William Gilbert Foster (9 May 1855 – 3 July 1906) was a British painter.

Senior member of the Staithes group of artists, he had a studio at Runswick Bay for many years. He painted landscapes and rural genre in oil and watercolours. Exhibited regularly at the British Royal Academy of Arts (forty times) and at the Royal society of British.
The Staithes group or Staithes School was an art colony of 19th-century painters based in the North Yorkshire fishing village of Staithes. Inspired by French Impressionists such as Monet, Cézanne and Renoir, the group of about 25 artists worked together in plein air, in oil or watercolour.

Life and career
He was the son of William Foster (born 1830 in Glossop, Derbyshire) a portrait painter and bookseller from Birkenhead who moved to Leeds and established a studio when Gilbert Foster was a child. Foster was educated at the Leeds Grammar School prior to receiving training at his father's studio. He was an art master at Leeds Grammar School and later an under-master at Leeds School of Art. He also established his own studio and taught pupils privately.

He purchased a cottage in Runswick Bay, in 1890, and spent most summers there painting. He took his students from Leeds School of Art (one of whom was Hilda Annetta Walker) to the area for sketching expeditions and was very supportive of the younger artists.
William had four daughters and a son. One of his daughters, Dorothea, was an artist herself and, at seventeen, had her first painting accepted by the Royal Academy.
William Gilbert Foster was living in Halton, Leeds, in the United Kingdom Census 1901 (although he's filled in the census just as Gilbert Foster). His wife was there as a widow in 1911.

He exhibited in all the major venues including Liverpool, Manchester, Birmingham, the Royal Institute of Oil Painters, the Royal Society of British Artists and at the Royal Academy, where his first work was accepted in 1876. His paintings are in the permanent collections of several public art galleries including Kirkleatham, Whitby, Leeds, Bradford, Huddersfield, Hull and Manchester

Gallery

References

William Gilbert Foster on Artnet
Eminent Staithes Group artwork hidden away for a century on Whitby Gazette
Exhibit: Artist 'Fostered' good relations with group on Whitby Gazette
William Gilbert Foster on WikiArt

External links

19th-century British painters
1855 births
1906 deaths

William Gilbert Foster


Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kopciówce – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w Kopciówce, w diecezji grodzieńskiej, w dekanacie Grodno-Zachód, na Białorusi.

Historia
30 stycznia 1936 zebranie mieszkańców gminy Hornica postanowiło wybudować kościół w Kopciówce. Parafię w Kopciówce erygował 26 kwietnia 1936 arcybiskup wileński Romuald Jałbrzykowski. W 1936 założono również cmentarz. Przed II wojną światową parafia leżała w archidiecezji wileńskiej, dekanacie Grodno. Budowę świątyni przerwał wybuch II wojny światowej. Proboszcz ks. Jan Chrabąszcz został kapelanem wojskowym. Po kampanii wrześniowej powrócił do parafii. W kwietniu 1940 aresztowany przez NKWD za bycie kapelanem Wojska Polskiego i zesłany na Sybir. W 1941 zwolniony, dotarł do armii Andersa. W 1942 zmarł w Uzbekistanie.

Po wojnie Kopciówka znalazła się w granicach ZSRS. Komuniści aresztowali proboszcza ks. Wincentego Borsuka 30 lipca 1945 oraz znacjonalizowali budowany kościół, który w późniejszych latach służył jako magazyn i młyn. Życie religijne musiało toczyć się potajemnie.

W 1991 kościół zwrócono wiernym w bardzo zniszczonym stanie. W latach 1992 - 2000 odbył się jego remont. 11 czerwca 2000 konsekrował go biskup kielecki Kazimierz Ryczan. 23 marca 2010 biskup grodzieński Aleksander Kaszkiewicz ustanowił w kościele parafialnym w Kopciówce Sanktuarium Matki Bożej Jasnogórskiej – Cierpliwie Słuchającej.

Proboszczowie parafii

Przypisy

Bibliografia
 catholic.by
 Słowo Życia Kościół pw. Wniebowzięcia NMP w Kopciówce

Parafie diecezji grodzieńskiej
Parafie pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Rejon grodzieński


Domobrani su pripadnici više vojnih formacija sa područja bivše Jugoslavije.

 Hrvatsko-ugarsko kraljevsko domobranstvo ili  austro-ugarske vojne formacije s područja Trojedne kraljevine Hrvatske, Slavonije i Dalmacije (1868. – 1918.);
 Hrvatsko domobranstvo obuhvata  redovne oružane snage Nezavisne Države Hrvatske (1941. – 1945);
 Slovensko domobranstvo, pro-osovinske paravojne formacije na području  Slovenije  (1943. – 1945.);
 Teritorijalne  domobranske jedinice Hrvatske vojske.

Reference

Također pogledajte
Drugi svjetski rat
NDH
Ustaša

Vojska
Drugi svjetski rat
Hrvatska vojska

Domobran


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Duartettix montanus. Una ning gihulagway ni Perez-gelabert ug D. Otte ni adtong 2000. Ang Duartettix montanus sakop sa kahenera nga Duartettix, ug kabanay nga Acrididae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Dominikanhong Republika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Dominikanhong Republika
Duartettix

Duartettix montanus


An Thymallus baicalensis in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Benedykt Dybowski hadton 1874. An Thymallus baicalensis in nahilalakip ha genus nga Thymallus, ngan familia nga Salmonidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Thymallus

Thymallus baicalensis


The Škoda 637 is a Czechoslovak mid-size car that was made by Škoda from 1932 to 1935.

The car has a 1,961 cc, six-cylinder, sidevalve engine, which is an enlarged version of the 1,792 cc engine introduced in the successful Škoda 633 in 1931. Transmission is via a single-plate clutch and four-speed gearbox with synchronised third and fourth gears.

The wheels are pressed steel, with drum brakes. The car has 12 Volt electrics. The body has pressed steel panels on an ash frame.

Type 637
The original 1932 version of the Type 637 was built on a ladder frame. Its 1,961 cc engine produces .

In 1933 a trio of Type 637 cars won second, third and fourth place in the two-litre class of the Czechoslovak 1,000 miles race. In 1934 a Type 637 again won second place.

But economic conditions were poor in the early 1930s, and Škoda managed to sell very few Type 637 cars. Only 11 were built.

Types 637D and 637K
Škoda developed a new backbone chassis based on the successful Tatra concept. This had more torsional stiffness than a ladder frame. The first Škoda to have a backbone chassis was the 420 Standard introduced in 1933. In 1934 Škoda applied a larger version of the same chassis to the Type 637.

At the same time Škoda increased the power of the Type 637 engine to , giving it a top speed of . The improved model was designated Type 637D. Body options offered included a two-door or four-door sedan and a six-seat, "six-light" limousine with sunroof. Sales improved slightly, with 39 cars being built.

Škoda revised the model again as the 637K. Sales remained low, with only 17 examples of this version being built. Production ceased in 1935.

Successors

A Type 637 with its engine enlarged to 2,492 cc and its chassis lengthened became the prototype Škoda Type 640. The model was launched on 22 October 1934 as the Škoda Superb.

In 1936 Škoda tried to return to the Type 637's segment of the mid-range market with the four-cylinder Škoda Favorit. This model also suffered from poor sales, and production ceased in 1941.

References

Source

Cars introduced in 1932
Cars of the Czech Republic
637

Škoda 637


Zmarli
 21 czerwca John Smith, angielski żołnierz, ocalony od śmierci przez Pocahontas.

Przypisy

Kalendarium polityczne
Wydarzenia 1631

1631 w polityce


Kaliwatan sa ito ang Noturus elegans. Una ning gihulagway ni Taylor ni adtong 1969. Ang Noturus elegans sakop sa kahenera nga Noturus, ug kabanay nga Ictaluridae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Amihanang Amerika
Isdangtunay sa Tinípong Bángsà
Isdangtunay sa Tennessee
Noturus

Noturus elegans


Mamma Gógó é um filme de drama islando-britano-noruego-teuto-sueco de 2010 dirigido e escrito por Friðrik Þór Friðriksson.

Foi selecionado como representante da Islândia à edição do Oscar 2011, organizada pela Academia de Artes e Ciências Cinematográficas.

Elenco

 Kristbjörg Kjeld - Mamma Gógó
 Hilmir Snær Guðnason - diretor
 Gunnar Eyjólfsson
 Margrét Vilhjálmsdóttir
 Ólafía Hrönn Jónsdóttir
 Inga Maria Valdimarsdóttir
 Jóhann Sigurðarson
 Bjarni Ingvarsson

Filmes em língua islandesa
Filmes com trilha sonora de Hilmar Örn Hilmarsson
Filmes dirigidos por Friðrik Þór Friðriksson
Filmes da Islândia de 2010
Filmes de drama da Islândia
Filmes da Suécia de 2010
Filmes de drama da Suécia
Filmes da Alemanha de 2010
Filmes de drama da Alemanha
Filmes da Noruega de 2010
Filmes de drama da Noruega
Filmes do Reino Unido de 2010
Filmes de drama do Reino Unido

Mamma Gógó


Proporcjonalna redukcja błędu (PRE, od ang. Proportional reduction of error) – w statystyce i rachunku prawdopodobieństwa jest to metoda przewidywania jednej zmiennej na podstawie drugiej zmiennej. Na podstawie modelu PRE powstało wiele używanych w statystyce współczynników siły związku pomiędzy zmiennymi np. współczynnik lambda.

Przykład: grupa kobiet i mężczyzna wypełnia ankietę w której podaje swoją płeć oraz zaznacza jaki ma poziom wykształcenia (podstawowe, średnie, wyższe). PRE obliczamy w następujący sposób:

1. Obliczamy ile błędów popełnilibyśmy dokonując predykcji poziomu wykształcenia losowo wybranej osoby z tej grupy, gdybyśmy swoich przewidywań dokonywali tylko i wyłącznie w oparciu o rozkład zmiennej wykształcenie (np. 10% podstawowe, 30% średnie, 60% wyższe).

2. Obliczamy ile błędów popełnilibyśmy dokonując predykacji poziomu wykształcenia losowo wybranej osoby z tej grupy, gdybyśmy swoich predykcji dokonywali w oparciu o informację o tym, jaka jest płeć wylosowanej osoby i jaki jest rozkład poziomu wykształcenia u osób mających tę samą płeć co wylosowana osoba.

3. Obliczamy jaki procent błędu przewidywań udało nam się wyeliminować przewidując zmienną wykształcenie na podstawie zmiennej płeć względem tego, ile błędów popełnilibyśmy przewidując tylko w oparciu o rozkład zmiennej wykształcenie.  Szukana wartość to właśnie PRE. Zauważmy, że im związek pomiędzy płcią i wykształceniem jest silniejszy tym, większa jest redukcja błędu.

Bibliografia
 Earl Babbie: Badania społeczne w praktyce. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 482.

Miary błędu
Miary zależności

Proporcjonalna redukcja błędu


An Selagia in uska genus han Lepidoptera. An Selagia in nahilalakip ha familia nga Pyralidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Selagia

Selagia


Waiting at the Church er en amerikansk stumfilm fra 1906 af Edwin S. Porter.

Medvirkende
 Vesta Victoria - Vesta
 Alec B. Francis

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra USA
Amerikanske film fra 1906

Waiting at the Church


An Hemiancistrus punctulatus in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Cardoso ngan Luiz R. Malabarba hadton 1999. An Hemiancistrus punctulatus in nahilalakip ha genus nga Hemiancistrus, ngan familia nga Loricariidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hemiancistrus

Hemiancistrus punctulatus


An Phytoecia salvicola in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Holzschuh hadton 1989. An Phytoecia salvicola in nahilalakip ha genus nga Phytoecia, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phytoecia

Phytoecia salvicola


Miss Mato Grosso do Sul 2010 foi a 29ª edição do tradicional concurso de beleza feminino de Miss Mato Grosso do Sul. Esta edição enviou a melhor candidata sul-matogrossense para a disputa nacional de Miss Brasil 2010, válido para a disputa de Miss Universo. A competição contou com a participação de dezesseis (16) municípios do Estado e suas respectivas aspirantes municipais. A coordenação do evento é comandada pelos estilistas Claudinei Aquino e Ney Amaral. O certame foi realizado no dia 5 de Setembro no Centro de Convenções Rubens Gil de Camilo em Campo Grande e teve como campeã, Kátia Lúcia Martins Talon, de Naviraí.

Resultados

Colocações

Prêmios Especiais
 Foram distribuídos os seguintes prêmios este ano:

Candidatas
As candidatas ao título deste ano:

 Água Clara - Gersiellen Lacerda
 Aparecida do Taboado - Bruna Aparecida
 Aquidauana - Iara Ferreira
 Bela Vista - Janine Quintana
 Campo Grande - Priscila Scardin
 Caarapó - Janaína Gortolão

 Dois Irmãos do Buriti - Paula Pitão
 Dourados - Vanessa Brasil
 Ivinhema - Adriana da Rosa
 Jardim - Ingrid Kemp
 Naviraí - Kátia Talon

 Rio Brilhante - Lorrane Vidal
 Ribas do Rio Pardo - Paola Amanda Fogaça
 Rio Negro - Pollyane Rodrigues
 Sidrolândia - Lais Carra Nichalski
 Três Lagoas - Vanessa Melo

Ligações exteras
 Site do Miss Brasil
 Site do Miss Universo

2010
Mato Grosso do Sul
Década de 2010 em Mato Grosso do Sul

Miss Mato Grosso do Sul 2010


Kaliwatan sa insekto ang Lachesilla merzi. Una ning gihulagway ni Charles Lienhard ni adtong 1989. Ang Lachesilla merzi sakop sa kahenera nga Lachesilla, ug kabanay nga Lachesillidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Espanya

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Espanya
Lachesilla

Lachesilla merzi


Kaliwatan sa insekto ang Haplothrips husseini. Una ning gihulagway ni Hermann Priesner ni adtong 1939. Ang Haplothrips husseini sakop sa kahenera nga Haplothrips, ug kabanay nga Phlaeothripidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Ehipto

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Ehipto
Haplothrips

Haplothrips husseini


Kaliwatan sa alibangbang ang Siculodes transversa. Una ning gihulagway ni Walker ni adtong 1865. Ang Siculodes transversa sakop sa kahenera nga Siculodes, ug kabanay nga Thyrididae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Siculodes

Siculodes transversa


Kahenera sa mga isda ang Profundulus. Ang Profundulus sakop sa kabanay nga Profundulidae.

Profundulus mao ang ika kahenera nga sa kabanay nga Profundulidae.

Ang kladogram matud sa Catalogue of Life mao:

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Profundulus

Profundulus


An Aoshachia rufistriga in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Sergius G. Kiriakoff hadton 1963. An Aoshachia rufistriga in nahilalakip ha genus nga Aoshachia, ngan familia nga Geometridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aoshachia

Aoshachia rufistriga


An Chedra delector in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Ronald W. Hodges hadton 1966. An Chedra delector in nahilalakip ha genus nga Chedra, ngan familia nga Coleophoridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chedra

Chedra delector


Classic Grand Besançon Doubs 2022 var den 2. udgave af det franske cykelløb Classic Grand Besançon Doubs. Det 177,5 km lange linjeløb blev kørt i departementet Doubs den 15. april 2022 med start i Besançon og mål i Montfaucon. Løbet var en del af UCI Europe Tour 2022. Løbet blev vundet af spanske Jesús Herrada fra .

Resultat

Hold og ryttere

Danske ryttere

* DNF = gennemførte ikke

Referencer

Eksterne henvisninger

2022
UCI Europe Tour 2022

Classic Grand Besançon Doubs 2022


Umm Tini (arab. أم تيني) – wieś w Syrii, w muhafazie Idlib. W 2004 roku liczyła 701 mieszkańców.

Przypisy

Miejscowości w muhafazie Idlib

Umm Tini


Liberia–Soviet relations were the bilateral relations between Liberia and Soviet Union. Contacts between the two countries were sporadic during the 1950s and 1960s, improved during the 1970s but became frosty in the 1980s.

Early years
In 1924 Matzenau, the former envoy of Liberia to Russia, tested the waters with the Soviet government on establishing bilateral relations. The Soviets initially expressed interest in the proposal, but no diplomatic links materialized.

Tubman era
In 1946 negotiations for a Liberian-Soviet friendship treaty took place, but no agreement materialized. In 1952 the Liberian government sent an invitation to the Soviet Union to attend the second presidential inauguration of William V.S. Tubman. The Soviets declined the invitation. In January 1956 a Soviet delegation attended the third presidential inauguration of Tubman, the first Soviet ambassadorial level representation in sub-Saharan Africa. The Soviet delegation at the inauguration was led by Alexander P. Volkov, Chairman of the Supreme Soviet. Volkov offered economic aid to Liberia, but the offer was rejected by Tubman. The New China News Agency lauded the establishment of a Soviet diplomatic presence in Africa as a backlash for Western imperialism.

Over the coming years contacts between the two countries were sporadic. The Soviets invited Tubman to visit Moscow in 1956, but the invitation brought a counter-reaction from the United States, Liberia's traditional ally. Tubman was informed that a state visit to Moscow would affect US-Liberian relations negatively. Tubman remained skeptical of Soviet intentions, and declined formalization of diplomatic relations. In September 1957 a Liberian agricultural delegation visited the Soviet Union. In June 1959 a Liberian health delegation visited the Soviet Union, followed by an agricultural delegation the following month.

Nuritdin Mukhitdinov led the Soviet delegation at the fourth presidential inauguration of Tubman in January 1960. In November 1960 a delegation of Liberian local government officials visited the Soviet Union. In February 1962 a Soviet scientific team, led by Cosmonaut Yuri Gagarin, visited Liberia. In August 1962 the Liberian Vice President William R. Tolbert Jr. visited the Soviet Union. In October 1962 a Soviet cultural delegation visited Liberia, followed by a Liberian cultural delegation to the Soviet Union in April 1963 and a Soviet cultural troupe to Liberia in December the same year.

Tolbert era
Liberian-Soviet relations improved during the presidency of Tolbert. One year after assuming the Liberian presidency, there was a mutual agreement (issued in Monrovia and Moscow) in June 1972 on establishing embassies. The first Liberian ambassador to the Soviet Union was Francis A. Dennis, his Soviet counterpart in Monrovia was Dmitri Safonov. Safonov was later replaced by A.A. Oulanov.

In 1974 Liberia accepted economic aid from the Soviet Union. After a 1976 agreement, Liberian students were given scholarships to study in the Soviet Union.

On May 19, 1979 a Liberian-Soviet Scientific and Cultural Agreement was signed. A Liberian parliamentary delegation visited the Soviet Union May 26-June 1, 1977. The delegation was led by Richard A. Henries, Speaker of the House of Representatives. A delegation of the Supreme Soviet visited Liberia November 16–22, 1978.

During the final months of the Tolbert presidency, relations deteriorated and some Soviet diplomats were expelled from Liberia.

Doe years
Liberian-Soviet relations deteriorated under the Samuel Doe presidency, who would align himself closely with Ronald Reagan. Nevertheless, the Soviet Union, Cuba, Libya and others were initially positive to the Doe-led coup in 1980. Soon after the coup, Doe renewed diplomatic links with the Soviet Union. Under the People's Redemption Council regime, James E. Morgan was named ambassador to the Soviet Union. He was later followed by Christopher Ricks. On October 24, 1980 an agreement was signed on air services between Liberia and the Soviet Union.

In 1983 Doe expelled Soviet diplomats from Liberia, including the ambassador Oulanov, accusing the Soviet Union of supporting a Libyan plot to remove him from power. Oulanov was declared persona non grata on November 22, 1983. The Soviets expelled Ambassador Ricks in retaliation.

Doe closed the Soviet embassy in Monrovia on July 18, 1985. Fourteen Liberian students were arrested, accused of sharing intelligence with the Soviet embassy. On August 3, 1985 the Soviets reciprocated by closing the Liberian embassy in Moscow. Reportedly Zaire would represent Liberia in the Soviet Union after the break of diplomatic links, and Poland would represent the Soviet Union in Liberia. Normal diplomatic relations were restored in July 1986. In 1989 a delegation of the Union of Soviet Journalists visited the Press Union of Liberia, a visit that Doe warily allowed.

See also
Foreign relations of Liberia
Foreign relations of Russia

References

Liberia
Soviet Union

Liberia–Soviet Union relations


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Catantopsis basalis. Una ning gihulagway ni Walker, F. ni adtong 1870. Ang Catantopsis basalis sakop sa kahenera nga Catantopsis, ug kabanay nga Acrididae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Kotidaybor
 Kamerun
 BKN
 TOG
 Demokratikanhong Republika sa Konggo
 SIE
 Senegal
 Nigyeriya
 Guinea
 Ghana
 Benin
 Mali
 CHA

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Kotidaybor
Insekto sa Kamerun
Insekto sa Demokratikanhong Republika sa Konggo
Insekto sa Senegal
Insekto sa Nigyeriya
Insekto sa Ghana
Insekto sa Benin
Insekto sa Mali
Catantopsis
Insekto sa Gini

Catantopsis basalis


An Synchirus gilli in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Bean hadton 1890. An Synchirus gilli in nahilalakip ha genus nga Synchirus, ngan familia nga Cottidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Synchirus

Synchirus gilli


Xin Jia (Nuova intelaiatura in lingua cinese) è nome delle due forme del taijiquan definite dal maestro Chen Fake sulla base Lao Jia, le forme originarie dello stile:
 Xin Jia Yi Lu – (nuova intelaiatura, prima forma) di 75 movimenti
 Xin Jia Er Lu – (nuova intelaiatura, seconda forma), nota anche come Xin Jia Pao Chui (nuova intelaiatura, pugno cannone), di 43 movimenti

Xin Jia


Suba ang Wai Singaraja sa Indonesya. Nahimutang ni sa lalawigan sa Provinsi Nusa Tenggara Timur, sa habagatan-sidlakang bahin sa nasod,  km sa sidlakan sa Jakarta ang ulohan sa nasod. Wai Singaraja nidagayday paingon ngadto sa Dagat sa Flores.

Ang mga gi basihan niini

Mga suba nidagayday paingon ngadto sa Dagat sa Flores
Mga suba sa Provinsi Nusa Tenggara Timur

Wai Singaraja


Malaia là một xã thuộc hạt Vâlcea, România. Dân số thời điểm năm 2002 là 1920 người.

Chú thích

Tham khảo

Xem thêm

Xã của hạt Vâlcea

Malaia


Radu Gavrilaş (born 5 April 1952) is a Romanian athlete. He competed in the men's decathlon at the 1972 Summer Olympics.

References

1952 births
Living people
Athletes (track and field) at the 1972 Summer Olympics
Romanian decathletes
Olympic athletes for Romania
Place of birth missing (living people)

Radu Gavrilaş


Flight Log: Turbulence é o segundo álbum de estúdio do grupo sul-coreano GOT7. Ele foi lançado em 27 de setembro de 2016 pela JYP Entertainment. O álbum é composto em 13 faixas, incluindo um single titulado "Hard Carry".

Lista de Músicas

Charts

Vendas

Prêmios e indicações

Golden Disk Awards

|-
| 2017
| Disk Bonsang
| Flight Log: Turbulence
|
|}

Programa de música prêmios

Álbuns de 2016
Álbuns de Got7
Álbuns em língua coreana
Álbuns de K-pop
Álbuns de R&B
Álbuns de hip hop
Álbuns de dance music

Flight Log: Turbulence


Euryops walterorum is 'n struik wat tot die Asteraceae  familie hoort. Die spesie is endemies in Namibië.

Bron
 Plants of the World Online

Euryops
Flora van Namibië
Endemiese plante van Namibië

Euryops walterorum


Kalcinacija ili kalciniranje (lat. calcinare = spaliti kreč) je proces koji stručnjaci definiraju na različite načine. IUPACova definicija je da je to "zagrijavanje do visokih temperatura u zraku ili  kisiku". Međutim, naziv kalcinacija se također koristi za označavanje procesa toplotne obrade u odsustvu ili ograničenom dovodu zraka ili kisika, koja se primjenjuje na rude i druge čvrste materijale da bi se termički razgradili. Kalciner je čelični cilindar koji rotira unutar grijne peći i obavlja indirektnu obradu na visokim temperaturama (550-1150 °C ili 1000-2100 °F), u kontroliranoj atmosferi.

Industrijski procesi

Kalcinacija je imenovana po najčešćoj primjeni, razlaganju kalcij-karbonata (krečnjaka) na kalcij-oksid (kreč) i ugljen-dioksida, u cilju stvaranja cementa. Proizvodnja kreča se uobičajeno naziva "paljenje kreča", bez obzira na stvarni mineral koji  prolazi termičku obradu. Pečenje se vrši u pećima ili reaktorima, koji se ponekad nazivaju kalcinerima, koji su različitih dizajna, uključujući vratilske, rotacijske, peći sa više ognjišta i fluidizirane reaktore.

Primjeri procesa kalcinacije uključuju postupke, kako slijedi:
 dekompozicija karbonatnih minerala, kao u kalcinaciji krečnjaka, kada se dobija ugljen-dioksid;
 razlaganje hidriranih minerala, kao pri kalcinaciji boksita i gipsa, za uklanjanje kristalne vode;
 razlaganje isparljivih materija sadržanih u sirovom naftnom koksu;
 termička obrada u fazi transformacije, kao u konverziji anatasa u rutil ili devitrifikacija staklenih materijala;
 uklanjanje amonijevih iona u sintezi zeolita.

Reakcije kalcinacije
Reakcije kalcinacije se obično odvijaju na ili iznad temperature razgradnje (razlaganja i isparavanja) ili temperature tranzicije (za fazne tranzicije). Ova temperatura se obično definira kao temperatura na kojoj je standard Gibbsova slobodna energija za određenu reakciju kalcinacije jednaka nuli. Naprimjer, u kalcinaciji krečnjaka, procesu raspadanja, hemijska reakcija je:
CaCO3 → CaO + CO2(g)

Standardna Gibbsova slobodna energija reakcije je približno
ΔG°r = 177,100 − 158 T (J/mol).  Standardna slobodna energija reakcije iznosi =0 u slučajevina kada je temperatura, T = 1121 K, ili 848 °C.

Oksidacija

U nekim slučajevima, kalcinacija metala dovodi do njihove oksidacije.
Zabilježeno je da su olovo i kalaj, kada kalciniranjem povećavaju težinu, vjerovatno oksidirani.

Alhemija
U alhemiji se za kalcinaciju vjerovalo da je jedan od 12 vitalnih procesa, potrebnih za transformaciju supstance.

Alhemičari razlikuju dvije vrste kalcinacije: stvarnu i potencijalnu. Stvarna kalcinacija dovodi do stvarne vatre, od drveta, uglja ili drugog goriva, podizanjem  na određenu temperaturu. Potencijalna kalcinacija dovodi do potencijalne vatre, kao što je slučaj sa  korozivnim hemikalijama. Naprimjer, zlato koje je pečeno u reverberacijskoj peći sa  živom i nišadorom, a obična srebrena so i alkalne soli, soli bakra i sumpora, željezo sa nišadorom i sirćetom, kalaj sa antimonom, voda sa sumporom i živa sa aqua fortis.

Postojala je i filozofska kalcinacija, za koju je rečeno da se pojavljuje kada rogovi, kopita, itd. vise iznad vrele vode ili drugih tečnosti, dok ne izgube sluz i postanu lahko pretvorivi u prah.

Također pogledajte
Krečnjak
Kalcij-oksid

Reference

Vanjski linkovi

Hemijski procesi
Metalurški procesi
Alhemijski procesi

Kalcinacija


Giacomo Morandi (ur. 24 sierpnia 1965 w Modenie) – włoski duchowny katolicki, arcybiskup ad personam, biskup Reggio Emilia-Guastalla od 2022.

Życiorys
11 kwietnia 1990 otrzymał święcenia kapłańskie i został inkardynowany do archidiecezji Modena-Nonantola. Był m.in. wykładowcą instytutów w Modenie i w Rzymie, wikariuszem biskupim (odpowiadał za ewangelizację, katechezę i kulturę) oraz wikariuszem generalnym archidiecezji.

27 października 2015 został mianowany przez papieża Franciszka podsekretarzem Kongregacji Nauki Wiary. 18 lipca 2017 został mianowany sekretarzem tej kongregacji oraz arcybiskupem tytularnym Caere. 30 września 2017 w katedrze modeńskiej sakry udzielił mu wikariusz generalny diecezji rzymskiej – arcybiskup Angelo De Donatis. Współkonsekratorami byli Erio Castelucci – arcybiskup Modeny i Luciano Monari – wówczas administrator apostolski diecezji Brescia.

10 stycznia 2022 został mianowany biskupem ordynariuszem diecezji Reggio Emilia-Guastalla. 13 marca dokonał ingresu w katedrze i kanonicznego objęcia diecezji.

Przypisy

Linki zewnętrzne
  [dostęp 2017-05-09]

Włoscy biskupi katoliccy
Biskupi Kurii Rzymskiej
Ludzie urodzeni w Modenie
Urodzeni w 1965

Giacomo Morandi


Kaliwatan sa bantol ang Pteroidichthys noronhai. Una ning gihulagway ni Fowler ni adtong 1938. Ang Pteroidichthys noronhai sakop sa kahenera nga Pteroidichthys, ug kabanay nga bantol.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Hapon
 Pangmasang Republika sa Tsina
 Viyetnam
 Pilipinas
 Vanuatu
 State of Western Australia
 recorded from Saya de Malha Bank
 Republika sa Tsina

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Galeriya sa hulagway

Bantol
Bantol sa Hapon
Bantol sa Pangmasang Republika sa Tsina
Bantol sa Viyetnam
Bantol sa Pilipinas
Bantol sa State of Western Australia
Bantol sa Republika sa Tsina
Pteroidichthys
Bantol sa Wanatu

Pteroidichthys noronhai


Spodnje Palovče () su naseljeno mjesto u sastavu općine Kamnik, regija Srednja Slovenija, Slovenija.

Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Kamnik.

Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Spodnje Palovče su imale 80 stanovnika.

Reference

Vanjski linkovi

Naselja u Sloveniji
Naselja u regiji Srednja Slovenija

Spodnje Palovče


Kaliwatan sa alibangbang ang Eloria guenéei. Una ning gihulagway ni Collenette ni adtong 1950. Ang Eloria guenéei sakop sa kahenera nga Eloria, ug kabanay nga Lymantriidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Eloria

Eloria guenéei


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Systella rafflesii. Una ning gihulagway ni John Obadiah Westwood ni adtong 1841. Ang Systella rafflesii sakop sa kahenera nga Systella, ug kabanay nga Trigonopterygidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Malaysiya
Insekto sa Sumatra (pulo)
Systella

Systella rafflesii


An Tingena falsiloqua in uska species han Lepidoptera nga syahan ginhulagway ni Edward Meyrick hadton 1932. An Tingena falsiloqua in nahilalakip ha genus nga Tingena, ngan familia nga Oecophoridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tingena

Tingena falsiloqua


Orbea caudata is 'n vetplant wat aan die familie Apocynaceae behoort. Die plant is inheems aan Botswana, Malawi, Mosambiek, die Caprivistrook in Namibië, Tanzanië, Zambië en Zimbabwe.

Die plant het twee subspesies:
 Orbea caudata subsp. caudata
 Orbea caudata subsp. rhodesiaca (L.C.Leach) Bruyns

Sien ook
 Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome

Bronne
 Plants of the World Online

Orbea
Flora van Botswana
Flora van Malawi
Flora van Mosambiek
Flora van Namibië
Flora van Tanzanië
Flora van Zambië
Flora van Zimbabwe

Orbea caudata


Os Gonzagas é uma banda brasileira de forró  que surgiu 2012 na cidade de João Pessoa, Paraíba. Em 2015, foi semifinalista da 2ª temporada do programa Superstar da Rede Globo . Depois da participação no programa, a banda teve a sua versão da música "Vem Morena" na trilha sonora da novela Êta Mundo Bom!! O trabalho mais recente do grupo é o disco intitulado "Onde Estará?", lançado em 2018.

História

A banda Os Gonzagas surgiu entre família e amigos. Estreou nos palcos em 2007, mas foi em 2012 que o grupo se oficializou. Ganhou espaço na cena pessoense como banda residente do projeto Luz de Candeeiro, que evidencia o forró em João Pessoa. Em 2013, lançou as músicas autorais Deixa o Vento Levar e Amor da Gota.

No mesmo ano, foram eleitos "Melhor Grupo Musical" no 13º Festival Nacional Forró de Itaúnas (Fenfit), no Espírito Santo. Na ocasião, também conquistaram o troféu de "Melhor Letra", com a canção "Ah, se eu fosse dois". A partir da vitória no Fenfit, Os Gonzagas passaram a se apresentar em diversos locais no Brasil, como São Paulo e Rio de Janeiro.

Ainda em 2013, fizeram uma apresentação em João Pessoa durante a final do The Voice Brasil, quando Lucy Alves era uma das semifinalistas. Em 2014, dividiram o palco com Lucy Alves para um público, estimado pela organização, de 80 mil pessoas. Em março de 2014, o grupo realizou sua primeira turnê internacional, se apresentando em Lisboa, Dublin e Londres. No mesmo ano, Os Gonzagas foram homenageados pela Câmara Municipal de João Pessoa com a comenda Ariano Suassuna. Também foi em 2014 que lançaram o primeiro EP, intitulado "O Candeeiro Não Se Apagou".

Em 2015, Os Gonzagas participaram da 2ª temporada do show de talentos Superstar, da Rede Globo, onde foram apadrinhados pela cantora Sandy. Seguiram até o top 7 do programa, sendo um dos semifinalistas da edição. Em 2016, a canção "Vem Morena", primeira apresentada no Superstar, foi gravada pela banda e integrou a trilha sonora da novela Êta Mundo Bom!, da Rede Globo.

Em 2017, Os Gonzagas anunciaram sua nova formação, com a entrada de Kamila Justino e Zé Neto que se uniram a Yuri Gonzaga nos vocais.

Já em 2018, Os Gonzagas lançaram "Onde Estará?", o segundo disco do grupo, que tem como proposta mostrar outras sonoridades que o forró pode ter, com letras modernas e suaves. O álbum  tem oito faixas e conta com as participações de Dorgival Dantas na música Não Deu, e de Biliu de Campina em "Coco Lá de Casa".

Integrantes
 Yuri Gonzaga - voz e sanfona
 Kamila Justino - voz e triângulo
 Zé Neto - voz e violão
 Jefferson Brito - guitarra
 Carlos Henrique - sanfona
 Leandro Santos - percussão
 Caio Bruno - bateria
 Hugo Leonardo - baixo

Discografia

O Candeeiro Não Se Apagou (Independente - 2014)
Onde Estará? (Independente - 2018)

Ligações externas

  no Spotify
  no Deezer
  no Itunes

Bandas de forró
Bandas formadas em 2012
Bandas da Paraíba

Os Gonzagas


María Azambuya (5 October 1944 – 26 February 2011) was an Uruguayan actress and theatre director.

Biography
Azambuya graduated from the . In 1973, she joined the theatre group , with whom she would participate in the production of over 50 theatrical works as an actress or as a director. She would remain a member of El Galpón until her death, even when the group was exiled to Mexico by the Civic-military dictatorship of Uruguay. Between 1992 and 2010, Azampuya was a professor of theatre arts at the Municipal School of Dramatic Arts.

Azambuya performed in such works as Molière's The Miser (1973), Aristophanes's Plutus (1974), 's Doña Ramona (1974), Voces de amor y lucha (a collection of works in Mexico, 1980),  and Rubén Yáñez's Artigas general del pueblo (1981), Carlos Maggi's El patio de la Torcaza, Oduvaldo Vianna Filho's Rasga corazón (1988), José Sanchis Sinisterra's ¡Ay Carmela! (1990), Bertolt Brecht's The Good Person of Szechwan, Neil Simon's El prisionero de la Segunda Avenida, and Ramón del Valle-Inclán's Bohemian Lights, among others.

Citations

1944 births
2011 deaths
20th-century Uruguayan actresses
Uruguayan stage actresses
Uruguayan exiles
Actresses from Montevideo

María Azambuya


Mücke Motorsport foi uma equipe de automobilismo baseada na Alemanha que foi fundada por Peter Mücke em 1998. Também conhecida como ADAC Berlin-Brandenburg.

A equipe encerrou seu programa de monopostos no final de 2021, com a PHM Racing sendo fundada por Paul Müller com um esquadrão formado principalmente por ex-funcionários da Mücke Motorsport.

Ligações externas

 Team profile on the DTM website

Equipas de automobilismo da Alemanha
Equipes de GP3 Series
Clubes esportivos fundados em 1998

Mücke Motorsport


Kaliwatan sa insekto ang Phylloxera foveata. Una ning gihulagway ni Shimer ni adtong 1869. Ang Phylloxera foveata sakop sa kahenera nga Phylloxera, ug kabanay nga Phylloxeridae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Phylloxera

Phylloxera foveata


An Anableps in uska genus han Actinopterygii. An Anableps in nahilalakip ha familia nga Anablepidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anableps

es:Anableps anableps

Anableps


Biografia

Giovinezza e carriera
Mentell era nato ad Austin, Texas. Ha fatto il suo debutto sul palcoscenico all'età di tre anni interpretando la parte di un orfano in una rappresentazione teatrale di Miss Liberty. In seguito è apparso in diverse produzioni teatrali locali, tra le quali il musical Peter Pan dove interpretava uno dei Lost Boys. Dopo che la sua famiglia si è trasferita a Waukegan, nell'Illinois, Mentell si è unito al Northbrook Children's Theater, dove ha continuato ad esibirsi sul palco. Ha anche iniziato a praticare pattinaggio di velocità su ghiaccio, piazzandosi terzo alle Junior Olympics ed alla fine diventando un membro della squadra nazionale juniores di pattinaggio di velocità degli Stati Uniti.

Mentell ha frequentato la Northern Illinois University (NIU), dove si è specializzato in recitazione. È apparso in diverse commedie, tra cui Balm in Gilead, The Play's the Thing e Never the Sinner. Durante il suo secondo anno, si è formato al Moscow Art Theatre, come parte di un programma di scambio estivo sponsorizzato dalla Scuola di teatro e danza della NIU.

Mentre frequentava la NIU è anche apparso in diversi cortometraggi indipendenti, tra cui At the Still Point, per il quale ha ricevuto il Golden Reel Award come miglior attore al Film Festival del 2005. È apparso anche in Gotham IL nel 2004 e ha usato le sue abilità di pattinaggio di velocità per ottenere un ruolo nella commedia del 2004 Roll Bounce.

Mentell era un membro del cast della serie televisiva Boston Legal nel ruolo di Garrett Wells. Ha interpretato il ruolo dalla fine della prima stagione fino a febbraio 2006. I suoi progetti del 2009 includevano Death Walks the Streets e il film per famiglie G-Force - Superspie in missione per la Walt Disney Pictures.

Morte
Il 1º febbraio 2010, Mentell è morto in un incidente stradale vicino a Hollandale, nel Wisconsin. Secondo l'ufficio dello sceriffo della contea di Iowa, Mentell è stato dichiarato morto sul luogo intorno alle 9:00. Sembra che l'incidente sia avvenuto intorno alle 3:30 del mattino dopo che la sua Jeep del 2005 ha lasciato la carreggiata sulla Highway 39, è finita nel terrapieno e ha colpito due alberi. Una possibilità non confermata è che Mentell si fosse addormentato al volante, anche se la sua jeep non è stata scoperta fino a tardi nel corso della giornata da un contadino di passaggio che ha allertato le autorità. Non indossava la cintura di sicurezza ed è stato espulso dal veicolo.

È stato sepolto nel Restland Memorial Park di Dallas, in Texas.

Riconoscimenti
 2005 – Golden Reel Awards Film & Video Festival
 Miglior attore per At The Still Point
 2006 – Screen Actors Guild Awards
 Nomination Migliore cast in una serie commedia per Boston Legal (con René Auberjonois, Ryan Michelle Bathe, Candice Bergen, Julie Bowen, Rhona Mitra, Monica Potter, William Shatner, James Spader e Mark Valley)

Filmografia

Cinema
 Gotham, IL, regia di Theophilus Jamal – cortometraggio (2004)
 At the Still Point, regia di Adam Perly – cortometraggio (2005)
 Roll Bounce, regia di Malcolm D. Lee (2005) non accreditato
 Palo Alto, CA, regia di Brad Leong (2007)
 G-Force - Superspie in missione (G-Force), regia di Hoyt H. Yeatman Jr. (2009)
 '77, regia di Patrick Read Johnson (2021) uscito postumo

Televisione
 Boston Legal – serie TV, 16 episodi (2005-2006)

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Morti per incidente stradale

Justin Mentell


Love, Honor and Obey er en amerikansk stumfilm fra 1920 af Leander de Cordova.

Medvirkende
 Wilda Bennett som Conscience Williams
 Claire Whitney som Marion Holbury
 Henry Harmon som William Williams
 Kenneth Harlan som Stuart Emmett
 George Cowl som Eben Tollman
 E. J. Radcliffe som Jack Holbury

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra USA
Amerikanske film fra 1920
Dramafilm fra USA

Love, Honor and Obey


Kaliwatan sa isda ang Atherinops affinis. Una ning gihulagway ni Ayres ni adtong 1860. Ang Atherinops affinis sakop sa kahenera nga Atherinops, ug kabanay nga Atherinopsidae. Giklaseklase sa IUCN ang kaliwatan sa kinaminosang kalabotan. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Kadagatang Pasipiko
Isdangtunay sa Mehiko
Atherinops

Atherinops affinis


Ang Hundsrücken ngalan niining mga mosunod:

Alemanya

 Hundsrücken (tagaytay), Bavaria,
 Hundsrücken (bukid sa Alemanya, Nordrhein-Westfalen), Regierungsbezirk Arnsberg,
 Hundsrücken (bukid sa Alemanya, Baden-Württemberg Region, Freiburg Region, lat 48,62, long 8,22),
 Hundsrücken (bukid sa Alemanya, Baden-Württemberg Region, Tübingen Region),
 Hundsrücken (bungtod), Thuringia,
 Hundsrücken (bukid sa Alemanya, Baden-Württemberg Region, Freiburg Region, lat 47,92, long 7,91),

Awstriya

 Hundsrücken (tahud sa bukid sa Awstriya, Niederösterreich),
 Hundsrücken (tahud sa bukid sa Awstriya, Kärnten),

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Alemanya
Pagklaro paghimo ni bot Awstriya

Hundsrücken


Ang Hollerkogel ngalan niining mga mosunod:

Awstriya

 Höllerkogel, tumoy sa bukid, Steiermark, Politischer Bezirk Liezen,
 Hollerkogel (bungtod sa Awstriya), Steiermark, Politischer Bezirk Südoststeiermark,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Awstriya

Hollerkogel


An Coelophrys brevipes in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Smith ngan Lewis Radcliffe hadton 1912. An Coelophrys brevipes in nahilalakip ha genus nga Coelophrys, ngan familia nga Ogcocephalidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Coelophrys

Coelophrys brevipes


A Igreja da Cidade é uma megaigreja batista multissítio com sede em São José dos Campos, em São Paulo, Brasil. Deu origem à Rede de Igrejas da Cidade, e atualmente é liderada pelos pastores Carlito e Leila Paes. A igreja tem cerca de 20,000  membros. Está afiliada com a Convenção Batista Brasileira.

História

A Igreja da Cidade em São José dos Campos nasceu em 1942, como Igreja Evangélica Batista de São José dos Campos. Mudou para Igreja Batista da Praça Kennedy e, em 1982, passou a chamar-se Primeira Igreja Batista em São José dos Campos.

Desde 2003, ele organiza um programa sobre a vida de Jesus Cristo para a Páscoa que acontece todos os anos, Auto de Páscoa,   conferência Inspire (antiga IBCP), e Reação.

Em 2013, fez a dedicação de um novo prédio em São José dos Campos, incluindo um auditório de 6.000 lugares, 200 mil metros quadrados que englobam complexo esportivo, múltiplos auditórios, espaço para casamentos, restaurantes, escritórios e o colégio fundado pela igreja, Colégio Inspire. Em 2015 passou a se chamar Igreja da Cidade e abriu 9 campus em diferentes cidades.Em 2023, tem 20.000 membros só na sede em São José dos Campos.

Crenças
A Igreja tem uma confissão de fé Batista e é membra da Convenção Batista Brasileira.

Meios de comunicação
Diversas iniciativas foram empreendidas pela igreja, como a Editora Inspire, o IPE (Instituto Propósitos de Ensino), que ministra cursos livres para a capacitação no ministério, a Rádio Cidade, a Rede Inspire, criada para servir igrejas brasileiras através do compartilhamento de recursos, Agência 3.16 de publicidade.

Implicação social
ABAP (Associação Beneficente de Ajuda ao Próximo), frente que realiza diversos trabalhos sociais em São José dos Campos.

Ver também
 Bíblia
 Novo nascimento
 Culto (Evangelicalismo)
 Jesus Cristo
 Igreja de crentes

Ligações externas
Igreja da Cidade
Cidade AM 1120
Colégio Inspire
IPE
ABAP
Agência 3.16
Rede Inspire
Carlito Paes

Megaigrejas batistas
Cidade
Igrejas batistas multissítio

Igreja da Cidade


Kosovo je administrativno podijeljeno na okruge (, ). Osim na okruge, Kosovo je podijeljeno i na općine (, /opština).

Administrativnu podjelu Kosova na okruge uspostavio je UNMIK.

Okruzi
Od 2000. godine, kada je teritorija Kosova stavljena pod privremenu upravu UNMIK-a, Kosovo je podeljeno na 7 okruga:

 Gnjlianski,
 Đakovački,
 Mitrovački,
 Prizrenski,
 Prištinski,
 Pećki i
 Uroševački.

Također pogledajte

 Okruzi Kosova
 Općine na Kosovu
 Spisak gradova na Kosovu
 Naseljena mjesta na Kosovu

Napomena

Reference

Administrativna podjela Kosova
Kosovo

Administrativna podjela Kosova


Wulfila macer là một loài nhện trong họ Anyphaenidae.

Loài này thuộc chi Wulfila. Wulfila macer được Eugène Simon miêu tả năm 1897.

Chú thích

Tham khảo

Wulfila

Wulfila macer


Márton Fucsovics (ur. 8 lutego 1992 w Nyíregyházie) – węgierski tenisista, reprezentant kraju w Pucharze Davisa.

Kariera tenisowa
Startując w gronie juniorów, Fucsovics wygrał US Open 2009 w grze podwójnej chłopców wspólnie z Hsieh Cheng-pengiem. Został również mistrzem Wimbledonu 2010 w grze pojedynczej chłopców po pokonaniu w finale Benjamina Mitchella. W lipcu 2010 został sklasyfikowany na pozycji lidera rankingu światowego juniorów.

Zawodowym tenisistą został w 2010 roku. Podczas US Open 2016 po raz pierwszy wystąpił w drabince głównej rozgrywek Wielkiego Szlema, po wcześniejszym wygraniu eliminacji. W maju 2018 wygrał turniej rangi ATP World Tour w Genewie, po pokonaniu w finale Petera Gojowczyka. Fucsovics stał się dzięki temu pierwszym Węgrem od 36 lat z tytułem w zawodach tej rangi, a ostatnim który tego dokonał był w 1982 Balázs Taróczy w Hilversum. W cyklu ATP Tour w grze pojedynczej awansował łącznie do trzech finałów, odnosząc jedno zwycięstwo.

Od roku 2010 jest reprezentantem Węgier w Pucharze Davisa.

W rankingu gry pojedynczej najwyżej był na 31. miejscu (4 marca 2019), a w klasyfikacji gry podwójnej na 189. pozycji (22 kwietnia 2019).

Finały w turniejach ATP Tour

Gra pojedyncza (1–2)

Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych

Gra pojedyncza (1–0)

Gra podwójna (1–0)

Przypisy

Bibliografia

Węgierscy tenisiści
Triumfatorzy wielkoszlemowych turniejów juniorskich
Urodzeni w 1992
Ludzie urodzeni w Nyíregyházie

Márton Fucsovics


Protein 151 domena sa upredenom zavojnicom je protein koji je kod ljudi kodiran genom CCDC151.

CCDC151 je upredeni aksonemni protein koji osigurava ispravno vezanje spoljašnjih kompleksa dineinskih krakova na mikrotubule, što je potrebno za pravilno ritmiranje cilija

Kloniranje i ekspresija
Pretragom baza podataka za sekvence slične onima u rodu Drosophila Ccdc151,  identificiran je mišji i ljudski CCDC151. Ljudski CCDC151 kodira izvedeni protein od 595 aminokiselina sa tri domena sa zavojnicom. U mišjim IMCD3 ćelijama, Ccdc151 je obogaćen na poliovma vretena tokom ćelijske diobe i na baznim tijelima i nepokretnim cilijama nakon diferencijacije. Zebrafish ccdc151 također je lokaliziran na pokretne cilije i bazna tijela.

Pokazano je da se proizvod gena CCDC151 lokalizira na cilijskim aksonemama u ljudskim  nosnim respiratornim epitelnim ćelijama.
Koristeći analizu reportera, pokazano je da je Ccdc151 eksprimiran u ependimnim ćelijama ventrikulskog sistema u mozgu miša. U mišjim sjemenicima, Ccdc151 je imao snažnu ekspresiju u sjemenskim cjevčicama.

Molekulska genetika
U pet pacijenata iz tri nepovezane porodice s primarnom cilijskom diskinezijom-30 (CILD30), identificirane su dvije različite homozigotne mutacije u genu CCDC151 (E309X) i S419X. Mutacije su pronađene kombiniranim visokopropusnim mapiranjem i sekvenciranjem, kao i analizom veza u jednoj srodničkoj porodici. U ovim porodicama posmatrano je od više od 280 ispitanih CILD osoba, što sugerira da su mutacije CCDC151 rijedak uzrok poremećaja. Pacijentske respiratorne epitelne ćelije pokazale su gubitak proteina CCDC151 i imale su potpuno nepokretne cilije. u usporedbi s kontrolama, u skladu s gubitkom funkcije.

Aksoneme respiratornih cilija imale su nedostatak DNAH5, što ukazuje na gubitak vanjskih krakova dineina, ali normalnu ekspresiju i lokalizacija DNALI1, što ukazuje na to da unutrašnji sklop dinineinskog kraka nije pogođen. CCDC114 i ARMC4 nisu se mogli otkriti u respiratornim epitelnim ćelijamama pacijenata, što sugerira da, za pravilnu aksonemalnu lokalizaciju, ovise o CCDC151. Studije na ćelijama HEK293 i kvascu pokazale su uzajamnu interakciju između divljeg tipa CCDC151 i CCDC114. Nalazi sugeriraju ulogu CCDC151 u sastavljanju vanjskih dineinskih krakova, kao i spajanju vanjskih dineinskih krakova u aksoneme.

Kod dječaka, rođenom u vezi srodnih arapskih roditelja, sa CILD30, identificirana je  mutacija E309X u genu CCDC151. Mutacija je pronađena sekvenciranjem cijelog egzomea i odvojena od poremećaja u porodici.

Aminokiselinska sekvenca

Simboli

C:  Cistein
D: Asparaginska kiselina
E: Glutaminska kiselina
F:  Fenilalanin
G:  Glicin
H:  Histidin
I:  Izoleucin
K: Lizin
L: Leucin
M:  Metionin
N:  Asparagin
P:  Prolin
Q:  Glutamin
R:  Arginin
S:  Serin
T:  Treonin
V:  Valin
W:  Triptofan
Y:  Tirozin

Klinički značaj
Mutacije u CCDC151 povezane su s primarnom diskinezijom cilija.

Reference

Dopunska literatura

Vanjski linkovi

Geni
Ljudski proteini
Geni na hromosomu 19

CCDC151


Bernsen is a surname. Notable people with the surname include:

Corbin Bernsen (born 1954), American actor
Randy Bernsen (born 1954), American jazz guitarist
Rod Bernsen (born 1948), Los Angeles Police Department sergeant
 (born 1958), American actor

Bernsen


Louder Than War: Manic Street Preachers Live in Cuba é o terceiro álbum de vídeo da banda galesa de rock Manic Street Preachers, lançado em 11 de setembro de 2001. Gravado para cinco mil pessoas no Karl Marx Theatre, na cidade de Havana, em Cuba, o show foi o primeiro espetáculo de uma banda mundialmente notória em território cubano desde a Revolução Cubana.

Com várias canções do álbum Know Your Enemy (2001), o trabalho também apresenta canções dos discos anteriores. Um dos destaques da gravação é a presença do então presidente de Cuba Fidel Castro entre o público. O político acabou inspirando o título do álbum, em uma conversa com os integrantes. Na ocasião, Nicky Wire disse: "O show de hoje à noite pode ser um pouco alto". Fidel, então, questionou: "Mais alto do que a guerra?".

Faixas
'Found That Soul'
'Motorcycle Emptiness'
'Kevin Carter'
'Ocean Spray'
'If You Tolerate This Your Children Will Be Next'
'Let Robeson Sing'
'The Year of Purification'
'Baby Elián'
'Miss Europa Disco Dancer'
'Wattsville Blues'
'You Love Us'
'Motown Junk'
'Australia'
'Rock and Roll Music'
Bônus
'So Why So Sad'
'A Design for Life'
'The Masses Against the Classes'
'You Stole the Sun from My Heart'
'Raindrops Keep Falling on My Head'
'Freedom of Speech Won't Feed My Children'

Ficha técnica
 James Dean Bradfield – vocais, guitarras, baixo e violão
 Sean Moore – bateria
 Nicky Wire – baixo, guitarra e vocais

Álbuns de vídeo de 2001
Álbuns da Epic Records
Álbuns em língua inglesa
Álbuns de Manic Street Preachers

Louder Than War


Kampp 161 is an ancient Egyptian tomb located in the Dra' Abu el-Naga' necropolis in Thebes, one of Egypt's ancient capitals. If compared with similar tombs in the region based on style and architecture, it would probably date back to the reigns of Amenhotep II or Thutmose IV of the Eighteenth Dynasty.

History of archaeological work

The tomb is known at least since the 1990s. It was registered as "Kampp 161" by Friederike Kampp-Seyfried during her survey in the years 1988/89. The tomb was heavily buried under debris at that time, so only a few features were visible like the open courtyard with a surrounding wall built from limestone blocks. According to her the tomb is to be dated to the 18th Dynasty, maybe to the reign of Thutmosis III.

On December 9, 2017, the Ministry of State of Antiquities announced that the tomb, along with Kampp 150, was cleared from debris by a team of Egyptian archeologists.

Wall decorations

A colourful but not entirely finished mural depicting an individual presenting offerings to the deceased owner of the tomb and probably his wife at a banquet with family members and friends was found on the western wall of the tomb.

Finds

A decorated coffin and wooden funerary masks were also found.

References

Bibliography

F. Kampp, Die thebanische Nekropole. Zum Wandel des Grabgedankens von der XVIII. bis zur XX. Dynastie, Theben 13.1-2 (Mainz 1996), Vol. II, p. 712 ()

Theban tombs

Kampp 161


Austin fu militare in Sicilia e a Malta prima di dedicarsi allo studio del diritto e divenire professore di giurisprudenza nell'Università di Londra dal 1826 al 1832.

Le sue opere, come The Province of Jurisprudence Determined ("La delimitazione del campo della giurisprudenza") del 1832 e le postume Lectures on Jurisprudence, pubblicate nel 1861, esercitarono una profonda influenza nella concezione del diritto in Inghilterra.

Il positivismo giuridico
John Austin è noto per la sua teoria del positivismo giuridico, con la quale intese tenere distinte morale e legge positiva.

Austin fu influenzato dall'utilitarismo dall'amico e maestro Jeremy Bentham ma il proprio principio di utilità mira a stabilire regole generali; definì legge positiva il comando che induce il dovere dell'ubbidienza sotto la minaccia della sanzione. In tal modo la legge è essenzialmente definita come potere di controllo; la legge comune (common law) è invece una legislazione indiretta che il parlamento, titolare della legislazione diretta, delega al giudice.

Eredità
Austin influenzò grandemente i pensatori del XX secolo, soprattutto i fondatori della "dottrina pura del diritto", Hans Kelsen e Herbert Hart che ribadirono la separazione fra legge e morale e che negarono che il positivismo sia stato responsabile degli orrori del Nazismo.

Bibliografia
 W. E. Rumble, The Thought of John Austin: Jurisprudence, Colonial Reform, and the British Constitution London, London, 1985

Altri progetti

Collegamenti esterni

Nati nel Suffolk
Filosofi del diritto
Professori dell'University College London

John Austin (filosofo)


Cardiopelma mascatum là một loài nhện trong họ Theraphosidae.

Loài này thuộc chi Cardiopelma. Cardiopelma mascatum được miêu tả năm 1999 bởi Vol.

Chú thích

Tham khảo

M

Cardiopelma mascatum


Øldir: 6. øld f.Kr. – 5. øld f.Kr. – 4. øld f.Kr.

Áratíggju: 540-árini f.Kr. 530-árini f.Kr. 520-árini f.Kr. 510-árini f.Kr. 500-árini f.Kr. - 490-árini f.Kr. - 480-árini f.Kr. 470-árini f.Kr. 460-árini f.Kr. 450-árini f.Kr. 440-árini f.Kr.

Árstal: 504 f.Kr. 503 f.Kr. 502 f.Kr. 501 f.Kr. 500 f.Kr. - 499 f.Kr. - 498 f.Kr. 497 f.Kr. 496 f.Kr. 495 f.Kr. 494 f.Kr.

Hendingar

Føðingar

Andlát

5. øld f.Kr.

499 f.Kr.


Việt Lâm là một xã thuộc huyện Vị Xuyên, tỉnh Hà Giang, Việt Nam.

Địa lý
Xã Việt Lâm có vị trí địa lý:
Phía đông giáp thị trấn Vị Xuyên và thị trấn Nông trường Việt Lâm
Phía tây giáp xã Quảng Ngần
Phía nam giáp huyện Bắc Quang
Phía bắc giáp xã Cao Bồ và xã Đạo Đức.

Xã Việt Lâm có diện tích 31,35 km², dân số năm 2019 là 4.708 người, mật độ dân số đạt 150 người/km².

Hành chính
Xã Việt Lâm được chia thành 7 thôn, bản: Hát, Trang, Lèn, Dưới, Việt Thành, Vạt, Lùng Sinh.

Lịch sử
Trước đây, Việt Lâm là một xã thuộc huyện Bắc Quang.

Ngày 18 tháng 11 năm 1983, Hội đồng Bộ trưởng ban hành Quyết định 136-HĐBT về việc chuyển xã Việt Lâm thuộc huyện Bắc Quang về huyện Vị Xuyên quản lý.

Ngày 29 tháng 8 năm 1994, Chính phủ ban hành Nghị định số 112/1994/NĐ-CP về việc thành lập thị trấn Vị Xuyên trên cơ sở điều chỉnh một phần diện tích và dân số của xã Việt Lâm.

Chú thích

Tham khảo

Liên kết ngoài

Việt Lâm


An Geositta saxicolina in uska species han Aves nga ginhulagway ni Wladyslaw Taczanowski hadton 1875. An Geositta saxicolina in nahilalakip ha genus nga Geositta, ngan familia nga Furnariidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Geositta

Geositta saxicolina


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Neoconocephalus harti. Una ning gihulagway ni Heinrich Hugo Karny ni adtong 1909. Ang Neoconocephalus harti sakop sa kahenera nga Neoconocephalus, ug kabanay nga Tettigoniidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Peru
 Bolibiya

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Peru
Insekto sa Bolibiya
Neoconocephalus

Neoconocephalus harti


Norwegian Encore is a Breakaway Plus-class cruise ship operated by Norwegian Cruise Line (NCL). She is the fourth Breakaway Plus-class ship in the fleet, following sister ships Norwegian Bliss, Norwegian Escape, and Norwegian Joy, and debuted in November 2019.

History

Construction and delivery

Planning and construction
On 14 July 2014, NCL announced that it had reached an agreement with Meyer Werft for a €1.6 billion order of two new Breakaway Plus-class ships, scheduled for delivery in 2018 and 2019, respectively. Each ship was initially estimated to be approximately  and have 4,200 passenger berths.

In February 2017, it was announced that the ship scheduled for delivery in 2019 would be designed for the Chinese market, much like her sister ship, Norwegian Joy. However, in January 2018, it was later announced that the ship would instead be designed for the Western market like her other sister ship, Norwegian Bliss.

Construction started with the ship's steel cutting on 31 January 2018, the day her name was also announced as Norwegian Encore. Her keel-laying ceremony was performed on 28 November 2018, accompanied by a performance from the musical Kinky Boots.

Norwegian Encore's float-out was on 17 August 2019 and the ship was towed from the building dock to receive her funnel cladding and further outfitting. The ship began her scheduled conveyance along the Ems towards the Eemshaven for her sea trials on 30 September 2019 and completed it on 1 October.

Delivery and christening
Norwegian Encore was delivered to NCL on 30 October 2019 in Bremerhaven. The ship was the 14th and last ship that Meyer Werft has built for NCL.

Andy Stuart, then-president and CEO of NCL, announced on The Kelly Clarkson Show on 10 September 2019 that Kelly Clarkson would be the godmother to Norwegian Encore. Clarkson performed at the christening ceremony and officially named the vessel on 21 November 2019 in Miami prior to the ship's debut in the Caribbean on 24 November.

Deployments and operational career
For her inaugural season, Norwegian Encore held different preview events in Europe, with a preview cruise from Bremerhaven to Southampton, before her inaugural voyage, an 8-day transatlantic sailing between Southampton and New York. The ship held different preview events in New York and Miami upon her arrival in North America, prior to her christening and debut. Following her debut in Miami, her deployment covered the Eastern Caribbean through the rest of her inaugural season.

Norwegian Encore was scheduled to homeport in New York in summer 2020 to sail to Bermuda, the Maritimes, and New England, before moving back to Miami in winter 2020 to cruise the Western Caribbean. In spring 2021, she was expected to make her first full Panama Canal transit to be deployed to Seattle for her first summer Alaska season.

However, in March 2020, at the start of the COVID-19 pandemic, NCL suspended all sailings. After the last passengers had disembarked from Norwegian Encore following this suspension, it was reported that several crew members had become sick and one who had already disembarked was later diagnosed with the coronavirus. By early October 2020, the Norwegian Encore was reported at anchor in Weymouth Bay, off the south coast of England. On 18 October, she arrived at the Port of Southampton, where she docked alongside the City Cruise Terminal.

Design and specifications
Norwegian Encore has an overall length of , moulded beam  and maximum draft . The ship has gross tonnage of  and deadweight of . Norwegian Encore has 20 decks, 2,043 staterooms and capacity for 4,004 passengers at double occupancy.

Norwegian Encore has five main engines with total output power of . The vessel has two MAN B&W 14V48/60CR, each with power of  and three MAN B&W 12V48/60CR, each with power of . The propulsion system is two ABB Azipod XO units with total power of 40 MW, which allows service speed of 22.5 kts, while the maximum speed during trials exceeds 25.0 kts. The engines are equipped with scrubbers and a heat recovery system for improved energy efficiency.

References

External links

2019 ships
Ships built in Papenburg
Ships of Norwegian Cruise Line

Norwegian Encore


Triantafyllos Pasalidis (; born 19 July 1996) is a Greek professional footballer who plays as a centre-back for Super League club OFI.

Career

Asteras Tripolis
On 14 February 2017, Asteras Tripolis officially announced that Pasalidis had signed a four-year contract, which would be made effective on 1 July. On 19 August 2017, Pasalidis made his league debut for Asteras Tripolis, in a 2–1 home defeat against PAS Giannina. On 9 September 2017, he scored his first career goal in a 3–1 home loss against Lamia. On 19 November 2017, he scored in a comfortable 3–0 away Super League win against Platanias.

OFI
On 28 May 2021, OFI officially announced the signing of Pasalidis on a three-year deal.

References

External links

1996 births
Living people
Greek men's footballers
Greece men's under-21 international footballers
Gamma Ethniki players
Football League (Greece) players
Super League Greece players
Aiginiakos F.C. players
Asteras Tripolis F.C. players
OFI Crete F.C. players
Men's association football central defenders
Footballers from Thessaloniki

Triantafyllos Pasalidis


Aortna bifurkacija ili aortna račva je tačka u kojoj se trbušna aorta bifurcira (račva) u lijevu i desnu zajedničku ilijačnu arteriju. Bifurkacija aorte obično se vidi na nivou slabinskog pršljena L4, neposredno iznad spoja lijeve i desne zajedničke ilijačne vene.

Desna zajednička ilijačna arterija prolazi ispred lijeve zajedničke ilijačne vene. U nekih osoba, uglavnom žena sa slabiskom lordozom, ova vena može biti stisnuta između pršljena i arterije. Ovo je takozvani Cockettov sindrom ili May – Thurner sindrom. može uzrokovati sporiji venski protok i mogućnost duboke venske tromboze u lijevoj nozi, uglavnom u trudnoći.

U površinskoj anatomiji bifurkacija približno odgovara položaju pupka.

Dodatne slike

Reference

Vanjski linkovi

 Aorta
 Trbuh
Kardiovaskularni sistem

 Angiologija
Anatomija čovjeka
 Anatomija životinja

Aortna bifurkacija


Prvenstvo Slovenije u šahu je nacionalno šahovsko prvenstvo Slovenije. Održava se od 1950-ih, prvo kao regionalno prvenstvo u okvirima Jugoslavije, a nakon nezavisnosti Slovenije kao nacionalno. Prije 1991. prvenstvo se obično igralo kao kvalifikacijski turnir za prvenstvo Jugoslavije, na kojem nisu uvijek učestvovali najbolji igrači. To je zbog toga što su najbolji slovenski igrači često bili automatski kvalificirani za to prvenstvo na osnovu rejtinga ili rezultata na drugim turnirima.

Pobjednici

Kao regionalno prvenstvo
{| class="sortable wikitable"
! Godina!! Grad (muškarci) !! Muškarci !! Grad (žene) !! Žene
|-
| 1936. || Ljubljana || Jože Sorli	|| - ||	-
|-
| 1946. || Ljubljana || Milan Germek || -	|| -
|-
| 1947. || Kranj || Milan Longer || - || -
|-
| 1948. || Celje || ? Mlinar || Ljubljana || Slava Cvenkl
|-
| 1949. || - ||	- || Ljubljana || Slava Cvenkl
|-
| 1950. || - ||	- || Ljubljana || Majda Kokalj
|-
| 1951. || Ljubljana || Vasja Pirc || Ljubljana || Alojzija Pongrac
|-
| 1952. || Ljubljana || Milan Vidmar mlađi || - || -
|-
| 1953. || Ljubljana || Milan Germek  Vasja Pirc || Ljubljana || Slava Cvenkl
|-
| 1954. || Ljubljana || Stojan Puc  Cveto Trampuž || Ljubljana || Božena Osterc
|-
| 1955. || Ljubljana || Zdravko Gabrovšek || Ljubljana || Lojzka Dvoršak
|-
| 1956. || Ljubljana || Branko Grosek || Dobrna || Božena Osterc
|-
| 1957.	|| Laško ||	Slavko Krivec || Idrija || Herma Švarcer
|-
| 1958. || Ljubljana || Stojan Puc || Ljubljana || Majda Struc
|-
| 1959. || Ljubljana || Bruno Parma || Ljubljana || Milka Ljiljak
|-
| 1960. || Izola ||	Janez Stupica || Murska Sobota || Mira Piberl
|-
| 1961.	|| Ljubljana ||  Bruno Parma ||	Ljubljana || Mira Piberl
|-
| 1962. || Ljubljana || Marjan Ankerst || Dobrna || Mira Piberl
|-
|	1963.	||	Ljubljana	|| Zvone Kržišnik	||	Ljubljana	||	 Mira Piberl
|-
|	1964.	||	Ljubljana	||	 Marjan Ankerst	||	Ljubljana	||	 Milka Ljiljak
|-
|	1965.	||	Ljubljana	||	Stojan Puc  Janez Podkrajšek	||	Ljubljana	||	Milka Ljiljak
|-
|	1966.	||	Ljubljana	||	Janez Stupica	||	Maribor	||	Milka Ljiljak
|-
|	1967.	||	Ljubljana	||	Stojan Puc	||	Ljubljana	||	Mira Vospernik
|-
|	1968.	||	Ljubljana	||	Albin Planinc	||	Maribor	||	Herma Švarcer
|-
|	1969.	||	Ljubljana	||	Rudolf Osterman	||	Ljubljana	||	Ana Praznik
|-
|	1970.	||	Ljubljana	||	Vladimir Ivačič	||	Maribor	||	Brigita Serianz
|-
|	1971.	||	Ljubljana	||	Albin Planinc	||	Otočec	||	Pavla Košir
|-
|	1972.	||	Ljubljana	||	Janez Barle	||	Dravograd	||	Ana Praznik
|-
|	1973.	||	Maribor	||	Jože Papler	||	Ljubljana	||	Francka Petek
|-
|	1974.	||	Šmarješke Toplice	||	Janez Barle	||	Radovljica	||	Pavla Košir
|-
|	1975.	||	Ptuj	||	Ivo Mihevc	||	Murska Sobota	|| Herma Švarcer
|-
|	1976.	||	Ljubljana	||	Vladimir Ivačič	||	Jesenice	||	Herma Švarcer
|-
|	1977.	||	Lasko	||	Marjan Slak	||	Maribor	||	Francka Petek
|-
|	1978.	||	Radovljica	||	Rok Kržišnik	||	Maribor	||	Brigita Rakič-Serianz
|-
|	1979.	||	Maribor	||	Oskar Orel  Darko Steiner	||	Ljubljana	||	Nevenka Golc
|-
|	1980.	||	Trbovlje	||	Janez Barle	||	Maribor	||	Nevenka Golc
|-
|	1981.	||	Ljubljana	||	Janez Barle	||	Kranj	||	Francka Petek
|-
|	1982.	||	Kranj	||	Iztok Jelen	||	Celje	||	Mira Vospernik
|-
|	1983.	||	Maribor	||	Iztok Jelen	||	Kranj	||	Tatjana Vavpotič-Kosanski
|-
|	1984.	||	Radovljica	||	Janez Barle	||	Kranj	||	Tatjana Vavpotič-Kosanski
|-
|	1985.	||	Ptuj	||	Leon Gostiša	||	Kranj	||	Francka Petek
|-
|	1986.	||	Kranj	||	Leon Gostiša	||	Ptuj	||	Simona Orel
|-
|	1987.	||	Zalec	||	Leon Gostiša	||	Maribor	|| Tatjana Vavpotič-Kosanski
|-
|	1988.	||	Vrhnika	||	Aljoša Grosar	||	Postojna	||	Simona Orel
|-
|	1989.	||	Portorož	||	Damjan Plesec	||	Ljubljana	||	Anita Ličina
|-
|	1990.	||	Ptuj	||	Igor Jelen	||	Ljubljana	||	Andreja Erjavec
|}

Kao nacionalno prvenstvo
{| class="sortable wikitable"
! Godina!! Grad (muškarci) !! Muškarci !! Grad (žene) !! Žene
|-
|	1991.	||	Ljubljana	||	Aljoša Grosar	||	Ptuj	||	Anita Ličina
|-
|	1992.	||	Postojna	||	Leon Gostiša	||	Bled	||	Kiti Grosar
|-
|	1993.	||	Radovljica	||	Dražen Sermek ||	Murska Sobota	||	Nataša Krmelj
|-
|	1994.	||	Nova Gorica	||	Leon Gostiša	||	Podlehnik	||	Kiti Grosar
|-
|	1995.	||	Vrhnika	||	Bogdan Podlesnik	||	Ljubljana	||	Narcisa Mihevc
|-
|	1996.	||	Griže	||	Aleksandar Bjeljavski	||	Griže	||	Anita Ličina
|-
|	1997.	||	Krško	||	Marko Tratar	||	Ljubljana	||	Jana Krivec
|-
|	1998.	||	Maribor	||	Dražen Sermek	||	Maribor	||	Kiti Grosar
|-
|	1999.	||	Kranj	||	Duško Pavasovič	||	Kranj	||	Narcisa Mihevc-Mohr
|-
| 2000.	|| Škofja Loka || Primož Šoln || Škofja Loka || Jana Krivec
|-
|	2001.	||	Griže	||	Aljoša Grosar	||	Griže	||	Darja Kapš
|-
|	2002.	||	Dobrna	||	Adrian Mihalčišin || Dobrna	||	Jana Krivec
|-
|	2003.	||	Bled	||	Jure Borišek	||	Bled	||	Jana Krivec
|-
|	2004.	||	Maribor	||	Tadej Sakelšek	||	Maribor	||	Darja Kapš
|-
|	2005.	||	Ptuj	||	Jure Borišek	||	Ptuj	||	Jana Krivec
|-
|	2006.	||	Ljubljana	||	Duško Pavasovič	||	Ljubljana	||	Jana Krivec
|-
|	2007.	||	Ljubljana || Duško Pavasovič || Ljubljana || Vesna Rožič
|-
| 2008. || Ljubljana || Luka Lenič || Ljubljana || Ana Srebrnič
|-
| 2009. || Otočec || Luka Lenič || Otočec || Jana Krivec
|-
| 2010. || Ljubljana || Luka Lenič || Ljubljana || Vesna Rožič
|-
| 2011.	|| Ljubljana || Aleksandar Bjeljavski || Ljubljana || Špela Kolarič
|}

Reference
 Rezultati i unakrsne tabele od službenog Šahovskog saveza Slovenije: i
 Rezultati s TWIC-a: i
 Campionati nazionali della Slovenia

Prvenstvo

Prvenstvo Slovenije u šahu


Nikołaj Nikołajewicz Onoprijenko, Mykoła Mykołajowycz Onoprijenko (ros. Николай Николаевич Оноприенко, ukr. Микола Миколайович Онопрієнко, ur.  we wsi Uił w obwodzie aktobskim, zm. 12 listopada 1979 w Orenburgu) – radziecki wojskowy, pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys
Urodził się w ukraińskiej rodzinie chłopskiej. W 1927 skończył szkołę, w sierpniu 1930 został brygadzistą w kołchozie w rodzinnej wsi, w listopadzie 1931 został powołany do Armii Czerwonej, w maju 1932 skończył szkołę pułkową w Termezie. Służył w Środkowoazjatyckim Okręgu Wojskowym, uczył się w szkole wojskowej im. Lenina w Taszkencie, był dowódcą plutonu, zastępcą dowódcy i dowódcą kompanii, w czerwcu 1939 ukończył kursy "Wystrieł", po czym został dowódcą kompanii pułku w Kuszce. Od października 1939 do lutego 1941 był naczelnikiem szkoły pułkowej w Aszchabadzie, od 1941 należał do WKP(b), w sierpniu 1941 został p.o. pomocnika dowódcy pułku, który 24 sierpnia 1941 w składzie 53 Armii wkroczyła do Meszhedu w Iranie, jednak we wrześniu 1941 Onoprijenko został wyznaczony dowódcą samodzielnego batalionu piechoty 36 Brygady Piechoty w Samarkandzie. W październiku 1941 został wraz z brygadą skierowany na Front Zachodni, w składzie 16 Armii brał udział w bitwie pod Moskwą i w operacji klińsko-sołniecznogorskiej, 28 grudnia 1941 został ranny w nogę i odesłany do szpitala w Saratowie. Po wyleczeniu w lutym 1942 został dowódcą batalionu moździerzy 134 Brygady Piechoty, w której składzie od lipca 1942 walczył na Froncie Briańskim, jesienią 1942 mianowano go dowódcą pułku, w styczniu-lutym 1943 uczestniczył w operacji woronesko-kastorneńskiej, m.in. w wyzwoleniu Małoarchangielska.

Od kwietnia 1943 dowodził pułkiem w składzie 13 Armii Frontu Centralnego, brał udział w bitwie pod Kurskiem, operacji orłowskiej, czernihowsko-prypeckiej i homelsko-rzeczyckiej, w forsowaniu rzeki Snow i wyzwalaniu miasta Szczors, 7 listopada 1943 został ponownie ranny. W maju 1944 został zastępcą dowódcy 193 Dywizji Piechoty 1 Frontu Białoruskiego, a w czerwcu 1944 dowódcą 118 Gwardyjskiego Pułku Piechoty 37 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty 65 Armii 1/2 Frontu Białoruskiego (od 19 sierpnia 1944 w stopniu pułkownika), uczestniczył w operacji białoruskiej, podczas której wyróżnił się podczas zajmowania Baranowicz, we wrześniu-październiku 1944 brał udział w walkach o uchwycenie przyczółka serockiego na Wiśle, później w operacji wschodniopruskiej. W lutym 1945 został zastępcą dowódcy 37 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty 18 Korpusu Piechoty 65 Armii 2 Frontu Białoruskiego, uczestniczył w walkach o Gdańsk, później w nocy na 19 kwietnia 1945 w forsowaniu Odry. W lipcu 1945 został dowódcą 118 Gwardyjskiego Pułku Piechoty/88 Gwardyjskiego Pułku Zmechanizowanego, a w 1945 wojskowym komisarzem w komisariacie rejonowym w mieście Czkałow (obecnie Orenburg), we wrześniu 1954 został zwolniony do rezerwy.

Odznaczenia
 Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (29 czerwca 1945)
 Order Lenina (29 czerwca 1945)
 Order Czerwonego Sztandaru (trzykrotnie)
 Order Suworowa III klasy (28 kwietnia 1944)
 Order Kutuzowa III klasy (16 lutego 1945)
 Order Aleksandra Newskiego (6 października 1943)
 Order Czerwonej Gwiazdy
 Medal "Za Odwagę" (20 września 1942)
 Medal "Za zasługi bojowe" (3 listopada 1944)
 Medal "Za obronę Moskwy"
 Medal "Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945"
 Medal "Za wyzwolenie Warszawy"
 Medal "Weteran Sił Zbrojnych ZSRR"
 Krzyż Walecznych (Polska Ludowa)
 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk (Polska Ludowa)
 Wojskowy Medal Króla Jerzego IV (Wielka Brytania, 10 marca 1944)

Bibliografia
 http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=14985 (ros.)
 https://pamyat-naroda.ru/commander/4515/ (ros.)
 https://pamyat-naroda.ru/heroes/podvig-chelovek_nagrazhdenie150024217/ (ros.)

Pułkownicy Sił Zbrojnych ZSRR
Ukraińscy Bohaterowie Związku Radzieckiego
Cudzoziemcy odznaczeni Krzyżem Walecznych (Polska Ludowa)
Odznaczeni Medalem za Odrę, Nysę, Bałtyk
Odznaczeni medalem "Za Odwagę" (ZSRR)
Odznaczeni Medalem "Za wyzwolenie Warszawy"
Odznaczeni Medalem "Za zasługi bojowe"
Odznaczeni Orderem Aleksandra Newskiego (Związek Radziecki)
Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru
Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy
Odznaczeni Orderem Kutuzowa
Odznaczeni Orderem Lenina
Odznaczeni Orderem Suworowa
Radzieccy wojskowi narodowości ukraińskiej
Radzieccy dowódcy pułków w II wojnie światowej
Urodzeni w 1911
Zmarli w 1979

Nikołaj Onoprijenko


In algebra astratta, un anello di Dedekind (o dominio di Dedekind) è una struttura algebrica che estende il concetto di fattorizzazione in numeri primi proprio dei numeri interi, e più in generale degli anelli: in un anello di Dedekind è possibile fattorizzare ciascun ideale nel prodotto di ideali primi. Il nome di questi anelli deriva da quello del matematico Richard Dedekind, che per primo utilizzò la definizione, anche se queste proprietà furono utilizzate già da Ernst Kummer nello studio del teorema di Fermat.

Definizione formale

Un dominio d'integrità A è detto di Dedekind se possiede una delle seguenti proprietà equivalenti:

 ogni ideale non nullo è fattorizzabile in ideali primi;
 ogni ideale frazionario non nullo  (ovvero ogni A-modulo contenuto nel campo delle frazioni di A nella forma , con I ideale di A e d elemento di A) è invertibile;
 A è noetheriano e, per ogni ideale massimale M, la localizzazione  è un anello a valutazione discreta, cioè è un anello locale e un dominio ad ideali principali;
 l'anello è noetheriano, integralmente chiuso, e ogni suo ideale primo non nullo è massimale (ovvero A ha dimensione 1).

L'ultima proprietà è di norma quella più semplice da provare.

Esempi

L'esempio più noto di anello di Dedekind è anello  dei numeri interi, che è anche un dominio ad ideali principali (PID, Principal Ideal Domain); in generale ogni dominio ad ideali principali è anche di Dedekind.

Dato un campo K, l'anello dei polinomi  a una variabile con coefficienti nel campo è di Dedekind; se K è un'estensione algebrica di grado finito dei numeri razionali, anche l'anello degli interi algebrici  è di Dedekind.

Un'altra ampia categoria di anelli di Dedekind deriva dalla geometria algebrica: data una curva algebrica affine C non singolare, definita sul campo K, l'anello delle coordinate delle funzioni regolari  è un dominio di Dedekind.

Alcuni degli esempi precedenti possono essere ricavati dal seguente teorema:

 se A è un dominio di Dedekind, K il suo campo delle frazioni e L/K un'estensione finita, allora la chiusura integrale di A in L è ancora un dominio di Dedekind.

Applicando il teorema con , si ottiene la tesi per gli anelli degli interi di campi numerici; con , si ottiene il risultato per le curve affini.

Proprietà di fattorizzazione

Anelli di Dedekind e domini ad ideali principali

Le proprietà degli anelli di Dedekind sono strettamente legate a quelle degli anelli a ideali principali; come già indicato sopra, ogni PID è anche un anello di Dedekind, mentre non vale il viceversa: i PID coincidono costituiscono in effetti il sottoinsieme degli anelli di Dedekind che sono anche a fattorizzazione unica.

Gli anelli di Dedekind sono in genere preferiti dagli studiosi di algebra, in quanto permettono di caratterizzare meglio altre strutture algebriche; ad esempio tutti gli anelli degli interi  su un campo di numeri K sono di Dedekind, mentre non tutti sono dei PID.

Gruppo delle classi
In un dominio di Dedekind, poiché tutti gli ideali frazionari non nulli sono invertibili, il loro insieme forma un gruppo (denotato con ) rispetto al prodotto di moduli ; generalizzando la fattorizzazione degli ideali propri agli ideali frazionari, inoltre, è inoltre possibile vedere che questo è un gruppo abeliano libero generato dagli ideali primi.

Questo gruppo, è tuttavia troppo grande per essere utile: si definisce quindi il gruppo delle classi (o gruppo delle classi di ideali) di A come il gruppo quoziente , dove  indica il sottogruppo degli ideali principali di A. Dalla definizione è immediato osservare che il gruppo delle classi è banale (ovvero formato solo dall'elemento neutro) se e solo se A è ad ideali principali o, equivalentemente, a fattorizzazione unica: il gruppo delle classi può essere quindi pensato come un modo di misurare quanto un dominio di Dedekind si allontana dall'essere a fattorizzazione unica. Ad esempio, se  è la chiusura integrale di  in un'estensione finita di , allora il gruppo delle classi ha esattamente due elementi se e solo se  non è a fattorizzazione unica, ma le fattorizzazioni in irriducibili di un dato elemento hanno tutte lo stesso numero di elementi. (Tale caratterizzazione, tuttavia, non vale nel caso di arbitrari domini di Dedekind.)

Ogni gruppo abeliano è il gruppo delle classi di un dominio di Dedekind, come dimostrato da Luther Claborn nel 1966. Nel caso particolare di anelli di interi algebrici, il gruppo delle classi è sempre finito.

Anelli di Dedekind e anelli locali
Per un anello noetheriano, la proprietà di essere di Dedekind viene trasmessa anche a tutte le sue localizzazioni rispetto a ideali massimali; queste localizzazioni sono a valutazione discreta e hanno quindi una struttura molto semplice. Gli anelli di Dedekind possono essere visti quindi come una globalizzazione degli anelli a valutazione discreta, così come i domini di Prüfer sono una versione globale degli anelli di valutazione.

Nel caso generale (ovvero ammettendo anche anelli non noetheriani) esistono tuttavia anelli che non sono globalmente di Dedekind, ma lo sono localmente (ovvero, ogni loro localizzazione rispetto ad un ideale massimale è a valutazione discreta). In alcuni casi questi anelli vengono detti quasi di Dedekind.

Note

Voci correlate

 Anello noetheriano

Collegamenti esterni

Algebra commutativa
Teoria algebrica dei numeri

Dominio di Dedekind


A Região Geográfica Imediata de Barreiros-Sirinhaém é uma das 17 regiões imediatas do estado brasileiro de Pernambuco, uma das oito regiões imediatas que compõem a Região Geográfica Intermediária do Recife e uma das 509 regiões imediatas no Brasil, criadas pelo IBGE em 2017.

É composta por cinco municípios, tendo uma população estimada pelo IBGE para 2020 de 157 962 habitantes e uma área total de  km².

As cidades-sede Barreiros e Sirinhaém são as duas mais populosas da região, tendo juntas mais de 55% da população total.

Municípios
Fonte: IBGE – Cidades

Ver também
Subdivisões do Brasil

Ligações externas
 Divisão regional do Brasil IBGE, 2017

Barreiros-Sirinhaém


The 2006 UC Davis football team represented the University of California, Davis as a member of the Great West Conference (GWC) during the 2006 NCAA Division I FCS football season. Led by 15th-year head coach Bob Biggs, UC Davis compiled an overall record of 6–5 with a mark of 1–3 in conference play, placing fourth in the GWC. 2006 was the 37th consecutive winning season for the Aggies. The team outscored their opponents 309 to 227  for the season. The Aggies played home games at Toomey Field in Davis, California.

Schedule

References

UC Davis
UC Davis Aggies football seasons
UC Davis Aggies football

2006 UC Davis Aggies football team


Bukid ang Bukii Patutu sa Indonesya. Nahimutang ni sa lalawigan sa Sulawesi Tengah, sa amihanang bahin sa nasod,  km sa amihanan-sidlakan sa Jakarta ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Bukii Patutu.

Ang yuta palibot sa Bukii Patutu kabungtoran. Ang kinahabogang dapit sa palibot dunay gihabogon nga  ka metro ug  km sa habagatan sa Bukii Patutu. Dunay mga  ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Bukii Patutu medyo hilabihan populasyon..

Hapit nalukop sa lasang ang palibot sa Bukii Patutu.  Ang klima tropikal nga kasalupan. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Agosto, sa  °C, ug ang kinabugnawan Disyembre, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Enero, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Septiyembre, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Kabukiran sa Sulawesi Tengah

Bukii Patutu


Ang Jar-e Naychah ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Jar-e Naychah (suba nga anhianhi sa Apganistan, lat 33,68, long 65,58), Wilāyat-e Ghōr,
 Jar-e Naychah (suba nga anhianhi sa Apganistan, lat 34,72, long 64,87), Wilāyat-e Ghōr,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan

Jar-e Naychah


An Eryx in uska genus han Boidae. An Eryx in nahilalakip ha familia nga Boidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eryx

Eryx


Prevalla (, ) is a ski resort and touristic village which approximately is 30 km away from Prizren, Kosovo and about twelve kilometers from Brezovica, the largest ski center in Kosovo. Prevalla (Prevalac) is a popular destination for hikers or skiers. The village borders a large forest. During the summer, people go there to relax and rest, whereas during the winter people visit it for its seasonal recreational sports. It lies 1800m above sea level. Prevalla (Prevalac) is located in the south of Kosovo in the Sharr Mountains, in the road leads from Prizren via Prevalla to Shtrpce (Strpce).

The region belongs to the Sharr Mountains National Park.

Gallery

References

External links

 Fotografi nga Prevalla në verë dhe dimër, flickr.com
 The landmark Prevalla at Kosovo, Prevalla, village, maps.me
 Kosovo Photo: Prevalla, a very good place to go during summer., www.tripadvisor.com.au

Tourist attractions in Prizren
Ski areas and resorts in Kosovo
Šar Mountains
Tourism in Prizren

Prevalla


Ahez er et fransk vocal gruppe bestående af Marine Lavigne, Sterenn Diridollou og Sterenn Le Guillou, De har repræsenteret Frankrig i Eurovision Song Contest 2022 i Torino, Sammen med Alvan med sangen "Fulenn" og kom på en 24 plads i finalen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikgrupper fra Frankrig
Frankrigs Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2022

Ahez


Kaliwatan sa insekto ang Hoplothrips absimilis. Una ning gihulagway ni Knechtel ni adtong 1954. Ang Hoplothrips absimilis sakop sa kahenera nga Hoplothrips, ug kabanay nga Phlaeothripidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Rumanya

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Hoplothrips
Insekto sa Romaniya

Hoplothrips absimilis


Grande Prêmio do México de 2017 (formalmente denominado Formula 1 Gran Premio de México 2017) é a décima oitava etapa da temporada de 2017 da Fórmula 1. Foi disputada em 29 de outubro de 2017 no Autódromo Hermanos Rodríguez, Cidade do México, México.

Relatório

Treino Classificatório
Q1
Treino classificatório iniciado, e vantagem para a dupla da Mercedes, sendo Hamilton o primeiro com 1m17s518, seguido de Bottas, apenas 0s060 atrás do companheiro de equipe. Líder da primeira sessão, Verstappen fechou em terceiro com a RBR, enquanto o tetracampeão Vettel foi o quarto na Ferrari #5. Repetindo o bom desempenho dos treinos livres, Alonso fechou o Q1 em uma excelente quinta colocação no cockpit da McLaren. Com problemas no carro, Gasly sequer saiu dos boxes, e largará em último com a STR.

Eliminados:

Q2
Pela primeira vez no Q2, Hartley teve que abandonar a segunda parte do treino graças a uma quebra do motor na STR. Na parte de cima da classificação, Verstappen pulverizou o recorde da pista com uma volta em 1m16s524, colocando a RBR #33 na primeira colocação. Na briga pelo título, Vettel foi o segundo, 0s346 atrás do holandês, com Hamilton na cola, em terceiro. Em uma final de semana ruim, a Williams não conseguiu colocar nenhum dos pilotos no Q3, sendo Massa o 11º e Stroll o 12º. Já a dupla da McLaren sequer saiu dos boxes.

Eliminados:

Q3
Verstappen tratou de iniciar a última fase do treino dando as cartas: 1m16s574. Atrás dele, Vettel com 1m16s833, seguido de Hamilton. O alemão da Ferrari, porém não quis deixar passar a oportunidade de largar na frente do rival inglês, e voou na última volta rápida para anotar a pole position no México com 1m16s488. O holandês da RBR manteve a segunda colocação, enquanto o líder do campeonato sairá em terceiro. Na briga interna da Renault, melhor para Hulkenberg que fechou em oitavo, uma posição à frente do companheiro de equipe Sainz, o nono.

Corrida
A decisão do título em favor de Hamilton começou empolgante. Poucas curvas após a largada, Max Verstappen conseguiu tomar a ponta de Sebastian Vettel após leve toque do piloto da Ferrari. Lewis tentou passar o alemão, que não cedeu, e os dois tocaram. Seb teve a asa dianteira avariada, enquanto o britânico teve o pneu traseiro furado. Os dois postulantes ao título foram aos boxes e despencaram para a última posição. Os incidentes foram considerados de corrida, não sendo necessária qualquer investigação. Cenário perfeito para Verstappen, na dianteira da prova.

Tanto Vettel como Hamilton trocaram pneus após a parada nos boxes, mudando os ultramacios para os macios, talvez indicando uma estratégia diferente. Lá na frente, Bottas vinha em segundo, seguido por Esteban Ocon, Nico Hülkenberg, Sergio Pérez e Felipe Massa. Daniel Ricciardo, que largou em 16º, já estava em oitavo após tantas confusões. Com forte ritmo de prova, Verstappen já abria vantagem confortável para Bottas e vinha bem na frente. Em contrapartida, Ricciardo encerrava de forma melancólica um fim de semana que lhe parecia muito bom, abandonando a prova ainda no começo. Pouco antes, pilotos como Massa — após um problema no seu pneu, identificado pela Williams — e Sainz também entravam nos boxes para fazer suas respectivas paradas, colocando pneus macios. A grande surpresa era a presença de Marcus Ericsson em nono.

Na volta 13, Massa vendeu caro a 15ª posição para Vettel, que fez a ultrapassagem após quase tocar no carro do brasileiro. O tetracampeão se irritou e disse que Felipe o jogou pra fora da pista. Ainda assim, Seb conseguiu ganhar a posição, enquanto Hamilton continuava no fundo do pelotão, em 19º e último. Instantes depois, Romain Grosjean sofria uma punição de 5s por ter excedido os limites da pista. Enquanto Verstappen sobrava na frente, Vettel continuava abrindo caminho lá atrás e subia para 13º após passar Grosjean no fim da reta dos boxes. Até que, na volta 19, todo o público se levantou e, com os punhos cerrados, lembrou as vítimas na tragédia ocorrida no último dia 19 de setembro com o terremoto em várias cidades ao redor do país. Sem dúvidas, o momento mais tocante de todo o domingo.

Ocon, que vinha bem na prova em terceiro lugar, entrava nos boxes para efetuar sua troca de pneus, com a Force India colocando os pneus macios para ir até o fim. Em seguida, a prova teve um momento dos mais curiosos do ano: Hamilton estava logo à frente de Verstappen como retardatário. A direção de prova cumpriu a regra e acenou bandeira azul ao virtual tetracampeão, pedindo que ele abrisse passagem ao holandês. A última vez que tal situação ocorreu foi no GP da Espanha de 2013, também o último vencido por Fernando Alonso na F1. Lewis seguia na última posição e não conseguia passar Sainz, o 18º. Mesmo com a falta de ritmo de Hamilton e Vettel escalando o pelotão, havia apenas uma chance ao alemão: terminar a prova pelo menos em segundo lugar. Caso finalizasse em terceiro, Lewis teria tudo definido no México. Quem também tinha tudo definido era Nico Hülkenberg, que abandonava a prova na volta 27 por conta de um problema elétrico na sua Renault. Eis que finalmente, na volta seguinte, Hamilton conseguia passar Sainz e subia para 18º. Muito longe de Vettel, que já estava em décimo. Porém, cada vez mais perto do título, considerando que Seb precisava ganhar ainda uma infinidade de posições. O alemão subia para oitavo três voltas depois ao conseguir passar Stoffel Vandoorne e Fernando Alonso.

Na volta 32, outro motor Renault abria o bico no fim de semana. Brendon Hartley ficava novamente no caminho com sua Toro Rosso. Como parou numa posição perigosa, a direção de prova acionou o safety-car virtual, o que levou todo mundo a ir para os boxes. Hamilton resolveu trocar os macios pelos supermacios. Vettel ousou e arriscou com os ultramacios. Restavam ainda 37 voltas para o fim da prova.

Verstappen continuava soberano na frente, com Bottas em segundo e Räikkönen em terceiro. Vettel, a quem só interessava terminar pelo menos em segundo, vinha em oitavo, enquanto Hamilton era o 15º. Massa surgia em décimo. Poucos avanços entre os dois postulantes ao título a partir da volta 40. Vettel ocupava a sétima posição, bem atrás do ídolo local Sergio Pérez. Hamilton vinha tranquilo, em 13º lugar, só esperando pelo momento da consagração.

Na volta 51, Vettel passava 'Checo' Pérez para tomar o sexto lugar, ficando atrás de Lance Stroll, o anniversariante do dia — que, diga-se, fazia uma grande corrida. Ocon, em quarto, estava bem mais à frente. O mexicano arriscou e entrou nos boxes para fazer nova parada e colocar pneus ultramacios para seu stint final, enquanto Hamilton aparecia em 12º, sem se arriscar, logo atrás da McLaren de Vandoorne e da Williams de Massa. Mas não demorou muito para Lewis entrar na zona de pontuação e fazer as duas ultrapassagens para subir ao décimo lugar. Vettel também abria caminho e chegava ao quarto lugar na volta 58, com Räikkönen à frente, 24s031 faltando 11 voltas para o fim. Ao ser informado pela Ferrari sobre a diferença para Ferrari, Vettel brincou: "Mamma mia!".

Nas voltas finais, Hamilton só escoltava Alonso, nono colocado, e Kevin Magnussen, oitavo. Se bem que Lewis tentou passar seu primeiro grande rival na F1. Foi um duelo empolgante entre dois dos grandes nomes da história do esporte. O britânico fez a ultrapassagem na raça e subiu para nono lugar. Um brilho final em uma jornada com drama e emoção para confirmar o tetracampeonato duas voltas depois.

Pneus

Resultados

Treino Classificatório

 Notas
 - Pierre Gasly (Toro Rosso) não conseguiu definir o tempo, dentro do requisito de 107%, mas recebeu a permissão dos comissários de correr na prova.

 - Stoffel Vandoorne (McLaren) perdeu 35 posições do grid por uso adicional de um elemento da unidade de potência.

 - Fernando Alonso (McLaren) perdeu 20 posições do grid por uso adicional de um elemento da unidade de potência.

 - Pierre Gasly (Toro Rosso) perdeu 15 posições do grid por uso adicional de um elemento da unidade de potência.

 - Daniel Ricciardo (Red Bull) perdeu 20 posições do grid por uso adicional de um elemento da unidade de potência.

 - Brendon Hartley (Toro Rosso) perdeu 20 posições do grid por uso adicional de um elemento da unidade de potência.

Corrida

Curiosidade
 Sebastian Vettel conquista 50º pole position da carreira na Fórmula 1.
 Lewis Hamilton é tetracampeão mundial de Fórmula 1.

Voltas na Liderança

2017 DHL Fastest Pit Stop Award

Resultado

Classificação

 Tabela do DHL Fastest Pit Stop Award

Tabela do campeonato após a corrida
Somente as cinco primeiras posições estão incluídas nas tabelas.

 Tabela do campeonato de pilotos

 Tabela do campeonato de construtores

México
Desporto no México em 2017
2017
Eventos desportivos de outubro de 2017

Grande Prêmio do México de 2017


A Copa da Alemanha de Basquetebol (conhecido comercialmente como BBL-Pokal ()) é uma competição disputada anualmente por clubes profissionais masculinos da Alemanha desde 1967 quando o VfL Osnabrück venceu o ATV Düsseldorf por 86:74. O maior campeão da Copa é o Bayer Giants Leverkusen com dez conquistas.

Formato
Atualmente o torneio é realizado em sede pré-estabelecida no inicio da temporada concedendo a vaga ao anfitrião. Os seis primeiros classificados, exceto o anfitrião, disputam uma fase eliminatória com sedes sorteadas e jogos únicos resultando em três classificados para o Final Four onde disputam semifinais e final.

Campeões

 1966–67 Osnabrück
 1967–68 Bayern de Munique
 1968–69 Gießen 46ers
 1969–70 TuS 04 Leverkusen
 1970–71 TuS 04 Leverkusen
 1971–72 Wolfenbüttel
 1972–73 Gießen 46ers
 1973–74 TuS 04 Leverkusen
 1974–75 SSV Hagen
 1975–76 TuS 04 Leverkusen
 1976–77 USC Heidelberg
 1977–78 USC Heidelberg
 1978–79 Gießen 46ers
 1979–80 Saturn Köln

 1980–81 Saturn Köln
 1981–82 Wolfenbüttel
 1982–83 Saturn Köln
 1983–84 ASC 1846 Göttingen
 1984–85 ASC 1846 Göttingen
 1985–86 Bayer 04 Leverkusen
 1986–87 Bayer 04 Leverkusen
 1987–88 Steiner Bayreuth
 1988–89 Steiner Bayreuth
 1989–90 Bayer 04 Leverkusen
 1990–91 Bayer 04 Leverkusen
 1991–92 TTL Bamberg
 1992–93 Bayer 04 Leverkusen

 1993–94 Brandt Hagen
 1994–95 Bayer 04 Leverkusen
 1995–96 ratiopharm Ulm
 1996–97 Alba Berlin
 1997–98 TBB Trier
 1998–99 Alba Berlin
 1999–00 Skyliners Frankfurt
 2000–01 TBB Trier
 2001–02 Alba Berlin
 2002–03 Alba Berlin
 2003–04 RheinEnergie Köln
 2005 RheinEnergie Köln
 2006 Alba Berlin

 2007 RheinEnergie Köln
 2008 Artland Dragons
 2009 Alba Berlin
 2010 Brose Baskets
 2011 Brose Baskets
 2012 Brose Baskets
 2013 Alba Berlin
 2014 Alba Berlin
 2015 EWE Baskets Oldenburg
 2016 Alba Berlin
 2017 Brose Bamberga
 2018 FC Bayern de Munique
 2019 Brose Bamberga
 2021 FC Bayern de Munique
 2022 Alba Berlin
 2023 FC Bayern de Munique

Era do Top Four (1993–presente)

Basquetebol da Alemanha

Copa da Alemanha de Basquetebol


József Faragó (ur. 8 lipca 1966) – węgierski zapaśnik walczący w stylu klasycznym. Dwukrotny olimpijczyk. Jedenasty w Barcelonie 1992 i odpadł w eliminacjach Seulu 1988. Walczył w kategorii 48 kg.

Szósty na mistrzostwach świata w 1990. Mistrz Europy w 1991, a trzeci w 1990 roku.

 Turniej w Seulu 1988
Przegrał z Gwon Deog-yongiem z Korei Południowej i Andrzejem Głąbem.

 Turniej w Barcelonie 1992
Przegrał z Pappu Jadavem z Indii i Madżidem Rezż Simchahem z Iranu.

Przypisy

Bibliografia

Węgierscy olimpijczycy
Węgierscy zapaśnicy
Uczestnicy Letnich Igrzysk Olimpijskich 1988
Uczestnicy Letnich Igrzysk Olimpijskich 1992
Urodzeni w 1966
Ludzie urodzeni w Egerze

József Faragó


Misjka mod Judenitj (, translit.: Misjki protiv Judenitja) er en sovjetisk stumfilm fra 1925 instrueret af Grigorij Kozintsev og Leonid Trauberg. Filmen er formodet bortkommet.

Handling
Filmen er en komedie, der handler om drengen Misjka, der endte i general Nikolaj Judenitjs hovedkvarter under den russiske borgerkrig.

Medvirkende
 Aleksandr Zavjalov som Misjka
 Polina Pona
 Sergej Gerasimov
 Andrej Kostritjkin
 Jevgenij Kumejko som Judenitj

Referencer

Eksterne henvisninger

Sovjetiske film fra 1925
Stumfilm fra Sovjetunionen
Komediefilm fra Sovjetunionen

Misjka mod Judenitj


94. dodjela Oscara, koju dodjeljuje Akademija filmskih umjetnosti i nauka (AMPAS), obilježila je najbolje filmove prikazivane između 1. marta 2021. i 31. decembra 2021. Održana je u Los Angelesu, u Dolby Theatreu 27. aprila 2021. a domaćini su bili Regina Hall, Amy Schumer i Wanda Sykes. Glumci Tracee Ellis Ross i Leslie Jordan objavili su nominacije 8. februara 2022. Ovo je bio prvi put od 83. dodjele Oskara 2011. godine gdje je na ceremoniji učestvovalo više domaćina.

Informacije o ceremoniji

Zbog kontinuiranog utjecaja pandemije COVID-19 na svijet filma, izmijenjeni kriteriji za nominacije sa 93. dodjele Oscara (kao što je uključivanje izdanja direktnog digitalnog transfera i pružanje fleksibilnosti za kvalificirana kino prikazivanja u gradovima van Los Angelesa) ostali su na snazi. Budući da je 93. dodjela omogućila dvomjesečno produženje kvalifikacija do kraja februara 2021., samo filmovi objavljeni između 1. marta i 31. decembra 2021. mogli su se takmičiti na 94. dodjeli.

Glasanje za nominacije je završeno 1. februara 2022. Nominacije su objavili Tracee Ellis Ross i Leslie Jordan 8. februara 2022. Ceremonija je zakazana za 27. mart 2022. godine u Dolby teatru; Očekuje se da će ceremoniji prisustvovati oko 2.500 gostiju. Objavljeno je da je datum odabran tako da se ne podudara sa Zimskim olimpijskim igrama 2022. u Pekingu (koje su održane od 4. do 20. februara 2022.) i Super Bowl LVI (koje je bilo domaćin Područje Los Anđelesa 13. februara 2022.).

U aprilu 2020., Akademija je objavila da će kategorija Najbolji film na 94. dodjeli imati 10 nominiranih; od 84. dodjele Oscara, između pet i deset filmova nominirano je za najbolji film, na osnovu ishoda procesa glasanja. Minimalan omjer originalne muzike koja je potrebna za ispunjavanje uslova za najbolju originalnu muziku smanjena je sa 60% na 35%. Prijave za najbolju originalnu pjesmu ograničene su na pet pjesama po filmu. Proces nominacije za najbolji zvuk uveo je preliminarni krug sa 10 nominiranih. Osim toga, uži izbori su se proširili sa 10 na 15 filmova u kategorijama najbolji animirani kratki film, najbolji kratki dokumentarni kratki film i najbolji kratkometražni igrani film. Kao dio ekoloških inicijativa, distribucija promotivnih materijala i druge fizičke robe više nije dozvoljena; sada se moraju koristiti digitalni ekvivalenti i streaming.

U oktobru 2021., filmski producent Will Packer je angažiran da producira ceremoniju. Za ko-producenta je imenovana Shayla Cowan, šefica osoblja njegovih producentskih kuća. 11. januara 2022., predsjednik Hulua i ABC Entertainment Craig Erwich potvrdio je da će ceremonija imati zvaničnog voditelja po prvi put od 90. dodjele. Potencijalni domaćini koji su uzeti u obziri bili su Pete Davidson, Tina Fey, Selena Gomez, Steve Martin, Martin Short, Amy Poehler, i [ [Maya Rudolph]]. Dana 11. februara najavljeno je da će ceremonija biti organizirana u tri čina, s različitim domaćinom koji će voditi svaki čin, kao "strategija da se privuče šira publika i podijeli teret vođenja televizijskog programa". Dana 14. februara, Regina Hall, Amy Schumer, i Wanda Sykes su najavljene kao tri voditeljke.Vanessa Hudgens, Terrence J i modni dizajner Brandon Maxwell bili su domaćini uvodnog showa na crvenom tepihu.

Muzičar Adam Blackstone, koji je bio muzički direktor na poluvremenu Super Bowl LVI, bio je muzički direktor. Pridružio mu se Taryn Hurd kao talent producent, David Korins kao dizajner produkcije, Robert Dickinson kao dizajner svjetla i Rob Paine kao nadzorni producent. Dave Boone, Dana Eagle, Mitch Marchand, Suli McCullough, Agathe Panaretos, Danielle Schneider, i Chuck Sklar služili su kao pisci, a Jon Macks kao glavni pisac. Na ceremoniji su nastupili bendovi: Blackstone, Blink-182 bubnjar Travis Barker, pjevač i perkusionista Sheila E. i pijanista [[Roberta] Glasper]], kojima se pridružio simfonijski orkestar u punom sastavu. Na ceremoniji je nastupio i DJ D-Nice i The Samples, a prvi je također nastupio i na Governors balu.

Dana 16. marta 2022. godine objavljeno je da će se na ceremoniji odati počast 60. godišnjici franšize o Jamesu Bondu i 50. godišnjici Kum-a pobjednika za najbolji film 1972. godine. Kako bi privukli mlađe gledaoce, glumci filma Encanto (Adassa, Stephanie Beatriz, Mauro Castillo, Carolina Gaitán, i Diane Guerrero) također su se pojavili, zajedno sa Becky G i Luis Fonsi za prvo uživo izvođenje pjesme "We Don't Talk About Bruno" kako bi se iskoristio njegov ogroman uspjeh, uprkos tome što nije bila prijavljena i nominirana za najbolju originalnu pjesmu. Ovo je bio glavni muzički vrhunac i najveća izvedba ceremonije, prema Packeru, koji je naveo razlog zašto je bila prikazana na televiziji: "Ako postoji pjesma koja ujedinjuje ljude ove godine (to je upravo ova), a to je za mene nekako oličenje onoga što filmovi mogu učiniti, jer ljudi svih rasa, nacionalnosti, godina, boja, porijekla, širom svijeta pevaju ad nauseum, a mi ćemo im pomoći da pjevaju malo više. Izvinjavamo se roditeljima." Drugu godinu zaredom, emiteri u kontinentalnom dijelu Kine i Hong Konga odbili su emitirati dodjelu Oscara za svoje gledaoce. Trenutno nije dato nikakvo objašnjenje.

Pobjednici i nominirani
Pobjednici su navedeni prvi i istaknuti su podebljanim slovima:

Počasne nagrade Akademije

Filmovi s najviše nominacija i nagrada

Reference

Vanjski linkovi

 Službeni sajt nagrada Akademije
 Službeni sajt AMPAS-a

2022. u Sjedinjenim Američkim Državama
Ceremonije dodjele Oscara
Filmske nagrade u 2021.

94. dodjela "Oscara"