations
 Michael Giacchino

9 nominations
 James Horner

8 nominations
 John Powell

6 nominations
 Thomas Newman
 Christopher Young

5 nominations
 Alan Menken
 John Ottman

4 nominations
 John Carpenter
 James Newton Howard

3 nominations
 David Arnold
 Alexandre Desplat
 Maurice Jarre
 Marc Shaiman
 Ken Thorne

2 nominations
 Angelo Badalamenti
 John Barry
 Bruce Broughton
 Patrick Doyle
 Clint Eastwood
 Ludwig Göransson
 Harry Gregson-Williams
 Reinhold Heil
 Nathan Johnson
 Johnny Klimek
 Michael Nyman
 Trevor Rabin
 J. Peter Robinson
 Brian Tyler

Multiple wins
9 awards
 John Williams

7 awards
 Danny Elfman

3 awards
 James Horner
 Alan Silvestri
 Hans Zimmer

2 awards
 Michael Giacchino
 Alan Menken
 John Ottman
 Miklós Rózsa
 Howard Shore

External links

 IMDb: 2nd, 3rd, 4th, 5th, 6th, 7th, 8th, 9th, 10th, 11th, 12th, 13th, 14th, 15th, 16th, 17th, 18th, 19th, 20th, 21st, 22nd, 23rd, 24th, 25th, 26th, 27th, 28th, 29th, 30th, 31st, 32nd, 33rd, 34th, 35th, 36th, 37th, 38th, 39th, 40th, 41st, 42nd, 43rd, 44th, 45th, 46th, 47th

Music
Film music awards

Saturn Award for Best Music


Karl Gerhard Steck (* 28. April 1908 in Markt Nordheim; † 6. Juli 1983 in Bad Homburg vor der Höhe) war ein deutscher evangelischer Pfarrer, Mitglied der Bekennenden Kirche (BK) und Hochschullehrer für Systematische Theologie.

Leben
Steck studierte Ende der 1920er Jahre Evangelische Theologie, darunter in Bonn bei dem Systematiker Karl Barth. Nach erfolgreicher Prüfung absolvierte er 1932 sein Vikariat in München bei Bischof Hans Meiser als theologischer Referent beim Oberkirchenrat. 1936 wurde er als Dozent am Predigerseminar der Bekennenden Kirche in Frankfurt am Main berufen. Dass er ein Theologe mit eigenem Profil war, drückt sich in seiner Bemerkung aus, dass er Vorbehalte gegenüber "doktrinären Barthianern" habe. 1943 war er Pfarrer in der evangelischen Kirchengemeinde von Sulzbach-Rosenberg.

1948 hatte der Frankfurter Rektor Max Horkheimer angeregt, je einen Lehrstuhl für Katholische und Evangelische Theologie an der Universität einzurichten. So wurde 1952 mit Steck erstmals ein hauptamtlicher ordentlicher Professor für Systematische Theologie an der Johann Wolfgang Goethe-Universität Frankfurt am Main eingesetzt, wo dieser bis 1964 lehrte. 1964 ging er nach Münster bis zu seiner Emeritierung 1980. Von 1980 bis 1983 übernahm er gleichwohl als Emeritus noch einmal einen Lehrauftrag.

Neben seiner vielfältigen Publikationstätigkeit gehörte Steck auch zu den Gründern der BK-Zeitschrift "Die Stimme der Gemeinde", zu deren Herausgebern er seit 1949 zählte.

Schriften
 Fragen an das Luthertum, München : Kaiser, 1948
 Kirche und Lehre bei Martin Luther <bis 1525>, [Diss. theol. Göttingen], [1950]
 Politischer Katholizismus als theologisches Problem, München : Kaiser, 1951
 Lehre und Kirche bei dem älteren Luther, o. O., 1952
 Der evangelische Christ und die römische Kirche, München : Kaiser, 1952
 Von der Menschwerdung Gottes in Christus, München : Kaiser, 1954
 Zusammen mit Hans Joachim Iwand und Walter Kreck: Die Verkündigung des Evangeliums und die politische Existenz, München : Kaiser, 1954
 Der Dienst der Meditation und die Aufgabe der Predigt, Göttingen : Vandenhoeck & Ruprecht, 1954
 Luther und die Schwärmer, Zollikon-Zürich : Evangel. Verl., 1955
 Undogmatisches Christentum?, München : Kaiser, 1955
 Und wenn einer von beiden katholisch ist?, Gütersloh : Verl. Kirche u. Mann, [1957]
 Recht und Grenzen kirchlicher Vollmacht, München : Kaiser, 1956
 Der "moderne Katholizismus" und seine Kritiker, München : Kaiser, 1958
 Vom Opfer des Menschen, Wiesbaden : Hessische Landeszentrale f. Heimatdienst, 1958
 Das Gespräch / H. 13. Was trennt uns von der römischen Kirche?, 1958
 Die Idee der Heilsgeschichte. Hofmann, Schlatter, Cullmann, Zollikon : Evang. Verl., 1959
 Zusammen mit Joachim Beckmann: Von Einheit und Wesen der Kirche, Göttingen : Vandenhoeck & Ruprecht, 1960
 Kirche und Öffentlichkeit, München : Kaiser, 1960
 Unter der Herrschaft Christi, München : Kaiser, 1961
 Kirche des Wortes oder Kirche des Lehramts?, Zürich : EVZ-Verl., 1962
 Lehre und Kirche bei Luther, München : Ch. Kaiser, 1963
 Das römische Lehramt und die Heilige Schrift, München : Ch. Kaiser, 1963
 Kritik des politischen Katholizismus, Frankfurt a. M. : Stimme-Verl., 1963
 Zusammen mit Hans Günther Schweigart: Evangelischer Bericht über das römische Konzil bis zur Wahl Pauls VI., Frankfurt a. M. : Stimme-Verl., 1963
 Evangelische Lehrzucht?, München : Ch. Kaiser, 1965
 (mit Karl Herbert): Um evangelische Einheit, Herborn : Oranien Verl., 1967
 (mit Trutz Rendtorff:) Protestantismus und Revolution. - München : Kaiser, 1969
 Karl Barth und die Neuzeit, München : Kaiser, 1973
 Die christliche Wahrheit zwischen Häresie und Konfession, München : Kaiser, 1974
 Umstrittene Versöhnung, München : Kaiser, 1977
 Festschrift zur Feier des 125jährigen Bestehens des Evangelisch-Theologischen Stifts (Hans-Iwand-Haus) in Bonn, <1979>, Bonn : Bouvier, 1980
 Predigtmeditationen, München : Kaiser, 1983

 Als Herausgeber
 (mit Wilhelm Schneemelcher): Ecclesia semper reformanda. Theologische Aufsätze. Ernst Wolf zum 50. Geburtstag am 2. August 1952. München : Kaiser, 1952
 Luther. [Auswahl aus seinen Schriften]. Frankfurt/M. : Fischer Bücherei, 1955 (Lizenzausgabe Berlin : Dt. Buchgemeinschaft, 1961)
 Die katholische Lehre von der Kirche (Quellen zur Konfessionskunde H. 5), Lüneburg : Heliand-Verl., 1955
 Martin Luther: Tischreden. München : Goldmann, 1959; 1974
 Hans Joachim Iwand: Gesammelte Aufsätze. Bd. 1: Um den rechten Glauben, München : Kaiser 1959
 Martin Luther: An den christlichen Adel deutscher Nation. - München : Goldmann, 1963
 Hans Joachim Iwand: Nachgelassene Werke / Bd. 6. Briefe an Rudolf Hermann. München : Kaiser 1964 (2. Aufl. 2000)
 Martin Luther: Das Magnifikat. Der 127. Psalm, [1968]
 Luther für Katholiken, München : Kösel, 1969
 Martin Luther: Studienausgabe. Frankfurt a. M. : Fischer-Bücherei, 1970
 Martin Luther: Ausgewählte Schriften. Frankfurt am Main : Fischer-Taschenbuch-Verlag, 1983
 Hans Joachim Iwand: Nachgelassene Werke. Bd. 2. Vorträge und Aufsätze, 2000, 2., neu ausgestattete Aufl.

Literatur
 Dieter Stoodt (Hrsg.): Karl-Gerhard Steck, Wolfgang Philipp, Adolf Allwohn, Hans-Werner Bartsch, Walter Dignath, Hans Peter Schmidt. Evangelische Theologie und Religionsphilosophie an der Universität Frankfurt a. M. 1945 - 1989.  Frankfurt am Main : Lang, 1991

Weblinks

Einzelnachweise

Evangelischer Theologe (20. Jahrhundert)
Evangelischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Systematischer Theologe
Hochschullehrer (Goethe-Universität Frankfurt am Main)
Hochschullehrer (Universität Münster)
Person der Bekennenden Kirche
Herausgeber
Person des Christentums (Frankfurt am Main)
Geboren 1908
Gestorben 1983
Mann

Karl Gerhard Steck


Forbundsforsamlingen (tysk: Bundesversammlung) er det forfatningsorgan, der vælger Tysklands forbundspræsident. Forbundsforsamlingen består af medlemmerne af Forbundsdagen og et tilsvarende antal repræsentanter, der er valgt af delstaternes parlamenter. Genvalg er kun tilladt én gang.

Reglerne om Forbundsforsamlingen er fastlagt i Tysklands grundlov, artikel 54, og i supplerende lovgivning.

Sammensætning
Forbundsforsamlingen består af medlemmerne af Forbundsdagen (fødte medlemmer) og et tilsvarende antal medlemmer, der vælges af delstaternes parlamenter. Forbundsforsamlingen er dermed den største parlamentariske forsamling i Tyskland. Siden 1954 har forbundsdagsmedlemmerne fra Vestberlin også deltaget i valget af forbundspræsident, selvom de ikke havde stemmeret i forbundsdagen indtil Tysklands genforening.

Antallet af repræsentanter fra de enkelte delstatsparlamenter afhænger af befolkningstallet i hver af delstaterne; kun indbyggere med tysk statsborgerskab tæller med i opgørelsen, der foretages af forbundsregeringen. Det antal medlemmer, som hver delstat er blevet tildelt, udpeges derefter af delstaternes parlamenter ved forholdstalsvalg.

Enhver, der er valgbar til Forbundsdagen, kan vælges som medlem af Forbundsforsamlingen. Delstaternes repræsentanter i Forbundsforsamlingen behøver ikke at være medlemmer af delstatsparlamenterne; ofte bliver ikke blot delstaternes ledende politikere, men også forhenværende politikere, fremtrædende personer, sportsfolk og kunstnere valgt.

Medlemmerne af Forbundsforsamlingen har parlamentarisk immunitet, indtil valghandlingen er afsluttet.

Mødetid og -sted
Forbundsforsamlingen træder sammen senest 30 dage inden udløbet af den siddende forbundspræsidents embedsperiode, hvilket i almindelighed vil sige hvert femte år. Hvis forbundspræsidenten er gået af i utide, træder Forbundsforsamlingen sammen senest 30 dage efter afgangstidspunktet. Forbundsforsamlingen indkaldes af Forbundsdagens formand, som fastsætter tid og sted for mødet.

Siden 1994 har Rigsdagsbygningen i Berlin været mødested for Forbundsforsamlingen.

Valgets forløb
Forbundsdagens formand leder Forbundsforsamlingens møde.

Ethvert medlem af Forbundsforsamlingen kan foreslå kandidater til posten som forbundspræsident. I praksis enes partifraktionerne på forhånd om bestemte kandidater. Enhver tysker, der har valgret til Forbundsdagen og er fyldt 40 år, kan vælges til forbundspræsident.

Valget af forbundspræsident sker ved hemmelig afstemning. Medlemmerne af Forbundsforsamlingen bliver kaldt enkeltvis ind i stemmeboksene (som regel i alfabetisk rækkefølge), hvor de udfylder stemmesedlen og lægger den i stemmeurnen. Den kandidat, der opnår absolut flertal, er valgt. Hvis ingen kandidat opnår absolut flertal i første eller anden valgrunde, vælges den, der i tredje valgrunde får flest stemmer (relativt flertal).

Formanden erklærer Forbundsforsamlingen for afsluttet, når den valgte kandidat har modtaget valget. Forbundspræsidenten bliver taget i ed, når vedkommende tiltræder embedet, i et fællesmøde for Forbundsdagen og Forbundsrådet.

Noter

Tysklands politik

Forbundsforsamlingen (Tyskland)


Salix interior es una especie de sauce perteneciente a la familia de las salicáceas. Es nativa de Norteamérica.

Descripción
Es un arbusto  o pequeño árbol, que alcanza un tamaño de 4-9 m de altura. Las ramas de color gris-marrón a marrón rojizo, glabro o velloso, las ramillas de color café amarillo a rojo-marrón, densamente tomentosas o con vellosidades a glabrescentes. Las hojas lineales de 60-160 × 11.4 mm,  los márgenes planos, el ápice agudo o subacuminado. La inflorescencia en amentos (con floración a lo largo de la temporada). El fruto en forma de cápsulas (4 -) 5-8 (-10) mm.

Distribución y hábitat
Floración temprana en abril hasta principios de julio en las llanuras de inundación de arena limosa, en los márgenes de lagos, lagunas, pantanos y praderas, colinas de praderas de arena seca, áreas perturbadas, a una altitud de 10-1800 metros, en Canadá, Estados Unidos y México (Tamaulipas, Veracruz).

Taxonomía
Salix interior fue descrita por Willard Winfield Rowlee y publicado en Bulletin of the Torrey Botanical Club 27(5): 253, en el año 1900.
Etimología
Salix: nombre genérico latino para el sauce, sus ramas y madera.

interior: epíteto latino que significa "interior".
Citología
El número cromosomático es de: 2 n = 38.
Sinonimia
Salix rubra Richardson in J. Franklin, Narr. Journey Polar Sea, 752. 1823, not Hudson 1762;
Salix exigua Nuttall var. exterior (Fernald) C. F. Reed;
Salix exigua subsp. interior (Rowlee) Cronquist;
Salix exigua var. pedicellata (Andersson) Cronquist;
Salix exigua var. sericans (Nees) Dorn;
Salix fluviatilis Nuttall var. sericans (Nees) B. Boivin;
Salix interior var. exterior Fernald;
Salix interior var. pedicellata (Andersson) C. R. Ball;
Salix interior var. wheeleri Rowlee;
Salix linearifolia Rydberg;
Salix longifolia Muhlenberg var. interior (Rowlee) M. E. Jones;
Salix longifolia var. pedicellata Andersson;
Salix longifolia var. sericans Nees;
Salix longifolia var. wheeleri (Rowlee) C. K. Schneider;
Salix wheeleri (Rowlee) Rydberg

Referencias

Enlaces externos

interior
Flora de América del Norte
Plantas descritas en 1900
Plantas descritas por Rowlee

Salix interior


Die Route nationale 765, kurz N 765 oder RN 765, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen einer Kreuzung mit der ehemaligen Nationalstraße 156 südöstlich von Blois und Romorantin-Lanthenay verlief. Ihre Länge betrug 36,5 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 765 auf WikiSara (französisch)

765
Straße in Centre-Val de Loire

Route nationale 765


Lümatu ist ein Dorf (estnisch küla) im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands. Seit Oktober 2013 liegt es in der Landgemeinde Lüganuse (Lüganuse vald). Bis zu deren Bildung lag es in der Landgemeinde Maidla (Maidla vald).

Das Dorf hat zwei Einwohner (Stand 2000).

Lümatu wurde erstmals im Jahre 1492 urkundlich erwähnt.

Naturschutzgebiet Sirtsi
Die stark bewaldete und dünn besiedelte Landschaft ist ein wichtiger Siedlungsraum für die in Estland heimischen Braunbären. 1976 wurde der Wald zwischen dem Dorf und dem Moor von Sirbi zum Naturschutzgebiet für Braunbären erklärt. Es ist insgesamt 4525 Hektar groß. Neben Bären sind dort auch Wölfe, Nordluchse und Schwarzstörche heimisch.

Weblinks
 Beschreibung und Geschichte (estnisch)

Einzelnachweise

Ort in Estland
Geographie (Lüganuse)
Ersterwähnung 1492

Lümatu (Lüganuse)


Bavyera () ya da resmî ismiyle Özgür Bavyera Devleti (), Almanya'nın güneydoğusunda bir eyalet. Yüzölçümü bakımından Almanya'nın en büyük eyaletidir. Başkenti Münih'tir. Diğer önemli kentleri ise Nürnberg, Augsburg, Regensburg, Ingolstadt, Bamberg ve Würzburg'dur. Batıda Baden-Württemberg ve Hessen eyaletleri, kuzeyde Türingiya ve Saksonya eyaletleri, doğuda Çekya, güney ve güneybatıda Avusturya ile çevrilidir.

Tarihçe
Bölgenin bilinen ilk halkı Keltlerdi. M.Ö. 10'dan sonra Keltler kuzeydeki Töton kavimleri ile güneydeki Romalıların arasında sıkışmaya başladı. Romalılar bölgenin güneyini Raetia ve Noricum olarak ikiye böldüler ve Tötonların akınlarını önlemek için kuzey sınırı boyunca kaleler kurdular. Güneyde Augusta Vindelicorum (Augsburg), Cambodunum (Kempten), Castra Batava (Passau), Castra Regina (Regensburg) gibi giderek gelişen Roma kolonileri kuruldu.

5. yüzyıldaki sürekli Germen saldırıları sonucundaki bölgedeki Roma etkisi silindi. Zamanla Elbe yöresinden, Bohemya, Moravya ve Macaristan'dan gelip bölgeye yerleşen kabileler Keltler ve Romalılarla kaynaştılar. Bölgeye adını veren kavim Baiuvariler (Bavyeralılar) M.S. 500-800 arasında güneye yerleştiler. Bölgenin güneybatı kesimi Almanların, kuzeyi de Franklar'ın ve Thüringenliler'in eline geçti.

Bavyera 7. ve 8. yüzyıllarda İrlandalı ve İskoçyalı keşişlerin (Aziz Boniface, Aziz Korbinian, Aziz Emmeram ve Aziz  Rupert) çabalarıyla Hristiyanlaştı. 555-758 arasında bölgeyi yöneten Agilolfing ailesinden gelen Frank düklerinin son temsilcisi III. Tassilo, Charlemagne'a yenilince Bavyera, Karolenj İmparatorluğu'na katıldı.

817'de imparatorluğun bölünmesi üzerine, merkezi Regensburg olan Bavyera düklüğü, Doğu Frank toprakları içinde yer aldı. 1180'de Kutsal Roma-Germen imparatoru I. Friedrich (Barbarossa) Bavyera'yı Kont Otto von Wittelsbach'a verdi. Bavyera 1918'e değin bu ailenin yönetiminde kaldı. Wittelsbachlar başlangıçta bugünkü Bavyera'nın yalnızca güneydoğu kesiminde egemendi. Geri kalan topraklar sayısız imparatorluk kentleri (Reichsstadte), manastır mülkleri ve aile malikaneleri biçiminde bölünmüştü. 1214'te Pfalz toprakları Bavyera'ya katıldı.14. ve 15. yüzyıllarda bölünmeler yüzünden dükler güçlerini yitirdiler; sonunda IV. Albrecht Bavyera'yı yeniden birleştirerek Münih'i başkent yaptı.

IV. Wilhelm reform hareketine karşı koydu; onun ardılı V. Albrecht döneminde Bavyera koyu bir Katolik bölgesi oldu. I. Maximilian Otuz Yıl Savaşları'nda (1618-1648) Habsburgların yanındab yer aldı ve yeni topraklar ilhak ederek Bavyera'nın konumunu güçlendirdi. Kendisi de elektör unvanını aldı. 18. yüzyılda ülke, İspanya, Avusturya ve Bavyera veraset savaşları nedeniyle harabeye döndü.

1800'de Fransız orduları Münih'i işgal etti. Bavyera ertesi yıl Fransa'nın müttefiki oldu ve Avusturya'nın zararına  topraklarını genişletti. Böylece 1806'ya doğru aşağı yukarı bugünkü sınırlarına ulaştı ve krallığa dönüştü. 1813'te Leipzig Çarpışması'ndan kısa bir süre önce Napolyon ile ilişikilerini kesen Bavyera, 1815'te Alman Konfederasyonu'na katıldı. I. Maximilian ve I. Ludwig dönemlerinde sağlam temellere kavuşan Bavyera'da ilk anayasa ilan edilerek parlamento ve yerel yönetim oluşturuldu, vergi reformu gerçekleştirildi. 1848'de bütün Almanya'yı saran ayaklanmalar sırasında Ludwig tahttan çekilerek yerine oğlu II. Maximilian'a bıraktı.

II. Maximilian iç reformları sürdürerek güzel sanatları ve bilimsel çalışmaları destekledi. Yerine geçen II. Ludwig, Bismarck'ın yaptığı, Prusya önderliğindeki nir Alman birliğine katılma önerisini reddetti ve 1866'daki Avusturya-Prusya Savaşı'nda Avusturya'nın yanında yer aldı. Prusya'nın kazandığı kolay zafer ve izlediği ılımlı politika, Bavyera'yı 1870-1871 Fransız-Alman Savaşı'nda Prusya'yı desteklemeye ve daha sonra Prusya kralı I. Wilhelm'in yönetimi altında Alman İmparatorluğu'nun kurulması çalışmalarına katılmaya yöneltti.

Bavyera, 1871 Alman Anayasası uyarınca diplomasi, ordu, demiryolu ve posta hizmetleri alanında özerk kalmakla birlikte, genelde Alman İmparatorluğu'nun yönetimi altına girdi. I. Dünya Savaşı sonunda Kral III. Ludwig çekilmek zorunda bırakıldı ve cumhuriyet ilan edildi. Bundan sonraki beş yıl sürekli karışıklıklarla geçti. 1919'da sosyalist önder Kurt Eisner öldürüldü ve kısa ömürlü bir Sovyet cumhuriyeti kuruldu. 1920 ve 1921'de sağ darbeler oldu; 1923'te Adolf Hitler ve General Erich Ludendorff Münih'te başarısız bir darbe girişiminde bulundular.

II. Dünya Savaşı'ndan sonra Bavyera, Almanya'nın ABD işgali altındaki bölgesinde kaldı. Pfalz bölgesi yeni oluşturulan Renanya-Palatina eyaletine bağlandı. 1948 Anayasası (Grundgesetz) ile Bavyera, Almanya'nın bir eyaleti oldu.

Doğal Yapı
Bavyera yüksek platolardan ve orta yükseklikte dağlardan oluşmuş bir bölgedir. Kuzeybatısında Spessart'ın ağaçlıklı kumtaşı tepeleri, kuzeyinde yüksek platolar ve bazalt tepecikler yer alır. Kuzeybatı kesimi, Ren Irmağıyla birleşen Main Irmağının akaçlama alanıdır.Güneydoğusunda değişik topoğrafik özellikler görülür. Schwaben-Franken bölgesinde katmanlaşmış topraklar, kabuklu kireçtaşı ve kırmızı marn toprakları, Franken-Rednitz Havzasında da tepelikler görülür. Bavyera'yı kuzey ve güneye ayıran Tuna boyunca Franken Jura'sının kireçtaşlı dağları uzanır. Bavyera'nın doğusunda Çekya sınırında Bohemya Ormanı (Böhmerwald), kuzeyinde ise Franken Ormanı (Frankenwald) bulunur. Tuna'nın güneyi, Münih'i de içine alan bir platodur. Daha güneyde Bavyera Alpleri uzanır. Alpler'in Bavyera bölümü 1.000 m'yi geçen ormanlık tepelerden oluşur. Bu tepelerin arkasına dik sırtlar ve platolar (batıda Allgau Alpleri, doğuda Berchtesgaden Alpleri) yükselir. Bavyera Alpleri'nin en yüksek noktası Wetterstein Dağları'ndaki Zugspitze'dir (2.962 m). Zugspitze aynı zamanda Federal Almanya'nın da en yüksek noktasıdır. Bavyera'da Aşağı Main Vadisi gibi bazı yerler dışında Orta Avrupa için sert sayılabilecek bir kara iklimi görülür.

Siyaset
1946'daki eyalet yasasına göre Bavyera, demokratik parlamenter kurumları olan özerk bir eyalettir (Freistaat). Üyeleri beş yılda bir doğrudan seçimle belirlenen eyalet meclisi (Landtag), kendi içinde bir başbakan ve bir kabine seçer. Ayrıca ekonomik, toplumsal, kültürel ve dinsel örgütlerin temsilcilerinden oluşan bir senato vardır.

1962 yılından günümüze kadar Hristiyan Sosyal Birliği (CSU) Partisi Bavyera Eyalet meclisinde milletvekillerin %50 çoğunluğunu korumuştur. Eyalet başkanı 17 Temmuz 1993'ten 8 Ekim'e kadar Edmund Stoiber (CSU). 8 Ekim 2007'den beri Stoiber'in dönemindeki Bavyera İçişleri Bakanı Günther Beckstein Eyalet Başkanı olarak seçilmiştir.

Kültür
Günümüzde eyaletin güneydoğusunda eski Bavyeralılar, güneybatısında Bavyera-Schwaben kökenliler ve kuzeyde Frank kökenliler yaşar. Geleneksel farklılıklar köylerde varlığını sürdürmektedir. Eski Frank köyleri oldukça büyük ev kümelerinden oluşmuştur. Tarlalar ise dar ve uzun şeritler biçiminde sıralanmıştır. Evlerin bazısı kumtaşından, bazısı da taş ve ahşaptan yapılmıştır. Bazı yörelerde taş döşemeli sıra evlere de rastlanır. Eski Bavyera ve Schwaben'de hem kümelenmiş, hem de tek bir sokaktan oluşan köyler vardır. Buralardaki evlerin döşemeleri genelde ahşaptandır. Kentler daha da belirgin farklılıklar gösterir. Schwaben'de ve özellikle Frankların bulunduğu yörelerde toprak sahiplerince kurulmuş çok sayıda kasaba vardır; bunların çoğu hiç büyümeden kaldıkları için cüce kasabalar olarak bilinir. Surların koruduğu toplu evlerden oluşan bu Orta Çağ kasabaları, özellikle Rothenburg, Nördlingen, Dinkelsbühl ile Nürnberg ve Regensburg'un bazı kesimlerinde, ince işlemeli kiliseler, kamu binaları ve evleriyle turistlerin her zaman ilgisini çeken yerlerdir.

Bavyeraca (Alm. Bairisch) adında bir Almanca lehçesi konuşulur.

Din
Savaş sonrası Bavyera'ya çok sayıda Protestan'ın yerleşmesiyle dinsel bileşimde büyük değişiklikler olmuştur. Çoğunluğu oluşturan Katoliklerin Münih-Freising, Augsburg, Regensburg, Passau, Bamberg, Eichstätt ve Würzburg'da piskoposlukları vardır.

Nüfus

Bavyera halkının hemen hemen yarısı, nüfusu az olan kentlerde yaşamaktadır. Münih, Bavyera'nın en büyük, Almanya'nın üçüncü büyük kentidir.

II. Dünya Savaşı'ndan sonra Bavyera'ya, Sudetenland'dan ve Almanların uzun yıllardan beri yaşadığı Doğu Avrupa'dan büyük bir göçmen akını olmuştur. Bavyera'nın bugünkü nüfusunun yaklaşık beşte birini bu göçmenler oluşturmaktadır. 1960'lardan sonra da Güney Avrupa'dan büyük bir göçmen akını görülmüştür.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmi site

Bavyera


سمر غلاو ؛ (24 يوليو 1981 -)، ممثلة أمريكية. اشتهرت بدور ريفر تام في مسلسل الخيال العلمي
اليراعة وبدور كامرون في سلسلة المدمر: سجلات ساره كونر.

بداية حياتها

سمر ولدت في سان انطونيو بولاية تكساس، حيث نشأت مع والديها وشقيقتيها الأصغر كريستي وكيتلين، لديها أصول تجمع بين الاسكتلندية_الأيرلندية والألمانية، والدتها مدرسة بينما والدها مقاول.

تلقت سمر منحة دراسية لتدرس البالية من قبل أحد الشركات، وكانت تدرس بالمنزل منذ الصف الثالث وحتى ال12, وبنفس الوقت تابعت دراستها في الباليه مع مدرب خاص لها، إلى جانب ذلك تعلمت رقص التانجو والفلامنكو. بعد اصابة خطيرة في الكاحل أنهت مهنتها كراقصة، قررت الانتقال إلى لوس انجليس في عام 2002 لمتابعة مهنة التمثيل.

السيرة المهنية

أول ظهور شرفي لسمر على التلفاز كان عام 2002 في سلسلة آنجل بدور راقصة باليه ومن هناك التقطتها عيون المخرج جوس ويدون الذي اعطاها دور ريفر تام بمسلسل  ولاحقا كررت الدور بتكملة السلسلة في الفلم الناجح ، يذكر أن سمر قامت سابقا بتجربة الدور بينك راجر لمسلسل Power Rangers ولكنها لم تنل الدور، واستمرت غلاو بالظهور بمسلسلات بأدوار صغيرة أو ثانوية منها في حلقة "Love Conquers Al" بمسلسل Cold Case، وحلقة "What's Eating Gilbert Grissom?،" من مسلسل سي إس آي وأيضا ظهرت بمسلسل الوحدة. في 2006 قامت بشخصية Tess Doerner المصابة بانفصام الشخصية بالموسم 2 من مسلسل ذا 4400 وأصبحت شخصية دائمة في الموسم الثالث.

في عام 2008 قامت بتجربة لاجل مسلسل المدمر: سجلات ساره كونر، وعندما قدمت سمر اختبار تجربة الدور لم تكن شاهدت أي جزء من أفلام المبيد وشاهدتها بعد أن حصلت على الدور في المسلسل.افتتح المسلسل في 13 يناير 2008 ولعبت سمر دور البطولة في المسلسل بشخصية كامرون الية قاتلة محترفة أرسلت من المستقبل لحماية جون من المدمر. في الحلقة السابعة من المدمر رقصت سمر (بشخصية كامرون)الباليه.

في 2009 حلت كضيفة شرف كنفسها في الموسم الثاني من ذا بيق بانق ثيوري. في 26 أغسطس تم التأكيد على أن سمر ستظهر على الاقل بحلقتين في الموسم الثاني من . في 12 مارس 2010 أعلن أن سمر ستنظم إلى طاقم الممثلين في The Cape بشخصية رئيسية.

الجوائز

سمر حصلت على تصويت أفضل ممثلة عام 2005 من قراء مجلة SFX magazine، وحصلت على جائزة زحل لأفضل ممثلة مساعدة بدورها في فلم , وترشحت أيضا في فئة أفضل ممثلة عام 2006 لجائزة SyFy Genre Awards. عام 2008 فازت للمرة الثانية بجائزة زحل لأفضل ممثلة مساعدة بالتلفاز عن دورها كامرون في المدمر: سجلات ساره كونر.

حياتها الشخصية
شاركت سمر في الكثير من المشاريع الخيرية في المستشفيات ومراكز الصحة، قامت بالتوقيع على دمى دببة من أجل بيعها على ايباي لمساعدة المستشفى في جمع المال. هي من محبين الحيوانات ومشاركة في جمعية الحقوق لمنع القسوة ضد الحيوان، سمر نباتية منذ عام 1995 لكنها صرحت أنها تناولت اللحم خلال تصوير فلم Serenity بسبب العمل الجسدي الشاق. تدربت سمر على فنون القتال منها الكونغ فو والملاكمة.

الأعمال الفنية

الأفلام

التلفاز

المراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل إسكتلندي أيرلندي
راقصات أمريكيات
راقصات باليه أمريكيات
راقصون وراقصات أمريكيون
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات من أصل ألماني
ممثلات من أصل بريطاني
ممثلات من سان أنطونيو (تكساس)
مواليد 1981
مواليد في سان أنطونيو (تكساس)
نباتيون أمريكيون

سمر غلاو


Le dème de Kámbos, en  / Dímos Kámbou, est un ancien dème du district régional de Kardítsa, en Thessalie, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Kardítsa.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Thessalie
Karditsa
Ancien dème en Grèce

Dème de Kámbos


Sir John Malcolm Sabine Pasley, al 5-lea Baronet Pasley, FBA (), cunoscut sub numele de Malcolm Pasley, a fost un istoric literar, cunoscut îndeosebi pentru devotamentul său față de opera lui Franz Kafka și prin publicarea scrierilor acestuia.

Biografie

Primii ani
Născut în Rajkot, India, Pasley a fost un descendent direct al amiralului Sir Thomas Pasley, care s-a distins în războaiele revoluționare purtate împotriva francezilor și a fost făcut baronet în 1794.

În perioada 1944-1946 a servit în Marina Regală Britanică.

Cariera academică și onoruri
Sir Malcolm Pasley a urmat o carieră academică distinsă. A studiat la Trinity College de la Oxford, absolvind în 1949 cu o specializare în limbile moderne. După absolvire a lucrat ca asistent universitar la Queen's College din Oxford. În perioada 1950-1958 a fost lector de limba germană la colegiile Brasenose și Magdalen, afiliate Universității Oxford), iar între anii 1958 și 1986 a fost profesor emerit la Colegiul Magdalen. În plus, în perioada 1979-1980 a îndeplinit funcția de vicepreședinte a Colegiului Magdalen.

În 1980 a obținut titlul de doctor honoris causa al Universității din Giessen. În 1982 a preluat titlul de baronet pe care-l deținea ereditar familia sa. În 1983 a fost ales membru al Academiei Germane de Limbă și Literatură din Darmstadt. S-a retras din activitatea didactică în 1986. În 1987 a fost decorat cu Crucea Austriacă de Onoare pentru Educație și Arte, iar în 1991 a devenit membru al British Academy.

Căsătorie și copii
Sir Malcolm Pasley s-a căsătorit în 1965 cu Virginia Wait, cu care a avut doi copii:
 Robert Killigrew Sabine Pasley, născut pe 25 octombrie 1965
 Humphrey Sabine Pasley, născut în 1967

Limba germană
Pasley a scris despre mai mulți autori germani, iar studiile sale cu privire la literatura germană și în special la Nietzsche i-au adus celebritatea. Activitatea lui Pasley în acest domeniu a fost de pionierat; cartea Germany: A Companion to German Studies, publicată pentru prima dată în 1972, are parte încă de o cerere mare.

Kafka
Pasley este cel mai bine cunoscut pentru activitatea sa dedicată operei literare a lui Kafka. A început să studieze viața și opera lui Kafka în prima parte a carierei sale și a cunoscut-o pe Marianne Steiner născută Pollak, nepoata lui Kafka și fiica surorii lui, Valli, prin fiul ei, Michael, care a fost student la Oxford. Prin această prietenie Pasley a devenit principalul consilier al moștenitorilor lui Kafka. Pasley îl considera pe Kafka ca "un frate mai mic".

În 1956, Salman Schocken și Max Brod au depus manuscrisele lui Kafka într-un seif din Elveția din cauza preocupărilor legate de tulburările din Orientul Mijlociu și pentru a asigura siguranța manuscriselor pe care Brod le deținea la Tel Aviv. După o serie de negocieri, Pasley a intrat în posesia manuscriselor lui Kafka care erau în posesia lui Brod posesia. În 1961, Pasley le-a transportat cu mașina din Elveția la Oxford. Pasley a considerat această aventură ca una care "i-a făcut părul măciucă".

Manuscrisele, cu excepția Procesului, au fost depuse în Librăria Bodley de la Oxford. Procesul a rămas în posesia moștenitoarei lui Brod, Ilse Ester Hoffe, și în noiembrie 1988 Arhivele Literare Germane de la Marbach, Germania a cumpărat manuscrisul pentru 1,1 milioane de lire sterline în cadrul unei licitații organizate de casa Sotheby's.

La Oxford, Pasley a condus o echipă de cercetători (Gerhard Neumann, Jost Schillemeit și Jürgen Born) care a recompilat textul, a eliminat editările și modificările introduse de Max Brod și a început să publice lucrările în 1982. Această echipă a restaurat textul original german în starea sa completă, cu o atenție specială acordată punctuației unice a lui Kafka, considerată a fi critică față de stilul său.

Critici aduse activității lui Pasley
După ce au fost publicate operele lui Kafka, Pasley a început să primească critici cu privire la integralitatea publicării lor în limba germană. În acest scop, Stroemfeld Verlag a solicitat permisiunea de a scana manuscrisele pentru a publica o ediție facsimil și un CD-ROM.

În afară de exhaustivitate, aceștia și-au manifestat îngrijorarea față de starea de conservare a lucrărilor; unele erau scrise în creion, iar foile începeau să fie decolorate și fărâmițate.

Pasley le-a refuzat cererile. I s-a alăturat Marianne Steiner, care, în 1998, a declarat pentru The Observer că  "nu pot să-i iert [pentru lucrurile teribile pe care le-au spus despre Pasley]. Nu vreau ca ei să aibă nicio legătură cu manuscrisele".

În aprilie 1998, Stroemfeld a publicat o versiune facsimil a Procesului. Acest manuscris, fiind deținută de către guvernul german, i-a fost accesibil. În această ediție manuscrisul și transcrierea sunt prezentate unul lângă altul.

Printre cercetătorii care s-au declarat în favoarea edițiilor Stroemfeld se numără Jeremy Adler, profesor de limba germană la King's College din Londra și scriitorii americani Louis Begley și Harold Bloom.

Lucrări

Lucrări publicate
 1965 Kafka-Symposion, în colaborare cu Klaus Wagenbach
 1972 Germany: a companion to German studies (ediția a II-a, 1982)
 1978 Nietzsche: Imagery and Thought,
 1982 Das Schloß (Castelul)
 1987/89 Max Brod, Franz Kafka: eine Freundschaft
 1990 Der Prozeß (Procesul)
 1990 Reise- Tagebucher, Kafka's travel diaries
 1991 Die Handschrift redet (The Manuscript Talks)
 1991 The Great Wall of China and Other Stories
 1992 The Transformation and Other Stories
 1993 Nachgelassene Schriften und Fragmente I
 1995 Die Schrift ist unveranderlich (The Script is Unchangeable)
 1996 Judgment & In the Penal Colony

Referințe

Nașteri în 1926
Decese în 2004
Traducători din secolul al XX-lea
Membri ai British Academy

Malcolm Pasley


Campanula moesiaca er tvíær tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Balkanskaga.

Tilvísanir

Bláklukkur

Serbaklukka


Gusztáv Vándory () a fost un actor maghiar de teatru și film.

Biografie
A urmat gimnaziul în orașul natal, apoi a absolvit studii la Academia de Teatru din Budapesta în 1904. I-a avut acolo ca profesori pe Ede Újházi, Gyula Gál, Imre Császár și Teréz Csillag. După terminarea studiilor a debutat ca actor în ziua de Paști a anului 1904 la teatrul din Becicherecu Mare (Zrenjanin) în rolul Sándor Ocskay, apoi a jucat la alte teatre din provincie. La 15 ianuarie 1905 a interpretat la Teatrul Național rolurile Bilitzky în piesa Dolovai nábob leánya și Ernent în piesa Egyenlőség. În perioada 1904-1906 a jucat la Miskolc, iar în anii 1906-1907 pe scena din Subotica. Între anii 1907-1940 a făcut parte din trupa Teatrului Maghiar și a jucat ca invitat la Teatrul de Comedie. Între anii 1943-1957 a făcut parte din trupa Teatrului de Operetă din Budapesta, jucând, de asemenea, în perioada 1955-1957 și la Teatrul Blaha Lujza.

Începând din 1914 a fost un actor cheie în filmele mute maghiare, apoi a fost figurant, apărând în aproximativ 250 de filme. A mai jucat la Teatrul Belváros (1922-1925), la Teatrul de Comedie și Teatrul Regal (1932), la Teatrul Madách (1942-1948) și la Teatrul Artistic (1948). A predat timp de două decenii la o școală de cinematografie și, de asemenea, la școala de actorie a actriței Szidi Rákosi.

Familie
Părinții săi erau revizorul parlamentar Gusztáv Vándory și Hermina Sindolni. Fratele său, Géza Béla Vándory, a fost actor. Soția sa, Margit Tubay, s-a născut în 1886 la Dunaharaszti. Ei s-au căsătorit pe 8 august 1905 în sectorul Ferencváros al Budapestei. Fiica lor, Margit Vándory (1906-1960), a fost actriță.

Roluri în piese de teatru
 Satin (Gorki: Azilul de noapte)
 Charley (Thomas: Charley nénje)
 Numphidius Sabinus (Felkai F.: Néró)
 Bertrand (Szépség)
 Miklics János (Quartett)
 Dávid Viktor (Mihályiné két lánya)
 Ularszky (Hotel Imperial)
 Ödön Baradlay (Fiii omului cu inima de piatră)
 De Siriex (Fedora)
 Harry Douglas (Az élet királya)

Filmografie

 Sárga liliom (1914) - a főhadnagy
 Őrház a Kárpátokban (1914) - orosz tiszt
 Katonabecsület (1915)
 Tutyu és Totyó (1915) - Konrád főhadnagy
 Elnémult harangok (1916) - Simándy
 A doktor úr (1916) - Bertalan ügyvédbojtár
 Az újszülött apa (1916)
 A világ csak hangulat (1916) - Rolf barátja
 A magyar föld ereje (1916)
 A fekete szivárvány (1916) - a festő
 Az obsitos (1917) - Józsi
 Vengerkák (1917) - Kemenes
 Vámpírhalál (1917)
 Lili (1917)
 A toprini nász (1917)
 Tűzpróba (1917) - Martóthy huszárhadnagy
 Jobbra én, balra te (1917)
 Szépségverseny Siófokon (1917, scurtmetraj)
 Érdekházasság (1918)
 Luxemburg grófja (1918)
 Leányvásár (1918) - id. Rottenberg
 Jehova (1918) - a léha színész
 A Szeszély (1918)
 A szerető (1918)
 A sors ökle (1918) - detektívfőnök
 A Nap lovagja (1918) - Zsigmond gróf
 A cigányleány (1918) - Gróf Mervill
 A bosszú (1918) - Henrik gróf
 Az iglói diákok (1918) - Petki Pál
 A szeszély (1918) - Lord Gaston
 Az összeesküvők (1918) - Paul Frankenberg
 Omul de aur (1919) - cpt. Kadisa
 Yamata (1919) - Chevillon báró
 Marion Delorme (1919)
 A mostoha (1919)
 Se ki, se be (1919) - Brown
 A szív tévedései (1919) - Holwarth
 A becstelen (1919)
 A könnyek asszonya (1919) - Bonyhády
 Vörösbegy (1920)
 Nick Winter négy új kalandja (1920) - Artin
 Lengyelvér I.-II. (1920) - Fladern főhadnagy
 Gyermekszív (1920) - Duncombe képviselő
 A szürkeruhás hölgy (1920)
 A színésznő (1920)
 A kétarcú asszony (1920) - Percy
 Diána (1920)
 A fogadalom (1920)
 Veszélyben a pokol (1921) - Józanész
 Sugárka (1921) - Balló Gusztáv zenetanár
 Tavaszi szerelem (1921) - Dr. Kurt Gilf
 Hétszáz éves szerelem (1921)
 A New York-i express kábel (1921)
 Elnémult harangok (1922)
 A cornevillei harangok (1922) - Henry márki
 Petőfi (1922) - Kossuth Lajos
 A szív rejtelmei (1922) - Isten
 Fehér galambok fekete városban (1923) - Dr. Bartha László tanár
 A Lélek órása (1923) - nagybácsi
 A kis rongyos (1923)
 A három árva (1923) - Tormay Ákos zeneszerző
 A milliárdos pásztorleány (1923)
 Egy fiúnak a fele (1924)
 A Pál-utcai fiúk (1924) - tatăl lui Geréb
 Az elhagyottak (1925)
 A cigány (1925) - Várszeghy földbirtokos
 Rongyosok (1925)
 Átok vára (1927)
 A hetedik fátyol (1927)
 Zsuzsanna és a vének (1928)
 Mária nővér (1929)
 A falu orvosa (1929, oktatófilm)
 Segíts magadon! (1929, oktatófilm)
 Csak egy kislány van a világon (1930) - Vas Miklós
 A kék bálvány (1931) - szállodaportás
 Hyppolit, a lakáj (1931, maghiaro-german) - vendég Schneiderék estélyén
 Csókolj meg, édes! - Galambdúc (1932) - fűszerbolti segéd
 Tavaszi zápor (1932) - tisztelendő
 Repülő arany (1932) - bécsi szállodainas
 A vén gazember (1932, maghiaro-german) - Thury
 Iza néni (1933)
 Rákóczi induló (1933, maghiaro-germano-austriac) - orvos
 Márciusi mese (1934) - Kéri, igazgató
 Meseautó (1934) - pincér a kiskocsmában
 Az iglói diákok (1934) - fizikatanár
 Ez a villa eladó (1935) - Dr. Fényes, ügyvéd
 A csúnya lány (1935) - pincér a Café Sárgarigóban
 Budai cukrászda (1935) - ajtónálló inas az estélyen
 Édes mostoha (1935) - Dr. Gárdonyi, családorvos
 Címzett ismeretlen (1935) - portás
 Az új földesúr (1935) - Corinna egyik gavallérja
 Légy jó mindhalálig (1936) - orvos
 Én voltam (1936) - börtönigazgató
 Az aranyember (1936) - avocat
 Pogányok (1936) - Valter, kanonok
 Sportszerelem (1936-37) - orvos
 Pesti mese (1937) - banktisztviselő
 Segítség, örököltem! (1937) - Aczél, antikvárius
 Édes a bosszú (1937) - szállodai pincér
 Hotel Kikelet (1937) - válóperes ügyvéd
 Mámi (1937) - orvos
 Mai lányok (1937) - anyakönyvvezető
 Háromszázezer pengő az utcán (1937) - üzletember
 A Noszty-fiú esete Tóth Marival (1937) - vendég az estélyen
 Tokaji rapszódia (1937)
 Elcserélt ember (1938) - Balogh, tiszt
 Megvédtem egy asszonyt (1938)
 Papucshős (1938) - Ödön, vendég az estélyen
 13 kislány mosolyog az égre (1938) - Varjasék komornyikja
 Azurexpress (1938) - tanár
 A hölgy egy kissé bogaras (1938) - Gyomossy, államtitkár
 Rozmaring (1938) -Kelecsényi gróf inasa
 A pusztai királykisasszony (1938) - orvos
 Tiszavirág (1938, magyar-német)
 5 óra 40 (1939) - Muchard, ékszerész
 Áll a bál (1939) - tanácsos úr az államtitkárságon
 Párbaj semmiért (1939)
 Semmelweis (1939) - párbajsegéd
 Garszonlakás kiadó (1939) - klubtag
 Fűszer és csemege (1939) - orvos
 Göre Gábor visszatér (1940) - könyvesbolti eladó
 Jöjjön elsején (1940)
 Sarajevo (1940) - katonaorvos
 Erzsébet királyné (1940) - magyar úr
 Dankó Pista (1940) - orvos
 Egy csók és más semmi (1940) - bíró
 Mindenki mást szeret (1940) - pap
 Vissza az úton (1940) - Battlay Lóránt, festőművész
 Cserebere (1940) - pincér
 Elnémult harangok (1940) - református püspök
 Lángok (1940) - üzletember a bankban
 Balkezes angyal (1940-1941) - Dr. Karvaly, ügyvéd
 A kegyelmes úr rokona (1941) - orvos
 Havasi napsütés (1941) - Szász doktor, vendég
 Egy tál lencse (1941) - orvos
 Néma kolostor (1941) - orvos
 Édes ellenfél (1941) - pincér az Anna - bálon
 Szüts Mara házassága (1941) - vendég a bálon
 Bűnös vagyok! (1941) - védőügyvéd
 Ne kérdezd, ki voltam (1941) - férj a szállodában
 Csákó és kalap (1941)
 Bob herceg (1941) - udvari hivatalnok
 Életre ítéltek! (1941) - pincér a mulatóban
 Miért? (1941) - János, hivatalszolga
 Dr. Kovács István (1941) - Pintér, hivatalszolga
 Régi keringő (1941) - pincér az Aranykacsában
 Haláltánc (1941)
 Az utolsó dal (1941) - rendőrfőnök
 Kádár kontra Kerekes (1941) - rendőrtanácsos
 Akit elkap az ár (1941) - bankigazgató
 Éjfélre kiderül (1942) - Szemző, ékszerész
 Tavaszi szonáta (1942) - Dr. Barthalus
 Szíriusz (1942) - udvarmester
 5-ös számú őrház (1942) - Szemes János, állomásfőnök
 Férfihűség (1942) - orvos
 Külvárosi őrszoba (1942) - tanár a rendőrakadémián
 A harmincadik… (1942) - pénztáros a bányában
 Keresztúton (1942) - Attovay Tamás alkalmazottja
 Katyi (1942) - rendőrtanácsos
 A láp virága (1942) - bíró
 Egy szoknya, egy nadrág (1943) - szállodaportás
 Jómadár (1943) - vendég az Aranykakasban
 Legény a gáton (1943)
 A 28-as (1943) - Leó bácsi unokafivére
 Anyámasszony katonája (1943)
 Futótűz (1943) - Hainich, karmester
 Zenélő malom (1943) - Gárday, vendég Rétfalvyéknál
 Szováthy Éva (1943) - ügyvéd
 Boldog idők (1943) - orvos
 Ördöglovas (1943) - Ferenczy, szobrász
 Nászinduló (1943) - Klaus, háziúr
 Zörgetnek az ablakon (1943)
 A látszat csal (1943)
 Idegen utakon (1944)
 Gazdátlan asszony (1944) - pincér
 Aranyóra (1946)
 Könnyű múzsa (1947)
 Beszterce ostroma (1948)
 Egy asszony elindul (1949) - vásárló úr
 Forró mezők (1949)
 Mágnás Miska (1949) - vendég a fogadáson
 Erkel (1952) - arisztokrata úr

Note

Bibliografie
 Magyar színházművészeti lexikon
 Magyar színművészeti lexikon
 Hangosfilm
 Színészkönyvtár

Nașteri în 1882
Decese în 1964
Actori maghiari

Gusztáv Vándory


Eugene Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Eugene Township (Indiana)
 Eugene Township (Missouri)

Eugene Township


Çorlu, Tekirdağ'a bağlı olan en büyük ilçedir. Çorlu, İstanbul'dan sonra Türkiye Trakyası'ndaki (Doğu Trakya) en büyük ikinci yerleşim yeridir.

Tekirdağ merkezine 38 km uzaklıkta olan Çorlu; Ergene havzasında, Trakya'nın orta yerinde, yayla yüzeyinin üstünde bir düzlükte yer alır. Elverişli doğal yapısı, güçlü ulaşım bağlantıları, önemli sanayisi, iş olanakları ve stratejik önemi ile Tekirdağ'ın en büyük ilçesi olan Çorlu, Türkiye'nin de en gelişmiş ilçelerindendir. Kuzeyden Tekirdağ'ın Ergene ve Çerkezköy ilçeleri, doğudan İstanbul'un Silivri ilçesi, batıdan Süleymanpaşa ve Muratlı ilçeleri, güneyden Marmaraereğlisi ilçesi ve Marmara Denizi ile çevrilidir. İlçenin yüzölçümü 531 km²'dir. Şehrin nüfusu 2021 yılına göre 284.907

Çorlu'nun denizden yüksekliği 193 m'dir. Yıldız Dağları'nın uzantısı olarak sokulan sırtlar Çorlu'nun yüksek yerlerini oluşturur. Çorlu, Yıldız Dağları'ndan aşınarak, akarsulardan sürüklenerek gelen tortuların depolandığı bir dolgu bölgesidir. Ayrıca burası, Ergene Havzası ile Marmara kıyı şeridi arasındaki su bölümünün ayrım sınırıdır. Yine Çorlu, Karadeniz ile Akdeniz arasında yer aldığı için bu iklim bölgelerinin etkisindedir. Kuzeyden inen soğuk hava ile güneydeki Akdeniz ile Ege'den gelen nemli-ılık hava akımları bölgenin iklim yapısını etkiler.

Köken bilimi
Çorlu adı ile değişik savlar ortaya atılmıştır. Eski atlaslarda kentin adı "Tzarylus", "Tzurulum", "Tzurulus", "Tzurule", "Tschurla", Tziraltum" olarak geçmektedir. Bizans döneminde peyniri meşhur olduğu için ''peynir kasabası'' anlamında ''Tribiton'' adı verilmiştir. Kimi yapıtlarda ise ''Sirello'' olarak geçtiği görülür. Halk arasında ise çorak, işe yaramaz anlamına gelen "çor" sözcüğünden geldiği, Türklerin Çorlu'yu alışında çok zorluk çekildiği için bu söze benzetme yapıldığı ileri sürülür.

Tarihçe
Tarih öncesi döneme ait buluntuların elde edilmiş olması, bölge tarihini ilk Tunç çağı'na kadar götürmektedir. Bilinen en eski adı Tzirallum/Tzirallun veya Tzirallon olan Çorlu, MÖ. 1000 yıllarında Trako-Friglerin kurduğu koloni kentlerden biridir. Tarihin çeşitli dönemlerinde Frig, Yunan, İskit, Pers, Makedon, Roma ve Bizans egemenliğine girmiştir. Zaman zaman Hun, Avar ve Peçenek akınlarına da maruz kalmıştır. Ayrıca İstanbul üzerine çeşitli seferler düzenleyen Arap ordularının istilasına da uğramıştır. Kısaca; Trakya'nın yaşadığı her istiladan etkilenmiştir. Çorlu şehrinin kuruluşuyla ilgili kesin bir bilgi olmamakla birlikte Trak göçleriyle birlikte tarıma ve yerleşime açıldığı bilinmektedir.

Ortaçağ dönemi
Roma Cumhuriyeti M.Ö. 168 yılında Trakya Krallığı'nı egemenliği altına almıştır. Bu dönemde Roma yönetimi sahillerdeki Yunan kolonilerini bağımsızlaştır hale getirilmiş ve kolonide yaşayan halklar iç bölgelere yerleşerek yeni köy ve kasabalar kurmuşlardır. Bu kolonilerin kurduğu yerleşim yerlerinden biri de Çorlu olmuştur. Roma İmparatorluğu'nun ikiye bölünmesinden sonra Çorlu, Bizans İmparatorluğu'nun idaresi altına girmiştir. M.S. 7. yüzyılda Bizans İmparatorluğu topraklarını thema adlı askeri yönetim birimlerine bölmüştür. Çorlu da Trakya Theması altında yer almış.

Ortaçağ'da burada, Bizans İmparatorluğu'nu korumak için kullanılan Tzirallum kale kentinin bulunması İstanbul yolu üzerinde yer alan Çorlu'ya askeri bir önem kazandırmıştır. Anadolu'dan Rumeli sınır boylarına uzanan anayol üzerinde konaklama yeri olmasından dolayı da önemli tarihi olaylara sahne olmuştur. Örneğin Aleksios Komnenos'un Bizans İmparatoru olmasına burada yapılan bir toplantıda karar verilmiştir.

Osmanlı İmparatorluğu dönemi
Çorlu, Trakya'daki başka şehirlerle birlikte 1357 tarihinde Süleyman Paşa tarafından fethedilerek Osmanlı topraklarına katılmıştır. Süleyman Paşa ve Orhan Gazi'nin ölümleri üzenine tekrar Bizans egemenliğine geçen Çorlu, 1361 tarihinde Şehzade Murad tarafından fethedilerek kesin olarak Osmanlı hakimiyetine girmiştir. I. Murad'ın emriyle Trakya'daki öteki Bizans şehirlerine ibret olması maksadıyla burayı savunan Bizanslılar ağır şekilde cezalandırılarak kale duvarları yıkılmıştır. Böylece Tzirallum'un askeri önemi de ortadan kaldırılmıştır. Bu sert davranış hemen etkisini göstermiş ve Trakya'nın fethi kolayca tamamlanmıştır.

Çorlu'nun ilk camisi II. Mehmet döneminde yapılmıştır ve Fatih Camii adı verilen bu cami halen ayakta kalan bir yapıdır.

Yine Çorlu, imparatorluk döneminde ilk defa II. Beyazıt ile oğlu Şehzade Selim (Yavuz) arasında geçen baba-oğul savaşında yer almıştır. Şehzade Selim ile II. Beyazıt Çorlu yakınlarındaki Uğraşdere'de karşılaşmış ve Şehzade Selim babasının kuvvetleri önünde yenilmiştir. 1512'de tahtını oğluna bırakan II. Beyazıt Dimetoka Sarayına giderken Çorlu konağında ölmüştür. Daha sonra Yavuz Sultan Selim de İstanbul'dan Edirne'ye giderken sırtında çıkan ur nedeniyle Çorlu'da 40 gün tedavi görmüş ve  21 Eylül 1520 tarihinde babasıyla aynı topraklarda ölmüştür. Bu suretle II. Beyazıt Dimetoka'ya, Yavuz da Edirne'ye varamamıştır. Eylül 1676'da son Sadrazam Köprülü Fazıl Ahmet Paşa, Çorlu ile Karıştıran arasındaki Karabiber çiftliğinde ölmüştür. Çorlu 18. yüzyılda Kırım'dan uzaklaştırılan Hanzadelerin ve Girayların sürgün yerlerinden biri olmuştur. 1830 yılında Rumeli Beylerbeyliği kaldırılıp Edirne vilayeti kurulunca, Çorlu bu vilayetin Tekirdağ sancağına bağlı bir kazası haline getirildi. 1870'te vilayetler örgütünün ıslahı sırasında durumunu olduğu gibi korudu. 1876'da geçici olarak Rusların eline düştü.

Edirne Vilayet Matbaası Müdürü Şevket Dağdeviren'in yazdığı 1892 tarihli salnameye göre; Edirne Vilayeti Tekfurdağı Sancağı'nın bir kazası olan Çorlu Kasabası içindeki 12 mahalle ile 38 köyde 3389 hane ve 11032 çeşitli milletten nüfus vardır.

Yakın dönem

1912-1913 Balkan savaşları'nın birinci devresinde Osmanlı Doğu Ordusu Kumandanlığı karargahı Çorlu'da idi. 5-6 Aralık 1912 savaşlarından sonra Bulgarların eline geçti. Balkan Savaşları'nın ikinci devresinde Edirne'ye doğru ilerleyen Türk Ordusu tarafından 15 Temmuz 1913'te kurtarıldı. Türk Kurtuluş Savaşı yıllarında ise Çorlu, 25 Temmuz 1920'de Yunan işgaline uğradı. 1918 yılından beri faaliyet gösteren ve Trakya'nın kurtuluş mücadelesini yöneten Trakya ve Paşaeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti'nin kurduğu çeteler burada da faaliyetlerine devam ettiler. Mudanya Mütarekesi kararları ile 15 Ekim 1922'de savaşılmadan Yunan yönetimi tarafından Türk yönetimine devredilmiştir. Çorlu hâlen, II. Dünya Savaşı'ndan beri savunma bakımından önemli bir garnizon olma özelliğini devam ettirmektedir.

Coğrafya
Çorlu, Türkiye'nin kuzeybatı (Trakya) bölgesinde olup, 41 derece 07 dakika 30 saniye doğu boylamı ile 27 derece 45 dakika kuzey enlemi arasındadır. Çorlu'nun, denizden yüksekliği 150–180 m arasındadır. Çorlu, Ergene havzasında ve Trakya'nın merkezi bir yerinde bulunmaktadır. Doğudan; İstanbul'un Silivri ilçesi, Muratlı ilçesi ve Kırklareli'nin Lüleburgaz ilçeleri ile çevrilidir. Güneyde ise; Marmara Denizi ve Marmaraereğlisi ilçesine komşu olmaktadır. Çorlu, Tekirdağ ilinde kapladığı alan bakımından dördüncü sıradadır. Çorlu'nun yüzölçümü yaklaşık 409 km²'dir. İlçe rakımı 193 m'dir. İlçe genellikle düzlük bir yapıya sahiptir. Yıldız Dağları'nın uzantısı halinde sokulan sırtlar, Çorlu'nun en yüksek kesimini oluşturur. Çorlu arazisinin büyük bölümü Ergene havzası içinde yer alır. Burası Yıldız Dağları'ndan taşınan ve akarsulardan sürüklenen tortuların depolandığı bir dolgu bölgesidir. Ayrıca bu bölge, Ergene Havzası ile Marmara kıyıları arasındaki su bölümünün ayrım sınırıdır.

İklim
Çorlu, iç kesimde yer alması nedeniyle Trakya'da en az yağış alan bölgedir. Yıllık yağış miktarı 545 mm (kg/m²) dir. Yağışların %20'si ilkbahar, %10'u Yaz, %30'u Sonbahar, %40'ı Kış mevsiminde düşmektedir. Ortalama rüzgârın yönü kuzey-kuzeydoğu'dur ve rüzgârın hızı 3.6 m/sn. kadar yükselir. Bu rüzgârlar fazla yağış getirmezler. Nemli hava kütlelerini getiren ve yağışa neden olan rüzgârlar güney - güneybatı yönlü Lodos ve Kıble'dir. Kışın kendisini hissettiren Karayel ise soğuk hava dalgasını getirerek kar yağışına sebep olur. Yıllık sıcaklık ortalaması 12.6 °C en yüksek sıcaklık ortalaması 18.2 °C en düşük sıcaklık ortalaması 8.1 °C'dir. Çorlu, Karadeniz ile Akdeniz arasında yer aldığı için bu iklim bölgelerinin etkileri altında kalır. Kuzeyden gelen soğuk hava kütleleri ile güneyden, Akdeniz ve Ege'den gelen nemlilik hava akımları bölge iklim yapısını belirler.

Akarsular

Yıldız Dağları'nın doğu yamaçlarından beslenerek Hallaçlı yakınlarından doğan  Çorlu Çayı, birçok mevsimlik dereyi kendine bağlar. Geçtiği Çerkezköy ve Çorlu'daki  sanayi yüzünden kullanılmaz hale gelmiştir. Çorlu Çayı, çevreye kötü kokular yayar. Ayrıca fabrika atıklarının da bu akarsuya boşaltılması kötü kokunun nedenlerindendir. Başta Çorlu, Çerkezköy, Kapaklı ilçelerinde bulunan Tekstil, Makine, Deri, Kimya, Kozmetik, Boya fabrikalarının atıkları bu çaya deşarj edilmektedir. Çayın kenarına deri sanayinin atıkları için bir arıtma tesisi kurulmuştur. Temizlenmesi için çalışmalar devam etmektedir. Buna rağmen halen bir sonuç alınamamıştır. Çorlu Çayı, Trakya bölgesinin büyük oranda insan ve tarım ihtiyacını karşılamakta olan Ergene Nehri'ne dökülmektedir. Trakya'nın en büyük akarsuyu olan Meriç Nehri'nin bir kolu olan Ergene Nehri, Çorlu'nun 12 km. kuzeyinden geçmektedir.

Ekonomi

Trakya'nın ikinci büyük yeraltı sularına sahip bir bölgededir. Bir çanak gibi üstü kum çakıl olan arazi, bir süzgeç gibi yağan kar ve yağmur sularını yer altına geçirmektedir. Bu durum kirlilik açısından da tehlike arz etmektedir. Çöp atıklarının, sanayi atıklarının sızıntıları da bu yeraltı sularına karışmaktadır. Bu kirlenmenin acil olarak önlenmesi için gerekli tedbirlerin ele alınması kaçınılmazdır. Yöredeki yeraltı suyu potansiyelinin 274 hm³/yıl'ı, Ergene Havzası'ndan kaynaklanmaktadır. Tekirdağ'ın kullandığı su miktarı toplam suyun %42'sini oluşturmaktadır. Bu miktarın %61'inin (51.72 hm³/yıl) Çorlu ilçesine ait olduğu dikkat çekicidir. Ayrıca Çorlu ilçesinin içme, kullanma ve sanayi amaçlı çektiği su miktarının, sulama suyundan daha fazla olduğu görülmektedir.

Endüstrilerin günlük toplam su ihtiyacı 90.000 m³/gün'ü bulmaktadır. Bu miktar kuyular yardımıyla ve yeraltı suyunun plansız bir şekilde kullanılmasıyla karşılanmaktadır. Kum-çakıl açısından da bölgenin zengin yerinde bulunan Çorlu, Karatepe taş ocakları bölgenin yegane beton, beton agregası ve asfalt mıcırı üreten sahasıdır. Bütün beton santralleri, belediyeler, karayolları, köy hizmetleri, liman işletmeleri, hava meydanları işletmeleri ihtiyaçlarını Karatepe Taş Ocakları'ndan karşılamaktadır. Hatta İstanbul Fatih Sultan Mehmet Köprüsü, Mecidiyeköy üst geçidi, Haliç Köprüsü aşınma tabakalarını da burası sağlamıştır. Ayrıca, Yulaflı köyü yöresinde TPOAŞ'ın yaptığı sondajlarda yörede doğalgaza da rastlanmıştır.

İlçede 1.131'i gayri sıhhi müessese olmak üzere 8.046 işyeri kaydı bulunmaktadır.

Sanayi
Çorlu; kimya, deri ve tekstil sektörü başta olmak üzere sanayinin yoğunlaştığı bir şehirdir. 1998 yılında kurulan Çorlu Deri Organize Sanayi Bölgesi, 130 hektarlık bir alana sahiptir ve burada 45'i faal 106 deri fabrikası bulunmaktadır.

Nüfus

1927'de 8.000 olan nüfus, 1965'te 25.000'i, 1970'te 45.000'i aşmış,1990'da 75.000'e dayanmıştır.Bu tarihten sonra gelişen sanayie paralel hızla göç almaya başlamış ve 1997'de 120.000'e ulaşan nüfus, 2007 yılında yapılan nüfus sayımında 190.712'i aşmıştır. Böylece Edirne (138.793) ve Tekirdağ (141.439) il merkezlerini de geçerek İstanbul hariç Trakya'nın en büyük kenti olmuştur. Türkiye nin en gelişmiş 10 ilçesi arasındadır. T.C. Başbakanlık Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi (ADNKS) Veri Tabanı rakamları açıklandı. Buna göre (TÜİK) 2010 sayımına göre 252.974 nüfusu ile Çorlu şehir merkezinin 77 ilin merkezinden daha fazla nüfusa sahip olduğu ortaya çıktı.
2020 yılının verilerine göre, Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi verilerine göre Çorlu'nun yeni nüfusu 279 bin 251 oldu.

2020 yılında 270 bin 944 olan Çorlu nüfusu, Türkiye İstatistik Kurumu Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi verilerine göre 8 bin 307 kişi artarak 279 bin 251 oldu.

Verilere göre Çorlu nüfusunun 141 bin 994'ünün erkek, 137 bin 257'sinin ise kadın olduğu belirlendi.

Çorlu'nun nüfusu en yüksek mahallesi 40 bin 405 kişiyle bu yıl da Şeyhsinan Mahallesi oldu.

Mahalleleri
2020 yılı verilerine göre Çorlu'daki mahallelerin nüfusları:

  6360 sayılı yasa ile köy tüzel kişiliği kaldırılıp mahalleye dönüştürülmüştür.
  6360 sayılı yasa ile belde tüzel kişiliği kaldırılıp mahalleye dönüştürülmüştür.

Gelişimi

Çorlu'nun coğrafi konumu dolayısıyla (Avrupa ile Asya arasında bir köprü) özellikle sanayinin bu ilçeye akın etmesine yol açmıştır. İstanbul, Kocaeli, Bursa ile beraber Türkiye sanayisinde önemli yer almaktadır. Bundan 30 yıl öncesinde sakin bir ilçe olan Çorlu şu an tam anlamıyla bir sanayi kenti görünümünü almıştır. Bunun sonucu olarak göç artmış ve nüfus yoğunluğu hat safhaya çıkmıştır. Bu hızlı gelişimden ve hareketliliğinden dolayı Küçük İstanbul adını bile yakıştırmışlardır. Türk Hava Yolları iştiraki olan AnadoluJet'in Çorlu Havaalanı Ankara-Çorlu Seferlerine başlamıştır. Trakya'yı Anadolu'ya havayolu ile bağlayan ilk ve tek havaalanı pisti Çorlu'da bulunmaktadır.

Demografik yapı
1927 sayımlarına göre ilçede 8.000 kişi yaşamaktaydı.
İlçenin nüfusu 2020 nüfus sayımına göre 279.251'dir.
İlçe 26  mahalleden oluşmaktadır. Nüfusu yerli halk oluşurken 1800'lü yıllardan itibaren Rumeli göçmenleri iskan edilmişlerdir. İlçede yaşayan Boşnaklar, Pomaklar, Romanlar, Çerkesler, Arnavutlar Osmanlı'nın son dönemlerinden itibaren şehre yerleşmişlerdir. İlçeye en son yaşanan toplu göçü ise 1990 yılında Bulgaristan'daki baskılardan kaçarak anavatanlarına sığınan ve halk dilinde "muhâcır/mâcır" diye söylenen Bulgaristan Türkleri gerçekleştirmiştir. Tekstil, Deri, gıda, Kimya sanayisinin gelişmesi ile  özellikle 1978 yılından itibaren başta Sinop, Samsun, Muş, Yozgat, Kayseri, Erzurum, Malatya, Kars, Nevşehir, Niğde, Aksaray,Diyarbakır, Ordu, Tokat, Siirt, Sivas, Zonguldak,  Çorum, Yozgat, Trabzon ve Van şehirlerinden yoğun göç almıştır. İlçeye en son yaşanan toplu göçü ise 1990 yılında Bulgaristan'daki baskılardan kaçarak anavatanlarına sığınan ve halk dilinde "muhâcır/mâcır" diye söylenen Bulgaristan Türkleri gerçekleştirmiştir.

Çorlu, daha çok Güneydoğu Anadolu Bölgesi, Doğu Anadolu Bölgesi, Karadeniz Bölgesi, İç Anadolu Bölgesi ve Marmara Bölgesi'nden göç almaktadır. Çorlu tüm bu bölgelerden gelen yoğun göçün yanında Silivri, Çatalca, Edirne, Hayrabolu, Saray, Kırklareli, Pınarhisar, Meriç, Uzunköprü, İpsala gibi yakın il ve ilçelerden de sürekli olarak göç almaktadır.

Kardeş şehirleri
 Taşköprü, Kastamonu
 Kumanova
 Prizren
 Simeulue Adası

Resim Galerisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Çorlu Kaymakamlığı Web Sitesi
 Çorlu Belediyesi Web Sitesi

Çorlu


කෘෂි කාර්මික කටයුතු වලදි - ආරක්ෂාව සහ සෞඛ්‍ය

2001 ජුනි කැන්සාස් හි හැස්කල් පෙදෙසේ කේන්ද්‍රීය වාරි ක්‍රමයක් තිබෙන වෘත්තාකාර වගා බිමක චන්ද්‍රිකා ඡායාරූපයක් - හොඳින් වැඩුනු වගාවන් කොළ පාටින් පෙනේ. සෝගම් වැඩෙන්නේ ඉරිගු වලට වඩා සෙමිනි. එබැවින් ඒවා කුඩා මෙන්ම සුදු මැලි පාටින් පෙනේ. තිරිඟු දීප්තිමත් රන් පැහැයෙනි. ඒ ජුනි මාසයේ අස්වැන්න නෙලීමට නියමිත හෙයිනි. ගුරු පාටින් පෙනෙන බිම් කොටස මෑතදි සීසාන ලද පෙදෙසයි.

එක්සත් ජනපදය

කෘෂිකර්මාන්තය ඇතුලත් වන්නේ බොහෝ උපද්‍රව සහිත කර්මාන්තයක් ලෙසිනි. ගොවීහු නිතර මරණීය හෝ මරණීය නොවන උපද්‍රව වලටද පෙනහලු ආබාධ, ශබ්දය නිසා හටගන්නා කර්ණ ආබාධ, සමේ රෝග සහ භාවිතා කරන කෘෂි රසායන හේතුවෙන් ඇති වන පිළිකා තත්වයන්ටද ගොදුරු වෙති. එසේම කෘෂි කර්මාන්තය යනු ගොවීන් මෙන්ම පවුලේ අයද තුවාල අසනීප සහ මරණ වලට ලක්වීමේ නැඹුරුවක් ඇති කර්මාන්තයකි.
·	සාමාන්‍යයෙන් වර්ෂයකදි ඇමරිකාවේ ගොවිබිම් වල වැඩෙහි යෙදෙන්නන්ගෙන් 516 ක් මිය යති. (1992 – 2005) මෙම මරණ වලින් 101 කට හේතු වී ඇත්තේ ට්‍රැක්ටර් පෙරලීමයි.
·	සැම දිනකම ගොවිබිම් වල වැඩෙහි යෙදෙන්නන්ගෙන් 243 දෙනෙකුට තුවාල ඇති වීම නිසා වැඩ කිරීමට නොහැකි තත්වයට පත් වෙති. මෙයින් 5% ක් ජීවිත කාලයටම බලපාන අනතුරු වේ.

තරුණ කම්කරුවන්

කෘෂි කර්මාන්තය යනු තරුණයින්ට ඉතා අනතුරු ගෙන දෙන කර්මාන්තයකි. 1992 සහ 2000 අතර කාලය තුල වැඩ කිරිමේදි අනතුරට පත් තරුණයින්ගේ සංඛ්‍යාව 42% කි. අනිකුත් කර්මාන්ත මෙන් නොව කෘෂි කර්මාන්තයේදි මෙසේ අනතුරට පත් වන තරුණයින්ගෙන් භාගයක් දෙනා අවුරුදු 15 ට අඩු අය වෙති.

වයස 15 – 17 කාණ්ඩ වල තරුණයින්ගෙන් කෘෂි කර්මාන්තයේ නියැලෙන තරුණයින්ට ඇති වන මරණීය තුවාල වෙනත් ක්ෂේත්‍රයන්ට වඩා සිව් ගුණයකින් වැඩිය. කෘෂි කර්මාන්තයේදි තරුණයින්ට යන්ත්‍ර සූත්‍ර වැනි අනතුරු විය හැකි උපකරණ සමගද, සීමිත ප්‍රදේශ වලද, උස් ස්ථාන වලද, සතුන් සමගද, වැඩ කිරීමට සිදු වේ.
·	2004 වර්ෂයේදි අවුරුදු 20 ට අඩු ළමයින් සහ තරුණයින් මිලියන 1.26 ක් ගොවිබිම් වල ජීවත් වූ අතර එයින් 699,000 ක් ඒවායේ වැඩ කළහ. ගොවිපල වල ජීවත් වන තරුණයින්ට අමතරව තවත් අතිරේක 337,000 ක් ළමයි සහ තරුණයින් 2004 වර්ෂයේදි එක්සත් ජනපදය විසින් කුලියට ගෙන තිබුනි.
·	1990 – 1996 කාලය තුල ගොවිපලවල් වල සිදු වූ ළමා මරණ සංඛ්‍යාවේ සාමාන්‍යය 103 කි. මෙයින් 40% ක ප්‍රමාණයක් මිය ගොස් ඇත්තේ ගොවිපලේ වැඩ කරමින් සිටියදීය.
·	2004 දී ළමයින් සහ තරුණයින් 27,600 ක් ගොවි බිම් වලදි තුවාල ලබා ඇත. මෙයින් 8,100 ක් දෙනා තුවාල ලබා ඇත්තේ වැඩ කරමින් සිටියදීය.

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Agriculture#Agriculture_safety_and_health


Mændenes artistiske individuelle all-around under sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro blev afholdt d.10. august 2016 i HSBC Arena. Kōhei Uchimura vandt guld, og han var den første mandlige gymnast i 44 år, som vandt guld i to på hinanden følgende olympiske lege.

Tidsoversigt
Alle tider er i brasiliansk tid (UTC−3)

Referencer

Artistiske individuelle all-around (herrer)

Gymnastik under sommer-OL 2016 – Artistiske individuelle all-around (herrer)


Vedanayagam Samuel Azariah (* 1874 in Vellalan Vilai, Thoothukudi-Distrikt, Indien; † 1. Januar 1945 in Dornakal), auch geschrieben als Vedanayakam Samuel Azariah, war ein Pionier der ökumenischen Bewegung in Indien. Er war der erste indische Bischof in den Kirchen der Anglikanischen Gemeinschaft und wurde als Bischof der Diözese Dornakal im Dezember 1912 geweiht.

Leben
Vedanayagam Samuel Azariah wurde 1874 in Indien geboren, in der Ortschaft Vellalan Vilai, im Thoothukudi-Distrikt (jetzt Tamil Nadu). Er war der Sohn des anglikanischen Pfarrers Thomas Vedanayagam und seiner Frau Ellen. Seinen Vater verlor Azariah schon in früher Jugend. Ausgebildet wurde er an christlichen Missionsschulen und im Madras Christian College.

Azariah heiratete Anbu Mariammal Samuel, eine Mitstudentin. Sie hatten sechs Kinder.

Im Jahr 1893, im Alter von neunzehn Jahren, wurde er Evangelist im Christlichen Verein junger Männer CVJM (Young Men Christian Association YMCA), und war Sekretär des CVJM in Südindien von 1895 bis 1909. Er erkannte die Notwendigkeit der Inkulturation der christlichen Mission. 1903 wurde er Mitbegründer der indischen Missionsgesellschaft (mit Sitz in Tinnevelly) und im Dezember 1905 war er einer der Gründer des National Missionary Society. Viele Jahre war er Vorsitzender des National Christian Council.

Im Jahr 1909 verließ er die CVJM-Arbeit, wurde zum anglikanischen Priester ordiniert und begann seine Missionsarbeit unter den Parias in Hyderabad. Azariah hatte ungewöhnliche Missionsmethoden. Wenn er eine Gemeinde besuchte, forderte er alle Getauften dazu auf, eine Hand auf den Kopf zu legen – Erinnerung an die Handauflegung bei der Taufe – und zu sprechen: Ich bin ein getaufter Christ, wehe mir, wenn ich das Evangelium nicht verkündige. (1.Kor.9,16)

1910 sprach er auf der Weltmissionskonferenz in Edinburgh über die Notwendigkeit indischer Kulturformen in der Mission und im Gottesdienst, kritisierte aber auch rassistische Umgangsformen weißer Missionare. Im Dezember 1912 wurde er als erster Bischof der anglikanischen Diözese Dornakal in Andhra Pradesh (heute im Bundesstaat Telangana) geweiht – der erste indische anglikanische Bischof in Indien. Als Bischof weihte er viele Inder zu anglikanischen Priestern, und 1936 weihte er die neue Epiphany Cathedral (Kathedrale der Erscheinung des Herrn) in Dornakal, die ganz im indischen Baustil errichtet worden war.

Azariah sah, dass die Sendung der Kirche ein Ausdruck ihrer Einheit sein sollte, und übernahm deswegen eine führende Rolle bei den Verhandlungen über die Bildung der Vereinigten Kirche von Südindien. Diese wurde dann 1947 gegründet, zwei Jahre nach seinem Tod.

Zusammen mit Bischof Henry Whitehead schrieb er das Buch Christ in the Indian Villages (1930). 1936 wurde von ihm India and the Christian Movement veröffentlicht. Sein Buch Christian Giving, das 1954 erschien, wurde in mehrere Sprachen übersetzt. Er schrieb auch Artikel über die christliche Mission, z. B. Die Notwendigkeit der Einheit der Christen für die Missionierung der Welt und Die Ausbreitung des Christentums. Die Universität Cambridge zeichnete ihn 1920 mit der Ehrendoktorwürde aus.

Im Heiligenkalender der Church of England wird Azariahs am 2. Januar gedacht.

Literatur
 Susan Billington Harper: Azariah, Vedanayagam Samuel. In: Gerald H. Anderson (Hrsg.): Biographical Dictionary of Christian Missions.  Wm. B. Eerdmans Publishing, Grand Rapids 1998, ISBN 978-0-8028-4680-8, S. 35 f (online).
 Susan B. Harper: In the Shadow of the Mahatma. Bishop V. S. Azariah and the travails of Christianity in British India (= Studies in the history of Christian Missions). Eerdsmans, Cambridge 2000, ISBN 0-8028-3874-X.
 Knud Heiberg: V. S. Azariah, bishop of Dornakal. Skjern, Kopenhagen 1950.
 Percy Barnabas Emmet: Apostle of India. Azariah, bishop of Dornakal. SCM Press, London 1949.
 Carol Graham: Azariah of Dornakal. Indian Society for Promoting Christian Knowledge, Delhi 1972 (Nachdr. d. Ausg. London 1946).
 John Z. Hodge: Bishop Azariah of Dornakal. The Christian Literature Society for India, Madras 1946.
 Gardiner M. Day: Azariah of Dornakal. 1874–1945. Episcopal Church Press, New York 1959.

Einzelnachweise

Heiliger (20. Jahrhundert)
Anglikanischer Bischof (20. Jahrhundert)
Anglikanischer Theologe (20. Jahrhundert)
Ökumenische Persönlichkeit
Person des Christentums (Indien)
Person (Christlicher Verein Junger Menschen)
Person (Telangana)
Ehrendoktor der University of Cambridge
Inder
Geboren 1874
Gestorben 1945
Mann

Vedanayagam Samuel Azariah


Bu madde Boğdan Prensliği adlı Moldova ülkesi hakkındadır. Boğdan adlı bölge için  Boğdan, Moldova adlı ülke için Moldova maddelerine bakabilirsiniz.

Boğdan Prensliği veya Boğdan Beyliği veya Moldova Prensliği , (Moldovaca: Цара Молдовей, Rumence:Principate Moldova) Avrupa'da Doğu Karpatlar ve Dinyester nehri arasında kurulmuş tarihi prenslik. Önce bağımsız sonra özerk bir ülke olmuştur. Eflak Prensliği ile birleştiği zaman da modern Romanya'nın temelleri atılmıştır. Boğdan Prensliği çeşitli zamanlarda Bukovina'nın hepsi ile Besarabya ve Bucak'ı kapsamıştır.

Romanya tarihi
Boğdan
Eski Balkan devletleri

Boğdan Prensliği


An Pitcairnia palmoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez ngan Luis Aloysius, Luigi Sodiro. An Pitcairnia palmoides in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia palmoides


El Rally de Gran Bretaña de 1998, oficialmente 54th Network Q Rally of Great Britain, fue la edición 54 y la decimotercera y última ronda de la temporada 1998 del Campeonato Mundial de Rally. Se celebró entre el 22 y el 24 de noviembre en los alrededores de la localidad de Cheltenham y el vencedor fue el británico Richard Burns con un Mitsubishi Carisma GT que logró la segunda victoria de la temporada y de su carrera, además de ser la primera en su tierra natal. Los protagonistas del rally sin embargo, fueron: Tommi Mäkinen y Carlos Sainz que llegaron a la última ronda del año con una diferencia de solo dos puntos en favor del finlandés por lo que se jugaron el título de pilotos en Inglaterra.  Aquel que quedase por delante del otro sería el vencedor y paradójicamente ninguno de los dos consiguió terminar la prueba y el título se lo adjudicó Mäkinen. En el campeonato de marcas Mitsubishi y Toyota también se jugaban el título. La segunda llegaba a Inglaterra con cuatro puntos de ventaja sobre la primera pero debido a los abandonos de Sainz, Didier Auriol y Gronholm no pudo sumar ninguno, por lo que a Mitsubishi le bastó con los puntos de Burns para proclamarse campeona.

Desarrollo

El rally contó con 380,3 km cronometrados a disputar en 28 tramos durante los tres días. La prueba transcurrió sobre los tradicionales caminos de tierra ingleses, con alguna presencia de asfalto el primer día  y fue enteramente dominado por los pilotos ingleses. Colin McRae que corría con un Subaru Impreza y Richard Burns con un Mitsubishi Carisma, a la postre ganador, se adjudicaron entre ambos 25 de los 28 tramos disputados y se alternaron el liderato que finalmente se llevó Burns gracias al abandono de su compatriota McRae. La lluvia y la niebla hicieron acto de presencia durante el transcurso de la carrera.

El primer día se disputó entre las localidades de Cheltenham, Birmingham y Silverstone. Colin McRae comenzó fuerte marcando el scratch en los primeros seis tramos. Durante el sexto tramo, Tommi Mäkinen destrozó la rueda trasera derecha de su coche al golpear contra un bloque de cemento, decidió continuar, pero finalmente tuvo que abandonar cuando un control policial le obligó a detenerse. De esta manera a Carlos Sainz le bastaba con finalizar cuarto, para sumar los tres puntos que lo situaria por delante de Mäkinen.

El segundo día, Richard Burns comenzó a apretar y marcó los mejores tiempos de la mañana y al final del día se situó líder gracias en parte al abandono de McRae que tras disputar el tramo 19, el motor de su Impreza se averió.

El tercer día del rally transcurrió con normalidad, Burns se adjudicó los mejores tiempos de todos los tramos y ganó el rally acompañado en el podio por los Ford Escort de Juha Kankkunen y Bruno Thiry.  La mala suerte sin embargo, se cebó sobre el español. En el último tramo del rally y a solo 500 metros de la meta, el Toyota Corolla WRC se averió y Sainz no pudo terminar. Una de las bielas del Corolla dijo basta y al romperse, el aceite derramado se inflamó y causó un pequeño incendio en el motor. Aunque Sainz y Moya se bajaron del coche y trataron de apagar el incendio y continuar, el Corolla no arrancó. El título se fue entonces para Mäkinen, que se enteró de que era campeón, durante una entrevista posterior a la carrera, cuando su hermano le comunicó la noticia por teléfono.

Tramos y ganadores

Clasificación final

Referencias

Enlaces externos
 Video. Youtube: Rally GB 1998

Deporte en Reino Unido en 1998
Deportes de motor en 1998
Temporada 1998 del Campeonato Mundial de Rally
Rally de Gran Bretaña

Rally de Gran Bretaña de 1998


Escuela de Samba Barrio Rampla es una escuela de samba de la ciudad de Artigas, Uruguay y es concursante anualmente del carnaval de dicha ciudad, el cual se inspira en el de Río de Janeiro. Su música se basa en el samba y el samba de enredo. Ha ganado veinte veces el concurso desde su fundación, en 1989. Tiene su cuadra de ensayos localizada en el barrio homónimo, en la calle Blandengues 25, entre 18 de julio y 12 de octubre. Su presidente es Néstor Suárez. Sus colores son el verde y rojo y su símbolo institucional es el pandero.

Historia
Fue fundada en el barrio más poblado de la ciudad, del cual obtuvo su nombre, el barrio Rampla. Entre sus fundadores se encuentran, Lucía Moreira, Fátima Martínez, Luis Bravo y Néstor Suárez, desde entonces presidente de la escuela, entre otras ilustres figuras del barrio. Fue fundada como una "batucada" en sus inicios para convertirse hoy en día en la escuela de samba más laureada del Uruguay. A lo largo de las veinticinco competiciones del Carnaval en que ha participado ha logrado veinte títulos, siendo el primero en 1993 y el último en 2020. Es la octacampeona del carnaval artiguense, conquistando ocho veces consecutivas el título desde el año 2007 hasta el año 2014. En la edición de 2013 se dio algo histórico cuando un empate casi logra quitarle el campeonato a la escuela, después de muchos años de cierta holgura, siendo decidido el mismo a través de un sorteo de ítems, la otra escuela era Imperio del Ayuí. En el año 2014, la escuela se homenajeó sus 25 años de historia, con un desfile emotivo, en el cual cada sector de la escuela representaba un enredo determinado. En los años de 2015 y 2016, la escuela atravesó momentos difíciles en los cuales aquello que se había vuelto costumbre de volver al barrio con una copa, fue interrumpido. En el año 2017, la escuela pasó por muchas renovaciones, entre las más importantes, la contratación de Guaracy Feijó como carnavalesco y de los compositores Junior Fionda y Lequinho da Mangueira. La grabación del samba pasó a realizarse en Río de Janeiro, con la participación especial de Igor Sorriso. Rampla realizó un desfile de gran impacto, contando la historia de los antiguos imperios africanos ingresando a la avenida con un aire renovado, levantando el público de punta a punta con un samba marcante. Luego de un retraso en el fallo de los jurados, que comenzó alrededor de las 18 horas, se consagró campeona del carnaval de Artigas, con una importante diferencia de alrededor de 5 puntos con quien se quedaba con el segundo lugar. El año de 2018 fue realizado un gran carnaval en el cual se siguieron los lineamientos del año anterior, realizando un gran trabajo plástico con alas y alegorías bien terminadas y de muy alto nivel. En el año 2019 se realizó un enredo en homenaje al género musical que le da sentido a nuestra fiesta, el samba, contando la historia desde su origen africano, homenajeando inclusive a grandes nombres de la música popular como el grupo "Fundo de Quintal", considerado por muchos el mejor grupo de samba y pagode de la historia. En el carnaval de 2020, pisó la avenida con un enredo absolutamente crítico, "É coisa de pele", en el cual Rampla dio voz a aquellos que no tienen voz, haciendo alusión a las diversas situaciones de discriminación que aún se viven en la sociedad, un samba con frases muy fuertes como "lembra que a alma não tem cor", marcaron un desfile super emocionante. En tiempos de pandemia, así como muchas entidades, también atravesó un duro golpe económico, pero aun así se hicieron durante meses, ollas solidarias todos los fines de semana en la cuadra de ensayos, repartiendo comida a personas de todos los barrios de la ciudad de Artigas, que pasaban por momentos difíciles. Es por estas y por algunas otras actividades, que Rampla es cariñosamente conocida por ser la escuela del pueblo. En el mes de febrero de 2021, con la intención de mantener viva la llama del carnaval, la escuela realizó el festejo de su cumpleaños y un desfile virtual, con el objetivo de llevar un poco de alegría a los hogares verdes y rojos, convirtiéndose en la única escuela de samba de Artigas en realizar eventos virtuales. Luego de atravesar momentos difíciles en la pandemia, lo que mantuvo unida y viva a la comunidad de Rampla fue la fe, y ese fue el enredo para el carnaval de 2022, un carnaval totalmente atípico marcado por la incertidumbre con respecto a su realización debido a los casos de Coronavirus. Con la baja de casos en el mes de febrero, se realizó el desfile, que enfrentó problemas climáticos, y el desfile de Rampla que estaba programado para el día domingo 27 de febrero, fue suspendido debido a una fuerte tormenta que se produjo en la ciudad de Artigas, afectando las alegorías de la escuela que ya estaban prontas para el desfile. La Federación de Escuelas de Samba de Artigas, decidió en conjunto con la Intendencia Departamental, que se juzgara solo la primera noche de desfile de cada escuela de samba, y que lo programado para el domingo, se postergara para el día martes 1 de marzo y que la entrada a la Avenida Lecueder, fuera gratis. Así se hizo, y de cuatro escuelas que se presentaron, solamente Rampla presentó un desfile completo, con todos los segmentos de la escuela, y lo hizo de la misma forma que en la primera noche donde si fue juzgada. El samba, considerado por muchos como el mejor del año y uno de los mejores de la historia de Rampla, funcionó en la avenida, levantando y emocionando al público que miraba el desfile. El día del fallo, Rampla y Académicos que eran ampliamente las grandes favoritas a ganar el campeonato, ocuparon el 3.er y 4.º puesto respectivamente, dejando perpleja a la comunidad del samba artiguense.

Campeonatos
He aquí el nombre de los enredos : Todos los nombres de enredos están en español; los originales están como es tradición en el sincretismo cultural del carnaval artiguense, en portugués.

Referencias

Imágenes

Carnaval en Artigas
Escuelas de samba
Organizaciones fundadas en 1989
|}

Barrio Rampla


Die Ringer-Europameisterschaften 1989 fanden vom 5. Mai bis 7. Mai 1989 in Oulu (griechisch-römischer Stil) und vom 12. Mai bis zum 14. Mai in Ankara (freier Stil) statt.

Griechisch-römisch, Männer

Ergebnisse

Kategorie bis 48 kg

Titelverteidiger: Lars Rønningen, Norwegen
Titelverteidiger Lars Rønningen startete in der Kategorie bis 52 kg und belegte dort den 9. Platz.

Kategorie bis 52 kg

Titelverteidiger: Andrij Kalaschnykow, Sowjetunion

Kategorie bis 57 kg

Titelverteidiger: Alexander Schestakow, Sowjetunion

Kategorie bis 62 kg

Titelverteidiger: Jenő Bódi, Ungarn

Kategorie bis 68 kg

Titelverteidiger: Attila Repka, Ungarn
Yalouz und Loikas teilten sich den dritten Platz.

Kategorie bis 74 kg

Titelverteidiger: Bissolt Dezijew, Sowjetunion

Kategorie bis 82 kg

Titelverteidiger:  Michail Mamiaschwili, Sowjetunion

Kategorie bis 90 kg

Titelverteidiger:  Iwajlo Jordanow, Bulgarien

Kategorie bis 100 kg

Titelverteidiger: Anatoli Fedorenko, Sowjetunion

Kategorie bis 130 kg

Titelverteidiger: Alexander Karelin, Sowjetunion

Medaillenspiegel

Freistil, Männer

Ergebnisse

Kategorie bis 48 kg

Titelverteidiger: Wassili Gogolew, Sowjetunion

Kategorie bis 52 kg

Titelverteidiger: Walentin Jordanow, Bulgarien

Kategorie bis 57 kg

Titelverteidiger: Sergei Beloglasow, Sowjetunion

Kategorie bis 62 kg

Titelverteidiger: Stepan Sargsjan, Sowjetunion

Kategorie bis 68 kg

Titelverteidiger: Arsen Fadsajew, Sowjetunion

Kategorie bis 74 kg

Titelverteidiger: Adlan Warajew, Sowjetunion

Kategorie bis 82 kg

Titelverteidiger: Juri Worobjow, Sowjetunion
Gencalp und Lohyna erhielten beide die Silbermedaille, Gold wurde nicht vergeben.

Kategorie bis 90 kg

Titelverteidiger: Macharbek Tschadarzew, Sowjetunion

Kategorie bis 100 kg

Titelverteidiger: Leri Tschabelow, Sowjetunion

Kategorie bis 130 kg

Titelverteidiger: Aslan Chadarzew, Sowjetunion

Medaillenspiegel

Quelle
 www.foeldeak.com

1989
Sportveranstaltung 1989
Europameisterschaften 1989
Sportveranstaltung in Oulu
Europameisterschaften 1989
Sportveranstaltung in Ankara

Ringer-Europameisterschaften 1989


Lugo es una estación ferroviaria situada en la ciudad española de Lugo, en la comunidad autónoma de Galicia. Dispone de servicios de Larga y Media Distancia operados por Renfe. Existe otra estación en la ciudad, Lugo-Mercancías, dedicada exclusivamente al tráfico de mercancías.

Es la segunda estación más utilizada de la provincia de Lugo ya que la estación de Monforte de Lemos, situada en un importante nudo ferroviario, la supera ampliamente. En 2018 recibió 67.300 pasajeros.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 432,052 de la línea férrea de ancho ibérico que une León con La Coruña, entre las estaciones de Rábade y de Lajosa. El tramo es de vía única y está sin electrificar.

Historia
El ferrocarril llegó a Lugo el 10 de octubre de 1875 con la apertura del tramo La Coruña-Lugo de la línea férrea Palencia-La Coruña por parte de la Compañía de los Ferrocarriles de Asturias, Galicia y León que tuvo que embarcarse en unas obras de gran complejidad debido a la orografía del terreno en algunas zonas. En 1885, la mala situación económica de la empresa concesionaria le obligó a fusionarse con la potente Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España. En 1941, Norte fue nacionalizada e integrada en la recién creada Renfe quien gestionó la estación hasta la separación de Renfe en Adif y Renfe Operadora el 31 de diciembre de 2004.

El 4 de agosto de 2010, Fomento, el Ayuntamiento de Lugo y la Junta de Galicia firmaron un acuerdo para la construcción de la nueva estación intermodal de Lugo que integrará tren y autobús y que se situará en el emplazamiento de la actual estación de tren. La obra abrirá las puertas a la llegada del AVE a la ciudad. El 29 de abril de 2011 Fomento aprobó un anteproyecto de estación con forma de puente presentado por Eptisa Servicios de Ingeniería, Junquera Arquitectos y Calter Ingeniería. Una vez firmado el contrato el plazo de ejecución será de 27 meses.

La estación

El edificio de viajeros de la estación de Lugo es una estructura de dos pisos de planta alargada y rectangular que luce un aspecto clásico. Se sitúa en el centro de la ciudad cerca de la muralla romana y del casco viejo.

Cuenta con dos andenes, uno lateral y otro central al que acceden tres vías. Otras cuatro vías completan las instalaciones. Los cambios de andén se realizan gracias a un paso subterráneo. Recientemente se ha adaptado la estación para personas minusválidas subiendo la altura de los andenes para que estas personas puedan subir fácilmente a los trenes. Se construyeron dos ascensores que se comunican con el paso subterráneo para ser usados para equipajes, carritos de bebés y personas minusválidas.

Dispone de venta de billetes, atención al cliente, aseos y cafetería. Todo el recinto está equipado con servicios adaptados para las personas con discapacidad. En el exterior existe un aparcamiento situado enfrente del edificio, una parada de taxi y otra de autobuses urbanos.

Servicios ferroviarios

Larga distancia
A pesar de su condición de capital de provincia, Lugo no dispone de una gran variedad de conexiones ferroviarias de largo recorrido. Actualmente los únicos servicios de Larga Distancia son el Alvia que une la ciudad con Madrid (vía Zamora) y el Intercity, que sirve de enlace con otros trenes de Largo Recorrido, que uniéndola con Monforte de Lemos y Orense.

Antes de la pandemia de COVID-19 también paraban en la estación los trenes nocturnos Trenhotel Atlántico, que unía Madrid con Ferrol, y Trenhotel Galicia, que unía Barcelona con La Coruña. Ambos fueron suprimidos por la pandemia de COVID-19.

Media distancia
Los trenes de Media Distancia de Renfe cubren el trayecto entre La Coruña o Lugo y Monforte de Lemos u Orense. Algunos de ellos sirven de enlace para coger el AVE a Madrid en Orense y el Alvia a Barcelona en Monforte de Lemos.

Servicios de Media Distancia

Referencias

Enlaces externos
 Larga Distancia en la web de Renfe.
 Media Distancia Galicia en la web de Renfe.

Lugo
Transporte en Lugo
Lugo
Lugo
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1875
Estaciones de ferrocarril de Galicia inauguradas en el siglo XIX

Estación de Lugo