A União das Igrejas Protestantes da Alsácia e Lorena - UIPAL - ( em francês: Union des Églises protestantes d'Alsace et de Lorraine ) é a maior denominação protestante na Alsácia e Mosela. Foi formada em 2006, pela fusão da Igreja Protestante da Confissão de Augsburgo da Alsácia e Lorena e a Igreja Protestante Reformada da Alsácia e Lorena. Todavia, as denominações constituintes continuaram existindo como órgãos internos da denominações.

A denominação permite a ordenação de mulheres e o casamento entre pessoas do mesmo sexo.

É membros do Conselho Mundial de Igrejas, Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas e Federação Luterana Mundial.

Denominações unidas na França
Denominações unidas que permitem o casamento entre pessoas do mesmo sexo


කොළඹ මහනුවර මාර්ගයේ කිරිබත්කුඹුරෙන් දකුණට හැරී වතුරකුඹුර මාර්ගයේ ගමන් කරන ඔබ පිවිසෙන්නේ ඓතිහාසික පුවත් රැසක් සඟවාගත් ප්‍රදේශයකටය. එහි එක් ගම්මානයකි සූරියගොඩ. වතුරකුඹුර මාර්ගය කිලෝමීටර් 1.5 ක් ගමන් කර දකුණට හැරී ගිය විට සූරියගොඩ විහාරය දක්වා දිවෙන මාවත හමුවේ. අදත් ජනාවාස බහුලව පැතිරී තිබෙන මේ පෙදෙස තැන තැන පිහිටි කෙත්වතු, කරාබු, සාදික්කා, ගම්මිරිස් සහිත ගෙවතුවගාවලින් යුක්තය. ගම්මානය ප්‍රකට වීමට ප්‍රධාන හේතුව එහි පිහිටි පුරාණ ටැම්පිට විහාරයයි. එය උඩරට බෞද්ධ පුනර්ජීවනයේ ආදි කර්තෘවරයාණන් වූ වැලිවිට සරණංකර සංඝරාජ හිමියන් පැවිදි භූමියට එළඹි සිද්ධස්ථානයයි.

ඉතිහාසය
මෙම විහාරයේ ඉතිහාසය මහනුවර යුගයෙන් එපිට කෝට්ටේ රාජධානි සමය දක්වා ඇදී යයි. කෝට්ටේ 6 වෙනි පරාක්‍රමබාහු (1410-1468) රජුගේ ගුරුවරයකු වශයෙන් සිටි සූරියගොඩ විජේසුන්දර සෙනවිරත්න විජයකෝන් රාජකරුණා අත්තනායක බණ්ඩාර විසින් සූරියගොඩ විහාරය මුලින්ම ඉදි කරවන ලද බව පැවසේ. ඒ සඳහා පරාක්‍රමබාහු රජුගේ ද අනුග්‍රහය ලැබී ඇති බව මෙහි තිබෙන ඒ රජුගේ සන්නස් පත්‍රයෙන් හෙළි වේ. මහනුවර රජ කළ අවසාන සිංහල රජු වූ වීර පරාක්‍රම නරේන්ද්‍රසිංහ (1606-1739) රජු විහාරය යළි ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමට අනුග්‍රහය දක්වා ඇත. ඊට පසු විහාරයට ශ්‍රී නරේන්ද්‍රාරාමය යන නම ලැබී තිබේ. දෙවන විමලධර්මසූරිය (1687-1707) රජ සමයේ එනම් 1698 දී රක්ඛංග දේශයෙන් (එකල බුරුම දේශය) උපසම්පදාව රැගෙන විත් මෙරට ස්ථාපිත කරන ලදී. එම උපසම්පදා උළෙලේදී සන්තාන හිමියන් විසින් පේරාදෙණි ගැටඹේ තොටේ දී උපසම්පදා වූ සූරියගොඩ කිත්සිරි මෙවන් රාජකරුණා මහ තෙරුන් වහන්සේ වැලිවිට සරණංකර හිමියන්ගේ ගුරුවරයා වූහ. මෙලෙස උපසම්පදාව පිහිට වුව ද එවකට පැවැති අවිචාරවත් වාතාවරණය නිසා පිරිසිදු බුදු දහමට සුරක්ෂිතව පැවතීමට බාධා මතුවිය. ක්‍රමයෙන් උපසම්පන්න භික්ෂූන් අපවත් වී ගියහ. අවසාන උපසම්පදා භික්ෂුව අස්ගිරි විහාරයෙහි නායක හුලංගමුවේ ජිනදාස හිමියෝ 1729 දී අපවත් වූහ. එවක පටන් 1753 දී යළි මෙරට උපසම්පදාව පවත්වන තෙක් සිටියේ උපසම්පදා නොවූ සාමණේර හිමිවරු පමණි. උපසම්පදා නොවූ භික්ෂූන් වහන්සේලා ගණින්නාන්සේලා නමින් හැඳින්වූ අතර ඔවුන් ගත කළේ ධර්මානුකූල ජීවිතයක් නොව ලෞකිකත්වයට බර වූ අපචාරී ජීවිතයකි. එලෙස හේන් කොටමින්, ස්ත්‍රීන් ඇසුරු කරමින්, යන්ත්‍ර මන්ත්‍ර ජප කරමින්, වස් කවි සෙත් කවි සදා කියමින්, ගුරුකම් කරමින් කල් ගෙවූහ. "ඔවුහු පවින් බරව දුස්සීල ස්වභාව ඇති ව අඹුදරු රකිමින් ගිහි කිස ඇලුණාහුය. නැකැත් වෙදකම් ආදී කටයුත්තෙහි යෙදුණාහ ය." (සඟරාවක 54 සිට 62 පද්‍ය) මෙවැනි පසුබිමක් පවතින සමයක පැවදිව මහණදම් පිරූ වැලිවිට සරණංකර සාමණේර හිමියන්ගේ එකම අරමුණ වූයේ උපසම්පදාව මෙරට පිහිටුවා යළි සංඝ ශාසනය බැබළවීමටය. ඒ සඳහා සිල්වත් සමාගම නමින් ධර්මයට යොමු වූ භික්ෂූන් පිරිසක් ද රැස් කරගෙන උපසම්පදාව රැගෙන ඒමට අනුග්‍රහය දක්වන ලෙස උඩරට රජුන් ගෙන් ඉල්ලීම් කළහ. ශ්‍රී විජය රාජසිංහ රජ සමයේ ද මේ සඳහා සියමට දූතයන් යවන ලද අතර එය අසාර්ථක විය. ඊට පසු රජු වූ කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජ සමයේ කළ දූත මෙහෙවර පසුව සාර්ථකවී සියම් ජාතික උපාලි නාහිමියෝ මෙරටට පැමිණියහ. උපාලි හිමියන්ගෙ ප්‍රධානත්වයෙන් වැලිවිට සරණංකර ඇතුළු හිමිවරු පිරිසක් 1753 ඇසළ පෝදා අධිශීලය පිහිටුවීමෙන් මෙරට සියම් නිකාය ආරම්භ කළහ. මේ වන විට වැලවිට හිමියන්ගේ වයස අවුරුදු 55 ක් විය.

වර්තමානය
අද සූරියගොඩ විහාරයට යන ඔබට වැලිවිට සරණංකර සංඝරාජ හිමියන් ගේ සිල් සුවඳ රැඳි කෞතුක භාණ්ඩ රාශියක් ද නැරඹීමට පුළුවන. විහාරයේ ඇති කෞතුකාගාරයේ වීදුරු අල්මාරිවල වැලිවිට හිමියන් භාවිතා කළ පුස්කොල පොත්, කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජුගෙන් හිමියන්ට ලැබුණු තඹ සන්නස, සංඝරාජ හිමියන්ගේ රිදී පන්හිද, සරණංකර හිමියන් හැදි සිවුරක්, ජාතික පොත් වහන්සේ, බණ දහම් පොත් ඇතුළු පෞරාණික දෑ රැසක් දැක ගත හැකිය. මහනුවර යුගයේ ඇත්දත් බුද්ධ ප්‍රතිමාව මෙහි ඇති කැටයම් අතර සුවිශේෂී වේ. කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජු විසින් ප්‍රදානය කරනු ලැබූ ඇති සූරියගොඩ සන්නසෙහි විහාරයට පරිත්‍යාග කළ ඉඩම පිළිබඳ දැක්වේ. මෙම විහාරයේ පුරාණ ස්වරූපය සමගින් එක් කළ නවාංග ද දැක ගැනීමට ලැබේ. ඒ නිසා සමහර පැරණි ස්මාරක වල පෙනුමට හානියක් ද වී ඇති බව පෙනේ. පැරණි සංඝාරාමය වෙනුවට නව සංඝාරාමයක් දමා ඇති අතර විහාරය වටා යන සේ වළාකුළු බැම්මක් ඉදිකර තිබේ. බෝ මළුව වටා රන් වැටක්ද ඉදිකර ඇත.

පිහිටීම හා පුරාවිද්‍යා සාධක
පුරාණ විහාරය තනා තිබෙන්නේ බෝමළුවට ඉහලින් උස් භූමියකය. මෙම භූමිය කළුගල් ප්‍රාකාරයකින් සවිමත් කර ඇත. විහාර මළුවට පිවිසෙන කළුගල් පියගැට පෙළකින් ගොස් වාහල්කඩ යටිනි. ඊට පසු පිවිසෙන විහාර අංගනයේ පිළිම ගෙය සහිත ටැම්පිට විහාරය, ඒ ඉදිරිපිට පොහොය ගෙය සහිත විවෘත මණ්ඩපය සහ කුඩා දාගැබ පිහිටා ඇත. මෙම විහාර මළුව වටා දිවයන ප්‍රදක්ෂිණා පථය සහිත ප්‍රාකාරය වටා භික්ෂූ නේවාසිකාගාර ශාලා ඉදි කොට තිබේ. එය මහනුවර යුගයේ දැකිය හැකි අපූරු හුරුබුහුටි වාස්තු විද්‍යාත්මක සැලසුමකි. ධර්මශාලාව, පෝය සීමාව, විහාර මන්දිරය එකම ගොඩනැගිල්ලක පිහිටා තිබීම මෙහි ඇති විශේෂත්වයයි. 1594 දී පෘතුගීසින් හා පළවන විමලධර්මසූරිය රජු අතර දන්තුරේ දී සිදු වූ සටනේ දී පෘතුගීසින් පරාජයට පත්වුවද අවට විහාරස්ථාන වලට හානි සිදු කළහ. සූරියගොඩ විහාරයට ද එම හානි සිදුවිය. එහි පරාල සමහර දැවී ගිය සලකුණු අදද දැකිය හැකිය. ටැම්පිට විහාරය ඉදිකර ඇත්තේ අඩි දෙකහමාරක් උසැති කළුගල් 8 ක් මත දැව බාල්ක යෙදීමෙනි. මහනුවර යුගයේ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයට අනුව වරිච්චි බිත්තියෙන් වලින් විහාරය තනා ඇත. විහාරගෙය දිග අඩි 13 ක් වන අතර පළලින් අඩි 8 කි. විහාරයට ඇතුල් වන දැව උළුවස්ස අඩි 5ක් උසින් යුක්තය. එහි ගජසිංහ රූප සහ පලාපෙති මෝස්තර පින්තාරු කර තිබේ. මෙලෙස උසින් අඩු උළුවහු තැබීම මහනුවර යුගයේ සමහර විහාරස්ථානවල දැකගත හැකිය. බුදු හිමියන්ට සිරස නමා විහාරයට ඇතුළු වීමක් අපේක්ෂා කෙරේ. දෙපස කඩු අතින් ගත් දොරටුපාල රූප දෙකකි. දොර පියන ද ලතා කර්ම හා මල් මෝස්තර වලින් අලංකාර කර තිබේ. විහාර මන්දිරය තුළ ඇති අපූරු කලා නිර්මාණය නම් මකර තොරණ යට හිඳින බුද්ධ ප්‍රතිමාවයි. ප්‍රතිමාව උසින් අඩි එකහමාරක් පමණ වුවද සිවුරු රැළි අපූරුවට සියුම් ලෙස මතු කර තිබීමෙන් ශිල්පියාගේ හැකියාව පැහැදිලි වේ. ප්‍රතිමාවට ඉහළින් ඇති මකර තොරණ මහනුවර යුගයේ හොඳම මකර තොරණ වලින් එකකි. මෙයට සමාන තවත් මකර තොරණක් හිරිපිටිය අසල වරාවල විහාරයේ තිබේ. චිත්‍ර සහ මූර්ති නිර්මාණය කරනු ලැබ ඇත්තේය තෙල්දෙණියෙ සිත්තර නයිදේ විසිනි. ඔහු මහනුවර යුගයෙ සිටි හොඳම සිත්තරෙකි. ඔහුගේ කුඩා දැව ප්‍රතිමාවක් විහාර කෞතුකාගාරයේ දී දැක ගත හැකිය. බුද්ධ ප්‍රතිමාව දෙපස බුදු හිමියන්ට පවන්සලන චාමර අතින් ගත් දේව රූප දෙකකි. ඒවා නිල් පැහැයෙන් වර්ණ ගන්වා තිබේ. වම්පස බිත්තියේ මකර තොරණ ඇත්තේ මල් ගසක් හා ලිය වැලක්ද සමන් දේව රුවක් සහ ශ්‍රාවකයන් වහන්සේලා ද සිත්තම් කර තිබේ. සැරියුත් හිමියන්ගේ රුව ද මෙහි දැකගත හැකිය. වම් බිත්ති වල පහළ කොටස තීරු හතරකට බෙදා බුද්ධ චරිතයේ සිදුවීම් චිත්‍ර ගත කර ඇත. චිත්‍රය පිළිබඳ විස්තර එහි කොටුවක් තුළ සඳහන් වේ. ඒ "සර්වාභරණ අමාත්‍යයන්ට දුන් වගයි" ආදී වශයෙනි. සංඝරාජ හිමියන්ගේ රුවක් සහ රජ රුවක්ද මෙහි ඇති චිත්‍ර අතර වේ. වියන් චිත්‍ර, සුදු ඇතා සමඟ සමන් දෙවියෝ, මල් පුදන රජෙක් හා මකර රූපයක්ද හංසයන් තුන්දෙනාගේ පූට්ටුවක් හා නාරිලතා සැරසිල්ලක් ද සහිතය. විහාර මන්දිරයේ පිටත බිත්තියේ ද චිත්‍ර ඇඳීම මහනුවර යුගයේ සම්ප්‍රදාය විය. එහෙත් පසුකාලීනව හුණු ආලේප කිරීම නිසා මෙම චිත්‍ර වැසී ගොස් තිබීම දැකගත හැක. සූරියගොඩ විහාරයේ පිටත චිත්‍ර පුරාවිද්‍යා සංරක්ෂණ කටයුතු වලදී නැවත මතුකරගෙන තිබේ. ඒවායෙහි ඇත්තේ අපායේ දර්ශනය. වර්ණ මැකී ගොස් තිබුණ ද එම චිත්‍රවල උසස් බව අපට විඳගත හැකි වේ. පෝය සීමාව මෙන්ම ධර්ම ශාලාව ලෙස ද යොදා ගෙන ඇති විහාරය ඉදිරිපස විවෘත මණ්ඩපය අලංකාර දැව කැටයම් හමුවන ස්ථානයකි. නෙලුම් මල්, බිනර මල්, භේරුණ්ඩ පක්ෂියා, ලණු දඟරය, වාමන රූප, හංසයා, අංගම්පොර ඇතුළු කැටයම් එහි කුලුණු වල විද්‍යාමාන වේ. මේ කුළුණු බොහොමයක් දිරා විනාශ වී ගොස් ඒ වෙනුවට සිමෙන්ති කණු යොදා තිබූ අතර 1970 සිට 77 වකවානුවේ දී පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව මගින් පුරාණ ස්වරූපය යළි මතු වන සේ යලි දැව කණු යොදා පිළිසකර කර ඇත.

බාහිර සබැදි
නවයුගය සඟරාව 2007 අප්‍රේල් කලාපය, කුසුම්සිරි විජයවර්ධන ගේ ලිපිය

සූරියගොඩ විහාරය


يقع سوق الحلال في مدينة عمّان بالقرب من جسر الحمام.
اشتهرت هذه السوق ببيع الماشية من الأغنام والأبقار والتي كانت تقام مرتين في الأسبوع يومي الاثنين والخميس.

وقد غطيت هذه السوق الآن بما يسمى سقف السيل.

المراجع
 عمان: تاريخ وصور؛ للمؤلف أرسلان رمضان بكج. رقم الإيداع لدى المكتبة الوطنية ( 1029/ 4/ 2002).

انظر أيضاً
 عمّان
 وسط البلد

مناطق مدينة عمان

سوق الحلال


Patronyme

 Conor Hanratty (1981-), dramaturge irlandais ;
 Sammi Hanratty (1995-), actrice américaine ;
 Terry Hanratty (1948-), ancien joueur américain de football américain.

Patronyme irlandais

Hanratty


Ladislav II. Keglević (László Keglevich; oko 1693. – 1735.), poznat i kao Ladislav Keglević Bužimski, je bio hrvatski plemić i veliki župan iz grofovske obitelji Keglević.

Životopis
Keglević je rođen oko 1693. godine od oca grofa Petra Keglevića VII. i majke grofice Marije Ivane Orehovečki. Imao je brata Aleksandra i sestru. Ime je dobio po djedu barunu Ladislavu I. Praunuk je baruna Petra V. Keglevića Bužimskog, hrvatskog vojskovođe i ljetopisca. Potomak je hrvatskog podbana baruna Jurj Keglevića te povjesničara, političar i pjesnika baruna Nikole Istvánffyja, kao i hrvatsko-slavonsko-dalmatinskiog bana Petra II. Keglevića Bužimskog.

Keglević se nakon školovanja posvetio vojničkomu pozivu. Nakon smrti oca Petra 1724. godine naslijedio ga je kao veliki župan Požeške županije. Spominje se i kao podzapovjednik Koprivničke kapetanije 1732. godine.

U Beču je 15. srpnja 1722. godine oženio freifrau Francisku Thavonath. Par je imao sina grofa Petra, VIII. (1722. – 1749.). Pjesnikinja grofica Katarina Patačić je njegova unuka.

Izvori

Ladislav
Hrvatski grofovi

Ladislav Keglević (II.)


චොකලට් යනු නිවර්තන ශාකයක් වන කොකෝවා හි ඇට වලින් සාදන ලද ආහාරය කි. මෙම ශාක විශේෂය තියබ්‍රෝමා කොකෝවා යන උද්භිත විද්‍යාත්මක නමින් හඳුන් වනු ලැබෙයි. මෙක්සිකෝව, සෙන්ට්‍රල් නගරය, සහ දකුණු අප්‍රිකාවේ මිලියනයකට අධික වගා බිම් ප්‍රමාණයක කොකෝවා වගා කර ඇත. චොක්ලට් පිළිබඳ පළමු ලිපි ලේඛන හමුවන්නේ ක්‍රි.පූ.1100 දී පමණ සිට ය. මීසෝ-ඇමෙරිකානුවන් මෙම චොක්ලට් පානයක් ලෙස භාවිතා කර ඇති අතර ඇස්ටෙක් ජනයා මෙම පානය xocolātl යන නමින් හැදින් වූහ. මෙම වදන තිත්ත පානය යන අර්ථය දෙන්නක් විය. මෙම තිත්ත රසය කොකෝවා සඳහා ආවේණික වූවාක් වන අතර මෙය ඉවත් කිරීම සඳහා කොකෝව මද පසවීමට ලක් කරන ලදී.
කොකෝවා මද පැසවීමෙන් පසුව වියළා පිරිසිදු කර කුඩු කර ගැනීම සිදු වේ. මෙහිදී ඉවත් කෙරෙන කොකෝවා පොත්ත ද යම් යම් දෑ නිපදවීමට යොදා ගැනේ. මේ අතර ඝන කොකෝවා, කොකෝවා බටර්, රස එකතු නොකල චොක්ලට් කුඩු යන නිශ්පාදන වේ.

ඝන කොකෝවා , කොකෝවා බටර් සහ සීනි එක් කිරීමෙන් රසැති චොක්ලටෙ බවට පත් කෙරෙයි. පාශ්චරිත කිරි සහ කිරි පිටි එක් කිරීමෙන් සුදු පහ කිරි රසැති චොක්ලට් නිපදවනු ලැබෙයි.
චොක්ලට් පිළිබඳ කළ පර්යේෂණ වලින් චොක්ලට් භාවිතයෙන් රුධිර පීඩනය අඩු කල හැකි බව සොයා ගෙන ඇති අතර පූසන්, බල්ලන් වැනි ඇතැම් සතුන් චොක්ලට් වල අඩංගු තියොබ්‍රොමීන් නිසා මත් බවට පැමිණෙන බවත් අනාවරනය කරගෙන ඇත.

මායා සහ ඇස්ටෙක් ශිෂ්ඨාචාර වලදී චොක්ලට් විශේෂ ස්ථානයක් ගත් බව පෙනී යයි. රාජකීය සහ ආගමික උත්සව වලදී චොක්ලට් භාවිතය එයට නිදසුන් දරයි.

චොකලට්


Lilla Rehbinder (* 5. Oktober 1847 in Reval; † 30. Oktober 1918 in Altenburg) war eine Erzieherin, die im 19. Jahrhundert ein stark frequentiertes Mädchenpensionat in Karlsruhe führte.

Leben
Gräfin Juliana Gabriele Henriette Amalia von Rehbinder, Tochter von Nicolai Rehbinder, wuchs in der baltischen Stadt Hapsal auf. Sie wurde im Stift Finn erzogen, in dem Wert darauf gelegt wurde, dass die Zöglinge keinen Standesdünkel entwickelten. Auch ihrer familiären Situation wegen war Lilla Rehbinder wohl schon früh den üblichen Standeskonventionen entfremdet worden. Einst eine der reichsten Familien des estländischen Adels, waren die Grafen Rehbinder durch Lilla Rehbinders Großvater verarmt. Ihre Mutter war deswegen erwerbstätig, was für ihre Zeit und ihre Kreise höchst ungewöhnlich war.

Lilla Rehbinder wurde 1872 Vorsteherin einer von ihr gegründeten Schule in Mitau. Die badische Großherzogin Luise, Tochter des Kaisers Wilhelm I., berief sie 1874 aus Mitau ab, als sie für ein Pensionat in Mannheim, das unter ihrer Schirmherrschaft stand, eine Leiterin suchte. Die Wahl fiel vermutlich aufgrund der Empfehlung von Minna von Ungern-Sternberg, ihrer früheren Priorin im Stift Finn, auf die Gräfin Rehbinder. Ab 1876 leitete Lilla Rehbinder ein Mädchenpensionat in Karlsruhe. Die Zöglinge stammten aus unterschiedlichen Schichten und gehörten unterschiedlichen Religionen an. Um Standesunterschiede nicht in der Kleidung deutlich werden zu lassen, trugen die "Rebhühner" genannten Mädchen im Sommer einheitlich rosafarbene, im Winter hellblaue Kleider als Uniform. Zeitzeuginnen wie Monika Hunnius oder Lita zu Putlitz berichteten später, Lilla Rehbinder sei geliebt und verehrt worden.

1881 heiratete sie den Pfarrer Gustav Schlosser, mit dem sie die Tochter Julie bekam, die später eine Biographie ihrer Mutter schrieb. Nach der Hochzeit gab sie das Pensionat in Karlsruhe auf und zog nach Frankfurt am Main. Nachdem Gustav Schlosser gestorben war und ihre Tochter Lehrerin an der Höheren Töchterschule von Frl. Seeberg und Cachin geworden war, zog sie mit ihr nach Altenburg in Thüringen, wo sie im Jahr 1918 starb.

Literatur
 Julie Schlosser: Aus dem Leben meiner Mutter. 2 Bände. Berlin, Furche Verlag 1928.

Einzelnachweise

Pädagoge (19. Jahrhundert)
Lilla
Autor
Deutsch-Balte
Geboren 1847
Gestorben 1918
Frau

Lilla Rehbinder


An Sobennikoffia in uska genus han Liliopsida. An Sobennikoffia in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sobennikoffia

Sobennikoffia


المختار بن عطية ولد عام 1915 واغتيل يوم 4 ديسمبر/كانون الأول 1955. هو أحد كبار الوطنيين التونسيين.

الوطني
 كان تاجر أقمشة بتونس العاصمة، وساهم سنة 1946 في تأسيس الاتحاد التونسي للصناعة والتجارة. وعمل مساعدا لكاتبه العام منذ تأسيسه وإلى اغتياله سنة 1955.
 انخرط في صفوف الحزب الحر الدستوري الجديد، وشارك في أحداث 9 أبريل 1938. ثم ساهم في المقاومة السرية وربط بينها وبين القيادات السرية للحزب، حتى ألقي عليه القبض وحوكم بعشرين سنة أشغالا شاقة وعرف السجون الاستعمارية بتونس والجزائر إذ سجن باللمبيز. ولم يطلق سراحه إلا بعد أن وضعت الحرب العالمية الثانية أوزارها. وقد صعد إلى جامعة تونس والأحواز التابعة للحزب الحر الدستوري الجديد.

اغتياله
اغتيل في أوج الصراع بين زعيمي الحزب الدستوري الجديد الحبيب بورقيبة وصالح بن يوسف، حيث أنه كان من مؤيدي الزعيم ابن يوسف. وقد حضر موكب جنازته من أنصار هذا الشق حسين التريكي وعلي الزليطني وزعيمي الاتحاد العام للفلاحة التونسية الحبيب المولهي وإبراهيم عبد الله وهما أيضا من أنصار بن يوسف، كما حضرها عناصر من مؤيدي الحبيب بورقيبة. وقام بتأبينه محمد بن عبد القادر عن الاتحاد التونسي للصناعة والتجارة. وقد أعلن يوم 6 ديسمبر 1955 يوم إضراب احتجاجا على اغتياله وقد وجه إصبع الاتهام باغتياله إلى حسن العيادي الذي كان من مؤازري الحبيب بورقيبة.  سميت باسمه ساحة في حومة السوق بجربة ونهج في وسط العاصمة التونسية.

حاصلون على الصنف الأكبر من وسام الاستقلال (تونس)
سياسيون تونسيون مغتالون
مواليد 1915
وفيات 1375 هـ
وفيات 1955

المختار عطية


Events
Luigi Boccherini goes to Madrid as the court chamber music composer to the Infante Don Luis.
Wenzel Pichl becomes musical director for Count Ludwig Hartig in Prague
Charles Burney receives an honorary doctorate in music from the University of Oxford.
Antonio Maria Gaspare Sacchini arrives in Venice.
James Hook is appointed composer to Marylebone Gardens.
December – 13-year-old Mozart embarks on a tour of Italy with his father, beginning in Verona. In Rome he hears Allegri's Miserere for the first time, returns home and copies it down note for note.

Opera
Jean-François Cailhava – Les Etrenes de l'amour
Christoph Willibald von Gluck – Le feste d'Apollo
André Grétry
Lucile
Le tableau parlant
Pierre-Alexandre Monsigny – Le déserteur
Wolfgang Amadeus Mozart – La finta semplice
Josef Mysliveček – Demofoonte
Giovanni Paisiello
L'arabo cortese, R.1.22
Don Chisciotte della Mancia, R.1.21
Niccolò Piccinni – Lo sposo burlato

Classical music
Carl Friedrich Abel – 6 String Quartets, Op. 8
Johann Albrechtsberger – Concerto for Alto Trombone and Orchestra in B-flat major
Charles Avison – Six Concertos in Seven Parts, for Four Violins, One Alto Viola, a Violoncello, and a Thorough Bass for the Harpsichord, Op. 10 (London: R. Bremner)
Carl Philipp Emmanuel Bach
Die Israeliten in der Wüste (oratorio), H.775
Harpsichord Concerto in E-flat major, H.469
Luigi Boccherini
6 Violin Sonatas, G. 25–30
6 String Quartets, G. 165–170
 João de Sousa Carvalho – L'Amore Industrioso
François Joseph Gossec – Sei quartetti per flauto e violino o sia per due violini, alto e basso, op. 14
Joseph Haydn
String Quartets, Op. 9
Violin Concerto in G major, Hob. VIIa:4
Piano Trio in F major, Hob.XV:2
Ignaz Holzbauer – 3 Symphonies, Op. 4
Johann Philipp Kirnberger – Vermischte Musikalien (Berlin: Georg Ludewig Winter)
Wolfgang Amadeus Mozart
Cassation in D major, K. 100/62a
Te Deum in C
 Pasquale Pericoli – 6 Cello Sonatas
Johann Heinrich Rolle – Der Tod Abels (oratorio)
Johann Baptist Wanhal
Symphony in A minor, Bryan a2
Quartet for Strings in B-flat major, Op. 2, No. 3
Johann Adolph Hasse
L'Armonica
La Gelosia

Methods and theory writings

 François-Joseph Lécuyer – Principes de l'art du chant

Births
January 2
Thomas Haigh, arranger and musician (died 1808)
Nannette Streicher, German piano maker, composer, music educator and writer (died 1833)
 January 9 – William Robert Spencer, librettist and poet (died 1834)
 February 12 – Friedrich Rochlitz, music editor and writer (died 1842)
 February 13 – Ivan Krylov, librettist and writer (died 1844)
February 17 – Johannes Baptista von Albertini, librettist and botanist (died 1831)
March 7 – Josef Alois Ladurner,  Austrian composer and music educator (died 1851)
March 8 – Katerina Veronika Anna Dusíkova, Bohemian singer, harpist, pianist and composer (died 1833)
March 25 – Salvatore Viganò, choreographer, dancer and composer (died 1821)
March 28 – Schack von Staffeldt, librettist and poet (died 1826)
April 11 – Johann Georg Lickl, organist and composer (died 1843)
April 25 – Charles Borremans, violinist and conductor (died 1827)
June 1 – Józef Elsner, composer and music teacher, Chopin's future teacher (died 1854)
June 5 – Marianne Kirchgessner, German musician (d. 1808)
June 14 – Domenico Della-Maria Italian and French composer (died 1800)
July 4 – Louis-Luc Loiseau de Persuis, violinist, conductor and composer (died 1819)
July 23 – Alexey Nikolayevich Titov, violinist and composer (died 1827)
July 29 – Louis-Benoît Picard, librettist and writer (died 1769)
August 14
Richard Barry, composer and English rake (died 1793)
Friedrich Dülon, flautist (died 1826)
August 30 – Bonifazio Asioli, Italian composer (died 1832)
September 8 – Marie-Martin Marcel Marin, composer (died c. 1850)
September 12 – Reginald Spofforth, organist, conductor and composer (died 1827)
November 12 – Amelia Opie, librettist and author
December 26 – Ernst Moritz Arndt, librettist and antisemitic author (died 1860)
Date unknown –
Jean-Jacques Grasset, composer and violinist (died 1839)
Charles Hague, composer (died 1821)
Daniil Kashin, Russian composer (Died 1841)

Deaths
January 2 – James Oswald, composer, 57
February 21 – William Falconer, librettist and writer (born 1732)
April 3 – Gerhard Tersteegen, librettist and theologian (born 1697)
June 7 – Antoine-Alexandre-Henri Poinsinet, librettist, drowned (born 1735)
August 17 – Vasily Trediakovsky, librettist and poet
September – Henri Hemsch, harpsichord maker, 69
December 6 – William Felton, composer, 56
December 13 – Christian Fürchtegott Gellert, librettist and poet (born 1715)
date unknown – Antonio Palomba, Italian opera librettist, poet, harpsichordist and music educator, 63

References

18th century in music
Music by year

1769 in music


En lup eller et forstørrelsesglas er et simpelt optisk instrument, der gør brugeren i stand til at studere detaljer ved genstande tæt på og ved en lav forstørrelse på 2-6 gange (mere i visse sammensatte apparater). Den almindelige lup består kun af én samlelinse monteret i en ramme med et håndtag, men mange typer findes med tre linser. Ved at sætte flere linser sammen, kan man opnå en større forstørrelse uden en alt for kraftig fortegning af billedet. En lup er også et klassisk stykke legetøj, der ud over studier af de små ting, kan benyttes som brændeglas og samle Solens stråler på et lille område og sætte ild i forskellige ting. En stor, simpel lup er en fast attribut for den fiktive detektiv Sherlock Holmes. En lup med stor forstørrelse fungerer bedst, når den holdes tæt på øjet og objektet, der skal studeres, også er tæt på.

Botanikere i felten medbringer ofte en lille sammenklappelig lup med to linser. Juvelérer og urmagere har særlige lupper, der kan fastholdes ved øjet, enten ved at klemme musklerne ved øjet lidt sammen, eller ved et bånd om hovedet. Grafikere benytter gerne en lup på et lille stativ, der kan stilles på papiret, negativet eller reprofilmen, en såkaldt trådtæller.

En lup med stor forstørrelse, et stativ til indstilling og bestående af mange linser, er den såkaldte stereolup. Den giver et stereoskopisk billede til begge øjne, og benyttes i mange erhverv. Den forveksles af og til med et egentligt mikroskop. Der er da heller ingen fast grænse imellem en kraftig lup og et mikroskop.

Se også
 Hjælpemiddel

Optiske apparater

Lup


Al-Mummia (en español: La momia) es una película del año 1969 dirigida por Shadi Abdel Salam.

Sinopsis
La momia está basada en hechos reales. En 1881 aparecen en el mercado una serie de objetos procedentes de la dinastía Tanita. Se descubre que la tribu de los Horabat había saqueado en secreto las tumbas de los faraones de Tebas (hoy Luxor). La Escuela de Arqueología de El Cairo encontró las tumbas en un lugar recóndito del Valle de los Reyes. A través de esta película, el realizador Shadi Abd al-Salam plantea importantes cuestiones acerca de la relación entre pasado y presente, las creencias y la profanación, la muerte, etc.

Véase también
 Las mejores películas de todos los tiempos

Referencias

Al-Mummia


Rose Arianna McGowan (d. 5 Eylül 1973, Floransa, İtalya), Amerikalı sinema oyuncusudur. Encino Man (1992) adlı komedide kısa bir rolle sinemaya adım attıktan sonra McGowan, kara komedi The Doom Generation (1995) filmindeki performansıyla daha geniş bir tanınırlık kazandı ve En İyi İlk Çıkış Performansı dalında Independent Spirit Ödülü adaylığı aldı. Korku filmi Çığlık (1996) ile çığır açtı ve ardından Going All the Way (1997), Devil in the Flesh (1998) ve Jawbreaker (1999) filmlerinde başrol oynadı.
2000'lerde, McGowan televizyon izleyicileri tarafından The WB doğaüstü drama dizisi Charmed'de (2001–2006) Paige Matthews rolüyle tanındı. Robert Rodriguez ve Quentin Tarantino'nun beraber yazıp yönettikleri filmi Grindhouse'da (2008) rol aldı ve daha sonra aksiyon-gerilim dizisi Chosen'da (2014) oynadı. 2018'de McGowan, ilk stüdyo albümü Planet 9'u yayınladı.

2017'de Time  McGowan'ı, özellikle Harvey Weinstein cinsel istismar davaları ve Me Too hareketine ilişkin cinsel istismar ve taciz hakkında konuştuğu için derginin Yılın Kişisi olarak seçtiği Sessizlik Kırıcılarından biri olarak tarifledi.

Hayatı
Rose'un 5 kardeşin ikincisi olarak doğdu. Çocukken fotomodel olarak para kazandı. 1980 yılı sonunda ABD'ye taşındılar. Charmed dizisi ile tanındı.

Filmografisi
 Conan The Barbarian (2011)
 Planet Terror (2007)
 Death Proof (2007)
 The Black Dahlia (2006)
 "Elvis" (2005) (mini) televizyon dizisi .... Ann-Margret
 Darkwatch: Curse of the West (2005) (VG) (seslendirme) .... Tala
 Lest We Forget: The Video Collection (2004) (V) .... Jackie O
 Vacuums (2002) .... Debbie Dinsdale... aka Stealing Bess (USA: video adı)
 "Charmed" (1998) televizyon dizisi .... Paige Matthews (2001-2006)
 The Killing Yard (2001) (televizyon) .... Linda Borus
 Monkeybone (2001) .... Miss Kitty
 Strange Hearts (2001) .... Moira Kennedy
 The Last Stop (2000) .... Nancy
 Ready to Rumble (2000/I) .... Sasha
 Sleeping Beauties (1999) .... Sno Blo
 Jawbreaker (1999) .... Courtney Alice Shayne
 God Is in the T.V. (1999) (V) .... Jackie-O
 Devil in the Flesh (1998) .... Debbie Strand
 Southie (1998) .... Kathy Quinn
 Phantoms (1998) .... Lisa Pailey
 Lewis & Clark & George (1997) .... George
 Nowhere (1997) .... Valley Chick #3
 Going All the Way (1997) .... Gail Ann Thayer
 Seed (1997) .... Miriam
 Scream (1996) .... Tatum Riley
 Kiss & Tell (1996) .... Jasmine
 Bio-Dome (1996) .... Denise
 The Doom Generation (1995) .... Amy Blue
 Encino Man (1992) .... Nora

Kaynakça

1973 doğumlular
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Yaşayan insanlar
Floransa doğumlular
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Amerikalı LGBT hakları aktivistleri

Rose McGowan


Breiholz er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Hohner Harde i den vestlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Breiholz ligger omkring 13 km sydvest for Rendsborg, for størstedelen mellem Ejderen og Kielerkanalen. Nord for Breiholz løber Bundesstraße 203 fra Heide mod Rendsborg.

Breiholz har arealer på begge sider af Kielerkanalen, men den kan i kommunen kun krydses med en færge.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Breiholz


YASSA (Jugoslavenski asortiman sportskih artikala) bila je robna marka sportskih artikala današnje varaždinske tvrtke VIS Konfekcija.

Povijest
Osmišljavanje i početak proizvodnje robne marke započelo je krajem 1960-ih. VIS iz Varaždina odlučio je svoj asortiman obogatiti sportskom odjećom i postao ozbiljan konkurent na tržištu. Ta linija sportske odjeće nazvana je YASSA. Slogan je bio: SPORT, RADOST, PRIJATELJSTVO.

YASSA je ubrzo postala partner jugoslavenskih sudionika Olimpijskih igara, a njezino se ime pojavilo na brojnim domaćim i inozemnim sportskim događanjima kao što su: Olimpijske igre u Montrealu, Moskvi, Lake Placidu, Sarajevu, Seulu i Mediteranske igre u Splitu.

Autor logotipa i vizualnog identiteta nastalih 1974. je Boris Ljubičić.

Proizvodi
Najpoznatiji proizvod bile su za ono vrijeme dobro dizajnirane i izdržljive trenirke, u socijalistički crvenoj i plavoj boji, s bijelim zvijezdama na rukavima i nogavicama. Reklamirao ih je Đogani, tadašnji svjetski prvak u disko-plesu. YASSA proizvode nosili su i košarkaški klub Cibona, boksač Željko Mavrović, Bojan Križaj, Jure Franko i drugi.

Izvori

Gospodarstvo Varaždina
Tekstilna industrija u Hrvatskoj

YASSA


واحدة من أكبر الشركات الأمريكية مختصة بالذهب والمجوهرات والحلي تأسست سنة 1837 في مدينة نيويورك اسهم الشركة مدرجة في بورصة نيويورك يقدر عدد موظفيها ب7000 موظف سنة 2004 وارباحها اقتربت من 3 مليارات دولار سنة 2007

تاريخها

أسس الشركة كل من (تشارلز لويس تيفاني) و (تيدي يونج) وكانت في بادئ الامر متجر حاجات تنكرية ومكتبة قرطاسية وفي عام 1853 عندما أستلم تشارلز الشركة ابتدئ ببيع المجوهرات وبدأت الشركة بالتوسع وتم الاستحواذ على الشركة من قبل (فيلادالفيا انفيسمنت كومباني ) وتمتلك الشركة حاليا متاجر فخمة في معظم دول العالم وقد اتخذت الشركة من عام 1940 حتى الآن في الجادة الخامسة في نيويورك مقرا لها يعتبر من أشهر المباني في مدينة نيويورك .

مراجع

آنية
الموضة في عقد 1950
الموضة في عقد 1960
تأسيسات سنة 1837 في ولاية نيويورك
دور أزياء منتجة للعطور
شركات أدرجت سابقا في بورصة نيويورك
شركات أمريكية
شركات أمريكية أسست في 1837
شركات تجارة التجزئة أسست في 1837
شركات تداول عام مقرها في مدينة نيويورك
شركات تصميم أسست في 1837
شركات تصنيع أسست في 1837
شركات صناعية مقرها مدينة نيويورك
شركات صناعة
شركات متعددة الجنسيات مقرها في مدينة نيويورك
شركات مدرجة في بورصة نيويورك
شركات مقرها في مانهاتن
شركات ملابس أسست في 1837
علامات تجارية أمريكية
علامات تجارية لحقائب السفر
عمليات الدمج والاستحواذ 2021
علامات تجارية للأزياء
علامات تجارية فاخرة
محلات تجارية في مدينة نيويورك
مصممو مجوهرات أمريكيون
وسط مانهاتن

تيفاني أند كومباني


ألبير قصيري (3 نوفمبر 1913 - 22 يونيو 2008)، كاتب مصري من أصل سوري يكتب بالفرنسية، لقب بفولتير النيل وأوسكار وايلد الفرنسي وباستر كيتون العربي.

بدايته
ولد ألبير قصيري في 3 نوفمبر 1913م بحى الفجالة بالقاهرة لأبويين مصريين أصولهما من الشوام الروم الأرثوذكس، كانت عائلته من الميسورين حيث إن والده كان من أصحاب الأملاك. في حديث مع عبد الله نعمان عام 1998، قال قصيري: «نحن من شوام مصر. والدي أرثوذكسي من بلدة القصير قرب حمص في سوريا. انتقلت العائلة إلى مصر أواخر القرن التاسع عشر».

تلقى ألبير قصيري تعليمه في مدارس دينية مسيحية قبل أن ينتقل إلى مدرسة الجيزويت الفرنسية، حيث قرأ لبلزاك وموليير وفيكتور هوغو وفولتير وغيرهم من كبار الكتّاب الفرنسيين الكلاسيكيين.

حياته
كانت فلسفة ألبير قصيري في حياته هي فلسفة الكسل، لم يعمل في حياته وكان يقول انه لم ير أحدا من أفراد عائلته يعمل الجد والأب والأخوة في مصر كانوا يعيشون على عائدات الأراضى والأملاك، اما هو فقد عاش من عائدات كتبه وكتابة السيناريوهات، وكان يقول (حين نملك في الشرق ما يكفى لنعيش منه لا نعود نعمل بخلاف أوروبا التي حين نملك ملايين نستمر في العمل لنكسب أكثر).

عمل في البحرية التجارية ما بين عامى 1939 و1943 مما أتاح له زيارة العديد من الأماكن منها أمريكا وأنجلترا، زار فرنسا لأول مرة عندما كان في السابعة عشر من عمره قبل أن يقرر أن يستقر فيها في عام 1945م وكان حينها في الثانية والثلاثين.

عاش ألبير قصيري طوال حياته في غرفة رقم 58 في فندق لا لويزيان بشارع السين بحى سان جيرمان دو بريه منذ عام 1945م وحتى وفاته، وأختار العيش في غرفة فندق لأنه كان يكره التملك حيث كان يقول (الملكية هي التي تجعل منك عبدا).

تزوج ألبير قصيري من ممثلة مسرحية فرنسية ولكن لم يدم هذا الزواج طويلا وعاش بقية حياته أعزب وحين كان يسأل عن السعادة كان يقول أن أكون بمفردى.

تعرف ألبير قصيري في فرنسا على ألبير كامى وجان بول سارتر ولورانس داريل وهنرى ميللر الذين أصبحوا فيما بعد رفقته وصحبته اليومية طوال 15 عاما في مقهى كافيه دو فلور.

أصيب في عام 1998م بسرطان في الحنجرة حرمه من حباله الصوتية بعد عملية اجراها لستئصاله وفقد القدرة على النطق، وكان يجيب على أسئلة الصحفيين كتابة.

لم يطلب ألبير قصيري الحصول على الجنسية الفرنسية على الأطلاق وكان يؤكد (لست في حاجة لأن أعيش في مصر ولا لأن أكتب بالعربية، فإن مصر في داخلي وهى ذاكرتى)

أعماله الأدبية
بدأ ألبير قصيري الكتابة في سن العاشرة، وكان يصف نفسه ب(الكاتب المصري الذي يكتب بالفرنسية)، ترجمت أعماله إلى 15 لغة منها العربية، ولم يكن راض عن نسخة الترجمة العربية بسبب الحذف الذي تم من قبل الرقابة، وقد ترجم له بعض رواياته محمود قاسم وصدرت في القاهرة.

كانت مصر دائما مسرح رواياته وشخصيات رواياته من المصريين البسطاء، ورواياته وأعماله هي :
 لسعات 1931 وهو ديوان شعريا نشر في القاهرة
 بشر نسيهم الرب 1941 وهى مجموعته القصصية الأولى، وصدرت بالقاهرة
 بيت الموت المحتوم 1944
 تنابل الوادى الخصب 1948
 شحاذون ومتغطرسون 1955
 العنف والسخرية 1962 وقد حولت إلى فيلم أخرجته أسماء البكري
 مؤامرة مهرجيين 1975
 طموح في الصحراء 1984
 موت المنزل الأكيد 1992
 ألوان النذالة 1999 وهى آخر أعماله

أعماله المترجمة للعربية
 1) شحاذون ومعتزون، (ترجمة: محمود قاسم)، (الرواية رقم 9 من سلسلة «الرواية العالمية»)، الهيئة المصرية العامة للكتاب، 1988
 شحاذون ومتكابرون، (ترجمة: محمود قاسم)، وكالة الصحافة العربية، 2017
 2) العنف والسخرية، مؤسسة دار الهلال، 1993
 (ترجمة: محمود قاسم)، وكالة الصحافة العربية، 2017
 3) ألوان العار، (ترجمة: منار رشدي أنور - مراجعة: منى علي كمال صفوت)، المركز القومي للترجمة، 2011
 النايا للدراسات والنشر والتوزيع، 2014
 (ترجمة: سعيد محمود)، دار كنعان للدراسات والنشر، 2017
 4) طموح في الصحراء، (ترجمة: إيهاب صبحي)، الهيئة المصرية العامة للكتاب، 2016
 5) كسالى في الوادي الخصيب، (ترجمة: محمود قاسم)، وكالة الصحافة العربية، 2017
 6) منزل الموت الأكيد، (ترجمة: محمود قاسم)، وكالة الصحافة العربية، 2017

الجوائز
حصل ألبير قصيري على العديد من الجوائز منها :
 جائزة جمعية الأدباء عام 1965
 جائزة الأكاديمية الفرنسية للفرنكوفونية عام 1990 عن رواياته الست التي كتبها عن عامة الشعب بمدينة القاهرة
 جائزة أوديبرتى عام 1995
 جائزة البحر المتوسط عام 2000
 جائزة بوسيتون لجمعية الأدباء عام 2005

وفاته
في حوار له في مجلة Lire قبل سنوات من وفاته سأله الصحفى : كيف تريد أن تموت ؟ قال : على فراشى في غرفة الفندق، وقد تحقق له ما أراد حيث توفى ألبير قصيري في 22 يونيو 2008 عن عمر 94 عاما بغرفته بفندق لا لويزيان، وقد ترك ميراث أدبى عبارة عن 8 روايات ومجموعة قصصية وديوان شعر.

روابط خارجية

مراجع

طالع أيضًا
 ألبير قصيرى. من الفجالة إلى سان جيرمان - الأهرام اليومي.
 100 عام علي ميلاد فولتير النيل - الأهرام
 آخر حوار مع ألبير قصيري - العربي الجديد.
 نصيحة «ألبير قصيرى» للثوار: السخرية تُسقِط الحكومات المستبدة - المصري اليوم.
 البير قصيري: أنا كاتب مصري باللغة الفرنسية - الشرق الأوسط.
 ألوان العار..القاهرة كما رصدها ألبير قصيري - الجزيرة.

أرثوذكس شرقيون فرنسيون
أشخاص دفنوا في مقبرة مونبارناس
أشخاص رفضوا وسام جوقة الشرف
أشخاص من أصل أرثوذكسي شرقي شامي
أشخاص من القاهرة
روائيو القرن 20
روائيون مصريون
روائيون وروائيات فرنسيون
كتاب وكاتبات فرنسيون
لاسلطويون
مصريون من أصل سوري
مصريون من أصل لبناني
مهاجرون مصريون إلى فرنسا
مواليد 1331 هـ
مواليد 1913
مواليد في القاهرة
وفيات 1429 هـ
وفيات 2008

ألبير قصيري


William Felix Browder (nascido em 23 de abril de 1964)  é um financista e ativista político britânico nascido nos Estados Unidos. Ele é o CEO e cofundador do Hermitage Capital Management, o consultor de investimentos do Hermitage Fund, que já foi o maior investidor de portfólio estrangeiro na Rússia. O Hermitage Fund foi fundado em parceria com o Republic National Bank, com US$25 milhões em capital inicial. O fundo e as contas associadas por fim cresceram para US$4,5 bilhões em ativos sob gestão. Em 1997, o Hermitage Fund era o fundo com melhor desempenho do mundo, com alta de 238%. A principal estratégia de investimento de Browder foi o ativismo pelos direitos dos acionistas. Browder assumiu grandes empresas russas como Gazprom, Surgutneftegaz, Unified Energy Systems e Sidanco. Em retaliação, em 13 de novembro de 2005, Browder foi impedido de entrar na Rússia, deportado para o Reino Unido e declarado uma ameaça à segurança nacional russa.

Dezoito meses após a deportação de Browder, em 4 de junho de 2007, os escritórios do Hermitage Capital em Moscou foram invadidos por vinte e cinco oficiais do Ministério do Interior da Rússia. Mais 25 policiais invadiram o escritório de Moscou do escritório de  advocacia americano de Browder, Firestone Duncan, apreendendo os documentos de registro corporativo das holdings de investimentos do Hermitage. Browder designou Sergei Magnitsky, chefe da prática tributária da Firestone Duncan, para investigar o propósito da batida. Magnitsky descobriu que, enquanto esses documentos estavam sob custódia da polícia, eles haviam sido usados para registrar fraudulentamente as holdings do Hermitage em nome de um ex-presidiário.

Após a morte de Magnitsky, Browder fez lobby para que o Congresso dos Estados Unidos aprovasse a Lei Magnitsky, uma lei para punir os violadores de direitos humanos russos, que foi sancionada em 2012 pelo presidente Barack Obama.

Em 21 de outubro de 2017, o governo russo tentou colocar Browder na lista de prisão de criminosos fugitivos da Interpol, o quinto pedido desse tipo, que a Interpol acabou rejeitando em 26 de outubro de 2017. Após o pedido inicial, a isenção de visto de Browder para os Estados Unidos foi automaticamente suspensa. Após um protesto bipartidário de líderes do Congresso dos EUA, sua isenção de visto foi restaurada no dia seguinte. Ao visitar a Espanha em maio de 2018, Browder foi preso pelas autoridades espanholas em um novo mandado da Interpol russa e transferido para uma delegacia de polícia espanhola não revelada. Ele foi libertado duas horas depois, depois que a Interpol confirmou que se tratava de um caso político.

Infância e educação
William Felix Browder nasceu em Princeton, Nova Jersey, e cresceu em Chicago, Illinois. Ele é filho do matemático Felix Browder e neto de Earl Browder. Ele frequentou a Universidade do Colorado, Boulder, antes de se transferir para a Universidade de Chicago, onde se formou em economia. Ele obteve um MBA da Stanford Graduate School of Business em 1989 e entrou no setor financeiro.

Histórico familiar
O avô paterno de Browder, Earl Browder, nasceu no Kansas em 1891. Ele era um radical e viveu na União Soviética por vários anos a partir de 1927 e se casou com Raisa Berkman, uma mulher judia russa enquanto morava lá.  Após seu retorno aos Estados Unidos em 1931,  Earl Browder tornou-se o líder do Partido Comunista dos EUA de 1930 a 1945 e concorreu à presidência dos Estados Unidos em 1936 e 1940. Após a Segunda Guerra Mundial, Browder perdeu o favor de Moscou e foi expulso do Partido Comunista dos EUA.

Earl e sua esposa Raisa tiveram três filhos, todos homens, e todos os três se tornaram matemáticos que chefiaram os departamentos de matemática das principais universidades americanas, incluindo o pai de Bill Browder, Felix Browder. Felix era um prodígio da matemática que entrou no MIT aos 16 anos, obteve seu diploma de bacharel em dois anos e, aos 20 anos, recebeu um Ph.D. de Princeton. Mas durante a era McCarthy, ele não conseguiu encontrar trabalho porque era filho do ex-chefe do Partido Comunista dos EUA. Após uma série de rejeições de emprego na década de 1950, ele foi defendido por Eleanor Roosevelt, a ex-primeira-dama que era então presidente do conselho da Universidade Brandeis; ela passou por cima do resto do conselho que estava com medo de contratá-lo, e ele ganhou uma posição na Brandeis. Felix passou a presidir o departamento de matemática da Universidade de Chicago, e em 1999 tornou-se o presidente da American Mathematical Society.

Felix Browder era conhecido no campo da análise funcional não linear — um ramo da matemática com amplas aplicações em áreas como física, engenharia e finanças. Ele foi fundamental no estabelecimento de um centro de ciência e tecnologia em conjunto com a Universidade de Princeton e os Laboratórios Bell. Em 1999, ele foi premiado com a Medalha Nacional de Ciência pelo presidente Bill Clinton, por seu "papel fundamental no crescimento explosivo da análise funcional não linear e suas aplicações a equações diferenciais parciais nos últimos anos".

Carreira e Cidadania

Gestão de Capital Hermitage
Browder e Edmond Safra (1932-1999) fundaram a Hermitage Capital Management em 1996 com o objetivo de investir capital inicial de US$25 milhões na Rússia durante o período da privatização em massa após a queda da União Soviética. Beny Steinmetz foi outro dos investidores originais do Hermitage.

Conflito com o governo russo
Em 2005, após dez anos de negócios na Rússia, Browder foi colocado na lista negra pelo governo russo como uma "ameaça à segurança nacional" e teve sua entrada negada no país. O jornal The Economist escreveu que o governo russo colocou Browder na lista negra porque ele interferiu no fluxo de dinheiro para "burocratas corruptos e seus empresários cúmplices". Outros especialistas nas atividades de "investidores" ocidentais na Rússia na década de 1990 foram mais simpáticos à avaliação do governo russo, citando o acordo anterior de Browder com a Avisma, que parecia indicar um hábito antigo de desviar fundos para contas no exterior. Ele também foi considerado culpado de evadir cerca de US$40 milhões em impostos usando deduções falsas. Browder já havia apoiado o presidente russo Vladimir Putin.

Conforme relatado em 2008 pelo The New York Times, "nos próximos dois anos (de acordo com Browder), vários de seus associados e advogados, bem como seus parentes, foram vítimas de crimes, incluindo espancamentos e roubos durante os quais documentos foram levados". Em junho de 2007, dezenas de policiais "invadiram os escritórios do Hermitage em Moscou e seu escritório de advocacia, confiscando documentos e computadores. Quando um membro da empresa protestou que a busca era ilegal, ele foi espancado por policiais e hospitalizado por duas semanas, disse o chefe da empresa, Jamison R. Firestone." Hermitage tornou-se "vítima do que é conhecido na Rússia como 'incursão corporativa': apreensão de empresas e outros bens com a ajuda de policiais e juízes corruptos". Três holdings do Hermitage foram apreendidas pelo que os advogados da empresa insistem serem acusações falsas.

As batidas em junho de 2007 supostamente permitiram que policiais corruptos roubassem os documentos de registro corporativo de três holdings do Hermitage. Eles supostamente cometeram uma fraude, reivindicando (e recebendo) um desconto de US$230 milhões em impostos pagos por essas empresas ao Estado russo em 2006. Em novembro de 2008, um dos auditores do Hermitage, Sergei Magnitsky, foi preso. Magnitsky morreu em 16 de novembro de 2009, na prisão, após onze meses em prisão preventiva, quase o limite permitido pela lei russa.

Em 27 de agosto de 2019, o Tribunal Europeu de Direitos Humanos, ao julgar um caso movido contra a Rússia pela família Magnitsky, decidiu que Magnitsky foi detido em condições que equivaliam a "tratamento desumano e degradante em violação do artigo 3 da Convenção" (§ 193). Isso, combinado com negligência, falta de assistência médica adequada e maus-tratos, também representava uma violação da convenção (§ 240). A família de Magnitsky recebeu €34.000.

Como resultado da controvérsia relacionada à sua prisão e evidências de maus-tratos e alegados abusos, sua morte suscitou indignação e cobertura internacionais. A morte de Magnitsky foi o catalisador para a aprovação pelo Congresso dos EUA da Lei Magnitsky, sancionada pelo presidente Barack Obama em 14 de dezembro de 2012. A lei visava diretamente os indivíduos envolvidos no caso Magnitsky, proibindo sua entrada nos Estados Unidos e o uso de seu sistema bancário.

Referências

Empresários do Reino Unido
Cidadãos naturalizados do Reino Unido
Britânicos expatriados na Rússia
Alunos da Universidade do Colorado
Alunos da Universidade de Chicago
Pessoas vivas
Nascidos em 1964

Bill Browder


Anno 2070 es un videojuego de construcción de ciudades en tiempo real y elementos de juego de estrategia. Fue lanzado el 17 de noviembre de 2011, fue desarrollado por Related Designs y Blue Byte, y publicado por Ubisoft.

Historia
En el año 2070 el Calentamiento global ha derretido el hielo del Ártico, lo que ha elevado el nivel del mar; tanto, que lo que solían ser Montañas ahora son todo lo que queda de tierra en la superficie. El juego tiene tres facciones: La Iniciativa de Edén (también llamados, "Ecos"), Global Trust (los "Tycoons"), y La SAAT (conocido como los "Tech"). Los Ecos protegen el medio ambiente y construyen ciudades sostenibles pero ineficientes y lentas de ampliar. Los Tycoons son trabajadores y se expanden rápidamente, pero tienen problemas con la contaminación y la escasez de los recursos. Los Tech son una facción de apoyo disponible para las otras dos, y son útiles en la investigación de las últimas tecnologías, las más potentes.

Información del Juego
El juego incluye "eventos mundiales", las misiones especiales solo se ofrece por un tiempo limitado, permitiendo a todos a unirse y completar las misiones. Completando misiones premiará a los jugadores en función de cuántas personas participan.
Primer evento: Neo Skullz - Los jugadores de responder al llamado del Consejo Mundial de guerra contra los piratas que amenazan a la humanidad con misiles nucleares.
Segundo caso: Proyecto Eden - los jugadores ayudan a la Iniciativa Edén a activar las  "ex" tecnologías, que son de alto rendimiento de aire y sistemas de filtración de agua, para combatir la contaminación en las islas.
También hay "Actualidad", donde un jugador puede completar una misión especial para una de las tres facciones para obtener recompensas. Los eventos actuales cambian a diario, a diferencia de los eventos mundiales, que puede estar por varios meses.
En Anno 2070, la política ya no se definen por los países, fronteras, religiones, razas, etc, pero ¿cómo eligen los seres humanos la producción energética?. Todo el rally la humanidad bajo un solo gobierno mundial, donde las tres principales facciones del juego el control de las decisiones del mundo. Los jugadores también pueden votar por un Presidente Mundial y el voto en el Senado el Consejo. La participación dará efectos diferentes a todos los jugadores, dependiendo de quién sea el presidente o lo que ley fue aprobada, hasta el siguiente ciclo de que comience la votación. Por ejemplo, la votación para presidente de los Tycoons "Skylar Banes aumentará la productividad de los edificios de fabricación.
Los jugadores también pueden obtener los logros y recompensas de solo jugar el juego. Los jugadores pueden personalizar su arca para adaptarse a las preferencias personales, que solo es para la estética, así como ganar premios especiales que afectan a la jugabilidad.
Los recursos y mejoras tecnológicas se puede realizar en Arcas, y ser usado en otro juego en "modo continuo".

Facciones
Tycoon - Líder: Skyler Banes, consejera delegada. Esta facción es la representante de Global Trust, máximo proveedor de energía en el año 2070. Los Tycoons son hábiles para explotar los recursos rápidamente para su uso inmediato, lo que lleva a trabajadores más adinerados y pueden pagar más impuestos. La economía de un jugador Tycoon acelera al principio del juego y disminuye gradualmente hacia el final, ya que sus recursos no son renovables (tecnologías de Tech pueden mitigar este contratiempo) sin embargo, a su vez, Los Tycoons disminuyen el balance ecológico y afectan negativamente el medio ambiente. Los Tycoons dependen del carbón y plantas nucleares para obtener energía, y sus ciudadanos disfrutan con las hamburguesas, el vino y el visitas al Casino. Los ciudadanos Tycoon no se preocupan por el equilibrio ecológico negativo tanto como sus contrapartes, los Ecos, y no pueden obtener beneficios del balance ecológico positivo. Para aumentar el equilibrio ecológico los Tycoons pueden construir depósitos de CO2 y compactadores de residuos.
Eco - Director: Seamus Green, fundador y líder espiritual. Esta facción es representante de la Iniciativa de Edén, la más influyente organización medioambiental de la Tierra. Los Ecos confían en la tecnología verde para crear sus ciudades, preservar la naturaleza y ayudar al equilibrio ecológico. Sus ciudades son ineficientes y lentas para prosperar pero la economía de los Ecos será constante y fiable hasta el final del juego. Los Ecos confían en la energía eólica y solar y sus ciudadanos disfrutan del té, comen alimentos saludables y de escuchan música clásica. Los  Ecos se ven afectados por el equilibrio ecológico negativo más que los Tycoons pero también pueden beneficiarse de un balance ecológico positivo. Para aumentar el equilibrio ecológico los Ecos usan generadores de ozono, estaciones meteorológicas, etc...
Tech - Líder: F.A.T.H.E.R., IA super-inteligente. Esta facción es representativa de la S.A.A.T. (Academcia Científica de Tecnologías Avanzadas, en español) y son los inventores de la tecnología suprema y los amos del mundo bajo el agua. Ellos diseñaron el Arca y E.V.E. (el asesor del jugador en el juego), así como los planes de construcción de aviones, submarinos y misiles. Es la única facción que pueden construir y trabajar bajo el agua en la meseta submarina. La agricultura de algas y la extracción de diamantes son algunas cosas que pueden hacer bajo el agua. Su tecnología permite investigar planos para represas hidroeléctricas para producir energía y utilizar las plantas de energía marina bajo el agua. Su población se compone de científicos que se dedican a la investigación. Para avanzar a un nivel superior los ciudadanos necesitan alimentos procesados de las algas que son cosechados bajo el agua y les gusta beber bebidas energéticas (a base de café y azúcar).

Crítica al DRM
El juego contiene un mecanismo de seguridad llamado Solidshield Tages SAS 3 que limita la cantidad de activaciones del producto
El límite es de 3 activaciones y eso ha causado algunas críticas. Donde el cambio de Hardware, por ejemplo un cambio de tarjeta de video puede utilizar una activación y si se hace dos veces haría del juego inútil por completo.

Recepción

Las críticas han sido principalmente positivas desde el lanzamiento, con una mayoría de los críticos valorando sus novedades y mejoras para la serie Anno.

Referencias
(in German) Ubisoft-TV - Show 10/2011 (ANNO 2070, Assassin's Creed: Revelations). Ubisoft. October 2011. Event occurs at 01:25. Retrieved 25 October 2011.
https://web.archive.org/web/20120406012215/http://shop.ubi.com/store/ubina/en_US/pd/productID.227893100
https://web.archive.org/web/20120117054700/http://www.direct2drive.com/11685/product/Buy-Anno-2070-Download
Preview: Anno 2070. ModernMethod. 21 August 2011. Retrieved 22 September 2011.
DRM Criticism. Guru3D. 14 de enero de 2012. Retrieved 27 January 2012.

Enlaces externos
 Official Website
 Official English forums
 Anno 2070 Wiki

Videojuegos para Windows
Videojuegos de 2011
Videojuegos de construcción de ciudades
Videojuegos de Ubisoft
Videojuegos desarrollados en Alemania
Videojuegos de estrategia en tiempo real
Videojuegos disponibles en Steam
Videojuegos de un solo jugador y de multijugador
Videojuegos con expansiones
Videojuegos de ciencia ficción
Anno (saga)

Anno 2070


Vittorio Amedeo Filiberto Costa, conte di Trinità (* 1698 in Turin; † 2. Mai 1777 ebenda) war ein General und Vizekönig des Königreiches Sardinien-Piemont.

Leben
Vittorio Amedeo Costa, Graf von Trinità, stammte aus einer alten piemontesischen Adelsfamilie, die zahlreiche hohe Offiziere hervorbrachte. Zwei seiner Brüder schlugen ebenfalls eine Offizierslaufbahn in der piemontesischen Armee ein.

Vittorio Amedeo Costa wurde an der Militärakademie Turin ausgebildet. 1734 kommandierte er als Oberst das Fremdenregiment Lombardia, mit dem er sich im Polnischen Thronfolgekrieg in der Schlacht bei Guastalla auszeichnete. Im Österreichischen Erbfolgekrieg nahm er unter anderem an der Schlacht bei Camposanto, an der Rückeroberung von Asti, an der Befreiung von Alessandria und an Abwehrkämpfen bei Nizza teil. 1744 wurde Costa zum Brigadier befördert, im folgenden Jahr zum Generalmajor und im Februar 1749 zum Generalleutnant. Als solcher blieb er bis 1755 Militärgouverneur der Stadt und der Grafschaft Nizza. Von 1755 bis 1758 befand er sich als Generalkapitän und Vizekönig auf Sardinien, wo er sich unter anderem um die Reform der Verwaltung und um die Wiederbevölkerung abgelegener Gebiete kümmerte. Anschließend diente Costa als Gouverneur von Tortona und Novara. 1763 wurde er Großmeister des königlichen Hauses, 1771 General der Infanterie. Costa erhielt 1763 den Annunziaten-Orden.

Weblinks
Eintrag im Dizionario Biografico degli Italiani auf treccani.it

Militärperson (Piemont)
General der Frühen Neuzeit
Person im Österreichischen Erbfolgekrieg
Person im Polnischen Thronfolgekrieg
Geboren 1698
Gestorben 1777
Mann

Vittorio Amedeo Costa


Little Rock Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Little Rock Township (Illinois)
 Little Rock Township (Minnesota)

Little Rock Township


Peter Wirz (* 29. Juli 1960) ist ein ehemaliger Schweizer Mittelstreckenläufer, der sich auf die 1500-Meter-Distanz spezialisiert hatte.

Leben
1983 wurde er Vierter bei den Halleneuropameisterschaften in Budapest, schied bei den Weltmeisterschaften in Helsinki im Vorlauf aus und siegte bei der Course de l'Escalade. Im Jahr darauf gewann er Gold bei den Halleneuropameisterschaften in Göteborg und wurde Sechster bei den Olympischen Spielen in Los Angeles.

1986 wurde er Fünfter bei den Halleneuropameisterschaften in Madrid, kam bei den Crosslauf-Weltmeisterschaften in Colombier auf den 116. Platz und wurde Zehnter bei den Europameisterschaften in Stuttgart.

Nach einem weiteren Vorrundenaus bei den Weltmeisterschaften 1987 in Rom erreichte er bei den Olympischen Spielen 1988 in Seoul das Halbfinale.

1983 und 1984 wurde er Schweizer Meister über 800 Meter, 1986 über 1500 Meter. In der Halle holte er zweimal den Titel über 800 Meter (1985, 1986) und viermal über 1500 Meter (1982–1984, 1989).

Peter Wirz ist heute als Produktdesigner tätig und entwarf unter anderem den normierten Postbriefkasten der Schweizerischen Post.

Persönliche Bestleistungen
 800 m: 1:47,98 min, 26. Mai 1984, Bern
 1000 m: 2:18,37 min, 29. Juli 1983, Bern
 1500 m: 3:35,83 min, 10. August 1984, Los Angeles
 Halle: 3:40,20 min, 23, Februar 1985, Stuttgart
 1 Meile: 3:55,68 min, 11. Juli 1986, London
 2000 m: 4:58,29 min, 27. Juli 1984, Langenthal
 3000 m: 7:44,89 min, 28. Mai 1987, Sevilla
 Halle: 7:51,42 min, 12. Februar 1989, Stuttgart
 5000 m: 13:38,23 min, 18. Juni 1989, Sittard

Weblinks

 «Ich habe etwas gegen die Glorifizierung des Designs» (PDF; 97 kB), Interview mit Christina Sonderegger in wohnen, Nr. 10/2006

Mittelstreckenläufer (Schweiz)
Langstreckenläufer (Schweiz)
Olympiateilnehmer (Schweiz)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1984
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1988
Schweizer
Geboren 1960
Mann

Peter Wirz


Calliteara farenoides este o molie din familia Erebidae. Se găsește în Queensland.

Anvergura este de aproximativ 40 mm pentru masculi și 60 mm pentru femele. Femelele sunt albe, cu câteva linii maro pe aripile din față, în timp ce masculii au linii mai pronunțate și aripile din spate portocalii.

Larvele se hrănesc pe . Larvele sunt dimorfice. Există o formă galbenă cu un cap portocaliu, care este acoperită cu păr lung galben. Există, de asemenea, o formă roșiatică.

Taxonomie
Calliteara farenoides este uneori considerată ca o subspecie de Calliteara horsfieldii.

Note

Legături externe
  Baza de date a genului Lepidoptera la Muzeul de istorie naturală

Lymantriidae
Molii
Molii din Australia
Molii descrise în 1892

Calliteara farenoides


Kalemler, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahalle, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Kızık köyüne bağlı bir mahalle iken, 5 Haziran 1953'te köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.

Coğrafya
Ankara il merkezine 124 km, Kızılcahamam ilçe merkezine 46 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Kalemler, Kızılcahamam


An Polypogon schimperianus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ferdinand von Hochstetter ngan Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Thomas Arthur Cope. An Polypogon schimperianus in nahilalakip ha genus nga Polypogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Polypogon (Poaceae)

Polypogon schimperianus


Tramm Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 6,75 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 339 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Heinrich Hanisch tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.buechen.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Tramm (Lauenburg)


بلدية أراتزو  هي بلدية تقع في مقاطعة بيسكاي، التي تقع في منطقة الباسك شمالي إسبانيا.

وصلات خارجية
 ARRATZU (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في بيسكاي
بلديات بيسكاي

أراتزو


Paulsilvella, rod crvenih algi iz porodice Lithophyllaceae. Taksonomski je priznat kao zaseban rod, a pripadaju mu dvije vrste morskih alga, od kojih je jedna fosilna.

Fosilna vrsta je iz Mauricijusa, a iz vremena kasnog pleistocena, P. antiqua, prvi puta je opoisana kao Lithothrix antiqua G.F.Elliott.

Rod je opisan 2002. godine.

Vrste
 †Paulsilvella antiqua (G.F.Elliott) Woelkerling, Sartoni & Boddi
 Paulsilvella huveorum Woelkerling, Sartoni & Boddi

Izvori

Lithophyllaceae

Paulsilvella


The United National Congress ( UNC or UNCTT) is one of two major political parties in Trinidad and Tobago and the current parliamentary opposition. The UNC is a centre-left party. It was founded in 1989 by Basdeo Panday, a Trinidadian lawyer, economist, trade unionist, and actor after a split in the ruling National Alliance for Reconstruction (NAR). After spending six years in opposition, the UNC won control of the government in 1995, initially in coalition with the NAR and later on its own. In the 2000 general election, the UNC won an absolute majority in the Parliament. In 2001, a split in the party caused the UNC to lose its parliamentary majority and control of the government. From 2001 to 2010, the UNC was once again Parliamentary Opposition party. In May 2010, the UNC returned to government as the majority party in the People's Partnership. The UNC's Political Leader, Kamla Persad-Bissessar, was sworn in as the first female Prime Minister of Trinidad and Tobago. Kamla Persad-Bissessar was Prime Minister from 2010 until 2015.

The party symbol is the sun rising above the Trinity Hills. Historically, the UNC has been supported by a majority of Indo-Trinidadians and Tobagonians, especially Hindu Indo-Trinidadian and Tobagonians, thus it is colloquially called the Indian Party or the Hindu Party. The Spiritual Baptist and other racial and religious minorities of the country also support the party.

In opposition since the 2015 general election, the party holds 19 out of 41 Members of Parliament in the House of Representatives and 6 out of 31 members of the Senate, as mandated by the Constitution of Trinidad and Tobago to the official parliamentary opposition. The party has 67 out of the 139 local councillors and is in control of 7 of the 14 regional corporations since the 2019 Trinidadian local elections. The party has no representation in the Tobago House of Assembly.

As of December 2020, the UNC has 120,000+ registered members.

Opposition party (1989–1995)
The party was founded on 30 April 1989 following a split in the ruling NAR. Six members of parliament, all of whom were former members of the United Labour Front, left the NAR to form the Caucus for Love, Unity and Brotherhood 1988 (CLUB '88) which was chaired by Rampersad Parasram. CLUB '88 evolved into the UNC with Panday as leader and Parasram as its first chairman.

The UNC won 13 seats in the 1991 general election and became the official opposition. It won a 14th seat in a by-election and gained another in 1995 when Ralph Maraj defected from the ruling People's National Movement (PNM) party. In 1995, the UNC lost one seat when Hulsie Bhaggan, member of parliament for Chaguanas, left the party to form the Movement for Unity and Progress (MUP).

Governing party (1995–2001)

In the 1995 general election, the UNC won 17 of 36 seats and formed a coalition government with the NAR which won 2 seats. In exchange for his support, NAR Political Leader A. N. R. Robinson was first appointed Minister Extraordinaire and then elected President in 1997. Two PNM MPs defected and supported the UNC as independent members. This gave the UNC an absolute majority and caused relations with the NAR to deteriorate.

In the 2000 general election, the UNC won 19 seats and formed a majority government. However, internal party elections in 2001 exposed a rift in the party between Panday and Attorney-General Ramesh Maharaj, who fielded rival slates. Maharaj's slate termed itself 'Team Unity'. Though Panday was not challenged as Political Leader, Maharaj's slate won 21 of the 24 executive posts, and Maharaj himself was elected Deputy Leader.

Panday refused to recommend Maharaj as Acting Prime Minister in his absence. Maharaj countered by initiating investigations into charges of corruption by Panday and his supporters. Panday then reduced the ministerial portfolios of Maharaj and his supporters. This led to the defection of Maharaj; two of his supporters, Agriculture Minister Trevor Sudama and Information Technology Minister Ralph Maraj, formed a new political party: Team Unity. Early elections were called in 2001, in which the UNC was reduced to 18 seats in the House of Representatives. The opposition PNM, which also won 18 seats, was called upon to form the government.

Return to opposition (2001–2010)

2002 general election
During the 2002 general elections, the UNC won 46.5% of the popular vote and 16 out of 36 seats in the House of Representatives. It became the opposition party to the ruling PNM government, which held the other 20 seats.

Party infighting
In April 2005, the UNC was further weakened when Pointe-à-Pierre MP Gillian Lucky and San Juan MP Fuad Khan declared themselves to be "independent UNC members" and relocated to the Opposition backbenches. On 31 May 2005, Panday, his wife Oma, former UNC MP Carlos John, and party financier Ishwar Galbaransingh were arrested for bribery. Panday refused bail and remained in prison for eight days.

On 2 September 2005, Panday announced that he would be willing to hand over party leadership to Winston Dookeran, MP for St. Augustine, if Panday could remain party chairman. As a result of negotiations between the two, Dookeran was nominated unopposed for the post of Political Leader and Panday was nominated unopposed for the party Chairmanship. However, both fielded rival slates for the remaining 16 executive posts.

On 2 October, Panday's slate won 12 of the posts including two of the three deputy leader positions and, after a recount, the vice-chairmanship. Dookeran's slate won the 4 remaining posts. Members of Dookeran's slate called for Panday's resignation as Leader of the Opposition. Gerald Yetming, MP for St. Joseph, joined the Opposition backbenches in protest of Panday's refusal to relinquish his position.

In February 2006, Panday announced that he had reconciled with Maharaj, who marked his return to the party by speaking at a party rally held at Mid-Centre Mall in Chaguanas on 19 February. At that rally, Dookeran criticized his party for accepting Maharaj's return and was booed by the crowd.

On 8 March 2006, Yetming announced he was formally leaving the UNC and would serve out his term as an independent. His chief reason was the return of Maharaj to the UNC, a move which he opposed.

As internal wranglings continued in the party, it appeared that a rift between Dookeran and the Executive was deepening. Newspaper accounts indicated that pro-Panday executives and Dookeran were largely functioning independently of each other. Dookeran also suffered a loss of support as Deputy Leader Jack Warner and Roodal Moonilal, MP for Oropouche, announced their support of Panday.

In March, Senator Robin Montano's Senate appointment was revoked by Panday. Montano had supported Dookeran and opposed the return of Maharaj to the UNC.

On 24 April, Panday was convicted of fraud for failing to disclose a bank account under the rules of the Integrity Act. He was sentenced to 2 years hard labour. At the UNC rally held that night Dookeran was not permitted to speak on the platform. Maharaj, however was seated centre stage at that rally.

On 25 April, Panday's appointment as Opposition Leader was revoked by President George Maxwell Richards. In a surprise move the next day, seven UNC MPs announced their support of Deputy Political Leader Kamla Persad-Bissessar as the new Opposition Leader. Persad-Bissessar was appointed Opposition Leader the following day but stated that she would step aside should Panday's appeal prove successful.

The Courts released Panday on bail on Friday 28 April, on the ground of his medical ailments. Following his release on bail, he tendered his resignation as chairman of the party on 1 May 2006. The UNC executive did not immediately accept his resignation.

Resignation of Dookeran and return of Panday
In the months following, infighting in the UNC increased. Dookeran and the party Executive were entrenched in opposing positions. Dookeran organised his own political apparatus and held political meetings without the Executive's consent. He also ceased to attend Executive meetings and his few allies on the Executive were removed. Persad-Bissessar also replaced Dookeran's supporters in the appointed Senate.

Amidst the infighting, Panday returned to active politics in August 2006 and attempted to publicly broker a reconciliation between the two factions. This proved fruitless. Many, including Panday's supporters, privately held the view that Panday was working behind the scenes to undermine Dookeran's support within the Executive. Dookeran, who was seen as the legitimate Political Leader of the UNC, was unable to exercise the full powers granted to him in the Party's Constitution. However, Dookeran's call for internal change within the UNC was negatively viewed by some of the party's 'old guards' who felt their position threatened.

Panday loyalists organised themselves into a five-member Leadership Council, composed of the three Deputy Leaders (Persad-Bissessar, Wade Mark, and Jack Warner), the Party CEO Tim Gopeesingh, and the newly returned Maharaj. Panday was said to have been appointed as an advisor to the council.

On 10 September at a large rally, Dookeran announced his resignation as UNC Political Leader and the formation of a new party: the Congress of the People. On 11 September, Panday resumed the Chairmanship of the party, and on 3 January 2007, Panday was reinstated as Political Leader of the party.

2007 general election
In the 5 November 2007 general election, the party won 29.73% of the popular vote and 15 out of 41 seats.

Rise of Kamla Persad-Bissessar

On 24 January 2010, Kamla Persad-Bissessar, member of parliament for Siparia, was elected the new leader of the UNC. In the internal election, she won 13,932 votes compared to 1,359 for Basdeo Panday and 1,072 for Ramesh Maharaj and became the first female leader of a major political party in Trinidad and Tobago.

Return to government (2010–2015)
Based on a campaign of change against the PNM, the UNC was successful in the 2010 general election, and Persad-Bissessar was appointed as the first-ever female Prime Minister of Trinidad and Tobago. The UNC won a majority of 21 seats. Their coalition controlled 29 seats in total; the Congress of the People won 6 seats and the Tobago Organization of the People won Tobago's only 2 seats.

After the election, the coalition showed signs of weakening. The Movement for Social Justice, which did not win any seats in the election, left the coalition due to discontent with the running of the government. The Tobago Organization of the People failed to win a single seat in the 2013 Tobago House of Assembly elections.

During 2013, the UNC lost 2 seats in by-elections in St. Joseph and Chaguanas West.

Second return to opposition (2015- )

2015 general election

In the 2015 general elections, the party won 18 of the 41 seats in the elections to form the main Opposition party in the 11th parliament of Trinidad and Tobago. Persad-Bissessar was appointed Leader of the Opposition by President Anthony Carmona on 21 September 2015.

2015 internal election
An internal party election was held on 5 December 2015, which Kamla Persad-Bissessar won as political leader of the party against Roodal Moonilal and Vasant Bharath. Controversy arose when ballots in favor of Roodal Moonilal were found near a river and at the back of a school used as a polling station. The ballots were left out in the open with no visible attempts to destroy or hide them. Some names were found twice on the voting list, which may have allowed one individual to vote twice. Moonilal filed a complaint for these issues to be rectified, however Kamla Persad-Bissessar was declared the winner.

2016 local election

In the 2016 local election, the party won 54 of the 137 seats in the elections and held the majority in 6 of the 14 local councils. According to the election authorities, three of the UNC's candidates were found ineligible or withdrew themselves before polling day, resulting in a walkover victory for the PNM in one district.

2017 internal election
In the 2017 internal elections Kamla Persad-Bissessar won virtually all of the votes to continue as political leader of the party against Chanda Bhaggan and Christine Newallo Hosein. The voter turnout was the lowest recorded in an internal election for the UNC at the time.

2020 general elections

The 2020 general elections took place on the 10th of August 2020 during the COVID-19 pandemic. The UNC's campaign was based on the incumbent PNM government's mishandling of the COVID-19 pandemic, not doing more to control the Venezuelan refugee crisis and having a failing economy. However, Leader of the Opposition Kamla Persad-Bissessar faced backlash due to her statements on her opponent Prime Minister Keith Rowley as a "blank man on the other side", which many interpreted her as saying the "black man", however it was noted that later in her speech's transcript she referenced the "blank man" numerous times. The party also faced questions of corruption amid a police investigation that involved members of the UNC. The UNC won 19 of the 41 constituencies, giving them two more seat than previously held. The results in six constituencies were subject to recounts, causing the final election results to be delayed by a week. This was the first parliamentary election in Trinidad and Tobago where the result was not finalized the day after the election. However, after the recount the UNC did not gain any constituencies, and remained the opposition in the parliament.

2020 internal election

The 2020 internal election took place on the 6th of December 2020, after Opposition Leader Kamla Persad-Bissessar, the current leader of the UNC, faced losses commencing in January 2013 with the wipeout of her People's Partnership-led administration from the Tobago House of Assembly due to the landslide victory of the Tobago Council of the People's National Movement at the 2013 Tobago House of Assembly election, loss in the 2015 Trinidad and Tobago general election and loss in the 2020 Trinidad and Tobago general election. The candidates for political leader were incumbent Kamla Persad-Bissessar on Team Star against former member of parliament for St. Augustine and former Minister of Trade, Industry and Investment in the People's Partnership's government, Vasant Bharath, on Team Lotus. Former senator and Minister of Transport in the People's Partnership's government, Devant Maharaj, was an early candidate for political leader, but was never formally nominated as he dropped out on nomination day on the 15th of November 2020, citing irregularities in the voting process. He endorsed Vasant Bharath and Team Lotus.

Focus on the leadership election occurred when Anita Haynes, Public Relations Officer of the UNC, was questioned by reporters on whether or not the Opposition Leader Kamla Persad-Bissessar would resign. Devant Maharaj was a leading figure in calling for Kamla Persad-Bissessar to step down as political leader. He actively called for her to step down on social media and on billboards he had put up. On the 27th of October 2020, Kamla Persad-Bissessar announced the date for the internal election to be held on Sunday the 6th of December 2020.

On election night, Persad-Bissessar said her Team Star was on the path to defeat Bharath's Team Lotus. She called for unity within the party and said their main political opponent was the People's National Movement. She claimed under her continued leadership that she would work to make the party more united and stronger. She also acknowledged that there was some reports of elections issues, but that overall everything had gone well. Persad-Bissessar said that the low voter turnout was due to the COVID-19 pandemic, as it was in the general election. Bharath conceded shortly after midnight and congratulated Persad-Bissessar and wished her success. He also stated the party needs to determine the reason for the low voter turnout then they need to "inspire their ground troops" to win the next general election. Bharath stated that he was willing to work with Persad-Bissessar to help rebuild the party. However, he mentioned that there were irregularities in the election which he had warned about and many were unable to vote. He said that active campaigner on Persad-Bissessar's team were presiding officers, his team was not granted access to a revised list of electors, that there were reports of voters being verbally abused and intimidated, there was paraphernalia of the Star Team being distributed at some precincts, and that his father John Bharath, a founding member of the UNC, was not on the voting list and that there were other people who were not on the revised voter list who were allowed to vote. Devant Maharaj called on Persad-Bissessar to embrace all and rebuild the party. The election had the lowest voter turnout for an UNC internal election with only 17,066 members out of 120,000+ members coming out to vote. This follows after the last internal election in 2017 was recorded to have the lowest voter turnout.

Founder of the party, Basdeo Panday, commented before the election that the UNC had no future under the leadership of Kamla Persad-Bissessar nor Vassant Bharath and would eventually die out. He reiterated again after the election results that the UNC would die, pointing that it had the lowest voter turn out for an UNC internal election and says that the COVID-19 pandemic had nothing to do with it as the last internal election was the same. He further said that Kamla Persad-Bissessar killed the party "beyond repair" and that the only way to end the "tribal politics" was for a new party to be formed. However, political analyst Mukesh Basdeo disagreed with Panday, saying that the party received a significant number of votes despite the COVID-19 pandemic and that had the election been held in other conditions then it would have showed a decline in the interest of the party. He also stated that the pandemic deterred people from coming out to vote. He noted that smaller third parties were crushed in the 2020 general election and that most of the votes went to the two major parties, the UNC and the PNM.

2022 internal election

List of political leaders
The political leaders of the United National Congress have been as follows (any acting leaders indicated in italics):

Key:

PM: Prime Minister

LO: Leader of the Opposition

Electoral history

House of Representatives

Corporations

Tobago House of Assembly

Members of the National Executive (NATEX) of the Party

Youth Arm
The new executive members of the UNC Youth Arm are as follows:

Women's Arm
The executive members of the UNC Women's Arm are:

References

Further reading

External links

1989 establishments in Trinidad and Tobago
Political parties established in 1989
Political parties in Trinidad and Tobago
Social democratic parties in North America
Socialism in Trinidad and Tobago

United National Congress


Antalya il sınırları Gazipaşa ilçesi yakınlarındaki antik kent.

Alanya'nın 45 kilometre doğusunda küçük bir yarımadanın yamacında kurulu antik çağ kentidir. Kentin tarihi M.Ö. 6. yüzyıla kadar uzanmaktadır. Roma İmparatoru Trajanus, Doğu Akdeniz'de Part seferinden dönerken hastalanarak geldiği bu kentte 9 Ağustos 117'de ölmüş ve külleri Roma'ya gönderilmiştir.

Kent bir dönem Trajanapolis adını almıştır. Yarımadanın surlarla çevrili tepesinde kentin akropolü vardır. Bir sarnıcın bulunduğu zirve Akdeniz'e egemen bir manzaraya sahiptir. Kentin agorası deniz kenarındadır. Agora yıkılmışsa da granit sütunları görülebilir. Yamaçtaki surların içinde apsisli bir kilise kalıntısı bulunur. Kilise Azize Tekla'ya adanmıştır. Kentin bir başka anıtsal yapısı da 13. yüzyıl Selçuklu döneminde kırmızı zikzak motiflerle süslenmiş bir av köşküdür. Bu yapının da antik çağdan kaldığı ve İmparator Trajanus'un anısına yapılmış bir mezar olduğu sanılmaktadır. Akdeniz'e akan Selinus Çayı çevresinde su kemeri kalıntılarına rastlanır. Kentin iki hamamından biri kayalık yamacın denize indiği kesimdedir. Tiyatro yıkılmıştır. Kentin nekropolündeki mezarlar birer anıtsal yapı olarak Kilikya bölgesinin ölü gömme geleneklerini en güzel biçimde ortaya koymaktadır. Antik kentteki arkeolojik çalışmalar henüz yüzey araştırmalarıyla sınırlıdır.

Girişin ücretsiz olduğu tepeye yaklaşık yarım saatlik bir yürüyüşle çıkılabilir. Düzgün patika yoldan tepeye çıkacakların yanlarına su almaları önerilir.

Antalya ilindeki arkeolojik sitler
Türkiye'deki antik kentler

Selinus


Pave Hadrian 1. (ca. 700 i Rom - 25. december 795) var pave fra 772 til 795. Kort efter hans udnævnelse til pave, blev kirkestatens territorium invaderet af Desiderius, Langobardernes konge, og Hadrian måtte bede Karl den Store om hjælp. I 787 afholdtes det Andet koncil i Nikæa, der tillod tilbedelsen af ikoner i bestemte tilfælde.

Tjek fødselsår
Paver fra Italien

Pave Hadrian 1.


Mary Margaret Heaton (geb. Keymer, * 15. Mai 1836; † 1. Juni 1883) schrieb 1870 die erste Biographie Albrecht Dürers in englischer Sprache. Sie gilt als eine der besten Kunsthistorikerinnen des 19. Jahrhunderts.

Leben
Mary Margaret Heaton wurde als Mary Margaret Keymer geboren; einer ihrer Brüder war John Keymer. Ihr Vater, James Keymer, war Seidendrucker, ein Onkel mütterlicherseits war Samuel Laman Blanchard. Dieser starb, als Mary Margaret Keymer noch ein Kind war. Im Jahr 1862 heiratete sie Charles William Heaton. Joseph Cundall ermunterte sie zu schreiben. 1862 erschienen Kinderverse, 1868 The Great Works of Sir David Wilkie, 1869 Masterpieces of Flemish Art und 1870 zum 400. Geburtstag des Künstlers die History of the Life of Albrecht Dürer. Für dieses Buch stellte sie Übersetzungen aller damals bekannten Arbeiten über Dürer zusammen. William Bell Scott profitierte wenig später bei seiner Dürerbiographie von diesen Vorarbeiten, die Mary Margaret Heaton geleistet hatte, und griff sie gleichzeitig mit heftiger Kritik ihres Buches an. 1873 veröffentlichte sie A Concise History of Painting; ein Jahr später zusammen mit Charles Christopher Black Leonardo da Vinci and his Works.

Ab 1869 war Mary Margaret Heaton außerdem ständige Mitarbeiterin der Kunstzeitschrift The Academy; 1875 übersetzte sie Julius Meyers Correggiobiographie ins Englische und 1879 brachte sie eine Neuausgabe der Lives of the Most Eminent British Painters von Allan Cunningham heraus. Für die letzte Ausgabe von Bryans's Biographical and Critical Dictionary of Painters and Engravers schrieb sie die Einleitungen.

Mary Margaret Heaton starb nach längerer Krankheit.

Weblinks
 Biographie

Einzelnachweise

Kunsthistoriker
Brite
Geboren 1836
Gestorben 1883
Frau

Mary Margaret Heaton


Rußhütte ist ein Distrikt im Norden der Kernstadt Saarbrücken und gehört zum Stadtteil Malstatt.

In Rußhütte leben 2537 Personen (Stand: 31. Januar 2018). Rußhütte grenzt im Südwesten an die Malstatter Distrikte Rastpfuhl und Jenneweg, im Süden an den Malstatter Distrikt Unteres Malstatt und im Südosten an den Malstatter Distrikt Rodenhof. Im Norden erstreckt sich Rußhütte weit in den Saarkohlenwald hinein und hat dort eine Grenze zu den Stadtteilen Burbach, Herrensohr und Jägersfreude sowie zu den Gemeinden Riegelsberg und Sulzbach.
Durch Rußhütte fließt der Fischbach.
Der ehemalige Bahnhof Schleifmühle der Fischbachtalbahn ist heute stillgelegt.

Geschichte
Die Anfänge des Ortes gehen auf eine Glashütte zurück. Der Glasmachermeister August Guthmann erhielt am 28. Juli 1721 von Graf Karl Ludwig von Nassau-Saarbrücken die Erlaubnis, eine Glashütte zu errichten und acht Familien anzusiedeln. Auf Guthmann (etwa 1724–1728) folgten die Glasmachermeister Eberhard, Wenzel und Wenzel (1729–1748). Nachdem die Glashütte Ende 1747 ihren Betrieb eingestellt hatte, schlug Kammerrat Röchling vor, das Gelände zur Anlegung eines Hofes zur Aufzucht von Rindern und Schweinen zu verwenden. Der Vorschlag kam 1748 zur Ausführung und ein Hof (der spätere Rußhütter Hof) wurde angelegt und an den Kaufmann Gouvy verpachtet (1748–1757). Schließlich legte 1757 der fürstliche Kammerrat Georg Philipp Heuß eine Rußhütte an, die 1759 um eine Fabrik zur Herstellung von Pech, Harz, Öl, Spiritus und Wagenschmiere erweitert wurde.

Die am 31. Januar 1816 eingerichtete preußische Bürgermeisterei Saarbrücken umfasste die Städte Saarbrücken und St. Johann sowie die Landgemeinden Malstatt, Burbach, Russhütte und Brebach-Halberg.

Kirchen

Evangelisch
Die Evangelische Kirche Rußhütte gehört zur Gemeinde Malstatt. Sie wurde im Jahr 1935 von dem Saarbrücker Architekten Rudolf Krüger erbaut. Der nüchterne Saalbau hat im Untergeschoss einen Gemeindesaal. Auf der Empore der Kirche wurde im Jahr 1985 eine Orgel der Firma Walcker, die im Jahr 1965 für eine Kirche in Thailen bei Weiskirchen erbaut wurde, installiert.
Katholisch
Die katholische Pfarrkirche St. Marien wurde von den Mainzer Architekten Ludwig Becker und Anton Falkowski entworfen und nach einjähriger Bauzeit am 8. Mai 1927 eingeweiht. Am 13. Januar 1945 wurde das Kirchengebäude durch Bomben schwer beschädigt, nach dem Krieg wieder aufgebaut und im Jahr 1949 neu eingeweiht. Im Jahr 1954 wurde die Apsis der Kirche mit einem Mosaik, das eine Marienkrönung darstellt, ausgestattet. Die Kirche hat eine zweimanualige Orgel aus den 1950er Jahren, erbaut von der Orgelbauwerkstatt Hugo Mayer in Heusweiler. Patronatsfest der Kirche ist der 15. August, der Tag Mariä Himmelfahrt.

Literatur
 Hoppstedter, Kurt: Die Rußhütte. In: Regie des Mines de la Sarre (Hrsg.): Saarbrücker Bergmannskalender 1952, S. 92ff
 Norbert Scherer: Die Glashütte auf der Fischbach. 250 Jahre Stadtteil Rußhütte. In: Festschrift zur 650jährigen Verleihung des Freiheitsbriefes an Saarbrücken und St. Johann (= Zeitschrift für die Geschichte der Saargegend, XIX), Saarbrücken 1971, S. 220–229
 300 Jahre Rußhütte – 1721–2021, herausgegeben vom Turnverein Rußhütte, von der Karnevalsgesellschaft "Die Eule" und von der Initiative "WIR auf der Rußhütte" im Mai 2022

Weblinks

Quellen

Stadtteil von Saarbrücken
Ehemalige Gemeinde (Regionalverband Saarbrücken)
Gemeindeauflösung 1874

Rußhütte (Saarbrücken)