Rare Exports: A Christmas Tale er kvikmynd frá 2010 um fólk sem á heima í nágrenni fjallsins Korvatunturi sem uppgötvar leyndarmálið um jólasveininn. Myndin er byggð á stuttmynd frá 2003: Rare Exports Inc. og framhaldi hennar Rare Exports: The Official Safety Instructions (2005) eftir Jalmari Helander og Juuso Helander, en báðar fjalla um fyrirtæki sem veiðir villta jólasveina og þjálfar til útflutnings um heiminn.

Myndin hefur fengið 6,6 í einkunn á IMDb og 89 á Rotten tomatoes.

Hin virta leikkona Cate Blanchett hefur nefnt myndina sem eina af uppáhaldsmyndum sínum.

Leikarar
 Onni Tommila sem Pietari Kontio
 Jorma Tommila sem Rauno Kontio
 Tommi Korpela sem Aimo
 Rauno Juvonen sem Piiparinen
 Per Christian Ellefsen sem Riley
 Ilmari Järvenpää sem Juuso
 Peeter Jakobi sem álfur Pietari
 Jonathan Hutchings sem Brian Greene
 Risto Salmi sem lögreglustjóri

Heimildir

Finnskar kvikmyndir
Hryllingsmyndir
Kvikmyndir frumsýndar 2010

Rare Exports: A Christmas Tale


René Verheyen peut désigner :
 René Verheyen (1907-1961), ornithologue et mammalogiste belge ;
 René Verheyen (1952-), joueur puis entraîneur belge de football.

René Verheyen (homonymie)


În mecanica cerească și în mecanica spațială, argumentul periastrului este unul din elementele utilizate pentru definirea traiectoriei unui corp pe orbită în jurul unui alt corp.El exprimă unghiul  dintre direcția nodului ascendent și cea a periastrului acestei orbite. Este măsurat în planul orbital și în direcția mișcării corpului. În mod curent este notat cu litera grecească omega, .

Terminologie
Termenul periastru desemnează în mod normal periapsida (termen general) unei orbite descrise în jurul unei stele. După corpurile orbitate, cuvântul se schimbă, deși termenul periapsidă rămâne totuși admisibil. Se vorbește atunci de:

 periheliu, pentru o orbită descrisă în jurul Soarelui ;
 perigeu, pentru o orbită în jurul Pământului  / Terrei ;
 periseleniu, pentru Lună ;
 perigalacticon, pentru centrul unei galaxii;
 etc.

Un argument al periastrului de 0° semnifică faptul că acel corp pe orbită este cel mai aproape de corpul central în același moment în care el traversează planul de referință de la Sud spre Nord. Un argument al periastrului de 90° semnifică faptul că periastrul este atins atunci când corpul este la distanța sa maximă deasupra planului de referință.

Când orbita este eliptică, argumentul este unghiul dintre linia nodurilor și axa mare a elipsei.

Adăugând argumentul periastrului la longitudinea nodului ascendent dă longitudinea periastrului.

Calcul
În astrodinamică, argumentul periastrului  poate fi calculat în felul următor:

unde:

  este vectorul îndreptat spre nodul ascendent,
  este vectorul excentricității (adică vectorul îndreptat spre periastru).

În cazul unei orbite ecuatoriale, deși argumentul nu este definit în sens strict, se admite că :

unde:

  este componenta x a vectorului excentricității .

În cazul unei orbite circulare, se admite adesea că periatrul este plasat în nodul ascendent și deci că .

Note

Bibliografie
 Ioan Oprea, Carmen-Gabriela Pamfil, Rodica Radu, Victoria Zăstroiu, Noul dicționar universal al limbii române, Editura Litera Internațional, București - Chișinău, 2007 ISBN 978-973-675-307-7

Vezi și
 Elemente orbitale:
 Anomalie medie
 Apsidă
 Excentricitate orbitală
 Înclinație orbitală
 Longitudinea nodului ascendent
 Semiaxa majoră

Orbite

Argumentul periastrului


Josef Hušbauer (n. 16 martie 1990) este un mijlocaș de fotbal ceh care joacă în prezent pentru echipa din Fortuna Liga Slavia Praga. Un produs al academiei de fotbal a Spartei Praga, Hušbauer și-a reprezentat țara la diferite categorii de vârstă înainte de a-și face debutul internațional pentru Republica Cehă în 2012.

Cariera pe echipe

Sparta Praga
Hušbauer și-a început cariera de fotbal la Sparta Praga. El a jucat primele sale meciuri în a Doua Ligă Cehă în sezonul 2007-2008. pentru Vysočina Jihlava. În 2008, a fost vândut la FK Viktoria Žižkov, pentru care a jucat un sezon. Pentru sezonul 2009-2010 a fost împrumutat la 1. FK Příbram. În 2010, Hušbauer s-a transferat la Baník Ostrava, pentru care a jucat un sezon înainte de a fi vândut la Sparta Praga.

Hušbauer s-a transferat la echipa italiană Cagliari, unde a fost împrumutat în ianuarie 2015. Cu toate acestea, a jucat doar două meciuri sub conducerea lui Gianfranco Zola și nu a mai jucat niciun meci în campionat după ce Zola a fost înlocuit de Zdeněk Zeman, după care și-a scurtat perioada de împrumut și a revenit la Sparta. În turul sezonului din Prima Ligă Cehă 2015-2016, Hušbauer a jucat sporadic pentru Sparta Praga ieșind din primul unsprezece și a jucat doar două meciuri complete din 15.

Slavia Praga
El a semnat cu rivala lui Sparta Praga, Slavia Praga, în decembrie 2015, iar suma de transfer a fost 15 milioane de coroane cehe. La 9 mai 2018 Slavia Praga a câștigat finala Cupei Cehiei din sezonul 2017-2018 împotriva Jablonei.

Cariera la națională
Hušbauer a jucat pentru toate categoriile de vârstă ale naționalei Cehiei, începând cu cea sub 16 ani. El și-a făcut debutul la naționala mare în 2012, primul său meci fiind un amical internațional împotriva Ucrainei, care s-a terminat fără goluri. Hušbauer a marcat primul său gol la națională într-un meci amical cu Finlanda, care s-a terminat cu 2-2.

Referințe

Legături externe

 Josef Hušbauer (statistici)

Mijlocași
Oameni în viață
Nașteri în 1990
Fotbaliști internaționali cehi
Fotbaliști cehi

Josef Hušbauer


El cantón de Provins es una división administrativa francesa, situada en el departamento de Sena y Marne y la región Isla de Francia.

Geografía
Este cantón es organizado alrededor de Provins en él distrito de Provins.

Composición
El Cantón de Provins agrupa 15 comunas:

Chalautre-la-Petite
Chenoise
Cucharmoy
La Chapelle-Saint-Sulpice
Longueville
Mortery
Poigny
Provins
Rouilly
Saint-Brice
Saint-Hilliers
Saint-Loup-de-Naud
Sainte-Colombe
Soisy-Bouy
Vulaines-lès-Provins

Demografía

Véase también
 Sena y Marne
 Cantones de Sena y Marne

Enlaces externos

Cantón de Provins

Cantón de Provins


فلاك 88 ملم (بالألمانية: 88mm FlaK) مدفع مضاد للطائرات ومضاد للدبابات ألماني الصنع من عيار 88 ملم، استخدم خلال الحرب العالمية الثانية صمم سنة 1928 من قبل شركة كروب (Krupp) الألمانية والتي تولت عملية تصنيعه وإنتاجه وكان من خلال نسخه المختلفة أحد أشهر وأقوى أسلحة الحرب العالمية الثانية وقد اشتهر بدقة وكثافة نيرانه وقدرة قذائفه على اختراق مختلف الدروع لذلك تم تصنيعه بأعداد كبيرة جدا لفائدة الجيش النازي.

كلمة Flak هي اختصار للعبارة الألمانية Flugzeugabwehrkanone والتي تعني مدفع مضاد للطائرات، وقد أطلقت هذه التسمية على مدفع Flak 18 والذي تم تطويره إلى Flak 36 وفيما بعد إلى Flak 37 وهي مدافع كان تصنيعها يهدف في الأساس لاستخدامها كمضادات للطائرات لكن تم استخدامها أيضا كمضادات للدبابات وضمن سلاح المدفعية ولدعم وإسناد القوات البرية.

اشتهر المدفع بتسميته المختصرة acht-acht والتي تعني بالألمانية ثمانية-ثمانية أما الحلفاء فقد أطلقوا عليه تسمية eighty-eight بالإنجليزية أي الثمانية والثمانون، وقد جعل النجاح الذي أظهره استعمال المدفع كمضاد الدبابات الألمان يعتمدون على تصميمه لتصنيع مدفع جديد مضاد للدبابات ومنه ظهر مدفع KwK 36 الذي تم تركيبه على دبابة تايغر1. وKwK هي اختصار للعبارة الألمانية KampfwagenKanone التي تعني مدفع حرب المركبات.

إضافة إلى نسخ شركة كروب قامت شركة راينميتال (Rheinmetall) بتصميم نسخة Flak 41 المضادة للطائرات والتي كانت أقوى من سابقيها لكن تم إنتاجها بأعداد قليلة نسبيا، كروب قامت بالرد على ذلك لكن بالتوجه أكثر لتصنيع مدافع مضادة للدبابات فصممت النسخة KwK 43 التي وضعت كمدفع لدبابة تايغر2 إضافة إلى مدفع Pak 43 الذي استعمل كمدفع مستقل كما جرى تركيبه أيضا على مدمرة الدبابات Jagdpanther وElefant

خلفية تاريخية
استخدام المدافع المضادة للطائرات بدأ خلال الحرب العالمية الأولى حيث جرى تعديل المدافع المستخدمة آنذاك لجعلها قادرة على إسقاط الطائرات. خلال 1915 استخلصت القيادات الألمانية صعوبة الأمر فتلك المدافع لم تكن قادرة على إسقاط حتى المناطيد والطائرات بطيئة السرعة ومع زيادة سرعة الطائرات اتجهت الجيوش لتطوير مدافع جديدة مضادة للطائرات ذات معدل رمي ناري عالي وسرعة قذف كبيرة (مما يتيح للقذائف الوصول إلى ارتفعات عالية).أول مدفع ألماني أدخل الخدمة سنة 1917 وكان بعيار 88 ملم.

بهزيمة ألمانيا في الحرب وتطبيقا لمعاهدة فرساي جرى منع ألمانيا من امتلاك وتطوير أي أسلحة جديدة، مع ذلك بدأت شركة كروب بالشراكة مع الشركة السويدية Bofors تطوير مدفع جديد، التصميم الأولي كان بعيار 75 ملم لكن بعد عرض النموذج على الجيش الألماني طلب مدفعا ذو قدرة أكبر قبدأ التصميم من جديد اعتمادا على عيار 88 ملم

المواصفات

فلاك 18، 36 و37

أولى النماذج ظهرت سنة 1928، حيث تم تصميم مدفع ذو ماسورة مكونة من قطعة واحدة، ذو قاعدة رباعية بشكل صليبي ولعملية نقله تركب له 4 عجلات للسماح بجره، كان المدفع مزودا بنظام إطلاق نصف أتوماتيكي بسيط حيث يقوم الطاقم بتلقيمه بالقذيفة ومن ثم يطلق النار، يرتد، وفي أثناء ارتداده يلقي بغلاف القذيفة إلى الوراء، سهولة العميلة جعلت معدل كثافة النيران تبلغ ما بين 15-20 قذيفة في الدقيقة وهو ما مكنه من التفوق على جميع منافسيه ذلك الوقت. كان يجري استخدام القذائف شديدة الانفجار (High Explosive) ضد الطائرات والأفراد واستخدام القذائف شديدة الانفجار المضادة للدبابات (HEAT) والقذائف الخارقة للدروع (armour-piercing) ضد الدبابات والعربات المصفحة.

بدأ الإنتاج بكثافة ابتداء من سنة 1933 والذي ترافق مع وصول النازيين للسلطة وخلال التدخل الألماني في الحرب الأهلية الإسبانية تم إرسال أعداد مدفع فلاك لدعم القوميين الإسبان الذي يقودهم الجنرال فرانكو وأثبت المدفع بسرعة أنه أفضل مضاد للطائرات في وقته كما تم استعماله كمضاد للعربات اعتمادا على عياره الكبير وسرعة قذيفة التي تتيح اصابة وتدمير الأهداف بعيدة المدى وأظهرت هذه التجربة أيضا للألمان بعض النقائص التي من بينها وزنه الكبير.

في سنة 1936 ظهرت نسخة فلاك 36 بعد مجموعة من التحسينات والتطويرات التي أدخلت على سابقتها ومن بينها جعل المدفع ذو ماسورة مكونة من قطعتين مما يتيح سهولة تغيير الأنابيب بعد سخونتها، كما تم تعديل هيكله المعدني ومركبته القاطرة مما صار يتيح له في الحالات الطارئة القذف حتى في حالة ثباته على عجلات القاطرة من دون أن تكون ركائزه المعدنية مثبتة على الأرض كما تم إضافة تدريع يتيح حماية العاملين عليه نظرا لزيادة الاعتماد عليه في الحروب البرية.

النسخة الموالية جرى تسميتها فلاك 37 وتم فيها تطوير نظام التحكم بالنار وهو ما جعله أكثر ملائمة لإطلاق النار في الوضع الثابت بدل المتحرك.

فلاك 41

بسبب صعوبة الدفاع ضد للطائرات عالية الارتفاع طلب سلاح الجو الألماني سلاحا جديدا تكون مواصفاته أعلى، وجاء الرد من شركة راينميتال التي صممت مدفع 88 ملم جديد يستعمل قذائف ذات طول أكبر، وهو فلاك 41، نموذجه الأولي كان جاهزا سنة 1941، استعمل المدفع الجديد قذائف تزن 9.4 كلغ بسرعة أولية تبلغ 1000 متر/ثا ما جعل مدى اصابته الفعالة للأهداف الجوية يبلغ 11.3 كلم، أما المدى الأقصى فبلغ 15 كلم، فوصفه الجنرال اوتو فيلهلم فون رنز بأنه: «تقريبا يعادل الـ 128 ملم» كما أن معدل كثافة نيرانه بلغ 20-25 طلقة في الدقيقة متجاوزا النسخ السابقة.

أبرز ما كان يعيب فلاك 41 تعقيده، ومشاكله مع الذخيرة بسبب أن غلاف القذيفة الفارغ يعلق ولا يخرج آليا بعد عملية القذف ويستلزم لذلك تدخل الطاقم لإخراجه بالقوة وهو أمر غير مناسب في ظروف مثل الحروب وتم تعديل ماسورة المدفع التي كانت في البداية مكونة من 4 قطع وجعلها بـ 3 قطع لكن بقي الاشكال متواصلا. كل هذا جعل الألمان ينتجونه بأعداد قليلة نسبيا، 556 نسخة فقط جرى تصنيعها. أيضا تم ابقاء المدفع فقط في ألمانيا حيث هناك يمكن صيانته وابقاءه في الخدمة.

الأعداد المنتجة
تم خلال الحرب إنتاج آلاف الأعداد من مدفع فلاك 88 بمختلف نسخه:

التاريخ القتالي

الدفاع الجوي
شكل مدفع فلاك 88 العمود الفقري للدفاع الجوي الألماني ضد حملات القصف الجوي التي كانت تشنها قوات الحلفاء ضد المدن والمصانع والبنى التحتية الألمانية، حيث تم تنظيم القوات في بطاريات، 4 مدافع لكل بطارية، وباستثناء تخصيص بعضها للبحرية، كانت الأغلبية الكبيرة من البطاريات الموجودة في ألمانيا تابعة لسلاح الجو الألماني.

رغم عدم قدرته على إسقاط كل المقنبلات عالية الارتفاع إلا أن الـ"88" تسبب في خسارة قوات الحلفاء لحوالي 100.000 من قواتهم أثناء حملات القصف التي شنوها.

دعم القوات البرية

رغم أن أداء المدفع كان جيدا كمضاد للطائرات إلا أن بروزه الأكبر كان في استعماله كمضاد للدبابات نظرا لتصميمه البارع الذي يتيح له القذف تحت خط الافق، وقد عرف المدفع أولى استعمالاته خلال الحرب الأهلية الإسبانية بعد أن ارسلت عدة وحدات ألمانية إلى هناك لدعم القوميين وهناك استعمل لأول مرة كمضاد للدبابات حيث استعمل لايقاف هجوم للشيوعيين بدبابات تي-26 السوفياتية التي لم تكن دبابات بانزر-1 وبانزر-2 قادرة آنذاك على مقاوتها.

خلال الحرب العالمية الثانية، استخدم من قبل الجيش النازي في كل الجبهات دون استثناء، حيث واجه الفيرماخت في عديد المرات دبابات قوية التدريع لم يكن ما يتوفر من دبابات بانزر قادرا على اختراق تدريعها، مثل دبابات تشار بي1 وماتيلدا-2 أثناء معركة فرنسا. ففي معركة آراس حاول الفرنسيون والبريطانيون شن هجوم معاكس على أجنحة القوات الألمانية التي كانت تتقدم محاولة حصار القوات الفرنسية والبريطانية المتواجدة في بليجيكا وقطع خط الامدادات بينها وبين باقي القوات في فرنسا. يروي إرفين رومل قائد فرقة البانزر السابعة في مذكراته، أن قواته لاحظت عدم قدرة دبابات بانزر ومدافع 37 ملم المضادة للدبابات على اختراق تدريع دبابات ماتيلدا-2، وأنه التحق بقواته ليقود المعركة بنفسه، وبعد مشاهدته لوجود إحدى وحدات فرقته على إحدى التلال مع مدافع فلاك 88 ومع تقدم القوات البريطانية للهجوم، أمرهم رومل بتوصيب النيران على دبابات ماتيلدا-2 وكان بنفسه يوجه المدافع لأهدافها، فنجح الـ"88" في اختراق درعها ذو الـ 84 ملم من على مسافة 2 كلم وتم تدمير عدد منها ما اضطر البريطانيون للانسحاب وفشل بالتالي هجومهم.و خلال معركة فرنسا ككل تمكن المدفع من تدمير 152 دبابة و151 مخبئ محصن.

خلال حملة شمال أفريقيا، استخدم رومل المدفع بأكبر فعالية، فقد كان يقوم بجذب دبابات الجيش الثامن البريطاني إلى كمائن حيث تتظاهر قواته بالانسحاب ما يجعل دبابات البرطانيين تلاحقهم حينها تقوم مدافع فلاك 88 المخفية باصطيادها من على مدى أبعد من مدى مدافع دبابات البريطانيين ومدافعهم. خلال 1941 تمكنت اثنان من كتائب فلاك من تدمير 264 دبابة.

في الحملة على الاتحاد السوفياتي قامت ألمانيا بنشر 51 حملة على كتيبة فلاك كان أكثرها تابعا لسلاح الجو الألماني وذلك بمعدل كتيبة لكل فيلق. وهناك أيضا تواصل استعمال المدفع كمضاد للدبابات خصوصا وأن ظهور دبابة تي-34 ودبابة "KV" أربك اطقم الدبابات والفرق المضادة للدبابات الذين لم تتمكن مدافعهم ذات 37 و50 ملم من اختراق تدريع الدبابات السوفياتية الا على مدى قريب.

فعالية الـ "88" الأكبر كانت عند استعماله في أراض منبسطة ومفتوحة مثل ليبيا، مصر والجبهة الشرقية مقارنة باستعماله على الجبهة الغربية في معارك إيطاليا وشمال فرنسا. كما أن نجاحه المتواصل جعل قوات الحلفاء تتخذ عديد الخطوات للحماية منه في تصاميم الدبابات الجديدة.

الدفاع عن السواحل
في 12 سبتمبر 1942 تم استعمال المدفع لإفشال إحدى عمليات سلاح البحرية البريطاني لانزال فرقة كوموندو بالقرب من مدينة طبرق متسببا في الحاق دمار كبير بالمدمرة البريطانية "HMS Sikh" والتي غرقت فيما بعد.

مراجع

أسلحة ألمانيا في الحرب العالمية الثانية
أسلحة مضادة للدبابات
أسلحة مضادة للطائرات
المدافع المضادة للطائرات في الحرب العالمية الثانية
راينميتال
عتاد عسكري استحدث في عقد 1930
كروب
مدافع مضادة للدبابات ألمانية في الحرب العالمية الثانية
مدافع مضادة للطائرات ألمانية
مدفعية عيار 88 ملم

8.8 سم فلاك


Seny Thimothy Dieng est un footballeur international sénégalais né le 23 novembre 1994 à Zurich, en Suisse. Lors de la saison 2021-22, il évolue comme gardien de but à Middlesbrough FC en Championship (D2 anglaise).

Carrière

En club

Il rejoint le Dundee FC sous forme de prêt en .

En équipe nationale
Seny Dieng est convoqué avec les Lions pour la première fois en mai 2014, par Alain Giresse, pour un match amical contre la Colombie, mais il ne rentre pas en jeu. Il porte le maillot du Sénégal pour la première fois le 30 mars 2021, à l'occasion d'un match qualificatif pour la CAN 2021 face à l'Eswatini. Il fait partie des 27 joueurs sénégalais sélectionnés pour la CAN 2021.

Le , il est sélectionné par Aliou Cissé pour participer à la Coupe du monde 2022.

Palmarès

En sélection nationale
 Coupe d'Afrique des nations (1)
Vainqueur : 2021 avec le Sénégal

Distinctions
Meilleur but de la saison. En 2022-2023 Avec le Queens Park Rangers Football Club

Statistiques

Décoration
 Officier de l'Ordre national du Lion du Sénégal (2022)

Notes et références

Liens externes

Footballeur international sénégalais
Gardien de but sénégalais de football
Joueur du FC Granges
Gardien de but du Queens Park Rangers FC
Gardien de but du Dundee FC
Joueur du Stevenage FC
Gardien de but du Doncaster Rovers FC
Gardien de but du Middlesbrough FC
Joueur vainqueur de la Coupe d'Afrique des nations de football
Naissance en novembre 1994
Naissance à Zurich
Officier de l'ordre national du Lion du Sénégal

Seny Dieng


Werner Drexler (* 19. Juli 1928 in Nürnberg) ist ein deutscher Pianist, Komponist, Arrangeur und Orchesterleiter im Bereich des Swing, Easy Listening und der Filmmusik.

Leben und Wirken
Werner Drexler begann seine Karriere in amerikanischen Bars in Nürnberg und München. Nach dem Musikstudium in München spielte er von 1953 bis 1957 im Orchester Kurt Edelhagens, für den er auch als Arrangeur tätig war; 1955 wirkte er zudem bei SWF-Sessions mit Don Byas und Caterina Valente mit. Ab 1959 war er als Produktionsleiter beim Südwestfunks tätig. In den folgenden 30 Jahren nahm er über 50 LPs mit dem Tanzorchester des Senders oder verbundenen Bands wie Incognito Five oder Werner Drexler Sound Combination auf. Er komponierte außerdem die Musik für Fernsehserien wie Fest im Sattel, Butler Parker, Moselbrück oder Christian und Christiane, außerdem die Erkennungsmelodie der Fußball-Weltmeisterschaft 1974. Er arbeitete auch mit Max Greger und weiteren Orchestern zusammen.

Diskographische Hinweise
 Orchestra Werner Drexler – My Favourite Instruments (Happy Records, 1975), mit Max Greger Jr., Sigi Schwab
 Incognito Five – Tender Touch (Happy Records, 1977)
 Incognito Five – Music in the Ear (Happy Records, 1981), mit Günther Gebauer, Todd Canedy, Sigi Schwab, Mladen Franko
 Benny Gebauer /The Werner Drexler Sound – Spotlights (Happy Records, 1981), mit Curt Cress
 Swinging Festival (Happy Records, 1983), mit Charly Antolini
 Benny Gebauer &  The Werner Drexler Sound Combination – Neuerscheinung (Happy Records, 1983)
 The Werner Drexler Sound Combination – Morning Music (Happy Records, 1983)

Literatur

 Jürgen Wölfer: Jazz in Deutschland. Das Lexikon. Alle Musiker und Plattenfirmen von 1920 bis heute. Hannibal, Höfen 2008, ISBN 978-3-85445-274-4.

Weblinks

Jazz-Pianist
Filmkomponist
Arrangeur
Bigband-Leader
Musiker (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1928
Mann

Werner Drexler


An Axonopus passourae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Alexander Black. An Axonopus passourae in nahilalakip ha genus nga Axonopus, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha French Guiana. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Axonopus

Axonopus passourae


Exxon Valdez kazası veya Exxon Valdez çevre felaketi (Mart 1989) bugüne kadar insan eliyle gerçekleşmiş en büyük çevre felaketlerinden biridir. Felakette Exxon Valdez isimli petrol tankerinden resmî verilere göre 10.8 milyon galon petrol denize akmıştır. Bölgedeki doğal yaşam bundan yoğun şekilde etkilenmiş; deniz kuşlarından katil balinalara kadar bölgede yaşayan birçok türden hayvan ölmüştür. Temizleme çalışmaları gerek bölgenin konumu gerekse bu çapta bir kazanın daha önce yaşanmamış olması sebebiyle pek etkili olmamıştır.

Gemi kaptanının alkolik olduğu iddiasıyla şirket ve gemi kaptanı suçlamalarla karşı karşıya kalmıştır. Ayrıca geminin tek cidarlı oluşu da tartışma konusu olmuştur. Felâket sonrasında petrol taşımacılığına ilişkin birçok yeni yasa ortaya atılmış, dünya çapında olası çevre felaketlerine müdahale tekniklerinden tankerlerin çift cidarlı olmasına kadar birçok konuda gelişmeler kaydedilmiştir.

Kaynakça

 John Keeble, Out of the Channel: The Exxon Valdez Oil Spill in Prince William Sound, University of Washington Press.

Çevre felaketleri
Petrol tankerleri
20. yüzyıldaki beşeri afetler

Exxon Valdez kazası


La Coupe du Portugal de football 1957-1958 est la  de la Coupe du Portugal de football, considéré comme le deuxième trophée national le plus important derrière le championnat.

La finale est jouée le 15 juin 1958, au stade national du Jamor, entre le FC Porto et le Benfica Lisbonne. Le FC Porto remporte son deuxième trophée en battant le Benfica 1 à 0.

Finale

Voir aussi
 Championnat du Portugal de football 1957-1958

1957-1958
Portugal
Sport au Portugal en 1957
Sport au Portugal en 1958

Coupe du Portugal de football 1957-1958


الحُمّر  هي بلدة في محافظة عمان العاصمة شمال غرب الأردن.

مراجع

أماكن مأهولة في محافظة عمان
مدينة عمان

الحمر


Bir hava taşıtının taşıma merkezi, tüm taşıma yüzeylerinin yarattığı taşımaların bileşkesinin etkidiği düşünülen yerdir. Ağırlık merkezi ile birlikte bir hava taşıtının performans ve dengesini etkileyen önemli faktörlerden biridir.

İç bağlantılar
 Ağırlık merkezi
 Taşıma kuvveti
 Aerodinamik merkez
 Basınç merkezi

Aerodinamik (havacılık)

Taşıma merkezi


اللواء الركن فواز باشا ماهر برمامت (1924-1997) عسكري وسياسي أردني من أصول شركسية، اشتهر بمشاركته بحرب عام 1948 في فلسطين، إذ دخل إلى فلسطين قائداً لسرية المشاة الثانية، التي صدت هجومين كبيرين للقوات الإسرائيلية في منطقة الشيخ جراح.

نبذة

وُلد فواز ماهر في عمان في المملكة الأردنية الهاشمية عام 1924م. التحق بالخدمة العسكرية بتاريخ 8/8/1941م، واشترك بدورة المرشّحين في 10/2/1942م.

معارك فلسطين

كان لفواز ماهر شرف الإسهام في الدفاع عن أرض فلسطين في معارك حرب 1948م. فقد كان قائداً لسرية المشاة الثانية في اللواء الرابع أثناء خوض الجيش العربي الأردني للمعارك في منطقة القدس. وقد استطاع الدفاع عن منطقة الشيخ جراح الواسعة رغم قِلّة عدد أفراد سريته، ونجح في صدّ هجومين عسكريين إسرائيليين كبيرين على المنطقة. نال وسام الإقدام العسكري من جلالة الملك عبد الله الأول بن الحسين تقديراً لشجاعته في معارك منطقة الشيخ جراح عام 1948م. وكان أول من حصل على علاوة القيافة في الجيش العربي الأردني.

المناصب العسكرية

تدرّج فواز ماهر في الرتب العسكرية حتى نال رتبة لواء ركن عام 1959م. وأشغل منصب مساعد القائد العام للقوات المسلحة الأردنية للشؤون الإدارية، تولّى بعد ذلك منصب مدير هيئة أركان الجيش العربي الأردني عام 1961م. وكان له شرف الخدمة العسكرية في جميع أنحاء فلسطين ابتداء من غزة وحتى حيفا قبل عام 1948م.

المناصب المدنية

عُيّن فواز ماهر بعد تقاعده من الخدمة العسكرية سفيراً لدى جمهورية الصين الوطنية عام 1962م، ثم سفيراً لدى الجمهورية العراقية عام 1964م. وأصبح كبيراً لمرافقي جلالة الملك الحسين بن طلال عام 1965م. وتولّى منصب سفير الأردن لدى تركيا عام 1965م. تولى منصب مساعد وكيل وزارة الخارجية للشؤون الإدارية حتى تقاعده عام 1968م.

العمل الاجتماعي

كان فواز ماهر من الشخصيات الشركسية الرائدة في مجال الخدمة العامة، حيث انتخب رئيساً للهيئة الإدارية للجمعية الخيرية الشركسية في الهيئة الإدارية الثالثة والعشرين بتاريخ 23/11/1973، والهيئة الإدارية الرابعة والعشرين بتاريخ 24/6/1976م، والهيئة الإدارية الخامسة والعشرين بتاريخ 14 /7/1979م، والهيئة الإدارية التاسعة والعشرين بتاريخ 2/6/1988م، وكان عضواً في الهيئة الإدارية لخمسة دورات انتخابية.

فواز ماهر هو أول رئيس لتحرير مجلة الواحة التي أصدرتها الجمعية الخيرية الشركسية في عمان منذ إصدارها عام 1974م ولسنوات طويلة. كان عضواً مؤسّساً للّجنة العشائرية الشركسية الشيشانية، وعضواً مؤسساً ورئيساً لمجلس أمناء جمعية أصدقاء شراكسة القفقاس حتى وفاته. كما إنتُخب نائباً لرئيس الحزب الوطني الأردني. كما حصل على العديد من الأوسمة العسكرية والمدنية الرفيعة الأردنية والأجنبية تقديراً لشجاعته وكفائته وإخلاصه. توفي،، في مُنتصف عام 1997م.

المراجع

 كتاب أعلام الشراكسة، فيصل حبطوش خوت أبزاخ، مؤسسة خوست للإعلان، عمان–الأردن (2007م)
 كتاب ( الشركس - محمد خير حغندوقة-1982م- عمان)

أردنيون شركس
القوات المسلحة الأردنية
تاريخ الأردن العسكري
سفراء لدى الصين
سفراء لدى العراق
سفراء لدى تركيا
عسكريون أردنيون
قادة عسكريون
مواليد 1924
وفيات 1997

فواز ماهر


Le colonel Edward Charles Loden ( - ) est un officier de l'armée britannique.

En 1967 il reçoit la Croix militaire en tant que capitaine pour ses actions lors de l' en .

Loden, à l'époque major, était le commandant des troupes lors du Bloody Sunday le . Il sera plus tard disculpé par la .

Loden est abattu le  par des voleurs armés à Nairobi, au Kenya, alors qu'il était en visite.

Notes et références

Naissance en juillet 1940
Titulaire de la croix militaire (Royaume-Uni)
Officier de l'armée de terre britannique
Décès en septembre 2013
Décès à Nairobi
Mort assassiné au Kenya
Décès à 73 ans

Ted Loden


est une comédie érotique italienne réalisée par Marco Vicario et sortie en 1974.

Synopsis
L'avocat Rodolfo Persichetti est un cadre dans une grande compagnie pétrolière. L'homme souffre d'une névrose érotomane qui l'empêche d'avoir des relations sexuelles satisfaisantes tant avec sa femme Ciccia qu'avec sa jeune maîtresse désinhibée Claretta. Pour tenter de se rétablir, il s'en remet aux soins d'un étrange psychiatre, mais sans grand succès.

Fiche technique
 Titre original italien :
 Réalisateur : Marco Vicario
 Scénario : Marco Vicario
 Photographie : Giuseppe Rotunno
 Montage : Nino Baragli
 Musique : Riz Ortolani
 Production : Alfredo Melidoni
 Sociétés de production : Atlantica Produzioni Cinematografiche
 Pays de production :
 Langue originale : italien
 Format : Couleur
 Durée : 92 minutes
 Genre : Comédie érotique italienne
 Dates de sortie :
 Italie :

Distribution
 Gastone Moschin : Rodolfo Persichetti
 Isabella Biagini :
 Janet Ågren : Ciccia, l'épouse
 Neda Arnerić : Marietta
 Jacques Herlin : le chirurgien
 Vittorio Caprioli : le ministre
 Jacques Dufilho :
 Maria Antonietta Beluzzi : Gertrude
 Silvia Dionisio : Claretta

Interprétation du titre
Le mot érotomane n'est pas employé dans son sens littéral, mais selon une confusion courante avec une obsession du sexe et de l'amour : « Parfois confondue avec une obsession du sexe ou de l'amour, l'érotomanie est une maladie psychiatrique provoquant la conviction délirante d'être aimé ».

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1974
Film réalisé par Marco Vicario
Comédie érotique italienne
Film sur le trouble mental
Film érotique des années 1970
Film avec une musique composée par Riz Ortolani
Film en italien
Film tourné à Rome
Film se déroulant à Rome

L'erotomane


هذه قائمة ميداليات الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 1920 التي أقيمت في بلجيكا وقد تحصلت الولايات المتحدة على المركز الأول برصيد 41 ذهبية.

ملاحظات

المرجع
 اللجنة الأولمبية الدولية – Antwerp 1920 Medal Table

الألعاب الأولمبية الصيفية 1920
جداول ميداليات الألعاب الأولمبية الصيفية

قائمة ميداليات الألعاب الأولمبية الصيفية 1920


Brand is a play by the Norwegian playwright Henrik Ibsen. It is a verse tragedy, written in 1865 and first performed in Stockholm, Sweden on 24 March 1867.

Brand is a priest who accepts the consequence of his choices, and is deeply bound to doing the "right thing". He believes primarily in the will of man, and lives by the belief "all or nothing". To make compromises is therefore difficult, or questionable. Brand's beliefs render him lonely, because those around him, when put to the test, generally cannot or will not follow his example. He is a young idealist whose main purpose is to save the world, or at least people's souls, but his judgment of others is harsh and unfair.

The word brand means "fire" in Danish, Norwegian and Swedish.

Plot

First act
Brand in the mountains confronts different kinds of people: a farmer traveling with his son, who does not dare to brave a glacier on behalf of his dying daughter; Einar, a young painter with an easy-going attitude, and his fiancée, Agnes; and finally, a fifteen-year-old girl, Gerd, who claims to know of a bigger church in the mountains and hunts for a great hawk.

Einar and Brand were in school together. Brand taunts Einar for portraying God as an old man, who "sees through his fingers"; Brand wants to envision God as a young, heroic saviour. He believes that people have become too sloppy about their sins and shortcomings, because of the dogma that Christ, through his sacrifice, cleansed humanity once and for all.

Brand vows to confront the mindsets he has just met: the lazy mind, the undisciplined mind, and the wild mind. He ponders humanity's purpose and what should be.

Second act
In the valley where he was born, Brand finds great famine and need. The bailiff distributes bread for the hungry, and Brand questions the need for it. Meanwhile, a mother tells of her husband who needs absolution because he killed one of his children rather than seeing him starve. Then he harmed himself. Nobody dares to venture the rough fjord, but Brand goes in a boat and, to his surprise, Agnes follows him. Together, Brand and Agnes sail across the fjord, and the man receives absolution. A couple of farmers demand that he stay with them as their priest. Brand is reluctant to do this, but they use his own words against him, and he gives in.

Agnes tells of an "inner world being born" in one of Ibsen's best known soliloquies. She renounces Einar and chooses Brand. In the end of the second act, we meet Brand's mother, and learn that he grew up under the glacier, in a dreary place with no sun.

Third act
Some years later, Brand and Agnes live together with their son, Alf, who is grievously ill because of the climate. The local doctor urges him to leave for the sake of his son, but he hesitates. Meanwhile, Brand's mother is dying, and Brand impresses on her that she will not receive asolution unless she gives all her money to charity. She refuses, and Brand refuses to go to her.

On the question of his son's health, the doctor says that it is right to be "humane", whereas Brand answers: "Was God humane towards his son?" He states that by modern standards, the sacrifice of Christ would have boiled down to a "diplomatic heavenly charter". He clearly means that there is a difference between being a "human", and being a "humanist". In the end he almost gives in, but the farmers come to him and plead with him to stay. Then Gerd shows up, and states that evil forces will prevail if he leaves. The final straw is when she points out that his son is his "false god". Then he gives in and stays, knowing this will take his son's life. It is clear that he wants Agnes to choose for him, and she answers: "Go the road your God appointed for you".

Fourth act
After the death of his son, Brand wishes to build a bigger church in the parish. He refuses to mourn. Agnes comforts herself with the clothes of her dead son.

The bailiff is opposed to Brand, and tells him that he has growing support in the parish, explaining his own plans for building public institutions like a poorhouse, a jail and a political hall. The bailiff reveals that Brand's mother was forced to break with her true love, and married an old miser instead. The boy she loved then became involved with a Roma woman, resulting in the birth of Gerd. Brand is the result of the other, clearly loveless affair, and the bailiff suggests some kind of spiritual relationship between Brand and Gerd. After the bailiff leaves, a Roma woman arrives, demanding clothes for her freezing child (it is Christmas Eve). Brand then puts Agnes to the test, and she gives all of Alf's clothes to the Roma woman. As a result of this, Agnes renounces her life, and exclaims "I'm free". Brand accepts this, and Agnes dies.

Fifth act
Brand gets his new church built but comes to believe that his new church is still too small, and rebels against the authorities, the local dean and the bailiff. The provost talks about getting people to heaven "by the parish", and denounces individual thinking Brand's answers to this are mostly sarcastic. The provost ends his speech mentioning the "erasing of God in the soul of man", something of which he seems to approve. Brand wants the opposite: individual freedom and a clear picture of God in man's soul.

Einar returns as a missionary soon after the provost's friendly speech. He has worked out a view of life that makes Brand shiver. Whereas Brand mourns the loss of his wife, Einar in the end thinks her death was righteous, because he regards her as a female seducer.

Brand protests against the heavy plight lain upon him by his elders, throws the key to the church into the fjord and makes for the mountain with the entire parish following him. He urges the people to "lift their faith" and make a "Church without limits" that is meant to embrace all sides of life. Brand states that they all shall be priests in the task of relieving all people from thralldom. The other clergymen protest against this because they no longer have any sway over their flocks. Brand is greatly respected by the common people, but the test is in the end too hard. They are lured down to the valley again by the bailiff, who fakes news of great economic opportunity (a large amount of fish in the sea). The same people who followed Brand, then chase him with stones in their hands.

Brand is then left alone, struggling with doubt, remorse, and temptation, "the spirit of compromise". He does not yield to it, even when the spirit claims to be Agnes. The spirit says that the fall of man forever closed the gates to Paradise, but Brand states that the road of longing is still open. Then the spirit flees and says: "Die! The world does not need you!". Brand meets Gerd again, who thinks she sees the saviour in him, but Brand denies this. At the end of the play, Gerd takes him to the glacier, her personal church, and Brand recoils when understanding where he is, the "Ice-cathedral". He breaks down in tears. Gerd, who has been hunting the hawk from the start of the play, fires a shot at it, and lets loose a great avalanche, which in the end buries the entire valley.

In his dying words, Brand screams out to God, asking, "Does not salvation consider the will of man?" The final words are from an unknown voice: "He is the god of caritas."

Analysis

Topics
The play debates freedom of will and the consequential choice. The problem is further debated in Peer Gynt. A crucial point is the discussion about the absence of love, and the sacrifice of Christ. As a consequence, the imitation of Christ can be regarded as a theme of the play (cf. Thomas à Kempis). A key to this interpretation is found in the name of Agnes, clearly derived from Agnus Dei, the lamb of God or the sacrificial lamb. One should be aware that Brand never asks anyone to sacrifice themselves for his cause. He rather warns them off, if they wish to pledge themselves to him – as is the case of Agnes. But when she chooses, Brand reminds her of the moral consequence of that choice – it is final, and there is no turning back. Agnes chooses anyway, both the sweet and the bitter.

One can also see a discussion in the play about what the Christian message really means, and what God's purpose with humankind really is. At one point Brand says: "The goal is to become blackboards for God to write upon". A reminiscence of this is found in Peer Gynt: "I was a paper, and was never written upon". The topics of the two plays are clearly related.

Brand was Ibsen's breakthrough as playwright and author. Ibsen was himself fond of the play's main character, and claimed that Brand was "himself in his best moments".

Brand's vision
Brand's vision is arguably a romantic one, and his address in the fifth act resembles in a way Henrik Wergeland`s vision in his great poem Man. His rebellion against the clergy, whom he feels are leading people astray rather than in the right direction, is also foreshadowed by Wergeland. He states here that "the spirit of compromise", a mentality he struggles to get free from all the way, is none other than Satan. When he is tempted later, we should be aware of this.

From the beginning, Brand wishes to make man whole, because he is aware that there has been a split, a sundering somewhere in the past, and he wishes to fight a fragmented view of man and God. This fragmentation makes man weak, he states, and an easy prey to temptation – a result of the fall of man. The definition of wholeness as a greater good and fragmentarism as a bad thing, is a philosophical statement, originally derived from Plato and Pythagoras. The sentence about a Christianity that embraces all sides of life, resembles the view of the Danish priest Grundtvig.

Throughout the play, we see that Brand looks for the right way to solve this problem, and makes new discoveries as he moves forward. One can also interpret the entire play as a tale of a developing soul, struggling with his connection to God. In this view, the collapse at the very end is a collapse of Brand's conflicting self, and the disaster opens a closed road for him. Thus, the final words of Gerd makes sense, as she finally manages to shoot the great hawk, with the words: "Salvation comes". This interpretation makes Gerd a restless voice in Brand's soul.

The play can also be seen as a discussion of romanticism and reality, in a quite disillusional way. Ibsen at this stage leaves romanticism well behind, and moves on to greater realism.

Some also consider Brand's character to have been based on the philosopher Søren Kierkegaard. Kierkegaard gave an essential place in his philosophy to the opposition between faith and reason, the importance of making decisive choices and suffering in the name of God, and whose life ended during an official attack he led against the church of his country (which he thought perverted the original Christian message, making it an empty religion).

Otto Weininger saw the play as expressing a deep understanding of Kantian ethics:-

{{cquote|There remains a most important point in which the Kantian system is often misunderstood. It reveals itself plainly in every case of wrong-doing. Duty is only towards oneself; Kant must have realised this in his earlier days when first he felt an impulse to lie. Except for a few indications in Nietzsche, and in Stirner, and a few others, Ibsen alone seems to have grasped the principle of the Kantian ethics (notably in "Brand" and "Peer Gynt").}}

Musical setting(s)
The symphonic poem by the Austrian composer Johanna Müller-Hermann (opus 25) composed in 1919 is a narrative meditation on themes from Ibsen's Brand, with the title Epilog zur einer Tragödie "Brand"''.

References

External links
 Brand, freely available at Project Runeberg
 Brand, free PDF ebook with hyperlinked word list (Danish text).

1865 plays
Plays by Henrik Ibsen
Tragedy plays

Brand (play)


Ronald Dehne (* 16. November 1948 in Hildburghausen, Thüringen, Deutschland) ist ein deutscher Schauspieler.

Leben
Der in Thüringen geborene Dehne wuchs im Westen Berlins auf. Im Alter von fünf Jahren begann er im Rundfunk tätig zu werden. Seit seinem zehnten Lebensjahr stand Dehne auch vor der Kamera (Fernsehen bzw. Film). Nach einer Nebenrolle in dem deutsch-amerikanischen Ost-West-Flüchtlingsdrama Tunnel 28 von Robert Siodmak gab ihm 1964 Wolfgang Staudte die Hauptrolle des Bernd in dem Ruhrpott-Zeitbild Das Lamm. An der Seite von Elke Aberle überzeugte Dehne in diesem wenig bekannten Nebenwerk Staudtes als jugendlicher Außenseiter, der aufgrund seiner Zuneigung zu dem titelgebenden Tier zur Flucht durch die Nacht genötigt wird. Der kaum gezeigte Film brachte Ronald Dehne nicht den erhofften Karriereschub, und bereits nach einigen wenigen Fernsehauftritten Anfang der 70er Jahre verschwand er komplett aus dem Blickfeld der Öffentlichkeit. Seitdem sind auch keinerlei Theateraktivitäten Dehnes nachzuweisen.

Filmografie
 1962: Tunnel 28
 1964: Das Lamm
 1965: Abel mit der Mundharmonika (3-teilige Serie)
 1965: Die eigenen vier Wände (Fernsehfilm)
 1970: Alle Hunde lieben Theobald (Folge: Der erste Preis)
 1971: Familie Bergmann (Serie; Folge: Landluft)
 1972: Sprungbrett (Serie; Folge: Als vermißt gemeldet)

Weblinks

Einzelnachweis

Theaterschauspieler
Filmschauspieler
Deutscher
Geboren 1948
Mann

Ronald Dehne


Duane W. "Skip" Thoren (nacido el  en Rockford, Illinois) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó tres temporadas en la ABA y una más en la liga italiana. Con 2,08 metros de estatura, jugaba en la posición de pívot.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Fighting Illini de la Universidad de Illinois en Urbana-Champaign, en las que promedió 15,7 puntos y 11,2 rebotes por partido. Mantiene hoy en día el récord de su universidad ee rebotes en un partido, con los 24 conseguidos ante UCLA en 1963. En 1965 fue incluido en el mejor quinteto de la Big Ten Conference, y también en el segundo quinteto All-American.

Profesional
Fue elegido en la trigésimo tercera posición del Draft de la NBA de 1965 por Baltimore Bullets, pero fue descartado su fichaje, marchándose a jugar al Simmenthal Milano de la liga italiana donde coincidió con su compatriota Bill Bradley, consiguiendo ganar la Copa de Europa tras derrotar en la final al Slavia Praga.

En 1967 regresó a su país para fichar por los Minnesota Muskies de la ABA, donde jugó una temporada, en la que promedió 8,2 puntos y 6,9 rebotes por partido. Al año siguiente fue traspasado a los Miami Floridians, donde se convirtió en titular indiscutible, promediando 16,7 puntos y 13,4 rebotes por partido, siendo el máximo reboteador ofensivo de la liga y el tercero mejor absoluto. Esas cifras le hicieron merecedor de participar en el All-Star Game, en el que consiguió 2 puntos y 5 rebotes.

Al año siguiente comenzó nuevamente destacando en su equipo, promediando 14,5 puntos y 13,6 rebotes por partido, pero una grave lesión le hizo perderse el resto de la temporada, obligándole finalmente a retirarse.

Estadísticas de su carrera en la ABA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

Baloncestistas de Illinois
Baloncestistas de la ABA
Baloncestistas de los Illinois Fighting Illini
Baloncestistas de los Minnesota Muskies
Baloncestistas de los The Floridians
Baloncestistas estadounidenses de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas del Olimpia Milano

Skip Thoren


Cimitirul Fraților din Riga (letonă: Brāļu Kapi) este un cimitir militar și monument național din Riga, capitala Letoniei.

Acesta este un memorial și locul de înmormântare a mii de soldați letoni uciși între 1915 și 1920 în cadrul Primului Război Mondial și Războiului de Independență al Letoniei.

Terenul aferent cimitirului a fost proiectat de grădinarul Andrejs Zeidaks, care a început să lucreze asupra acestuia deja în timpul războiului. Memorialul a fost construit între 1924 și 1936 conform proiectului realizat de sculptorul Kārlis Zāle, cu sprijinul arhitecților Pēteris Feders, Aleksandrs Birzenieks, P. Kundziņš și sculptorilor J. Cirulis, F. Valdmanis ș.a.

Istorie

În 1913 s-a deschis Cimitirul Pădurii, iar în anul următor Catedrala și Biserica Sf. Petru din Riga au rezervat un lot de pământ în cadrul acestuia pentru mormintele a 146 de soldați care nu aparțineau niciunei congregații din oraș. La 15 octombrie 1915 au fost înmormântați acolo primii soldați: Andrejs Stūris, Jonas Gavenas și Jēkabs Voldemārs Timma. Războiul a continuat și cu timpul a devenit clar că erau necesare terenuri adiționale pentru viitoarele morminte. Comitetul organizatoric al Pușcașilor letoni s-au adresat bisericilor pentru a obține mai mult pământ, dar cererea lor a fost respinsă. Comitetul apoi s-a adresat la consiliul orașului Riga, care a decis să aloce terenuri adiționale cimitirului, argumentând că motivele refuzului invocate de biserici erau discutabile și nechibzuite pe timp de război. Conflictul s-a rezolvat în 1916 când bisericile au acceptat să întoarcă o parte din pământ orașului pentru crearea unui cimitir separat, care la rândul său a oferit-o comitetului. Primele schițe ale cimitirului au fost realizate de Andrejs Zeidaks, pe atunci grădinarul-șef al orașului. În 1920 s-a format un comitet pentru supravegherea cimitirelor și câmpurilor de luptă din Primul Război Mondial. Acesta a devenit responsabil de dezvoltarea Cimitirului Fraților. Construcția memorialului poate fi divizată în două etape. Întâi a fost perioada amenajării terenurilor conform ideilor lui Zeidaks, care a durat până în 1923. Între timp se discuta dezvoltarea arhitecturală a cimitirului, iar în 1921 și 1922 au avut loc două concursuri închise de arhitectură. Sculptorul Kārlis Zāle, care vizita Riga pentru a participa în cadrul concursului de proiecte pentru Monumentul Libertății, a fost invitat să ia parte și în al doilea concurs dedicat cimitirului. El a câștigat și astfel a început a doua etapă a construcției, care a durat până în 1936. În această perioadă, pe lângă amenajarea teritoriului au fost adăugate elemente sculpturale și arhitectonice cu scopul de a crea un ansamblu unitar conform viziunii lui Zāle. Lucrările de construcție au fost conduse de P. Feders. Arhitectul A. Birznieks și sculptorii M. Šmalcs, N. Maulics, P. Banders au fost de asemenea implicați în proiect.

Piatra de fundament a memorialului a fost pusă la 18 noiembrie 1924. Primul grup de sculpturi, a unor călăreți aflați pe moarte, a fost de dezvelit la 20 noiembrie 1927, iar următorul - la 2 septembrie 1928. Inaugurarea sculpturii Mamei Letonia și a fiilor săi morți a avut loc la 13 octombrie 1929. Construcția porților principale a început în 1930. Statuile soldaților cu scuturi reprezentând cele patru regiuni ale Letoniei au fost sculptate mai târziu. În 1936 stemele celor 19 districte și 59 de orașe ale Letoniei au fost cioplite în zidul cimitirului. Inaugurarea oficială a cimitirului ca memorial a avut loc la 11 noiembrie 1936 în prezența președintelui și guvernului Letoniei de atunci.

Proiect

Cimitirul cuprinde o suprafață de 9 ha în nord-estul Rigăi, la 5 km de centrul orașului. El se mărginește cu Primul Cimitir al Pădurii și Cimitirul Rainis. Memorialul exprimă recunoștința națională față de eroii căzuți prin mai multe referințe culturale către statul leton . Poarta principală a cimitirului are 10 m înălțime și 32 m lățime. În ambele părți laterale se găsesc sculpturile cu înălțimea de 3,3 m ale unor perechi de cavaleri letoni, fiecare pereche fiind plasată pe un piedestal de 2 m înălțime. Călăreții și caii din partea dreaptă stau în poziții drepte; unul dintre cai are capul întors înapoi, iar grupul se mișcă în direcție ascendentă. Acesta reprezintă un contrast față de grupul din stânga care este dominat de o mișcare descendentă exprimată prin capurile aplecate ale călăreților și cailor; scuturile și steagurile lor sunt de asemenea coborâte. Deasupra intrării stau anii 1915 (anul primilor înmormântări) și 1920 (sfârșitul Războiului de Independență al Letoniei); între ele poarta este decorată cu stemele Letoniei. De la intrarea principală Drumul Gândurilor (205 m), protejat din ambele părți de tei, duce spre Terasa Eroilor, înconjurată de o dumbravă de stejari sădiți în 1923. Terasa, pavată cu lespezi de tuf, are o lățime de 73 m și o lungime de 78 m; în centrul ei se află un altar de 1 m înălțime pentru focul sacru. În anii 1930 acesta era aprins doar de sărbători. Mai târziu însă a fost înlocuit de o flacără veșnică alimentată cu gaz. Terasa se ridică deasupra Drumului Gândurilor și astfel ascunde câmpul cu morminte pentru oricine care vine dinspre poarta principală. Cei care stau la marginea terasei, pe parapetul cu altarul de flori, au parte de o panoramă a mormintelor, amplasate la o altitudine mai joasă. De cealaltă parte a câmpului de morminte, la o distanță de 457 m stă statuia de 10 m înălțime a Mamei Letonia și a fiilor săi morți. Ea este amplasată pe o platformă cu înălțimea de 9 m și este complet vizibilă de la intrarea principală. Mama, îmbrăcată într-un costum național stilizat, ține în mâna stângă coroana biruinței din frunze de stejar (făcută din bronz) și drapelul național în mâna dreaptă. La picioarele ei zac fiii săi morți, sub propriile lor scuturi, ambii cu sabia în mână. În zidul de sub statuie a fost sculptată o cruce, iar alături o nișă în care se păstrează sol adus din cele 517 comune ale Letoniei. De ambele părți ale acestui grup se află statuile unor războinici letoni. Acestea au o înălțime de 1,8 m și sunt plasate pe niște platforme de 1,2 m înălțime. Împreună ele simbolizează regiunile istorice ale Letoniei, blazoanele acestora fiind ilustrate pe scuturile războinicilor: cei doi din stânga simbolizează Curlanda și Semigalia, iar cei din dreapta - Vidzeme și Latgale. Câmpul principal de morminte este dreptunghiular și împrejmuit de ziduri. În colțurile dinspre intrarea principală se află sculpturile unor cavaleri răniți cu înălțimea de 3,6 m. Alături de fiecare statuie niște scări duc în afara cimitirului. Între câmpul principal de morminte și Terasa Eroilor mai există o terasă, mai mică, care conține alte morminte. Mormintele sunt aranjate în linii și fiecare două linii sunt separate de următoarele printr-un gard viu. Fiecare mormânt este marcat cu o lespede de tuf sau beton pe care este scris numele și prenumele decedatului, rangul și anii de viață sau cuvântul "necunoscut".

Morminte

Cimitirul conține mai mult de 2.000 de morminte, majoritatea aparținând soldaților uciși între 1915 și 1920, în timpul Primului Război Mondial și Războiului de Independență. O serie de morminte, inclusiv reînhumări, sunt ale unor letoni care au murit în Al Doilea Război Mondial sau care au deținut Ordinul lui Lāčplēsis, acordat pentru merite deosebite în cadrul Războiului de Independență al Letoniei. Mulți veterani ai Pușcașilor letoni au fost de asemenea înmormântați în Cimitirul Fraților, o practică care a continuat chiar și în perioada sovietică.

Note

Cimitire militare

Cimitirul Fraților din Riga


"Despre simboluri" (în ) este o proză scurtă cu aspect de parabolă scrisă de Franz Kafka în toamna anului 1922 și publicată pentru prima dată postum în volumul Beim Bau der Chinesischen Mauer (1931) de Max Brod și Hans-Joachim Schoeps, care i-au dat acest titlu.

Acest text constă dintr-o narațiune referitoare la esența parabolelor. Dezbaterea urmărește să evidențieze dacă acestea sunt utile sau au fost transmise pur și simplu ca elemente de folclor de la o generație la alta. Naratorul menționează că parabolele nu sunt neapărat utile; la urma urmei, unele dintre ele există de mulți ani și, totuși, în ciuda înțelepciunii lor, oamenii continuă să se lupte cu aceleași dificultăți. Povestea se încheie cu afirmația că textul în sine poate fi interpretat ca o parabolă.

Rezumat

Acest text scurt abordează esența parabolelor, fiind, potrivit criticului Beda Allemann, "mai întâi, un raport cu privire la una dintre numeroasele nemulțumiri cauzate de inaplicabilitatea parabolelor, apoi un scurt dialog despre justificarea acestei nemulțumiri".

Potrivit unui grup nespecificat ("mulți"), parabolele nu sunt potrivite pentru viața de zi cu zi a oamenilor, deoarece se referă la o lume de dincolo imposibil de înțeles, în timp ce oamenii trăiesc doar în această lume. Lipsa de sens a textelor parabolelor este concretizată într-un exemplu: atunci când înțelepții din parabolă îți cer să "treci", nu se referă la o trecere fizică în această lume, ci într-o altă lume transcendentă (cuvântul latin "transcendere" înseamnă "a trece dincolo"). Astfel, invitația alegorică este, de fapt, o imposibilitate. Parabola afirmă doar că transcendentul este inaccesibil pentru oameni, ceea ce este însă un truism.

Într-un scurt dialog între doi interlocutori, această problematică este ilustrată până în punctul de reductio ad absurdum. Un reprezentant al transcendenței ("unul" sau "primul") se confruntă cu un reprezentant al imanenței ("celălalt" sau "al doilea"). Cei doi sunt de acord că oamenii care sunt capabili să urmeze parabolele devin ei înșiși o parabolă și că acest proces de a deveni o parabolă este el însuși o parabolă. Într-un joc de cuvinte ulterior se discută dacă cineva, care a înțeles aceasta, a câștigat "în parabolă" sau "în realitate". Acestei întrebări i se răspunde că înțelegerea este valabilă numai pentru această lume, în timp ce ea este inutilă pentru pătrunderea în lumea de dincolo.

Scriere și publicare

Povestirea "Despre simboluri" a fost scrisă în toamna anului 1922, mai precis în perioada octombrie-decembrie, manuscrisul ei aflându-se în așa-numitul caiet "Ehepaar-Heft" din anul 1922. În acea perioadă Kafka citea literatură iudaică și era deosebit de interesat de tradiția asociată Mișnei. Caietele sale conțin multe parabole și observații despre viața de zi cu zi.

Textul acestei parabole nu purta inițial niciun nume. Prietenul autorului, Max Brod, care s-a îngrijit, împreună cu Hans-Joachim Schoeps, de publicarea postumă a textelor kafkiene, i-a dat titlul actual și a adaptat timpul verbal din prima propoziție în procesul de revizuire a textului (forma verbală de trecut "s-au plâns" a fost schimbată cu forma de prezent "se plâng"). Povestirea a fost publicată apoi în volumul Beim Bau der Chinesischen Mauer tipărit în 1931 de Gustav Kiepenheuer Verlag din Berlin (pp. 36-37), alături de alte 20 de povestiri și de o postfață ("Nachwort").

Formă
Acest text este un exemplu tipic al "stilului simbolistic abreviat" utilizat de Kafka. În prima parte se observă un comportament narativ auctorial, care prezintă opinia "multor persoane" într-un raport lingvistic hipotactic (de subordonare sintactică). Partea a doua este dominată de un comportament auctorial neutru, care este o reprezentare scenică a dialogului paratactic între doi interlocutori.

Textul în forma transmisă de Brod se caracterizează printr-o schimbare surprinzătoare a timpului verbal: dacă prima parte este narată la timpul prezent ("mulți se plâng"), cea de-a doua parte este păstrată la timpul trecut. Această schimbare a timpului verbal se datorează lui Max Brod, îngrijitorul operei lui Kafka, care a schimbat forma verbală "s-a plâns" cu forma "se plânge".

Această povestire este "o parabolă despre parabole", o metaparabolă. Textul parabolei are structura unei situații destul de concrete, pe baza căreia este scoasă în evidență o pildă de înțelepciune. Acest lucru se face în mod dialogic sub forma unei dezbateri de idei între un inițiat și un neinițiat. De asemenea, fraza finală, cu care culminează dialogul, este tipică pentru o parabolă. Învățătura care poate fi extrasă din parabolă rămâne, totuși, ascunsă.

Interpretare
Textele literare kafkiene conțin un număr mare de simboluri cu o pluralitate de semnificații, ceea ce i-a determinat pe unii cercetători să considere că simbolurile nu au nicio semnificație criptică. Potrivit criticului literar francez René Marill Albérès, Kafka a creat "o lume inexplicabilă care nu se poate reduce la nici un comentariu rațional", iar povestirile sale sunt inexplicabile deoarece au fost scrise intenționat fără cheie.

În critica literară există un dezacord cu privire la posibilitatea înțelegerii parabolelor din "Despre simboluri" ca un "cifru pentru propriile lucrări ale lui Kafka", deci dacă textul reprezintă o "rețetă tematică pentru înțelegerea parabolelor kafkiene". Criticul german Wilhelm Emrich a răspuns pozitiv la această întrebare și a considerat că această parabolă abordează "rolul răscumpărător al universului parabolic al lui Kafka". Pe de altă parte, profesorul elvețian Beda Allemann subliniază că presupusa invitație la acțiune este de o "ironie absolut diabolică", prin faptul că transcendența ademenitoare pune în mișcare doar un "circulus vitiosus mental", de unde nu există nici o scăpare. Textul urmărește doar, potrivit lui Allemann, să explice natura parabolelor. Într-adevăr, mișcarea textului pare că este de o asemenea natură, că "trage în mod sistematic pământul de sub picioare". În acest sens, textul poate fi înțeles ca o "paradigmă pură a poeziei kafkiene", care își eludează în mod repetat semnificația și se deconstruiește.

Concluzia finală că "în parabolă ai pierdut" sugerează faptul că există mereu un truc în parabole. Chiar dacă ai câștigat "în realitate", ai pierdut "în parabolă" pentru că în parabolă este imposibil să câștigi. Profesorul de literatură comparată Clayton Koelb de la University of North Carolina at Chapel Hill oferă ca exemplu povestea din Alice în Țara Minunilor (1865) în care Alice se salvează de Regina de Cupă spunând: "Nu sunteți decât un pachet de cărți de joc!"; fetița câștigă "în realitate", oprind procesul, dar pierde "în parabolă" deoarece Țara Minunilor se prăbușește ca un castel din cărți de joc.

O interpretare simplificată a lucrării constă în a vedea incomprehensibilul, spiritualul și transcendentalul în parabola menționată. Acestea par să nu aducă nimic în viața reală; cu toate acestea, dacă cititorii cred în acest supranatural pot uita grijile vieții de zi cu zi. Afirmația "celuilalt" sub forma unui pariu că aceasta era tot o parabolă este, în opinia "primului", corectă. Când "al doilea" constată că a câștigat "doar în parabolă", el părăsește nivelul supranatural al înțelegerii și primește cu promptitudine răspunsul că a pierdut la acest nivel. În mod similar, cititorii, deși sfătuiți să "treacă", nu reușesc să găsească un pod care să le permită să intre pe tărâmul aluziei figurative a parabolei.

Lipsa utilității practice a parabolelor duce la apariția unui decalaj insurmontabil între înțelepciunea comunicată în pilde și comunitatea care încearcă să obțină sfaturi pragmatice din mesajul lor. Cercetătorii operei lui Kafka consideră că autorul evidențiază astfel o diferență de utilitate între parabolele tradiționale, alcătuite în contextul existenței unui set de credințe religioase sau ideologice, și parabolele moderne, ce nu au un cadru contextual ferm.

Trimiteri la alte lucrări ale lui Kafka
"Despre simboluri" conține numeroase paralele cu "Kleine Fabel". Astfel, ambele abordează inutilitatea și lipsa de speranță: parabolele nu pot fi înțelese - când cineva se apropie de înțelesul lor, ele dispar din nou. În plus, sfatul pisicii ("trebuie doar să-ți schimbi direcția") este un fel de parabolă, dar șoarecele nu mai poate beneficia de învățătura ei pentru că este împins către moarte. Astfel, victoria "celuilalt" în pariu este o victorie à la Pirus.

Peter Höfle se referă, de asemenea, la povestirea scurtă "La galerie", în care Kafka folosește aceeași tehnică. În ambele texte de proză scurtă, naratorul se exprimă inițial în termeni generali ("mulți se plâng" - "dacă vreo...") pentru a prezenta brusc evenimentul într-o situație concretă, care este urmărită apoi în general. În plus, Höfle menționează o relație cu "În fața legii" în care Legea este prezentată ca fiind "dincolo". Acest fabulos "dincolo" apare, de asemenea, în "Vânătorul Gracchus", "Un medic de țară" și "Das Schweigen der Sirenen". În ultimul caz, la finalul textului există și o expresie de neînțeles.

Traduceri
Povestirea "Despre simboluri" a fost tradusă în mai multe limbi străine. Prima traducere în limba engleză a fost realizată de soții Edwin și Willa Muir și publicată în 1933 cu titlul "About Parables" în volumul The Great Wall of China and Other Pieces, editat la Londra de Martin Secker (reeditat în 1946 de editura Secker and Warburg din Londra) și apoi în SUA în volumul de povestiri The Great Wall of China. Stories and Reflections, tipărit în 1946 de editura Schocken Books din New York în 1946.

În decursul timpului povestirea a fost tradusă și în alte limbi străine: spaniolă ("Sobre parábolas", în revista Sur, Buenos Aires, martie 1936; traducere de Eduardo Mallea), ebraică ("Sirtutim", în revista Ha-Poel Ha-Tzair, anul XXX (1937), nr. 25-26, pp. 12-13; traducere de Israel Cohen; o altă traducere a fost efectuată de Moshe Ben Menahem și publicată în 1957 sub titlul "Sippurim Ktzarim", în revista Ha-Poel Ha-Tzair, anul L (1957), nr. 20, p. 17), franceză ("Des Paraboles", în L'Arbalète, nr. 10, primăvara anului 1945; traducere de Jean Carrive; o altă traducere efectuată de Marthe Robert a fost publicată în 1945 sub titlul "Des paraboles" în revista L'Arche, nr. 12, decembrie 1945 - ianuarie 1946), bulgară (în revista Svetlostmi, nr. 8, 1991; traducere de Penka Anghelova), rusă ("O pritceah", în revista Znamia, Moscova, nr. 5, 1992, p. 168; traducere de Irina Șcerbakova; alte traduceri au fost publicate de E. Smirnov cu titlul "Ob inoskazaniiah" în revista Izmerenia (nr. 3 (7), 1992) și cu titlul "O pritceah" de Solomon Apt în vol. Socinenia v treh tomanh (Hudojestvennaia literatura, Moscova, Folio, Harkov, 1994) și de Gherbert Notkin în vol. Malaia proza. Drama (Amfora, Sankt Petersburg, 2001)) etc.

Prima traducere în limba română a povestirii a fost realizată de Iulia Soare și publicată în 1968 cu titlul "Despre simboluri" în antologia Amurgul imperiului. Proza austriacă modernă. Vol. I (pp. 419-420), tipărită de Editura pentru Literatură din București.

Note

Bibliografie
  Beda Allemann, Zeit und Geschichte im Werk Kafkas, ediție îngrijită de Diethelm Kaiser și Nikolaus Lohs, Wallstein Verlag, Göttingen, 1998, pp. 115–124.
  Richard T. Gray, Ruth V. Gross, Rolf J. Goebel, Clayton Koelb, A Franz Kafka encyclopedia, Greenwood Press, Westport, Connecticut, 2005, pp. 287-288.
  Franz Kafka, Das Urteil und andere Erzählungen, ediție îngrijită de Peter Höfle, Suhrkamp Verlag, Frankfurt pe Main, 2003, pp. 182–184.

Legături externe

  Versiune on-line pe Textlog
  Interpretarea lui Beda Allemann

Povestiri de Franz Kafka

Despre simboluri


Louis Alexander Slotin (1 December 1910 – 30 May 1946) was a Canadian physicist and chemist who took part in the Manhattan Project. Born and raised in the North End of Winnipeg, Manitoba, Slotin earned both his Bachelor of Science and Master of Science degrees from the University of Manitoba, before obtaining his doctorate in physical chemistry at King's College London in 1936. Afterwards, he joined the University of Chicago as a research associate to help design a cyclotron.

In 1942, Slotin was invited to participate in the Manhattan Project, and subsequently performed experiments with uranium and plutonium cores to determine their critical mass values. After World War II he continued his research at Los Alamos National Laboratory in New Mexico. On 21 May 1946, he accidentally began a fission reaction which released a burst of hard radiation. He was rushed to the hospital and died nine days later on 30 May. Slotin had become the victim of the second criticality accident in history following Harry Daghlian, who had been fatally exposed to radiation by the same plutonium "demon core" that killed Slotin.

Slotin was hailed as a hero by the United States government for reacting quickly enough to prevent the deaths of his colleagues. However, some physicists argue that Slotin's behavior preceding the accident was reckless and that his death was preventable. The accident and its aftermath have been dramatized in several fictional and non-fiction accounts.

Early life
Louis Slotin was the first of three children born to Israel and Sonia Slotin, Yiddish-speaking Jewish refugees who had fled the pogroms of Russia to Winnipeg, Manitoba. He grew up in the North End neighborhood of Winnipeg, an area with a large concentration of Eastern European immigrants. From his early days at Machray Elementary School through his teenage years at St. John's High School, Slotin was academically exceptional. His younger brother, Sam, later remarked that his brother "had an extreme intensity that enabled him to study long hours."

At age 16, Slotin entered the University of Manitoba to pursue a degree in science. During his undergraduate years, he received a University Gold Medal in both physics and chemistry. Slotin received a B.Sc. degree in geology from the university in 1932 and a M.Sc. degree in 1933. With the assistance of one of his mentors, he obtained a fellowship to study at King's College London under the supervision of Arthur John Allmand, the chair of the chemistry department, who specialized in the field of applied electrochemistry and photochemistry.

King's College London
While at King's College London, Slotin distinguished himself as an amateur boxer by winning the college's amateur bantamweight boxing championship. Later, he gave the impression that he had fought for the Spanish Republic and trained to fly a fighter with the Royal Air Force. Author Robert Jungk recounted in his book Brighter than a Thousand Suns: A Personal History of the Atomic Scientists, the first published account of the Manhattan Project, that Slotin "had volunteered for service in the Spanish Civil War, more for the sake of the thrill of it than on political grounds. He had often been in extreme danger as an anti-aircraft gunner." During an interview years later, Sam stated that his brother had gone "on a walking tour in Spain" and he "did not take part in the war" as previously thought.

Slotin earned a Ph.D. degree in physical chemistry from King's College London in 1936. He won a prize for his thesis entitled "An Investigation into the Intermediate Formation of Unstable Molecules During some Chemical Reactions." Afterwards, he spent six months working as a special investigator for Dublin's Great Southern Railways, testing the Drumm nickel-zinc rechargeable batteries used on the Dublin–Bray line.

Career

University of Chicago
In 1937, after he unsuccessfully applied for a job with Canada's National Research Council, the University of Chicago accepted Slotin as a research associate. There, he gained his first experience with nuclear chemistry, helping to build the first cyclotron in the midwestern United States. The job paid poorly and Slotin's father had to support him for two years. From 1939 to 1940, Slotin collaborated with Earl Evans, the head of the university's biochemistry department, to produce radiocarbon (carbon-14 and carbon-11) from the cyclotron. While working together, the two men also used carbon11 to demonstrate that plant cells had the capacity to use carbon dioxide for carbohydrate synthesis, through carbon fixation.

Slotin might have been present at the start-up of Enrico Fermi's "Chicago Pile-1", the first nuclear reactor, on 2 December 1942; the accounts of the event do not agree on this point. During this time, he also contributed to several papers in the field of radiobiology. His expertise on the subject garnered the attention of the United States government, and as a result he was invited to join the Manhattan Project, an effort to develop an atomic bomb. Slotin worked on the production of plutonium under future Nobel laureate Eugene Wigner at the university and later at the Oak Ridge National Laboratory in Oak Ridge, Tennessee. He moved to the Los Alamos National Laboratory in New Mexico in December 1944 to work in the bomb physics group of Robert Bacher.

Work at Los Alamos
At Los Alamos, Slotin's duties consisted of dangerous criticality testing, first with uranium in Otto Robert Frisch's experiments, and later with plutonium cores. Criticality testing involved bringing masses of fissile materials to near-critical levels to establish their critical mass values. Scientists referred to this flirting with the possibility of a nuclear chain reaction as "tickling the dragon's tail", based on a remark by physicist Richard Feynman, who compared the experiments to "tickling the tail of a sleeping dragon". On 16 July 1945, Slotin assembled the core for Trinity, the first detonated atomic device, and became known as the "chief armorer of the United States" for his expertise in assembling nuclear weapons. Slotin received two small circular lead and silver commemorative pins for his work on the project.

In the winter of 1945–1946, Slotin shocked some of his colleagues with a bold action by repairing an instrument  under water inside the Clinton Pile while it was operating, rather than wait an extra day for the reactor to be shut down. He did not wear his dosimetry badge, but his dose was estimated to be at least 100 roentgen. A dose of 1 Gy (≈100 roentgen) can cause nausea and vomiting in 10% of cases, but is generally survivable.

Harry Daghlian's death
On 21 August 1945, laboratory assistant Harry Daghlian, one of Slotin's close colleagues, was performing a criticality experiment when he accidentally dropped a heavy tungsten carbide brick onto a  plutonium–gallium alloy bomb core. The 24-year-old Daghlian was irradiated with a large dose of neutron radiation. Later estimates suggested that this dose might not have been fatal on its own, but he then received additional delayed gamma radiation and beta burns while disassembling his experiment. He quickly collapsed with acute radiation poisoning and died 25 days later in the Los Alamos base hospital.

Planned return to teaching
After World War II, Slotin expressed growing disdain for his personal involvement in the project. He remarked, "I have become involved in the Navy tests, much to my disgust." Unfortunately for Slotin, his participation at Los Alamos was still required because, as he said, "I am one of the few people left here who are experienced bomb putter-togetherers." He looked forward to resuming teaching and research into biophysics and radiobiology at the University of Chicago. He began training a replacement, Alvin C. Graves, to take over his role at Los Alamos.

Criticality accident

On 21 May 1946, with seven colleagues watching, Slotin performed an experiment that involved the creation of one of the first steps of a fission reaction by placing two half-spheres of beryllium (a neutron reflector) around a  plutonium core. The experiment used the same  plutonium core that had irradiated Daghlian, later called the "demon core" for its role in the two accidents. Slotin grasped the upper 228.6 mm (9-inch) beryllium hemisphere with his left hand through a thumb hole at the top while he maintained the separation of the half-spheres using the blade of a screwdriver with his right hand, having removed the shims normally used. Using a screwdriver was not a normal part of the experimental protocol.

At 3:20 p.m., the screwdriver slipped and the upper beryllium hemisphere fell, causing a "prompt critical" reaction and a burst of hard radiation. At the time, the scientists in the room observed the blue glow of air ionization and felt a heat wave. Slotin experienced a sour taste in his mouth and an intense burning sensation in his left hand. He jerked his left hand upward, lifting the upper beryllium hemisphere, and dropped it to the floor, ending the reaction. He had already been exposed to a lethal dose of neutron radiation. At the time of the accident, dosimetry badges were in a locked box about  from where the reaction occurred. Realizing that no one in the room had their film badges on, "immediately after the accident Dr. Slotin asked Dr. Raemer E. Schreiber to have the badges taken from the lead box and placed on the critical assembly". This peculiar response was of no value for determining the actual doses received by the men in the room and put Schreiber at "great personal risk" of additional exposure. A report later concluded that a heavy dose of radiation may produce vertigo and can leave a person "in no condition for rational behavior." As soon as Slotin left the building he vomited, a common reaction from exposure to extremely intense ionizing radiation. Slotin's colleagues rushed him to the hospital, but the radiation damage was irreversible.

The six other men present at the time of the reaction included Alvin Cushman Graves, Samuel Allan Kline, Marion Edward Cieslicki, Dwight Smith Young, Theodore P. Perlman, and Pvt. Patrick J. Cleary. By 25 May 1946, four of these seven men had been discharged from hospital. The United States Army physician responsible for the Los Alamos base hospital, Captain Paul Hageman, said that Slotin's, Graves', Kline's and Young's "immediate condition is satisfactory."

Slotin's death
Despite intensive medical care and offers from numerous volunteers to donate blood for transfusions, Slotin's condition was incurable. He called his parents and they were flown at Army expense from Winnipeg to be with him. They arrived on the fourth day after the incident, and by the fifth day his condition started to deteriorate rapidly.

Over the next four days, Slotin suffered an "agonizing sequence of radiation-induced traumas", including severe diarrhea, reduced urine output, swollen hands, erythema, "massive blisters on his hands and forearms", intestinal paralysis and gangrene. He had internal radiation burns throughout his body, which one medical expert described as a "three-dimensional sunburn." By the seventh day, he was experiencing periods of "mental confusion." His lips turned blue and he was put in an oxygen tent. He ultimately experienced "a total disintegration of bodily functions" and slipped into a coma. Slotin died at 11 a.m. on 30 May, in the presence of his parents. He was buried in the Shaarey Zedek Cemetery in Winnipeg on 2 June 1946.

Other injuries and death
Graves, Kline and Young remained hospitalized after Slotin's death. Graves, who was standing the closest to Slotin, also developed acute radiation sickness and was hospitalized for several weeks. He survived, although he lived with chronic neurological and vision problems. Young also suffered from acute radiation syndrome, but recovered. By 28 January 1948 Graves, Kline and Perlman sought compensation for damages suffered during the incident. Graves settled his claim for $3,500 (about $45,000 in 2023, adjusted for inflation).

Three of the observers eventually died of conditions that are known to be promoted by radiation: Graves of a heart attack twenty years later at age 55; Cieslicki of acute myeloid leukemia nineteen years later at age 42; and Young of aplastic anemia and bacterial infection of the heart lining twenty-nine years later at age 83. Some of the deaths may have been a consequence of the incident. Louis Hempelman, M.D., a consultant to the Los Alamos Scientific Laboratory, believed that it is not possible to establish a causal relation between the incident and the specifics of the death from such a small sample. He stated this opinion in a publicly available report that included personal medical information which he had previously declined to release to Marion E. Cieslicki during the final stages of his illness.

Disposal of core
The core involved was intended to be used in the Able detonation, during the Crossroads series of nuclear weapons testing. Slotin's experiment was said to be the last conducted before the core's detonation and was intended to be the final demonstration of its ability to go critical. After the accident it needed time to cool. It was therefore rescheduled for the third test of the series, provisionally named Charlie, but this was cancelled due to the unexpected level of radioactivity after the underwater Baker test and the inability to decontaminate the target warships. The core was eventually melted down and reused in a later core.

Radiation dosage

The radiation doses received in these two accidents are not known with any accuracy. A large part of the dose was due to neutron radiation, which could not be measured by dosimetry equipment of the day. The available film badges were not worn by personnel during the accident, and badges that were supposed to be planted under tables in case of disasters like these were not found. Disaster badges hung on the walls provided some useful data about gamma radiation.

A "tentative" estimate of the doses involved was made in 1948, based on dozens of assumptions, some of which are now known to be incorrect. In the absence of personal dosimetry badges, the study authors relied on measurements of sodium activation in the victims' blood and urine samples as their primary source of data. This activation would have been caused by neutron radiation, but they converted all doses to equivalent doses of gamma or X-ray radiation. They concluded that Daghlian and Slotin had probably received doses equivalent to  and , respectively, of gamma rays. Minimum and maximum estimates varied from about 50% to 200% of these values. The authors also calculated doses equivalent to a mix of soft 80 keV X-rays and gamma rays, which they believed gave a more realistic picture of the exposure than the gamma equivalent. In this model, the equivalent X-ray doses were much higher, but would be concentrated in the tissues facing the source, whereas the gamma component penetrated the whole body. Slotin's equivalent dose was estimated to be 1930 R (roentgen) of X-ray with 114 R of gamma, while Daghlian's equivalent dose was estimated to be 480 R of X-ray with 110 R of gamma.  Five hundred roentgen equivalent man (rem) is usually a fatal exposure for humans.

In modern times dosimetry is done very differently. Equivalent doses would not be reported in roentgen; they would be calculated with different weighting factors, and they are not considered as relevant to acute radiation syndrome as absorbed doses. Recent documents have made various interpretations of Slotin's dose, ranging from  to . Based on citations and supporting reasoning, the most reliable estimate may be a 1978 Los Alamos memo which suggested 10 Gy(n) + 1.14 Gy(γ) for Slotin and 2 Gy(n) + 1.1 Gy(γ) for Daghlian. These doses are consistent with the symptoms they experienced.

Legacy
After the accident, Los Alamos ended all hands-on critical assembly work. Subsequent criticality testing of fissile cores was done with remotely controlled machines, such as the "Godiva" series, with the operator located a safe distance away to prevent harm in case of accidents.

On 14 June 1946, the associate editor of the Los Alamos Times, Thomas P. Ashlock, penned a poem entitled "Slotin – A Tribute":

The official story released at the time was that Slotin, by quickly removing the upper hemisphere, was a hero for ending the reaction and protecting seven other observers in the room: "Dr. Slotin's quick reaction at the immediate risk of his own life prevented a more serious development of the experiment which would certainly have resulted in the death of the seven men working with him, as well as serious injury to others in the general vicinity." This interpretation of events was endorsed at the time by Graves, who stood closest to Slotin when the accident occurred. Graves, like Slotin, had previously displayed a low concern for nuclear safety and later alleged that fallout risks were "concocted in the minds of weak malingerers." Schreiber, another witness to the accident, spoke out publicly decades later, arguing that Slotin was using improper and unsafe procedures, endangering the others in the lab along with himself. Robert B. Brode had reported hearsay to that effect back in 1946.

Slotin's accident is echoed in the 1947 film The Beginning or the End, in which a scientist assembling the bomb destined for Hiroshima dies after coming into contact with radioactive material.
It was recounted in Dexter Masters' 1955 novel The Accident, a fictional account of the last few days of the life of a nuclear scientist suffering from radiation poisoning. Depictions of the criticality incident include the 1989 film Fat Man and Little Boy, in which John Cusack plays a fictional character named Michael Merriman based on Slotin, and the Louis Slotin Sonata, a 2001 off-Broadway play directed by David P. Moore.

In 1948, Slotin's colleagues at Los Alamos and the University of Chicago initiated the Louis A. Slotin Memorial Fund for lectures on physics given by distinguished scientists such as Robert Oppenheimer, Luis Walter Alvarez, Hans Bethe. The memorial fund lasted until 1962. In 2002, an asteroid discovered in 1995 was named 12423 Slotin in his honour.

Dollar unit of reactivity
According to Weinberg and Wigner, Slotin was the first to propose the name dollar for the interval of reactivity between delayed and prompt criticality; 0 is the point of self-sustaining chain reaction, a dollar is the point at which slowly released, delayed neutrons are no longer required to support chain reaction, and enters the domain called "prompt critical". Stable nuclear reactors operate between 0 and a dollar; excursions and nuclear explosives operate above a dollar. The hundredth part of a dollar is called a cent.  When speaking of purely prompt critical events, some users refer to cents "over critical" as a relative unit.

Notes

References

External links

 Louis P. Slotin – The Manhattan Project Heritage Preservation Association
 Louis Slotin, profile – GCS Research Society
 The Secret Life of Louis Slotin – Canadian Nuclear Society

 Guide to the Louis Slotin Memorial Fund Records 1946–1962 at the University of Chicago Special Collections Research Center

1910 births
1946 deaths
Accidental deaths in New Mexico
Alumni of King's College London
Jewish Canadian scientists
Canadian nuclear physicists
Canadian people of Russian-Jewish descent
Deaths from laboratory accidents
Jewish physicists
Manhattan Project people
People from Los Alamos, New Mexico
People from Winnipeg
University of Chicago staff
University of Manitoba alumni
Victims of radiological poisoning
Canadian physical chemists
Inventors killed by their own invention
North End, Winnipeg
Scientists from Manitoba
20th-century Canadian physicists

Louis Slotin


El parque de las Aguas () es un parque público de Barcelona situado en el barrio de Baix Guinardó, en el distrito de Horta-Guinardó. Fue inaugurado en el año 1978, después de ser rehabilitado, y dispone de una extensión de 1,95 hectáreas.

Descripción
Fue construido sobre los antiguos jardines y viveros propiedad de la compañía Aguas de Barcelona; algunos de aquellos espacios se aprovecharon para la construcción del parque actual. La residencia del directivo de Aguas —conocida como Can Móra—, de estilo neomudéjar, es actualmente la sede del distrito de Horta-Guinardó. Los jardines fueron remodelados por Joaquim Casamor en 1978, el cual estableció una serie de áreas escalonadas para salvar la pendiente del terreno, y trazó un paseo central poblado de yucas y palmeras, además de un pinar en su parte superior, donde se sitúa una alberca para el riego, que sobresale del suelo al estilo del safareig catalán («lavadero»). Una de las características del parque es la abundante vegetación junto con los numerosos espacios de ocio para los niños.

En la parte superior del parque se encuentra la Biblioteca Mercè Rodoreda, junto a una explanada donde se sitúa la escultura El submarino enterrado, de Josep Maria Riera i Aragó (1991), obra en bronce que representa un submarino sumergido en la arena, de cual solo aparecen sobre el nivel del suelo la aleta de proa, la torreta superior y la cola de popa, en un conjunto de 32 metros de largo. En el espacio situado junto a esta obra se habilitaron en 1999 unos jardines dedicados a Hiroshima, la ciudad japonesa bombardeada con la bomba atómica durante la Segunda Guerra Mundial. En su recuerdo se colocó un monumento formado por 22 columnas de hormigón, con la inscripción «Nosotros, la humanidad, queremos que nunca más se repita el horror / Barcelona a Hiroshima con la cultura de la paz».

El parque dispone de tres especies arbóreas que se encuentran incluidas en el Catálogo de Árboles de Interés Local de Barcelona que vela por la preservación y catalogación de los ejemplares más valiosos de los que dispone los espacios verdes de la ciudad de Barcelona; estos árboles son Ficus carica, Liriodendron tulipifera y Photinia glabra. Además, dispone de una gran variedad de árboles frutales. El parque ofrece zonas habilitadas para pícnic, juegos infantiles, espacios para perros y una zona polideportiva.

Galería

Véase también
Parques y jardines de Barcelona
Historia de la jardinería en España

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Ayuntamiento de Barcelona

Aigües
Arquitectura de España de 1978

Parque de las Aguas (Barcelona)


Karneol, også stavet carneol og corneol, er en rød eller rødlig, mikrokrystallinsk variant af kvarts. Finkornet kvarts benævnes under et som chalcedon. Der er usikkerhed om oprindelsen til navnet. Der har været gættet på kornelkirsebær og på kød (caro). Stenen dannes som drypsten eller udfylder huller i klippe, udskilt af varmt vand med opløst kisel. Den røde farve skyldes jern. Farven kan variere gennem stenen og danne tydelige striber. Mørkt rødlige varieteter benævnes til tider sarder.

Stenen slibes især til små figurer, gemmer, perler og signetsten.

Stenen har været anset for at være blodstillende og desuden for at yde beskyttelse mod stik fra skorpioner.

Litteratur
 Ædelstene i farver. – København 1972 / Ove Dragsted. (Side 262)

Eksterne henvisninger

Smykkesten
Kvartsvarianter

Karneol


is a town located in Chikujō District, Fukuoka Prefecture, Japan.

As of April 30, 2017, the town has a population of 6,804 and a density of 1,200 persons per km². The total area is 5.68 km².

References

External links

Yoshitomi official website

Towns in Fukuoka Prefecture

Yoshitomi, Fukuoka


A Marinha dos Estados Unidos teve três classes de navios chamadas Classe Virginia:

 Classe Virginia (couraçados): uma classe de couraçados pré-dreadnought que serviram de 1906 a 1920.
 Classe Virginia (cruzadores): uma classe de cruzadores de mísseis guiados que serviram de 1976 a 1998.
 Classe Virginia (submarinos): uma classe de submarinos de ataque em serviço desde 2004.

Classe Virginia


Olisbeoideae, potporodica melastomovki, porodice iz reda mirtolike (Myrtales). Sastoji se od šest rodova raširenih po tropskoj Americi, Africi, Aziji i Australiji

Potporodica je opisana 1835., a ime je dobila po rodu Olisbea DC., sinonoim za Mouriri.

Rodovi
 Votomita Aubl. (10 spp.)
 Mouriri Aubl. (90 spp.)
 Lijndenia Zoll. & Moritzi (17 spp.)
 Spathandra Guill. & Perr. (1 sp.)
 Warneckea Gilg (49 spp.)
 Memecylon L. (376 spp.)

Izvori

Melastomovke

Olisbeoideae


Deneycilik, empirizm veya ampirizm, bilginin duyumlar sayesinde ve deneyimle kazanılabileceğini öne
süren görüştür. Deneyci görüşe göre insan zihninde doğuştan bir bilgi yoktur. İnsan zihni, bu nedenle boş bir levha (tabula rasa) gibidir.

Deneycilik akılcılığın karşıtıdır. Akılcılığa karşıt olarak deneycilik, yalnızca duyum ve deneyimle temellenen bilgileri bilgi olarak kabul etmektedir. Bu tanıma göre, insan bilgisinin tek kaynağı deneyim ya da duyumdur. Bilginin kaynağında aklı gören rasyonalizm geleneğine karşıt olarak deneycilik her tür bilginin sonradan deneyimle, duyumlarla elde edildiğini ileri süren bir felsefi temele sahiptir.

İlk Çağ felsefesinde deneycilik
İlk Çağ felsefesinde temel felsefi problemler özelikle evrenin başlangıcı ve oluşumu, varlığın sebebi ve varoluşun anlamı, bilginin kaynağı ve anlamı gibi meselelerdir. Buna bağlı olarak deneycilik daha o zamanlardan bir epistemolojik tutum olarak belirir ve bilgiyi aklın yasalarına göre değil nesnelerin görünüşlerine göre belirleme yaklaşımı olarak şekillenir. Sofistlerde, Septiklerde, Stoacılarda belirli ölçülerde deneyciliğin izlerini bulmak mümkün olmakla birlikte, esas olarak iki önemli filozof bu gelenek içinde belirgin bir yere sahip olarak görünmektedir. Duyum, deneyim ve dolayısıyla ampirik bilgiyi merkeze alan felsefi yaklaşımın izleri bu iki filozoftan itibaren belirginleşmektedir.

Demokritos

Atomculuk olarak bilinen ilk çağ felsefe akımının öncüsü Demokritos'tur. Maddeci doğa bilimi anlayışının kökleri Demokritos'a dayanır, aynı zamanda nedensel-zorunlu evren anlayışı ve bu anlayış ekseninde temellenen felsefi-bilimsel düşünce de köklerini Demokritos'ta bulur. Her şeyin özü nedir sorusuna verdiği cevap "atom" olmuştur; bölünemeyen, nesnelerin son dayanak noktası, özü olarak atom. Her şey atomlar ve atomların hareketliliğinden ibarettir. Demokritos bu fikirlerinin felsefi çerçevesini, sonradan giderek sistematikleşerek deneycilik olarak adlandırılan akıma uygun bir nitelikte ortaya koymuştur. Bu bakımdan birçok önemli felsefe tarihçisi Demokritos'u aynı zamanda deneycilik akımının öncü isimlerinden saymaktadır.

Epikuros

Demokritos gibi deneyci filozofların öncülerinden sayılan Epikuros (ya da Epikur), soyut felsefi söylemlerden uzak durmuş, mutluluk problemini ele alarak farklı bir ahlak felsefesi geliştirmeye yönelmiştir. Epikuros'a göre Mutluluk, insanın doğayı ve evreni tanımasıyla mümkündür. Hareketlerin yasalarını tespit edebilmek içinse bilgiye gerek olduğunu söyler. Bilgi ise duyu verilerinden gelir; yani duyu verilerinin birçok kez tekrarlaması sonucunda elde edilen genel tasavvurlar, Epikuros'a göre, bilgilerdir. Bu tasavvurlar ya da bilgiler nesnelerin kendileri değil onlardan gelen yansımalardır. Epikuros, duyu organlarının yanıltıcı olabileceğini ya da yansımaları farklı şekillerde algılayabileceğini de öne sürer. Böylece akılla da bir yer verilmiş olur bilgi sürecinde. Epikur için duyu organları ve akıl, bilginin ortaya konulduğu araçlardır bir anlamda. Duyu organlarınca edinilen duyum ve izlenimler akıl vasıtasıyla tasavvurlara dönüştürülürler ve böylece bilgi ortaya çıkar. Ayrıca Epikuros, haz ve acı duygulanımlarının da bilgiyi etkilediğini, bilginin doğruluk değerinin kişilerin haz ve acı duyumlarına bağlı olarak değişiklikler gösterdiğini öne sürer.

17-18. yüzyılda deneycilik
İlk Çağ felsefesinde deneycilik, izlenimcilik ve duyumculuk akımlarının öncüsü sayılabilecek yaklaşımlar ortaya konulmakla birlikte, asıl olarak deneyciliğin sistematik bir felsefe olarak ortaya konulması Yeni Çağ olarak adlandırılan dönem ile birlikte meydana gelmiştir. Bu evrede deneycilik ilk çağ felsefesindeki duyumculuktan belirli ölçülerde ayrılarak sistematik bir yönelime girer. İngiliz deneyciliği olarak bilinen ünlü empirizm akımı yalnızca empirizmin en önemli akımı olmakla kalmaz, felsefe tarihi içinde de belirleyici bir öneme sahiptir, özellikle bilgi sorunsalı açısından kendi açmazlarıyla birlikte derinlikli çalışmalar ortaya koymuşlardır. Locke, Berkeley, Hume, Hobbes ve Bacon İngiliz deneyciliğinin tartışmasız isimleridir ve kendilerinden sonraki felsefenin yönünü etkilemişlerdir.

İngiliz deneyciliği

John Locke

John Locke İngiliz felsefesinin ve deneycilik felsefe akımının yeni çağda yeniden doğmasını ve gelişmesini sağlayan filozoftur. Deneyciliğin kendi başına ve sistematik bir felsefe olarak ortaya çıkmasında Locke öncü isimdir. Locke'un etkisi özellikle 18. yüzyıl boyunca belirgindir. Hem insan düşüncesinin özgürlüğünü savunması hem de insan bilgisi ve eylemliliğini deneye dayandırması bakımından Locke, aydınlanmacı felsefeyi de önemli ölçüde etkilemiş düşünürlerden biridir. Bilgi düzeyinde Locke'a göre, doğuştan gelen ya da deneyimden önce var olan herhangi bir bilgi ya da önsel ilke (apriori) söz konusu değildir. Aksine bütün bilgiler, düşünce ve kavramlar deneyden ileri gelmektedir, çünkü zihinde herhangi bir duyumla bağlantılı olmayan hiçbir düşünce mevcut değildir. Daha önceden mevcut olduğu varsayılan kavram ve ilkeler ise, başka insanların kendi deneylerinden çıkarıp doğru ve geçerli saymış olmalarından ileri gelmektedir. John Locke İnsan Anlığı Üzerine Deneme adlı kitabında felsefesini açıklar. Genel anlamda insan unsurunu konu edinmekle birlikte, özel olarak bilgi sorunsalı üzerinde durmaktadır burada. İnsan zihninin dünyaya geldiğinde bir tabula rasa olduğunu teorik bir önerme olarak ileri sürer Locke. Böylece bilgi ve bilginin dayandırıldığı bütün kavramların deneyle kazanıldığı tezi öne sürülür. Zihnimiz, deney ve gözlemlerin sonucu ortaya çıkan izlenimlerle zaman içinde dolar. Locke deney alanını iki bölüme ayırır; dış algılar (sensation) ve iç algılar (reflexion). Bütün bilgi ve düşünceler bu ikili deneyden gelmektedirler.

David Hume

David Hume, emprizmin sistematikleştirilmesinde ve kuramsal gücünü felsefi bir akım olarak doruk noktasına taşınmasında daha da belirgin bir isim olarak ortaya çıkar. 17. yüzyılın doğa bilimi anlayışında geçerli olan nedensellik ilkesini Hume felsefî bir konumda yeniden değerlendirir; "her sonucun bir nedeni olduğu ve her etkinin bir sebebi bulunduğu" fikriyle öne sürülen bu düşünce, David Hume sonradan çağrışımcılık olarak bilinecek olan akımın öncüsü olarak tesciller. Öyle ki aklın ve mantığı ilkeleri ve temel kategorileri bile, sonuçta izlenimlere dayanır. Hume nedensellik ilkesinin böyle olduğu belirtir. Bu bakımdan empirizm Hume'da doruk noktasına ulaşmıştır. İnsan Doğası Üzerine Bir Deneme kitabında Hume, tıpkı önceki Locke gibi, insan kavramlarının ve fikirlerinin kaynağının ne olduğu sorusuyla ilgilenir. Her iki filozof da empirist olmasına rağmen Hume, bazı noktalarda Locke'dan ayrılır. İç ve dış algı ayrımını reddeden Hume, bu iki alanı birleştirmeye yönelir, insanın bilgi alanının bu şekilde bölümlenemeyeceğini ileri sürer. Hume'un ortaya koyduğu ayrımlar daha başkadır; izlenimleri ve kavramları ayırır. İzlenimler duyu organlarının algıladıklarından ileri gelir; kavramlar ya da düşünceler ise artık canlılığını yitirmiş olan izlenimlerin tasavvurlarından meydana gelir. Zihnin temel görevi, duyularla elde edilen verilerin üzerinde işlem yapmak, izlenimleri bilgiye dönüştürmektir. Bütün fikirlerin temeli bu izlenimlere dayanır çünkü. En soyut idealardan bir olan Tanrı ideası bile, insanların deneyimlerindeki izlenimlerinden meydana gelmiştir.

John Locke rasyonalistlere karşı bir fikir ortaya koymuştur. Ona göre duyumlarla algılanamayan bir şey bilinemez.

Thomas Hobbes

Belirli anlamda materyalizmin de Yeni Çağ felsefesi içinde temsilcisi sayılan Hobbes, fiziksel gerçekliği her şeyden üstün tutmuş, her şeyin fizik maddenin hareketinden ileri geldiğini öne sürmüştür. Hobbes asıl olarak ününü siyaset felsefesindeki düşüncelerine borçludur. Bununla birlikte Hobbes'i söz konusu dönem içindeki deneycilik akımı içinde değerlendirmek yerinde olur. Hobbes da deneyci felsefenin kuramsal ve yöntemsel ögelerini sahiplenir. Bilginin kaynağı olarak fiziksel gerçekliğin deneyimini, yani duyu algılarının rolünü öncelikli olarak alır. Hobbes da diğerleri gibi tüm bilginin temelinde duyuların, yani duyu deneyinin olduğunu öne sürer. Bununla birlikte Hobbes empirik filozoflarda görülmeyecek şekilde matematikle, özellikle geometri ile ilgilenmiştir.

George Berkeley

Berkeley, empirist felsefe akımının önemli isimlerinden olup geliştirdiği felsefi yaklaşımla materyalist yönelimli empirisitlerden farklı olarak tamamen idealist yönelimli bir yaklaşım geliştirdi. Öyle ki, Berkeley sonuç olarak maddi varlığın gerçekte var olmadığı sonucunu öne sürdü. John Locke'u, maddenin kendi başına var olduğunu düşündüğü, bu anlamdada eski soyut felsefelere inandığı gerekçesiyle eleştirdi. Berkeley bu anlamda idealizmin en ünlü temsilcilerinden sayılır; ancak aynı zamanda empirist felsefe içinde de yer almaktadır. İnsan Bilgisinin İlkeleri Üzerine İnceleme adlı kitabında temel felsefi kavramlarını geliştirir. Berkeley'e göre, nesnelerin özü, algılanmış olmalarından ibarettir. Buna göre nesneler düşünceden başka bir şey değildirler. Algılar saf düşüncelerdir ve kendisiyle ilgili edindiğimiz düşünceler dışında madde diye bir şey yoktur. Her şeyin dayanak noktası duyumsal kesinliktir, bilginin değeri duyumsal kesinliğe dayanmasıyla anlam bulur.

Francis Bacon

Bilimsel düşüncenin Yeni Çağdaki öncüsü sayılan Francis Bacon, aynı zamanda belirli bir şekilde deneyci felsefeninde öncü isimleri arasında yer alır. Locke ile sistematikleşip Hume ile doruğuna ulaşan Mill ve Bertrand Russell ile devam eden İngiliz empirizminin bir anlamda kurucu Bacon'dır. Bacon'ın bilimsel yöntem olarak öne sürdüğü tümevarımsal yöntemi, gözlem ve olguların toplanması, bunlar üzerinden sonuçlara gidilmesi yaklaşımını içerdiğinden, empirik felsefenin temel yöntemsel yaklaşımına denk düşer. Bacon'a göre bilim nedenlerin keşfedilmesi uğraşıdır. Nesnelerin biçimsel nedensellikleri onların fiziksel niteliklerinden ileri gelir ve tümevarımsal yöntem bu nedenselliklerin ortaya konulup bilgiye ulaşılmasının yöntemidir.

John Stuart Mill

John Stuart Mill asıl olarak yararcılık olarak adlandırılan bir düşünür olarak ün yapmış olan İngiliz filozofudur. Mantıkta tümevarımsal yaklaşım geliştirilmesine önemli katkılar sağlamıştır. Deneyci filozofların çizgisinde devam ederek, özellikle Berkeley'le bağlantılı önermeler geliştirmiştir. Mill, Berkeley'den dış dünyanın/maddenin gerçekliği konusunda ayrılır, ona göre duyumların dayanak noktası, maddi gerçekliktir.

Condillac

Fransız filozof Condillac, empirik felsefenin özellikle Sensualizm (duyumculuk) yönünde geliştirilmesini sağlamış ve bu yönde temellendirmiştir. Bilgi teorisi konusunda kapsamlı yapıtlar üretmiş olan Condillac, aydınlanma çağında özellikle İdeolog olarak adlandırılan düşünürleri etkilemiş ve günümüze kadar gelen birçok tartışmanın teorik temellerini atmıştır. Condillac için felsefe kısaca duyumların bilgisi üzerine düşünmek olarak tanımlanır ki, bu aynı zamanda her tür bilginin temelinde duyumlar olduğu tezinin öne sürülmesidir.

Çağrışımcı deneycilik
Kurucuları David Hardey ve Joseph Priestley olan deneyci akım.

Duyumculuk, Pozitivizm, Pragmatizm ve Deneycilik ilişkileri/ayrımları
Empirist felsefe, ince nüanslar ve kavram ayrımları üzerinden ya da öncelikli ilkelerin neler olduğu ve yöntemsel yaklaşım noktasındaki ayrımlardan hareketle farklı kollara ayrılır ve kuramsal konumlanışları itibarıyla birbirlerinden farklılaşırlar. Belirli bir noktada bu farklılıklar farklı felsefe eğilimleri olarak belirlemelerini getirir. Bunun yanında, hepsinin öncelikli ilkesel kavramı farklı olmakla ve farklı bir felsefi konuma yönelmeleri söz konusu olmakla birlikte, rasyonalist geleneğe karşıt olarak, deneye, gözleme, pratik olana, yaşama öncelik verdiğini iddia eden bir epistemolojik temele dayanırlar. Duyumculuk duyu verilerinin bilginin temeli olduğunu, pozitivizm gözlem ve deneyin doğrulanabilirliğin tek kaynağı olduğunu, pragmatizm somut yaşamın ve pratiğin her şeyin ölçüsü olduğunu öne sürdüğünde deneycilik felsefesinin epistemolojik konumundan kalkış yapmaktadırlar.

Viyana Çevresi

Mantıksal empirizm ya da mantıkçı olguculuk olarak bilinen bir felsefi konuma sahip olan Viyana Çevresi, belirli şekillerde deneycilik felsefesinin teorik öncüllerini sürdürür. Özellikle pozitivist anlamda deneyciliği değerlendirmişlerdir. Mantıksal empiristlerde "anlan" kavramı önemli bir yer tutar. Anlamlı önermeler doğrulanabilir, yani gözlem ve deney ile açık seçik bulgulanabilir olan cümlelerdir bulgular Doğrulanabilirlik ilkesini öne sürmüşler ve bunun temeline de deney ve gözlemi koymuşlardır. Bu gruba göre gözlemle doğrulanamayan her şey metafiziktir ve metafizik olan her şey de anlamsızdır.

Viyana çevresi düşünürleri
Moritz Schlick
Rudolf Carnap
Herbert Feigl
Otto Neurath
Karl Menger
Hans Reichenbach
Viyana Üniversitesi'nden Moritz Schlick etrafında toplanmış düşünürlere ilave olarak, Berlin Üniversitesi'nden Alman düşünürler de bu akımın etrafında toplanmışlardır.

Bertrand Russell

Bertrand Russell, matematiksel mantık alanındaki çalışmalarını felsefe alanına genişleterek bir mantıksal atomculuk öğretisini geliştirmiştir. İngiliz filozofu olarak Russell epistemolojik olarak empirizmi benimser ve deneysel bilgimizin temel olduğunu, bunların betimsel ve tanışıklık yoluyla elde edilmelerine bağlı olarak iki türe ayrıldığını öne sürer. Russell, analitik felsefeyle ve mantıksal empiristlerle ya da mantıksal olgucularla bazı bakımlardan benzer teorik konumlara sahiptir.

Empirizm eleştirileri
Duyuları ve duyumları bilgi problemi açısından yeniden önemli kılmasıyla etkili olan deneycilik felsefesi, duyum ve deneye aşırı ve buna bağlı olarak da yanlış bir yer vermekle eleştirilir. Özellikle aklı tamamen geri plana itmesi ve hatta tamamen önemsiz kılması, deneyciliğe yönelik yoğun eleştirilerin ortaya çıkmasına yol açar. Zihnin boş bir levha olduğu önermesi, sonradan daha çok yanlışlanabilir bir önerme olarak belirmiştir; zihnin, duyumların etkisiyle hareket eden bir makine/araç olmadığı ya da nesnelliği yansıtmaktan ibaret edilgen bir konum olmadığı psikanaliz, antropoloji gibi bilim alanlarından gelen katkılarla da eleştirilebilir olmuştur. Dil-zihin-gerçeklik ilişkisinde empirik önermelerin geçerli olmadığı, bağımsız bir deney ve gözlem alanı bulunmadığı, her tür gözlem ve deneyin, izlenimlerin belirli bakış açılarına göre üretildiği ileri sürülmüştür. Empirizm eleştirilerinin doruk noktası W. V. Quine'in Deneyciliğin İki Dogması adlı kitabıdır. Quine, burada deneyciliğin temel önkabullerine yönelik eleştirilerini yöneltir. Bir yandan, analitik önermeler ile sentetik önermeler arasında yapılan katı ayrım eleştirilir ve apiriori bilgilerin olduğu öne sürülür. İkinci olaraksa, deneyciliğin öne sürdüğü deneyimin koşullarına yönelik bilginin nereden geldiğine ilişkin eleştiri dile getirilir. Ayrıca gözlem sonuçlarının sentezlenmesini sağlayan tümevarım ilkesinin deneyimle nasıl temellendirileceği sorusu da deneyci felsefecilere yöneltilir.

Ayrıca bakınız
 Duyumculuk
 Rasyonalizm
 Naif empirizm

Kaynakça

Deneycilik