Membranska tehnologija obuhvata sve inženjerske mjere i metode za transport materijala između dvije frakcije, uz pomoć propusnih membrana. To obično znači postupke mehaničkog odvajanja tokova plinovitog ili tečnog materijala, korištenjem tehničkih membrana.

Membranski sistemi za odvajanje mogu se graditi modulski, tako da se mogu postupno prilagoditi opsegu problema razdvajanja. Međutim, budući da se ukupni napor povećava proporcionalno veličini sistema, u većini membranskih procesa postoji kritična vrijednost iznad koje su klasični procesi odvajanja – ako su primjenjivi za dati problem – ekonomičniji.

Primjena

Posebna prednost procesa membranskog odvajanja je u tome što može izvesti bez zagrijavanja i stoga su obično energetski isplativiji od uobičajenih procesa termičkog odvajanja (destilacija, sublimacija ili kristalizacija). Ovaj proces razdvajanja je čisto mehanički i njegove odvajanje omogućuje upotrebu oba frakcije (permeata i retentata), tj. filtrata i propuštene supstance. Zbog toga je odvajanje pomoću hladnih membranskih procesa postalo posebno popularno u prehrambenoj tehnologiji , biotehnologiji i farmaciji. Nadalje, razdvajanje se može postići uz pomoć membrana koje termičkim procesima nije moguće, naprimjer zato što azeotropne ili izomorfne kristalizacije onemogućuju razdvajanje destilacijom ili prekristalizacijom . Ovisno o tipu membrane koja se koristi, moguće je selektivno razdvajanje pojedinih tvari ili određenih mješavina tvari. Važne tehničke primjene su proizvodnja vode za piće putem reverzne osmoze (oko 7 miliona kubnih metara godišnje širom svijeta), filtracija u prehrambenoj industriji , iskorištavanje organskih para, naprimjer benzinske pare i elektroliza za proizvodnju hlora. Ali membranska tehnologija takođe postaje sve važnija u pročišćavanju otpadnih voda. Uz pomoć UF i MF (ultra –/mikrofiltracije) moguće je ukloniti čestice, koloide i makromolekule, kako bi se otpadne vode mogle dezinficirati na ovaj način. To je neophodno ako će se otpadne vode ispuštati u posebno osjetljive prihvatne vode ili jezera za kupanje .
Otprilike polovina tržišta ima upotrebu u medicini.Pimjenjuje se, naprimjer, kao vještački bubreg za uklanjanje otrovnih tvari, pranjem krvi i kao umjetna pluća opskrbom krvi kisikom bez mjehurića . Membrane se takođe sve češće koriste u modernim tehnologijama proizvodnje energije, naprimjer u gorivim ćelijama i u osmotskim elektranama .

Transport mase
Razlikuju se dva osnovna modela za transport mase na membrani: model rastvor –difuzija i hidrodinamički model . U stvarnim membranama ova dva transportna mehanizma mogu se sigurno pojaviti jedan pored drugog, posebno kod ultrafiltracije.

Model rastvor – difuzija
Transport se odvija difuzijom, za što se komponenta koja se prenosi mora prvo rastvoriti u membrani. Ovaj princip prevladava u gustim membranama bez stvarnih pora , poput onih koje se koriste u reverznoj osmozi i odvajanju plinova. Tokom procesa filtracije na membrani se stvara granični sloj . Ovaj gradijent koncentracije uzrokuju molekule koje ne mogu proći kroz membranu. Taj se efekt naziva koncentrirana polarizacija ; ako se dogodi da za vrijeme filtracije, transmembranski protok je smanjen. Polarizacija koncentracije je u osnovi reverzibilna – ako se membrana opere, izvorni tok se gotovo može obnoviti. Primjena poprečnog protoka na membranu (tangentno filtriranje protoka ) također minimizira polarizaciju koncentracije.

Hidrodinamični model
Transport kroz pore – u najjednostavnijem slučaju transport je čisto konvektivan . Zbog toga veličina pora mora biti manja od promjera komponenata koje se odvajaju. Membrane koje djeluju prema ovom principu uglavnom se koriste u mikro– i ultrafiltraciji; uglavnom se koriste za odvajanje makromolekula od rastvora , koloida od disperzije ili bakterija. Čestice ili molekule koji ne prolaze koncentriraju se na membrani u manje ili više kašastoj masi (filtratni kolač, filtracijski kolač). Ako filtraciju ometa začepljenje membrane, može pomoći takozvani metod unakrsnog protoka (tangentna protočna filtracija ). Tečnost koja se filtrira teče duž prednjeg dijela membrane i razgrađuje se na frakcije retentat (koncentrat koji odlazi) i permeat (filtrat) zbog razlike u pritisku između njegovog prednjeg i stražnjeg dijela . To stvara osmotski stres koji ozbiljno ograničava stvaranje filtratskog kolača (stvaranje gornjeg sloja ili obrastanje ).

Membranske geometrije i njihova proizvodnja

Koriste se različite geometrijjake konstrukcije membranskih filtera, ovisno o primjeni. Klasični oblik je ravna membrana. To su porozne folije izrađene od polimernih ili keramičkih diskova koje su presane ili lijevane. Pored toga, membrana šupljeg vlakna nalik kapilarima koristi se vrlo često, jer se ugrađuje u dijalizator, naprimjer . Uglavnom se proizvode mokrim postupkom predenja . One imaju princip protoka (''Cross-Flow'- protok), njima se sve češće stvaraju slijepi putevi. Važni su moduli za namotavanje, koji se često koriste u reverznoj osmozi ili nanofiltraciji. To su dva ravna membranska sloja, koji su međusobno odvojeni tkaninom i spiralno su namotana. Tu su i višekanalni elementi – ekstrudirani, keramički cilindri (ili ploče) – koji prolaze kroz unutrašnje presvučene kanale. U takozvanoj kompozitnoj membrani, aktivni membranski sloj nanosi se na porozni nosivi sloj (npr. MF-membrana). Debljina aktivnog sloja tako se može smanjiti, dok mehanička stabilnost ostaje ista. Da bi se postigla veća efikasnost razdvajanja na filterima, oni su opremljeni fino porezanim membranskim slojem. Kod polimernih sistema za to se često koristi premaz silikonom, a kod keramičkih sistema sol–gel postupak . Ostali proizvodni postupci su međufazna kondenzacija (aromatski poliamid na nosaču) ili nuklearno nagrizanje staza (bombardiranje tankih filmova od polikarbonata teškim česticama iz akceleratora).

Polimerne membrane
Većina komercijalnih membrana izrađena je od polimera. [Ovdje se koristi veliki broj različitih plastika, a ovisno o području primjene, pred njima se postavljaju vrlo različiti zahtjevi. Dva najčešća oblika su zavojne membrane i šuplja vlakna.
Ekstrudiranjem vrlo tankih slojeva polimera moguće je napraviti vrlo tanke slojeve (10 mikrometara). Naknadnom primjenom hemijski različito dizajniranih polimera i ponavljanjem postupka mogu se dobiti različiti izmjenični polimerni slojevi.

Koristeći određene metode, sada se u polimernom sloju mogu napraviti vrlo male mikropukotine, a sloj ostaje naprimjer neprohodan za bakterije. Takvi polimeri se mogu koristiti za membrane za mikrofiltraciju.

Lipofilne polimerne membrane mogu omogućiti prolaz nekih plinova ili organskih tvari, ali su neprohodne za vodu i vodene otopine. Takvi se polimeri koriste, naprimjer, u vodoodbojnoj kišnoj odjeći, u medicinskim uređajima ili u primijenjenim lijekovima.
Umjesto mikropora u polimernim slojevima, ionske skupine u polimeru također mogu spriječiti prolazak iona kroz membranu. Takve se membrane koriste, naprimjer, u elektrodijalizi.

Ostale membrane su propusne samo za vodu i određene plinove. Takve se membrane mogu koristiti za desalinizaciju morske vode ili za odvajanje kisika iz zraka (odvajanje plinova).

Keramičke membrane
Pored jednostavnih odljevaka, koriste se uglavnom višekanalni elementi. Ovi ekstrudirani elementi uglavnom se upotrebljavaju u područjima koja postavljaju visoke hemijske ili toplotne zahtjeve za filter. Međutim, keramičke membrane sve više pronalaze svoj put do filtracije vode, jer njihov dugi vijek i niži proizvodni troškovi čine njihovu upotrebu sve ekonomičnijom.

Često korišteni membranski materijali
Često se koriste: polisulfoni, polietersulfonska (PES) celuloza , ester celuloze (celulozni acetat, celulozni nitrat), regenerirana celuloza (RC), silikoni , poliamidi ("najlon", tačnije: PA 6, PA 6.6, PA 6.10, PA 6.12, PA 11, PA 12), poliamidni imid, poliamid-urea, polikarbonat, keramika, nehrđajući čelik, srebro, silicijum, zeoliti (alumosilikati), poliakrilonitril (PAN), polietilen (PE), polipropilen (PP), politetrafluoroetilen (PTFE), poliviniliden-fluorid (PVDF), polivinil-hlorid (PVC), polipiperazinski amid.
Kombinacije ovih materijala koriste se za proizvodnju tankoslojnih membrana (''TF"), često od nosivog sloja (npr. celulozni acetat ) i presvlake (npr. poliamida).
Izbor materijala ovisi o zadatku razdvajanja ili koncentracije i željenoj brzini protoka po površini membrane i satu [l/(m² · h · bar)], kao i potrebnom prinosu ili maksimalnom gubitku. Rastvarač koji se koristi također utiče na performanse razdvajanja membrane. Hidrofilne membrane teže odbijanju od hidrofobnih supstanci i obrnuto. Međutim, hidrofilne membrane usporavaju polarne sastojke u membrani, tim više što je veći transmembranski pritisak (srednji pritisak na cijeloj površini membrane duž protoka materijala). (Ne)polarni rastvarači ispiraju (ne)polarne supstance iz membrane.

Obložene membrane nude nove mogućnosti primjene za membransku filtraciju, npr. membranska hromatografija . Membrane su presvučene kemijski (npr. Ostacima C18, C8, n- heksana ili sulfonske kiseline). Kao rezultat promijenjena hemija membrane namjerava kombinirati membrane sa svojstvima kolona iz hromatografije.

Princip razdvajanja
Razlikuju se postupci odvajanja membrane, prema pogonskoj sili na kojoj se odvajanje temelji.

Procesi vođeni pritiskom

1. Mikrofiltracija
Hladna sterilizacija
Dezinfekcija voćnih sokova , vina i piva
Proizvodnja pročišćene vode
Razdvajanje koloidnih oksida ili hidroksida
Odvajanje emulzija ulje-voda
Odvod laticeta
Pročišćavanje otpadnih voda
Biotehnologija (prinos ćelija )
2. Ultrafiltracija
Odvajanje proteina (npr. od mlijeka)
Hladna sterilizacija u farmaciji (proizvodnja antibiotika)
Upotreba metala i tretman otpadnih voda u metalurgiji
Liječenje hranom (proizvodnja "PRO-CAL" mliječnog proizvoda koji sadrži malo masti, ali puno proteina i kalcijuma)
Odvajanje čestica, mikroorganizama i taloga tokom obrade vode od izvorske vode ili površinske vode
Membranski reaktor
Reaktor za aktivaciju membrane (MBR).

1. Nanofiltracija
Tretman vode za piće
2. Hiperfiltracija = reverzna osmoza
Vode za desalinizaciju ( dobivanje pitke vode iz morske vode ili slana voda )
Koncentracija sokova ili mlijeka
Proizvodnja ultra čiste vode
Sužavanje u velikim procesima
Diafiltracija je poseban oblik procesa pod pritiskom .

Procesi vođeni koncentracijom
Odvajanje plina
Pervaporacija
Dijaliza
Selektivna odvajanja sa tečnim membranama
Vještačka pluća

Termički pokretani procesi
Membranska destilacija
Termo-osmoza (termička difuzija kroz membrane)

Procesi na električni pogon
Elektrodijaliza (vidi dijalizu (hemija)
Elektrodejonizacija
Kloralkalijska elektroliza
Postupak sa natrijum hidroksidom-sumpornom kiselinom
Elektrofiltracija
Gorivna ćelija

Veličina pora i selektivnost

Veličine pora tehničkih membrana specificirane su vrlo različito, ovisno o proizvođaču. Uobičajeni oblik je nominalna veličina pora . Opisuje maksimum u raspodjeli veličine pora [6] i daje samo neprecizan podatak o retencijskoj sposobnosti membrane. Isključenje granica ili "cut-off " membrane je obično navedeno u obliku NMWC (Nominalna Molekularna težina Cut-off, također MWCO , Molekularna težina Cut Off, jedinice: Dalton ). Definiran je kao minimalna molekulska masa okruglih molekula koje membrana uspješno zadržava u oko 90% slučajeva. Ovisno o metodu određivanja, granična vrijednost se može pretvoriti u takozvani D 90 , koji se zatim daje u metričkoj jedinici. U praksi, NMWC bi trebao biti najmanje 20% niži od molarne mase molekula koji se odvaja.
Filtarske membrane su podijeljene u četiri klase prema veličini pora:

Oblik i oblik membranskih pora u velikoj mjeri ovise o proizvodnom procesu i često ih je teško odrediti. Stoga se provodi filtracija radi karakterizacije, a promjer najmanjih čestica koje nisu mogle proći kroz membranu naziva se promjerom pora.
Zadržavanje se može odrediti na različite načine i uvijek je indirektno mjerenje veličine pora. Jedna od mogućnosti je filtracija makromolekula (često dekstrana , polietilen glikola ili albumina) i mjerenje graničnih vrijednosti pomoću gel propusne hromatografije . Ovi metodi se uglavnom koriste za mjerenje ultrafiltracijskih membrana. Drugi metod je ispitivanje filtracije sa česticama određene veličine i njihovo mjerenje pomoću sitara za čestice ili laserski inducirano otkrivanje loma (LIBD). Vrlo jasna karakterizacija je mjerenje zadržavanja dekstran plavog ili druge molekule u boji. Zadržavanje bakteriofaga ili bakterija također može pružiti informacije o veličini pora pomoću takozvanog "Bacteria Challenge Test"-a.

Da bi se odredio promjer pora, postoje i fizični metodi, kao što su živina porosimetrija , tečna-tečna porosimetrija i mjerenje tačaka mjehurića, ali one zahtijevaju određeni oblik pora (poput cilindričnih ili poredanih sfernih rupa). Ako se takvi procesi koriste za membrane čija geometrija pora ne odgovara idealu, dobivaju se "nominalni" promjeri pora koji karakteriziraju membranu, ali ne odražavaju nužno i njenu stvarnu filtriracijsku sposobnost i selektivnost.
Pored veličine pora, selektivnost u velikoj mjeri ovisi o procesu razdvajanja, sastavu membrane i njegovim elektrohemijskim svojstvima. Zahvaljujući visokoj selektivnosti, izotopi se mogu obogatiti nuklearnom tehnologijom (obogaćivanje uran a), a u industriji se može dobiti plinoviti dušik (odvajanje plinova) . U idealnom slučaju, čak i racemati mogu biti obogaćeni odgovarajućom membranom.

Pri odabiru membrane, njena selektivnost uvijek ima prednost nad velikom propusnošću, jer se niski protoci lahko mogu nadoknaditi modulskom strukturom povećanjem površine filtra. Za plinsku fazu treba imati na umu da različiti mehanizmi odvajanja djeluju u procesu filtracije tako da se također mogu zadržati čestice veličine ispod veličine membranskih pora.

Izbor i dizajn membranskog sistema
Izbor membrana za ciljano odvajanje obično se temelji na nizu zahtjeva. Membranski sistemi moraju ponuditi dovoljnu površinu filtra za obradu dovoljno velikih količina rastvorene hrane. Odabrane membrane ne samo da moraju imati visoka selektivna svojstva za odvajanje čestica, već moraju biti i otporne na obrastanje i imati visoku mehaničku stabilnost. Pored toga, moraju donijeti ponovljive rezultate i imati niske proizvodne troškove. Jednadžba za modeliranje slijepog pčuta pri stalnom padu pritiska opisana je Darcyjevim zakonom.

.
sa
Vp =prožeta zapremina; [ V p ] = m3
t = vrijeme; [ t ] = s
Q = količina vode; [Q] = m³/s
Δp = razlika pritiska;

 – dimamična viskoznost filtriranih tečnosti; [] = Ns/m²
 A = područje protoka; [ A ] = m²; [A] = m²
Rm = otpor membrane;
Rp = otpor polarizaciji gela.

Iako se Rm može pretpostaviti konstantnim kao čisti kontaktni otpor između membrane i permeata, Rp se mijenja i povećava s povećanjem površinskog sloja. Darcyjev zakon omogućava izračunavanje svojstava membrane za ciljano razdvajanje pod određenim uvjetima. Koeficijent prosijavanja (ili faktor razdvajanja) definiran je jednadžbom:

Cf i Cp = indikatori koncentracije u hrani i permeatu. Hidraulična propusnost definirana je kao recipročna vrijednost otpora i predstavljena je jednadžbom:

J = zapreminski protok permeata po jedinici površine membrane. Koeficijent sita i hidraulična propusnost omogućavaju brzu procjenu performansi membrane.

Historija
Prva dokumentirana zapažanja o selektivnoj propusnosti membrana opisao je Jean-Antoine Nollet, 1748. godine , kada je eksperimentirao sa svinjskim mjehurom kao medijem za razdvajanje vode i vina. Posmatrao je kako se bešika polahko širila pod izjednačavanjem osmotskog pritiska sve dok konačno nije pukla.
U 1828., Henri Dutrochet je prvi opisao osmometar .
1861. Thomas Graham otkrio je hemijsku dijalizu : dok otopljene supstance migriraju kroz membrane, koloidi se zaustavljaju.
Moritz Traube je 1864. godine prvi put predstavio umjetne, polupropusne membrane , koje je prepoznao kao molekularna sita. Za svoje eksperimente koristili su ih Wilhelm Pfeffer i Jacobus Henricus van 't Hoff
Richard Zsigmondy je 1916. zajedno s Wilhelmom Bachmannom izumio membranski filter i ultrafini filter. Ovi filteri su prvi put proizvedene iz 1917. godine u de Haen kompanija (kasnije Riedel-de Haen ) u Seelze , a kasnije i Göttingen Membranfiltergesellschaft mbH (sada dio Sartorius AG ).
Godine 1924. Georg Haas izvršio je prvo ispiranje krvi izvan tijela.
U 1945., prva osoba je spašena umjetnim bubregom koji je razvio Willem Kolff .
1949. Sidney Loeb i Srinivasa Sourirajan razvili su prvu membranu reverzne osmoze na Univerzitetu u Kaliforniji u Los Angelesu i doveli princip do zrelosti proizvoda nakon 8 godina razvoja.
Razvoj membrana
Najvažniji istraživački centri na polju razdvajanja materijala membranama u Evropi su GKSS istraživački centar Geesthacht, univerziteti Twente-Enschede , Aachen i Kalabrija i IEM UMR institut u Montpellieru. Odatle se kontrolira i Evropska mreža izvrsnosti za nanorazmjernu membransku tehnologiju.

Također pogledajte
Filer
Ultrafiltracija
Membrana
Polupropusna membrana

Reference

Membrane
Filtracija
Membranska tehnologija

Membranska tehnologija


Neuromera je  svaka od dvije polovine budućih moždanih hemisfera kičmenjaka tokom rane embriogeneze. Ljudski  mozak sadrži  16  neuromera, koje su  vidljive od pete sedmice  trudnoće.

Od   embrionskih neuromera nastaju strukture:
 na nivou 6 – prednjeg mozga;
 na nivou 2 – srednjeg mozga;
na nivou 8 – zadnjeg mozga.

Neuromere čovjeka
Neuromere čovjeka  se mogu podijeliti na kičmenomoždinske, pri čemu svaku odlikuju  dva kičmena živca. Preciznije, neuromere su segmenti koji se ponavljaju u kraniokaudalnom  (glava-rep)  pravcu, svaka  povezana s određenom regijom  tijela, parom  spinalnih živaca. Svaki par živaca precizno inervira specifično  područje tijela,  koje je  identificirano  područjem dermatoma, dijelova  kože koji su nadraženi iz jednog (senzornog korijena, i miotoma (poprečnoprugasti mišići inervirani  iz  jednog trbušnog - motornog -  korijena). Svaka neuromera ukazuje početni glavni  trakt kojem  pripada.  Postoji  8 cervikalni neuromera (jer prva vratna  neuromera, C1, nalazi se između potiljačne kosti i prvog vratnog pršljena - atlasa), 12 neuromera su  torakalne,  5  je lumbalnih,  3/4 neuromere su sakralne  i  koksigealne.

Reference

Vanjski linkovi

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3125522/
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2825068/
https://web.archive.org/web/20120321002102/http://otm.oxfordmedicine.com/

Embriologija
Razvojna biologija
Nervni sistem

Neuromera


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Tarbaleus pilosus. Una ning gihulagway ni Brunner von Wattenwyl ni adtong 1898. Ang Tarbaleus pilosus sakop sa kahenera nga Tarbaleus, ug kabanay nga Acrididae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Moluccas (kapuloan sa Indonesya)

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Moluccas (kapuloan sa Indonesya)
Tarbaleus

Tarbaleus pilosus


Bârna là một xã thuộc hạt Timiș, România. Dân số thời điểm năm 2002 là 1547 người.

Chú thích

Tham khảo

Xem thêm

Xã của hạt Timiș

Bârna


Ang Río Gallegos ngalan niining mga mosunod:

Arhentina

 Río Gallegos (kapital sa lalawigan), Provincia de Santa Cruz,
 Río Gallegos (suba), Provincia de Santa Cruz,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Arhentina

Río Gallegos


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Tabangacris albolineata. Una ning gihulagway ni Sigfrid Ingrisch ni adtong 1998. Ang Tabangacris albolineata sakop sa kahenera nga Tabangacris, ug kabanay nga Tettigoniidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Borneo
Tabangacris

Tabangacris albolineata


O jornal Gazeta de Portugal foi fundado por António Augusto Teixeira de Vasconcelos, em 1862, e publicou-se até 1866-1867. Nele colaboraram figuras como Feliciano de Castilho, Camilo Castelo Branco, Gomes Leal e Tomás Ribeiro, entre outros. Eça de Queirós estreou-se na Gazeta de Portugal, já nos seus últimos números.

Ligações externas
  (introdução)

Gazeta de Portugal
Publicações fundadas em 1862
Fundações em Portugal em 1862
Publicações extintas em 1867
Extinções em Portugal em 1867

Gazeta de Portugal


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Oedaleus australis. Una ning gihulagway ni Henri Saussure ni adtong 1888. Ang Oedaleus australis sakop sa kahenera nga Oedaleus, ug kabanay nga Acrididae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Australian Capital Territory
Oedaleus

Oedaleus australis


An Einara macrolepis in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Koefoed hadton 1927. An Einara macrolepis in nahilalakip ha genus nga Einara, ngan familia nga Alepocephalidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Einara

Einara macrolepis


Dziennik Częstochowski 24 Godziny – dziennik ukazujący się w Częstochowie w latach 1990–1995.

Historia
Pierwszy numer ukazał się 2 lipca 1990, ostatni 31 maja 1995.
Początkowo gazeta była mutacją Gazety Kieleckiej, następnie Dziennika Radomskiego 24 Godziny, przedrukowując część materiałów z macierzystego tytułu, a z czasem przestawiając się wyłącznie na tematykę związaną z regionem częstochowskim. Pierwszym redaktorem naczelnym był Juliusz Braun, kolejnymi: Anna Krawiecka, Marian Piotr Rawinis, Andrzej Krzyształowski, Sławomir Węglewski, Bogdan Knapik.

Wydawca
Pierwotnie wydawcą była kielecka spółka "Drogowiec", z której wyodrębniło się Wydawnictwo 24 Godziny z siedzibą w Radomiu. Z kolei po kupnie tej firmy w 1993 przez Andrzeja Tadeusza Wilamowskiego, wydawcą gazety zostało należące do niego Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "ATW" Sp. z o.o. z siedzibą w Podlesiu Mleczkowskim. Nowy wydawca zapowiadał utworzenie ogólnopolskiego dziennika "24 Godziny" na bazie posiadanych gazet w Radomiu i Częstochowie.

Dodatki tematyczne
 Biznes (od 1994)
 Dziennik Targowy (od 1994)
 Miesięcznik Częstochowski (1992)
 Sport (od 1992)
 Wtenczas (od 1994)

Przypisy

Bibliografia
 Andrzej Bilik, Jak nie powstał dziennik 24 Godziny. Materiały pomocnicze do najnowszej historii dziennikarstwa; T. XXVI: Transformacja mediów (1989-1995). Alina Słomkowska (red.), Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 1996, s. 251-252.
 Tomasz Mielczarek, Od "Monitora" do "Gońca Reklamowego". Dzieje prasy częstochowskiej (1769–1994), Kielce 1996.

Linki zewnętrzne

Czasopisma w języku polskim
Czasopisma wydawane od 1990
Czasopisma wydawane do 1995
Dzienniki wydawane w Częstochowie
Niewydawane dzienniki polskie

Dziennik Częstochowski 24 Godziny


Quỳnh Hoa là một xã thuộc huyện Quỳnh Phụ, tỉnh Thái Bình, Việt Nam.

Xã có diện tích 7,77 km², dân số năm 2014 là 7616 người, mật độ dân số đạt 892 người/km². Xã có Đền Ngọc Quế là nơi thờ vị thần tên là Đỗ Huyến.

Chú thích

Tham khảo

Quỳnh Hoa, Quỳnh Phụ


The Merry Christmas Album é o 62º álbum de estúdio do músico americano James Brown. O álbum foi lançado em 16 de novembro de 1999 pela Georgia Lina Records. Contém 11 canções relacionadas ao natal co-escritas com Derrick Monk que também produziu o álbum. Heather Phares, escrevendo para o AllMusic, sentiu que o álbum era divertido mas não um dos melhores de Brown. Na Austrália o álbum foi lançado com o nome de Funked Up Christmas.

Recepção
Em uma crítica para o AllMusic, Heather Phares sentiu que o álbum seguiu o mesmo padrão de seus outros álbuns de Natal com seu usual funk e letras com conteúdo social; ela conclui que o álbum é divertido e festivo mas não entra para os melhores trabalhos de Brown.

Faixas

Álbuns de James Brown
Álbuns produzidos por James Brown
Álbuns de 1999

The Merry Christmas Album


Cañada Juncosa é um município da Espanha, na província de Cuenca, comunidade autônoma de Castela-Mancha. Tem  de área e em  tinha  habitantes (). Limita com os municípios de Alarcón, Atalaya del Cañavate, El Cañavate, Honrubia, San Clemente e Tébar.

Municípios de Cuenca (província)
Municípios por nome de Castela-Mancha
Municípios da Espanha por nome
Localidades de Cuenca (província)
Localidades de Castela-Mancha
Localidades da Espanha

Cañada Juncosa


Le elezioni regionali in Friuli Venezia Giulia del 1968 si sono svolte il 26 e 27 maggio 1968. Sono state le seconde nella storia della regione. Si sono tenute a una sola settimana di distanza dalle elezioni politiche.

Le elezioni si sono tenute per la prima volta con la legge regionale 27 marzo 1968, nr. 20, che sostituisce la legge transitoria, approvata dal Parlamento italiano per la prima elezione del 1964. Il regime elettorale previsto è sempre un sistema proporzionale, senza elezione diretta del Presidente della Giunta. La legge determina il numero dei consiglieri regionali in ragione di uno ogni 20.000 abitanti, o frazione superiore ai 10.000. Anche per tali elezioni il numero di consiglieri da eleggere è così fissato in 61.

Il primo partito è risultata la Democrazia Cristiana, col 44,9% dei voti, seguita dal Partito Comunista Italiano col 20,1% e dal Partito Socialista Unificato, col 10,0% dei suffragi. A seguito di quanto previsto dagli art. 35 e 36 dello Statuto il Consiglio regionale ha eletto, il 1º luglio 1968 la Giunta Regionale e ha rieletto Alfredo Berzanti, della DC, come presidente della Regione.

Gli elettori chiamati al voto sono stati 896.430. Si sono recati al voto 788.114 cittadini, con un'affluenza pari all'87,92%.

Sistema elettorale

Natura del sistema
Secondo l'art.1 della legge elettorale l'assegnazione dei seggi tra le liste concorrenti è effettuata in ragione proporzionale, mediante riparto nelle singole circoscrizioni in cui è diviso il territorio regionale, con recupero dei voti residui in sede regionale. Ogni elettore dispone di un voto di lista e può attribuire delle preferenze, due, se i Consiglieri regionali da eleggere sono fino a sei; di tre se i Consiglieri regionali da eleggere sono in numero da sette a quattordici; di quattro se i Consiglieri regionali da eleggere sono in numero da quindici in poi.

Viene applicato, in via generale, quanto disposto dal testo unico delle leggi per l'elezione della Camera dei deputati, approvato con decreto del Presidente della Repubblica 30 marzo 1957, n. 361.

Secondo l'art. 15 dello Statuto sono elettori del consiglio gli iscritti nelle liste elettorali dei Comuni della Regione (ovvero tutti i cittadini che abbiano compiuto 21 anni alla data delle elezioni), mentre sono eleggibili al consiglio regionale gli elettori che abbiano compiuto il 25º anno di età il giorno delle elezioni. L'ufficio di consigliere regionale è incompatibile con quello di membro di una delle Camere, di un altro Consiglio regionale, di un Consiglio provinciale, o di sindaco di un Comune con popolazione superiore a 10.000 abitanti. La legge prevede inoltre altri casi di inelegibilità e incadidabilità.

Gli artt. 38 e seguenti della legge elettorale stabiliscono le operazioni per la determinazione della ripartizione dei seggi fra le liste e fra i candidati. L'ufficio centrale circoscrizionale, dopo il controllo delle schede e la raccolta dei dati, procede a determinare la cifra elettorale di ogni lista. Divide il totale delle cifre elettorali di tutte le liste per il numero dei seggi assegnati alla circoscrizione più uno, ottenendo così il quoziente elettorale circoscrizionale: nell'effettuare la divisione, trascura l'eventuale parte frazionaria del quoziente. Attribuisce, quindi, ad ogni lista tanti seggi quante volte il quoziente elettorale risulti contenuto nella rispettiva cifra elettorale. I seggi che rimangono non assegnati vengono attribuiti al Collegio unico regionale. Se, con il quoziente calcolato come sopra, il numero dei seggi da attribuire alle varie liste superi quello dei seggi assegnati alla circoscrizione, le operazioni si ripetono con un nuovo quoziente ottenuto diminuendo di una unità il divisore. I seggi che rimangono non assegnati, vengono attribuiti al Collegio unico regionale. Tale Ufficio, inoltre, determina la cifra individuale di ogni candidato.

Successivamente l'Ufficio centrale regionale determina il numero dei seggi non attribuiti nelle circoscrizioni e, per ciascuna lista, il numero dei voti residuati. Successivamente procede alla somma dei predetti voti per tutte le liste aventi lo stesso contrassegno, che siano state presentate in almeno due circoscrizioni e che abbiano ottenuto non meno di 5.000 voti validi complessivi.

Divide la somma dei voti residuati di tutti i gruppi di liste per il numero dei seggi da attribuire; nell'effettuare la divisione, trascura l'eventuale parte frazionaria del quoziente. Il risultato costituisce il quoziente elettorale regionale. Divide, poi, la somma dei voti residuati di ogni gruppo di liste per tale quoziente; il risultato rappresenta il numero dei seggi da assegnare a ciascun gruppo. I seggi che rimangono ancora da attribuire sono rispettivamente assegnati ai gruppi per i quali queste ultime divisioni hanno dato maggiori resti e, in caso di parità di resti, a quei gruppi che abbiano avuto maggiori voti residuati; a parità di questi ultimi si procede a sorteggio. I seggi spettanti a ciascun gruppo di liste vengono attribuiti alle rispettive liste nelle singole circoscrizioni, seguendo la graduatoria decrescente dei voti residuati espressi in percentuale del relativo quoziente circoscrizionale. A tal fine si moltiplica per cento il numero dei voti residuati di ciascuna lista e si divide il prodotto per il quoziente circoscrizionale. Qualora in una circoscrizione fosse assegnato un seggio ad una lista i cui candidati fossero stati già tutti proclamati eletti dall'Ufficio centrale circoscrizionale, l'Ufficio centrale regionale attribuisce il seggio alla lista di un'altra circoscrizione proseguendo nella graduatoria anzidetta.

Ripartizione in circoscrizioni
Il territorio della Regione è ripartito in circoscrizioni elettorali corrispondenti ai circondari soggetti alla giurisdizione dei tribunali. Le circoscrizioni di Trieste, Gorizia e Pordenone corrispondono al territorio delle relative provincie, mentre la provincia di Udine è ripartita in due circoscrizioni: Udine e Tolmezzo.

Composizione degli schieramenti
Il 30 ottobre 1966 Partito Socialista Italiano e Partito Socialista Democratico Italiano si sono fusi dando vita al Partito Socialista Unificato; il PSU però non è stato ammesso a partecipare al voto nella circoscrizione di Udine per un errore nelle procedure burocratiche. Un'altra novità tra le liste presentatesi è stata l'Unione Democratica per la Nuova Repubblica, movimento nato il 1º marzo 1964, da una scissione a destra del Partito Repubblicano Italiano guidata da Randolfo Pacciardi.

Tra le liste di natura regionale ha fatto il suo esordio il Movimento Friuli, partito autonomista sorto nel 1966, che chiedeva il distacco del Friuli storico da Trieste e dalla Venezia Giulia.

Nelle elezioni politiche, che si erano tenute a una sola settimana di distanza da quelle regionali, il 18 e 19 maggio, nel comprensorio regionale, per la Camera dei deputati, i partiti al governo della Regione avevano ottenuto il 62,5% dei voti (DC 42,7%, PSU 18,5% e PRI 1,3%), le opposizioni di sinistra il 24,12% (PCI 20%, il resto al PSIUP), quelle di centro-destra il 12,1% e i movimenti regionalisti (Slovenska Skupnost e Movimento Indip. Triestino, sotto le insegne della Südtiroler Volkspartei) poco più dell'1%.

Liste ammesse al voto
Le seguenti liste sono ammesse alla competizione elettorale:

 Democrazia Cristiana (DC)
 Movimento Friuli (MF) (solo nelle circoscrizioni di Udine, Pordenone e Tolmezzo)
 Movimento Indipendentista Triestino (MIT) (solo nella circoscrizione di Trieste)
 Movimento Sociale Italiano (MSI)
 Partito Comunista Italiano (PCI)
 Partito Democratico Italiano di Unità Monarchica (PDIUM)
 Partito Liberale Italiano (PLI)
 Partito Repubblicano Italiano (PRI)
 Partito Socialista Italiano di Unità Proletaria (PSIUP)
 Partito Socialista Unificato (PSU) (non presente nella circoscrizione di Udine)
 Slovenska Skupnost (SSk) (solo nelle circoscrizioni di Trieste e Gorizia)
 Unione Democratica per la Nuova Repubblica

Numeri e costi delle elezioni

Affluenza
Gli elettori chiamati al voto sono 896.430. Si sono recati al voto 788.114 elettori, con un'affluenza dell'87,92% contro il 88,51% delle regionali del 1964.

Schede bianche e nulle
Le schede bianche sono state 9.551 (pari al 1,21% dei voti espressi), le schede nulle sono state 12.891 (pari al 1,64%).

Risultati
I risultati in merito ai voti alle liste e la distribuzione dei seggi sono indicati nella seguente tabella:

Analisi del voto

Trend di voto
Il Partito Socialista Unificato ha scontato l'assenza nella circoscrizione di Udine. Rispetto alle regionali 1964, ove Partito Socialista Italiano e Partito Socialista Democratico Italiano si erano presentati separati, il PSU perde quasi il 10%, e 7 seggi. Nelle elezioni politiche della settimana precedente il PSU, nella provincia di Udine (che comprende anche le circoscrizione regionale di Tolmezzo) aveva ottenuto oltre 75.000 preferenze, che si riducono ai soli 14.000 voti alle regionali della zona di Tolmezzo, ove il PSU è stato regolarmente ammesso al voto. Di questa assenza si è avvantaggiato il Partito Socialista Italiano di Unità Proletaria, che ha visto i voti aumentare del 2%.

Nella maggioranza uscente di centro-sinistra (che faceva base su DC, PRI, PSI e PSDI) la Democrazia Cristiana ha un incremento del 1,84%, così come il Partito Repubblicano Italiano, che ha guadagnato l'1.60%. A sinistra, oltre all'aumento del PSIUP, vi è anche un incremento del Partito Comunista Italiano, di oltre l'1,5%, mentre c'è un calo generalizzato dei partiti di centro-destra. Tra le liste locali c'è stato il successo del Movimento Friuli, non presente nel 1964, che ha ottenuto oltre il 5% dei voti, mentre Slovenska Skupnost e Mov. Indipendentista Triestino si sono confermati rispetto a quattro anni prima.

Tabella riepilogativa

Analisi territoriale del voto
La Democrazia Cristiana ha confermato la sua forza nelle circoscrizioni di Udine, Pordenone (con oltre il 50% dei voti), e a Tolmezzo, dove ha ottenuto un dato al 46%. Più debole a Trieste e Gorizia (33 e 40% rispettivamente), ove invece il Partito Comunista Italiano ha registrato le sue percentuali più elevate (24 e 25%).

Nella circoscrizione triestina buone le percentuali per il Partito Liberale Italiano e il Movimento Sociale Italiano, entrambi attorno al 9,5%. L'assenza nella circoscrione di Udine del Partito Socialista Unificato ha favorito, come detto, il Partito Socialista Italiano di Unità Proletaria, che ha raggiunto il 5,6%. Il PSU invece ha ottenuto le percentuali più elevate a Tolmezzo (oltre il 22%) e Pordenone, con oltre il 18%.

Il Movimento Friuli ha raccolto oltre l'11% a Udine e Tolmezzo, mentre il Partito Repubblicano Italiano ha superato il 3% a Trieste e Gorizia.

Esito delle elezioni
A seguito di quanto previsto dagli art. 35 e 36 dello Statuto il Consiglio regionale ha eletto, il 1º luglio 1968 la Giunta Regionale e ha rieletto Alfredo Berzanti, della DC, come presidente della Regione, sostenuto, oltre che dal suo partito, anche da PSU e PRI. Tale coalizione disponeva di 36 seggi su 61. Nella seduta del 15 giugno 1968 era stato nel frattempo eletto il Presidente del Consiglio regionale, Michelangelo Ribezzi, anch'egli della DC, che sostituiva Teodoro de Rinaldini.

Tabella riepilogativa

Note

1968
Elezioni regionali in Italia del 1968

Elezioni regionali in Friuli-Venezia Giulia del 1968


Kaliwatan sa insekto ang Eremopsylloides similis. Una ning gihulagway ni Loginova ni adtong 1964. Ang Eremopsylloides similis sakop sa kahenera nga Eremopsylloides, ug kabanay nga Liviidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Khasakstan

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Khasakstan
Eremopsylloides (Liviidae)

Eremopsylloides similis


A Virgem e o Menino com quatro Anjos (ou A Virgem e o Menino com Anjos) é uma pintura a óleo sobre madeira do pintor flamengo Gerard David completada provavelmente entre 1510 e 1515, obra que se supõe ter sido destinada inicialmente ao Convento da Ordem dos Cartuxos de Sint-Kruis, Bruges, e que se encontra actualmente no Metropolitan Museum of Art de Nova Iorque.

A Virgem e o Menino com quatro Anjos representa a Virgem Maria com o Menino Jesus nos braços sendo coroada como Nossa Senhora Rainha por dois anjos que pairam acima dela, acompanhados pela música tocada por dois anjos colocados a seu lado. David colocou a inscrição "IHESVS [RE]DEMPT[OR]" ("Jesus Redentor") nas colunas.

Os detalhes delicados e o uso soberbo da cor são típicos tanto de Gerard David como da fase final da arte flamenga.

Para esta pintura, Gerard David foi muito influenciado pela A Virgem e o Menino na Fonte de Jan Van Eyck, especialmente no desenho das figuras da Virgem Maria e do Menino Jesus. No entanto, David introduziu muitas modificações significativas, incluindo o alargamento do espaço pictórico, a colocação de dois anjos adicionais e o enquadramento da cena numa paisagem contemporânea com uma vista de Bruges a meia distância.

A Virgem e o Menino com quatro Anjos está no Metropolitan Museum of Art de Nova Iorque desde 1977 por doação de Charles Wrightsman, um coleccionador privado.

Descrição
A Virgem e o Menino com quatro Anjos foi destinado a devoção privada e mostra na totalidade a Virgem Maria de pé segurando o Menino Jesus rodeados por quatro anjos. Os dois anjos acima de Maria são adornados com grandes asas coloridas e sustentam uma coroa dourada, simbolizando o papel dela como Rainha do Céu, enquanto os outros dois, também com grandes asas, se sentam de cada lado dela tocando harpa e alaúde, respectivamente. A cena ocorre sob um arco gótico num hortus conclusus (jardim murado), que corresponde à pureza e virgindade de Maria, e perante uma vista da Bruges contemporânea do pintor.

Pintada sobre madeira com um pincel estreito e fino, a obra é invulgarmente viva e pormenorizada. Maria tem cabelos encaracolados longos e louros, cujos fios são finamente pintados com pinceladas extremamente finas. Ela usa um manto vermelho com muitas pregas, cozido com pontos de ouro tão minuciosamente pintados nas dobras que geralmente não são visíveis na reprodução. O Menino Jesus tem vestida uma camisa quase transparente e abaixo da cintura uma fralda que cai em dobras verticais, cujas linhas têm continuidade nas dobras do vestido de Maria. Os anjos sentados usam túnicas de verde escuro e azul claro, respectivamente.

Todas as figuras estão em pose idealizada, típicas da arte daquele período; o naturalismo é abandonado em favor de figuras alongadas, que nesta obra não estão em proporção entre si. Maria é muito maior do que os anjos, embora menos do que na obra referida de van Eyck, o que reforça a sua presença etérea e celestial. Os olhos de todas as figuras afastam-se do observador, apenas o Menino Jesus olha diretamente para fora da tela. A obra é nitidamente simétrica; as duas figuras centrais são equilibradas por dois pares de anjos dispostos de cada lado; o jardim é equilibrado pelas linhas do caminho visto de ambos os lados de Maria. A igreja alta na direita é equilibrada pela colina no outro lado da cabeça de Maria.

A igreja de São Tiago e a Igreja de Nossa Senhora (Bruges) podem ser identificadas na paisagem da cidade para além do jardim.

É provável que a colocação de um monge Cartuxo a andar por baixo de uma árvore no jardim atrás das figuras principais signifique que a obra tenha sido encomendado por um membro do seu mosteiro localizado em Sint-Kruis, nos arredores de Bruges.

É provável também que a pintura fosse o painel central de um tríptico ou de um pequeno retábulo que foi desmembrado nalgum momento desconhecido. Tem-se especulado que o arco por cima de Maria se estendesse para dois painéis laterais invocando a Trindade.

Análise
Devido à popularidade de imagens devocionais para oração doméstica e à sua procura, o formato de muitas cenas bíblicas, ou iconografia, tornou-se padronizado, sendo muitas vezes cópia de pinturas anteriores, especialmente se a imagem de referência tivesse tido sucesso comercial, tendo uma pintura sobre madeira deste tipo o preço mais alto do mercado.

Assim, a Virgem e o Menino de Gerard David, também datada de c. 1510–15, e fazendo actualmente parte de uma colecção privada belga, é baseada numa pintura de Adriaen Isenbrandt sendo uma de três variantes quase idênticas que ele pintou desta cena naquele formato e pose.

Por outro lado, no início do século XVI, a influência de Jan van Eyck estava no auge e Gerard David baseou esta sua pintura na obra final de Van Eyck A Virgem Maria e o Menino na Fonte.

Por sua vez, o painel de Van Eyck foi fortemente influenciado pelas convenções da arte bizantina, e foi provavelmente uma mistura de determinadas obras. No entanto, a pintura é renascentista na sua humanização da Virgem e do Menino; em obras anteriores, as figuras da mãe e da criança eram apresentadas como divindades distantes e inacessíveis. No painel de Gerard David, eles são inteiramente humanos e reconhecíveis como uma mãe e filho afectuosos e unidos.

David adicionou mais dois anjos à cena de van Eyck e situou as figuras num local contemporâneo reconhecível. As figuras de Maria e Jesus são quase idênticas em ambas as obras, desde as pregas verticais do manto de Maria, até ao joelho e os braços levantados de Jesus, com um braço alcançando o ombro da mãe, enquanto o outro atinge o pescoço dela. A obra de van Eyck foi influenciada pelos ícones ds arte bizantina, e esta influência foi transmitida à peça de Gerard.

A historiadora de arte Maryan Ainsworth descreve a pintura como um "objeto devocional para a veneração de um ícone estimado" e considera que a influência bizantina derivou de Van Eyck. Não se sabe, contudo quais os ícones específicos que estiveram na base de Virgem com o Menino numa Fonte, embora tenham sido feitas sugestões baseadas na semelhança de pose e forma, incluindo frescos em Notre Dame des Grâces, em Montreal, e da Basílica Santa Maria del Carmine, em Nápoles. Gerard apresenta uma representação muito diferente da Virgem da encontrada nas representações bizantinas. Ela é menos uma divindade icónica afastada e mais reconhecidamente humana.

Galeria

Notas e referências

Pinturas de Gerard David
Pinturas da década de 1510
Pintura flamenga (séculos XV e XVI)
Pinturas do século XVI
Pintura do Renascimento
Pintura religiosa
Pinturas sobre Maria (mãe de Jesus)
Pinturas do Museu Metropolitano de Arte

A Virgem e o Menino com quatro Anjos (Gerard David)


Leonhard Kurz Stiftung & Co. KG er en tysk producent af folie til varmeprægning samt af maskiner til varmeprægning. Koncernen har hovedkvarter i Fürth.

I 1899 grundlagde Leonhard Kurz en virksomhed til produktion af bladguld. I 1931 opfandt Konrad Kurz en vakumteknik til prægning af folie i ægte guld.

Referencer

Fremstillingsvirksomheder fra Tyskland
Etableret i 1899

Kurz


An Pseudopimelodus pulcher in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni George Albert Boulenger hadton 1887. An Pseudopimelodus pulcher in nahilalakip ha genus nga Pseudopimelodus, ngan familia nga Pseudopimelodidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pseudopimelodus

Pseudopimelodus pulcher


Venezillo pisum là một loài chân đều trong họ Armadillidae. Loài này được Budde-Lund miêu tả khoa học năm 1885.

Chú thích

Tham khảo

Venezillo

Venezillo pisum


Međunarodni centar za djecu i omladinu jest kulturno-umjetnički centar na području općine Novo Sarajevo.

Historija
Poslije Drugog svjetskog rata jugoslavenske vlasti pokrenule su masivan infrastrukturni program s ciljem promocije umjetnosti i kulture. Jedna od glavnih tačaka programa bilo je osnivanje kulturnih centara u svim općinama u kojima bi se održavale filmske projekcije, nastupi kulturnih i folklornih grupa, književne večeri, male pozorišne predstave itd.

Vlasti su 1961. osnovale takav centar u naselju Grbavica općine Novo Sarajevo. U to vrijeme bio je najveći općinski kulturni centar u Sarajevu i nosio je ime po Vasi Pelagiću, srpskom piscu, ljekaru, prosvjetitelju, duhovnjaku, nacionalistu i zagovorniku utopijskog socijalizma iz 19. stoljeća. Na početku rata u Bosni i Hercegovini i opsade Sarajeva 1992. našao se na teritoriji pod kontrolom srpskih snaga i bio je teško devastiran. Renoviran je 1997, a proširen 2001, kada je ponovo uspostavljen pod novim, aktuelnim nazivom.

Danas se u njemu održavaju radionice, izložbe, pozorišne predstave i sportske aktivnosti. To je i mjesto održavanja nekoliko godišnjih festivala, uključujući Juventafest, FEDU i Beton Fest. Bio je domaćin brojnih koncerata.

Reference

Vanjski linkovi
 Zvanični sajt
 Zvanična stranica na Facebooku

Građevine u Sarajevu
Kultura u Sarajevu
Pozorišta u Bosni i Hercegovini
Turističke atrakcije u Sarajevu
Koordinate na Wikipodacima

Međunarodni centar za djecu i omladinu


Howard L. Shaw was a  long propeller driven freighter that operated on the Great Lakes of North America from her launching in 1900 to her retirement 1969. She is currently serving as a breakwater in Ontario Place on Lake Ontario.

History
Howard L. Shaw was built by the Detroit Shipbuilding Company of Wyandotte, Michigan. She was launched on 15 September 1900 as hull #136. she began service on 2 October 1900. On 1 November 1900, Howard L. Shaw loaded 260,000 bushels of flax in Duluth, Minnesota which was a new port record. The cost of the cargo was valued at $468,000.

In 1902 Howard L. Shaw was purchased by U.S. Steel. In 1904 Howard L. Shaw was transferred to the Pittsburgh Steamship Company. On 25 May 1906 Howard L. Shaw passed between the cable connecting the steamer Coralia and her barge Maia which raked the deck of spars and the smokestack. Howard L. Shaw ran aground after the collision. Howard L. Shaw was the last vessel to see the wooden steamer John Owen on 12 November 1919 before she was lost in a storm on Lake Superior. In 1922 Howard L. Shaws hull was reconstructed with arch frames by the Toledo Shipbuilding Company of Toledo, Ohio, while in Toledo she also had her old boilers replaced by brand new Scotch marine boilers. On 26 April 1926, Howard L. Shaw ran aground in Mud Lake while downbound from the St. Marys River.

Canadian registry

Howard L. Shaw was sold to the Upper Lakes & St. Lawrence Transportation Company (renamed Upper Lakes Shipping Ltd. in 1959) in late 1940 (her Canadian identification was C172356). On 13 December 1958 Howard L. Shaw while downbound was stuck in ice delaying eleven other freighters. On
6 September 1963 Howard L. Shaw was dynamited in Chicago, Illinois because of a labor dispute between American and Canadian labor unions. The explosion blew a  hole in the port side of the vessel. The ship was later towed to Chicago, Illinois for repairs. Howard L. Shaw was tied up at a pier since 22 April.

Breakwater

Howard L. Shaw was sold to the Toronto Harbor Commissioners. On 4 July 1969 she was sunk as a breakwater at Ontario Place along with her fleet mates the steamers Douglas Houghton and Victorius. All three vessels remain in Ontario Place as of 2020.

References

1900 ships
Ships built in Wyandotte, Michigan
Maritime incidents in 1906
Maritime incidents in 1963
Great Lakes freighters
Ships sunk as breakwaters
Merchant ships of the United States
Steamships of the United States
Ships powered by a triple expansion steam engine
Shipwrecks of the Ontario coast

SS Howard L. Shaw


Nowe książki
 Elia Lewita, Bovo buch

Nowe dramaty

Urodzili się

Zmarli

Kalendarium literatury
Wydarzenia 1541

1541 w literaturze


Casearia multinervosa C.T.White & Sleumer – gatunek rośliny z rodziny wierzbowatych (Salicaceae Mirb.). Występuje naturalnie w Australii – w stanach Queensland oraz Nowa Południowa Walia.

Morfologia
 Pokrój Zrzucające liście drzewo lub krzew.
 Liście Blaszka liściowa ma kształt od eliptycznego do jajowatego. Mierzy 5–10 cm długości oraz 2–4,5 cm szerokości, jest całobrzega, ma klinową nasadę i ostry wierzchołek. Ogonek liściowy jest nagi i dorasta do 4–8 mm długości.
 Kwiaty Są zebrane po 2–6 w pęczki, rozwijają się w kątach pędów. Mają 5 działek kielicha o owalnym kształcie i dorastających do 1–3 mm długości. Kwiaty mają 8 pręcików.
 Owoce Mają kulistawy kształt i osiągają 8 mm średnicy.

Biologia i ekologia
Rośnie na wybrzeżu, w lasach zrzucających liście.

Przypisy

Wierzbowate

Casearia multinervosa


Mette Laugesen Graversgaard (født 5. oktober 1995) er en dansk atletikudøver, der repræsenterer Aarhus 1900. Hun har vundet over ti danmarksmesterskaber i hækkeløb og sprint.

Graversgard var en del af det danske hold, der ved VM i Yokohama, Japan, vandt det indledende i 4 x 100 meter i dansk rekordtid på 43,90 sekunder. Kvartetten bestod derudover af Astrid Glenner-Frandsen, Ida Karstoft og Mathilde Kramer. Til finalen var en skadet Karstoft erstattet af Louise Østergaard, og danskerne blev her nummer otte.

Meritter

Medaljer
 Otte DM-guld udendørs og tre DM-guld indendørs
 En DM-sølv udendørs og fem DM-sølv indendørs
 Tre DM-bronze udendørs og to DM-bronze indendørs

Danske rekorder
 100 meter hæk: 13.13 sekunder (udendørs)
 4x100 meter: 43.90 (udendørs)
 50 meter hæk: 7.28 sekunder (indendørs)
 60 meter hæk: 7.92  (indendørs)
 200 meter: 23.42 (indendørs)
 4x200 meter: 1.38.55 (indendørs)

Referencer

Eksterne henvisninger

 Mette Graversgaard på statletik.dk

Hækkeløbere fra Danmark
Sprintere fra Danmark
Atleter fra Aarhus 1900
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 2020

Mette Laugesen Graversgaard


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Ceracris striata. Una ning gihulagway ni Boris Petrovich Uvarov ni adtong 1925. Ang Ceracris striata sakop sa kahenera nga Ceracris, ug kabanay nga Acrididae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Mizoram
 State of Arunāchal Pradesh
 State of Himāchal Pradesh
 Pakistan

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Mizoram
Insekto sa State of Arunāchal Pradesh
Insekto sa State of Himāchal Pradesh
Insekto sa Pakistan
Ceracris

Ceracris striata


Gwen Barnard (1912–1988) was a British artist notable for her ability as a painter and printmaker.

Biography
Barnard studied at the Chelsea School of Art between 1931 and 1935 and then at the Euston Road School in 1937 and 1938. Although her early paintings were naturalistic and with time her approach became more abstract, throughout her career rock shapes and river scenes, particularly of the River Thames, remained constant themes. Barnard's first solo exhibition was at the Beaux Arts Gallery in London. She contributed works to group exhibitions and had further solo shows hosted by the Artists' International Association, at the Camden Arts Centre in 1976, the Upper Street Gallery in London and at overseas venues. Barnard was a member of the Women's International Art Club and served as the Club's chair for a time. She was also a member of the Royal Institute of Oil Painters. In 1955 she illustrated Shapes of the River, a book on the Thames. The book was published by the Gaberbocchus Press of which Barnard was a director and for whom she illustrated several volumes. For many years Barnard lived in Hampstead and wrote a history of the local Mall Studios, where she worked, for the Camden History Review in 1980.

References

1912 births
1988 deaths
20th-century British painters
20th-century British women artists
Alumni of Chelsea College of Arts
Artists from London
British women painters
Women book artists
Book artists

Gwen Barnard


Robert Stannard (født 16. september 1998 i Sydney) er en professionel cykelrytter fra Australien, der er på kontrakt hos .

Han er primært kendt for sine evner i endagsløb og som sprinter. I 2020 kørte Stannard sin første Grand Tour, da han deltog i  Vuelta a España. I 2021 kørte han igen det spanske etapeløb.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Sydney
Mandlige cykelryttere fra Australien

Robert Stannard


An Banisia flavidiscalis in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni George Francis Hampson hadton 1914. An Banisia flavidiscalis in nahilalakip ha genus nga Banisia, ngan familia nga Thyrididae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Banisia

Banisia flavidiscalis


An Foerschichthys flavipinnis in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Hermann Meinken hadton 1932. An Foerschichthys flavipinnis in nahilalakip ha genus nga Foerschichthys, ngan familia nga Nothobranchiidae. Ginklasipika han IUCN an species komo harani ha karat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Foerschichthys

Foerschichthys flavipinnis


Saint-François è un comune francese di 14.552 abitanti situato sulla costa orientale di Grande-Terre e facente parte del dipartimento d'oltre mare di Guadalupa.

Il territorio comunale occupa la stretta penisola orientale di Grande-Terre poco distante dal piccolo arcipelago delle Îles de la Petite Terre (Isole della piccola terra) e dall'isola di La Désirade.

Storicamente la sua economia era incentrata sull'agricoltura (coltivazione del cotone), ma attualmente, invece, è un'importante meta turistica e balneare.

Note

Altri progetti

Comuni di Guadalupa

Saint-François (Guadalupa)


Persone
Nino Vaccarella – pilota automobilistico italiano
Romano Vaccarella – giurista italiano
Vittorio Vaccarella – militare italiano

Altro
Vaccarella – specie di pesce
Stazione di Vaccarella – stazione ferroviaria di Lucera sulla linea Foggia-Lucera

Vaccarella


Sosiolekt er málføri, sum er knýtt at ávísum sosialum bólki, til dømis einum vinabólki ella ávísum frítíðarvirksemi.

Málfrøði

Sosiolekt


Kaliwatan sa alibangbang ang Imma lyrifera. Una ning gihulagway ni Edward Meyrick ni adtong 1910. Ang Imma lyrifera sakop sa kahenera nga Imma, ug kabanay nga Immidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Imma

Imma lyrifera


Kaliwatan sa insekto ang Clematoscenea pulchra. Una ning gihulagway ni Smithers, Courtenay ug Ian W.B. Thornton ni adtong 1981. Ang Clematoscenea pulchra sakop sa kahenera nga Clematoscenea, ug kabanay nga Psocidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 New Guinea (pulo)

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa New Guinea (pulo)
Clematoscenea

Clematoscenea pulchra


Batuhan Altıntaş (ur. 1996) − turecki lekkoatleta
 Batuhan Altıntaş (ur. 1996) − turecki piłkarz

Batuhan Altıntaş


Rogaland (norv.: Rogaland fylke) je jedan od 19 okruga Norveške.

Prostire se na 9.378 km2 i čini 2,82% ukupne kopnene teritorije. Prema procjeni iz 2014. u okrugu je živjelo 489.100 stanovnika što predstavlja 8,49% ukupnog stanovništva Norveške.
13. je okrug po površini i 4. po broju stanovnika u državi.

Glavni grad okruga je Stavanger.

Geografija
Okrug se nalazi se na jugu države i graniči sa sljedećim okruzima: Hordaland na sjeveru, Telemark na sjeveroistoku, Vest-Agder i Aust-Agder na istoku.

Uglavnom je priobalni okrug sa mnoštvom fjordova, plaža i ostrva. Najveće ostrvo je Karmøy dok je najveći zaliv Boknafjorden. veliki najveći zaliv, sa mnogo fjordova odvaja od nje.

Treće po veličini gradsko područje Norveške se nalazi u okrugu Rogaland. Stavanger, glavni grad, zajedno sa Sandnesom, Randabergom i Solom, je rangiran iznad Trondheima.

Reference

Vanjski linkovi
Službena stranica okruga

Rogaland
Rogaland

Rogaland


Deadmau5  (føddur 5. januar 1981 í Niagara Falls, Ontario, Kanada; borgarliga navn: Joel Thomas Zimmerman) er ein kanadiskur tónleikaframleiðari. Í 2012 var sangurin, Raise Your Weapon, sum føroyska Greta Svabo Bech syngur, tilnevndur eina Grammy Award. Sangurin er av studiofløguni 4x4=12, sum eisini varð tilnevnd á Grammy Awards 2012.

Tónleikaútgávur

Studioalbum
2008 - Random Album Title
2009 - For Lack of a Better Name
2010 - 4x4=12
2012 - Album Title Goes Here

Talgiltar útgávur
2005 - Get Scraped
2006 - Vexillology
2008 - Project 56
2012 - Sex Slave

EP
2007 - Eveything Is Complicated
2007 - Full Circle
2012 - The Veldt

Stakløg
2006 - Whispers við Melleefresh
2006 - Afterhours við Melleefresh
2006 - Sex Slave við Melleefresh
2006 - Hey Baby við Melleefresh
2006 - Cocktail Queen við Melleefresh
2008 - Reward Is More Cheese
2008 - Arguru
2008 - Fifths
2008 - Move For Me, gestasangari: Kaskade
2008 - Clockwork
2008 - Hi Friend!, gestasangari: MC Flipside
2008 - Not Exactly/We Fail
2008 - Attention Whore, gestasangari Melleefresh
2008 - Alone With You
2009 - Slip
2009 - Word Problems
2009 - I Remember featuring Kaskade
2009 - Ghosts 'N' Stuff, gestasangari: Rob Swire
2009 - Dr. Funkenstein
2010 - Strobe
2010 - Sofi Needs A Ladder, við SOFI
2010 - Some Chords
2010 - Right This Second
2010 - Bad Selection
2010 - I Said featuring Chris Lake
2010 - Animal Rights, gestasangari: Wolfgang Gartner
2010 - Raise Your Weapon, gestasangari: Great Svabo Bech
2011 - HR 8938 Cephei
2011 - Aural Psynapse
2012 - Maths
2012 - The Veldt gestasangari: Chris James
2012 - Professional Griefers, gestasangari: Gerard Way

Uppsamlingsfløgur
2009 - It Sounds like

DJ-vinarlig mix-album
2008 - At Play
2009 - At Play 2
2010 - At Play 3
2011 - Melleefresh vs deadmau5 At Play
2012 - At Play 4

Heiður

Heiðurslønir
 Juno Awards
 2008 Dance Recording of the Year, All U Ever Want mit Billy Newton-Davis.
 2009 Dance Recording of the Year, Random Album Title.
 2010 Dance Recording of the Year, For Lack of a Better Name.

  Beatport Music Awards
 2008 Besti Electro House artistur.
 2008 Besti Progressive House artistur.
 2008 Besta staklag, Not Exactly.
 2008 Besti Remix, 3. pláss, Burufunk vs. Carbon Community - Community Funk (Deadmau5 Remix).
 2009 Besti Electro House artistur.
 2009 Besti Progressive House artistur.

 DJmag.com Top 100 DJs Poll
 2008 Besti Nýggi artistur, 11.-besti DJ
 2009 6.-besti DJ
 2010 4.-besti DJ
 2011 4.-besti DJ
 2012 5.-besti DJ

 International Dance Music Awards (IDMA)
 2010 Besti artistur (Solo)
 2010 Besti amerikanski DJ
 2010 Besti Electro Track, Ghosts 'N' Stuff

Tilnevningar
 2008 Juno Dance Recording of the Year, After Hours saman við Melleefresh
 2008 Beatport Music Awards Bester Remix 2007, Burufunk and Carbon Community's Community Funk (Deadmau5 Remix).
 2009 Grammy Awards, Best Remixed Recording, Non-Classical, The Longest Road (Deadmau5 Remix) av Morgan Page gestasangari: Lissie.
 2009 Juno Dance Recording of the Year, Move for Me saman við Kaskade.
 2009 Juno Dance Recording of the Year, Random Album Title.
 2010 International Dance Music Award, Best Progressive/Tech Track, Strobe.
 2010 International Dance Music Award, Best Global DJ.
 2010 International Dance Music Award, Best Producer.
 2010 International Dance Music Award, Best Video, Ghosts 'N' Stuff (Regie Colin O'Toole).
 2012 Grammy Awards, Best Dance Recording, Raise Your Weapon - Deadmau5 við føroysku songkvinnuni Greta Svabo Bech
 2012 Grammy Awards, Best Dance/Electronica Album, 4x4=12 - Deadmau5
 2012 Grammy Awards, Best Remixed Recording, Non-Classical, Rope (Deadmau5 Mix) av Foo Fighters.
 2013 Grammy Awards, Bestes Dance-/Electronica-Album, Album Title Goes Here - Deadmau5
 2013 Grammy Awards, Best Remixed Recording, Non-Classical, The Veldt (Tommy Trash Remix) - Deadmau5 við sangaranum Chris James

Keldur

Slóðir úteftir

Kanadiskir tónleikarar
Føðingar í 1981

Deadmau5


Biografia
È figlio d'arte; il padre, Roberto Antonelli, è stato anch'egli un calciatore e anche lui ha indossato la maglia del Milan, con cui ha vinto lo "scudetto della stella".

Caratteristiche tecniche
Nato come esterno di fascia e arretrato successivamente nel ruolo di terzino sinistro, Antonelli era molto dotato in fase di spinta; inoltre, aveva dimostrato di saper essere efficace anche sotto porta, avendo collezionato un buon numero di assist e reti nel corso della sua carriera.

Carriera

Club
Antonelli ha militato nel settore giovanile del  e del Milan, dove è stato anche capitano della squadra Primavera. Ha debuttato con il Milan l'8 novembre 2006 nella partita di Coppa Italia Milan-Brescia (4-2) entrando in campo all'inizio del secondo tempo. L'esordio in Serie A è avvenuto a 19 anni, in Udinese-Milan (0-3) del 23 dicembre 2006, quando è sceso in campo all'85' per sostituire Clarence Seedorf.

Nell'estate 2007, è stato ceduto in prestito al  in Serie B, dove nella prima parte della stagione ha ottenuto 17 presenze in campionato realizzando 1 gol. Il 31 gennaio 2008 il Milan lo ha girato in prestito al  con diritto di riscatto a favore dei ducali che in estate, dopo la retrocessione in Serie B, lo hanno preso in comproprietà con i rossoneri.

Nell'estate 2009, dopo una stagione in Serie B con 14 presenze coronata con la promozione in Serie A, il Parma lo ha riscattato definitivamente dal Milan. Il 10 aprile 2010 ha segnato il suo primo gol in Serie A in Napoli-Parma (2-3).
In tutto con il Parma ha giocato 61 partite e segnato 1 gol.

Gli anni a Genova
Nel gennaio 2011 è stato ceduto al Genoa (nella stessa squadra dove gioco' anche il padre dal 1982 al 1984) nell'affare che ha coinvolto anche Raffaele Palladino e Francesco Modesto, passati al Parma. Ha esordito in maglia rossublu il 27 febbraio 2011 contro il , subentrando al 51º minuto di gioco a Emiliano Moretti. Il 17 aprile 2011 ha segnato la prima rete in maglia rossoblu contro il Brescia, realizzando nei minuti di recupero del secondo tempo il gol del definitivo 3-0 su assist di Rodrigo Palacio.
Nella stagione successiva, esordisce in Coppa Italia il 21 agosto 2011 a Marassi contro la  (vittoria per 4-3). In campionato invece gioca al debutto l'11 settembre in occasione del pareggio casalingo (2-2) contro l'Atalanta. Tormentato da infortuni muscolari chiude la stagione con appena 11 presenze.
Deferito per i fatti di Genoa- (1-4) del campionato di Serie A 2011-2012, il 6 ottobre 2012 la Procura federale ha chiesto 30.000 euro di multa per Antonelli e altri suoi 14 compagni di squadra ma il procedimento è terminato con un non luogo a procedere nei suoi confronti il successivo 9 ottobre.
Il 10 febbraio 2013 in occasione della gara contro il  è entrato in campo indossando la fascia di capitano della società ligure. Il 17 marzo segna il suo primo goal stagionale contro la Fiorentina con un bel tiro al volo di destro segnando il momentaneo 2 a 2 a Firenze.

La stagione successiva esordisce a Milano contro l'Inter ma, dopo la seconda giornata subisce un infortunio alla caviglia che lo costringe a stare fuori dal campo per circa un mese.
Con l'avvento di Gasperini sulla panchina del Genoa, torna titolare giocando a centrocampo largo a sinistra nel 3-4-3 del tecnico di Grugliasco. Il 19 gennaio 2014 a Marassi segna il suo primo gol stagionale firmando l'1-0 con cui i grifoni si impongono sull'Inter, portando alla vittoria il Genoa contro i nerazzurri dopo vent'anni. Il 9 febbraio segna un altro gol importante ai fini statistici per la storia del Genoa. Con il suo gol vittoria nella trasferta di Livorno permette infatti alla squadra rossoblu di espugnare lo Stadio Armando Picchi in serie A dopo 77 anni.

L'11 luglio 2014 il presidente del Genoa Enrico Preziosi dichiara che il capitano del Genoa Daniele Portanova non rientra più nel progetto tecnico della squadra rossoblù e afferma che Antonelli sarà il capitano per la nuova stagione. Dopo essere sceso in campo il 24 agosto contro il Lanciano nel terzo turno preliminare della Coppa Italia, esordisce in campionato il 31 agosto successivo alla prima giornata contro il Napoli. Il 9 novembre, in occasione della trasferta a Cagliari (1-1), gioca la sua partita numero 100 con la maglia del Genoa. Segna il suo primo gol stagionale il 24 novembre nella gara casalinga pareggiata 1-1 contro il Palermo. Si ripete la domenica successiva a Cesena segnando il gol del momentaneo 2-0 per i grifoni nella sfida poi vinta 3-0 contro la squadra romagnola, che la formazione rossoblù non batteva al Dino Manuzzi in una gara di serie A dal 1982, quando a decidere l'incontro fu proprio suo padre Roberto Antonelli.

In questa stagione gioca 20 partite segnando 3 gol. In tutto con la maglia del Genoa ha messo insieme 109 presenze e 8 gol.

Milan
Il 2 febbraio 2015 ritorna al Milan con la formula del prestito con obbligo di riscatto (fissato a 4,5 milioni €), firmando un contratto fino al giugno 2018 e scegliendo di indossare la maglia numero 31. Il 7 febbraio seguente esordisce con la maglia rossonera nella partita contro la Juventus segnando il gol del momentaneo 1-1, con la gara che finirà 3-1 per i bianconeri. Conclude la stagione con 12 presenze e 1 rete.

La stagione successiva con Mihajlović come allenatore viene impiegato quasi sempre come titolare, e segna il suo secondo gol in maglia rossonera il 28 ottobre nella partita vinta 1-0 contro il Chievo. Conclude la stagione con 28 presenze in campionato e 3 gol.

Il 23 dicembre 2016 vince il suo primo trofeo da professionista, la Supercoppa Italiana, battendo 5-4 ai rigori la Juventus a Doha. Durante i quarti di finali di Coppa Italia (Milan-Juventus 1-2), dopo l'uscita di Ignazio Abate, diventa per la prima volta capitano dei rossoneri.

Il 27 luglio 2017, all'età di 30 anni, fa il suo esordio nelle competizioni UEFA per club, in occasione della partita d'andata del terzo turno preliminare di Europa League vinta per 1-0 in casa dei rumeni del Craiova, mentre il 17 agosto arriva anche il suo primo gol in Europa, durante il match valevole per i play-off sempre di Europa League vinto per 6-0 in casa contro lo . In totale con la maglia rossonera colleziona 66 presenze e 6 goal.

Empoli
Il 10 agosto 2018 risolve definitivamente il contratto con il Milan, trasferendosi un giorno dopo all'Empoli, compagine con cui retrocede nella serie cadetta al termine della prima stagione.

Il 5 ottobre 2020, dopo due stagioni condizionate dai problemi fisici, rescinde il suo contratto coi toscani.

Miami FC e ritiro dal calcio giocato
Il 17 febbraio 2021, Antonelli passa al , squadra militante nella USL Championship, secondo livello del sistema calcistico statunitense.

Nella sua prima stagione nel capoluogo della Florida, il difensore colleziona 11 presenze in campionato, contribuendo così al raggiungimento dei play-off, da cui però la sua squadra viene subito estromessa ad opera del .

Anche nella seconda annata, in cui il terzino scende in campo otto volte lungo il campionato, il club raggiunge la fase dei play-off, ma subisce un'altra eliminazione al primo turno, questa volta a favore dei Tampa Bay Rowdies. Alla fine della stagione 2022, Antonelli annuncia il proprio ritiro dal calcio giocato, dopo aver collezionato in tutto 299 presenze e 17 reti fra i professionisti, più 13 incontri in Nazionale.

Nazionale
Il 28 agosto 2010 ha ottenuto la prima convocazione nella nazionale maggiore da parte del CT Cesare Prandelli per le partite contro  e , valide per le qualificazioni all'Europeo 2012. Ha esordito il 3 settembre successivo, a 23 anni, entrando al posto di Cassano nel secondo tempo della partita contro l'Estonia disputata a Tallinn. Quattro giorni dopo, gioca la sua prima partita da titolare contro le , restando in campo per tutti i 90'.

Il 17 marzo 2013 è nuovamente convocato da Cesare Prandelli per le amichevoli contro Brasile e Malta; nella partita contro il Brasile subentra a Mattia De Sciglio al 74' minuto.

Statistiche

Presenze e reti nei club
Statistiche aggiornate al 9 ottobre 2022.

Cronologia presenze e reti in nazionale

Palmarès

Milan: 2016

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Calciatori figli d'arte
Calciatori della Nazionale italiana
Calciatori campioni d'Europa di club

Luca Antonelli


An Atrobucca kyushini in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Sasaki ngan Kailola hadton 1988. An Atrobucca kyushini in nahilalakip ha genus nga Atrobucca, ngan familia nga Sciaenidae. Ginklasipika han IUCN an species komo kulang hin datos. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Atrobucca

Atrobucca kyushini


Kaliwatan sa insekto ang Acidoproctus fuligulae. Una ning gihulagway ni Eichler ni adtong 1948. Ang Acidoproctus fuligulae sakop sa kahenera nga Acidoproctus, ug kabanay nga Philopteridae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Galeriya sa hulagway

Insekto
Acidoproctus

Acidoproctus fuligulae


Caratteristiche tecniche
Colin Hendry nasce calcisticamente come attaccante. È durante la sua prima esperienza al  che avviene la trasformazione in arcigno difensore.

Carriera

Giocatore

Club
Cresce calcisticamente nelle file delle squadre locali Keith e Islavale. Nel 1983 il Dundee Football Club gli offre un contratto da professionista. A metà della stagione 1986/1987  si trasferisce in Inghilterra, al , dove registra 102 presenze e ben 22 gol fino a dicembre 1989, quando viene prelevato dal .  Qui le cose vanno a gonfie vele per lui fino a essere nominato giocatore dell'anno nella stagione 1989/1990. A fine stagione, l'allenatore della squadra, Howard Kendall decide di lasciare la squadra. Il suo sostituto, Peter Reid, non prende troppo in considerazione il giocatore, così, a Colin, non resta che lasciare Manchester per tornare al . Il ritorno a Blackburn coinciderà con uno dei momenti migliori per la squadra, il culmine sarà la vittoria in Premiership nel 1995. Nel 1998 il Blackburn arriva penultimo e viene retrocesso.

Colin lascia l'Inghilterra per coronare il suo sogno di infanzia, giocare per il . Qui centra il grande slam scozzese il primo anno vincendo campionato, coppa di lega e coppa di Scozia. I rapporti con l'allenatore Dick Advocaat però non sono dei migliori. L'allenatore olandese sostiene infatti che Colin non sia il suo "giocatore tipo". Alla fine della stagione 2000 Colin lascia la Scozia e torna in Inghilterra, dove gioca per il Coventry City, il Bolton Wanderers, il Preston North End e, infine, Il . Nel 2003 decide di lasciare il calcio giocato per diventare allenatore.

Nazionale
Vanta 51 presenze e 3 gol con la maglia della nazionale di calcio scozzese, con la quale ha partecipato al Campionato europeo 1996 in Inghilterra e il Mondiale francese 1998.

Nella sua carriera in nazionale (51 presenze) ha segnato solo 3 reti. Due di queste le ha segnate nella sua ultima partita giocata per la nazionale il 28 marzo 2001 contro  (4-0), partita che costò anche al giocatore 6 giornate di squalifica, per le gomitate al sammarinese Nicola Albani.

Allenatore
La sua carriera di allenatore comincia nel 2004, esattamente nella squadra in cui era finita quella di giocatore, il . L'esperienza dura circa un anno e mezzo. Nel novembre 2004 viene esonerato.
Dal giugno 2006 ricopre il ruolo di allenatore in seconda nelle file del Boston United.

Palmarès

Club

Competizioni nazionali

Blackburn: 1994-1995

Rangers: 1998-1999, 1999-2000

Rangers: 1998-1999, 1999-2000

Rangers: 1998-1999

Individuale
 Calciatore dell'anno del : 1
1989

Note

Collegamenti esterni

Allenatori di calcio scozzesi
Calciatori scozzesi
Calciatori della Nazionale scozzese

Colin Hendry


An Meizodon krameri in uska species han Colubridae nga ginhulagway ni Beat Schätti hadton 1985. An Meizodon krameri in nahilalakip ha genus nga Meizodon, ngan familia nga Colubridae.

Mabibilngan ini ha Kenya. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Meizodon

Meizodon krameri


Wulfila parvulus là một loài nhện trong họ Anyphaenidae.

Loài này thuộc chi Wulfila. Wulfila parvulus được Richard C. Banks miêu tả năm 1898.

Chú thích

Tham khảo

Wulfila

Wulfila parvulus


José Antonio Rodríguez (kubański piłkarz)
 José Antonio Rodríguez (meksykański piłkarz)

José Antonio Rodríguez


Porcellium conspersum là một loài chân đều trong họ Trachelipodidae. Loài này được Koch miêu tả khoa học năm 1841.

Chú thích

Tham khảo

Porcellium

Porcellium conspersum


Hahnia carmelita là một loài nhện trong họ Hahniidae.

Loài này thuộc chi Hahnia. Hahnia carmelita được Gershom Levy miêu tả năm 2007.

Chú thích

Tham khảo

Hahnia

Hahnia carmelita


Paragnathia formica là một loài chân đều trong họ Gnathiidae. Loài này được Hesse miêu tả khoa học năm 1864.

Hình ảnh

Chú thích

Tham khảo

Paragnathia

Paragnathia formica


Aziridin je organski spoj koje se sastoji od tročlanog henerociklusa (CH2)2NH. To je bezbojna, toksična, isparljiva tečnost koja je od značajnog praktičnog interesa.  Aziridin je otkrio hemičar Siegmund Gabriel 1888. Njegovi derivati, takođe poznati kao aziridini, su od šireg interesa u medicinskoj hemiji.

Struktura
Ugao veze u aziridinu je približno 60°, znatno manji od normalnog ugljikovodičnog veznog ugla od 109,5°, što rezultira deformacijom ugla kao u uporedivom ciklopropanu i molekuli etilen-oksida. U takvim spojevima vezu objašnjava model banana-veza. Aziridin je manji bazan od acikličnih alifatskih amina, sa pKa od 7,9 za konjugirtanu kiselinu, zbog povećanja orbitalne hibridizacije slobodnog elektronskog para dušika. Ugaona deformacija u aziridinu takođe povećava barijeru za inverziju dušika. Ova visina barijere dozvoljava izolaciju odvojenih invertomera, naprimjer cis i trans invertomera N-hloro-2-metilaziridina.

Sinteza i upotreba

Aziridin se industrijski proizvodi iz aminoetanola na dva srodna načina. Nippon Shokubai proces zahtijeva oksidni katalizator i visoke temperature da bi se izvršila dehidracija. U Wenkerovoj sintezi, aminoetanol se pretvara u sulfat-ester, koji se podvrgava eliminaciji sulfata izazvanoj bazom. Stariji metodi su detaljno opisali aminaciju 1,2-dihloretana i ciklizaciju 2-hloretilamina.

Aziridin formira širok spektar polimernih derivata, poznatih kao polietilenimini. Ove i srodne vrste su korisna sredstva za umrežavanje i prekursori za premaze.

Sigurnost
Aziridin je veoma toksičan sa LD50 od 14 mg (oralno, pacovi). Nadražuje kožu. Kao sredstvo za alkilaciju, također je mutagen. Reaktivan je prema DNK, potencijalno relevantan za njegovu mutagenost. Čini se da su spojevi koja sadrže aziridin također opasni.

Također pogledajte
Binarni etilenimin, dimerni oblik aziridina
Etilamin

Reference

Funkcionalne grupe
Kancerogeni IARC grupe 2B
Aziridini

Aziridin


Hankovský potok – potok, lewy dopływ rzeki Štítnik na Słowacji. Wypływa na wysokości około 660 m na południowych zboczach łączących szczyty Veľký Radzim (991 m) i Kilhov (854 m) na Pogórzu Rewuckim (Revucká vrchovina) na Słowacji. Spływa w kierunku południowym przez miejscowości Hanková, Markuška, Koceľovce i Roštár. W tej ostatniej miejscowości uchodzi do Štítnika. Następuje to na obszarze niezabudowanym, na wysokości nieco poniżej 300 m n.p.m.

Hankovský potok ma długość 11,5 km i jest ciekiem 5 rzędu.Posiada wiele dopływów spływających z obydwu zboczy doliny. Ważniejsze z nich to: Kotelnica, Paškov potok i Brdárka – wszystkie w górnym jego biegu, wśród porośniętych lasem zboczy gór wznoszących się nad miejscowością Hanková.

Przypisy

Wody Rudaw Słowackich
Dorzecze Sajó

Hankovský potok