Der Oued Loukos () ist einer der längsten und wasserreichsten Flüsse Marokkos.

Geographie
Der ca. 176 km lange Oued Loukos entspringt im Rif-Gebirge südlich von Chefchaouen, verläuft dann in südwestlicher Richtung, wo er südöstlich von Ksar-el-Kebir zu einem großen Stausee aufgestaut wird. Anschließend schwenkt er nach Nordwesten, um nach einigen Mäandern bei Larache/Lixus in den Atlantik zu münden.

Wirtschaft
Der niemals trockenfallende Oued Loukos ist von großer Bedeutung für die Bewässerung der fruchtbaren landwirtschaftlichen Flächen in der Gharb-Ebene, die zu den ertragreichsten Anbaugebieten ganz Marokkos gehört. In seinem flachen Mündungsbecken wird in Salinen Meersalz gewonnen.

Geschichte
Auf einem Hügel oberhalb der – in der Antike etwa einen Kilometer weiter nördlich gelegenen – Flussmündung gründeten die Phönizier – vielleicht schon um 1100 v. Chr. – ihre Stadt Lixus, die nach der Einnahme Karthagos (146 v. Chr.) bzw. nach dem Ende des Königreichs Mauretanien an die Römer fiel und von diesen mit Bauten (darunter auch ein Theater/Amphitheater) reich ausgestattet wurde. Wichtigste Exportartikel in römischer Zeit waren Getreide, Oliven und Garum, eine Gewürztunke auf Fischbasis, die zu vielen Gerichten der römischen Küche als Beilage gereicht wurde. Der antike Hafen lag unweit der – heute noch sichtbaren – Garum-Becken.

Im Jahre 1578 fand am Oued Makhazen – einem Nebenfluss des Loukos – nördlich von Ksar-el-Kebir eine für die weitere Geschichte Portugals und Marokkos folgenreiche Schlacht statt, in deren Verlauf der erst 24-jährige portugiesische König Sebastian I. getötet wurde. Da er unverheiratet war und keinen Thronfolger hinterließ, wurde Portugal von 1580 bis 1640 in Personalunion mit Spanien vereint. Das Hinterland Marokkos wurde fortan, d. h. bis zum Beginn der Kolonialzeit, von den europäischen Mächten nicht mehr angegriffen.

Bereits im Jahr 1489 hielten die Portugiesen kurzzeitig den südlich der durch Naturkräfte verlagerten neuen Flussmündung gelegenen Hügel mit dem kleinen Ort El Araïch besetzt. Die Spanier übernahmen diesen Platz von 1610 bis 1689 und bauten ihn zu einer Festung aus. Während der spanischen Protektoratszeit nannten Spanier und Franzosen die Stadt "Larache".

Literatur
 Arnold Betten: Marokko. Antike, Berbertraditionen und Islam – Geschichte, Kunst und Kultur im Maghreb. DuMont, Ostfildern 2009 ISBN 978-3-7701-3935-4.
 Ingeborg Lehmann, Rita Henss u. a.: Marokko. Baedeker-Verlag, Ostfildern 2010 ISBN 978-3-8297-1251-4.

Einzelnachweise

Weblinks

 Larache und Loukos-Mündung – Satellitenfoto

0Loukos
Gewässer in Tanger-Tétouan-Al Hoceïma

Oued Loukos


Armand Callaud, né Jean Callaud le  à Angoulême (Charente) et mort le  à Nantes (Loire atlantique), est un inventeur et poète français.

Biographie
Il est le fils de Pierre Callaud qui exerce la profession d'orfèvre à Angoulême, et de Jeanne Riffaud. Ses grands-parents et un de ses oncles sont de père en fils poêlier et batteur de cuivre. A noter que son grand père Pierre Callaud (1732-1820), marchand poêlier, a installé à Gond (près d'Angoulême) une forerie de canons, nationalisée par Louis XVI en 1786 et affectée au service de la marine du Roi. A Angoulême, Armand travaille avec son père et devient horloger-mécanicien. En 1840, il s'installe à Nantes et travaille d'abord comme stagiaire chez l'horloger Cailliaud, fils du célèbre naturaliste et égyptologue Frédéric Cailliaud. En 1847, il se marie avec Elizabeth Aubin dont il aura trois enfants. Il sera membre de la Société académique de Nantes et de Loire-Atlantique

Carrière
Horloger pour son métier, il va s'intéresser à la mécanique, la télégraphie, des techniques électriques et aussi à des sujets philosophiques (comme l'histoire du temps) ou poétiques avec de nombreuses rédactions de fables en vers. Sa découverte la plus importante est dans le domaine de l'électrochimie avec l'invention de la « pile Callaud » qui sera utilisée dans plusieurs pays pour la télégraphie pendant une cinquantaine d'années.

Armand Callaud, inventeur
La plupart de ses inventions brevetées sont dans le domaine de la mécanique et de l'électricité : moulin pour les graines oléagineuses,

perfectionnement d'une machine à vapeur, régulateur pour la télégraphie, remontoir électrique, distribution de dépêches électriques, instrument de télégraphie.

La plus importante de ses inventions est celle de sa fameuse pile: Armand Callaud est parti du modèle de la « pile Daniell » (1836) en en modifiant plusieurs éléments importants :

 Plus de cloison poreuse entre les compartiments anodique et cathodique : cela permet une meilleure conductivité ionique donc une pile plus énergétique,
 Solution de sulfate de cuivre concentrée maintenue par gravité au fond du vase de la pile.
 Solution de sulfate de zinc très diluée par-dessus la précédente au contact de l'électrode de zinc.

D'abord présentée dans les annales de l'Académie de Nantes en 1853, puis dans les Comptes-rendus de l'Académie des Sciences , elle est enfin brevetée en 1858  puis avec extension aux États-Unis . Au début, elle a été utilisée pour le fonctionnement des horloges de la ville de Nantes, puis par l'administration des lignes télégraphiques et par la compagnie des chemins de fer d'Orléans et du Midi dès 1862. Elle a été à nouveau brevetée en 1871 après modification pour un usage dentaire sous le nom de « pile Trouvé-Callaud ». Elle a été utilisée pour la télégraphie aux États-Unis (North Western Telegraph Company of America et Western Union Company)  et en Italie . La fem de la pile ainsi constituée est de 1,08 Volt. Le fonctionnement de la pile est dû aux deux réactions électrochimiques suivantes écrites selon la nomenclature moderne :

Au pôle positif : Cu2+ + 2 e− → Cu

Au pôle négatif : Zn → Zn2+ + 2 e−

Le fonctionnement en continu de cette pile (pour les besoins de la télégraphie) nécessite : que la pile soit immobile afin que les solutions anodique et cathodique ne se mélangent pas, que le cuivre formé au fond du vase soit retiré régulièrement et remplacé par du sulfate de cuivre cristallisé, et qu'enfin des électrodes de zinc usées soient changées par des neuves. Afin d'alimenter en énergie électrique les lignes de télégraphie qui étaient placées en général le long des voies de chemin de fer, les piles étaient groupées par plusieurs milliers dans des salles spécialisées. Les plus connues à Paris sont :
 La salle des dix mille éléments à la direction générale des Télégraphes de la rue de Grenelle (voir dessin),
 La salle des piles de l'opéra,
 La salle de la poste centrale.

Cette pile a été progressivement remplacée par la « pile Leclanché » à partir des années 1900. Néanmoins, la société Française de Métallurgie a déposé un brevet de perfectionnement de cette pile Callaud en 1906 .

Traité des paratonnerres

Callaud a effectué une enquête détaillée des dégâts causés par la foudre à la population française (nombre de tués de 77 par an en moyenne à l'époque) et aux bâtiments qui n'étaient pas protégés. Les premiers résultats de ses observations et des directives qu'il préconise pour se protéger de la foudre sont reçus par l'Académie des Sciences en 1862 . A. Callaud publie le Traité des paratonnerres en 1874 dans lequel les conditions élémentaires pour construire et placer un paratonnerre efficace sont préconisées : pointes, câbles, mises à la terre. En 1877, il signe un contrat pour l'établissement de paratonnerres sur le Palais du Champ-de-Mars construit en prévision de l'exposition universelle de 1878.

Fablier
À partir de 1852 , Armand Callaud a composé environ vingt-cinq fables, petits textes ou contes, la plupart en vers, et toujours terminés par une morale, un peu dans le genre de celles des fables de La Fontaine. Ces textes ont paru progressivement dans les Annales de la Société Académique de Nantes de 1852 à 1862 et un recueil d'une petite partie de ses fables a été imprimé.

Deux exemples de ses fables :

L'Allumette

Le Miroir

Notes et références

Liens externes

Naissance en septembre 1813
Naissance à Angoulême
Inventeur français
Poète français du XIXe siècle
Décès en novembre 1884
Décès à Nantes
Décès à 71 ans
Membre de la société académique de Nantes et de Loire-Atlantique

Armand Callaud


Prvenstvo svijeta za motocikle s prikolicom (eng. Sidecar World Championship) je motociklističko natjecanje u organizaciji FIM-a. Pobjednik godišnjeg natjecanja je onaj tko osvoji najviše bodova u 17 utrka. Jedna od utrka motocikala s prikolicom organizira se u Hrvatskoj na Automotodromu Grobniku, koji je jedna od samo pet svjetskih staza na kojima se voze FIM GP utrke Super Side prvenstva, dvije bodovne utrke, kraća "sprint" i dulja "gold". Ostale staze gdje se održavaju utrke su Le Mans u Francuskoj, Oschersleben u Njemačkoj, Panoniaring u Mađarskoj, Assen u Nizozemskoj. Među najuspješnijim posadama su braća Ben i Thomas Birchall iz Velike Britanije, Finci Pekka Päivärinta i Kirsi Kainulainen, Nizozemci Bennie Streuer i Kevin Rousseau i Britanci John Holden i Mark Wilkes. Otac Benniea Streuera Egbert Streuer bio je trostruki svjetski prvak u motociklu s prikolicom od 1984. do 1986. godine. Zasad ima samo jedna jedina standardna klasa Velikih nagrada utrka motocikala s prikolicom, klasa do 600 ccm.

Match, Sprint, Gold
Organizatori su od 2005. stvorili novi format natjecanja u kojem su tri vrste utrka. Prvenstvena runda može imati sve tri bodovne vrste utrka. Ponekad može biti samo jedna bodovna trka (Gold Race) u jednoj rundi, obično kad je potporna priredba glavnoj kao što je MotoGP.

 Match Race. Sastavi su podijeljeni u skupine i utrke su vrlo kratke. Pobjednici i bolje plasirani sastavi napreduju u sljedeći krug (polufinale), sve dok ne ostane šest najbojlih za završnu utrku. Tipična dužina dužina utrke je tri kruga.
 Sprint Race. Svi sastavi sudjeluju u kratkoj utrci. Tipična dužina je dvanaest krugova.
 Gold Race. Svi sastavi sudjeluju u dugoj utrci, obično dvostruko duže od dužine utrke za "sprint".

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

Svjetsko prvenstvo u motociklizmu
Međunarodna motociklistička natjecanja

Svjetsko prvenstvo za motocikle s prikolicom


Porsche 718, Porsche tarafından 1958-1962 yılları arasında üretilmiş, spor otomobil yarışları ve Formula 1'de yarışmış otomobil modeli.

550 temel alınarak yapılmış, ortadan motorlu bir yarış otomobilidir. RSK ve RS 61 gibi birçok sürümü üretilmiştir. 718 RS 60 modeli 1960 Sebring 12 Saat yarışını genel klasmanda kazanmış, Targa Florio yarışındaysa birçok zaferler kazanmıştır. 1961'de Masten Gregory ve Bob Holbert'in kullandığı 718/4 RS Spyder Le Mans 24 Saat'i kazanmıştır. 1963'te Porsche 904, 718'in yerini almıştır.

İlk başta iki kişilik ve yolda kullanıma uygun olarak tasarlanan Porsche 918, daha sonra direksiyonun kokpitin ortasına alınmasıyla bir tek koltuklu 'Mittellenker'e, daha sonraları ise gerçek bir açık tekerlekli yarış otomobiline dönüştürülmüştür.

Formula 1'deki bir kural değişikliği sayesinde 1500 cc motor hacmindeki 718/2'' sürümü 1961 Formula 1 sezonunda yarışmak için kabul edilmiştir. Porsche bu araçla 1961 sezonunda birçok yarışa girmiş, değişken sonuçlar almıştır. Dört Porsche birden 1961 Hollanda Grand Prix'inde yarışmışlar ve mekanik sorunlara rağmen yarışı tamamlamışlardır.

Genel olarak 718, Ferrari'nin V6 156 Dino otomobili tarafından domine edilen 1961 sezonu sonunda ortaya çıkan yeni tasarımlara kıyasla çok büyük, çok ağır ve güçsüz kalmıştır. Carel Godin de Beaufort gibi özel takımlar 718 ile 1964 yılına dek yarışmaya devam etmişlerdir. Gerhard Mitter'in 1963 Almanya Grand Prix'de elde ettiği dördüncülük, beş yıllık bir yol otomobili şasisi ve 30 yıllık Volkswagen tasarımı hava soğutmalı dört silindirli boksör motorundan oluşan araç için büyük bir başarı olmuştur.

718
1958 Formula 1 sezonu araçları
1959 Formula 1 sezonu araçları
1960 Formula 1 sezonu araçları
1961 Formula 1 sezonu araçları
1962 Formula 1 sezonu araçları
1963 Formula 1 sezonu araçları
1964 Formula 1 sezonu araçları

Porsche 718


මඟුල් ලකුණ, පැරණි සිංහල පොතකි.

ආශ්‍රිත

 අත්තරගම රාජගුරු බංඩාර
 සිංහල හෝඩිය
 නම්පොත
 ගණදෙවි හෑල්ල
 වදන් කවි පොත
 බුද්ධ පද්‍යය
 සකස්කඩ

සිංහල භාෂාව

මඟුල් ලකුණ


Wen Chou () (died 200) was a military general serving under the warlord Yuan Shao during the late Eastern Han dynasty of China. His force was defeated by that of rival warlord Cao Cao in the Battle of Yan Ford and he was killed in the midst of battle.

Life
Historical records pertaining to Wen Chou are scarce. References to him could be found in the Records of the Three Kingdoms in the biographies of Yuan Shao, Cao Cao, Xun Yu and Xun You, from where it could be gathered that Wen Chou was a fierce warrior whose prowess in battle matched that of his counterpart, Yan Liang.

In 200, after Yan Liang was killed in the Battle of Boma, Yuan Shao brought his main army south of the Yellow River and launched a full-fledged attack on Cao Cao. Wen Chou and Liu Bei were sent forth with a vanguard force of more than 5,000 riders to pursue Cao Cao's retreating forces. Making a stand atop a knoll, Cao Cao retained less than 600 cavalry and let loose the remaining horses.

As Wen Chou's troops arrived, many broke ranks to loot the horses and other supplies. Cao Cao then gave order for a counterattack. The small but elite cavalry force scored a brilliant victory over the disorganised enemy and killed Wen Chou in battle.
In the official records, Wen Chou died in battle to unknown assailants, but secondary sources written after the period attribute Guan Yu as the one who slayed Wen Chou.

In Romance of the Three Kingdoms
In the 14th-century historical novel Romance of the Three Kingdoms, Wen Chou is said to have a face like that of the xiezhi. In Chapter 5, Yuan Shao praises Wen Chou's prowess in battle when he laments, while under attack by Hua Xiong, that "If I had either Yan Liang or Wen Chou here, I would have nothing to fear."

This comment foreshadows the appearance of Wen Chou in chapter 26, where he volunteers to avenge his close friend Yan Liang, who is killed in the Battle of Boma by Guan Yu. Given 70,000 troops, Wen Chou crosses the Yellow River and heads straight towards Cao Cao's camp. In an unusual move, Cao Cao turns his entire formation around, placing the supplies in front. While Wen Chou's soldiers are busy looting the supplies, Cao Cao directs his men south onto a knoll, from where they allow their horses to graze. Wen Chou's soldiers pounce upon the horses as they approach the knoll and become disorganised. Cao Cao then gives the order for a counterattack, forcing the enemy to retreat.

Zhang Liao and Xu Huang, two of Cao Cao's best generals, give chase. Wen Chou fires two arrows from atop his horse, one of which slices off the feather on Zhang Liao's helmet and the other hits his horse in the face. Brandishing his poleaxe, Xu Huang charges towards Wen Chou but has to retreat when a band of enemy soldiers come to their commander's rescue.

Leading a dozen riders, Guan Yu then cuts off Wen Chou's escape and engaged him in a duel. Within three bouts, Wen Chou withdraws and attempts to evade. However, Guan Yu's horse, the Red Hare, is of a superior breed and soon catches up with him. Guan Yu then kills Wen Chou from behind.

See also
 Lists of people of the Three Kingdoms

Notes

References

 Chen, Shou (3rd century). Records of the Three Kingdoms (Sanguozhi).
 Luo, Guanzhong (14th century). Romance of the Three Kingdoms (Sanguo Yanyi).
 Pei, Songzhi (5th century). Annotations to Records of the Three Kingdoms (Sanguozhi zhu).

2nd-century births
200 deaths
Generals under Yuan Shao
Han dynasty people killed in battle

Wen Chou


ගෝජොසොන් () යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ පුරාතන කොරියානු රාජධානියකි. මෙයට "පුරාතන" යන අරුතැති ගෝ (고, ) යන පදය එකතු කොට ඇත්තේ, ජොසොන් යනුවෙන් හඳුන්වන වෙනත් රාජධානිවලින් වෙන් කර හඳුනාගැනීමටයි.

ගෝජොසොන් පිහිටුවීම පිළිබඳ පුරාවෘත්තය ඇතුළත් සම්ගුක් යුසා (1281) සහ වෙනත් මධ්‍යකාලීන කොරියානු ග්‍රන්ථ පවසන්නේ මෙම දේශය ස්ථාපනය කරන ලද්දේ ක්‍රි.පූ. 2333දී දෙව්ලොවෙන් බට දංගුන් නැමැත්තකු බවයි. මෙම ජනප්‍රවාදය බිහිවීම සඳහා කුමන කරුණු හේතුවූයේ දැයි කිසිදු සාක්ෂියක් හමුවී නොමැතිමුත්, මෙම වාර්තාව කොරියානු ජාතික අනන්‍යතාව නිර්මාණය කිරීමේ දී වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටු කොට තිබේ.

ක්‍රි.පූ. 12වන සියවසේ දී, චීනයේ ෂෑං රාජවංශයේ කුමරකු වූ ගිජා විසින් ගිජා ජොසොන් රාජ්‍යය පිහිටුවූ බැව් පැවසේ. කෙසේනමුත්, පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂි මඳ හෙයින්, 20වන සියවසේ සිටම එහි පැවැත්ම අභියෝගයට ලක්ව ඇත. වර්තමානයේ මෙම යුගය පිළිබඳ මුඛ්‍යධාරා අදහසක් ගොඩනගා නැත.

ඓතිහාසික ගෝජොසොන් රාජධානිය පිළිබඳ පළමු වරට චීන වාර්තාවල සඳහන් වන්නේ මුල්කාලීන ක්‍රි.පූ. 7වන සියවසේ ය. මුල්කාලීන අවධියේ, ගෝජොසොන්හි අගනුවර පිහිටා තිබුණේ ලියාඕනිංහි ය. ක්‍රි.පූ. 400 අවට, එය ප්යොංග්යෑං වෙත ගෙනයන ලදී. ක්‍රි.පූ. 3වන සියවස වන විට අර්ධද්වීපයේ දකුණු පෙදෙසේ ජින් රාජ්‍යය ඉස්මතු විය.

ක්‍රි.පූ. 108දී, චීනයේ හන් රාජවංශය විසින් විමන් ජොසොන් රාජ්‍යය ආක්‍රමණය කොට යටත් කරගන්නා ලදී. හන් රාජවංශය විසින් ගෝජොසොන් භූමිය පාලනය කිරීම සඳහා ආඥා භූමි හතරක් පිහිටුවන ලදී. පසුව ක්‍රි.පූ. 313දී ගොගුර්යෝව විසින් මෙම රාජ්‍යය ආක්‍රමණය කරන ලදී.

ඔවුන්ගේ භාෂාව බොහෝවිට ප්‍රාග්-ඓතිහාසික බුයෝ භාෂාවල පූර්වජ භාෂාවක් වන්නට ඇත. ඇතැම්විට එය ප්‍රාක්-කොරියානු භාෂාවේ ස්වරූපයක් විය හැක.

පදනම් මිත්‍යාව

දංගුන් පුරාණෝක්තිය

දංගුන් යන කොරියාවේ ජනප්‍රවාදගත ආදිකර්තෘවරයා වේ. මේ පිළිබඳ විවධ ග්‍රන්ථ සහ මුඛ්‍ය සම්ප්‍රදායයන්ගේ අන්තර්ගත කරුණු විවිධත්වයක් ගත්ත ද, ඉන් වඩාත් ජනප්‍රියම වාර්තාව වන්නේ 13වන සියවසේ ඉල්-යොන් (1206- 1289) නැමැති කතුවරයකු විසින් රචනා කරන ලද, සම්ගුංන්‍යුසා නම් පුරාවෘත්ත සහ කථාපුවත් ඇතුළත් ග්‍රන්ථය සඳහන් පදනම් මිත්‍යාව නැමැති ලිඛිත වාර්තාවයි. මෙයට සමාන වාර්තාවක් ජේවං උන්ගි තුළින් ද හමුවේ. ජනප්‍රවාදයට අනුව, දෙව්ලොව අධිපතියා වූ හ්වානින් හට හ්වානුං නැමැති පුත්‍රයකු විය. දෙව්ලොවෙන් බට හ්වානුං බෙක්දු කන්ද වෙත පැමිණ ෂින්සි නගරය පිහිටුවී ය. අනතුරුව හ්වානුං වෙත පැමිණි වලසකු සහ ව්‍යාඝ්‍රයකු තමන්ට මිනිස් බව ලබාගැනීමට අවශ්‍ය බව පවසන්නට විය. හ්වානුං ඔවුනට පැවසූයේ ගුහාවක් තුළට වී දින 100ක් මග්වර්ට් පැළෑටිය සහ සුදුළූණු පමණක් අනුභව කළහොත් ඔවුන් මිනිසුන් බවට පත්වනු ඇති බවයි. දින 100 අර්ධයක් යාමටත් පෙර, ව්‍යාඝ්‍රයා සිය උත්සාහය අත්හැර පලාගියේ ය. අනෙක් අතින්, වැලහින්න ඇගේ ව්‍යායාමයෙහි සාර්ථකව නිරත වී උංන්‍යෝ (웅녀, 熊女) නැමැති රූමත් මිනිස් ස්ත්‍රියක බවට පත්වූවා ය. පසුව හ්වානුං උංන්යෝ සමග විවාහ වූ අතර, ඔවුනට උපන් පුත්‍රයා දංගුන් න්ම විය.

දංගුන් කථාපුවත මිත්‍යාවක් ලෙස සැලකුණ ද, එය ගෝජොසොන් පිහිටුවීම හා සම්බන්ධ ඓතිහාසික කරුණු අනුසාරයෙන් ගොඩනැගූ මිත්‍යාමය ප්‍රබන්ධයක් විය හැක. මෙම මිත්‍යාවේ ප්‍රභවය පිළිබඳ නොයෙකුත් මතයන් ඉදිරිපත් වී ඇත. සියෝ සහ කං (2002) විශ්වාස කරන්නේ දංගුන් මිත්‍යාව ලෝකඩ යුගයේ අහස වන්දනාමාන කළ ආක්‍රමණික ගෝත්‍රයක සහ වලසුන් වන්දනාමාන කළ ස්වදේශික නියෝලිතික ගෝත්‍රයක ඒකාබද්ධ වීමෙන් ඇතිවූ බවයි. එමගින් ගෝජොසොන් බිහිවූයේ යැයි ඔවුහු පවසති. ලී කේ. බී. (1984) විශ්වාස කරන්නේ 'දංගුන්-වංගොම්' යනු පසුකාලීන ගෝජොසොන් අනුප්‍රාප්තික නායකයින් විසින් නිර්මාණය කළ පදවියක් බවයි.

සම්ගුංන්‍යුසා, ජේවං උන්ගි, දොංගුක් තොංගම් සහ ජොසොන් රාජවංශයේ වාර්ෂික වාර්තා යනාදියෙහි අන්තර්ගත විස්තරවල දංගුන් විසින් ගෝජොසොන් පිහිටුවූයේ ක්‍රි.පූ. 2333 වර්ෂයේ බව පවසයි. මෙම දිනය ඓතිහාසික මූලාශ්‍රවල ද විවිධ අයුරින් දක්වා ඇත. එසේවුව ද, එම මූලාශ්‍ර සියල්ලෙහිම මෙම දිනය මිත්‍යාමය යාඕ අධිරාජයාගේ රාජ්‍ය සමයයට (සම්ප්‍රදායික දින: ක්‍රි.පූ. 2357 ? – ක්‍රි.පූ. 2256 ?) අයත් යැයි දක්වා ඇත. සම්ගුංන්‍යුසා පවසන්නේ දංගුන් සිහසුනට පත්වූයේ ජනප්‍රවාදගත යාශ් රාජ්‍ය සමයේ 50වන වර්ෂයේ බවයි. නමුත් සේජොං රජුගේ වාර්ෂික වාර්තාවල එය පළමු වර්ෂය ලෙසත් සහ දොංගුක් තොංගම් මූලාශ්‍රයේ එය 25වන වර්ෂය ලෙසත් දක්වා ඇත.

ගිජා මිත්‍යාව

චීනයේ ෂෑං රාජවංශය බිඳවැටී චෞ රාජවංශය බිහිවූ යුගයේ ෂෑං චීනයේ පුද්ගලයකු වූ ගිජා ක්‍රි.පූ. 1122දී කොරියානු අර්ධද්වීපය වෙත පලාගොස් ගිජා ජොසොන් රාජ්‍යය පිහිටුවූ බැව් පැවසේ. දකුණු කොරියාවේ, එක්ස්ත රාජධානියේ සහ එක්සත් ජනපදයේ බොහෝ විද්වතුන් විශ්වාස කරන්නේ ගිජා සහ ගෝජොසොන් අතර සම්බන්ධය චීනය විසින් ගොතන ලද කථාවක් බවයි. එසේම ගිජා සහ ගෝජොසොන් අතර සම්බන්ධයක් නොමැති බව ඔවුහු කියති. අතීතයේ දී, පැරණිතම ශේෂව ඇති කොරියානු වාර්තාව වන තුන් රාජධානිවල වාර්තා නම් මූලාශ්‍රයට ද ගිජා ජොසොන් පිළිබඳ ඇතුළත් කොට තිබේ. 1778දී රචිත දොංසා ගංමොක් මූලාශ්‍රයේ ගෝජොසොන් තුළ ගිජාගේ කාර්යභාරයන් දක්වා ඇත. ගිජාහි වාර්තා අෂ්ට නීතී () ලෙස හන්හි ග්‍රන්ථය තුළ දක්වා ඇති අතර, මෙය ධුරාවලික සමාජයක් සහ පෞද්ගලික දේපළ සඳහා නීත්‍යානුකූල ආරක්ෂණයක් පැවති බවට සාක්ෂියකි.

පූර්ව-නූතන කොරියාවේ, ගිජා මගින් චීන ශිෂ්ටාචාරයේ පැවැත්ම නිරූපණය කරන ලදී. 12වන සියවස තෙක්ස, කොරියානුවන් පොදුවේ විශ්වාස කළේ දංගුන් කොරියානු ජනයාට මූලික සංස්කෘතිය දායාද කරදුන් බවත්, ගිජා විසින් කොරියාවට එහි උසස් සංස්කෘතිය හිමි කරදුන් බවත් ය. මෙය නීත්‍යානුකූල ශිෂ්ටාචාරයක් ලෙස නැගී සිටීමට උපකාරී විය.

කෙසේනමුත්, නූතන යුගය වන විට, ගිජා හිමිව ඇති පිළිගැනීම බෙහෙවින් අඩුවෙමින් පවතින අතර, එය අහෝසි වී යාමට ආසන්න ය. ප්‍රතිවාචිත පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂි ඇතුළු විවිධ සාධක හේතුවෙන් බොහෝ කොරියානු විද්වතුන් ගිජාහි පැවැත්ම පිළිගන්නේ නැත. ඔවුන් තවදුරටත් පවසන්නේ ගිජා පිළිබඳ පළමු සඳහන හමුවන උණබට වාර්ෂික වාර්තා සහ කොන්ෆියුසියස්ගේ සුභාෂිත වාක්‍ය වැනි කෘතිවල ඔහු ගෝජොසොන් වෙත සංක්‍රමණය වූ බැව් සඳහන් නොවන බවයි.

ගිජාගේ මතභේදය නොසැලකූ විට, පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂි මගින් ජනපදවාසීන්ගේ සංස්කෘතිය චීන සම්භවයට සම්බන්ධ බව පෙනී ගොස් ඇත. කොරියාවේ ලෝකඩ යුගයට (ක්‍රි.පූ. 800–400) අයත් අඩසඳ හැඩැති ශිලා පිහි සහ සූරන ලද පාෂාණ වී වගාවට සාක්ෂි සපයන අතර, එය චීනයේ සිට කොරියාව වෙත සම්ප්‍රේෂණය වන්නට ඇත. නමුත් ලෝකඩ කිනිසි වැනි වෙනත් පුරාවස්තු කොරියාවේ විශේෂිත සංස්කෘතික ලක්ෂණ කියා පායි. කොරියාවේ යකඩ යුගයට අයත් ප්‍රදේශවලින් සොයාගැනුණු චීන කාසි, සිතියෝ-සයිබීරියානු ආරේ සත්ත්ව-හැඩැති බඳපටි ගාංචු වැනි පුරාවස්තු තුළින් චීනයේ යකඩ සංස්කෘතිය සහ සිතියො-සයිබීරියානු ප්‍රදේශවල ලෝකඩ සංස්කෘතිය ක්‍රි.පූ. 4වන සියවසේ කොරියාව වෙත සම්ප්‍රේෂණය වූ බවට සාක්ෂි සපයයි.

රාජ්‍යය නිර්මාණය

ගෝජොසොන් පිළිබඳ පළමු සමකාලීන ඓතිහාසික වාර්තා හමුවන්නේ ක්‍රි.පූ. 7වන සියවසේ මුල්කාලයේ වන අතර, එය බොහායි බොක්ක අවට පිහිටා, චීනයේ ක්වි (齊) ප්‍රදේශය සමග වෙළඳාම් කළ බව දැක්වේ. චෑන් ගුවෝ සේ, කඳු සහ මුහුදු පිළිබඳ සම්භාව්‍ය කෘතිය, සහ මහා ඉතිහාසඥයාගේ වාර්තා වැනි මූලාශ්‍ර තුළ ජොසොන් සඳහන් වන්නේ ප්‍රදේශයක් ලෙස වන අතර, ක්‍රි.පූ. 185 සිට මහා ඉතිහාසඥයාගේ වාර්තා තුල එය රටක් ලෙස හැඳින්වීමට පටන්ගෙන ඇත.

ක්‍රි.පූ. 4වන සියවස වන විට, මුල්කාලීන ලෝකඩ යුගයට අයත් "පවුරු බැඳි නගර-රාජ්‍ය" ප්‍රදේශවල දියුණුවූ දේශපාලන ව්‍යූහයක් සහිත රාජ්‍ය වර්ධනය විය. මේ අතරින් අර්ධද්වීපයේ වූ දියුණුම රාජ්‍යය ගෝජොසොන් විය. යාබද නගර-රාජ්‍ය සමග සන්ධාන හෝ යුධ ආක්‍රමණ මගින් මෙම නගර-රාජ්‍ය සිය භූමි ව්‍යාප්තිය පුළුල් කරගන්නට විය. මෙලෙසින් තේදොං සහ ලියාඕ ගංගා අතර දේශපාලන බල ප්‍රදේශ විශාල රාජ්‍ය සංගමයක් ලෙස සංවිධානය විය. ගෝජොසොන් පරිණාමය වීමේ දී, චෞ රාජවංශ සම්ප්‍රදාය අනුකරණය කරමින් එහි නායකයා "රජ" (හාන්) යන පදවිය ආරූඪ කරගත්තේ ය. මෙකලම යැන් (燕) නායකයා ද මෙම ක්‍රමය අනුගමනය කොට තිබිණි. මෙම කාලයට අයත් වාර්තාවල, උතුරු චීනයේ වැඩවසම් රාජ්‍යය සහ ගෝජොසොන් "සංයුක්ත" රාජධානිය අතර එදිරිවාදිකම් පැවති බව සඳහන් ය. ලියාඕ ගංගාවට එපිට දී යැන්වරුන්ට ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට සැලසුමක් ද විය. මෙම ඝට්ටනය ක්‍රමයෙන් ගෝජොසොන්හි පරිහානියට සහ බිඳ වැටීම හේතු විය. යැන් වාර්තාවල ගෝජොසොන් විස්තර කොට ඇත්තේ "උඩඟු" සහ "කෲර" රාජ්‍යයක් ලෙසයි. නමුත් එහි පුරාතන රාජධානිය සංකීර්ණ සමාජ ව්‍යූහයක් පැවති, සමෘද්ධිමත්, ලෝකඩ යුගයේ ශිෂ්ටාචාරයක් වූ බැව් පෙනේ. එහි අශ්වාරෝහක සෙබල කණ්ඩායම් ද පැවති අතර, ඔවුහු උතුරුදිගින් ලියාඕදොං ද්‍රෝණියේ වැඩි ප්‍රමාණයක් දක්වා ගෝජොසොන් රාජ්‍යය පුළුල් කිරීමට දායක වන්නට ඇත.

ක්‍රි.පූ. 300 අවට, යැන් රාජ්‍යය සමග යුද්ධයෙන් පසුව ගෝජොසොන් රාජ්‍යයට එහි වටිනා බටහිර ප්‍රදේශය අහිමි විය. නමුත් මෙමගින් පෙනෙන්නේ ගෝජොසොන් රාජ්‍යය යැන් සමග යුධ වැදීමට තරම් විශාල ප්‍රබල රාජ්‍යයක් වන්නට ඇති බවයි. මෙම කාලය අවට ගෝජොසොන් එහි අගනුවර ප්යොංග්යෑං ප්‍රදේශය වෙත යළි ගෙනයන්නට ඇති බැව් පෙනේ.

විමන් ජොසොන් සහ බිඳවැටීම

ක්‍රි.පූ. 195දී, ගෝජොසොන්හි ජුන් විසින් යැන්හි සරණාගතයකු වූ විමන්ට රැකවරණය සැලසී ය. නමුත් පසුව, ක්‍රි.පූ. 194දී විමන් කැරලි ගසන්නට වූ අතර, ජුන් කොරියානු අර්ධද්වීපයේ දකුණු පෙදෙස වෙත පලාගියේ ය.

ක්‍රි.පූ. 109දී, හන්හි වූ අධිරාජයා ලියාඕ ගංගාව අවට ප්‍රදේශය යටත් කරගත්තේ ය. ක්‍රි.පූ. 109දී අරගලයක් පැනනගින්නට වූයේ, විමන්ගේ මුණුපුරා වූ උගෝ රජු (우거왕, ) විසින් ජින්හි තානාපතීන්ට සිය භූමිය ඔස්සේ චීනය වෙත ළඟා වීමට අවසර දීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමත් සමගයි.උගෝ රජු සමග මෙම ගමනෙහි අයිතිය පිළිබඳ සාකච්ඡා කිරීමට වෙයි අධිරාජයා ෂේ හේ (涉何) නැමැති තානාපතිවරයා වංගොම්-සොං වෙත පිටත් කරහැරිය ද, එය ප්‍රතික්ෂේප කළ උගෝ රජු සිය සෙන්පතියකු ලවා ෂේව නැවත හන් අධිරාජ්‍යය වෙත පිටත් කළේ ය. නමුත් ඔවුන් හන් දේශසීමාව වෙත ළඟාවත්ම සෙන්පතියාව ඝාතන කළ ෂේ වූ අධිරාජයාට පැවසූයේ තමන් සටනකින් ජොසොන් රාජ්‍යය පරාජය කළ බවයි. ඔහුගේ රැවටිල්ල ගැන නොදත් වූ අධිරාජයා ඔහුව ලියාඕදොං ආඥාභූමියේ සෙන්පතියා ලෙස පත්කළේ ය. මින් කෝපයට පත් උගෝ රජු ලියාඕදොංහි ආක්‍රමණයක් මෙහෙයවා ෂේ හේව මරාදැමී ය.

මෙයට ප්‍රතිචාර ලෙස, වූ අධිරාජයා ගොඩබිම් මාර්ගයෙන් සහ මුහුදු මාර්ගයෙන් ජොසොන් වෙත ආක්‍රමණ දෙකක් මෙහෙයවී ය. ජොසොන් වෙත ප්‍රහාර එල්ල කළ හමුදා දෙක එකිනෙකා සමග සමා‍යෝජන කටයුතු නිසි පරිදි සිදු කරගැනීමට අපොහොසත් විය. මේ නිසා විශාල හානියක් සිදු විය. ක්‍රමයෙන් මෙම සෙන්පතීන් ඒකාබද්ධ කෙරුණු අතර, ක්‍රි.පූ. 108දී වංගොම් බිඳවැටිණි. ජොසොන්හි භූමිය අයත් කරගත් හන් අධිරාජ්‍යය පැරණි ගෝජොසොන්හි බටහිර පෙදෙස්වල හන් සිව් ආඥාභූමි පිහිටුවී ය.

ක්‍රි.පූ. 1වන සියවස වන විට ගෝජොසොන් කැබලි වන්නට පටන්ගත් අතර, එහි පැරණි වැඩවසම් ප්‍රදේශවල පාලනය තවදුරටත් පවත්වා ගැනීමට එය අසමත් විය. ගෝජොසොන් රාජ්‍යයට එහි රාජ්‍ය සංගමයේ පාලනය අහිමි වීමත් සමග, එහි භූමියෙහි නොයෙකුත් අනුප්‍රාප්තික රාජ්‍ය බිහි විය. මෙම රාජ්‍ය අතර බුයෝ, ඔක්ජෝ, දොංග්යේ. ගොගුර්යෝ සහ බුයෝවලින් සම්භවය වූ බෙක්ජේ වැනි රාජධානි ප්‍රධාන වේ.

සංස්කෘතිය
ක්‍රි.පූ. 2000 අවට කාලයේ පැවති, වර්න ගැන්වූ සහ කැටයම් කළ නව කුඹල් සංස්කෘතියක් හුමවී තිබේ. මෙම ජනයා බොහෝවිට කුටුම්භීය වංශ ලෙස සංවිධානය වූයේ යැයි සිතිය හැකි ජනාවාස වාර්ගික දිවියක් තුළ කෘෂිකර්මාන‍්තයේ නියැළී තිබේ. අර්ධද්වීපය පුරාම ඍජුකෝණාස්‍රාකාර පැල්පත් සහ ප්‍රමාණයෙන් විශාල ශෛලමය සුසාන භූම ගණනාවක් හමුවී තිබේ. කැනීම් කටයුතුවල දී, ලෝකඩ සිරි සහ කැඩපත් හමුවී ඇති අතර, මෙම යුගයේ කුඩා පවුරු බැඳි නගර-රාජ්‍ය පැවති බවට පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂි හමුවී තිබේ. මෙම ප්‍රදේශවලින් හමුවූ සුසාන සහ ලෝකඩ සිරි කොරියාවටම අනන්‍ය අතර, චීනයෙන් හමු නොවේ.

මුමුන් මැටිබඳුන්
මුමුන් කුඹල් යුගය (ක්‍රි.පූ. 1500–300 පමණ), වන විට පෙර පැවති පනා-හැඩැති මැටි බඳුන් වෙනුවට, මෝස්තර රහිත රළු මැටි බඳුන් භාවිතයට ගැනුණේ මැංචූරියාවේ සහ සයිබීරියාවේ සිට කොරියා‍ව වෙත සංක්‍රමණය වූ නව ජනගහනය හේතුවෙන් විය හැක. මෙම මැටි බඳුන්වලට සාමාන්‍යයෙන් ඝනකම් බිත්තියක් ඇති අතර, විවිධ හැඩ දක්නට ලැබේ. මෙමගින් උඳුන් තාක්ෂණයේ දියුණුභාවයන් පෙන්වයි. මෙම යුගය ඇතැම්විට "කොරියානු ලෝකඩ යුගය" ලෙස හැඳින්වුණ ද, ලෝකඩ පුරාවස්තු දුලබ අතර, ක්‍රි.පූ. 7වන සියවස තෙක්ම ඒවා එතරම් සුලබව දක්නට නොලැබේ.

වී වගාව
ක්‍රි.පූ. 1200 සිට 900 දක්වා වූ කාලසීමාව තුළ, කිසියම් කාලයක චීනයේ සහ මැංචූරියාවේ සිට කොරියාව වෙත වී වගාව සම්ප්‍රේෂණය වී තිබේ. එසේම මෙම ජනයා විසින් මිලට් සහ බාර්ලි වැනි දේශිය ධාන්‍ය ද වගාකොට ඇති අතර, පශු සම්පත ගෘහස්ථකරණය කොට තිබේ.

ලෝකඩ මෙවලම්

අර්ධද්වීපයේ ලෝකඩ යුගයේ ආරම්භය ලෙස සාමාන්‍යයෙන් සැලකෙන්නේ ක්‍රි.පූ. 1000 පමණ ය. නමුත් එය ක්‍රි.පූ. 13 සිට 18 දක්වා වූ සියවස් තෙක් පැතිර පවතින්නට ඇතැයි ඇස්තමේන්තු කෙරේ. කොරියානු ලෝකඩ යුගයේ සංස්කෘතිය ලියාඕනිං සහ මැංචූරියාවෙන් සම්භවය වුව ද, එහි–විශේෂයෙන්ම චාරිත්‍ර මෙවලම් තුළ–ඊටම අනන්‍ය දර්ශවාදයක් සහ ශෛලියක් දක්නට ලැබේ.

ක්‍රි.පූ. 7වන සියවස පමණ වන විට, මැංචූරියාවේ, නැගෙනහිර මොංගෝලියාවේ මෙන්ම සයිබීරියානු සහ සිතියානු ලෝකඩ ශෛලීන්ගේ ආභාසය සහිත ලෝකඩ යුගයේ මෙවලම් සංස්කෘතිය කොරියානු අර්ධද්වීපයේ දියුණු විය. අසල්වැසි ලෝකඩ සංස්කෘතීන්ට සාපේක්ෂව කොරියානු ලෝකඩවල ඉහළ සින්ක් ප්‍රමාණයක් අන්තර්ගත ය. ලෝකඩ පුරාවස්තු භූමදාන අඩවි තුළින් බහුලව හමුවන අතර, මේ අතරට ප්‍රධාන වශයෙන් ජ්‍යාමිතික රටා සහිත අසිපත්, සිරි, කුඩා සීනු සහ දර්පණ වේ.

ගෝජොසොන් රාජ්‍යය දියුණු වූයේ ලෝකඩ තාක්ෂණය උපයෝගී කර ගැනීමෙන් බව පෙනේ. එහි දියුණුභාවය ලෝකඩ අසිපත් හෝ "මැන්ඩලීන්-හැඩැති සිරි" (비파형동검, 琵琶形銅劍) වල විශිෂ්ට භාවයෙන් පෙනේ. මැන්ඩලීන්-හැඩැති සිරි ලියාඕනිං, හෙබෙයි, සහ කොරියානු අර්ධද්වීපය දක්වා පහළට මැංචූරියාවෙනුත් හමුවේ. මෙමගින් යෝජනා වී ඇත්තේ ගෝජොසොන් විජිතයක්ව පැවතී ඇති බවයි. නමුත් විශේෂයෙන්ම ගෝජොසොන්හි "මැන්ඩලීන්" සිරිවල හැඩය චීනයෙන් හමුවන පුරාවස්තුවලින් සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස් ය.

ශිලා සොහොන්ගැබ්
ක්‍රි.පූ. 2000 සිට 400 දක්වා වූ කාලය අවට කොරියානු අර්ධද්වීපයෙන් සහ මැංචූරියාවෙන් මෙගලිතික ශෛලමය සුසාන භූමි දක්නට ලැබේ. ක්‍රි.පූ. 900 අවට, භූමදාන පිළිවෙත් තවත් විචිත්‍ර ස්වභාවයක් ගත් අතර, එමගින් සමාජ ස්තරණය නිරූපණය කෙරේ. කොරියාවේ සහ මැංචූරියාවේ ශෛලමය සොහොන්ගැබ්වන ගොයින්දොල් සොහොන් නිර්මාණය කොට ඇත්තේ තිරස් පුවරුවකට ආධාරවන පරිදි කෙළින් අතට තැබූ පාෂාණවලිනි. මේවා නැගෙනහිර ආසියාවේ වෙනත් ප්‍රදේශවලට වඩා කොරියාව තුළ බහුලව දැකගත හැක. සෙසු නව භූමදාන ක්‍රම අතර, පාෂාණමය කුටි (පාෂාණවලින් මායිම් කළ භූගත භුමදාන කුටීර) සහ මැටි බුජම් මිනී පෙට්ටි හඳුනාගත හැක. පාෂාණමය සොහොන් තුළින් හමුවූ ලෝකඩ භාණ්ඩ, මැටි බඳුන් සහ ජේඩ් ආභරණ අනුව පෙනීයන්නේ එවැනි සුසානයන් වංශවතුන් සඳහා භාවිත වූ ඒවා බවයි.

ක්‍රි.පූ. 5වන සියවස අවට, ශෛලමය සුසානභූමි තුළින් මෙන්ම ගෘහස්ථ පාත්‍ර සහ සරාවල ඔප දැමූ රතු ස්වභාවයක් දැකගත හැක. මේවා යකඩවලින් පොහොසත් මැටි වර්ගයකින් තනා ඇති අතර, ඒවායේ සිනිඳු ඔපවත් ස්වභාවයක් දැකගත හැක.

යකඩ සංස්කෘතිය

මෙම කාලය අවට, කොරියානු අර්ධද්වීපයේ දකුණුදිග පෙදෙසේ ජින් රාජ්‍යය බිහි විය. මෙම රාජ්‍යය සම්හන් සංයුක්ත රාජ්‍ය‍යන්ගේ පූර්වප්‍රාප්තිකයා වූ බව හැරෙන්නට, ජින් පිළිබඳ දන්නේ තොරතුරු ස්වල්පයකි.

ක්‍රි.පූ. 300 අවට, යැන් රාජ්‍යය විසින් කොරියාවට යකඩ තාක්ෂණය හඳුන්වා දෙන ලදී. ක්‍රි.පූ. 2වන සියවස වන විට, අර්ධද්වීපයේ දකුණු කොටසෙහි ප්‍රාදේශීය වශයෙන් යකඩ නිෂ්පාදනය කෙරිණි. චීන වාර්තා අනුව, නිරිතදිග ප්‍රදේශයේ පිහිටි පහළ නක්දොං ගංගාවෙන් හමුවූ යකඩවලට අර්ධද්වීපය සහ ජපානය තුළ ඉහළ වටිනාකමක් හිමි විය.

ප්‍රාක්–තුන් රාජධානි

ගෝජොසොන්හි ශේෂ වූ ප්‍රදේශවලින් නොයෙකුත් කුඩා රාජ්‍ය බිහි විය. මේ අතර ගොගුර්යෝ, බුයෝ රාජධානිය, ජොන්-ජොසොන්, ඔක්ජෝ, සහ දොංග්යේ වැනි රාජ්‍ය ද විය. දශක කිහිපයක් ඇතුළත, ස්වදේහික ජනයාගේ ප්‍රතිරෝධය හමුවේ චීන ආඥාභූමිවලින් තුනක් බිඳවැටිණි. නමුත් අවස්න ආඥාභූමිය වූ නක්රං ක්‍රි.ව. 313දී ගොගුර්යෝව විසින් විනාශ කරන තෙක්ම වැදගත් ආර්ථික සහ සංස්කෘතික කේන්ද්‍රස්ථානයක් ලෙස පැවතිණි.

ගෝජොසොන්හි ජුන් දකුණුදිග කොරියානු අර්ධද්වීපයේ ජින් රාජ්‍යය වෙත පලාගිය බව සඳහන් වේ. ජින් රාජ්‍යය සම්හන් රාජ්‍ය සංගම් බවට පරිණාමය වූ අතර, බෙක්ජේ සහ සිල්ලා රාජධානිවල ආරම්භයට හේතු වූ මෙහි දී, උතුරු දෙසින් ජනයා සංක්‍රමණය වන්නට විය. සම්හන් සංයුක්ත රාජ්‍යයන් වූයේ මහන්, ජින්හන් සහ බ්යොන්හන් යන සංයුක්තයන් ය. ජුන් රජු මහන් රාජ්‍යය පාලනය කළ අතර, අවසානයේ දී බෙක්ජේ රාජධානිය විසින් එය ඈඳාගන්නා ලදී. ගොගුර්යෝ, බෙක්ජේ සහ සිල්ලා රාජ්‍ය ක්‍ර‍මයෙන් කොරියාවේ තුන් රාජධානි බවට වර්ධනය විය. ක්‍රි.ව. 4වන සියවස අවට කාලයේ මෙම රාජධානි තුන සම්පූර්ණ අර්ධද්වීපයේම ප්‍රමුඛත්වයට පත් විය.

මේවාත් බලන්න
 කොරියාවේ නම්
 කොරියාවේ ඉතිහාසය

සටහන්

ග්‍රන්ථාවලිය

කොරියානු ඉතිහාසයේ පැරණි රටවල්

ගෝජොසොන්


Juan Queipo de Llano y Flórez (San Pedro de Arbas, 1584-Jaén, 3 de noviembre de 1647) fue un eclesiástico y jurista español, obispo de Pamplona y de Jaén y virrey interino de Navarra.

Biografía
Nació en 1584 en el lugar y parroquia de San Pedro de Arbas, del concejo asturiano de Cangas de Tineo (hoy Cangas del Narcea). Fue el segundo hijo varón de Suero Queipo de Llano y María Flórez de Sierra, naturales de Cangas de Tineo. Su padre era segundón de la casa de Queipo de Llano de esta villa (después agraciada con el título condal de Toreno) y fundó nueva casa en San Pedro.

Estudió Latinidad en Cangas y Artes en Oviedo. Y después pasó a Salamanca donde cursó Derecho Civil y Canónico. Desde 1610 fue colegial del Insigne de San Pelayo y el 6 de marzo de 1612 pasó al Mayor de San Bartolomé el Viejo. Fue catedrático de esta Universidad y se doctoró en 1622.

En 1623 fue nombrado oidor de la Real Chancillería de Valladolid. En esta ciudad residía en el Colegio Mayor de Santa Cruz y enseñaba en la Universidad, hasta que en 1628 fue destinado a Roma como auditor del Tribunal de La Rota. Por su desempeño de este cargo mereció el aprecio particular del Papa Urbano VIII. En 1634 regresó como presidente a la Chancillería de Valladolid. Fue canónigo de las catedrales de Santiago y Toledo.

En 1638 fue presentado por el Rey Felipe IV para la sede de Pamplona, donde hizo su entrada el 31 de octubre de 1639. En 1642 promulgó nuevos estatutos para el cabildo, y desde 1644 fue varias veces virrey de Navarra, con carácter interino. Como tal, en 1647 convocó cortes del reino. En dicho año fue trasladado a Jaén, donde entró en el mes de mayo y murió poco después: el 3 de noviembre de dicho año de 1647. Sus restos fueron sepultados en la catedral de Jaén y después trasladados a la Colegiata de Santa María Magdalena de Cangas de Tineo, villa donde había fundado un convento de religiosas dominicas recoletas.

Bibliografía
 Martín de Ximena Jurado. Catálogo de los obispos de las iglesias catedrales de la diócesis de Jaén y annales eclesiásticos deste obispado (Madrid, 1654), pp. 557-558.

Referencias

Obispos de Pamplona
Obispos de Jaén
Obispos de España del siglo XVII
Virreyes de Navarra
Presidentes de la Real Chancillería de Valladolid
Catedráticos de la Universidad de Salamanca
Alumnado de la Universidad de Salamanca en el siglo XVII
Nacidos en el concejo de Cangas del Narcea
Colegiales del Colegio Mayor de San Bartolomé
Fallecidos en Jaén

Juan Queipo de Llano y Flórez


Linneus puede referirse a:
 Carlos Linneo, naturalista.
 Linneus (Maine), localidad estadounidense.
 Linneus (Misuri), localidad estadounidense.

Linneus


حمام بوغرارة إحدى بلديات دائرة مغنية بولاية تلمسان الجزائرية.

كانت يطلق عليها سابقا اسم " جويدات"

تقع في الناحية الشمالية الغربية لولاية تلمسان ولها حدود جغرافية مع 8 ثمانية بلديات، وتتربع على مساحة 176 كلم²، عدد سكانها  حسب التعداد العام للسكان والسكن لسنة 2008، ويبلغ بها حاليا حوالي 3 ثلاث تجمعات سكانية كبرى وهي حمام بوغرارة (مركز)، قرية سيدي المشهور، قرية المعازيز.

تتميز بسلاسل جبلية التوائية حديثة التكوين تحصر بينها جيوبا سهلية ضيقة ومناخ متوسطي حار نسبيا مع أمطار غير منتظمة، نسبة التساقط ما بين 350 و400 مم سنويا، يغلب عليها الطابع الفلاحي وكذا السياحي حيث توجد محطتين معدنيتين:
 المحطة المعدنية حمام بوغرارة: تقع بمركز حمام بوغرارة
 المحطة المعدنية حمام الشيقر: التي تتميز بمياه حموية علاجية للأمراض الجلدية وأمراض الكلى.

نبذة تاريخية عن التسمية
لقد لعب ماء حمام بوغرارة الحار بطبيعته عنصرا فعالا في اجتذاب القوافل منذ القدم وكان من بين القوافل التي عرست في المكان قبيلة بني ورغين لما وجدت فيه من خضرة ونضرة بحيث كان واد تافنة شريان الحياة بالنسبة لهاته القبيلة، و بما أن حمام بوغرارة كان بمثابة مركز عبور القوافل والحجيج لأنها ببساطة كانت تتفادى الجبال – تخشى الايغارات -  مر سيدي محمد بن يحيى بن الامام يونس الفاسي المغربي المعروف بـ "سيدي بوغرارة" وذلك لأنه كان يحمل متاعه وحوائجه بالغرارة.

و الغرارة هي كيس كبير مصنوع من وبر الجمال فكانت خيمته منصوبة بالقرب من نبع الماء فصار المكان معلما للقرآن الكريم وو كان سيدي بوغرارة إماما ومربيا لما عرف عنه من الزهد والصلاح.

المصادر

حمام بوغرارة

حمام بوغرارة


වයිකතෝ විශ්වවිද්‍යාලය () යනු, නවසීලන්තයෙහි  හැමිල්ටන් හී  පිහිටි,  තයිරන්ගා හී අනුබද්ධ මණ්ඩපයක් සහිත, පරිපූර්ණ විශ්වවිද්‍යාලයකි.

වයිකතෝ විශ්වවිද්‍යාලය


Mycale darwini est une espèce d'éponges de la famille des Mycalidae.

Distribution
L'espèce est décrite des îles Galápagos, dans l'océan Pacifique.

Taxinomie
L'espèce Mycale darwini est décrite en 1994 par Eduardo Hajdu et Ruth Desqueyroux-Faúndez.

Voir aussi

Bibliographie

Références taxinomiques

Notes et références

Mycalidae
Espèce d'éponges (nom scientifique)

Mycale darwini


يشير المصطلح تشكل  إلى علم دراسة الشكل والبنية، وعادة دون اعتبار الوظيفة. وخاصة في ما يلي:
 في علم الأحياء: علم التشكل دراسة شكل وهيكل والحيوان والنبات.
 في الجيولوجيا: التشكل (الارض) دراسة بنية الصخور والإصلاح الزراعى.
 في علم النبات: علم تشكل النبات دراسة شكل النباتات.
 في اللغويات: علم الصرف وهو دراسة البنية الداخلية للوحدة الصرفية (الكلمات ودلالية التركيب).
 في الحوسبة: علم التشكل الرقمي
 علم التشكل (عمارة)

علم التشكل
علم التشكل (علم الأحياء)

تشكل (توضيح)


Kapustin  es un jútor del ókrug urbano de la ciudad-balneario de Anapa del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado a orillas del limán Vitiázevski, en la desembocadura del río Gostagaika en el mar Negro, 16 km al norte de la ciudad de Anapa y 130 km al oeste de Krasnodar. Tenía 98 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio rural Primórskoye.

Transporte
Por la localidad pasa la carretera federal M25 Novorosíisk-Port Kavkaz.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net.

Localidades de la Ciudad de Anapa del krai de Krasnodar

Kapustin (Anapa, Krasnodar)


Deficiența de 3-hidroxisobutiril-CoA deacilază este o afecțiune recesivă autosomală rară, care este asociată cu dezvoltarea psihomotorie severă întârziată, neurodegenerare, creșterea acidului lactic și leziunile creierului în ganglionii bazali .  Mai puțin de 10 pacienți au fost descriși cu această afecțiune.

Semne și simptome
Printre simptomele caracteristice bolii sunt:
 întârziere în dezvoltarea motorie
 hipotonie
 neurodegenerare progresiv
 convulsii

Genetică
Această condiție este cauzată de mutații  în gena HIBCH. Această genă este localizată pe brațul lung al cromozomului 2 (2q32).

Patologie
Această enzimă este implicată în metabolismul aminoacidului valină . Mutațiile acestei enzime au ca rezultat acumularea de acid metacrilic . Când acest acid este acetilat, este foarte reactiv cu grupări sulfhidrilice libere. Când nivelul acestor enzime este prea scăzut, valorile valinei cresc, în special în mitocondrii .

Însă nu este clar cum acest lucru produce tabloul clinic nu este înc.

Diagnostic
Diagnosticul acestei boli este dificil. doar din motive clinice. Poate fi suspectat prin examinarea urinei pentru conjugate de acid metacrilic. Diagnosticul se face prin secvențarea genei mutate.

Diagnostic diferențiat
 Sindromul Leigh

Tratament
În prezent nu există tratament curativ pentru această afecțiune.

Managementul de susținere este tot ceea ce este disponibil în prezent.

Istorie
Această afecțiune a fost descrisă pentru prima dată în 1982.

Referințe

Boli umane
Boli rare
Boli genetice

Deficiență de 3-Hidroxisobutiril-CoA dezacilază


Banjolučki okrug bio je jedan od okruga u BiH dok je bila pod Austro-Ugarskom. Sjedište mu je bilo u Banjoj Luci.
Godine 1895. okrug (njem. Kreis) prostirao se na 9.044 km² na kojem je živjelo 329.499 stanovnika. Obuhvaćao je 1895. područje 10 kotara (njem. Bezirk):
 Banja Luka
 Bosanska Dubica
 Bosanska Gradiška (Berbir)
 Bosanski Novi
 Derventa
 Kotor-Varoš
 Prijedor
 Prnjavor
 Tešanj

Iz ovog okruga brojem stanovnika su se 1879. isticali Bosanska Gradiška (Berbir) s 4.226 stanovnika, Prijedor s 4.681, Tešanj s 5.372 i Banja Luka s 9.560 stanovnika.

Izvori

Banjolučki
Povijest Banja Luke

Banjolučki okrug


An Rhipidoglossum tanneri in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Phillip James Cribb, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Karlheinz Senghas. An Rhipidoglossum tanneri in nahilalakip ha genus nga Rhipidoglossum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Rhipidoglossum

Rhipidoglossum tanneri


باب مرزوقة قرية مغربية شمال المملكة، تنتمي إلى إقليم تازة ، شمال شرق مدينة فاس، تضم بلدة باب مرزوقة 20.846 نسمة (إحصاء 2004).
وتضم عدة دواوير، منها دوار الطواهر، ودوار الزاوية، وأهل الواد، والمحكمة، والزريرب.

التعريف بالجماعة
الشرق: جماعتا كلدمان وتازة؛ الغرب: الجماعة القروية غياثة الغربية؛ الشمال: الجماعات القروية مكناسة الشرقية، مكناسة الغربية وأولاد الشريف؛ الجنوب: الجماعة القروية باب بودير. المساحة الكلية للجماعة: حوالي 223 كلم2.

أسماء بعض الدواوير: أصدور، الشقة، جبل أهل السبت، زاوية سيدي بوسلهام، قصبة بادل، زاوية سيدي شحايب، حيمان، بني وجان، فندق بادل، النفق، طواهر الجبل...

المعطيات الطبيعية
 المجاري المائية: مجموعة من الأودية تخترق الجماعة، أهمها وادي إيناون ووادي لحضر.
 المساحة الغابوية: 2.578 هكتار.

معطيات ديمغرافية وسوسيو اقتصادية
 حسب إحصاء سنة 2004: بلغ عدد سكان الجماعة 20846 نسمة حسب إحصاء 2004 موزعين على 3173 وحدة أسرية أسرية، حيث يشكل الذكور نسبة 49.45% مقابل 50.54% للإناث، ويتميز هرم الأعمار بهيمنة الفئة النشيطة (15-59 سنة) بنسبة 59%، تليها فئة الصغار في سن التمدرس بنسبة 20.9.% تم فئة الأطفال الذين لا يتجاوز أعمارهم 6 سنوات بنسبة 11.2 %، في حين أن نسبة الشيوخ الذين تجاوز أعمارهم 60 سنة بلغت 8.8%.

 معدل التزايد السنوي ما بين 1994 و2004: 0.1-%.
 توزيع الساكنة حسب الحالة العائلية:
 بلغ معدل الخصوبة 3.8. كما تمثل نسبة الأمية 61% من الساكنة التي يفوق عمرها 10 سنوات حيث 42.8 % منها من الرجال و 76.8 %من النساء.
 المستوى التعليمي:
 يبلغ معدل النشاط 30.1 % حيث يشكل الذكور 53.7% والإناث 6.8 % .

معطيات خاصة بالسكن
أنماط السكن بالجماعة يظهر من خلال توزيع الأسر حسب نوعية السكن سيادة «السكن القروي» بنسبة 64.7%، والدور المغربية بنسبة 30.4%مع بداية انتشار السكن غير اللائق.توزيع الأسر حسب نوع المسكن

صفة الحيازة يتضح من خلال الجدول الموالي أن 83.3% من الأسر تشغل مساكنها بصفة ملك. إلى جانب ذلك تساهم نسبة المكترين فقط بنسبة 1.9%، في حين أن الأسر التي تقطن بوضعيات آخرى تساهم بنسبة 14.8% (سكن وظيفي أو مجاني..). صفة الحيازة بالمسكن

مدة الإقامة بالجماعة إن 26% من السكان قضوا بالجماعة أكثر من 50 سنة و %37.1 استقروا بها ما بين 20-49 سنة والذين التحقوا بها خلال العشر سنوات الأخيرة فبلغت نسبتهم 15.%توزيع سكان الجماعة حسب مدة الإقامة

تجهيزات المساكن تجهيزات المساكن بالجماعة.

المرافق العمومية
دار الجماعة، 17 مدرسة ابتدائية، إعدادية، مركز صحي جماعي، دار الطالب، سوق أسبوعي، مكتبين بريديين، محطة هيدرولوجية.

التجهيزات الأساسية
-لطريق وطنية رقم 6 ؛-خط السكة الحديدية. : -شبكة الطرق يستفيد سكان مركز باب مرزوقة من بئر يقع جنوب المركز مجهز بمضخة ومجموعة إلكتروجينية. : -شبكة الماء الشروب يستفيد من الشبكة كل من مركز باب مرزوقة، تعاونية النجاح، دوار المصارة. : -شبكة الإنارة: غائبة بالجماعة. : -شبكة التطهير

التعمير
يتوفر مركز باب مرزوقة على تصميم تهيئة في طور الإنجاز. وتعرف الجماعة مشاكل تعميرية وهي: · طبوغرافية المجال صعبة. · تواجد كثيف للسيول والشعاب. · وفرة الأراضي الفلاحية. · مشروع سد الطواهرتغطي حقينته جزء هام من الأراضي الصالحة للتعمير. · بنية النسيج العمراني التي تتسم بعدم الاتصال نظرا لتفاوت مستويات المنحنى (الإلتواءت والمنحدرات الشديدة) وكذا اختراقها بخط السكة الحديدية الذي يوزعها إلى جزئين. · ضعف شبكة الطرق بين مختلف الدواوير؛ · انتشار السكن العشوائي بالدواوير المحيطة بتازة، أصدور، مسارة؛ · تلوث مياه وادي إيناون بسبب النفايات الصلبة والسائلة لمدينة تازة.http://www.region-tat.ma/index.php?news=119%7B%7Bمعلومات مدينة

مراجع

أماكن مأهولة في إقليم تازة
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم تازة
جماعات قروية في جهة فاس مكناس

باب مرزوقة


São Francisco es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 20º21'33" sur y a una longitud 50º41'48" oeste, estando a una altitud de 402 metros. La ciudad tiene una población de 2.793 habitantes (IBGE/2010) y un área de 75,6 km². São Francisco pertenece a la Microrregión de Jales.

Geografía

Hidrografía
 Arroyo de los Coqueiros

Clima
 São Francisco posee un clima tropical semi-húmedo con invierno seco y verano lluvioso, con precipitaciones medias en torno a los 1362mm. Las temperaturas medias mínimas y máximas llegan, respectivamente, 17 °C y 33,5 °C, con oscilaciones bruscas durante el año.

Carreteras
 SP-563

Demografía

Datos del Censo - 2010

Población total: 2.793
 Urbana: 2.167
 Rural: 626
 Hombres: 1.400
 Mujeres: 1.393

Densidad demográfica (hab./km²): 36,94

Administración
 Prefecto: Sebastião de Oliveira Baptista (2009/2012)
 Viceprefecto: Saulo Inácio Barreto
 Presidente de la cámara: José Passarini (2011)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de São Paulo

São Francisco (São Paulo)


La  est l'une des dix-huit circonscriptions législatives que compte la préfecture de Kanagawa au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

Depuis la réforme électorale de 2017, la huitième circonscription de la préfecture de Kanagawa regroupe les arrondissements de Midori et Aoba ainsi qu'une petite partie de l'arrondissement de Tsuzuki, au nord-ouest de Yokohama.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Huitième circonscription de la préfecture de Kanagawa


Esther Laurie "Bobbie" Heine Miller (født Esther Laurie Heine den 5. december 1909 i Greytown, Kolonien Natal, død 31. juli 2016 i Canberra, Australien) var en sydafrikansk tennisspiller.

Bobbie Heine vandt én grand slam-titel i karrieren, damedoubletitlen ved de franske mesterskaber i tennis 1927 med Irene Bowder Peacock som makker, og i 1929 blev hun rangeret som verdens femtebedste kvindelige tennisspiller. Cricketspilleren Peter Heine var hendes bror.

Barn- og ungdom
Esther Heine voksede op på en gård i Natal i det nuværende Sydafrika med sine forældre, en søster og tre brødre. Hendes far var en dygtig stangspringer, og en af hendes brødre blev landsholdsspiller i rugby. Heine begyndte at spille tennis i skolen men øvede sig ved at slå bolde mod væggen af sin fars slagterbutik i Winterton.

Hun fik kælenavnet "Bobbie" som teenager, da en repræsentant for South African Lawn Tennis Union til en turnering i Transvaal kommenterede, at hendes runde ansigt mindede om en engelsk politibetjent (en såkaldt "bobbie"), og kælenavnet Bobbie blev hængende resten af livet.

Tenniskarriere
I 1925 vandt hun Natal-mesterskabet i damesingle i en alder af blot 15 år. Hun vandt titlen yderligere tre gange, i 1928, 1930 og 1931.

Heine rejste til Europa for første gang som 17-årig i 1927. I maj 1927 vandt hun Surrey-mesterskabet i Surbiton efter finalesejr over Irene Bowder Peacock, og sammen vandt de to singlefinalister doubletitlen. Hun dannede igen par med landsmandinden Bowder Peacock, da hun vandt doubletitlen ved de franske mesterskaber i 1927, hendes første og eneste grand slam-titel i karrieren, hvor parret besejrede det britiske par Peggy Saunders og Phoebe Holcroft Watson med 6-2, 6-1. Ved samme mesterskab opnåede hun sit bedste grand slam-resultat i single ved at nå semifinalen, som hun tabte med 7-5, 4-6, 3-6 til den senere mester, Kea Bouman. Ved Wimbledon-mesterskaberne 1927 blev hun i singleturneringen slået ud i tredje runde af Phoebe Holcroft. I doubleturneringen nåede hun og Bowder Peacock frem til finalen men tabte til amerikanerne Helen Wills og Elizabeth Ryan med 3-6, 2-6.

På sin anden tur til Europa i 1929 vandt Heine singletitlen i Irish Open, hvor hun besejrede landsmandinden Billie Tapscott med 3-6, 6-3, 6-2. Derudover vandt hun British Hard Court Championships efter sejr i en tæt tre-sæts-finale mod Joan Ridley, som varede to timer, og som endte 6-4, 3-6, 8-6. Ved de franske mesterskaber i 1929 var hun seedet som nr. 2 i damesingleturneringen men blev slået i kvartfinalen i tre sæt (7-5, 3-6, 4-6) af Cilly Aussem. Henie og Alida Neave tabte finalen i damedoubleturneringen til Kea Bouman og Lilí Álvarez med 5-7, 3-6. Ved Wimbledon-mesterskaberne samme år spillede hun sig frem til kvartfinalen i single, hvor hvor hun tabte til verdens bedste spiller og den senere mester, Helen Wills, i to sæt – 2-6, 4-6. Hun gik glip af Wimbledon-mesterskaberne 1930 på grund af en uenighed med South African Lawn Tennis Union om planlægning af hendes turneringsdeltagelse.

I sommeren 1938 turnerede hun i Europa for tredje og sidste gang, hvor hun var anfører for Sydafrikas kvindehold. I juni tabte hun finalen til Alice Marble i turneringen i Weybridge. Hun vandt både single- og doubletitlen ved de hollandske mesterskaber i juli, hvor hun besejrede Nancye Wynne i to sæt i singlefinalen. Heine deltog ikke i de franske mesterskaber og tabte, igen til Wills, i fjerde runde i single i Wimbledon-mesterskaberne i en tæt tosætskamp: 6-8, 4-6. I doubleturneringen dannede hun par med landsmandinden Margaret Morphew, og sammen nåede de semifinalen, hvor de senere mestre Sarah Fabyan og Alice Marble sikrede sig sejren i to sæt med cifrene 5-7, 4-6.

Heine (Miller) vandt det sydafrikanske mesterskab i single fem gange: 1928, 1931, 1932, 1936 og 1937. Hun vandt endvidere seks doubletitler, i 1930, 1931, 1937, 1938, 1939 og 1947, og fem mixed double-titler: 1930, 1936, 1937, 1938 og 1939.

En sidste planlagt tur til Wimbledon i 1947 endte før tid, da hendes fly styrtede ned i Egypten. Alle passagererne overlevede dog flystyrtet, og Heine Miller pådrog sig kun mindre benskader, da hun løb fra det brændende fly, men det meste af hendes tennisudstyr gik tabt i styrtet, og derefter spillede hun ikke flere kampe i udlandet.

Privatliv
Den 6. april 1931 giftede hun sig med landmanden Harry Miller (og tog efternavnet Heine Miller) i Pietermaritzburg, og parret fik to børn, en datter (Valerie) og en søn (Desmond). Harry døde i slutningen af anden verdenskrig i Nordafrika under en rutineoperation, der skulle fjerne hans mandler. I 1978 emigrerede hun til Australien, hvor hendes børn boede, og i 2009 kunne hun fejre sin 100-års fødselsdag i Canberra. I 2016 var den 106-årige Heine Miller en af Canberras ældste indbyggere, og hun døde den 31. juli 2016.

Referencer

Kilder
 ABC - Bobbie Heine Miller: A tale of a 1920s tennis star
 ITF - Obituary: Bobbie Heine Miller (4. august 2016)

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Sydafrika
Hundredårige

Bobbie Heine Miller


Pleurotus nebrodensis er tegund vængsveppa frá Sikiley. Hann vex yfirleitt sníkjulífi á rótum jurta af sveipjurtarætt, en er yfirleitt ræktaður á sagi.

Tilvísanir

Vængsveppsætt
Ætisveppir

Pleurotus nebrodensis


الاتحاد الوطني للمرأة التونسية ، وكان يسمى سابقا بالاتحاد القومي النسائي التونسي، هي المنظمة النسائية الرئيسية في تونس. تأسس عام 1956 من قبل عدد من المناضلات الدستوريات، من بينهن الأختين شادلية وسعيدة بوزقرو ابنتي أخت الزعيم الحبيب بورقيبة، وفتحية مزالي وراضية الحداد، وقد أسندت رئاسته الشرفية آنذاك إلى وسيلة بن عمار. وقد كان تأسيسه في قطيعة مع المنظمات النسائية السابقة وخاصة من بينها الاتحاد النسائي الإسلامي التونسي.

 تولت رئاسة الاتحاد النسائي راضية الحداد بين 1958 و1972، ثم فتحية مزالي بين 1974 و1986، وقد أسندت إليها في الأثناء وزارة الأسرة والنهوض بالمرأة حيث تولتها بين 1983 و 1986.
 حافظ الاتحاد النسائي بين 1956 و 2011 على علاقات عضوية أو شبه عضوية مع الحزب الحاكم في تونس، حيث كان يعتبر من المنظمات القومية الدائرة في فلكه.
 أصدر الاتحاد النسائي عام 1961 مجلة المرأة.

انظر أيضا
 موقع الاتحاد الوطني للمرأة التونسية.

تاريخ تونس الاجتماعي
تأسيسات سنة 1956
تأسيسات سنة 1956 في تونس
حقوق المرأة في تونس
تونس في عقد 1950
منظمات أسست في 1956
منظمات حقوق المرأة
منظمات مقرها في تونس
منظمات نسوية
منظمات نسوية في تونس
نسوية في تونس

الاتحاد الوطني للمرأة التونسية


DM i debat er en debatkonkurrence, der bliver afholdt årligt på Folkemødet af avisen Politiken og Dansk Ungdoms Fællesråd (DUF). Første gang, den fandt sted, var i 2011.

Præmis
Om konkurrencen skriver Politiken:
Med konkurrencen ønsker Politiken og DUF at give debatlystne unge en platform, hvorfra de kan træne, dyrke og udbrede deres politiske holdninger. Vi vil klæde de unge på til at blande sig i den offentlige debat, til at have mod til at bruge deres stemme til at sætte dagsordner og bidrage til at rykke holdninger - og samfundet - i den retning, de mener, er den rigtige. Visionen med DM i debat er altså at bidrage til at skabe en levende, offentlig debat ved at kvalificere den med skarpe og kompetente unge stemmer.

Vindere af DM i debat

 2011: Peter Hummelgaard (DSU)
 2012: Gry Möger Poulsen (SFU)
 2013: Morten Dahlin (VU)
 2014: Morten Ryom (EEO)
 2015: Lawand Hiwa Namo (Politikens Debattør- og kritikerskole)
 2016: Alex Vanopslagh (LAU)
 2017: Andreas Weidinger (KU)
 2018: Nanna Bonde (SFU)
 2019: Frederik Vad (DSU)
2020: Sofie Lippert Troelsen (SFU)
2021: Frederik Enevoldsen (FH ungdom)
 2022: Simon Fendinge Olsen (LAU)
 2023: Mathias Kring Niebuhr (DSU)

Referencer

Eksterne henvisninger

 DM i debat på Dansk Ungdoms Fællesråds hjemmeside

Debat
Etableret i 2011

DM i debat


Panikkassery Keshavan "P.K." Balakrishnan (March 2, 1925 – April 3, 1991) was an Indian novelist and critic.  A doyen of Malayalam literature, he is best known for his novel, Ini Njan Urangatte (And now, Let me Sleep), a novel based on Mahabharata as well as a number of critical studies which include Chandu Menon Oru Padanam, Novel Siddhiyum Sadhanayum, Kavyakala Kumaranasaniloode, and Ezhuthachante Kala: Chila Vyasabharatha Patanangalum. His  Jathivyavasthayum Kerala Charitravum is a work in social history.

Kerala Sahitya Akademi awarded him their annual award for novel in 1974. He was also a recipient of the Vayalar Award and other honours.

Biography
P. K. Balakrishnan was born on March 2, 1925, at Edavanakad at Vypin island in Kerala to Keshavan and Mani Amma. After early schooling in Edavanakkad, he joined Maharaja's College, Ernakulam but his studies were disrupted after four years when he participated in Quit India Movement and was jailed.

Although he was released from jail in 1944 and resumed his studies, he could not complete it as he joined Kochi rajya prajamandalam to enter politics only to move to Kerala Socialist Party (KSP) soon. His association with KSP brought him into contact with Mathai Manjooran, a noted Indian independence activist and KSP leader as well as Vaikom Muhammad Basheer and M. K. Sanu, among others.

Later, he took up the editorship of Dinaparabha but he had to quit following a public speech he made at a temple in Kozhikode. Later, he became associated with such publications as Kerala Bhooshanam, Kerala Kaumudi and Madhyamam.

Balakrishnan died on April 3, 1991, at the age of 66.

Legacy
The first of Balakrishnan's published works was a book on Narayana Guru, which was a compilation of writings on Guru, including biographical sketches, narratives on Guru's activities and his literary contributions. This was followed by critiques  Chandu Menon, Kumaran Asan and Ezhuthachan.

In his writings, he first dealt with Kerala history in the anthology on Narayana Guru, the great social reformer of Kerala who changed the face of its caste-ridden society. He brushes with Kerala history again to study why Tipu Sultan, an able ruler and administrator is perceived as an aggressor and a religious fanatic. The culmination of these studies over 3 decades was his work on the social history which departed from the established narration, titled Jaathivyavasthayum Kerala Charitravum (The Caste System and History of Kerala).

Pluto, Priyapetta Plutto, was his first novel, was a real life story about his own dog. His next novel, Ini Njan Urangatte, a Mahabharata inspired work, is considered by many to be his magnum opus. This novel,  has been translated into English by K.C. Sarsamma under the title And Now Let Me Sleep. Two decades after P. K. Balakrishnan's death, his daughter P. K. Jayalekshmy has been made another English translation under the title Battle beyond Kurukshetra. Balakrishnan also wrote a number of articles, of which only four collections have been published; two of them were published after his lifetime.

Awards and honours
P. K. balakrishnan received the Kerala Sahitya Akademi Award for Novel in 1974 for his work, Ini Njan Urangatte. Four years later, the same novel fetched him another major award in the form of Vayalar Award of 1978. He received the Kerala History Association Award for the book, Jaathivyavasthithium Keralacharithravum. He was also a recipient of SPBF Award,  Prof. Velayudhan Endowment Award and Kesari Award.

Works

 Ini Njan Urangatte  (And now, Let me Sleep) (1973) - A work originating from the great Indian epic Vyasabharatha (Mahabharath).

 Jaathivyavasthithium Keralacharithravum (The Caste system and History of Kerala) (1983) - a work in Kerala history.

 Keraleeyatayum Mattum (The Essence of Kerala etc.) (2004) - a collection of 20 articles published in various periodicals over a time

Translations of Ini Njan Urangatte

See also

 List of Malayalam-language authors

References

Further reading

External links

1925 births
1991 deaths
Indian male novelists
20th-century Indian historians
Malayalam-language writers
Malayalam novelists
Malayalam literary critics
Recipients of the Kerala Sahitya Akademi Award
Malayalam-language journalists
20th-century Indian novelists
People from Ernakulam district
Novelists from Kerala
20th-century Indian male writers
20th-century Indian writers
Maharaja's College, Ernakulam alumni

P. K. Balakrishnan


The Workers Internationalist League was a Trotskyist group in Britain founded in the summer of 1983 by the Internationalist Faction of the Workers Socialist League. It was the British affiliate of the Trotskyist International Liaison Committee until that body was renamed the International Trotskyist Committee.

Although a small group, it immediately moved to producing a paper which was called Workers' International News in mimicry of the magazine of the war-time Workers International League. For a small group of no more than 35 members this was a major undertaking.

The main concern of the new group was to clarify its ideas and where to concentrate their work. Therefore, the question of how to orient to the Labour Party was a major area of debate. On the one hand, comrades around Mike Jones, close to the views of the Workers' Party (Argentina) (PO), were for working in the Labour Party Young Socialists and were hostile to the United Secretariat of the Fourth International forces then in the Labour Party. This was an important question for the group as the Italian section of the TILC moved to join the USFI group in that country. On the other extreme of the group, Chris Erswell was supportive of the Italian TILC group's orientation.

Meanwhile, the senior leader of the WIL, Pete Flack, found himself isolated when the rest of the National Committee opposed the Italian tactic of fusion with the USFI. The WIL was being pulled in different directions by other Trotskyist tendencies, with the TILC, PO and the Workers Power group all representing different poles of attraction. This became obvious at the first national conference of the group, held in December 1983.

The conference solved none of the problems of the group and in January 1984 eleven supporters of the TILC left the WIL to establish the Workers International Review Group.  The TILC refused to make them their official British section, instead choosing TILC sympathisers still in the WIL. They formed a Tendency for Political Clarification which was itself clarified when 3 of its 5 members left to join Workers Power. The remaining two members of the tendency then formed a Liaison Committee with the Workers International Review Group which led to the formation of the Revolutionary Internationalist League in November 1984, which was the British section of the International Trotskyist Committee (formed that summer from the TILC) until its split in 1991. The rump WIL would seem to have expired in the meantime.

References

External links
"What Happened to the Workers' Socialist League?"

Political parties established in 1983
Defunct Trotskyist organisations in the United Kingdom
1983 establishments in the United Kingdom
1984 disestablishments in the United Kingdom

Workers' Internationalist League


Sennori (sardinski: Sènnaru, sasarski: Sènnari) je grad i općina (comune) u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 277 metara i ima 7 281 stanovnika. Prostire se na 31,34 km². Gustoća naseljenosti je 232 st/km².Susjedne općine su: Osilo, Sassari, Sorso i Tergu.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Sennori


Bibiana Ochoa Barradas (18 de octubre de 1977) es una luchadora profesional mexicana, más conocida por su nombre Estrellita, al igual que tantos luchadores tiene sus raíces en este deporte, pues Rafael Barradas Osorio quien fuera presidente de la H. Comisión de Box y Lucha del DF por 38 años , es su abuelo. Actualmente trabaja para el Consejo Mundial de Lucha Libre (CMLL) como Técnica y mantiene una fuerte rivalidad con la también luchadora Amapola.

Inicios
Al ser su abuelo, Rafael Barradas Osorio, quien estuvo 38 años al frente de la comisión de box y lucha del Distrito Federal, es el porqué Estrellita comenzó a interesarse por las luchas e ir a las funciones. Posteriormente entró a una agrupación musical llamada "Los Rudos del Ritmo", como tecladista, conformada completamente por luchadores y ya que Estrellita no lo era, y para seguir perteneciendo al grupo, comenzó a entrenarse en la lucha libre, alguno de sus maestros fueron "El Hijo del Gladiador", "Ringo Mendoza" y "Gran Apache". Así el 23 de febrero de 1993, en el Auditorio Municipal de Ameca meca, Estado de México, Estrellita debuta enfrentando en un mano a mano a La Practicante que aunque perdió esa lucha, poco después volvió a enfrentarla para la revancha.

Carrera en AAA
Una década interrumpida brillo con luz propia en el espacio sideral de la tres veces estelar. Ingreso a la galaxia creada por Antonio Peña de manera inesperada y paulatinamente se ganó un protagonismo que durante varios años erigió como el referente femenil de la caravana estelar, sin embargo, llegó el momento de fulgurar en otras constelaciones.

Paso por Los Perros del Mal
Estrellita quiso darle un giro total a su carrera, así que la mejor opción que opto fue iniciar una faceta como luchadora independiente en la empresa del Hijo del Perro Aguayo, Los Perros del Mal, y como Damián 666, Halloween y El Perro son muy buenos amigos, amablemente le abrieron la puerta. Su imagen de niña buena quedaría en el olvido para ofrecer un lado más oscuro sobre el cuadrilátero. Así el 14 de marzo en el Centro de Convenciones de Tlalnepantla debuta en la empresa del Can.

Invasora en el CMLL
Estrellita llega al CMLL como parte del elenco de luchadores invasores que desean demostrar de lo que están hechos y ganarse un lugar dentro de la empresa de lucha libre profesional más antigua aun en existencia. En la conferencia de prensa de su presentación oficial al lado de Tiffany, mencionó que venía por la Cabellera de Dark Angel y después de completar esa misión, buscaría a cualquiera que se le pusiera en frente.

Su debut con el CMLL fue el 1 de octubre de 2010 en Guadalajara, y el 8 de octubre de 2010 lo hace de manera oficial en la Arena México. Junto con Tiffany llegó al bando de las Rudas haciendo sociedad con Amapola, La Nazi, Zeuxis, Seductora entre otras en donde al principio sufrió para ganarse a la exigente afición del CMLL ya que la abucheaban por su pasado en Triple A, aunque poco a poco logró ganarse el gusto del respetable.

A mediados del año 2011 surgen fuertes diferencias con Amapola y hasta con su amiga Tiffany, así que Estrellita da el paso definitivo, pues la relación con sus dos compañeras ya era insoportable, entonces en cierta lucha compartiendo esquina con Amapola y Tiffany les da la espalda a sus compañeras apoyando a las técnicas, quienes le dieron la bienvenida a la esquina Técnica, bando en el cual la luchadora siempre ha brillado y favorecido.

Como consecuencia de su traición hacia las Rudas, causa una fuerte rivalidad con Amapola, ya que la luchadora suele tener una gran aversión al tipo de luchadora que representa Estrellita. Semanas después Estrellita consigue obtener una oportunidad por El Campeonato Mundial Femenil que ostentaba Amapola, desafortunadamente Estrellita no alcanzó a conseguir la presea, continuando Amapola con su reinado.

Recientemente la Rivalidad contra Amapola ha ido en aumento a tal grado de que Estrellita está dispuesta a obtener la cabellera de Amapola para su vitrina, en un duelo de cabellera contra cabellera. Aunque después sostuvo otro fuerte rivalidad de odio contra Princesa Blanca, logrando llevar Estrellita a una confrontación por el Campeonato Nacional Femenil que ostentaba su rival. Y es así que en la Arena Coliseo de Guadalajara logra coronarse con su primer título.

Espectáculo
Estrellita formara parte de la segunda temporada del programa El Luchador 2 del canal A&E, dando inicio el 17 de octubre a las 8:00 p. m..

"Me siento muy emocionada por estar en esta segunda temporada, se que les gusto la primera pero la segunda temporada la van a disfrutar aún más, yo lo disfruto con los relajos y los enojos las emociones fuertes, tristezas y todo, no se la pierdan, gracias a mis amigos que me hacen sentir bien", externó Estrellita la más bonita.

Movimientos de Lucha Preferidos
 La Tapatía (Romero Ceiling Hold)
 Plancha con Tornillo (Corkscrew Plancha)

Campeonatos

Luchas de apuestas

Referencias

Exluchadores del CMLL
Luchadores de la AAA
Luchadoras profesionales de México
Campeonas del Campeonato Nacional Femenil

Estrellita (luchadora)


Vestre Omfartsvej  er en to sporet omfartsvej og går vest om Tønder.

Den er med til at lede trafikken der skal mod grænsen og Tønder Flyveplads uden om Tønder, så byen ikke bliver belastet af for meget trafik.

Vejen forbinder Møgeltønder Omfartsvej i nord med Dyrhusvej i øst, og har forbindelse til Bargumsvej og Søndre Industrivej.

Kilder

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Tønder
Omfartsveje i Danmark

Vestre Omfartsvej (Tønder)


Die Universität für Wissenschaft und Technik Pjöngjang (englisch Pyongyang University of Science and Technology, kurz PUST) ist die erste privat finanzierte Universität Nordkoreas.

Die Hochschule wurde offiziell im September 2010 eröffnet und nahm im Oktober 2010 den Lehrbetrieb auf. Gegründet wurde die Universität von dem Amerikaner und evangelikalen Christen Chin-Kyung "James" Kim. Dieser gründete 1992 bereits die Universität für Wissenschaft und Technik Yanbian in Yanji, Volksrepublik China. Kim sammelte für sein Projekt über zehn Jahre 35 Millionen US-Dollar an und erhielt auch eine Spende von der südkoreanischen Regierung in Höhe von einer Million US-Dollar.

Die Universität soll bei der koreanischen Wiedervereinigung helfen und sowohl Nordkoreanern als auch Südkoreanern eine Möglichkeit zum Studieren bieten. Die Vorlesungen sollen auf Koreanisch und Englisch gehalten werden. Für das erste Semester 2011 wurden 160 Studenten zugelassen; über die darauffolgenden Jahre soll die Zahl auf 2600 steigen. Im Herbst 2014 waren es 570 Studenten, davon 70 graduate und 500 undergraduate Studenten.

Im Gegensatz zur restlichen Bevölkerung Nordkoreas haben die Studenten der PUST Zugriff auf das Internet, um für Projekte zu recherchieren. Lehrkräfte sind dazu angewiesen, ihre Rechner mit dem Programm SiliVaccine auf Schadsoftware zu prüfen.

Die PUST unterhält eine Kooperation mit der nordostchinesischen Universität für Wissenschaft und Technik Yanbian und wird unterstützt von einigen südkoreanischen Universitäten.

Weblinks
 Offizielle Webpräsenz (englisch)
 PUST auf der Website der YUST PUST Foundation
  (Educating North Korea – Dokumentarfilm BBC, Panorama 2014. video)

Einzelnachweise

Universität in Nordkorea
Bauwerk in Pjöngjang
Private Hochschule
Gegründet 2010
Organisation (Pjöngjang)
Bildung in Pjöngjang


Robert Faurisson (născut Robert Faurisson Aitken; ) a fost un profesor universitar franco-britanic și negaționist al Holocaustului. Faurisson a publicat mai multe articole controversate în Journal of Historical Review și în alte publicații și a trimis scrisori ziarelor franceze, în special ziarului Le Monde, în care contesta istoria acceptată a Holocaustului, inclusiv existența camerelor de gazare în lagărele de exterminare naziste, uciderea sistematică prin gazare a evreilor europeni în timpul celui de-al Doilea Război Mondial, autenticitatea Jurnalului Annei Frank și veridicitatea relatărilor lui Elie Wiesel cu privire la suferințele sale din timpul războiului. După promulgarea Legii Gayssot împotriva negării Holocaustului în 1990, Faurisson a fost judecat și amendat, iar în 1991 a fost înlăturat din postul universitar pe care îl deținea.

Copilăria și educația
Faurisson este considerat a fi unul dintre cei șapte copii născuți în Shepperton, Middlesex, Anglia dintr-un tată francez și o mamă scoțiană.

El a urmat studii de filologie franceză, latină și greacă (Lettres classiques), după care a absolvit examenul de titularizare pentru profesori de gimnaziu în 1956. A devenit profesor la un liceu din Vichy, lucrând simultan la o teză despre Lautréamont, și a obținut doctoratul în 1972. A fost numit lector, apoi a fost profesor de literatură franceză la Universitatea din Lyon între 1973 și 1990. El a dobândit atenție publică în perioada cât era tânăr profesor la Vichy, atunci când a publicat o interpretare a poeziei Sonnet des voyelles a lui Rimbaud ca text erotic, adăugând că el a descoperit singurul adevăr posibil despre acest poem. În jurul anului 1960 a dezvoltat simpatii politice pentru activiștii mișcării Algérie française și a fost arestat din cauza suspiciunii că ar fi membru al Organisation armée secrète (o organizație teroristă care încerca să-l omoare, printre alții, pe De Gaulle).

Negarea Holocaustului
Activismul lui Faurisson ca negaționist al Holocaustului datează din anul 1974, când a contactat institutul Yad Vashem printr-o lungă scrisoare în care detalia o serie de argumente despre care pretindea că demonstrau că nu a existat niciun genocid al evreilor în timpul celui de-al Doilea Război Mondial. Aceste afirmații s-au bazat pe propria sa interpretare a documentelor de arhivă și pe scepticismul său cu privire la afirmațiile și mărturiile unor diferite personalități istorice, inclusiv oficiali naziști, cum ar fi Rudolf Höss.

El a devenit implicat în activitățile desfășurate de Institute for Historical Review în anii 1970, ținând conferințe și publicând mai multe lucrări. A depus mărturie de două ori în apărarea negaționistului canadiano-german Ernst Zündel și mărturia lui a fost considerată ca fiind baza "Raportului Leuchter", un document cunoscut prin care era negat Holocaustul. Activismul lui Faurisson i-a atras mai multe critici, inclusiv pe cele ale istoricului evreu francez Pierre Vidal-Naquet.

În 1978 Faurisson a scris un text în limba franceză intitulat "Jurnalul Annei Frank - este autentic?". Textul a apărut în traducere neerlandeză în 1985, cu titlul schimbat "Jurnalul Annei Frank - un fals". Articolul său punea sub semnul întrebării diferite elemente din Jurnalul Annei Frank, inclusiv utilizarea unui aspirator în perioada cât familia a stat ascunsă. Faurisson a continuat,"Aspiratoarele de atunci erau extrem de zgomotoase. Trebuie să întreb: "este credibil?" Întrebarea mea nu este doar o formalitate. Ea nu este retorică. Scopul ei nu este de a uimi. Întrebarea mea este pur și simplu o întrebare. Va trebui găsit un răspuns".

Faurisson l-a intervievat pe Otto Frank atunci când s-a documentat pentru scrierea articolului, deși Frank a contestat majoritatea afirmațiilor pe care Faurisson i le-a atribuit. Articolul lui Faurisson pe această temă a intrat pentru prima oară în lumina reflectoarelor în timpul procesului între Otto Frank și Heinz Roth, proprietarul unei edituri responsabile pentru tipărirea mai multor scrieri neonaziste, inclusiv mai multe publicații care contestau autenticitatea jurnalului Annei Frank; textul scris de Faurisson pe această temă a fost prezentat în fața tribunalului ca opinia unui expert în apărarea lui Roth. În 1978 curtea a hotărât că Roth trebuie să se abțină de la publicarea oricărui alt material care să susțină că jurnalul era un fals.

Președintele iranian Mahmoud Ahmadinejad i-a acordat lui Faurisson un premiu pentru "curaj", la Teheran, Iran, în 2 februarie 2012.

Controverse
Faurisson a fost amendat de un tribunal francez în 1983 pentru că a declarat că "Hitler nu a ordonat și nici nu a permis ca cineva să fie ucis din motiv de rasă sau religie".

Unul dintre lucrările lui Faurisson a fost publicată cu o introducere a lui Noam Chomsky. S-a dovedit că introducerea lui Chomsky nu a fost scrisă în acest scop, ci Chomsky a autorizat utilizarea acesteia pentru a-l apăra pe Faurisson într-un context diferit. Textul scris de Chomsky era o pledoarie pentru apărarea generală a libertății de exprimare, inclusiv cea a lui Faurisson. Chomsky a declarat că "nu văd nici o implicație antisemită în negarea existenței camerelor de gazare sau chiar în negarea Holocaustului... Nu văd nici un indiciu al implicației antisemite în lucrările lui Faurisson" și l-a considerat pe Faurisson ca un "liberal relativ apolitic de un anumit fel". Chomsky a fost acuzat că-l sprijină pe Faurisson, mai degrabă decât să-i apere acestuia dreptul la liberă exprimare, acuzație pe care Chomsky a negat-o. Chomsky, care a descris Holocaustul drept "cea mai fantastică izbucnire de nebunie colectivă din istoria omenirii", a susținut că opiniile sale pe acest subiect erau "diametral opuse" față de cele ale lui Faurisson.

În septembrie 1989 Faurisson a fost bătut de niște necunoscuți care au pretins a fi "Fiii memoriei evreilor", o organizație despre care nu se cunoaște nimic, nici înainte, nici după incident. Faurisson mergea pe jos pentru a-și plimba câinele într-un parc din Vichy și a fost lovit cu pumnii și cu picioarele de trei tineri, fiindu-i rupt maxilarul.

La scurt timp după adoptarea Legii Gayssot, în 1990, Faurisson a fost condamnat pentru negarea Holocaustului de către un tribunal francez. Faurisson a depus în 1993 o plângere la Comitetul pentru Drepturile Omului al ONU; în 1996 Comitetul a respins pretenția lui Faurisson că acțiunea penală a statului francez la adresa lui s-a făcut cu încălcarea Primului protocol opțional al Tratatului Internațional privind Drepturile Civile și Politice.

În 1991 Faurisson a fost eliminat din postul universitar pe care-l deținea din cauza faptului că opiniile sale contraveneau prevederilor Legii Gayssot, un act francez adoptat în 1990 care interzicea negarea Holocaustului. El a contestat această lege pe care a acuzat-o de încălcare a dreptului internațional la Tratatul Internațional privind Drepturile Civile și Politice și la Comitetul pentru Drepturile Omului. Comitetul pentru Drepturile Omului a confirmat că Legea Gayssot este necesară pentru a contracara antisemitismul. Au urmat alte procese; el a fost acuzat, printre altele, că ar fi publicat un text negaționist pe site-ul web al Association des anciens amateurs de récits de guerre et d'Holocauste (ARGH) în 1998, dar a fost achitat din lipsă de probe că el ar fi autorul.

Faurisson a fost inculpat din nou pe data de 11 iulie 2006. El a fost acuzat de negarea Holocaustului într-un interviu acordat postului iranian de televiziune "Sahar 1" în februarie 2005. Pe 3 octombrie 2006, el a fost condamnat la trei luni de închisoare cu suspendare și amendat cu 7.500 de euro pentru această infracțiune. În decembrie 2006 Faurisson a ținut un discurs la Conferința Internațională pentru Revizuirea Viziunii Globale asupra Holocaustului, care a fost sponsorizată de guvernul iranian.

De la sfârșitul anului 2008 Faurisson a devenit un apropiat al comicului și activistului politic Dieudonné M'bala M'bala, cu care a apărut în public, pe scenă și în film, și cu care a sărbătorit cei 80 de ani de viață ai lui Faurisson în teatrul său. Dieudonné i-a acordat lui Robert Faurisson premiul "proscrisul insolent". Premiul a fost prezentat de către unul dintre asistenții lui Dieudonné, Jacky, îmbrăcat într-o uniformă din lagărul de concentrare cu un ecuson galben. Acest lucru i-a atras lui Dieudonné o condamnare penală.

Publicații
 A-t-on LU Rimbaud ?, în Bizarre, nr. 21-22, 1961; ed. a II-a cu titlul A-t-on lu Rimbaud ? Suivi de l'Affaire Rimbaud, Paris: J.J. Pauvert, 1971; ed. a III-a publicată de La Vieille Taupe, 1991.
 A-t-on bien lu Lautréamont ?, Paris: Gallimard, 1972.
 La clé des Chimères et autres chimères de Nerval, Paris: J.J. Pauvert, c.1977.
 Mémoire en défense: contre ceux qui m'accusent de falsifier l'histoire, Paris: La Vieille Taupe, 1980.
 (editat de Serge Thion) Vérité historique ou vérité politique : le dossier de l'affaire Faurisson : la question des chambres à gaz, Paris: La Vieille Taupe, 1980.
 Réponse à Pierre Vidal-Naquet, Paris: La Vieille Taupe, 1982.
 "Chronique sèche de l'Épuration – Exécutions sommaires dans quelques communes de Charente limousine", Revue d'Histoire révisionniste, nr. 4, februarie–aprilie 1991.
 Réponse à Jean-Claude Pressac, publicat de AAARGH, 1993
 Écrits révisionnistes (1974-1998), 4 vol., tipărite particular, 1999.
 (cu Siegfried Verbeke) Het «Dagboek» van Anne Frank : een kritische benadering

Note

Bibliografie

Legături externe
 A Man (Un Homme), interview with Faurisson by French historian Paul-Éric Blanrue (subtitled in English, German and Italian)
  Robert Faurisson's unofficial blogsite
 Interview with Prof. Robert Faurisson  by Carolyn Yeager, 56 mn Programme "The Heretics' Hour" at The Voice of Reason, US Radio
 Holocaust Deniers and Skeptics Gather in Iran, The New York Times, 11 decembrie 2006
  Quand le négationnisme s'invite à l'université, by Didier Daeninckx, amnistia.net, 20 martie 2000
French Holocaust Denier on Ban of Al-Manar: 'The Big Lie of the Alleged Holocaust ... is the Shield of Jewish Tyranny... Destroy it', Faurisson in an interview to Iran's Mehr News Agency (MNA) about France's decision to ban Al-Manar TV, MEMRI, 18 decembrie 2004.
 Nizkor Project's entries on Faurrisson
 Rudolf, Germar (ed.) Dissecting the Holocaust: The Growing Critique of 'Truth' and 'Memory' . Prefață de Robert Faurisson (pp 7–12)

Nașteri în 1929
Decese în 2018
Profesori francezi
Negarea Holocaustului

Robert Faurisson


The Aras (also known as the Araks, Arax, Araxes, or Araz) is a river in the Caucasus. It rises in eastern Turkey and flows along the borders between Turkey and Armenia, between Turkey and the Nakhchivan exclave of Azerbaijan, between Iran and both Azerbaijan and Armenia, and, finally, through Azerbaijan where it flows into the Kura river. It drains the south side of the Lesser Caucasus Mountains while the Kura drains the north side of the Lesser Caucasus. The river's total length is  and its watershed covers an area of . The Aras is one of the longest rivers in the Caucasus.

Names
In classical antiquity, the river was known to the Greeks as Araxes (). Its modern Armenian name is Arax or Araks (). Historically it was called  (,  in modern pronunciation) by Armenians and its Old Georgian name is Rakhsi (). In Azerbaijani, the river's name is Araz. In Persian and Kurdish its name is  (Aras), and in Turkish it is Aras.

Geography
The Aras river is supported by the Kocagün stream, Dallı stream and Orman stream from the Bingöl Mountains on the borders of Varto district and merges with the Aras river in one piece around the Kırıkhan village of Tekman district.  The Aras River meets the Akhuryan River southeast of Digor. From Digor it flows along the Armenia–Turkey border and then runs close to the corridor that connects Turkey to Azerbaijan's Nakhchivan exclave. It then continues along the Iranian-Armenian and the Iranian-Azerbaijan border. The Aras River is fed by several major tributaries, including the Arpa Çayı (also known as the Akhuryan), which gathers the waters from the Kars River and Lake Çıldır located in Turkey, the Hrazdan River, which empties into Lake Sevan in Armenia, and the Qareh Sū, originating from the Sabalān Mountains in northeastern Iranian Azerbaijan.

Tributaries

The following rivers are tributaries of the Aras, from source to mouth:

Akhuryan (left)
Metsamor (left)
Hrazdan (left)
Azat (left)
Vedi (left)
Arpa (left)
Zangmar (right)
Naxçıvançay (left)
Qatur (right)
Hajilarchay (right)
Meghri (left)
Bəsitçay (left)
Voghji (left)
Kaleybarchay (right)
Hakari (left)
Qarasu/Dareh-Rud (right)
Köndələnçay (left)

Etymology and history

In Armenian tradition, the river is named after Arast, a great-grandson of the legendary Armenian patriarch Haik. The name was later Hellenized to Araxes and was applied to the Kura-Araxes culture, a prehistoric people who flourished in the valleys of the Kura and Aras. The river is also mentioned in the last chapter of Virgil's Aeneid VIII, as "angry at the bridge," since the Romans built a bridge over it, so that it is thereby conquered. The river Aras has been associated with the biblical rivers Gihon and Pishon. Robert H. Hewsen described Aras as the only "true river" of Armenia and as "Mother Araxes," a symbol of pride to the Armenian people.

According to a legend cited by Strabo, in ancient times, the Araxes river in Armenia had no outflow to the Caspian Sea, but spread out in plains and created a lake without outflow.

In Islamic times, the Araxes became known in Arabic parlance as al-Rass (not to be confused with modern-day Ar Rass) and in Perso-Turkish contexts as Aras.

In modern history, the Aras gained significance as a geographic political boundary. Under the terms of the Treaty of Gulistan and the Treaty of Turkmenchay, the river was chosen as the border limit between the Russian Empire and Qajar Iran, as the latter was forced to cede its Caucasian territories to Russia. Because of these 19th-century border changes, one modern, not widely accepted scheme draws Aras River as the line of continental demarcation between Europe and Asia.

Iran and the Soviet Union have built the Aras Dam on the Aras in the Poldasht area in the 20th century, creating the Aras Reservoir. The Meghri Dam is under construction near the Armenian town of Meghri.

Aras Valley
In 2006, a bird research and education center was established by KuzeyDoğa, a Turkish non-governmental organization for nature conservation, in the Aras Valley at the village Yukarı Çıyrıklı, in the Tuzluca district of Iğdır Province, Turkey. It is one of Turkey's two bird-ringing stations that remain active yearly. Between 2006 and 2021, more than 145,000 birds of 201 species were ringed, and 306 bird species were observed at this station. Sixty-three percent of the 489 bird species found in Turkey are recorded at this wetland, making it eastern Turkey's most species-rich wetland for birds. The number of ringed and observed 306 bird species comprises 90 percent of the 340 bird species in Iğdır Province, the most bird species rich landlocked province of Turkey. Seven new bird species were observed during the bird ringing activities in 2012 alone, including the raptor Shikra, or Little Banded Goshawk (Accipiter badius), which was new to Turkey's avifauna.

A Biology professor at the University of Utah and a president of the KuzeyDoğa Society, Çağan Şekercioğlu, appealed to the Ministry of Forest and Water Management to drop the Tuzluca Dam project, which would destroy the wetland harboring bird wildlife in the Aras Valley. In 2013, the ministry granted the site the highest level of conservation status (Nature Conservation Area).

Gallery

See also

 Armenia–Iran border
 Azerbaijan–Iran border
 Geography of Armenia
 Geography of Azerbaijan
 Geography of Iran
 Geography of Turkey
 Nature of Azerbaijan
 List of rivers of Armenia
 List of lakes of Armenia
 Rivers and lakes in Azerbaijan
 The Maiden Tower water reservoir

Footnotes

International rivers of Asia
Rivers of Turkey
Rivers of Armenia
Rivers of Azerbaijan
Rivers of Iran
Armenia–Iran border
Armenia–Turkey border
National symbols of Armenia
Azerbaijan–Iran border
Azerbaijan–Turkey border
Landforms of Iğdır Province
Landforms of Erzurum Province
Border rivers
Rivers of the Republic of Artsakh

Aras (river)


Le magasin Michel est un édifice de la ville de Pont-à-Mousson dans la région historique et culturelle de Lorraine, en région Grand Est.

Situation
Le monument se trouve 16, rue Clemenceau, proche du centre-ville et de la place Duroc.

Histoire
La devanture du magasin est inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du 1er septembre 2005.

L'immeuble a été acquis en 1889 par Joseph Michel afin d'y installer un atelier d'ébénisterie et un magasin, ses deux fils reprirent ensuite l'atelier. Le vocabulaire décoratif mêlant historicisme et naturalisme de la devanture a été effectué dans les années 1920 par ces derniers.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Pont-à-Mousson

Liens externes

Monument historique à Pont-à-Mousson
Monument historique inscrit en 2005
Michel

Magasin Michel


Probele sportive de atletism la Jocurile Olimpice de vară din 2016 s-au desfășurat în ultimele 10 zile ale competiției, adică în perioada 12-21 august 2016 la Rio de Janeiro, Brazilia, la Stadionul Olimpic. Proba de maraton a avut loc la Sambadromul Marquês de Sapucaí.

Calificări

Probe sportive

Masculin

* Atletul a participat doar la calificări, dar a primit o medalie.

Feminin

* Atleta a participat doar la calificări, dar a primit o medalie.

Clasament pe medalii

Legendă
 Țara-gazdă

Legături externe

  Athletics at the 2016 Summer Olympics la Olympedia
 Atletism  la Rio 2016

Sporturi la Jocurile Olimpice de vară din 2016
2016

Atletism la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Das Mixed der Australian Open 1998 war ein Tenniswettbewerb in Melbourne.

Titelverteidiger waren Rick Leach und Manon Bollegraf. Das Finale gewann die Paarung Justin Gimelstob und Venus Williams in zwei Sätzen gegen Cyril Suk und Helena Suková.

Setzliste

Hauptrunde

Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Weblinks

Mixed
1998

Australian Open 1998/Mixed


Brigada 1 Infanterie a fost o unitate de infanterie din Armata României, care a participat la acțiunile militare postbelice din perioada 1918-1920, ca parte a grupului de manevră condus de generalul Traian Moșoiu. Brigada era compusă din Regimentul 17 Infanterie și Regimentul 18 Infanterie. Aceasta a acționat în cadrul Diviziei 1 Infanterie, în frunte cu generalul de brigadă Mihai Obogeanu.

Compunerea de luptă
În timpul operațiunilor militare, brigada era compusă din:

 Regimentul 17 Infanterie, locotenent colonel N. Aleman
 Batalion I, maior Șt. Marinescu
 Batalion II, maior A. Strebăianu
 Batalion III, maior Al. Tapu
 Regimentul 18 Infanterie, locotenent V. Stănescu
 Batalion I, maior D. Haralambescu
 Batalion II, maior Petre Zamfir
 Batalion III, maior Nistor Amilcar

Participarea la operații
Grupul de manevră condus de generalul Moșoiu avea drept scopt atacarea părții stângi a grupului principal inamic, din zona Kunhegyes-Kenderes-Kis Ujszallas, în timp ce Grupul de sud avea să atace centrul grupului principal inamic. Divizia 1 infanterie, în cadrul căreia acționa și Brigada 1 Infanterie, trebuia să dea lovitura la centru, în zona dintre satele Kunhegyes și Fegyvernek la vest și Kenderes la est, direcția de mișcare fiind spre gara Fegyvernek.

Comandanți

 Colonel Petre Neicu

Note

Bibliografie

 Drăgănescu Constantin, Campaniile din 1848/1849 și 1919 în Transilvania și Ungaria, Tipografia "Isvorul", București, 1930
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
Dumitru Preda, Vasile Alexandrescu, Costică Prodan, În apărarea României Mari. Campania armatei române din 1918-1919, Editura Enciclopedică, București, 1994

Unități militare române participante la operațiile militare postbelice (1918-1920)

Brigada 1 Infanterie (1918-1920)


Brande-Hörnerkirchen Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Pinneberg iline bağlı bölge. 13,14 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 1,608 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Siegfriedwinter tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Brande-Hörnerkirchen

Kaynakça

Brande-Hörnerkirchen


Osinj je nenaseljeni otočić u hrvatskom dijelu Jadranskog mora. Nalazi se na ušću Male Neretve (rukavca Neretve) pored mjesta Blace. Najveći je u skupini koju još osim njega čine otočići Gubavac, Magarećak i Mali Školjić. Dug je oko 1 km, a na njemu su tri uzvisine: Gradina (76 m), Uplov i Kabo (43 m). Često je u srednjovjekovnim izvorima dubrovačkog arhiva spominjan kao scolium Ossini ili scopulum Ussigni, a u tiskanim djelima Osign prvi put spominje dubrovački benediktinac i mljetski opat Mavro Orbini (u poznatom djelu Il Regno degli Slavi (Kraljevstvo Slavena, Pesaro, 1601).

Povijest otoka
Vrlo je vjerojatno da je Osinj bio naseljen već u rimsko doba. Za vrijeme vladavine bizantskog cara Justinijana I. Velikoga bila je podignuta utvrda čija je svrha bila zaštita i nadzor bizantskih posjeda na istočnoj obali Jadrana. Tijekom srednjega vijeka otok je bio važno uporište te kao takav predmet čestih sukoba interesa Mletačke Republike, Dubrovnika i domaće vlastele u 15. stoljeću. Bio je u posjedu Stjepana Vukčića-Kosače koji ga je utvrdio, ali su te utvrde Dubrovčani porušili 1450. Hrvatski plemići Jurjević-Vlatkovići oko 1470. ponovno su ga utvrdili uz pomoć Dubrovčana. Nakon osmanske okupacije sljedeća dva stoljeća utvrde su propadale. Nakon oslobođenja Neretvanske krajine od Osmanlija 1688. i Osinj je došao u sastav Mletačke Republike koja ga je 1744. dala u posjed plemićkoj obitelji Nonković, a njezini su ga članovi prodali seljacima iz Blaca.

Sakralni objekti na Osinju

Osim bizantske utvrde podignute u 6. stoljeću, na otoku su pronađeni ostatci crkve i franjevačkoga samostana. Na utvrde je prvi ukazao don Radovan Jerković, svećenik i povjesničar. Obišao je lokalitet te napravio skicu tlocrta utvrde i crkve unutar nje. Crkvu je smatrao starijom od utvrde i pripisao je ranokršćanskom dobu. Rezultate toga rada objavio je 1942. u sarajevskom Napretku.

Ruševine je 5. rujna 1963. obišao fra Karlo Jurišić zajedno s fra Antom Sekelezom (tadašnjim dekanom i župnikom Metkovića) i don Jurom Narančom (tadašnjim župnikom Slivna). Tom prigodom Jurišić je zapisao: U šumici na maloj ravnici našao sam staru crkvicu s pročeljem prema jugu, koja s apsidom ima ove dimenzije: duga 9,50 m, široka 5,70 m, visoka oko 4. m. Zvonik na preslicu pao na tle. Krasan kameniti portal, ali vrata nema. Crkvica je pokrivena kamenitim svodom s gotičkim lukom. U obloj apsidi jedan oltarić. Inače unutrašnjost crkvice sasvim zapuštena, upravo nedostojna. S jugozapadne strane s crkvom su povezane ruševine jedne građevine, koja je bila duga 15 m, široka u gornjem dijelu 4,30 m, a u donjem 5,30 m. Građevina je u prizemlju imala tri prostorije, od kojih su dvije sjeverne bile pokrivene s crkvom na jednu vodu, dok je južna građevina imala jedan kat. Narod zapuštenu crkvicu zove "Crkva sv. Ivana na Osinju". Jurišić navodi dalje da arhitektura i neki drugi arhivski izvori sigurno govore za veliku starost crkvice sv. Ivana, kao i za postojanje malog franjevačkog samostana uz tu crkvicu barem kratko vrijeme u 16. stoljeću. Arhitektura crkvice s gotičkim svodom, portalom i nad njim polukružnom lunetom svjedoči da je crkvica sv. Ivana na Osinju građena doista svršetkom 14. ili početkom 15. st. Biskup fra Dominik Andrijašević 1629. g. u izvještaju Propagandi o tzv. "stjepanskoj biskupiji" spominje na Osinju "prekrasnu crkvu građenu na svod, koju su Turci oštetili, a zove se Sveti Ivan." Ruševine zgrade, koja je funkcionalno vezana uz crkvu, najočitije svjedoče, da je tu u dalekoj prošlosti bilo prebivalište neke redovničke zajednice. Naši uvaženi povjesničari fra Stjepan Zlatovcić, fra Dominik Mandić i dr. smatraju da su se franjevci sklonili na otok Osinj u doba turske vladavine oko 1563. poslije negoli su im bili porušeni samostani u unutrašnjosti Hercegovine. Međutim, boravak sinova sv. Franje na Osinju nije bio ni miran ni dugotrajan, jer su im Turci i to malo gnijezdo doskora uništili.

U pismohrani franjevačkog samostana u Zaostrogu nalazi se listina pisana 1570. hrvatskom ćirilicom koja svjedoči da su Turci 15. lipnja 1570. spalili samostan sv. Luke i Marka na Osinju. Tom prigodom su ubili fra Petra Grubkovića, jednog laika odveli u ropstvo, te ranili samostanskog vikara fra Nikolu Kežića koji je od ozljeda uskoro preminuo. Samostan više nikada nije bio obnavljan, a u crkvi sv. Ivana je, uz prekide, bogoslužje vršeno sve do 1911.

Fra Petar Sikavica (tadašnji župnik župe Plina Stablina) je 1980. pristupio obnovi crkve Sv. Ivana, pod nadzorom stručnjaka Regionalnog zavoda. Tom prilikom uočeni su ugrađeni starokršćanski ulomci pluteja i pilastra oltarne pregrade, stupova te kamenih posuda za koje je zaključeno da potječu iz utvrde na vrhu brežuljka. Uočeni su i ostatci zidova više građevina, a na središnjem ostatci starokršćanske crkve. Bila je to jednobrodna građevina s narteksom i istaknutom polukružnom apsidom, s vanjske strane ojačanom kontraforima između kojih su prozorski otvori koji su sačuvani gotovo u punoj visini. Nalazi su potvrdili da je u pitanju bizantska crkva i utvrda iz 6. stoljeća. Otkriveni su i mnogi ostatci namještaja koji su spojeni sa spolijima iz crkve sv. Ivana te omogućili rekonstrukciju oltarne pregrade.

U crkvi se danas bogoslužje povremeno služi, a cijeli se kompleks nalazi na popisu zaštićenih kulturnih dobara Republike Hrvatske.

Zaštita
Pod oznakom Z-7574 zaveden je pod vrstom "nepokretno kulturno dobro - pojedinačno", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kopnena arheološka zona/nalazište".

Izvori

Vanjske poveznice
Rade Jerković: Otok Osinj na ušću Neretve Kalendar Napredak, 1. siječnja 1942.

Hrvatski otoci u Jadranskom moru
Slivno
Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Dubrovačko-neretvanskoj županiji

Osinj


An Trichocentrum neudeckeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Willibald Königer. An Trichocentrum neudeckeri in nahilalakip ha genus nga Trichocentrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichocentrum

Trichocentrum neudeckeri


Giacomo Tortora é um engenheiro italiano que atualmente ocupa o cargo de diretor de engenharia da equipe de Fórmula 1 da Mercedes.

Carreira
Tortora ingressou na Ferrari em 2011, onde trabalhou como engenheiro aerodinâmico e gerente de simulador, com ele ficando responsável pelos trabalhos de simulador na Ferrari durante o tempo em que James Allison também trabalhava na equipe italiana. No entanto, ele foi rebaixado de seu cargo após o Grande Prêmio de Mônaco de 2019. Depois de não lhe ter sido atribuída qualquer função na Ferrari, em maio de 2020, Tortora foi contratado pela Mercedes para seu departamento de projeto. Como ele assumindo o cargo de vice-diretor de projeto da Mercedes em 1 de julho, ele passou a trabalhar em estreita colaboração com John Owen, o projetista chefe da equipe alemã.

Em 21 abril de 2021, após a Mercedes promover mudanças no seu departamento técnico, Tortora assumiu o recém-criado cargo de diretor de engenharia e, passou a trabalhar diretamente com o projetista chefe John Owen.

Engenheiros automotivos da Itália
Pessoas da Fórmula 1

Giacomo Tortora


Olaylar

Doğumlar
 ? - Yonten Gyatso, 4. Dalay Lama (ö. 1616)

Ölümler
 Kırımi Abdullah Osmanlı Devleti hattat

1589


Paul James Hoffman (Jasper, Indiana;  - Baltimore, Maryland; ) fue un jugador, entrenador y ejecutivo de baloncesto estadounidense que disputó seis temporadas entre la BAA y la NBA. Con 1,88 metros de estatura, jugaba en la posición de escolta.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas en los Boilermakers de la Universidad de Purdue, donde lideró al equipo en anotación en 1944 (10,9 puntos por partido), 1946 (12,1 p.p.p.) y 1947 (12,4 p.p.p.) además de ser el mejor también durante sus cuatro temporadas en tiros de campo y tiros libres, siendo elegido en todas ellas en el mejor quinteto de la Big Ten Conference. Fue además elegido All-American por el periódico Chicago Herald en 1944, y en las otras tres temporadas por la Helms Athletic Foundation.

Profesional
Fue elegido en el Draft de la BAA de 1947 por Toronto Huskies, pero la franquicia quebró y desapareció antes del comienzo de la competición, fichando entonces por los Baltimore Bullets. En su primera temporada fue uno de los jugadores que más destacaron del equipo, ayudando con 10,5 puntos por partido en la consecución del anillo de campeones de la BAA, tras derrotar a Philadelphia Warriors en las Finales. Hoffman fue elegido por los periodistas especializados como rookie del año, aunque dicha distinción, a pesar de que la NBA la incluyó en su enciclopedia de 1994, posteriormente no ha sido reconocida oficialmente.

Al año siguiente, ya con la liga reconvertida en la NBA, jugó su temporada más destacada, liderando a su equipo en anotación, con 14,4 puntos por partido, a los que aladió 2,7 asistencias, pero el equipo ni siquiera consiguió clasificarse para los playoffs.

Jugó tres temporadas más con los Bullets, hasta que, con la temporada 1954-55 ya comenzada, la franquicia quebró, produciéndose un draft de dispersión, siendo elegido por los New York Knicks, quienes pocas semanas después lo enviarían a los Philadelphia Warriors, donde se retiraría al término de la temporada.

Entrenador y ejecutivo
Poco después de retirarse, en 1956, se hizo cargo del puesto de entrenador de béisbol de su alma máter, los Purdue Boilermakers, además de ejercer como asistente en el equipo de baloncesto, estando en ambos puestos hasta 1959.

En  fue contratado como general manager de los Chicago Zephyrs, que esa temporada se trasladaron a Baltimore convirtiéndose en los nuevos Baltimore Bullets, manteniendo ese cargo durante dos temporadas. Entre las decisiones que tomó, estuvo uno de los traspasos múltiples más sonados de la época, el que enviaba a Terry Dischinger, Don Kojis y Rod Thorn a Detroit Pistons a cambio de Bob Ferry, Bailey Howell, Les Hunter, Wali Jones y Don Ohl.

Hoffman falleció en un hospital de Baltimore, donde residía, en 1998, víctima de un tumor cerebral, a la edad de 73 años.

Estadísticas de su carrera en la NBA y la BAA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

Baloncestistas de Indiana
Entrenadores de baloncesto de Estados Unidos
Baloncestistas de la NBA
Ejecutivos de la NBA
Baloncestistas de los Purdue Boilermakers
Baloncestistas de los Baltimore Bullets (original)
Baloncestistas de los New York Knicks
Baloncestistas de los Philadelphia Warriors

Paul Hoffman (baloncestista)