{{taksokvir
|boja=lightgreen
| naziv = Asperula
| slika =  Asperula arvensis0.jpg
| slika_opis = Asperula arvensis
|slika_širina=250px
| regnum = Plantae
| divisio = Magnoliophyta
| classis = Magnoliopsida
| ordo = Gentianales
| familia = Rubiaceae
| subfamilia = Rubioideae
| tribus = Rubieae
| genus = Asperula
| genus_authority = L.
| razdioba_stepen=Vrste
| razdioba=Vidi tekst
| sinonimi =Chrozorrhiza Ehrh. (1789).Asterophyllum Schimp. & Spenn. en Spenn. (1829).Leptunis Steven (1856).Blepharostemma Fourr. (1868).Cynanchica Fourr. (1868).Galiopsis St.-Lag.
}}Asperula, poznata kao lazarkinje, je jedan od mnogih rodova cvjetnica u porodici Rubiaceae. Obuhvata oko 195 vrsta, koje su rasprostranjene u dijelovima Evrope, sjeverne Afrike, umjerene i suptropske Azije do Australazije.

Vrste

 Asperula abbreviata (Halacsy) Rech.f.
 Asperula abchasica V.I.Krecz.
 Asperula accrescens Klokov
 Asperula acuminata I.Thomps.
 Asperula affinis Boiss. & A.Huet
 Asperula albiflora Popov
 Asperula ambleia Airy Shaw
 Asperula apuana (Fiori) Arrigoni
 Asperula arcadiensis Sims
 Asperula aristata L.f.
 Asperula arvensis L.
 Asperula assamica Meisn.
 Asperula asterocephala Bornm.
 Asperula asthenes Airy Shaw
 Asperula azerbaidjanica Mam
 Asperula badachschenica Pachom.
 Asperula baenitzii Heldr. ex Boiss.
 Asperula balchanica Bobrov
 Asperula baldaccii (Halacsy) Ehrend.
 Asperula beckiana Degen
 Asperula biebersteinii V.I.Krecz
 Asperula boissieri Heldr. ex Boiss.
 Asperula borbasiana (Korica) Korica
 Asperula bornmuelleri Velen. ex Bornm.
 Asperula boryana (Walp.) Ehrend.
 Asperula botschantzevii Pachom.
 Asperula brachyantha Boiss.
 Asperula brachyphylla Trigas & Iatrou
 Asperula breviflora Boiss.
 Asperula brevifolia Vent.
 Asperula bryoides Stapf
 Asperula calabra (Fiori) Gavioli
 Asperula capitata Kit. ex Schult.
 Asperula capitellata Hausskn. & Bornm.
 Asperula carpatica Morariu
 Asperula charophyton Airy Shaw
 Asperula chlorantha Boiss. & Heldr.
 Asperula ciliatula Pachom.
 Asperula cilicia Hausskn. ex Ehrend.
 Asperula comosa Schönb.-Tem.
 Asperula conferta Hook.f.
 Asperula congesta Tschern.
 Asperula crassifolia L.
 Asperula crassula Greuter & Zaffran
 Asperula cretacea Willd. ex Roem. & Schult.
 Asperula cristata (Sommier & Levier) V.I.Krecz
 Asperula cunninghamii Airy Shaw & Turrill
 Asperula cymulosa (Post) Post
 Asperula cynanchica L.
 Asperula cypria Ehrend.
 Asperula cyrenaica (E.A.Durand & Barratte) Pamp.
 Asperula czukavinae Pachom. & Karim
 Asperula dasyantha Klokov
 Asperula deficiens Viv.
 Asperula diminuta Klokov
 Asperula doerfleri Wettst.
 Asperula elonea Iatrou & Goergiadis
 Asperula euboea (Ehrend.) ined.
 Asperula euryphylla Airy Shaw & Turrill
 Asperula fedtschenkoi Ovcz. & Tschernov
 Asperula fragillima Boiss. & Hausskn.
 Asperula friabilis Schönb.-Tem.
 Asperula galioides M.Bieb.
 Asperula garganica Huter
 Asperula gemella Airy Shaw & Turrill
 Asperula geminifolia F.Muell.
 Asperula glabrata Tschern.
 Asperula glareosa Ehrend.
 Asperula glomerata (M.Bieb.) Griseb.
 Asperula gobica ined.
 Asperula gorganica Schönb.-Tem. & Ehrend.
 Asperula gracilis C.A.Mey.
 Asperula graveolens M.Bieb. ex Schult. & Schult.f.
 Asperula gunnii Hook.f. - Mountain woodruff
 Asperula gussonei Boiss.
 Asperula haphneola O.Schwarz
 Asperula hercegovina Degen
 Asperula hexaphylla All.
 Asperula hirsuta Desf.
 Asperula hirta Ramond
 Asperula hoskingii I.Thomps.
 Asperula icarica Ehrend. & Schönb.-Tem.
 Asperula idaea Halacsy
 Asperula inopinata Schönb.-Tem.
 Asperula insignis (Vatke) Ehrend.
 Asperula insolita Pachom.
 Asperula intersita Klokov
 Asperula x jordanii E.P.Perrier & Songeon
 Asperula karategini Pachom. & Karim.
 Asperula kemulariae Manden.
 Asperula kotschyana (Boiss. & Hohen.) Boiss.
 Asperula kovalevskiana Pachom.
 Asperula kryloviana Sergeev
 Asperula lactea (Porta) Brullo
 Asperula laevigata L.
 Asperula lasiantha Nakai - Korean woodruff
 Asperula libanotica Boiss.
 Asperula lilaciflora Boiss.
 Asperula lipskyana V.I.Krecz
 Asperula litardierei Humbert
 Asperula littoralis Sm.
 Asperula lutea Sm.
 Asperula lycia Stapf
 Asperula majoriflora Borbas ex Formanek
 Asperula malevonensis Ehrend. & Schönb.-Tem.
 Asperula markothensis Klokov
 Asperula mazanderanica Ehrend.
 Asperula microphylla Boiss.
 Asperula minima Hook.f.
 Asperula molluginoides (M.Bieb.) Rchb.
 Asperula mungieri Boiss. & Heldr.
 Asperula muscosa Boiss. & Heldr.
 Asperula naufraga Ehrend. & Gutermann
 Asperula neglecta Guss.
 Asperula neilreichii Beck
 Asperula nitida Sm.
 Asperula nuratensis Pachom.
 Asperula oblanceolata I.Thomps.
 Asperula oetaea (Boiss.) Heldr. ex Halacsy
 Asperula ophiolithica Ehrend.
 Asperula oppositifolia Regel & Schmalh.
 Asperula orientalis Boiss. & Hohen.
 Asperula pauciflora Tschern.
 Asperula paui Font Quer
 Asperula pedicellata Klokov
 Asperula peloritana C.Brullo
 Asperula perpusilla Hook.f.
 Asperula pestalozzae Boiss.
 Asperula pinifolia (Boiss.) Ehrend. & Schönb.-Tem.
 Asperula podlechii Schönb.-Tem.
 Asperula polymera I.Thomps.
 Asperula pontica Boiss.
 Asperula popovii Schischk.
 Asperula x portae Peruzzi
 Asperula prostrata (Adams) K.Koch
 Asperula pseudochlorantha Ehrend.
 Asperula puberula Halacsy & Sint.
 Asperula pubescens (Willd.) Ehrend.
 Asperula pugionifolia Tschern.
 Asperula pulchella (Podlech) Ehrend. & Schönb.-Tem.
 Asperula pulvinaris Heldr. ex Boiss.
 Asperula pumila Moris
 Asperula purpurea (L.) Ehrend.
 Asperula pusilla Hook.f.
 Asperula rechingeri Ehrend. & Schönb.-Tem.
 Asperula rezaiyensis Schönb.-Tem.
 Asperula rigida Sm.
 Asperula rigidula (Halacsy) Halacsy
 Asperula rumelica Boiss.
 Asperula rupestris Tineo
 Asperula rupicola Jord.
 Asperula samia D.H.Christ & Goeriadis
 Asperula saxicola Ehrend.
 Asperula scabrella Tschern.
 Asperula scoparia Hook.f.
 Asperula scutellaris Vis.
 Asperula semanensis Schönb.-Tem. & Ehrend.
 Asperula serotina (Boiss. & Heldr.) Ehrend.
 Asperula seticornis Boiss.
 Asperula setosa Jaub. & Spach
 Asperula sherardioides Jaub. & Spach
 Asperula sintenisii Asch. ex Bornm.
 Asperula sordide-rosea  Popov
 Asperula staliana Vis.
 Asperula stricta Boiss.
 Asperula strishovae Pachom. & Karim
 Asperula suavis Fisch.
 Asperula suberosa Sm.
 Asperula subsimplex Hook.f.
 Asperula subulifolia Airy Shaw & Turrill
 Asperula suffruticosa Boiss. & Heldr.
 Asperula supina M.Bieb.
 Asperula syrticola (Miq.) Airy Shaw & Turrill
 Asperula szovitsii Ehrend. & Schönb.-Tem.
 Asperula taurina L.
 Asperula taygetea Boiss. & Heldr.
 Asperula tenella Heuff. ex Degen
 Asperula tenuifolia Boiss.
 Asperula tenuissima K.Koch
 Asperula tephrocarpa Czern. ex Popov & Chrshan.
 Asperula tetraphylla (Airy Shaw & Turrill) I.Thomps.
 Asperula tinctoria L. -
 Asperula tournefortii Sieber ex Spreng.
 Asperula tragacanthoides Brullo
 Asperula trichodes J.Gray ex DC.
 Asperula trifida Makino
 Asperula virgata Hub.-Mor. ex Ehrend. & Schönb.-Tem.
 Asperula visianii Korica
 Asperula wettsteinii Adamovic
 Asperula wimmeriana Airy Shaw & Turrill
 Asperula woloszczakii Korica
 Asperula woronowii V.I.Krecz.
 Asperula xylorrhiza'' Nabelek

Reference

Vanjski linkovi

Asperula in the World Checklist of Rubiaceae

Rubiaceae

Flora Bosne i Hercegovine

Asperula


Unipolarni odnosno FET (eng. Field-effect transistor) tranzistori su oni kojima se naponski upravlja jačinom struje, tj. električnim poljem pa su zbog toga i dobili naziv tranzistori sa efektom polja. Elektrode FET-a:
 uvod ("source")
 odvod ("drain")
 upravljačka elektroda ("gate")

Source i Drain su elektrode izvedene iz slojeva poluprovodnika koje povezuju "kanal". Zavisno o tipu poluprovodnika od kojeg je izrađen kanal razlikujemo dva tipa unipolarnih tranzistora: N-kanalni i P-kanalni.

Upravljačka elektroda može biti izolovana od kanala ili spojena sa kanalom. Zato prema konstrukciji razlikujemo: spojni FET (JFET) i FET sa izolovanim gate-om (MOSFET)

Princip rada spojnog FET-a (JFET)

Kod spojnog FETa gate i kanal formiraju PN spoj, koji mora biti inverzno polarisan tako da preko gate-a ne teče struja:

U suprotnom tranzistor bi bio spaljen. U slučaju N-kanalnog tranzistora P-gate se priključuje na -, a N-source na +. Izvor u izlaznom krugu (Udd) treba da pokrene većinske nosioce struje u kanalu da se kreću od source-a prema drain-u. Kod N-kanalnog većinski su nosioci elektroni pa da bi se kretali prema drain-u on mora biti pozitivan. Zato je drain priključen na + pol izvora Udd.

Na inverzno polarisanom PN spoju, gate-kanal nastaje zaporni sloj. Što je napon inverzne polarizacije veći, zaporni sloj je širiji, pa je kanal uži, i obrnuto. Ako je kanal uži manje je elektrona u njemu pa je struja Id manja. Prema tome napon Ugs određuje širinu kanala a atime i jačinu struje kroz tranzistor.

MOSFET tranzistori

MOSFET tranzistori imaju slične osobine kao i JFET, ali se razlikuju od njega po konstrukciji i principu rada. Izlaznom strujom MOSFET-a upravlja se pomoću električnog polja izazvanog djelovanjem ulaznog napona, slično kao kod JFET-a. Osnovna razlika između JFET-a i MOSFET-a je u tome što se u ulaznom kolu JFET-a nalazi inverzno polarisan PN spoj, (gejt-kanal), zbog čega je ulazna otpornost velika, dok je kod MOSFET-a ugrađen tanak sloj izolacionog materijala između gate-a i kanala u ulaznom kolu, tako da je ulazna otpornost još veća i dostiže vrijednost do Ω. Kod MOSFET-a razlikujemo:
 N-kanalni osiromašeni MOSFET
 N-kanalni obogaćeni MOSFET
 P-kanalni osiromašeni MOSFET
 P-kanalni obogaćeni MOSFET

Statičke karakteristike FET-a
Statičke karakteristike FET-a grafički predstavljaju zavisnost ulaznog napona Ugs, izlaznog napona Uds i izlazne struje Id kada su u kolo priključeni samo izvor za polarizaciju gate-a Ug i izvor napajanja Ud, kada na ulazu ne djeluje izmjenični signal.

Za FET traznistore značajne su samo izlazne i prijenosne karakteristike. Ulazna struja, zbog vrlo velike ulazne otpornosti FET-a, zanemarljivo je malog intenziteta. Izlazna karakteristika FET-a ima sljedeći matematički zapis:

Prijenosna karakteristika FET-a ima sljedeći matematički zapis:

Reference

Električne komponente
Tranzistori

Unipolarni tranzistori


An Olethrius villosus in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Dillon hadton 1952. An Olethrius villosus in nahilalakip ha genus nga Olethrius, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Fiji. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Olethrius

Olethrius villosus


An Gephyroberyx japonicus in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Döderlein hadton 1883. An Gephyroberyx japonicus in nahilalakip ha genus nga Gephyroberyx, ngan familia nga Trachichthyidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Gephyroberyx

Gephyroberyx japonicus


Bukid ang Pasir Sandaan sa Indonesia. Nahimutang ni sa lalawigan sa Jawa Barat, sa kasadpang bahin sa nasod,  km sa habagatan-sidlakan sa Jakarta ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Pasir Sandaan, o  ka metros sa ibabaw sa naglibot nga tereyn. Mga  ka kilometro ang gilapdon sa tiilan niini.

Ang yuta palibot sa Pasir Sandaan lain-lain. Kinahabogang dapit sa palibot ang Gunung Haruman,  ka metros ni kahaboga ibabaw sa dagat,  km sa kasadpan sa Pasir Sandaan. Dunay mga  ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Pasir Sandaan may kaayo hilabihan populasyon.. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Garut,  km sa habagatan-kasadpan sa Pasir Sandaan. Sa rehiyon palibot sa Pasir Sandaan, kabukiran talagsaon komon.

Hapit nalukop sa lasang ang palibot sa Pasir Sandaan.  Ang klima habagat. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Oktubre, sa  °C, ug ang kinabugnawan Enero, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Disyembre, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Septiyembre, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Kabukiran sa Jawa Barat
Kabukiran sa Indonesya nga mas taas kay sa 500 metros ibabaw sa dagat nga lebel

Pasir Sandaan


Adenium obesum is 'n vetplant wat deel is van die Apocynaceae familie. Die plant is inheems aan Benin, Burundi, Ethiopië, Ghana, Guinee, Guinee-Bissau, Ivoorkus, Jemen, Kameroen, Kenia, Mali, Mauritanië, Niger, Nigerië, Oman, Saoedi-Arabië, Senegal, Sokotra, Somalië, Soedan, Tanzanië, Togo, Tsjad en Uganda.

Verwysings

Bronne
 Plants of the World Online

Adenium
Flora van Benin
Flora van Burundi
Flora van Ethiopië
Flora van Ghana
Flora van Guinee
Flora van Guinee-Bissau
Flora van Ivoorkus
Flora van Jemen
Flora van Kameroen
Flora van Kenia
Flora van Mali
Flora van Mauritanië
Flora van Niger
Flora van Nigerië
Flora van Oman
Flora van Saoedi-Arabië
Flora van Senegal
Flora van Sokotra
Flora van Somalië
Flora van Soedan
Flora van Suid-Afrika
Flora van Tanzanië
Flora van Togo
Flora van Tsjad
Flora van Uganda

Adenium obesum


An Liachirus in uska genus han Actinopterygii. An Liachirus in nahilalakip ha familia nga Soleidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Liachirus

Liachirus


Tole alascensis là một loài chân đều trong họ Janiroidea incertae sedis. Loài này được Benedict miêu tả khoa học năm 1905.

Chú thích

Tham khảo

Tole

Tole alascensis


Mona Jhaveri is an American biotech scientist and entrepreneur notable for innovative approaches to cancer research, detection, and funding. From 2005 to 2010, she founded and ran Foligo Therapeutics Inc., a biotech startup that worked to develop and commercialize a DNA-based compound as a potential treatment for ovarian cancer. She is also the founder and executive director of Sound Affects, a nonprofit organization dedicated to improving financing for cancer research through collaboration with musicians.

Education
Jhaveri received a bachelor's degree from SUNY Binghamton, and a doctorate in biochemistry from the Wake Forest School of Medicine.

Career
Jhaveri worked as a postdoc at the National Cancer Institute in Maryland (1997–2001), where she co-discovered the compound FOLIGO 002 with Patrick Elwood. She continued to develop the compound as a potential cancer therapeutic at Georgetown Lombardi Comprehensive Cancer Center.

From 2002 to 2005 she specialized in intellectual property and technology transfer at the Ludwig Institute for Cancer Research in New York City, where she filed patents for vaccines and licensed them to biotechnology and pharmaceutical companies.

In 2006, she founded Foligo Therapeutics, a biotech company with a mission of developing ways to improve the detection and treatment of ovarian cancer. This included working to commercialize a DNA-based therapeutic compound as a potential treatment for ovarian cancer. Foligo Therapeutics later folded due to lack of funds.

Subsequently, Jhaveri founded Sound Affects, a non-profit organization dedicated to "changing how the war on cancer is fought and financed." Sound Affects, using a crowd-funding model, partners with independent musical artists to raise awareness and funding for cancer campaigns. Artists are motivated to raise money knowing that if they win, they can perform at an event that will provide them with exposure. For example, two acts participating with Sound Affects in 2015 raised enough money to win an opportunity to perform during New York Fashion Week.

Awards and honors
Jhaveri received the SPORE Fellowship Award for Breast Cancer Research at the Georgetown Lombardi Comprehensive Cancer Center in 2001. In 2008, she received the Cartier Women's Initiative Award, which was granted to five female entrepreneurs selected by an international jury of entrepreneurs and members of the business community for the creativity, sustainability, and social impact of their start-up projects.

In 2017, Jhaveri was invited to appear on the 2018 SXSW lineup to present her innovative work with Sound Affects.

Personal life
Jhaveri is married and the mother of two children.

Selected publications
Mona S. Jhaveri, Antonina S. Rait, Koong-Nah Chung, Jane B. Trepel, Esther H. Chang (2004) Antisense oligonucleotides targeted to the human α folate receptor inhibit breast cancer cell growth and sensitize the cells to doxorubicin treatment. Molecular Cancer Therapeutics 3: 1505–12

References

Living people
American women biochemists
Cancer researchers
Year of birth missing (living people)
American company founders
American women company founders
American women in business
Binghamton University alumni
Wake Forest School of Medicine alumni
21st-century American women

Mona Jhaveri


Beaver kan referere til

 de Havilland Canada DHC-2 Beaver – et enmotors propel-drevet STOL-fly af de Havilland Canada, primært kendt som et bushfly (1947)
 Beaver Island – den største ø i Lake Michigan og en del af øgruppen ved samme navn
 Jim Beaver – en amerikansk scene, film og tv-skuespiller, dramatiker, manuskriptforfatter og film historiker

Beaver


Snælduont (frøðiheiti - Anas acuta)

Sí eisini
 Fuglar í Føroyum

Fuglar
Anseriformes

Snælduont


Kaliwatan sa alibangbang ang Gymnogramma flavivittella. Una ning gihulagway ni Walsingham ni adtong 1881. Ang Gymnogramma flavivittella sakop sa kahenera nga Gymnogramma, ug kabanay nga Lacturidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Gymnogramma

Gymnogramma flavivittella


An Pseudegalicia tetrops in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Maria Helena M. Galileo ngan Martins hadton 2001. An Pseudegalicia tetrops in nahilalakip ha genus nga Pseudegalicia, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pseudegalicia

Pseudegalicia tetrops


Austrian Airlines AG, spesso abbreviata in Austrian, è la compagnia di bandiera dell'Austria e una sussidiaria del gruppo Lufthansa. La compagnia ha sede presso l'aeroporto Internazionale di Vienna a Schwechat dove mantiene anche il suo hub.

La compagnia è stata costituita nel 1957 dalla fusione di Air Austria e Austrian Airways, ma fa risalire la sua storia al 1923 con la fondazione di Austrian Airways. Per gran parte della sua esistenza, l'azienda è stata un'entità statale. Il 31 marzo 1958, la compagnia effettuò il servizio di linea, volando con un Vickers Viscount in leasing da Vienna a Zurigo e Londra; successivamente acquistò una propria flotta di Viscount. Il 18 febbraio 1963, ordinò il suo primo aereo di linea a reazione, il Sud Aviation Caravelle. Successivamente ha introdotto vari modelli e derivati del Douglas DC-9; entro la fine del 1971, Austrian era un operatore di soli aerei a reazione. Durante gli anni ottanta, introdusse nella sua flotta il DC-9-80, altrimenti noto come McDonnell Douglas MD-80. Vari aerei di linea prodotti da Airbus, Boeing, Fokker e altri produttori sono stati introdotti negli anni ottanta e novanta.

Per tutti gli anni novanta, la compagnia ha cercato nuove alleanze strategiche, oltre a espandere la propria presenza nel mercato del lungo raggio, lanciando nuovi servizi verso la Cina e il Sudafrica. Nel 2000, Austrian è diventata membro di Star Alliance; qualche anno prima era entrata anche nel Gruppo Qualiflyer. Durante gli anni 2000, la compagnia aerea si è espansa attraverso le acquisizioni di Rheintalflug e Lauda Air e ha adottato il nome abbreviato Austrian nel 2003. Durante gli anni 2000, ha subito diversi anni di perdite; nel corso del 2008, all'allora proprietario della compagnia aerea, il governo austriaco, è stato consigliato di privatizzare Austrian tramite la vendita a una società straniera. Nel 2009, il Gruppo Lufthansa ha acquistato Austrian dopo aver ricevuto l'approvazione dalla Commissione Europea a seguito di un'indagine sulla procedura di gara.

A seguito della privatizzazione sono state avviate sia l'espansione della flotta che iniziative di riduzione dei costi durante la ristrutturazione dell'azienda; i cambiamenti visibili includevano variazioni nelle rotte, un nuovo design aziendale e una livrea rivista. A seguito di controversie sindacali su diverse misure di riduzione dei costi, il 1º luglio 2012 tutti i voli dell'Austrian Airlines sono stati trasferiti alla sua controllata, Tyrolean Airways, che operava con il nome Austrian. Il 1º aprile 2015, dopo la conclusione di un nuovo contratto di lavoro, tutti i voli sono stati trasferiti ad Austrian e la Tyrolean Airways è stata fusa nella società madre. Alla fine degli anni 2010 è proseguita la ristrutturazione della flotta e della rete di rotte. Il 17 marzo 2020, la compagnia aerea ha temporaneamente sospeso le operazioni a causa dell'epidemia di COVID-19.

Storia

I primi anni
Il 3 maggio 1923, Walter Barda-Bardenau ricevette l'approvazione dal governo austriaco per la creazione di una compagnia aerea. Partecipò alla neonata Austrian Airlines (in tedesco: Österreichische Luftverkehrs AG) con l'uno percento, mentre le restanti azioni andarono alla compagnia di trasporto ferroviario austriaca (50%) e alla Junkers-Werke (49%).

La flotta iniziale della compagnia era composta da Junkers F 13. Il 14 maggio 1923, il primo volo effettuato dalla neonata compagnia fu effettuato tra Vienna e Monaco, pilotato da Hans Baur. La società era gestita da Junkers Trans European Union. Le sue destinazioni includevano Monaco, Budapest, Norimberga, Graz, Klagenfurt e St. Wolfgang. Alcuni obiettivi in Austria erano serviti con idrovolanti.

Dal 1927, l'azienda acquisì nuovi velivoli con il sostegno del governo. Nello stesso anno strinse un accordo di partnership operativa con Deutsche Luft Hansa. I collegamenti di linea erano pianificati e gestiti congiuntamente dalle due compagnie, mentre venne creata una rete di rotte per Berlino, Budapest e Milano. Nel 1932, Luft Hansa Junkers deteneva una partecipazione del 49% nella società. Dopo essersi ripreso dalle ricadute economiche globali della Grande Depressione, la flotta dell'azienda fu ampliata con l'aggiunta di diversi Junkers Ju 52/3m. La rapida crescita dell'azienda negli anni trenta la portò a diventare la quarta compagnia aerea più grande d'Europa.

Nel 1938, la compagnia iniziò a pianificare rotte per Roma, Parigi e Londra utilizzando una flotta di Junkers Ju 90. Dopo l'annessione dell'Austria da parte della Germania nazista nel marzo 1938, questi piani furono abbandonati. Dal 1º gennaio 1939, la compagnia era completamente sotto il controllo di Lufthansa. Nel giugno 1939 la società fu cancellata dal registro di commercio.

Dopo la seconda guerra mondiale, l'Austria fu nuovamente separata dalla Germania. Mentre riconquistava la sua indipendenza a seguito del Trattato di Stato austriaco del 1955, la nazione appena ricostituita era inizialmente priva di una compagnia aerea nazionale. Durante il 1955, furono rapidamente costituite due compagnie separate, Air Austria e Austrian Airways, per iniziare a riempire questa nicchia vacante. Il 4 aprile 1957, Austrian Airlines è stata costituita come Österreichische Luftverkehrs AG attraverso la fusione di Air Austria e Austrian Airways. Il 30 settembre 1957, la nuova entità iniziò le operazioni, effettuando il suo volo inaugurale il 31 marzo 1958, quando un Vickers Viscount 779 in leasing decollò da Vienna per un servizio di linea verso Zurigo e Londra.

All'inizio del 1960, sei Viscount 837 di nuova costruzione furono consegnati all'Austrian Airlines; a differenza dei velivoli precedenti, che erano stati noleggiati, questi erano di proprietà della compagnia e sostituirono rapidamente i primi. Le operazioni si espansero rapidamente, scegliendo di lanciare per la prima volta i servizi nazionali il 1º maggio 1963. In dieci anni di attività, la situazione finanziaria dell'Austrian Airlines era notevolmente migliorata; secondo quanto riferito, il suo capitale azionario era aumentato da 60 milioni di ATS iniziali a 290 milioni di ATS nel 1957.

L'era dei jet

Durante il suo primo decennio di attività, Austrian Airlines subì la concorrenza di Adria Airways; i passeggeri delle province austriache della Stiria e della Carinzia facevano regolarmente i pendolari verso la vicina Jugoslavia per utilizzare gli aeroporti dell'attuale Slovenia. Il 18 febbraio 1963, Austrian ordinò il suo primo aereo a reazione, il Sud Aviation Caravelle, che operava in una configurazione da 80 posti. Nel 1969, la compagnia aprì nuove strade con il lancio della sua prima rotta a lunga distanza per New York City negli Stati Uniti (i primi voli furono effettuati in collaborazione con la belga Sabena con scalo a Bruxelles).

Il Caravelle ah costituito una parte fondamentale della flotta fino al 1973. Le consegne del jet di linea americano, il Douglas DC-9, iniziarono nel 1971. A partire da quell'anno, Austrian decise di standardizzare la propria flotta. Entro la fine del 1971, tutti i Viscount vennero definitivamente ritirati, lasciando l'azienda con una flotta di soli jet. La sua nuova flotta era incentrata su un nucleo di nove DC-9-32, che sarebbero stati operati da Austrian Airlines per voli a corto e medio raggio per molti anni. Durante il 1975, fu introdotto in servizio il primo di cinque DC-9-51, un modello migliorato.

Il 13 ottobre 1977, Austrian divenne il primo cliente per il DC-9-80, altrimenti noto come McDonnell Douglas MD-80, dopo aver effettuato un ordine per otto esemplari. Il 26 ottobre 1980, il primo MD-81, in grado di effettuare voli a lungo raggio rispetto ai modelli precedenti, effettuò il suo primo volo commerciale con la compagnia aerea, volando da Vienna a Zurigo. Nel 1984, Austrian divenne il primo cliente dell'MD-87 e svolse un ruolo influente nel suo sviluppo. Il primo MD-87 entrò in servizio alla fine del 1987, così come l'MD-83 del 1990, mentre sei degli MD-81 della compagnia aerea vennero aggiornati agli standard del MD-82.

Durante il 1988, Austrian Airlines venne sottoposta a un'offerta pubblica iniziale alla Borsa di Vienna, sebbene la maggioranza delle azioni della società fosse rimasta in quel momento detenuta dal governo austriaco.

Sviluppi dal 1990 al 2008

Durante gli anni novanta, molte compagnie aeree si concentrarono sulla cooperazione e sulle alleanze. Austrian fu una delle prime aziende ad aderire al Gruppo Qualiflyer, fondato da Swissair. Questo è stato un periodo di rapida espansione nel mercato del lungo raggio, con il lancio di nuove rotte verso la Cina e il Sudafrica. Alla fine degli anni novanta, Austrian Airlines sviluppò un appetito per le acquisizioni; nel marzo 1997 prese possesso di una quota del 35 percento in Lauda Air e una partecipazione dell'85,7 percento in Tyrolean Airways. Due anni dopo, la compagnia acquisì interamente Tyrolean Airways, che ne divenne una controllata. Nel 1999, Austrian lanciò la possibilità per i clienti di prenotare voli via Internet.

Il 26 marzo 2000, Austrian divenne membro di Star Alliance. Nel gennaio 2001 acquisì la maggioranza delle azioni di Lauda Air; un mese dopo, la compagnia acquistò anche tutte le azioni di Rheintalflug. Il nome operativo di Austrian Airlines venne abbreviato in Austrian nel settembre 2003, e durante questo rebranding furono rinominati anche i suoi tre vettori costituenti. Il 1º ottobre 2004, i dipartimenti di Austrian e Lauda Air furono fusi in un'unica unità, lasciando Lauda Air come marchio solo per i voli charter. L'altra sussidiaria di Austrian Airlines, la Tyrolean Airways, specializzata in voli regionali, venne fusa con Rheintalflug nel 2002. Nel mese di marzo 2004 la società lanciò il suo piano Focus East, ampliando a 38 le destinazioni della compagnia nell'Europa centrale e orientale; di conseguenza, il gruppo Austrian divenne un leader di mercato in questa regione.

Nell'ottobre 2006, Austrian fu costretta ad adottare una rigorosa politica di risparmio sui costi e nel 2007 eliminò oltre 500 posti di lavoro. Molte destinazioni a lungo raggio vennero cancellate, come Sydney via Kuala Lumpur, Melbourne via Singapore, Kathmandu o Shanghai. Tre Fokker F70 rimanenti vennero inviati a Tyrolean Airways. Venne inoltre deciso di ritirare la flotta di aerei Airbus a lungo raggio, costituita da quattro Airbus A340 e quattro Airbus A330, per standardizzare la flotta a favore di Boeing 777 e Boeing 767. Austrian Airlines rimosse i pasti gratuiti a bordo e le bevande alcoliche sui servizi a corto raggio, introducendo quello che è stato chiamato un "Self Select Bistro Service", tranne sui voli da Londra e su tutti i voli di durata superiore a 100 minuti.

Dopo aver registrato un piccolo utile di 3,3 milioni di euro nel 2007, la guida finanziaria per il 2008 dovette essere modificata più volte in negativo, con una perdita di 475 milioni di euro a fine novembre.

Acquisizione da parte di Lufthansa
Nel giugno 2008, Merrill Lynch ha consigliato al governo austriaco di vendere la società a una compagnia straniera. L'interesse era stato mostrato da Lufthansa, Air France-KLM, Royal Jordanian, Air China, Turkish Airlines, Aeroflot, S7 Airlines e Singapore Airlines. Di questi, Lufthansa, Air France-KLM e S7 sono emersi come potenziali offerenti.

Il 13 novembre 2008, la holding statale ÖIAG ha annunciato che il governo aveva selezionato Lufthansa come principale offerente. La società tedesca doveva entrare nel capitale austriaco con una quota del 41,6%, per la quale avrebbe pagato 366.268,75 euro.

Il 1º luglio 2009 la Commissione Europea ha avviato un'indagine sull'acquisizione per violazione delle regole di libero scambio, sospettando che la procedura di gara fosse falsa, essendo tutto già deciso a favore di Lufthansa. Infine, dopo l'approvazione della Commissione europea, Lufthansa ha acquistato Austrian Airlines nel settembre 2009. Le azioni di Austrian Airlines AG sono state sospese alla Borsa di Vienna il 4 febbraio 2010. Dopo un periodo di incertezza in seguito alla scomparsa del CEO Thierry Antinori, l'arrivo di Jaan Albrecht come nuovo CEO nel 2011 ha segnato l'inizio di una nuova era per la compagnia aerea, con un numero di passeggeri in aumento e una posizione più strategica all'interno del Quadro Lufthansa. Il completamento dei lavori di ampliamento dell'aeroporto Internazionale di Vienna ha dato alla compagnia più spazio per l'espansione. Di conseguenza, nel gennaio 2012 è stata implementata una nuova strategia, con l'aggiunta di 11 nuovi aeromobili nei successivi tre anni, che ha portato a un rinnovamento della flotta a lungo termine, con Airbus per servire le rotte di medio raggio e Boeing quelle di lungo raggio.

Nel mese di dicembre 2011, è stato rivelato un nuovo piano di risparmio sui costi, poiché la società stava ancora perdendo denaro nonostante l'eliminazione di 2.500 posti di lavoro. Lufthansa ha rifiutato di fornire sostegno finanziario. Nel marzo 2012, Austrian ha chiesto ancora una volta la ricapitalizzazione. Lufthansa ha approvato un aumento di capitale di 140 milioni di euro, fornendo misure efficaci da adottare per affrontare le carenze strutturali.

La filiale di Lauda Air è stata fusa in Austrian Airlines il 1º luglio 2012.

Transizione del 2012
Il 30 aprile 2012, dopo il fallimento dei negoziati sulle misure di riduzione dei costi, le operazioni di Austrian sono state rilevate dalla controllata Tyrolean Airways. Dopo questa data, tutti i voli di Austrian sono stati operati da Tyrolean. Tuttavia, 110 piloti e 250 assistenti di volo hanno scelto di non andare alla Tyrolean, ma di lasciare il gruppo.

Nell'aprile 2013, Austrian Airlines ha ritirato il suo ultimo Boeing 737, una variante del 737-800 con i contrassegni Lauda Air, come parte del suo esercizio di consolidamento della flotta. Gli 11 Boeing 737 della compagnia sono stati sostituiti da sette Airbus A320, secondo quanto riferito si prevedeva di ottenere un risparmio annuo di 17 milioni di euro attraverso il passaggio a un unico tipo. Nel marzo 2014 è stato annunciato che Austrian era tornata alla redditività per la prima volta in sei anni. Nello stesso anno, la direzione ha intensificato gli sforzi per porre fine a una lunga disputa con i sindacati.

Fusione con Tyrolean del 2015

Nell'ottobre 2014 è stato annunciato che le operazioni di volo e il personale della Tyrolean sarebbero stati reintegrati in Austrian Airlines entro il 31 marzo 2015; questa mossa è stata una conseguenza del recente raggiungimento di un nuovo accordo con i sindacati.

In vista di questa fusione, il 26 marzo 2015 Austrian ha annunciato un rebranding; inizialmente chiamato "my Austrian", includeva un nuovo design aziendale, una nuova livrea e una serie di nuove rotte. Tuttavia, nel gennaio 2016, Austrian Airlines ha annunciato che avrebbe rivisto il suo nuovo marchio introdotto nella primavera del 2015 eliminando la parola "my" davanti a Austrian; questa nuova caratteristica era stata severamente criticata.

Nel giugno 2015, Austrian Airlines ha annunciato l'acquisto di 17 Embraer 195 all'interno del Gruppo Lufthansa. Questi aerei, che erano stati di proprietà di Lufthansa CityLine, hanno sostituito i vecchi Fokker F70 e F100. Ad agosto 2016, otto dei 17 aerei Embraer erano stati consegnati mentre 9 dei 23 Fokker avevano lasciato la flotta. Alla fine di luglio 2017, tutti i restanti Fokker F70 erano stati gradualmente eliminati; i Fokker F100 hanno subito la stessa sorte dalla fine dell'anno. Nello stesso anno, Austrian ha iniziato a offrire Internet a bordo dei suoi voli a corto e medio raggio per la prima volta.

A causa della crescente concorrenza dei vettori low cost nella sua base di Vienna e della necessità di ottimizzare le operazioni per evitare perdite finanziarie, nel 2019 la compagnia aerea ha annunciato una ristrutturazione della sua flotta e della sua rete. Tutti i Bombardier Q400 turboelica verranno sostituiti con Airbus A320 entro marzo 2021, con tutte le basi per gli equipaggi fuori Vienna chiuse e le rotte che non passanti attraverso l'aeroporto di Vienna trasferite a Lufthansa o Eurowings. Nel gennaio 2020, Austrian ha annunciato l'ulteriore ritiro di tre dei suoi sei Boeing 767-300ER a lungo raggio, l'ultimo dei quali lascerà la flotta entro l'autunno 2021. Non è ancora stato determinato se e quando saranno sostituiti da altri velivoli, con il Boeing 787 Dreamliner come possibile sostituto.

Austrian ha sospeso tutti i voli di linea tra il 18 marzo e il 15 giugno 2020 poiché il traffico aereo globale è crollato a causa della pandemia di COVID-19. Con le operazioni sospese, la compagnia ha effettuato diversi voli di rimpatrio per riportare a casa gli austriaci bloccati all'estero, nonché voli cargo per trasportare forniture mediche. Tali voli sono stati lanciati verso Abuja, Bali, Lima, Città del Messico e Sydney. Nell'estate 2020, la compagnia ha ricevuto 600 milioni di euro di aiuti finanziari da Lufthansa e dal governo austriaco per aiutarla a superare la pandemia; in cambio, Austrian si è impegnata, tra l'altro, a ridurre le emissioni di anidride carbonica in Austria del 50% entro il 2030. Nel complesso, la compagnia aerea ha chiuso il 2020 con 3,1 milioni di passeggeri, un calo del 79% rispetto all'anno precedente.

Identità aziendale

Proprietà e sussidiarie
Austrian Airlines Group è interamente di proprietà di Lufthansa. Austrian possiede azioni in 24 società, tra cui:

 Austrian Technik Bratislava, una società di manutenzione situata presso l'aeroporto di Bratislava attrezzata per le revisioni sui jet regionali Fokker ed Embraer e sulla famiglia Airbus A320.

 Gulet-Touropa-Touristik
 AVS-Versicherungen
 TUI Austria
 Traviaustria
 AirPlus Kreditkarteninstitut
 Wiener Börse AG
 SCA Schedule Coordination Austria

 ACS AirContainerService GmbH

 Avicon Aviation Consult GmbH

 Austrian Lufthansa Cargo GmbH

 Austrian Airlines Tele Sales & Service GmbH

Business trends
Fino al 2008, i resoconti dettagliati completi dell'Austrian Airlines venivano pubblicati nelle loro relazioni annuali; a seguito dell'acquisizione da parte di Lufthansa, per Austrian sono ora disponibili solo informazioni sintetiche, solitamente tramite comunicato stampa.

I dati per gli anni chiusi al 31 dicembre sono:

Livrea
Riportando i colori della bandiera nazionale dell'Austria, lo schema dei colori di Austrian Airlines è sempre stato un modello di rosso, bianco e rosso. Il ventre degli aerei è stato argentato dagli anni cinquanta agli anni ottanta, mentre la parte superiore era bianca con la freccia dell'Austrian Airlines e il testo "Austrian Airlines" (fino al 1972, sempre dal 1995 al 2003) o "Austrian" (1972-1995, dal 2003 in poi). Lo slogan all'epoca era "the friendly airline". Nell'ambito del rebranding del 2015, il ventre blu e la verniciatura dei motori sono stati sostituiti da bianco e rosso.

La freccia simbolo di Austrian Airlines ("Austrian Chevron") ha subito diverse modifiche nel corso degli anni. Quando è stata creata nel 1960 ricordava la forma di un uccello in volo; il design è diventato più formale nel 1972. Come parte di un esercizio di rebranding nel 1995, la "Chevron" è stata posizionata sul timone rosso-bianco-rosso. Nel nuovo corporate design, in uso dal 2003, è stata riutilizzata la vecchia forma "Chevron", questa volta in uno stile più moderno e con un'ombra posizionata sotto.

Diversi schemi di colori speciali sono stati utilizzati nel corso dei decenni. Da quando si è unita a Star Alliance, alcuni aeroplani sono stati dipinti con i contrassegni dell'alleanza. Per l'anno mozartiano del 2006, un Airbus A320 è stato decorato con un design di Mozart e un Airbus A340-300 è stato rivestito con un omaggio all'Orchestra Filarmonica di Vienna. A un Boeing 737-600 è stato dato un look da ghiacciaio per una pubblicità del Tirolo. Tre modelli sono stati messi sugli aeroplani per celebrare Euro 2008. Un Airbus A320 è stato dotato di una livrea rétro per celebrare il 50º anniversario dell'azienda. Lo slogan di Austrian è "the charming way to fly".

Destinazioni
Nel 2006, Austrian ha deciso di ritirare la propria flotta di A330 e A340, composta da quattro Airbus A330-200, due Airbus A340-200 e due Airbus A340-300. Questi velivoli sono stati venduti a TAP Air Portugal, SWISS e all'aeronautica militare francese. A causa della minore capacità di lungo raggio, Austrian ha sospeso alcuni dei suoi voli verso l'Asia orientale. I voli per Shanghai (ripresa nel 2016), Phuket, Colombo, Mauritius (ripresa nel 2014), Malé e Kathmandu sono terminati nel 2007, tutte le tratte sono poi state riprese con l'aggiunta di Boeing B777-200ER nella flotta nei primi anni duemilaedieci.

Entrambe le rotte verso l'Australia, Melbourne via Singapore e Sydney via Kuala Lumpur, sono terminate nel marzo 2007, ponendo fine alle operazioni sulla Kangaroo Route. Austrian è stata l'ultima compagnia aerea con sede in Europa ad offrire voli diretti da Melbourne all'Europa. Austrian ha temporaneamente riavviato la rotta Vienna-Sydney nel marzo 2020, come parte dei voli di rimpatrio per recuperare le persone bloccate in altri paesi durante la pandemia di COVID-19. Il volo da Vienna a Sydney è stato non-stop mentre quello di ritorno ha fatto scalo a Penang, in Malesia, per fare rifornimento e trasportare ulteriore carico. Utilizzando un Boeing 777, il volo non-stop ha coperto una distanza di oltre 16.000 chilometri ed è durato quasi 18 ore, diventando così il volo più lungo nella storia dell'Austrian Airlines.

È stata una delle poche compagnie aeree a volare nell'Iraq del dopoguerra quando ha iniziato i voli per Erbil nel dicembre 2006. Nuovi voli per Mumbai sono iniziati nel novembre 2010 e i voli per Baghdad sono ripresi l'8 giugno 2011. Il 13 gennaio 2013, Austrian ha sospeso i voli per Teheran e Dubai a causa della mancanza di domanda. Il collegamento con Chicago è stato ristabilito il 17 maggio 2013 e quello per Newark è stato inaugurato nel 2014. Austrian Airlines ha iniziato il servizio per Mauritius all'inizio del programma invernale 2015. L'espansione della rete intercontinentale ha portato buoni frutti, con Lufthansa che ha riposto la sua fiducia nella compagnia austriaca. Austrian ha iniziato il servizio per Mauritius e Miami nell'ottobre 2015. Il servizio per Los Angeles è iniziato il 10 aprile 2017, coprendo una distanza di oltre 9.877 chilometri; il volo dura circa 12 ore e 30 minuti ed è operato da Boeing 777-200ER.

Accordi commerciali

Al 2022 Austrian Airlines ha accordi di code-share con le seguenti compagnie:

 Air Astana
 Air Baltic
 Air Canada
 Air China
 Air France
 Air India
 Air Malta
 All Nippon Airways
 Asiana Airlines
 Azerbaijan Airlines
 Bangkok Airways
 Belavia
 Brussels Airlines
 Croatia Airlines
 Egypt Air
 Ethiopian Airlines
 Eurowings
 Georgian Airways
 Iran Air
 ITA Airways
 LOT - Polish Airlines
 Lufthansa
 Luxair
 Österreichische Bundesbahnen (ferrovie austriache)
 SAS Scandinavian
 SWISS
 TAP Portugal
 Tarom
 Thai Airways
 United Airlines
 Ukraine International Airlines

Alleanze
Il 26 marzo 2000 Austrian Airlines è entrata a far parte di Star Alliance.

Flotta

Flotta attuale

A dicembre 2022 la flotta di Austrian Airlines è così composta:

Flotta storica

Austrian Airlines operava in precedenza con i seguenti aeromobili:

Incidenti

 Il 26 settembre 1960, il volo Austrian Airlines 901, operato da un Vickers Viscount, precipitò al suolo dopo aver impattato contro degli alberi durante l'avvicinamento all'aeroporto di destinazione. L'aereo stava operando un volo di linea da Varsavia, Polonia, a Mosca, Russia, allora Unione Sovietica. La causa del disastro, che provocò 31 vittime, venne appurata essere errori dei piloti. Rimane al 2021 il peggior incidente della compagnia e l'unico nel quale si sono verificate delle perdite umane.
 Il 21 febbraio 1970, durante un volo da Francoforte a Vienna con 33 passeggeri e cinque membri dell'equipaggio a bordo, si verificò un'esplosione di una bomba nella stiva di un Sud Caravelle (marche OE-LCU), creando un buco nella fusoliera. I piloti riuscirono a riportare l'aereo sano e salvo all'aeroporto di Francoforte. Lo stesso giorno, un'altra bomba era stata piazzata sul volo Swissair 330, facendolo precipitare e provocando 47 vittime. Il Fronte Popolare per la Liberazione della Palestina rivendicò la responsabilità di entrambi gli assalti.
 Il 7 gennaio 1997, il volo Austrian Airlines 104 da Berlino a Vienna venne dirottato da un uomo bosniaco che si era introdotto nella cabina di pilotaggio armato di un coltello (di dimensioni sufficientemente ridotte da non essere bandito dagli aeroplani secondo le normative in vigore a il tempo). I piloti obbedirono alle richieste dell'autore di tornare a Berlino, in modo che potesse negoziare con le autorità locali il rinnovo del visto. Di ritorno all'aeroporto di Berlino Tegel, il McDonnell Douglas MD-87 venne preso d'assalto da forze di polizia speciali e il dirottatore fu sopraffatto.
 Il 5 gennaio 2004 alle 08:17 ora locale, un Fokker F70 (registrato OE-LFO) precipitò in un campo innevato vicino all'aeroporto Internazionale di Monaco. L'aereo stava operando il volo 111 da Vienna a Monaco di Baviera, con 28 passeggeri e quattro membri dell'equipaggio a bordo, quando i suoi motori si guastarono durante l'atterraggio a causa del ghiaccio. L'aereo rimase gravemente danneggiato, tuttavia solo tre passeggeri riportarono ferite lievi.

Note

Voci correlate
 Tyrolean Airways
 Lauda Air

Altri progetti

Collegamenti esterni

Compagnie aeree austriache
Compagnie aeree di bandiera
Membri di Star Alliance

Società partecipate da Lufthansa

Austrian Airlines


Kaliwatan sa alibangbang ang Symmoca petrogenes. Una ning gihulagway ni Walsingham ni adtong 1907. Ang Symmoca petrogenes sakop sa kahenera nga Symmoca, ug kabanay nga Symmocidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Symmoca

Symmoca petrogenes


A Superliga Brasileira de Voleibol Masculino de  2017-18- Série A por questões de patrocínio Superliga Cimed foi a 24ª edição da Superliga Brasileira de Voleibol Masculino - Série A, competição que é realizada anualmente pela Confederação Brasileira de Voleibol. Nesta edição, participaram 12 equipes, incluindo uma equipe promovida da série B de 2016, o vencedor da Taça Ouro 2017 e as 10 equipes que restaram da edição anterior. A competição foi disputada entre 14 de outubro de 2017 e 6 de maio de 2018.

Formato de disputa
A fase classificatória da competição foi disputada por doze equipes em dois turnos. Em cada turno, todos os times jogaram entre si uma única vez. Os jogos do segundo turno foram realizados na mesma ordem do primeiro, apenas com o mando de quadra invertido. Os oito primeiros colocados se classificaram para os play-offs. Nesta fase, a vitória por 3-0 ou 3-1 garante três pontos para o ganhador e nenhum ponto para o perdedor. Já com o placar de 3-2, o ganhador da partida leva dois pontos e o perdedor um. As duas últimas colocadas serão rebaixadas para a Série B 2019.

Os play-offs serão divididos em três fases - quartas-de-final, semi-finais e final.

Nas quartas-de-final haverá o cruzamento entre as equipes com os melhores índices técnicos seguindo a lógica: 1ª x 8ª (A); 2ª x 7ª (B); 3ª x 6ª (C) e 4ª x 5ª (D). Estas jogarão partidas em melhor de 5 (jogos), sendo dois mandos de quadra para cada e o jogo de desempate, quando houver, no ginásio da equipe com o melhor índice técnico da fase classificatória.

As semifinais serão disputadas pelas equipes que passarem das quartas-de-final, seguindo a lógica: vencedora do duelo A x vencedora do duelo D; vencedora do duelo B x vencedora do duelo C. Estas jogarão novamente partidas em melhor de 5 (jogos), sendo dois mandos de quadra para cada e o jogo de desempate, quando houver, no ginásio da equipe com o melhor índice técnico da fase classificatória.

As vencedoras se classificarão para a final, que será disputada em dois jogos. Caso ocorra de cada finalista vencer um duelo, o desempate será feito no "golden set", sendo que o vencedor de tal set será declarado campeão independente dos placares dos confrontos da final. A terceira e a quarta colocações serão definidas pelo melhor índice técnico da fase classificatória.

Os sets do torneio são disputados até 25 pontos com a diferença mínima de dois pontos (com exceção do quinto set, vencido pela equipe que fizer 15 pontos com pelo menos dois de diferença). A partir deste ano não ocorrerão mais as paradas técnicas no 8º e no 16º pontos da equipe que primeiro os alcançou, conforme nova determinação da FIVB.

Equipes participantes

 Notas
 : Corinthians ingressa através da vaga da Associação Desportiva e Cultural São Bernardo, que abriu uma sub-sede em Guarulhos e usa o mesmo CNPJ, já que a vaga de direito não é da prefeitura de São Bernardo do Campo e sim da Associação.
 : O  chegou a ser rebaixado na temporada passada e não conseguiu retornar pela Taça Ouro, porém com a desistência do , herdou a vaga na Elite.

Fase classificatória

Classificação
 Vitória por 3 sets a 0 ou 3 a 1: 3 pontos para o vencedor;
 Vitória por 3 sets a 2: 2 pontos para o vencedor e 1 ponto para o perdedor.
 Não comparecimento, a equipe perde 2 pontos.
 Em caso de igualdade por pontos, os seguintes critérios servem como desempate: número de vitórias, razão de sets e razão de ralis.

Confrontos

Playoffs

Classificação final

Premiações

Individuais

Fonte: Globo Esporte

Estatísticas

Maiores públicos

Menores públicos

Média de público

Desempenho por rodada

Desempenho por equipe

Ver também
 Superliga Brasileira de Voleibol Feminino de 2017–18 - Série A
 Supercopa Brasileira de Voleibol de 2017
 Copa Brasil de Voleibol Masculino de 2017
 Superliga Brasileira de Voleibol Masculino de 2018 - Série B

Ligações externas

A

Superliga Brasileira de Voleibol Masculino de 2017–18 - Série A


Ang Darreh-ye Palangān ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Darah-ye Palangān (suba nga anhianhi sa Apganistan, Wilāyat-e Ghōr),
 Darah-ye Palangān (suba nga anhianhi sa Apganistan, Bādghīs),

Iran

 Darreh-ye Palangān (walog sa Iran), Ostān-e Ardabīl,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan
Pagklaro paghimo ni bot Iran

Darreh-ye Palangān


FRG – codice aeroportuale IATA dell'aeroporto civile di Farmingdale (New York) (Stati Uniti)

Frg


Gislaveds kommuna (svenskt: Gislaveds kommun), er ein kommuna í Jönköpings län í Svøríki. Gislaveds kommuna hevur umleið 28 713 íbúgvar (2013).

Keldur

Slóðir

Kommunur í Jönköpings län

Gislaveds kommuna


Tigertæmmeren (, Ukrotitelnitsa tigrov) er en sovjetisk komediefilm fra 1954 produceret af Lenfilm og instrueret af Nadesjda Kosjeverova og Aleksandr Ivanovskij.  Filmen havde premiere i USSR den 11. marts 1955. Filmens tema er romantiske intriger og længsler i og blandt en lille russisk cirkusfamilie

Medvirkende
 Ljudmila Kasatkina — Jelena Vorontsova
 Pavel Kadotjnikov — Fjodor Nikolajevitj Jermolajev
 Leonid Bykov — Petja Mokin
 Pavel Sukhanov — Nikita Antonovitj
 Konstantin Sorokin — Ilitj

Referencer

Eksterne henvisninger

Sovjetiske film fra 1954
Komediefilm fra Sovjetunionen

Tigertæmmeren


Bučkovci () su naseljeno mjesto u sastavu općine Ljutomer, regija Pomurska, Slovenija.

Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazili su se u sastavu stare općine Ljutomer.

Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Bučkovci su imali 119 stanovnika.

Napomena: U 1991. smanjeno za dio naselja koji je proglašen za novo samostalno naselje Mala Nedelja.

Reference

Vanjski linkovi

Naselja u Sloveniji
Naselja u Pomurskoj regiji

Bučkovci


Il passo del Biscia è un valico dell'Appennino ligure posto a 890 m s.l.m.  Mette in comunicazione Ne, in provincia di Genova, con Varese Ligure, in provincia della Spezia.

Descrizione

Al passo si accede percorrendo la SP 26 (GE) della val Graveglia, che parte da Graveglia di Carasco e attraversa l'intera val Graveglia, e la SP 57 (SP) da Comuneglia, frazione di Varese Ligure. Nei pressi del passo si trovano anche due strade secondarie, dirette a Statale, località del comune di Ne, ed a Valletti, frazione di Varese Ligure. Idrograficamente collega la Val di Vara con la Val Graveglia.

Il passo si trova nei piani di Oneto, un piccolo altopiano tra il monte Chiappozzo a nord ed il monte Porcile a sud-est. Il passo è attraversato anche da un itinerario di raccordo dell'alta via dei Monti Liguri.

Storia
La Val Graveglia fu coinvolta dagli eventi della Resistenza e sul valico si trova un monumento al partigiano, collocato il 4 giugno 2011 in memoria dei combattenti antifascisti e dei contadini della zona.

Note

Altri progetti

Biscia
Biscia

Passo del Biscia


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Dociostaurus kraussi. Una ning gihulagway ni Ingenitskii ni adtong 1897. Ang Dociostaurus kraussi sakop sa kahenera nga Dociostaurus, ug kabanay nga Acrididae.

Matang nga nahiubos

Ang kaliwatan gibahinbahin ngadto sa matang nga nahiubos:

 D. k. aurantipes
 D. k. kraussi
 D. k. nigrogeniculatus

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Xinjiang Uygur Zizhiqu
Insekto sa Khasakstan
Insekto sa Nasod nga Afghano
Insekto sa Iran
Insekto sa Kirgistan
Insekto sa Rusya
Dociostaurus

Dociostaurus kraussi


Kaliwatan sa insekto ang Myrsidea magnidens. Una ning gihulagway ni Stafford ni adtong 1943. Ang Myrsidea magnidens sakop sa kahenera nga Myrsidea, ug kabanay nga Menoponidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Myrsidea

Myrsidea magnidens


Bolbocerosoma pusillum is a species of beetle in the family Bolboceratidae. It is found in North America.

Subspecies
 Bolbocerosoma pusillum pusillum Dawson and McColloch, 1924
 Bolbocerosoma pusillum townesi Howden, 1955

References

Further reading

 Arnett, R.H. Jr., M. C. Thomas, P. E. Skelley and J. H. Frank. (eds.). (2002). American Beetles, Volume II: Polyphaga: Scarabaeoidea through Curculionoidea. CRC Press LLC, Boca Raton, FL.

 Richard E. White. (1983). Peterson Field Guides: Beetles. Houghton Mifflin Company.

Bolboceratidae
Beetles described in 1924

Bolbocerosoma pusillum


Policarpo de Magalhães Viotti (Caxambu, 16 de junho de 1880 — Belo Horizonte, 5 de janeiro de 1975) foi um político brasileiro. Foi casado e teve onze filhos com Marieta Abranches Viotti, filha de Frederico Abranches, que exerceu as funções políticas de presidente do Paraná e do Maranhão quando ainda eram províncias e senador à época do Império.

Carreira Política
De família engajada em assuntos políticos, Policarpo de Magalhães Viotti seguiu os passos de seu pai, Policarpo Rodrigues Viotti, que entrou na vida política como deputado constituinte em 1891. Seu tio, Domingos Rodrigues de Viotti, também exercia cargo político e foi deputado provincial durante o Império e, ainda, deputado estadual por Minas Gerais entre os anos de 1891 e 1895.

Formado em direito e bacharel em ciências jurídicas e sociais pela Faculdade de Direito de São Paulo, Viotti fez sua primeira ação política em 1905, quando declarou apoiar a candidatura de Campos Salles à presidência da República, enquanto ainda era universitário. Seu engajamento político tornou-se ainda mais forte quando, ainda aluno, ajudou na criação e implementação do Centro Acadêmico XI de Agosto, que vigora até os dias de hoje sobre novas gestões dentro da Universidade de Direito de São Paulo, mantida pela USP.

Depois de concluir os estudos em São Paulo, Policarpo de Magalhães Viotti retorna para Minas Gerais, onde foi nomeado, em 1910, promotor de justiça interino do município de Baependi. No mesmo ano participou ativamente ao lado de seu pai da Campanha Civilista, que pretendia ajudar Rui Barbosa em sua candidatura `a presidência. Em agosto de 1910 desempenhou papel de representante de Baependi, Airuóca e Caxambu em convenção que ocorreu no Rio de Janeiro em prol da candidatura de Barbosa.

Em 1914 tornou-se prefeito de Caxambu, que atualmente conta com 21.719 habitantes. Ao final de seu mandato, em 1917, foi realocado na prefeitura de Poços de Caldas, na qual desempenhou funções políticas entre 1918 e 1920.

Após sua exoneração, em 1920, Viotti passou a trabalhar como advogado durante três anos em Caxambu, cidade onde nascera e, em 1923, foi convidado para ser reitor do Ginásio Mineiro, função que exerceu até 1929. Em 1930 foi nomeado auditor de Justiça Militar de Minas Gerais sofrendo uma promoção em 1946, que o elevou a juiz e primeiro presidente do Tribunal Superior de Justiça Militar. Seguiu no cargo até 1950 quando se aposentou.

Enquanto exercia o papel de auditor da Justiça Militar, apoiou a Artur Bernardes na Revolução Constitucionalista, em 1932. No ano seguinte foi eleito deputado na Assembleia Nacional Constituinte por Minas Gerais. Sua eleição se deu por meio do Partido Republicano Mineiro (PRM) e contou com o apoio da Liga Eleitoral Católica de Minas. Em 1934 foi eleito deputado federal por Minas Gerais, ainda pelo PRM, seguindo como integrante da Câmara dos Deputados até 1937.

Apesar de sua aposentadoria, em 1950, Viotti seguiu na vida política sendo figura importante e desempenhando papéis de renome dentro do estado de Minas Gerais. Entre os anos de 1953 e 1957, Policarpo de Magalhães Viotti foi juiz do Tribunal Regional Eleitoral (TRE) de Minas Gerais.

Além de sua trajetória política, ao longo de sua vida Policarpo de Magalhães Viotti também desenvolveu colaborações textuais para veículos de comunicação, como Gazeta de Caxambu, Diário Popular e para o jornal oficial desenvolvido pelo Centro Acadêmico XI de Agosto.

Deputados federais do Brasil por Minas Gerais
Deputados federais da Assembleia Nacional Constituinte de 1934

Policarpo de Magalhães Viotti


Psihopatologija je proučavanje abnormalne spoznaje, ponašanja i iskustava koja se razlikuju od društvenih normi i počivaju na nizu konstrukata koji se smatraju društvenom normom u bilo kojoj određenoj eri.

Biološka psihopatologija je studija biološke etiologije abnormalnih spoznaja, ponašanja i iskustava. Dječja psihopatologija je specijalizacija koja se primjenjuje na djecu i adolescente. Psihopatologija životinja je specijalizacija koja se primjenjuje na životinje. Ovaj koncept je povezan s filozofskim idejama koje je prvi iznio Galton (1869) i povezan je s primjenom eugeničkih ideja oko onoga što čini ljudsko.

Rana objašnjenja mentalnih bolesti bila su pod utjecajem vjerskih uvjerenja i praznovjerja. Psihološka stanja koja se danas klasifikuju kao mentalni poremećaji u početku su se pripisivala opsjednutosti zlih duhova, demona i đavola. Ova ideja je bila široko prihvaćena sve do šesnaestog i sedamnaestog vijeka. Pojedinci koji su patili od ovih takozvanih "posjedovanosti" bili su mučeni u okviru tretmana ili kako Foucault opisuje u Historiji ludila: posmatrani kao vidovnjaci (Jovanka Orleanka). Religiozni praktičari su koristili ovu tehniku u nadi da će svoje pacijente vratiti zdravom razumu, ali je sve više dolazilo do pomaka u veliku zatvorenost.

Grčki ljekar Hipokrat bio je jedan od prvih koji je odbacio ideju da su mentalni poremećaji uzrokovani opsjednutošću demonima ili đavolom. Čvrsto je vjerovao da su simptomi mentalnih poremećaja posljedica bolesti koje potiču iz mozga. Hipokrat je sumnjao da su ova stanja ludila posljedica neravnoteže tečnosti u tijelu. On je identifikovao ove tečnosti kao četiri, posebno: krv, crna žuč, žuta žuč i sluz. Ovo je kasnije postalo osnova teorije hemijske neravnoteže koja se široko koristi u sadašnjosti.

Štaviše, nedaleko od Hipokrata, filozof Platon je tvrdio da um, tijelo i duh rade kao jedno. Svaka neravnoteža unesena u ove kompozicije pojedinca mogla bi donijeti uznemirenost ili nedostatak harmonije unutar pojedinca. Ova filozofska ideja bi ostala u perspektivi do sedamnaestog vijeka. Kasnije ga je osporio Laing (1960) zajedno sa Laingom i Estersonom (1964) koji su primijetili da je porodično okruženje dovelo do formiranja adaptivnih strategija.

Studij psihopatologije je interdisciplinaran, a doprinosi dolaze iz kliničke psihologije, socijalne psihologije i razvojne psihologije, kao i neuropsihologije i drugih psiholoških poddisciplina. Ostale srodne oblasti uključuju psihijatriju, neuronauku, kriminologiju, socijalni rad, sociologiju, epidemiologiju i statistiku.

Reference

Patologija
Pages with unreviewed translations

Psihopatologija


César de Oliveira (1928—1988) foi um autor teatral e guionista de televisão português,  autor da letra da popular canção "Cheira Bem, Cheira a Lisboa" e Prémio Bordalo (1964).

Biografia
César de Oliveira nasceu a a 14 de Agosto de 1928 e foi um figura fundamental do teatro de revista  em Portugal.  Morreu no dia 15 de Janeiro de 1988, vítima de doença prolongada, noticiou à época o "Diário de Lisboa".

Nas décadas de 1960 e 1970 tornou-se num dos nomes grandes do Teatro de Revista, no Parque Mayer, assinando a autoria de revistas como O Zé Faz Tudo (1971), Saídas da Casca (1972) e Aldeia da Roupa Suja (1975). Nas suas obras brilharam nomes maiores como Eugénio Salvador, Camilo de Oliveira ou Ivone Silva.

César de Oliveira recebeu o Prémio Bordalo (1964), ou Prémio da Imprensa, na categoria "Teatro de Revista", pela parceria com os autores Rogério Bracinha e Paulo Fonseca como autores, tendo a Casa da Imprensa em 1965 que também distinguido nesta categoria os actores  e Camilo de Oliveira.

Da sua escrita saiu também a letra da popular canção "Cheira Bem, Cheira a Lisboa", com música do maestro Carlos Dias, e criada para interpretação de Anita Guerreiro no espectáculo Peço a Palavra (1969), posteriormente também adaptada por Amália Rodrigues.

Na televisão ficou popular da rábula cómica "Senhor Feliz e Senhor Contente", por si criada e interpretada por Nicolau Breyner e Herman José no programa Nicolau no País das Maravilhas (1975). Com Ivone Silva como protagonista, criou os programas humorísticos Ivone, a Faz Tudo (1978) e Sabadabadu (1982). Outro ponto alto seria a série Gente Fina é Outra Coisa (1983), com um elenco com nomes consagrados como Amélia Rey Colaço, Mariana Rey Monteiro, Ruy de Carvalho ou Nicolau Breyner.

Em 1987, a RTP apresentou um programa sobre César de Oliveira, elaborado a partir de imagens de arquivo e com uma entrevista de Carlos Cruz.

Ligações externas

Dramaturgos de Portugal

César de Oliveira (autor)


The Duchy of Tskhumi () was a duchy (saeristavo) in a medieval Georgia. Ruled by a House of Shervashidze, the duchy existed from 8th to 14th century, in the north-western part of Georgia and comprised territories around modern Sukhumi, Georgia.

History

Duchy of Tskhumi was probably formed as a separated feudal entity during the reign of Leon II on the lands of ancient Apsiles. Forming one of the eight duchies of Kingdom of Abkhazia, it comprised territories above Lazica up to Anacopia and Alania. Bagrat's castle served as the seat of the Eristavi of Tskhumi.

In 1033, Bagrat IV's half-brother Demetre organized the plot with the aim of dethrone his brother. Although an attempt by some great nobles to exploit Demetre's possible aspirations to the throne in their opposition to Bagrat's rule failed. Now threatened by Bagrat, the dowager Queen Alda defected to the Byzantines and surrendered Anacopia to the emperor Romanos III who honored her son Demetre with the rank of magistros. According to the words of the chronicler of The Georgian Chronicles: King Bagrat defeated united army of his opponents and then besieged Anacopia, then he went back, leaving Eristav of Abkhazia - Otago Chachasdze and his army to take charge of the fortress. Owing to the active support of the Abkhazian Eristav, Bagrat IV managed to return the fortress of Anacopia to Georgia.

In 12th century, king David the Builder appointed the son of shah Shirvan Otagho as a viceroy of Abkhazia, who later became the founder of House of Shervashidze. The city of Tskhumi (Sukhumi) became the summer residence of the Georgian kings. According to Russian scholar V. Sizov, it became an important "cultural and administrative center of the Georgian state. The historian Yuri Voronov also conjectured that castle might have hosted the queen-regnant Tamar of Georgia during her stays in Abkhazia in the early 13th century. During this period the Eristavi (Duke) of Tskhumi was Otagho Shervashidze.

In the 1240s, Mongols divided Georgia into eight military-administrative sectors (Tumens), the territory of contemporary Abkhazia formed part of the duman administered by Tsotne Dadiani of Odishi. Vakhushti notes that Duchy started to decline in 14th century after consolidation of power in western Georgia by dukes of Odishi. During the civil war between the successors of Imeretian King David Narin — Constantine and Michael, Duke of Odishi, Giorgi I Dadiani, subjugated much of the duchy of Tskhumi and expanded his possessions up to Anacopia, while the Shervashidze entrenched in Abkhazia, from that time on Georgian monarchs were recognizing Tskhumi as a feudal domains of House of Dadiani.

In the 12th–13th centuries, Tskhumi became a center of traffic with the European maritime powers. The Republic of Genoa established their short-lived trading factory at Tskhumi (Sebastopolis) early in the 14th century. Tskhumi served as capital of the Odishi-Megrelian rulers, it was in this city that Vamek I ( 1384-1396), the most influential Dadiani, minted his coins. Documents of the 15th century clearly distinguished Tskhumi from Principality of Abkhazia. The Ottoman navy occupied the town in 1451, but for a short time. Later contested between the princes of Abkhazia and Mingrelia, Tskhumi (Suhum-Kale)  temporarily fell to the Ottoman hands in 1578.

Rulers
Otagho I Shervashidze (?–1138)
Otagho II Shervashidze (1184–1213)
Dardin Shervashidze (?–1243)
Tsotne Dadiani (1245–c. 1260)
Bedan Dadiani (c. 1270s– c. 1290s)
Giorgi I Dadiani (c. 1293–1323)
Puto Shervashidze (1581–?)

See also
 Principality of Abkhazia
 Duchy of Aragvi
 Duchy of Racha
 Duchy of Ksani

References

Duchies of the Kingdom of Georgia
Principality of Abkhazia
House of Shervashidze

Duchy of Tskhumi


Parafia św. Bartłomieja Apostoła w Samoklęskach Dużych – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Szubin w diecezji bydgoskiej. Erygowana w XIV wieku.

Zasięg parafii
Do parafii należą wierni z miejscowości: Chobielin (część), Godzimierz, Grzeczna Panna (część), Niedźwiady, Samoklęski Duże, Samoklęski Małe, Stary Jarużyn, Wieszki i Wymysłowo.

Proboszczowie
 ks. Antoni Wyderkowski (1891)
 ks. Antoni Lewicki (1905–1923)
 ks. Stanisław Sobociński (1923 – 13 listopada 1939)
 ks. Tadeusz Kobylarz (25 czerwca 2004 – 22 stycznia 2010)
 ks. Bogusław Konieczka (2010–2015)
 ks. Mariusz Gębka (od 2015)

Przypisy

Bibliografia

Parafie diecezji bydgoskiej
Parafie pod wezwaniem św. Bartłomieja
Religia w gminie Szubin
Samoklęski Duże


An Marcusenius rheni in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Fowler hadton 1936. An Marcusenius rheni in nahilalakip ha genus nga Marcusenius, ngan familia nga Mormyridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Marcusenius

Marcusenius rheni


An Megascops in uska genus han Aves. An Megascops in nahilalakip ha familia nga Strigidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Megascops

Megascops


An Apriona elsa in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Kriesche hadton 1920. An Apriona elsa in nahilalakip ha genus nga Apriona, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Apriona

Apriona elsa


Volontario del Corpo Militare della Croce Rossa Italiana con il grado di caporale, venne ucciso mentre svolgeva la funzione di caposala presso l'ospedale n.010 di Albertville in Congo. Fu insignito di Medaglia d'oro al valor militare alla memoria.

Biografia
Nacque a Siapiccia (provincia di Oristano allora Cagliari) il 29 ottobre 1921. Arruolatosi come caporale infermiere nel Corpo Militare della Croce Rossa Italiana prestò servizio in Congo nell'ambito della missione MONUC dell'O.N.U. durante la crisi del Congo, presso l'Ospedale da campo n. 010 per due periodi: dal 19 novembre 1960 al 24 giugno 1961 e dal 16 luglio al 17 settembre del 1961.

Durante il suo secondo turno di missione presso l'Ospedale n. 010 della Croce Rossa di Albertville (Provincia secessionista del Katanga), il 17 settembre 1961 un gruppo di militari italiani fu oggetto attacco a colpi d'arma da fuoco. Il caporale Soru fu ferito all'addome in modo gravissimo, e nonostante le cure subito ricevute si spense il successivo 25 settembre.

Papa Giovanni Paolo II lo ha ricordato con i caduti di Kindu, come eroi italiani da imitare per le loro gesta e da non dimenticare

Il 9 novembre 1994 il Presidente della Repubblica Italiana Oscar Luigi Scalfaro lo ha insignito, "motu proprio" della Medaglia d'oro al valor militare alla memoria. Una via di Siapiccia porta il suo nome, inaugurata alla presenza della vedova, signora Concetta La Mantia, nel 2006.

Onorificenze

Note

Bibliografia
 Periodici

Voci correlate
 Crisi del Congo
 Katanga
 Eccidio di Kindu

Collegamenti esterni

Assassinati con arma da fuoco
Medaglie d'oro al valor militare
Morti nella Repubblica Democratica del Congo
Corpo militare della Croce Rossa Italiana

Raffaele Soru


NACHT, LRR i protein 2 PYD sa domenom jest protein koji je kod ljudi kodiran genom NLRP2 sa hromosoma 19.

Proteini NALP, kao što je NALP2, okarakterisani su N-terminalnim pirinskim domenom (PYD) i uključeni su u aktivaciju kaspaze-1 (CASP1; MIM 147678) receptorima sličnim Tollu (videti TLR4). Oni takođe mogu biti uključeni u proteinske komplekse koji aktiviraju proupalne kaspaze (Tschopp et al., 2003, prema OMIM].

Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je  1.062 aminokiseline, a molekulska težina  120.515 Da.

Funkcija

NLRP2 gen je jedan od članova porodice receptora za ponavljanje koji se vezuju za nukleotide i leucin bogate receptore (NLR). Informacije iz mnogih izvora literature ukazuju da je N-terminalni pirin efektorski domen (PYD) jedna od komponenti gena NLRP2. Ostale komponente uključuju centralno lociran nukleotid-vezujući i oligomerizacijski domen (NACHT) i C-terminalnog poavljanja bogatog leucinom (LRR). Poznato je da proizvodi gena NLRP2 komuniciraju sa komponentama kompleksa IkB kinaza (IKK). Također može da reguliše aktivnosti i kaspaze-1 i jedarnog faktora kapa-pojačivača lahkog lanca aktiviranih B-ćelija (NF-kB). Domen pirina je esencijalan i adekvatan za suzbijanje aktivnosti NF-kB (Minkiewicz, de Rivero Vaccari i Keane 1113). Poznato je da alelna varijanta (rs147585490) blokira aktivnosti transkripcije NF-kB. NLRP2 gen je jedan iz porodice NLR; vjeruje se da doprinosi regulaciji imunskih odgovora (Minkiewicz, de Rivero Vaccari i Keane 1121). Iako nije dobro shvaćen, gen NLRP2 odgovoran je za održavanje plodnosti kod ženki i doprinosi normalnom porođaju. NPRP2 gen kodira za ljudski protein poznat kao "NACHT, LRR i PYD domeni koji sadrže protein 2".  NALP2, which is one of the NALP proteins, has an N-terminal pyrin characterization also encoded as MIM 608107 and PYD domain. NALP2 protein ima ulogu u procesu aktivacije kaspaze-1, koja je kodirana kao CASP1; MIM 147678. Proces aktivacije se odvija preko Toll-likog receptora. NALP2 također može učestvovati u proteinskim kompleksima, što pokreće aktivaciju proupalnih kaspaza. NLR porodica reguliše funkcionisanje imunskog sistema, što tehnički ugrožava normalne funkcije tijela, uključujući reprodukciju.

Otkriće
Porodica NLR gena kojoj pripada gen NLRP2 prvo je ekstrahirana iz zebrica, uobičajenog model-organizma za proučavanje imunskog sistema. Vjeruje se da gen NLRP2 potiče iz porodice gena NLR putem mutacija. The mutation was initiated by the need for organisms to fit a dynamic environment and diversification in the evolution stages. Također, mutacija proteina iz porodice gena NLR bila je i posljedica sposobnosti patogena da potkopaju odbrambeni mehanizam domaćina.. Stoga su organizmi bili primorani da evoluiraju nove načine otkrivanja i suzbijanja efekata rezistentnih patogena. Evolucija NLR proteina definira porijeklo NLRP2 gena. NLRP2 gen je sada urođeni imunski senzor za patogene i sterilni stresni signal (SSS) u višećelijskim organizmima.

Mutacija i neplodnost
Nedostatak gena NLRP2 dovodi do inhibicije aktivacije oocita. Gen NLRP2 je isključivo eksprimiran u oocitima. Stoga reguliše kvalitet oocita, što objašnjava njegovu vezu sa neplodnošću kod žena.

Reference

Dopunska literatura

LRR proteini
NOD-liki receptori
Geni na hromosomu 19
Ljudski proteini
Proteomika

NLRP2


Football Association Challenge Cup, stytt FA Cup er ein steypakapping í mansfótbólti í Onglandi og Wales. Kappingin er fyrireikað av og uppkallað eftir tí enska fótbóltssambandinum The Football Association. FA Cup varð fyrstu ferð spælt í fótbóltsárinum 1871-72. Manchester United F.C. er tað felagið, sum hevur vunnið ensku steypakappingina oftast, teir hava vunnið FA Cup 11 ferðir, beint eftir teir kemur Arsenal, sum hevur vunnið FA Cup 10 ferðir. Í 2013 vann Wigan fyri fyrstu ferð FA Cup, tá teir vunnu steypafinaluna 1-0 móti Manchester City F.C..

Hagtøl fyri vinnarar og silvurvinnarar

I perioden 1871-2012 er FA Cup blevet vundet af 42 forskellige klubber, mens yderligere tretten klubber har været i finalen uden at vinde.

FA Cup-vinnarar

Keldur

FA Cup
Fótbóltur í Onglandi
Steypakappingar í fótbólti

FA Cup


Kaliwatan sa ito ang Schultzichthys bondi. Una ning gihulagway ni Myers ni adtong 1942. Ang Schultzichthys bondi sakop sa kahenera nga Schultzichthys, ug kabanay nga Trichomycteridae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Habagatang Amerika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Habagatang Amerika
Schultzichthys

Schultzichthys bondi


An Sesommata platysaris in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Edward Meyrick hadton 1931. An Sesommata platysaris in nahilalakip ha genus nga Sesommata, ngan familia nga Palaephatidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sesommata

Sesommata platysaris


An Chersadaula ochrogastra in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Edward Meyrick hadton 1923. An Chersadaula ochrogastra in nahilalakip ha genus nga Chersadaula, ngan familia nga Oecophoridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chersadaula

Chersadaula ochrogastra


An Hypseleotris guentheri in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Pieter Bleeker hadton 1875. An Hypseleotris guentheri in nahilalakip ha genus nga Hypseleotris, ngan familia nga Eleotridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hypseleotris

Hypseleotris guentheri


Martin Szabó  (ur. 8 kwietnia 1989 roku) – węgierski zapaśnik walczący w stylu klasycznym.

Zajął 22 miejsce na mistrzostwach Europy w 2012, a 23 miejsce na igrzyskach europejskich w 2015. Szósty w Pucharze Świata w 2008 i trzynasty w 2012 roku.

Mistrz Węgier w 2009, 2011, 2013 i 2016 roku.

Przypisy

Węgierscy zapaśnicy
Urodzeni w 1989
Ludzie urodzeni w Budapeszcie

Martin Szabó


Kaliwatan sa alibangbang ang Buckleria negotiosus. Una ning gihulagway ni Edward Meyrick ni adtong 1926. Ang Buckleria negotiosus sakop sa kahenera nga Buckleria, ug kabanay nga Pterophoridae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Habagatang Aprika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Habagatang Aprika
Buckleria

Buckleria negotiosus


An Panchylissus cyaneipennis in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Waterhouse hadton 1880. An Panchylissus cyaneipennis in nahilalakip ha genus nga Panchylissus, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Honduras. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panchylissus

Panchylissus cyaneipennis


Yongyuan may refer to:

Yongyuan Town (永源镇), town in Daowai District, Harbin, Heilongjiang, China

Historical eras
Yongyuan (永元, 89–105), era name used by Emperor He of Han
Yongyuan (永元, 499–501), era name used by Xiao Baojuan, emperor of Southern Qi

Yongyuan


Carl Gustaf Rehnskiöld  (føddur 6. august 1651 í Greifswald, í núverandi Týskland, men sum tá var í svenska Pommern, deyður  29. januar 1722 í Strängnäs) var ein svenskur greivi og hermaður. Hann gjørdist generalloytnantur og guvernørur yvir Skåne í 1698, feltmarskalk í 1706 og kongaligur ráðgevi í 1719.

Rehnskiöld luttók í stríðnum við Halmstad í 1675, í stríðnum við Lund í 1676, í stríðnum við Landskrona í 1677, í stríðnum við Lenze í 1691, í stríðnum við Narva í 1700, í stríðnum við Kliszów í 1702, í stríðnum við Fraustadt í 1706, í stríðnum við Holowczyn í 1708 og í stríðnum við Poltava í 1709, har hann varð tikin til fanga. Rehnskiöld varð latin leysur úr russiskum fangaskapi í juli 1718. Hann kom síðan til kringsetanina av Fredrikshald áðrenn Karl XII bleiv skotin.

Rehnskiöld luttók eisini í stóra Norðurlendska krígnum.

Føðingar í 1651
Andlát í 1722
Sviar
Hermenn

Carl Gustaf Rehnskiöld


An Leucographus variegatus in uska species han Coleoptera nga syahan ginhulagway ni Waterhouse hadton 1878. An Leucographus variegatus in nahilalakip ha genus nga Leucographus, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Leucographus

Leucographus variegatus


Fregaty pancerne typu Preussen – niemieckie fregaty pancerne, z których pierwsza weszła do służby w 1876 roku. Zbudowano trzy okręty tego typu, z czego jeden zatonął w wyniku kolizji na Morzu Północnym w 1878 roku. Najdłużej, do 1894 roku, w czynnej służbie pozostawał "Friedrich der Grosse". Oba okręty do 1919 roku były następnie wykorzystywane jako jednostki pomocnicze, w tym jako składy węgla.

Projekt i budowa
Wstępny projekt okrętów został opracowany w 1868 roku. W 1869 roku do projektu wprowadzono zmiany, polegające na przeniesieniu dział artylerii głównej z centralnej baterii do dwóch wież. Jako pierwszą rozpoczęto budowę "Grosser Kurfürst".

Kadłub okrętu wykonano głównie z drewna wzmocnionego elementami wykonanymi z metalu. Wręgi i podłużnice wykonane z żelaza tworzyły główną strukturę kadłuba, do której mocowano elementy poszycia i opancerzenia wykonane z drewna tekowego i stali. Opancerzenie stalowe wieży w najgrubszym miejscu dochodziło do 254 mm. Zastosowano 12 przedziałów wodoszczelnych. Kadłub na 60 procentach swojej długości wyposażony był w dno podwójne. Okręty były napędzane przez wyprodukowane w Niemczech maszyny parowe o mocy 5000 KM, do których pary dostarczały opalane węglem kotły. Maszyna parowa napędzała śrubę okrętową o średnicy 6,6 metra. Jako pomocniczy zastosowano napęd żaglowy.

W latach 1889-1891 dwa ocalałe okręty poddano przebudowie, w wyniku której dodano nowe uzbrojenie. Zamontowano 10 dział 88 mm z zapasem 2500 pocisków i wyrzutnie torpedowe 350 mm z zapasem 13 torped. Na "Preussen" wyrzutnie torpedowe znajdowały się w podwodnej części kadłuba, na "Friedrich der Grosse" w nawodnej.

Służba
W 1877 roku "Preussen" został wysłany na Morze Śródziemne, gdzie dołączył do eskadry okrętów zabezpieczających niemieckie interesy w związku z
wojną rosyjsko-turecką. W maju 1878 roku trzy okręty tego typu uczestniczyły w manewrach na Morzu Północnym, w ramach eskadry okrętów pancernych. 31 maja biorąca udział w manewrach fregata pancerna "König Wilhelm", w rejonie kanału La Manche, staranowała i spowodowała zatonięcie fregaty "Grosser Kurfürst" i śmierć 269 członków jej załogi. "Preussen" pozostawał w służbie do 1891 roku, "Friedrich der Grosse" do 1894 roku. Przez kolejne lata okręty były wykorzystywane do zadań pomocniczych m.in. jako jednostki mieszkalne i składy węgla dla mniejszych okrętów. W 1919 roku okręty sprzedano, a następnie złomowano.

Okręty

Przypisy

Bibliografia

Niemieckie okręty żaglowe
Okręty z okresu XIX wieku

Fregaty pancerne typu Preussen


An Labeo gonius in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Hamilton hadton 1822. An Labeo gonius in nahilalakip ha genus nga Labeo, ngan familia nga cyprinidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Labeo

Labeo gonius


Knud Aage Andersen var en dansk fodboldspiller, som spillede i AGF.<p>

Knud Aage Andersen begyndte som midtbanespiller i AIA. Da han skiftede til AGF blev han anvendt mest i forsvaret. I sin sidste sæson i klubben spillede han på AGFs andethold som målmand.. Han var træner for førsteholdet 1939-40.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Aarhus
Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra AGF
Danskere i 1900-tallet

Knud Aage Andersen


O Skewb ( /ˈskjuːb/) é um quebra-cabeça mecânico no estilo do Cubo de Rubik. Ele foi inventado por Tony Durham e comercializado por Uwe Mèffert. Embora tenha uma forma cúbica, ele difere do cubo mágico pois seus eixos passam pelos vértices do cubo, ao invés dos centros das faces. Existem quatro eixos de rotação, um para cada espaço diagonal do cubo. Como resultado, é um quebra-cabeça de corte profundo em que cada torção afeta todas as seis faces.

O nome original que Mèffert deu para este quebra-cabeça foi "Cubo Pyraminx", para enfatizar que era parte de uma série que inclui o seu primeiro quebra-cabeça tetraédrico, o Pyraminx. O nome mais cativante "Skewb" foi cunhado por Douglas Hofstadter, em sua coluna Metamagical Themas, e Mèffert gostou tanto do nome que além de comercializar o Cubo Pyraminx com este nome, também usou o nome para alguns de seus outros quebra-cabeças, como o Skewb Diamond.

Skewbs de ordem superior, chamados de Mestre Skewb e Elite Skewb, também foram criados.

Orientação das peças
Embora o Skewb pareça simples, suas peças são, na verdade, divididas em subgrupos e têm restrições que ficam claras ao examinar o mecanismo do quebra-cabeça. Os 8 cantos são divididos em dois grupos — quatro cantos ligados à aranha central de 4 braços e quatro cantos "flutuantes", que podem ser facilmente removidos do mecanismo. Esses cantos não podem ser trocados, isso quer dizer que em em cada grupo de quatro cantos suas posições relativas não podem ser alteradas. Eles podem ser distinguidos aplicando pressão sobre o canto — se ele desce um pouco, é um canto flutuante. Os centros têm apenas duas orientações possíveis — isto se torna evidente pelo embaralhamento de um quebra-cabeça parecido com o Skewb onde o centro de orientação é visível (como o Skewb Diamond ou Skewb Ultimate), ou desmontando o quebra-cabeça.

Sanção dos eventos
Devido ao interesse da comunidade de speedcubing, o World Cube Association reconheceu o quebra-cabeça Skewb como um evento competitivo oficial a partir de 1 de janeiro de 2014.

Recordes
O recorde mundial para uma única resolução do Skewb, é de 0,93 segundos, definido por Andrew Huang da Austrália no WCA World Championship 2019. O recorde para uma média de cinco resoluções é de 2.03 segundos, definido por Łukasz Burliga da Polônia no CFL Santa Claus Cube Race 2017.

Ver também
 Cubo de Rubik
 Pyraminx

Referências

Jogos de lógica
Cubo Mágico

Skewb


Ang Laguna Brava ngalan niining mga mosunod:

Arhentina

 Laguna Brava (lanaw sa Arhentina, Provincia de Corrientes, lat -29,84, long -59,63),
 Laguna Brava (lanaw sa Arhentina, Provincia del Chaco),
 Laguna Brava (lanaw sa Arhentina, Provincia de Corrientes, lat -27,48, long -58,70),
 Laguna Brava (lanaw sa Arhentina, Provincia de Formosa),
 Laguna Brava (lanaw sa Arhentina, Provincia de La Rioja),

Chile

 Laguna Brava (lanaw), Antofagasta,

Colombia

 Laguna Brava (lanaw sa Colombia, Departamento de Nariño),
 Laguna Brava (lanaw sa Colombia, Departamento del Meta),
 Laguna Brava (lanaw sa Colombia, Departamento de Cundinamarca, lat 4,68, long -73,85),
 Laguna Brava (lanaw sa Colombia, Departamento de Cundinamarca, lat 4,53, long -73,64),

Guatemala

 Laguna Yolnajab, lanaw, Departamento de Huehuetenango,

Honduras

 Laguna Brava (lanaw sa Honduras), Departamento de Yoro,

Venezuela

 Laguna Brava (lanaw sa Venezuela, Estado Apure, lat 7,41, long -69,65),
 Laguna Brava (lanaw sa Venezuela, Estado Bolívar, lat 7,48, long -66,09),
 Laguna Brava (lanaw sa Venezuela, Estado Apure, lat 7,76, long -66,50),
 Laguna Brava (lanaw sa Venezuela, Estado Táchira),
 Laguna Brava (lanaw sa Venezuela, Estado Mérida, lat 8,65, long -70,90),
 Laguna Brava (lanaw sa Venezuela, Estado Mérida, lat 9,31, long -71,83),
 Laguna Brava (lanaw sa Venezuela, Estado Apure, lat 7,86, long -67,57),
 Laguna Brava (lanaw sa Venezuela, Estado Apure, lat 6,95, long -67,64),
 Laguna Brava (lanaw sa Venezuela, Estado Bolívar, lat 7,70, long -64,71),
 Laguna Brava (lanaw sa Venezuela, Estado Bolívar, lat 7,57, long -65,20),

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Arhentina
Pagklaro paghimo ni bot Chile
Pagklaro paghimo ni bot Colombia
Pagklaro paghimo ni bot Guatemala
Pagklaro paghimo ni bot Honduras
Pagklaro paghimo ni bot Venezuela

Laguna Brava


Spermatogonija je nediferencirana mužjačka germ-ćelija. Spermatogonije prolaze kroz spermatogenezu da bi tvorile zrele spermatozoide u tubulama testisa.

Kod ljudi postoje tri podtipa spermatogonije:
Tip A (tamne), ćelije s tamnim jedrima. Te ćelije su rezervne spermatogonijske matične ćelije koje obično ne podliježu aktivnoj mitozi.
 Tip A (blijede), ćelije s blijedim jedrima. Ovo su spermatogonijske matične ćelije koje su podvrgnute aktivnoj mitozi. Dijele se da bi se stvorile ćelije tipa B.
Tip B, ćelije koje prolaze kroz rast i postaju primarni spermatociti.

Antikancerski  lijekovi
Antikancerskii lijekovi poput doksorubicina i vinkristina mogu negativno utjecati na plodnost muškaraca oštećujući DNK proliferativnih spermatogonijskih matičnih ćelija. Eksperimentalna izloženost nediferencirane spermatogonije pacova doksorubicinu i vinkristinu ukazala je da su ove ćelije sposobne reagirati na oštećenje DNK, povećanjem svoje ekspresija genaekspresije gena u popravkama DNK i da taj odgovor vjerojatno djelomično sprječava nakupljanje prekida molekula DNK. Pored odgovora na popravljanje DNK, izlaganje spermatogonije doksorubicinu može izazvati programiranu čelijsku smrt (apoptozu).

Dodatne slike

Reference

Vanjski linkovi

Ćelije
Muški reproduktivni sistem
Anatomija čovjeka

Spermatogonija


Sigle
 Aschheim-Zondek-Reaktion – Test di Aschheim-Zondek, test di gravidanza

Codici
 AZR – codice aeroportuale IATA dell'Aeroporto di Adrar-Touat - Sceicco Sidi Mohamed Belkebir, Adrar, Algeria
 azr – codice ISO 639-3 della lingua adzera

Azr


Kaliwatan sa insekto ang Myrsidea hihi. Una ning gihulagway ni Sychra, Kolencik ug Ricardo L. Palma ni adtong 2016. Ang Myrsidea hihi sakop sa kahenera nga Myrsidea, ug kabanay nga Menoponidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Myrsidea

Myrsidea hihi


Estitxu, ou Estibaliz Robles-Arangiz Bernaola (Briscous, Lapurdi, 4 de junho de 1944 -  24 de fevereiro de 1993, Bilbau, Biscaia) foi uma cantora basca, também conhecida como o rouxinol de Beskoitze.

Discografia
 Estitxu ta Daikiris (1968, Cinsa). Ep
 Eskualdun makila (1968, Cinsa). Ep
 Bakarrik (1969, Cinsa). Ep
 Estitxu (1970, Herri Gogoa). Ep
 Una voz increíble (1970, Promus). Bilduma
 Agur Maria (1970)
 Umeentzat zoriona-Edurrez dena da xuria (1972, Columbia) 2 kanta
 Sólo tú, mi sueño de amor-Hallé un lugar (1972, Columbia) 2 kanta
 Guazen ikastolara-Gure astoa balaan (1972, Columbia) 2 kanta
 Estitxu (1972, Columbia) Bilduma
 Estitxu (1976, Columbia)
 Mendian (1976) 2 kanta
 Sabin (1978, OR) 2 kanta
 Zirikan (1978, Zirikan)
 Estitxu (1981, Columbia)
 Guraso'eri (1982, Agorila)
 Zortzikoak (1986, Xoxoa)
 Estitxu (1994, Agorila)

Nascidos em 1944
Mortos em 1993
Mortes por câncer

Estitxu


iPhone 11 je pametni telefon koji dizajnira, razvija i prodaje Apple Inc. Trinaesta je generacija iPhonea i nasljednik iPhonea XR. Predstavio ga je Tim Cook 10. septembra 2019. u Cupertinu (Kalifornija) uz luksuzni model iPhone 11 Pro. Prednarudžbe su počele 13. septembra 2019, a telefon je zvanično pušten u prodaju 20. septembra 2019, dan nakon objave softvera iOS 13.

Najveće promjene u odnosu na iPhone XR jesu čip Apple A13 Bionic i ultraširokougaona kamera. Dok iPhone 11 Pro dolazi s punjačem Lightning na USB-C od 18W, iPhone 11 dolazi s istim punjačem od 5W koji je dolazio uz prošle modele, iako oba modela podržavaju brzo punjenje od 18W. Uređaj je dobio nadogradnju na iOS 14 17. septembra 2020.

Historija
Gotovo sve pojedinosti o telefonu isplivale su na internet prije zvanične objave, uključujući sve specifikacije i vanjski izgled uređaja. Ispostavilo se da je veći dio podataka bio tačan, poput činjenice da su kamere poboljšane i da je zadržan urez za prednju kameru koji se prvi put pojavio na iPhoneu X. Na zvaničnim pozivnicama koje su dobili novinari bio je naslikan stakleni šareni logotip Applea, što su pojedini kritičari povezali s mogućnosti pojave modelâ u novim bojama i novim dizajnom kamera.

Dizajn
Dostupan je u šest boja: crnoj, zelenoj, žutoj, ljubičastoj, bijeloj i posebnoj crvenoj za brend Product Red. Na vrhu ekrana nalazi se urez za sistem kamera TrueDepth i zvučnik, slično prethodniku. Kamere sa stražnje strane uređaja nisu u ravnini s kućištem, već su uzdignute i blic je iste veličine kao onaj u iPhoneu 11 Pro, s tim da iPhone 11 ima dvije kamera, a Pro tri. Kućište stražnjih kamera na iPhoneu 11 napravljeno je od mat stakla, a sam stražnji dio telefona od sjajnog stakla, dok je kod modela Pro obrnuto. Logotip Applea sad je centriran na stražnjoj strani uređaja i ispod nema teksta, što je promjena u odnosu na prethodne modele.

Specifikacije

Hardver
iPhone 11, kao i iPhone 11 Pro, koristi Appleov procesor A13 Bionic koji sadrži neuronski pogon treće generacije. Dostupni su modeli sa skladišnim prostorom od 64, 128 i 256GB, a svaki ima 4GB RAM-a. Otporan je na vodu, prašinu, prljavštinu (oznaka IP68) i može biti pod vodom na dubini od dva metra do 30 minuta. Međutim, garancija ne pokriva oštećenja tekućinom. Oba telefona, poput prošlih modela, nemaju 3,5 milimetarski priključak za slušalice i dolaze sa žičanom verzijom slušalica EarPods koje se priključuju preko ulaza Lightning. To je prvi pametni telefon s ultraširokopojasnim hardverom (pruža ga čip Apple U1).

Ekran
Ekran ima dijagonalu od 6,1inča (15,5cm) i koristi tehnologiju IPS LCD, dok model Pro koristi OLED.

Rezolucija je  piksela (1,5 megapiksel, 326ppi) s maksimalnom svjetlinom od 625 nita i omjerom kontrasta 1400:1. Podržava Dolby Vision, HDR10, True Tone i široki spektar boja (P3). Kao što je slučaj i s modelima 11 Pro, XR, XS i X, na vrhu ekrana nalazi se urez za sistem kamera TrueDepth i zvučnik. Ekran također ima oleofobnu oblogu otpornu na otiske prstiju. Apple je u septembru 2019. najavio da će iPhone 11 i 11 Pro prikazati upozorenje kad se ekran zamijeni neovlaštenim dijelom. Kao razlog naveli su da bi moglo doći do raznoraznih problema ako se tokom popravka upotrijebe pogrešni dijelovi ili se pogrešno popravi.

Kamera
Straga se nalaze kamere od 12MP: ultraširokougaona s otvorom blende ƒ/2,4, vidnim poljem od 120° i dvostrukim optičkim smanjivanjem, kao i širokougaona s otvorom blende ƒ/1,8. Najveća rezolucija koju uređaj podržava za videosnimanje jest 4K pri 60fps, a može snimati usporene videozapise u rezoluciji 1080p do 240fps. Podržana je i mogućnost fokusiranja zvuka na područje koje je izabrano tokom snimanja. Jedino širokougaona kamera ima optičku stabilizaciju slike. Podržan je i portretni režim sa šest svjetlosnih efekata kao i napredni bokeh i kontrola dubine. Kad je noć, telefon se automatski prebacuje u noćni režim slikanja, što proizvodi svjetlije fotografije s manje šuma u slabo osvijetljenim okruženjima. Aplikacija za kameru iznova je dizajnirana i ima nove mogućnosti, kao što je traka za brzi prelaz s objektiva na objektiv i opcija "QuickTake" koja korisniku omogućuje da, držeći prstom na dugme za slikanje, snimi videozapis. Apple je također najavio mogućnost "Deep Fusion" koja koristi umjetnu inteligenciju i mašinsko učenje za obradu slika; postala je dostupna 29. oktobra 2019. u sklopu softverskog ažuriranja na iOS 13.2.

Softver
Predinstalirana verzija softvera jest iOS 13, koji sadrži Siri, Face ID (pomoću kamere TrueDepth), Apple Pay i podršku za Apple Card. Na uređaj se može instalirati iOS 14.

Prijem
Naišao je na pretežno pozitivnu reakciju. Pohvaljene su performanse, baterija i kamere, dok je ekran kritiziran. Kritičari su također naglasili da je urez na vrhu ekrana prevelik za telefon objavljen 2019. godine. Prema izvještaju Counterpoint Researcha postao je drugi najprodavaniji model širom svijeta u 2019, i to za nešto manje od četiri mjeseca od puštanja u prodaju.

Također pogledajte
 iPhone 7
 iPhone X

Reference

Vanjski linkovi
 iPhone 11 na Appleovom zvaničnom sajtu

11
iPhone 11
Mobilni telefoni predstavljeni 2019.

IPhone 11


Šipadove pruge ili Štajnbasove pruge, bile su šumske pruge u privatnom vlasništvu, i služile su za eksploataciju šumskog bogatstva, kao i za putnički saobraćaj. Izgrađene su u vrijeme austrougarske uprave u Bosni i Hercegovini.

Štajnbasova željeznica proizvedena je u njemačkom preduzeću Krauss-Maffei 1904. god. Čitava željeznica imala je oko 400 km šumskih pruga sa 33 lokomotive, oko 500 teretnih, te 60 putničkih vagona, 18 drvenih tendera za vodu i potrebne radionice za održavanje lokomotiva i pruge. Bila je to uskotračna pruga koja se razlikovala od pruge kojom je išao legendarni "Ćiro". Ova pruga imala je razmak između šina 760 mm, dok je popularni "Ćira" imao razmak od 660 mm.

Historija

Izgradnja pruge
Benjámin Kállay, Austro-Ugarski ministar finansija, zadužen za upravljanje Bosnom i Hercegovinom, je uspio da uz pomoć kreditnih sredstava i koncesija, u cilju što efikasnije eksploatacije prirodnog bogastva Bosne i Hercegovine značajno privuče jedan broj investitora.

Krajem 19. vijeka na planinama Bosanske Krajine, oko rijeke Sane, počela je velika eksploatacija šumskog bogatstva koju je organizovao bavarski industrijalac Otto von Steinbeis. On je sklopio ugovor sa Zemaljskom upravom u Sarajevu 1892. godine na rok od 20 godina, a ugovorom od 1899. godine produžena mu je koncesija na narednih 10 godina. U početku se nije moglo pristupiti eksploataciji šuma u većim razmjerama zbog nedostatka potrebnih komunikacija. Da bi se to postiglo, Steinbeis je izgradio mrežu šumskih željeznica od Knina do Prijedora u dužini od 232 km, a kasnije i sa krakom do Jajca.

Izgradnja Štajnbasove željeznice počela je 20 marta 1902. god. na relaciji od Knina do Oštrelja u dužini 102 km. U Kninu je već postojala pruga normalnog kolosjeka do Šibenika. Kroz Bosnu i Hercegovinu pruga je građena po standardu Bosanskohercegovačke Državne Željeznice (od 1895 Bosnisch-Herzegowinischen Staatsbahn - BHStB), a od 1908 Bosanskohercegovačke Zemaljske Željeznice (Bosnisch-Herzegowinische Landesbahnen - BHLB). Izgradnji su se protivili u Mađarskoj, smatrajući da se favorizuje Austrija. Slijedeće godine pruga je produžena do Srnetice. Tokom 1905. god, izgrađen je krak do Gornjeg Ribnika u dužini od 62 km. i krak u dužini od 57 km. prema Čardaku (početak pruge do Jajca). U 1910. god. na relaciji Knin - Oštrelj uveden je i poštanski vagon. Prugu do Prijedora Štajnbas je otvorio 21. maja 1913. god. Pred kraj austrougarske uprave, krajem 1916. godine na podrucju današnje Bosni i Hercegovini bilo je oko 1220 km šumskih pruga različitih vlasnika.

Prvi svjetski rat
Zbog rastućeg straha od ulaska Italijana u rat i mogućnosti gubitka jadranske obale, glavnokomandujući austrougarskih snaga u Bosni naredio je spajanje Štajnbasove pruge sa željeznicama Bosne i Hercegovine. Zbog toga je pruga produžena od Čardaka (sada kao vojna pruga), pa kompletan dio Srnetica – Jajce pušten u saobraćaj 10. 1. 1916. godine. Željezničke stanice na relaciji Jajce – Srnetica bile su: Jajce – Plivska Jezera – Jezero – Volari – Šipovo – Sokolac – Pliva – Podovi – Čardak – Podgora – Mlinište – Ovčara – Lisina – Tisova Kosa – Kurijeva Kosa – Potoci – Srnetica. Za potrebe ove pruge u prigradskom dijelu Jajca sagrađena je još jedna zgrada željezničke stanice, kasnije poznata pod nazivom Šipadova stanica. Izgradnjom ove zgrade Jajce je dobilo dvije zasebne željezničke stanice.

Ranije je, 1. maja 1895. god. izgrađena 35 kilometara duga pruga Jajce-Donji Vakuf, koja je bila vezana za prugu dolinom Neretve. Spajanjem u Jajcu mreže Knin-Srnetica-Prijedor sa prugom dolinom Neretve, austrougarska armija ostvarila je cilj povezivanja cijele Bosne i Hercegovine sa jadranskom obalom.

Kraljevina Jugoslavija
Versajskim mirovnim ugovorom iz 1919. god. i raspadom Austro-Ugarske, Štajnbasov koncern prelazi u vlasništvo novostvorene  Kraljevine SHS. Ovo je preduzeće u avgustu 1919. preimenovano u ŠIPAD (Šumsko industrijsko privredno akcionarsko društvo). Krajem 1930-ih godina ŠIPAD je bio među nekoliko najvećih firmi u oblasti drvne industrije u Evropi. U Oštrelju je bila direkcija. Eksploatacija šume dovela je do nastanka i razvoja nekoliko naselja, sa po nekoliko stotina (hiljada) stanovnika:
 Oštrelj, u kojem je bila Šipadova direkcija željeznice
 Potoci,
 Srnetica, sa osnovnom školom, ambulantom sa tri ljekara i apotekom.

U njima Šipad je imao nekoliko većih i manjih radionica i pogona: kovačnicu, ložionicu za održavanje lokomotiva, stolarsko-tesarsku, sedlarsku radionicu, električni mlin, dizalicu za pretovar balvana i električnu centralu. Naselja su raspolagala i voznim parkom za eksploataciju šume, veterinarskom ambulantom, raznim magacinima — skladištima sa ljudskom i stočnom hranom, raznim tehničkim materijalom, rezervnim dijelovima, alatom, mazivom i gorivom i eksplozivom.

Drugi svjetski rat

Nakon poraza Jugoslavije u Aprilskom ratu 1941. god. Štajnbasova željeznica je zajedno sa cijelom bosanskohercegovačkom željeznicom prešla u vlasništvo Hrvatske državne željeznice (HDŽ). Sekcija Knin - Drvar bila je pod upravom italijanskih okupacionih snaga.

Tokom Narodnooslobodilačke borbe partizani su u nekoloko navrata koristili željeznicu:
 u vrijeme ustanka 1941. god.
 u vrijeme Prvog zasjedanja AVNOJ-a, druga polovina 1942. god.
 u vrijeme Drugog zasjedanja AVNOJ-a
 krajem 1944. god.

Socijalistička Jugoslavija
U ovom periodu šumarstvo je sve više investiralo u putne komunikacije i auto prevoz, pa postepeno dolazi da prestanka rada pojedinih dionica Šipadovih pruga. Na dan 1. 6. 1969. obustavljen je saobraćaj na dionici Srnetica-Šipovo, a 1. 6. 1975 i na najvećem dijelu pruge, od Prijedora do Drvara. Posljednja dionica od Drvara do Ličke Kaldrme zatvorena je 28. maj 1978, kada se u Jugoslaviji željeznički saobraćaj skoro u cjelosti odvijao na prugama normalnog kolosjeka.

Danas
Šipadove željeznice radile su do 70-tih godina 20-og stoljeća, kada su, zbog nerentabilnosti, prestale sa radom. Za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine proglašeno je nekoliko građevinskih objekata i lokomotiva:
 Zgrada željezničke stanice Šipad u Jajcu
 Zgrada željezničke sekcije u Prijedoru
 Zgrada stare željezničke stanice (Sanski Most)
 Zgrada željezničke stanice u Jezeru
 Titov voz na Oštrelju, sa lokomotivom  oznake znov n. 12 Maffei 2438/1904. Proizvedena je u njemačkom preduzeću Krauss-Maffei 1904. godine. Lokomotiva je imala maksimalnu brzinu 25 km/h. Oznaka osovina po njemačkoj notifikaciji bila je B´Bt-n4v(12). Vozila je isključivo na Steinbeisovim/Šipadovim prugama.
 Parna lokomotiva u Jajcu, poznata kao Mala partizanka, proizvedena početkom XX vijeka u fabrici lokomotiva Krauss&Co u Lincu u Austriji.

Literatura
 Fevzija Ajdin, Historija željeznica Bosne i Hercegovine, Nacionalna univerzitetska biblioteka Bosne i Hercegovina,  Sarajevo, 2006.
 Dževad Juzbašić, Izgradnja željeznica u BiH u svijetlu austrougarske politike od okupacije do kraja Kallayeve ere.  Akademija nauka i umjetnosti BiH Sarajevo, 1974.

Reference

Vanjski linkovi

Željezničke pruge u Bosni i Hercegovini
Bosanski Petrovac
Drvar
Prijedor
Sanski Most
Jajce
Jezero

Steinbeis–Šipadove pruge


An Notharchus macrorhynchos in uska species han Aves nga syahan ginhulagway ni Gmelin hadton 1788. An Notharchus macrorhynchos in nahilalakip ha genus nga Notharchus, ngan familia nga Bucconidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 N. m. macrorhynchos
 N. m. hyperrynchus
 N. m. paraensis
 N. m. cryptoleucus

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Notharchus

Notharchus macrorhynchos


Kaliwatan sa karpa ang Rasbora elegans. Una ning gihulagway ni Wilhelm Volz ni adtong 1903. Ang Rasbora elegans sakop sa kahenera nga Rasbora, ug kabanay nga karpa. Giklaseklase sa IUCN ang kaliwatan sa kinaminosang kalabotan.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Asya
 Singgapura
 Borneo
 Sumatra (pulo)

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Karpa
Karpa sa Asya
Karpa sa Borneo
Karpa sa Sumatra (pulo)
Rasbora
Karpa sa Singapur

Rasbora elegans