Leskovica pri Šmartnem () je naseljeno mjesto u sastavu općine Šmartno pri Litiji, regija Srednja Slovenija, Slovenija.

Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Litija.

Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Leskovica pri Šmartnem je imala 66 stanovnika.

Napomena: Do 1953. iskazivano pod imenom Leskovica.

Reference

Vanjski linkovi

Naselja u Sloveniji
Naselja u regiji Srednja Slovenija

Leskovica pri Šmartnem


Biografia
Dopo aver esordito con produzioni di alto livello, sia sul piccolo che sul grande schermo, divenne uno dei più apprezzati protagonisti della produzione cinematografica cosiddetta di genere. Atletico, dallo sguardo intenso, riusciva a dare spessore a personaggi spesso tormentati che uscivano dai tipici cliché a cui il cinema di genere affidava il suo successo presso il pubblico popolare. Lavorò accanto a star come Marcello Mastroianni in Allonsanfàn (1974), Glenda Jackson ne Il sorriso del grande tentatore (1974) e Ursula Andress in La montagna del dio cannibale (1978). Fu attivo anche in teatro, dove lavorò con Gabriele Lavia e Luca Ronconi.

Cassinelli morì il 13 luglio 1985 a Page, in Arizona, in un incidente con un elicottero alla fine delle riprese del film fantascientifico Vendetta dal futuro di Sergio Martino, ma non era una scena del film bensì un giro turistico, lasciando orfani il figlio Giovanni, appena avuto dalla giornalista Irene Bignardi, e i due figli Sebastiano e Filippo, nati dal matrimonio precedente. Riposa nella tomba di famiglia presso il cimitero monumentale della Certosa di Bologna.

Filmografia

Cinema
La Cina è vicina, regia di Marco Bellocchio (1967)
Galileo, regia di Liliana Cavani (1968)
Il sorriso del grande tentatore, regia di Damiano Damiani (1973)
Flavia, la monaca musulmana, regia di Gianfranco Mingozzi (1974)
La polizia chiede aiuto, regia di Massimo Dallamano (1974)
Allonsanfàn, regia di Paolo e Vittorio Taviani (1974)
La nottata, regia di Tonino Cervi (1974)
Morte sospetta di una minorenne, regia di Sergio Martino (1975)
La polizia ha le mani legate, regia di Luciano Ercoli (1975)
La prima volta, sull'erba, regia di Gianluigi Calderone (1975)
Milano violenta, regia di Mario Caiano (1976)
Il trucido e lo sbirro, regia di Umberto Lenzi (1976)
Nina, regia di Vincente Minnelli (1976)
Fantasia, ma non troppo, per violino, regia di Gianfranco Mingozzi (1976)
Diamanti sporchi di sangue, regia di Fernando Di Leo (1977)
La montagna del dio cannibale, regia di Sergio Martino (1978)
Avalanche Express, regia di Mark Robson (1979)
Il fiume del grande caimano, regia di Sergio Martino (1979)
L'isola degli uomini pesce, regia di Sergio Martino (1979)
Il ladrone, regia di Pasquale Festa Campanile (1980)
Fosca, regia di Enzo Muzii (1981)
Assassinio al cimitero etrusco, regia di Sergio Martino (1982)
Grog, regia di Francesco Laudadio (1982)
Notturno, regia di Giorgio Bontempi (1983)
Hercules, regia di Luigi Cozzi (1983)
Murderock - Uccide a passo di danza, regia di Lucio Fulci (1983)
I guerrieri dell'anno 2072, regia di Lucio Fulci (1983)
Le avventure dell'incredibile Ercole, regia di Luigi Cozzi (1985)
Vendetta dal futuro, regia di Sergio Martino (1986) - postumo

Televisione
A come Andromeda, regia di Vittorio Cottafavi – miniserie TV (1972)
Tre camerati di Erich Maria Remarque, regia di Lyda C. Ripandelli – miniserie TV (1973)
ESP, regia di Daniele D'Anza – miniserie TV (1973)
Un delitto per bene, regia di Giacomo Battiato – miniserie TV (1977)
Gli ultimi tre giorni, regia di Gianfranco Mingozzi – film TV (1977)
Un caso d'incoscienza, regia di Emidio Greco – film TV (1984)

Doppiatori italiani
 Cesare Barbetti in La montagna del dio cannibale, Il fiume del grande caimano
 Gino La Monica in La polizia chiede aiuto, La prima volta sull'erba
 Sergio Graziani in Il sorriso del grande tentatore
 Luciano De Ambrosis in Il trucido e lo sbirro
 Pino Colizzi in Assassinio al cimitero etrusco
 Gianni Marzocchi in Le avventure dell'incredibile Ercole

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Sepolti nel cimitero monumentale della Certosa di Bologna
Attori cinematografici italiani
Attori teatrali italiani
Attori televisivi italiani
Morti per incidente aereo

Claudio Cassinelli


Kahenera sa mga alasiwsiw ang Goodangarkia. Ang Goodangarkia sakop sa kabanay nga Tettigoniidae.

Ang kladogram matud sa Catalogue of Life mao:

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Goodangarkia

Goodangarkia


Lo Speos Artemidos è un piccolo tempio rupestre fatto realizzare dalla regina Hatshepsut. Si trova due chilometri a sud di Al-Minya. Fu chiamato Speos Artemidos (in greco antico Grotta di Artemide) poiché venne innalzato in onore della dea leonessa Pakhet, per i greci Artemide. Sul sito è sorto un piccolo villaggio, in arabo إسطبل عنتار, Isṭabl ʿAntār.

Descrizione
Questo tempietto fu costruito nella cosiddetta Valle del Coltello, a sud della necropoli di Beni Hassan; si tratta del primo tempio rupestre dell'antico Egitto. Si apriva all'esterno con un ampio vestibolo di forma rettangolare con otto pilastri quadrati, ossia quattro per lato. Nella parete settentrionale vi era scavato un corridoio che conduceva al santuario dove troneggiava una scultura riproducente la dea Pakhet, a cui il tempio era dedicato. La particolarità di quest'opera architettonica consisteva nel fatto che fosse integramente scavata nella viva roccia e che infatti Hatshepsut chiamò la dimora divina della valle. I monumenti di questo tempio erano degradati dall'abbandono e deteriorati forse da qualche invasione, così che Hatshepsut li fece restaurare e ricostruì il nuovo tempio; nelle incisioni la regina si attribuisce il merito di avere domato un'invasione, liberando così quella parte d'Egitto. Più avanti, nello stesso luogo, per opera di Ramesse III fu edificato il cosiddetto castello dei milioni di anni.

Culto
La dea Pakhet in realtà veniva identificata con la furia distruttrice del Sole rovente della stagione calda (Shemu, ossia l'estate), ed era una delle forme locali della dea Hathor. Sui testi dei sarcofagi viene descritta come cacciatrice, nell'atteggiamento di scovare le prede nel profondo della notte.

Bibliografia
 Tito Cicconi, Della statuetta del re Sabaco e della statua leontocefala esistenti nella Villa Albani, in Annali dell'Instituto di Corrispondenza Archeologica, volume XIX, Deutsches Archäologisches Institut, Paris 1847

Altri progetti

Collegamenti esterni

Templi rupestri egizi
Minya

Speos Artemidos


Sitia () er en havneby og en kommune i Lasithi, Kreta, Grækenland. Byen har 9.912 indbyggere (2011) og kommunen har 18.318 (2011). Den ligger øst for Agios Nikolaos og nordøst for Ierapetra. Sitia havn ligger ved det Kretensiske Hav, der er en del af Det Ægæiske Hav og er et af de økonomiske centre i Lasithi -regionen. Europavej E75, der ender i Vardø i Norge, starter i Sitia.

Geografi

Kommunen
Kommunen Sitia blev dannet ved kommunalreformen i 2011 ved fusion af 3 tidligere kommuner, der blev til kommunale enheder:

 Itanos
 Lefki
 Sitia

Kommunen har et samlet areal på 627 km2, hvoraf den kommunale enhed udgør 277 km2.

Miljøbeskyttede områder
Der er en række steder i Sitia kommune, der er beskyttet som nationalparker, æstetiske skove, naturreservater osv. i henhold til national og international lovgivning. Bemærkelsesværdige eksempler er:

 Dionysades, der er hjemsted for mange sjældne og truede plantearter og også tjener som tilflugtssted for flere dyrearter (for det meste fugle og små krybdyr), herunder falken Falco eleonorae, der finder fristed her.
 Vai Palmeskov.
 Richtiskløften og vandfald.

Historie

Byen stammer fra præ-minoisk tid. Under udgravninger i Petras- kvarteret har man fundet arkitektoniske rester fra slutningen af neolitikum (3000 f.Kr.) og fortsætter gennem bronzealderen 3000-1050 f.Kr., herunder det minoiske palads i Petras. Flere andre minoiske bosættelser er fundet i kommunen, især Itanos og Mochlos.

Ifølge Diogenes Laërtius var Sitia hjemsted for Myson fra Chen, en af de syv vise i Grækenland.

Oldtidens Sitia
Sitia blev grundlagt af Minoerne som Iteia, og var et vigtigt tilflugtssted for indfødte kretensere efter faldet af de store Minoiske byer. Byen fortsatte med at blomstre gennem de klassiske, hellenistiske, romerske og byzantinske perioder som en af øens vigtigste havne.

Venetiansk æra
Byen blev senere udvidet og befæstet af venetianerne efter deres erobring af Kreta i 1204, og de brugte den som en base for operationer i det østlige Middelhav. Under den venetianske besættelse blev byen ødelagt tre gange: først ved et jordskælv i 1508, derefter af den tyrkiske pirat Hayreddin Barbarossa i 1538 og til sidst af venetianerne selv i 1651. Denne sidste ødelæggelse fandt sted i forbindelse med den kretensiske krig (1645–1669), hvor venetianerne kæmpede for at bevare deres greb om øen mod det osmanniske rige. Mens Sitia ikke faldt i den indledende tyrkiske fremgang, havde venetianerne ikke ressourcer til at modstå en lang belejring, og ødelagde derfor befæstningerne og fjernede garnisonen til Heraklion. De lokale indbyggere flyttede i mellemtiden vestpå til Liopetro, og stedet blev efterfølgende opgivet i de næste 200 års tyrkisk styre.

Den vigtigste rest af den venetianske besættelse er Kazarma (fra italiensk casa di arma ), den gamle fæstning med udsigt over havnen.

Efter den venetianske periode og efterfølgende opgivelse blev byen genopbygget indtil 1870 af den progressive tyrkiske guvernør Hüseyin Avni Pasha efter den kretensiske opstand. Der blev efterfølgende skabt en hovedstad i Sanjak of Lasit (senere Lasithi, som den hedder i dag). Under tyrkisk styre blev byen omdøbt til Avniye til ære for dens ombygger, men da de lokale grækere fortsatte med at bruge de traditionelle navngivne Sitia, overlevede denne innovation ikke uafhængigheden. På trods af Kretas turbulente historie med opstanden mod det Osmanniske Rige og slutte sig til Grækenland, såvel som Første Verdenskrig, blev befolkningen næsten firedoblet mellem 1881 (570 indbyggere) og 1928 (2.100 indbyggere). Store offentlige arbejder blev udført af den græske regering i 1911 for at modernisere byen, i løbet af hvilken en stor del af den osmanniske æra blev genopbygget samt en ferskvandsforsyning.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Municipality of Sitia (History)
 Vai forest
 Richtis gorge
 Gorge of the Dead
 Richtis beach and gorge
 Richtis gorge and waterfall
 1st General Lyceum of Sitia (high school)
 Cretan Quality Agreement, local non-profit "promoting local cuisine and good health"
 Photos from Sitia

Kreta
Byer i Grækenland

Sitia


Blaze é um filme de drama estadunidense de 2018 dirigido e escrito por Ethan Hawke. Estrelado por Alia Shawkat e Sam Rockwell, estreou no Festival Sundance de Cinema em 22 de janeiro de 2018.

Elenco

Ben Dickey - Blaze Foley
Alia Shawkat - Rosen
Sam Rockwell
Wyatt Russell - Glyn
Steve Zahn
Sybil Rosen - mãe de Rosen
Kris Kristofferson - Mr. Foley
Josh Hamilton - Zee
Richard Linklater
James Ourso
David Kallaway
Ritchie Montgomery

Ligações externas

Filmes em língua inglesa
Filmes dos Estados Unidos de 2018
Filmes de drama dos Estados Unidos

Blaze (2018)


Legio V Parthica (the "Fifth Parthian Legion") was a legion of the Roman Empire (and later the Byzantine Empire) garrisoned in Amida, Mesopotamia, established by the Roman emperor Diocletian (284–305), who reorganized the eastern frontier. The legion is described by the historian Ammianus Marcellinus. The cognomen "Parthica" was an archaism, as the Parthian Empire was already replaced by the Sasanian Empire at the time of the establishment of the legion.

In 359, Amida was besieged by the Sasanian forces under Shapur II and their allies. Although V Parthica was reinforced by six more legions, the city eventually fell. V Parthica was probably not re-established later, as its name is absent in the document Notitia Dignitatum.

See also
List of Roman legions

References

05 Parthica
Roman–Persian Wars
Military units and formations established in the 3rd century
History of Diyarbakır

Legio V Parthica


Anno
 460 o 460 a.C.

Codici
 460 (astronomia) – Codice che designa l'Osservatorio astronomico Area 52 Observatory, presso Nashville, nel Tennessee

Matematica
 460 – numero

460 (disambigua)


Djóralívið í USA er bæði áhugavert og sermerkt. Har eru til dømis búffil, úlvur og kongaørn.

Stórir partar av vakrastu og stórslignastu náttúruni í USA eru varðveittir. Í USA eru fleiri enn 6 770 (í 2011) tjóðgarðar ella friðlendi, sum tilsamans eru meira enn 2 607 131 km2 til støddar . Uppi í hesum eru t.d. Everglades National Park í Florida og Grand Canyon National Park í Arizona. Fyrsti tjóðargarðurin var Yellowstone National Park í Wyoming, hann varð latin upp í 1872.

Vesturríkini

Ómildar og turrar oyðimerkur, til dømis Death Valley, eru í útsynningspartinum. Eins og flestu plantuátarar í oyðimørkum, heldur lagdhalakanin til í urðum ella í nánd av runnum, so hon skjótt fær leitað sær skjól, er vandi á ferð. Stutti halin líkist hvítum ullarlagdi.

Helsuteðlan etur aðrar eðlur og skordjór. Hon verður í mesta lagi hálvan metur long. Stórur súlnakaktus veksur mest í Arizona. Hann veksur seint, og kann gerast 14 m høgur. Tær hvítu blómurnar draga ymisk skordjór at sær, til dømis svalufirvald. Helsioydlan, sum livir í oyðimørkunum í útsynningspartinum í USA, krógvar seg undir steinum um náttina og kemur fram um morgunin at verma seg í sólini.

Nógv oyðimarkardjór sova alla ta turru, heitu árstíðina, so tey kornast undan tí ovurhonds hitanum. Hetta nevnist summardvali. Nógv djór, til dømis froskar, eðlur, skordjór og sniglar, liggja í summardvala í oyðimørkini í USA. Áðrenn sniglar fara í summardvala, leggja teir slím fyri gágguna, slímið harðnar í sólini.

Amerikanska puman er av kattaættini. Puman trívist í tjúkkum skógi eins væl og í hálvgum oyðimørk. Kalldjórið kann vera 1,8 m langt og viga eini 100 kg. Helst um náttina reikar puman um á veiðiferð. Djórini, hon tekur, eru ymisk til støddar, eitt nú hara, rotta og hjørtur. Fyrr jagstraðu og skutu teir pumuna, tí hon av og á tók djór frá bondunum.

Skógarbjørnin í USA verður eisini nevnd grizzlybjørn ella kodiakbjørn. Grizzlybjørnin livir í til dømis Alaska, Montana og Washington. Hon etur nógv ymist, til dømis plantusprotar um várið og fruktir um heystið, men eisini djór og hunang. Kvenndjórið leggur tveir ella tríggjar ungar í vetrarhíðnum. Einasti fíggindi hjá stóru grizzlybjørnini er menniskjan.

Svartabjørn er vanligari at síggja. Svartabjørn (baribalbjørn) heldur eisini til í skógum og friðaðum økjum í USA. Allar eru ikki svartar, summar eru myrkamorreyðar ella reyðmorreyðar. Svartabjørn dugir væl at klintra í trøum og er kvik á føti, kann renna 40 km um tíman. Í t.d. Montana, Idaho og Oregon heldur svartabjørnin til. Labbarnir eru stórir, breiðir og førligir. Hon hevur stórar kløur.

Í Nevada eru nógv eiturdjór, til dømis slangur og sporðdrekar. Oyðimarkarsporðdrekin tekur skordjór og maðkar, hann tekur tey við klónum. Eiturkrókin brúkar hann mest til verju. Nógv eiturdjór liva í stóru oyðimørkunum inni í statinum.

Alaska

Djóralívið í Alaska er ógvuliga ríkt og fjølbroytt. Í Norðuralaska eru arktisku oyggjarnar altíð undir kava og ísi. Reindjór skava í kavanum eftir skón og mosa. Elgurin heldur til í stórum skógum í Suðuralaska. Um summarið, tá ið ísurin tánar á vøtnum og í áum, fer elgurin úti at eta vatnplantur. Um veturin etur hann knubbar og smáar greinar á trøum og runnum. Elgur reikar helst einsamallur, tó ikki í brundtíðini.

Fleiri enn 25 000 krabbasløg eru í Alaska .

Miðríkini

Heimsins størstu grasfløtur eru preriurnar í Dakota, Iowa, Kansas, Nebraska og Oklahoma. Á grasfløtunum halda nógv djórasløg til. Ongsprettur, termittir og meyrur, ið fjala seg í grasinum, eru góð føði til dømis hjá meyruátarum og beltisdjórum. Gnagdjór grava holur á øllum grasfløtum.

Meginparturin av teim stóru grasfløtunum, preriunum, sum vóru í Miðvestri í USA, eru nú lagdar undir plógv. Tó hava fleiri djórasløg staðið seg, helst gnagarar, til dømis jarðaríkornin. Djórini grava longur holur í jørðini og loysa moldina, so væta og føðsluevni seta ígjøgnum hana. Jarðaríkornin heldur saman í smáum flokkum. Slættahundar verða teir eisini nevndir, tí tað letur í teimum, sum tá ið hundahvølpur goyr. Í hvørjum flokki er eittans kalldjór, nøkur kvenndjór og so ungarnir. Flokkarnir eru so aftur skipaðir í heilt stórar flokkar. Undir svørðinum á lendi, ið er kanska 40 ha til støddar, kunnu á allari støddina vera samfestar, íbundnar holur, har jarðaríkornin heldur til í hundraðtali.

Amerikanski preriuúlvurin er í ætt við sjakal, úlv og taman hund. Sum flestu hundar gongur úlvatíkin í 9 vikur og leggur einar fimm hvølpar. Teir súgva tíkina fyrstu sjey vikurnar, men bara fýra vikur gamlir eta teir eisini hálvsodnaða føði, sum foreldrini klíggja upp aftur til teirra. Preriuúlvurin og tíkin halda saman alt lívið og liva saman við hvølpunum í ættflokkum. Preriuúlvstíkin leggur vanliga eina ferð um árið.

Í teimum ógvuliga stóru nálaskógunum norðanfyri er summarið stutt og veturin langur og kaldur. Um heystið legst bjørnin í híð, og har verður hon liggjandi, til lýðkan kemur várið eftir. Summi djór hava drigið sær mat saman, sum tey eta um veturin. Flytifuglurin fer suðureftir. Reindjór og elgur søkja sær lívd í skógunum og skava í kavanum eftir skón og mosa, meðan tey vara seg fyri úlvinum. Um várið kemur flytifuglurin aftur, firvaldarnir flákra ímillum greinarnar, og hjørturin bítur nýsprotnu nálirnar av trøunum.

Preriuuglan er vanlig allan vegin norðan av grasfløtunum í USA og suður á grasfløturnar. Ofta ger hon sær reiður í holum, sum viskakur eru rýmdar úr. Preriuuglan tekur skordjór, læming, kanin, dunnu, mýs, fugl, eðlu, slangu og ongsprettu. Steggin er vanliga hvítur ella sjómutur. Bøgan er størri og meira ríput. Hetta slagið er í skógunum í t.d. Michigan, Wisconsin og Dakota.

Neyt - búflar, oksar, kýr - eru ein tann fjølmentasti alidjórabólkurin í t.d. Texas. Fyrr vórðu neytini mest spent fyri amboð, men nú verða tey mest ald fyri kjøtið og mjólkina.

Eysturríkini

Tað eru 18 sløg av hálvbjarnum, m.a. tváttarbjørn. Øll sløgini eru í USA. Tær eru skjótar og fimar og mest frammi um náttina. Tá leita tær í ruskdungum eftir føði, taka grøði av bóndagørðum og smáfenað.

Norðuramerikanskt puntsvín etur børk og nálir av barviði. Puntsvínið dugir væl at kliva í trøunum. Um summarið er tað heldur niðri á sløttunum og etur plantuleggir, fruktir og fræ. Longu tindarnir á bakinum verja væl. Tó at puntsvín líkist vanliga tindasvíninum, eru djórini bæði ikki í ætt.

Nú er stórur partur av skóginum høgdur, men enn eru bjørn, úlvur og geypa í hesum fyrndarskógi. Stinkdjór (skunkar) halda til í skógum í USA. 13 stinkdjórasløg eru. Tey eta egg, smádjór og fruktir.

Í vátlendinum í landsynningspartinum í USA eru stórir mýrar, blotar og vøtn. Amerikanski alligatorurin livir í mýrunum og áunum í t.d. Alabama, Louisiana, Georgia og Florida. Hann kann gerast 3,6 m langur.  Her er eisini froskar, fiskur, paddur, skjaldbøkur og skriðdjór.

Høsnaslagið reyð rhode island eitur eftir statinum Rhode Island. Tær verpa væl og smakka frálíka væl.

Keldur

USA
Djór

Djóralívið í USA


Storbritanniens økonomi er en højt udviklet markedsøkonomi. Det er verdens sjettestørste nationaløkonomi målt på nominelt BNP, ottendestørste efter købekraftsparitet (KKP) og den 20.-største efter BNP per indbygger.

Storbritannien er en af de mest globaliserede økonomier og består af England, Skotland, Wales og Nordirland.
I 2020 var Storbritannien verdens femtestørste eksportør og femtestørste importør. Det havde også den tredjestørste indadgående udenlandske direkte investering og den femtestørste udadgående udenlandske direkte investering. I 2020 stod Storbritanniens handel med de 27 medlemsstater fra EU for 49% af landets eksport og 52% af landets import.

Servicesektoren dominerer landets økonomi og bidrager med 81% af BNP; finanssektoreren er særligt vigtig, og London er verdens næstestørste finanscenter. Edinburgh blev rangeret som nr. 17 i verden og nummer seks i Europa for sin finanssektor i 2021. Storbritanniens teknologisektor er værdisat til omkring $1 billion, efter USA og Kina. Storbritanniens flyindustri er verdens næststørste flyindustri. Landets farmaceutiske industri, verdens tiendestørste, spiller en vigtig rolle for økonomien. Af verdens 500 største virksomheder har 26 hovedkvarter i Storbritannien. Økonomien bliver forstærket af produktion af nordsøolie og gas; Storbritanniens reserver blev estimeret til 2,8 mia. tønder 2016, selvom landet har været nettoimportør af olie siden 2005. Der er store regionale forskellige i velstand; South East England og North East Scotland er de rigeste områder per indbygger. Størrelsen på Londons økonomi gør den til største by målt på BNP per indbygger i Europa.

I 1700-tallet var Storbritannien det første land, der blev industrialiseret. I 1800-tallet havde Storbritannien en fremtrædende rolle i verdensøkonomien via sit omfattende koloniimperium og sin teknologiske overlegenhed og stod for 9,1% af verdens BNP i 1870. Den anden industrielle revolution foregik også hurtigt i USA og i  Det Tyske Kejserrige; dette var en stigende økonomisk udfordring for Storbritannien på vej ind i 1900-tallet. Omkostningerne ved at deltage i begge verdenskrige svækkede Storbritanniens relative position yderligere. På trods af en relativ nedgang i den globale dominans har landet stadig stor magt og indflydelse i verden i 2000-tallet.

Regeringens involvering i landets økonomi bliver primært udøvet via finansministeriet, der ledes af Chancellor of the Exchequer og Department for Business, Energy and Industrial Strategy. Siden 1979 har styring af økonomien haft en laissez faire-tilgang. Bank of England er Storbritanniens centralbank, og siden 1997 har Monetary Policy Committee været ansvarlig for at sætte foliorenten, kvantitativ lempelse og forward guidance.

Storbritanniens valuta er pund sterling, der er verdens fjerdestørste reservevaluta efter dollar, euro og yen.

Storbritannien er grundlæggende medlem af Commonwealth, G7, G20, Internationale Valutafond, OSCE, NATO, FN's sikkerhedsråd, Verdensbanken, WTO, Asian Infrastructure Investment Bank og Forenede Nationer.

Fodnoter

Referencer

Storbritanniens økonomi


Huyện Einsiedeln (, ) là một huyện hành chính và thị xã của Thụy Sĩ. Huyện này thuộc bang Bang Schwyz. Huyện Einsiedeln có diện tích 110 km², dân số theo thống kê của cục thống kê Thụy Sĩ năm 1999 là 12347 người. Trung tâm của huyện đóng ở Einsiedeln. Mã của huyện là 501.
Einsiedeln gồm có sáu địa phương: Bennau, Egg, Willerzell, Euthal, Gross và Trachslau. Làng Biberbrugg giáp với đô thị Feusisberg. Einsiedeln có tổng diện tích 99,1 km2, trong đó gần một nửa (47,1%) là nông nghiệp và chỉ thấp hơn một chút (44,5%) là diện tích rừng bao phủ. Phần còn lại của đất hoặc có người định cư (5,5%) hoặc không sản xuất (ít hơn 2,8%).Einsiedeln nằm khoảng 7,5 km (4,7 dặm) phía nam của hồ Zurich, trên khu vực cao nguyên (độ cao khoảng 880 m trên mực nước biển) và nằm gần hồ núi nhân tạo Sihlsee. Thị xã này nằm ở độ cao 470 m cao hơn so với Zurich, mà nó có một kết nối đường sắt.
Einsiedeln cũng là thị xã và khu tự quản duy nhất của huyện Einsiedeln.

Chú thích

Tham khảo

Huyện của Thụy Sĩ
Thành phố của Thụy Sĩ

Einsiedeln


Sorgenfri Kirkegård er en kommunal kirkegård der ligger i Sorgenfri og tjener Lyngby-Taarbæk Kommune.

Lyngby Gamle Kirkegård omkring kirken i Kongens Lyngby var den eneste begravelsesplads i Lyngby Sogn op til midten af 1800-tallet.
Med et voksende befolkningstal blev Lyngby Assistent Kirkegård indviet  1851 ikke langt sydøst fra kirken.
Omkring århundredeskiftet havde man planer om en yderligere assistenskirkegård mellem de to kirkegårde men valgte i stedet at anlægge Sorgenfri Kirkegård et stykke nordvest for kirken i 1903.
Den er siden blevet udvidet flere gange.

Den ældste del ligger ved Lottenborgvej umiddelbart vest for Lottenborg. Indenfor står et kapel fra 1905. Foran kapellet står en statur af en sørgende kvinde, der er udført af Olga Wagner.

Det prisbelønnede byggeri Skovbrynet Lyngby ligger som nabo.

Kende personer begravet på kirkegården

Referencer

Kirkegårde i København
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Lyngby-Taarbæk Kommune
Etableret i 1903

Sorgenfri Kirkegård


Kaliwatan sa karpa ang Enteromius viktorianus. Una ning gihulagway ni Lohberger ni adtong 1929. Ang Enteromius viktorianus sakop sa kahenera nga Enteromius, ug kabanay nga karpa.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Aprika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Karpa
Karpa sa Aprika
Enteromius

Enteromius viktorianus


Wagner de Campos Rosário (Juiz de Fora, 24 de novembro de 1975) é um auditor e ex-militar brasileiro. Foi ministro-chefe da Controladoria-Geral da União de 2017 a 2022, durante os governos de Michel Temer e Jair Bolsonaro.

Servidor de carreira da Controladoria-Geral da União, desde 2009 é auditor federal de Finanças e Controle e foi secretário-executivo da pasta entre agosto de 2016 até março 2017. Foi, também, capitão do Exército.

Educação
Mestre em Combate à Corrupção e Estado de Direito pela Universidade de Salamanca (2016) e em Educação Física pela Universidade Católica de Brasília (2003), Rosário é graduado e pós-graduado em ciências militares, respectivamente, pela Academia Militar das Agulhas Negras (1996) e pela Escola de Aperfeiçoamento de Oficiais do Exército (2004). Também possui pós-graduação em Fisiologia do Exercício pela Universidade Gama Filho (2003), tendo ainda graduado-se em Educação Física pela Escola de Educação Física do Exército (2000). Especialista na área de combate e prevenção à corrupção, com ênfase em investigação administrativa e investigações conjuntas com os demais órgãos de defesa do Estado, em casos de corrupção e fraudes.

Carreira
Iniciou a carreira no Exército Brasileiro em 1992 até chegar ao posto de Capitão. Após passar no concurso público para Auditor Federal de Finanças e Controle em 2008, tomou posse em 2009.

Assumiu interinamente o cargo de ministro da Transparência, Fiscalização e Controladoria-Geral da União do Brasil em 31 de maio de 2017, com a exoneração do ministro Torquato Jardim, tornando-se o primeiro servidor de carreira do Ministério da Transparência e posteriormente sendo nomeado titular da pasta. Em 20 de novembro de 2018, o então presidente eleito Jair Bolsonaro anunciou que Rosário permaneceria no ministério. No cargo, o ministro teve atuação em operações conjuntas com a Polícia Federal, Ministérios Públicos (Federal e Estadual) e outros órgãos de defesa do Estado no combate à corrupção.

Ligações externas

Ministros do Governo Michel Temer
Alunos da Academia Militar das Agulhas Negras
Alunos da Universidade Gama Filho
Alunos da Universidade de Salamanca
Militares do Brasil
Naturais de Juiz de Fora
Alunos da Universidade Católica de Brasília
Alunos da Escola de Educação Física do Exército
Alunos da Escola de Aperfeiçoamento de Oficiais
Ministros do Governo Jair Bolsonaro
Ministros da Transparência, Fiscalização e Controladoria-Geral da União

Wagner Rosário


An Pimaphera in uska genus han Lepidoptera. An Pimaphera in nahilalakip ha familia nga Geometridae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pimaphera

Pimaphera


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Modicogryllus confirmatus. Una ning gihulagway ni Walker, F. ni adtong 1859. Ang Modicogryllus confirmatus sakop sa kahenera nga Modicogryllus, ug kabanay nga Gryllidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Indya
 kasadpang Malaysiya
 Nepal
 Pakistan
 Sri Lanka
 Libya

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Malaysiya
Insekto sa Nepal
Insekto sa Pakistan
Insekto sa Sri Lanka
Insekto sa Libya
Modicogryllus
Insekto sa Indiya

Modicogryllus confirmatus


Abdallah Mirza, pers. عبدالله میرزا (w źródłach Mirza Soltan Abdallah Szirazi; ur. 19 marca 1433 roku w Szirazie, zm. 22 czerwca 1451 roku w pobliżu Samarkandy) – książę z rodu Timurydów, namiestnik Farsu w latach 1435 - 1447 i władca Mawarannahru w latach 1450-1451.

Był synem Ebrahima Soltana i Mehr Soltan Chatun, córki niejakiego Aluczehry. Jego ojciec zmarł kiedy miał dwa lata, 3 maja 1435 roku, i z polecenia dziadka Abdallaha, Szahrucha (1405-1447), jego wnuk objął po zmarłym namiestnictwo Farsu. Rzeczywiste rządy w jego imieniu sprawował Mohebb-ad-Din Abu-al-Chajr, który trzymał Abdallaha z dala zarówno od pieniędzy, jak i wpływów. Nadużycia jakich Mohebb-ad-Din się dopuścił doprowadziły w roku 1441/1442 do interwencji miejscowych notabli w rządzie centralnym. Szachruch odwołał Mohebb-ad-Dina, ten jednak za pomocą hojnych łapówek doprowadził do tego, że grupa emirów i urzędników Szachrucha wyniosła go z powrotem na urząd. Prawdopodobnie powrócił do dawnych praktyk, gdyż wiadomo, że w chwili śmierci Szahrucha znajdował się w więzieniu.

Kuzyn Abdallaha, Sultan Muhammad (1447–1452), próbował włączyć Fars do swojego dominium i oblegał Sziraz w Ramadanie roku 850/listopadzie-grudniu 1446. Odstąpił jednak od miasta na wieść o pochodzie Szahrucha. Kiedy jednak ten zmarł 12 marca 1447 roku Sultan Muhammad ponownie zaatakował Fars i pokonał armię Abdallaha w pobliżu Szirazu 5 października 1447 roku. Abdallah uciekł do Istachru, zaś Sultan Muhammad zajął Sziraz. Pozostawiony samemu sobie Abdallah udał się do Heratu, gdzie po śmierci Szahrucha panował Ala ad-Daula (1447–1448). Kiedy ten został zaatakowany przez Uług Bega (1409-1449) Abdallah przeszedł na stronę tego ostatniego. Uług Beg pozostawał w serdecznych stosunkach z ojcem Abdallaha i być może nawet, jak sugerują niektóre źródła, przyrzekł jego synowi namiestnictwo Chorasanu. W sytuacji wojny domowej Uług Beg nie był jednak skory do spełnienia tej obietnicy. Pozostawił on Abdallaha oraz swojego syna Abd al-Latifa jako swoich przedstawicieli w Bastamie i Astarabadzie, jednak kiedy Uług Beg następnie powrócił do Mawarannahru Abdallah przyłączył się do niego. W związku z powyższym nie brał on udziału w spisku Abd al-Latifa przeciwko swojemu ojcu i został wzięty do niewoli podczas starć pomiędzy ich armiami. Abd al-Latif jednak natychmiast go uwolnił.

Po tym jak spiskowcy zamordowali Abd al-Latifa 8 maja 1450 roku niezwłocznie wezwali Abdallaha do przejęcia władzy. Nie wiemy jak ten zdobył ich zaufanie, "wydaje się, że cieszył się on poparciem przede wszystkim tradycyjnych tureckich i mongolskich wodzów w Samarkandzie, dla których nadal żyjący wnukowie Szahrucha w Heracie i Iranie mogli się wydawać zbyt odlegli jako pretendenci do tronu". Monety Abdallaha wskazują na to że aspirował on do zwierzchności nad wszystkimi Timurydami jako chan wszystkich tradycyjnie czagatajskich dominiów. Jego władza nie była jednak uznawana poza Mawarannahrem. Abdallah miał starać się rządzić sprawiedliwie, jednak wbrew nadziejom miejscowych elit został szybko zdominowany przez otaczających go emirów z Szirazu. Byli oni przyzwyczajeni do małoletniego namiestnika, przy którym realna władza jest sprawowana przez kogoś innego. W Szirazie tę władzę całkowicie zmonopolizował Mohebb-ad-Din. Teraz emirowie Abdallaha postanowili nie pozwolić na utratę jakichkolwiek wpływów przez siebie. Kiedy zatem Abdallah wybrał jednego z emirów Uług Bega, Ibrahima ibn Ejegü Temüra, do nadzoru nad swoimi finansami, emirowie z Szirazu doprowadzili najpierw do jego uwięzienia pod zarzutem faworyzowania syna Uług Bega, Abd ar-Rahmana, następnie zaś zabili ich obu. Na wieść o tym wielu ważnych emirów Uług Bega uciekło do Chorasanu. Wkrótce o tych ucieczkach z obozu Abdallaha dowiedział się wnuk Miranszaha (1405-1408), Abu Sa'id (1451-1469), który zabiegał o poparcie w rejonie Buchary, najwidoczniej także poszkodowanym przez politykę ludzi z Szirazu. Abu Sa'id został pokonany podczas pierwszej próby zaatakowania Abdallaha, jednak nadużycia jego emirów, w szczególności zaś wymuszenia podatkowe jego głównego wezyra Chodży Ata Allaha Sziraziego powodowały, iż stopniowo tracił on poparcie w regionie. Wielu jego emirów przeszło na stronę Abu Sa'ida, temu ostatniemu zaś dodatkowo udało się uzyskać wsparcie ze strony chana Uzbeków Abu al-Chajra (1428-1468). 22 czerwca 1451 roku połączone siły Abu Sa'ida i Uzbeków odniosły w pobliżu Samarkandy łatwe zwycięstwo nad armią Abdallaha, który został wzięty do niewoli i stracony na rozkaz swojego kuzyna.

Przypisy

Bibliografia

Władcy z dynastii Timurydów
Ludzie urodzeni w Szirazie
Urodzeni w 1433
Zmarli w 1451

Abdallah Mirza


Die 1990 Formule 1 Kanadese Grand Prix is op 10 Junie in Montreal, Kanada gehou.

Uitslag

Kanadese Grand Prix
Kanada

1990 Kanadese Grand Prix


Os Yeomen Warders do Palácio Real de Sua Majestade e da Fortaleza, a Torre de Londres, e os membros da Sovereign's Body Guard da Yeoman Guard, também conhecidos como Beefeaters, são guardiões cerimoniais da Torre de Londres. Em princípio, eles são responsáveis por cuidar de qualquer prisioneiro na Torre e proteger as jóias da coroa britânica. Eles também realizam visitas guiadas desde a período vitoriana.

Em 2011, havia 37 Yeomen Warders e um Chief Warder. Todos os guardas são aposentados dos domínios das Forças Armadas da Commonwealth e devem ser ex-mandatários com pelo menos 22 anos de serviço. Eles também devem manter a medalha Long Service e Boa Conduta.

Os Yeomen Warders muitas vezes incorretamente chamados de Yeoman of the Guard, que é realmente um corpo distinto de Royal Bodyguards.

Etimologia
Embora os Yeomen Warders sejam frequentemente chamados de Yeomen of the Guard, que é um corpo distinto de Guardas do Corpo Real do monarca britânico, eles são efetivamente uma entidade separada dentro desta guarda. Na ópera de Gilbert e Sullivan, The Yeomen of the Guard (1888), a história acontece no século XVI, período anterior à separação dos dois corpos. Isso diz respeito ao que hoje são os Yeomen Warders.

Beefeater

O nome Beefeater é de origem incerta, com várias derivações propostas. O termo era comum já no século XVII como um termo de gíria para os ingleses em geral. A conexão mais antiga com a Casa Real veio como uma referência ao Yeomen of the Guard por Cosme III de Médici, Grande Duque da Toscana, que freqüentou o Tribunal em 1669. Ao se referir ao Yeomen of the Guard, ele afirmou: "A Uma ração de carne muito grande é dada a eles diariamente na corte, e eles podem ser chamados de "Beef-eaters". O nome de Beefeater foi levado para o Yeomen Warders, devido às semelhanças externas de dois corpos e à presença pública de Yeoman Warders. Beefeaters também produziu e consumiu geralmente caldos de carne bovina, que foram descritos como ricos e saudáveis. Esses caldos eram conhecidos, na época, como o melhor ou o beffy.

Embora esta seja a origem mais citada, inclusive pelos próprios Corpos, alguns etimologistas notaram a semelhança do termo com hláf-æta, o termo inglês antigo para um servo servil, iluminado. "comedor de pão", a contrapartida de hlaford "guardião de pão" e hlæfdige, que se tornou "senhor" e "dama", respectivamente. Conjeturas que o nome deriva de buffetier (um termo francês antigo que significa "um garçom ou servo") não são considerados prováveis.

História

O Yeomen de Tudor
Os Yeomen Warders foram formados em 1485 pelo novo rei Henrique VII, o primeiro monarca da dinastia Tudor; A rosa Tudor, um emblema heráldico da dinastia, faz parte do emblema do Yeomen Warders até hoje.

Em 1509, Henrique VIII mudou sua residência oficial da Torre de Londres. A Torre manteve o status formal de um palácio real e para marcar isso, um grupo de doze Yeomen da Guarda foi deixado no lugar como uma guarnição simbólica. O título deste destacamento foi posteriormente alterado para o de Tower Warders como um reflexo mais preciso de seus deveres reais. Como guardas sem funções cerimoniais de estado, perderam o direito de usar a libré real escarlate do Yeoman da Guarda, agora separado. Isso foi, no entanto, restaurado para eles durante o reinado de Eduardo VI (1547-1553), alegadamente a pedido de um alto funcionário da corte que havia sido preso na Torre e ficado impressionado com o comportamento dos guardas.

A guarda Tudor original foi dividida em duas categorias: o guarda comum (isto é, permanente) e as tropas adicionais do extraordinário. Em 1550, por exemplo, o ordinário reuniu 105 homens, com mais 300 extraordinários extras. Até 1549, os guardas da Torre foram contados entre os extraordinários, mas nesse ano foram criados para o status de pessoas comuns. Houve uma considerável diferença salarial entre os dois grupos. Em 1562, um homem do ordinário recebeu 16d por dia, enquanto que um homem extraordinário foi pago o mesmo que um soldado de infantaria comum (4d ou 6d). Em 1551, o ordinário foi expandido para 200 homens, dos quais 100 eram arqueiros e 100 alabarda, mas esses números não eram mantidos. Uniforme neste momento era um casaco de veludo aparado com dourado prateado, vestido com uma armadura.

Composição e funções atuais
Em 2011, havia 37 Yeomen Warders e um Chefe Warder.

Todos os Yeoman Warders são membros aposentados dos serviços armados; para ser nomeado, um deve ser "um ex-autorista, classe 1 ou 2, (ou o grau equivalente em outros serviços) e, em circunstâncias excepcionais, um sargento-chefe" da Marinha real, exército britânico, Royal Air Force ou Marinha Real; deve ter obtido a medalha de serviço longo e boa conduta; e deve ter servido durante 22 anos nos serviços armados regulares. Até 2009, os marinheiros não podiam se tornar Yeomen Warders. Isso ocorreu porque os marinheiros da Marinha Real - ao contrário de soldados, marines e aviadores - juram um juramento de fidelidade ao Almirantado ao invés do monarca pessoalmente. Em 2009, os marinheiros se tornaram elegíveis para se juntar à Yeoman Warders depois que a Rainha aceitou uma petição do Governador da Torre para permitir que as classificações seniores da Royal Navy sirvam.

O Yeomen Warders normalmente usa um uniforme de "desvestir" de azul escuro com aparas vermelhas. Quando o soberano visita a Torre, ou os guardas estão de serviço em uma ocasião de estado, eles usam uniformes vermelhos e dourados semelhantes aos dos Yeomen of the Guard. Estes uniformes são referidos pelo Yeoman Warders como o Tudor State Dress.

O Yeomen Warders e suas famílias vivem em acomodações amarradas dentro da fortaleza, pagando impostos municipais e aluguel. Eles devem possuir uma casa fora da fortaleza para ocupar quando se aposentam. Algumas das acomodações remontam ao século XIII. A comunidade da Torre de Londres é composta por esses Yeoman Warders e suas famílias, o Governador e oficiais residentes, um capelão e um médico.

Yeomen Warders participa da Cerimônia das Chaves todas as noites.

Em 1 de julho de 2007, uma mulher de serviço, Moira Cameron, tornou-se a primeira mulher Yeoman Warder na história da instituição. Cameron juntou-se ao Exército em 1985 aos 20 anos de idade. De 42 anos e Classe Adquirente Classe 2, ela se tornou elegível, não muito antes de sua consulta. Anteriormente, ela atuou como superintendente na sede da Brigada com o Corpo do General Adjunto.

Em 2009, três guardas do sexo masculino foram suspensos, acusados de bullying de Cameron; dois foram demitidos e um foi subsequentemente restabelecido após a investigação de um mês com as alegações contra ele "não provadas".

Ravenmaster
O Yeoman Warder Ravenmaster (também conhecido como Ravenmaster para abreviar) é um dos Yeomen Warders que tem a responsabilidade de manter o bem-estar dos corvos da Torre de Londres.

Não se sabe quanto tempo os corvos vivem na Torre de Londres, mas eles eram residentes na época do rei Carlos II. Legend sustenta que se os corvos deixassem a Torre, a Torre Branca cairá e o desastre ocorrerá no reino. Quando recebeu denúncias de que os corvos interferiram no trabalho do observatório, Carlos ordenou a reposição do Royal Observatory para Greenwich em vez de remover os corvos. Para evitar que os corvos voem para longe, suas penas de voo são aparadas para que não possam voar em linha reta para qualquer distância apreciável. Os corvos são livres, no entanto, para percorrer os terrenos da Torre.

O Ravenmaster deixa os pássaros fora de suas gaiolas e prepara café da manhã para eles ao amanhecer todos os dias. Os guardas comentam que os "verdadeiros beefeaters" na Torre são os corvos; Eles são alimentados com carne crua que é comprada no Smithfield Meat Market pelo Ravenmaster.

O atual Yeoman Warder Ravenmaster da Torre de Londres é o sargento Chris Skaife aposentado (um antigo Major com o da Princesa do País de Gales), que assumiu o comando de Derrick Coyle em 2005.

Referências

Torre de Londres

Yeomen Warders


Phúc La là một phường thuộc quận Hà Đông, thành phố Hà Nội, Việt Nam.

Địa lý
Địa giới hành chính phường Phúc La:
Phía đông giáp huyện Thanh Trì
Phía tây giáp các phường Nguyễn Trãi và Hà Cầu
Phía nam giáp phường Kiến Hưng
Phía bắc giáp phường Văn Quán.

Phường Phúc La có diện tích 1,39 km², dân số năm 1999 là 6.243 người, mật độ dân số đạt 4.491 người/km².

Lịch sử
Địa bàn phường Phúc La xưa là hai làng Yên Phúc và Xa La thuộc tổng Thanh Oai Thượng, huyện Thanh Oai, phủ Ứng Thiên, trấn Sơn Nam Thượng.

Sau năm 1945, hai làng Yên Phúc và Xa La được sáp nhập vào thị xã Hà Đông, trở thành hai thôn ngoại thị của thị xã.

Năm 1965, hai thôn Yên Phúc, Xa La hợp nhất với 2 thôn Văn Quán, Mỗ Lao (Mộ Lao) để thành lập xã Văn Yên thuộc thị xã Hà Đông.

Ngày 23 tháng 6 năm 1994, Chính phủ ban hành Nghị định 52-CP. Theo đó, giải thể xã Văn Yên để thành lập hai phường Văn Mỗ và Phúc La.

Phường Phúc La gồm có hai thôn Xa La, Yên Phúc của xã Văn Yên cũ và các phố Nguyễn Chánh, Tô Hiến Thành, Nguyễn Công Trứ của phường Yết Kiêu với 139,03 ha diện tích tự nhiên và 4.977 người.

Năm 2006, phường Phúc La thuộc thành phố Hà Đông mới thành lập và từ năm 2009 thì trực thuộc quận Hà Đông cho đến nay.

Chú thích

Xem thêm

Phúc La


An Hyalea in uska genus han Lepidoptera. An Hyalea in nahilalakip ha familia nga Crambidae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Hyalea

Hyalea


Emánuel Moór (født 19. februar 1863 i Kecskemét, Ungarn - død 20. oktober 1931 i Chardonne, Schweiz) var en ungarsk komponist, pianist og opfinder af musikinstrumenter.

Moór studerede komposition i Budapest, Prag og Wien. Mellem 1885 og 1897 drog Han som klaversolist på en turné i Europa, som endte i USA. Han har skrevet 8 symfonier , orkesterværker, koncertmusik, kammermusik, operaer, et rekviem etc. Moór boede mange steder feks. i London og flyttede herefter til München og Lausanne. Han var opfinder af flere musikinstrumenter, som feks. sit eget klaver som han kaldte Moór-Duplex Pianoforte, som bestod af to klaviature, der lå over hinanden og tillod, ved hjælp af en sporingsenhed, én hånd at spille en spredning på to oktaver. Dette klaver inspirerede store anderkendte klaverfirmaer såsom Steinway, Bösendorfer og Bechstein, til at promovere disse klaviature i deres produktion.

Udvalgte værker

 8 symfonier (1893-1910) - for orkester
 3 klaverkoncerter (1886, 1888, 1906) - for klaver og orkester
 4 Violinkoncerter (1905-1907) - for violin og orkester
 2 Cellokoncerter (1905-1906) - for cello og orkester
 Harpekoncert (1913) - for harpe og orkester
 Rekviem (1916) - for solister, kor og orkester
 Pompadour (1902) - opera

Eksterne henvisninger

 om Emánuel Moór

Komponister fra Ungarn
Pianister fra Ungarn
Opfindere fra Ungarn

Emánuel Moór


An Glenea extrema in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Sharp hadton 1900. An Glenea extrema in nahilalakip ha genus nga Glenea, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Glenea

Glenea extrema


An Hiodon alosoides in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Rafinesque hadton 1819. An Hiodon alosoides in nahilalakip ha genus nga Hiodon, ngan familia nga Hiodontidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Hiodon

Hiodon alosoides


An Astyanax aeneus in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Günther hadton 1860. An Astyanax aeneus in nahilalakip ha genus nga Astyanax, ngan familia nga Characidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Astyanax

Astyanax aeneus


Kaliwatan sa alibangbang ang Casama intermissa. Una ning gihulagway ni Erich Martin Hering ni adtong 1926. Ang Casama intermissa sakop sa kahenera nga Casama, ug kabanay nga Lymantriidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Casama

Casama intermissa


Gurbangeldi Batyrow é um jogador de futebol do Turcomenistão que atua pela equipe do Altyn Asyr, clube da cidade de Ashgabat que Disputa a primeira divisão do Campeonato Turcomeno de Futebol. Foi campeão do Campeonato Turcomeno de 2017 pelo Altyn Asyr.

Futebolistas do Turcomenistão

Gurbangeldi Batyrow


An Metaphrastis acrochalca in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Edward Meyrick hadton 1907. An Metaphrastis acrochalca in nahilalakip ha genus nga Metaphrastis, ngan familia nga Oecophoridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Metaphrastis

Metaphrastis acrochalca


Kaliwatan sa isda ang Laimosemion rectocaudatus. Una ning gihulagway ni Fels ug De Rham ni adtong 1981. Ang Laimosemion rectocaudatus sakop sa kahenera nga Laimosemion, ug kabanay nga Rivulidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Habagatang Amerika
 Peru

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Habagatang Amerika
Isdangtunay sa Peru
Laimosemion

Laimosemion rectocaudatus


Kaliwatan sa bakasi ang Gymnothorax dovii. Una ning gihulagway ni Albert Günther ni adtong 1870. Ang Gymnothorax dovii sakop sa kahenera nga Gymnothorax, ug kabanay nga Muraenidae. Giklaseklase sa IUCN ang kaliwatan sa kinaminosang kalabotan. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Kadagatang Pasipiko
Gymnothorax

Gymnothorax dovii


Autoimunski regulator (AIRE) jest protein koji je kod ljudi kodiran genom AIRE sa hromosoma 21. To je gen od 13kb na hromosomu 21, regija 21q22.3m sa  545 aminokiselina. AIRE je transkripcijski faktor ekspimiran u srži (meduli), unutrašnjem dijelu  timusa. To je dio mehanizma centralne tolerancije koji eliminira samoreagirajuće T-ćelije koje bi izazvale autoimunske bolesti. On izlaže T-ćelije normalnim, zdravim proteinima iz svih dijelova tijela, a T-ćelije koje reaguju na te proteine se uništavaju.

Svaka T-ćelija prepoznaje specifični antigen kada je prezhentirana u kompleksu sa molekulom glavnog kompleksa histokompatibilnosti (MHC) putem ćelija koje prezentiraju antigen. Ovo prepoznavanje se postiže T-ćelijskim receptorima eksprimiranim na površini ćelije. Receptori T-ćelija generiraju se nasumično izmešanim genskim segmentima, što rezultira veoma raznolikom skupinom T-ćelija – svaka sa jedinstvenom specifičnošću antigena. Nakon toga, T-ćelije sa receptorima koji prepoznaju sopstvene proteine moraju da se eliminišu dok su još u timusu. Djelovanjem AIRE-a, medulske epitelne ćelije timusa (mTEC) eksprimiraju glavne proteine iz drugih dijelova tijela (takozvani "tkivno ograničeni  antigeni" – TRA) i T-ćelije koje reaguju na te proteine eliminiraju se ćelijskom smrću (apoptoza). Tako AIRE pokreće negativnu selekciju samoprepoznajućih T-ćelija. Kada je AIRE neispravan, T-ćelije koje prepoznaju antigene koje normalno proizvodi tijelo mogu izaći iz timusa i ući u cirkulaciju. To može rezultirati raznim autoimunskim bolestima.

O genu su prvi put objavile dvije nezavisne istraživačke grupe Aaltonen et al. i Nagamine et al. 1997. koji su bili u stanju da izoluju i kloniraju gen iz ljudskog hromosoma 21, lokus q22.3. Njihov rad je uspio pokazati da su mutacije u genu AIRE odgovorne za patogenezu autoimunskog poliglandulskog sindroma tipa I. Više uvida u Aire protein kasnije su pružili Heino et al. 2000. godine. Pokazali su da se Aire protein uglavnom eksprimira u epitelnim ćelijama srži timusa, pomoću imunohistohemijeke analize.

Aminokiselinska sekvenca
Dužina polipeptidnog lanca je 545 aminokiselina, a molekulska težina  57.727 Da.

Struktura
AIRE se sastoji od strukture sa više domena koja je u stanju da se veže za hromatin i djeluje kao regulator transkripcije gena. Specifični sastav AIRE-a uključuje domen aktivacije i regrutacije kaspaze (CARD), signal jedarne lokalizacije (NLS), SAND domen, i dva homeodomenska (PHD) prsta. SAND domen se nalazi u sredini lanca aminokiselina (aminokiseline 180–280) i posreduje u vezivanju AIRE za fosfatne grupe DNK. Druga potencijalna uloga ovog domena je da sidri AIRE za heterologne proteine. Dva domena PHD prsta bogata cisteinom na C-terminalu AIRE su PHD1 (aa 299–340) i PHD2 (aa 434–475) koji su razdvojeni regijom aminokiselina bogatom prolinom. Ovi domeni prstiju služe za čitanje hromatinskih oznaka putem stepena metilacije na repu histona H3. Tačnije, PHD1 je u stanju da prepozna nemetilaciju na H3 repu kao epigenetičku oznaku.

Integralna karakteristika AIRE-a je njegova sposobnost da se homomerizuje u dimere i trimere što mu omogućava da se veže za specifične oligonukleotidne motive. Ovo svojstvo dolazi od homogeno obojene regije (HSR) koje se nalazi na N-terminalu. Zbog  strukture α-heliksnog snopa četiri spirale, HSR su osjetljivi na konformacijske promjene gena. Varijante transkripta i delecije koje uključuju ovaj domen uzrokuju nemogućnost aktiviranja transkripcije gena, sprečavanjem formiranja oligomera i mogu rezultirati APS-1.

Funkcija
U timusu, AIRE uzrokuje transkripciju širokog izbora gena specifičnih za organ koji stvaraju proteine koji se obično eksprimiraju samo u perifernim tkivima, stvarajući "imunsku samosjenu" u timusu. Važno je da se samoreaktivne T-ćelije koje se snažno vezuju za autoantigen eliminišu u timusu (preko procesa negativne selekcije), inače mogu kasnije naići i vezati se za svoje odgovarajuće autoantigene i pokrenuti autoimunsku reakciju. Dakle, ekspresija ne-lokalnih proteina putem AIRE-a u timusu smanjuje opasnost od autoimunosti, promovišući eliminaciju autoreaktivnih T-ćelija koje vezuju antigene, normalno prisutne u timusu. Nadalje, otkriveno je da se AIRE eksprimira skupini stromskih ćelija u sekundarnom limfoidnom tkivu, ali  ove eksprimiraju  različitu skupinu TRA u poređenju sa mTEC-ima.

Istraživanja na nokaut-miševima pokazala su da AIRE funkcionira kroz iniciranje transkripcije raznolikog skupa autoantigena, kao što su insulinska, u timusu. Ovaj ekspresija zatim omogućava sazrijevanju timocita da postanu tolerantni prema perifernim organima, čime se potiskuje autoimunska bolest.

Gen AIRE je eksprimiran i u mnogim drugim tkivima. Također je eksprimiran i u 33D1+ podskupini dendritskih ćelija kod miša i u ljudskim dendritskim ćelijama.

Mehanizam
Umjesto da se veže za konsenzusne sekvence promotora ciljnog gena, poput uobičajenih transkripcijskih faktora, AIRE se uključuje u koordinirane sekvence koje izvode njegovi multimolekulski kompleksi. Prvi AIRE partner koji je identificiran je CREB-vezujući protein (CBP) koji u jedarnim tijelima i koaktivator je mnogih transkripcijskih faktora. Ostali AIRE partneri uključuju transkripcije faktor b pozitivne elongacije (P-TEFb) i DNK aktivirana protein kinaze (DNK-PK). DNK-PK  fosforilizira AIRE in vitro na Thr68 i Ser156. Drugi partner je DNK-topoizomeraza (DNK-TOP) IIα. Ovaj izomerazni enzim djeluje na  topologiji DNK i uklanja pozitivne i negativne DNK superspirale, uzrokujući prolazne lomove DNK. Zauzvrat, ovo uzrokuje opuštanje lokalnog hromatina i pomaže u inicijaciji i postinicijacijskim događajima transkripcije gena. Izvođenjem dvolančanih prekida DNK, DNK-TOPIIα regrutuje DNK-PK i poli– (ADP-riboza) polimerazu (PARP1) koje su uključene u prekid i popravku DNK putem nehomolognog spajanja krajeva.

Patologija
AIRE gen je mutiran u rijetkom autoimunskom sindromu sindromu autoimunske poliendokrinopatije tip 1 (APS-1), također poznatom kao autoimunska poliendokrinopatija-kandidijaza-ektodermna distrofija (APECED). Različite mutacije su češće među određenim populacijama u svijetu. Najčešće mutacije AIRE javljaju se na egzonima 1, 2, 6, 8 i 10. Egzoni 1 i 2 kodiraju HSR, egzon 6 kodira SAND domen, egzon 8 je u PHD-1 domenu, a egzon 10 se nalazi u regionu bogatom prolinom između dva domena PHD prstiju. Poznate mutacije gena AIRE uključuju  Arg139X, Arg257X i Leu323SerfsX51.

Poremećaj AIRE rezultira razvojem niza autoimunskih bolesti, a najčešća klinička stanja u sindromu su hipoparatireoza, primarna adrenokorteksna insuficijencija i hronična mukokutana kandidijaza.

Genski nokaut mišjeg homologa "Aire" stvorio je transgeni model miša koji se koristi za proučavanje mehanizma bolesti kod ljudskih pacijenata.

Interakcije
Pokazalo se da autoimunski regulator reaguje sa CREB-vezujućim proteinom.

Vidi također
Lista ljudskih klastera diferencijacije za listu molekula CD-a
Imunski sistem
Imunska tolerancija

Reference

Dopunska literatura

Vanjski linkovi

Geni na hromosomu 21
Ljudski proteini
Proteomika
Imunološki sistem
Imunologija
Faktori transkripcije

AIRE


Góra – część wsi Rudno w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie chełmskim, w gminie Żmudź.

W latach 1975–1998 Góra należała administracyjnie do województwa chełmskiego.

Przypisy

Rudno (powiat chełmski)

Góra (Rudno)


Betsy's Wedding er en amerikansk film fra 1990 af Alan Alda.

Medvirkende
 Alan Alda som Eddie Hopper
 Madeline Kahn som Lola Hopper
 Molly Ringwald som Betsy Hopper
 Ally Sheedy som Connie Hopper
 Joe Pesci som Oscar Henner
 Anthony LaPaglia som Stevie Dee
 Catherine O'Hara som Gloria Henner
 Burt Young som Georgie

Referencer

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 1990
Romantiske komediefilm fra USA

Betsy's Wedding


An Phalloceros lucenorum in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Paulo Henrique Franco Lucinda hadton 2008. An Phalloceros lucenorum in nahilalakip ha genus nga Phalloceros, ngan familia nga Poeciliidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phalloceros

Phalloceros lucenorum


Nitardo (cerca de 800 - † 844 / 845 ou 858 / 859), neto de Carlos Magno, foi um cronista franco.

Biografia

O neto de carlos magno
Nitardo era filho de Berta, filha de Carlos Magno, e de Angilberto, um conselheiro próximo a Carlos Magno e seu filho Pepino da Itália. Ele tinha um irmão, Hartenido. Parece que os filhos de Angilberto e Berta nasceram fora do casamento.

Nitardo foi, portanto, o neto de Carlos Magno, o sobrinho do imperador Luís, o Piedoso e o primo de seus três filhos, Lotário, Luís, o Germânico e Carlos, o Calvo.

Ele foi, de facto, um membro importante da aristocracia carolíngia e, a este título, teve parte em decisões, preencheu várias missões importantes e foi testemunha de querelas que opunham a corte imperial aos três herdeiros de Luís, o Pio.

Ele foi um dos conselheiros de Carlos, o Calvo, após a divisão do Império Carolíngio.

Apesar de um leigo, ele era como seu pai, o abade de Saint-Riquier.

Carreira política e militar
Nitardo foi nomeado, como seu pai Angilberto, conde de Ponthieu em 814. A sua autoridade estendia-se sobre o território entre o curso do Somme , no Sul, e o curso do rio Canche no norte. A sua missão era defender o litoral e o interior das incursões viquingues, que se intensificavam nesta época.

Ele foi eleito em data incerta, em detrimento do abade (abade laico) da Abadia de Saint-Riquier , como o seu pai antes dele.

Este foi um importante conselheiro do jovem Carlos, o Calvo, para quem realizou missões diplomáticas.

Ele também era um homem de guerra, que tomou parte nas guerras entre Carlos, o Calvo e Lotário I na batalha de Fontenoy, em 841, comandando com sucesso uma ala do exército.

A morte de Nitardo
A data de sua morte é assunto para várias suposições por parte de historiadores especializados. De acordo com Joseph Calmette, Nitardo foi morto durante uma batalha entre o Carlos, o Calvo e Pepino II da Aquitânia, a 14 de Junho de 844  perto d'Angoulême. Outros historiadores, têm avançado a data de 15 de Maio em 845, em uma batalha contra os Vikings. Outra hipótese coloca a morte de Nitardo no ano 858-859 na luta contra os Vikings durante a sua devastação na Nêustria, e Amiénois.

As causas de sua morte são determinadas. Seu crânio carrega cicatrizes de um golpe devastador durante uma luta .

De acordo com a Crónica da abadia de Saint-Riquier d'Hariulf, ele foi enterrado num sarcófago em Saint-Riquier ao lado de seu pai. Seus ossos são encontrados neste sarcófago de pedra de Asnières sob o portal da igreja da abadia, durante as escavações conduzidas pelo professor Bernard Honoré, em junho de 1989. No século XI, por ocasião de escavações organizadas pelo abade de Saint-Riquier Gervin, que estava procurando o túmulo de Angilberto, os restos de Nitardo foram redescoberto sob o pórtico da igreja. Um dos monges, um certo Mico, inscreveu uma longa lápide em seu túmulo .

Os supostos ossos de Nitardo, descobertos em 1989 na praça em frente à igreja da abadia de Saint-Riquier, são confiados a um antropólogo e, em seguida, "perdidos" por vários anos. Eles são encontrados no outono de 2011. Depois de ter sido consolidado no núcleo arqueológico departementais de Ribemont-sur-Ancre, o presidente do Conselho geral do Somme , voltando para a comuna de Saint-Riquier, a 9 de Março de 2012 . A identificação é baseada principalmente em um entalhe observado no crânio, mas este índice não é uma real demonstração.

Obra
Ele foi um dos poucos historiadores de sua época, com Eginhard, que não era um homem da Igreja. A pedido do rei Carlos II, o Calvo, ele comprometeu-se em 841 a "estabelecer, por escrito, para a posteridade, a história dos acontecimentos do seu tempo" por suas Histórias em latim, em quatro livros, que vão desde a morte de carlos magno, em 814, até 843.

Ele tratou eventos de que ele era uma testemunha ocular e participante. O seu trabalho tende a justificar as políticas de Carlos, o Calvo, que tinha, segundo ele, nenhuma responsabilidade nos problemas do tempo, que foram o resultado das fraquezas de Luís, o Piedoso e das maquinações de Lotário I.

O primeiro livro é um elogio a Carlos Magno e, em seguida, descreve a impotência de Luís, o Piedoso, para manter o império ; o segundo livro conta as lutas abertas entre os três irmãos e termina na batalha de Fontenoy, a vitória de Luís o Germânico, e Carlos, o Calvo, contra o seu irmão Lotário I. O terceiro e o quarto livros são dedicados às manobras diplomáticas após a batalha de Fontenoy-en-Puisaye, até ao preliminar tratado de Verdun, onde Nitardo desempenhado um papel importante.

É no terceiro livro que Nitardo transcreve os juramentos de Estrasburgo, trocados a 14 de fevereiro de 842 entre seus primos, Luís e Carlos, ambos filhos de Luís, o Piedoso, que é o mais antigo exemplo conhecido de escrever em uma língua românica (do início do idioma de óleo).

!Páginas com citações sem título
Dinastia carolíngia
!Páginas com citações e URLs vazios

Nitardo


An Betta in uska genus han Actinopterygii. An Betta in nahilalakip ha familia nga Osphronemidae.

Ilarom nga taxa

 Betta akarensis
 Betta albimarginata
 Betta anabatoides
 Betta antoni
 Betta apollon
 Betta aurigans
 Betta balunga
 Betta bellica
 Betta breviobesus
 Betta brownorum
 Betta burdigala
 Betta channoides
 Betta chini
 Betta chloropharynx
 Betta coccina
 Betta compuncta
 Betta cracens
 Betta dimidiata
 Betta edithae
 Betta enisae
 Betta falx
 Betta ferox
 Betta foerschi
 Betta fusca
 Betta gladiator
 Betta hipposideros
 Betta ibanorum
 Betta ideii
 Betta imbellis
 Betta krataios
 Betta kuehnei
 Betta lehi
 Betta livida
 Betta macrostoma
 Betta mandor
 Betta midas
 Betta miniopinna
 Betta obscura
 Betta ocellata
 Betta pallida
 Betta pallifina
 Betta pardalotos
 Betta patoti
 Betta persephone
 Betta pi
 Betta picta
 Betta pinguis
 Betta prima
 Betta pugnax
 Betta pulchra
 Betta raja
 Betta renata
 Betta rubra
 Betta rutilans
 Betta schalleri
 Betta simorum
 Betta simplex
 Betta smaragdina
 Betta spilotogena
 Betta splendens
 Betta stigmosa
 Betta stiktos
 Betta strohi
 Betta taeniata
 Betta tomi
 Betta tussyae
 Betta uberis
 Betta unimaculata
 Betta waseri

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Betta

Betta


Kaliwatan sa alibangbang ang Scythris subcinctella. Una ning gihulagway ni Bruand ni adtong 1850. Ang Scythris subcinctella sakop sa kahenera nga Scythris, ug kabanay nga Scythrididae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Scythris

Scythris subcinctella


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Paramogoplistes novaki. Una ning gihulagway ni Krauss ni adtong 1888. Ang Paramogoplistes novaki sakop sa kahenera nga Paramogoplistes, ug kabanay nga Mogoplistidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Gresya
Paramogoplistes

Paramogoplistes novaki


Ludbreški Ivanac je naseljeno mjesto u sastavu općine Rasinja, Koprivničko-križevačka županija, Republika Hrvatska.

Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Koprivnica.

Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Ludbreški Ivanac je imao 62 stanovnika.

Napomena: Do 1900. iskazivano pod imenom Ivanec, a od 1910. do 1981. pod imenom Ivanec Ludbreški.

Popis 1991.

Na popisu stanovništva 1991. godine, naseljeno mjesto Ludbreški Ivanac je imalo 94 stanovnika, sljedećeg nacionalnog sastava:

Popis 1910.

Literatura

  Savezni zavod za statistiku i evidenciju FNRJ i SFRJ, popis stanovništva 1948, 1953, 1961, 1971, 1981. i 1991. godine.
 Knjiga: "Narodnosni i vjerski sastav stanovništva Hrvatske, 1880-1991: po naseljima, autor: Jakov Gelo, izdavač: Državni zavod za statistiku Republike Hrvatske, 1998., , ;

Reference

Vanjski linkovi

Naselja u Hrvatskoj
Naselja u Koprivničko-križevačkoj županiji

Ludbreški Ivanac


Hans Christian Joachim Gram (13 September 1853 – 14 November 1938) was 'n Deense bakterioloog bekend vir sy ontwikkeling van die Gramvlek, steeds 'n standaardtegniek om bakterieë te klassifiseer en meer sigbaar onder 'n mikroskoop te maak.

Vroeë lewe en opvoeding
Gram was die seun van Frederik Terkel Julius Gram, 'n professor in regswetenskap, en Louise Christiane Roulund.

Hy het aan die Universiteit van Kopenhagen gestudeer, en was 'n assistent vir plantkunde van die dierkundige Japetus Steenstrup. Sy studie van plante het hom bekendgestel aan die basiese beginsels van farmakologie en die gebruik van die mikroskoop.

Gram het in 1878 met mediese skool begin en in 1883 gegradueer. Hy het tussen 1878 en 1885 deur Europa gereis.

Beroep

Gramvlek
In Berlyn, in 1884, het Gram 'n metode ontwikkel om tussen twee hoofklasse bakterieë te onderskei. Hierdie tegniek, bekend as 'n Gramvlek, is steeds 'n standaardprosedure van mediese mikrobiologie. Hierdie werk het Gram 'n internasionale reputasie verwerf. Die kleurmetode het later 'n groot rol gespeel in die klassifikasie van bakterieë. Gram was 'n beskeie man, en in sy aanvanklike publikasie het hy opgemerk: "Ek het dus die metode gepubliseer, hoewel ek bewus is dat dit nog baie gebrekkig en onvolmaak is; maar daar word gehoop dat dit ook in die hande van ander ondersoekers sal blyk nuttig te wees."

'n Gramvlek word gemaak met 'n primêre kleur van kristalviolet en 'n teenkleur van safranien. Bakterieë wat pers word wanneer dit gekleur word, word 'Gram-positief' genoem, terwyl dié wat rooi word wanneer dit teengekleur word, 'Gram-negatief' genoem word.

Ander werk
Gram se aanvanklike werk het betrekking op die studie van menslike rooibloedselle. Hy was van die eerstes wat erken het dat makrosietose kenmerkend is van pernisieuse anemie.

Gedurende 1891 het Gram lesings in farmakologie gegee, en later daardie jaar is hy aangestel as professor aan die Universiteit van Kopenhagen. In 1900 het hy sy professoraat in farmakologie bedank om professor in medisyne te word. As professor het hy vier volumes kliniese lesings gepubliseer wat wyd in Denemarke gebruik is. Hy het in 1923 by die Universiteit van Kopenhagen afgetree en het in 1938 gesterf.

Gewilde erkenning
Op 13 September 2019 het Google sy geboorte herdenk met 'n Doodle vir Kanada, Peru, Argentinië, Australië, Nieu-Seeland, Israel, Indië en sommige Europese lande.

Persoonlike lewe
Gram se agterkleindogter Lone Gram is 'n mikrobioloog wie by die Tegniese Universiteit van Denemarke werk.

Aantekeninge

Verwysings

Geboortes in 1853
Sterftes in 1938
Deense wetenskaplikes

Hans Christian Gram


Um diagrama de ramos e folhas é um dispositivo para apresentação de dados quantitativos em um formato gráfico, semelhante a um histograma, que ajuda a visualizar a forma de uma distribuição. Ele evoluiu a partir do trabalho de Arthur Bowley no começo da década de 1900, sendo uma ferramenta útil em análise exploratória de dados. Diagramas de ramos e folhas se tornaram mais comuns na década de 1980, na sequência da publicação de livro de John Tukey sobre análise exploratória de dados em 1977. Sua popularidade durante estes anos pode ser atribuída ao uso de fontes mono-espaçadas que permitiam à tecnologia computacional da época produzir facilmente o gráfico. Capacidades gráficas superiores dos computadores modernos tornaram estas técnicas menos usadas.

O diagrama de ramos e folhas também é frequentemente chamado de stemplot, termo que, no entanto, se refere frequentemente a outro tipo de diagrama. Um stemplot simples pode se referir à disposição de uma matriz de valores  sobre um eixo comum  e a identificação de um valor comum  com uma linha vertical e dos valores individuais  com símbolos na linha.

Diferentemente dos histogramas, diagramas de ramos e folhas retêm os dados originais até no mínimo dois dígitos significantes e põem os dados em ordem, facilitando assim a inferência baseada em ordem e a estatística não paramétrica.

Uma diagrama de ramos e folhas básico contém duas colunas separadas por uma linha vertical. A coluna da esquerda contém os ramos e a coluna da direita contém as folhas.

Construção
Para construir um diagrama de ramos e folhas, os valores observados devem ser primeiramente classificados em ordem crescente. Isto pode ser feito facilmente a mão construindo um esboço do diagrama com as folhas não classificadas e, em seguida, classificando as folhas de modo a produzir o diagrama final. Segue abaixo o conjunto classificado de valores de dados que será usado no exemplo abaixo:
 44 46 47 49 63 64 66 68 68 72 72 75 76 81 84 88 106

Em seguida, é necessário determinar o que os ramos representarão e o que as folhas representarão. Tipicamente, a folha contém o último digito do número e o ramo contém todos os outros dígitos. No caso de números muito grandes, os valores dos dados podem ser arredondados a uma casa particular (tal com a casa das centenas) que será usada para as folhas. Os dígitos remanescentes à esquerda da casa à qual se arredondou são usados como o ramo.

Neste exemplo, a folha representa a casa das unidades e o ramo representará o resto do número (da casa das dezenas em diante).

O diagrama de ramos e folhas é desenhado com duas colunas separadas por uma linha vertical. Os ramos são listados à esquerda da linha vertical. É importante que cada ramo seja listado apenas uma vez e que nenhum número seja pulado, mesmo que haja ramos sem folhas. As folhas são listadas em ordem crescente em uma linha à direita de cada ramo.

É importante lembrar que, quando houver um número repetido nos dados (tal como dois 72), o diagrama deve refletir isto. Por exemplo, se entre 70 e 79 os números forem 72, 72, 75, 76, o diagrama no ramo 7 ficará 7 | 2 2 5 6.
 Ramo | Folha
    4 | 4 6 7 9
    5 |
    6 | 3 4 6 8 8
    7 | 2 2 5 6
    8 | 1 4 8
    9 |
   10 | 6
 chave: 6|3=63
 unidade da folha: 1.0
 unidade do ramo: 10.0

O arredondamento pode ser necessário para criar um diagrama de ramos e folhas. Com base no seguinte conjunto de dados, o diagrama criado ficará como abaixo:
 -23.678758, -12.45, -3.4, 4.43, 5.5, 5.678, 16.87, 24.7, 56.8

Para números negativos, um sinal de menos é posto em frente ao número do ramo, mesmo quando o valor estiver entre -1 e 0 ou entre 0 e 1. Números não-inteiros são arredondados. Isto permite ao diagrama de ramos e folhas manter sua forma, até em conjuntos de dados mais complicados, como neste exemplo:
 Ramo | Folha
   -2 | 4
   -1 | 2
   -0 | 3
    0 | 4 6 6
    1 | 7
    2 | 5
    3 |
    4 |
    5 | 7
 chave: -2|4=-24

Usos
Diagramas de ramos e folhas são úteis para mostrar a densidade relativa e a forma dos dados, dando ao leitor uma rápida visão geral da distribuição. Eles retêm (a maior parte dos) dados numéricos brutos, frequentemente com integridade perfeita. Eles também são úteis para destacar outliers e encontrar a moda. Entretanto, diagramas de ramos e folhas são úteis apenas para conjuntos de dados de tamanho moderado (entre 15 e 150 pontos de dados). Com conjuntos de dados muito pequenos, diagramas de ramos e folhas podem ser pouco úteis, já que um número razoável de pontos de dados é necessário para que se estabeleçam as propriedades definitivas da distribuição. Um dot plot pode ser mais adequado para dados deste tipo. Com conjuntos de dados muito grandes, um diagrama de ramos e folhas ficará muito desordenado, já que cada ponto de dado deve ser representado numericamente. Um box plot ou um histograma pode ser mais apropriado conforme o tamanho dos dados aumenta.

A facilidade com que histogramas podem ser gerados nos computadores fez com que diagramas de ramos e folhas sejam menos usados hoje do que na década de 1980, quando eles começaram a ser amplamente usados como um método rápido de exibição gráfica de informações.

Referências

Diagramas estatísticos

Diagrama de ramos e folhas


Abdulrazak Gurnah FRSL (rođen 20. decembra 1948.) je romanopisac i akademik rođen u Tanzaniji koji živi u Ujedinjenom Kraljevstvu i ima britansko državljanstvo. Rođen je u Sultanatu Zanzibar, a preselio se u Ujedinjeno Kraljevstvo 1960-ih kao izbjeglica tokom Zanzibarske revolucije. Njegovi romani uključuju Raj (1994), koji je ušao u uži izbor i za Bookerovu i za Whitbread nagradu; Dezerterstvo (2005); i By the Sea (2001), koji je bio na dugoj listi za Booker i u užem izboru za nagradu Los Angeles Times Book Prize.

Gurnah je dobio Nobelovu nagradu za književnost 2021. "za svoje beskompromisno i saosjećajno prodiranje u efekte kolonijalizma i sudbine izbjeglica u jazu između kultura i kontinenata". On je emeritus profesor engleske i postkolonijalne književnosti na Univerzitetu u Kentu.

Abdulrazak Gurnah je rođen 20. decembra 1948. u sultanatu Zanzibar, koji je danas dio današnje Tanzanije. Napustio je ostrvo u dobi od 18 godina nakon svrgavanja vladajuće arapske elite u Zanzibarskoj revoluciji, stigavši u Englesku 1968. kao izbjeglica. On je arapskog porijekla, a njegov otac i ujak su bili biznismeni koji su emigrirali iz Jemena. Gurnah je citiran kako je rekao: "Došao sam u Englesku kada ove riječi, kao što je tražilac azila, nisu bile sasvim iste - sve više ljudi se bori i bježi iz terorističkih država."

U početku je studirao na koledžu Christ Church, Canterbury, čije je diplome u to vrijeme dodjeljivao Univerzitet u Londonu. Zatim se preselio na Univerzitet Kent, gdje je doktorirao tezom pod naslovom Kriteriji u kritici zapadnoafričke fikcije, 1982.

Reference

Dobitnici Nobelove nagrade za književnost
Živi ljudi
Rođeni 1948.

Abdulrazak Gurnah


Anders Christophersen (født 11. december 1806 i Askeby på Møn, død 18. november 1867) var en dansk gårdmand og politiker.

Christophersen var søn af gårdmand Christoffer Hansen. Han var soldat i København, og købte efterfølgende en gård i Vindebæk i Fanefjord Sogn på Møn i 1830. Christophersen var fattigforstander i sognet 1834-1836 og sogneforstander 1841-1847. Han var medlem af amtsrådet i Præstø Amt 1856-1862.

Han blev valgt til Folketinget ved folketingsvalget 26. februar 1853 i Præstø Amts 6. valgkreds (Stegekredsen) ved at besejre bibliotekar Frederik Barfod. Han blev herefter genvalgt i kredsen indtil lærer Frederik Meisler vandt valget i 1855. Meisler nedlagde sit mandat i 1856, og Christophersen blev igen valgt til Folketinget ved et suppleringsvalg 30. juli 1856. Han blev genvalgt i 1858 men genopstillede ikke i 1861. Han stillede op senere i kredsen i oktober 1866 men tabte til C.H. Thurah.

Referencer

Folketingsmedlemmer i 1850'erne
Folketingsmedlemmer i 1850'erne

Anders Christophersen


Bukovje je naseljeno mjesto u sastavu općine Dravograd, regija Koruška, Slovenija.

Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Dravograd. Kao samostalno naseljeno mjesto, Bukovje postoji od 2004. godine. Nastalo je izdvajanjem dijela iz naselja Otiški Vrh.

Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Bukovje je imalo 74 stanovnika.

Napomena: U 2004. nastalo izdvajanjem dijela iz naselja Otiški Vrh.

Reference

Vanjski linkovi

Naselja u Sloveniji
Naselja u Koruškoj regiji

Bukovje (Dravograd)


Ecdeiocoleaceae je  mala porodice cvjetnica  iz  reda Poales, razreda Liliopsida, divizija Tracheophyta.

Ova porodica ima samo dva roda sa tri endemske vrste jugozapadne Australije. Njeno botaničko ime taksonomi rijetko prepoznaju.

APG II sistem, iz 2003 (nepromijenjeni APG sistem, 1998), prepoznao je takvu porodicu i dodijelio je u red Poales u kladusu commelinide, monokotiledone.

Prema Katalogu života porodica ima slijedeći kladogram:

Reference

Vanjski linkovi
Ecdeiocoleaceae in L. Watson and M.J. Dallwitz (1992 onwards). The families of flowering plants: descriptions, illustrations, identification, information retrieval. Version: 27 April 2006. https://web.archive.org/web/20070103200438/http://delta-intkey.com/.
Ecdeiocolea monostachya: distribution map
Georgeantha hexandra: distribution map

Poales
Ecdeiocoleaceae

Ecdeiocoleaceae


Em anatomia, a linha médio-esternal ou linha média esternal é uma linha imaginária vertical ao longo do esterno.

Anatomia

Linha médio-esternal


Witman fiúk é um filme de drama húngaro de 1997 dirigido e escrito por János Szász, Géza Csáth e András Szeredás. Foi selecionado como representante da Hungria à edição do Oscar 1998, organizada pela Academia de Artes e Ciências Cinematográficas.

Elenco

 Maia Morgenstern - Mrs. Witman
 Alpár Fogarasi - János Witman
 Szabolcs Gergely - Ernö Witman
 Lajos Kovács - Dénes Witman
 Dominika Ostalowska - Irén
 Péter Andorai - Endre Tálay
 István Holl - Mihály Szladek
 Juli Sándor - Eszti
 Péter Blaskó
 György Barkó
 Tamás Kalmár
 Zsolt Porcza - Zöldi
 Ákos Horváth
 Lajos Szücs
 Sándor Kassay
 Arnold Kilin - Twin

Ligações externas

Filmes em língua húngara
Filmes da Hungria

Witman fiúk


An Auxa paragibbicollis in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Stefan von Breuning hadton 1976. An Auxa paragibbicollis in nahilalakip ha genus nga Auxa, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Auxa

Auxa paragibbicollis


Kaliwatan sa lumot ang Thelotrema conveniens. Una ning gihulagway ni William Nylander. Ang Thelotrema conveniens sakop sa kahenera nga Thelotrema, ug kabanay nga Graphidaceae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Aprika
 Madagascar
 Habagatang Amerika
 Oseyaniya

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Abungawg-uhong
Abungawg-uhong sa Aprika
Abungawg-uhong sa Habagatang Amerika
Abungawg-uhong sa Oseyaniya
Thelotrema
Abungawg-uhong sa Madagaskar

Thelotrema conveniens


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Glaphyrosoma mexicanum. Una ning gihulagway ni Henri Saussure ni adtong 1859. Ang Glaphyrosoma mexicanum sakop sa kahenera nga Glaphyrosoma, ug kabanay nga Anostostomatidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Estado de Veracruz-Llave

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Estado de Veracruz-Llave
Glaphyrosoma

Glaphyrosoma mexicanum


Amalia Celia Figueiredo (também conhecida por Amalia Celia Figueiredo de Pietra, 18 de fevereiro de 1895 – 8 de outubro de 1985) foi uma aviadora argentina. Ela foi a primeira mulher na Argentina e, possivelmente, na América Latina, a obter uma licença de pilotagem.

Reconhecimento
No dia 1 de outubro de 1964, o quinquagésimo aniversário de ela ter obtido a licença, o Ministério da Aeronáutica concedeu a Figueredo a designação honorária de piloto Militar. Em setembro de 1968, as suas conquistas foram reconhecidas pelo Uruguai, e em novembro de 1968 o Brasil condecorou-a com o grau de Grande Oficial da Ordem de Mérito. Em 21 de janeiro de 1970, foi-lhe dado o título de Precursora de la Aeronáutica Argentina. Em setembro de 1971, ela foi reconhecida como uma aviadora pioneira pela França.

Nascidos em 1895
Mortos em 1985
Aviadores da Argentina
Naturais de Rosário (Argentina)

Amalia Celia Figueredo


Pyli () là một khu tự quản ở vùng Thessalía, Hy Lạp. Khu tự quản Pyli có diện tích 749 km², dân số theo điều tra ngày 18 tháng 3 năm 2001 là 15886 người.

Tham khảo

Khu tự quản của Thessalía
Khu tự quản Hy Lạp

Pyli


An Atesta besti in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Oke hadton 1928. An Atesta besti in nahilalakip ha genus nga Atesta, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Atesta

Atesta besti


The 43rd International Film Festival of India was held on 20 to 30 November 2012 in Goa. The Guest of Honour was Australian Director Paul Cox. Veteran actor Nandamuri Balakrishna was the chief guest for the edition, and Bollywood actor Akshay Kumar inaugurated the festival. Shankar Mohan served as the festival director.

Winners
Golden Peacock (Best Film): Anhey Ghore Da Daan by Gurvinder Singh
IFFI Best Director Award: Jeon Kyu-hwan for "[[The Weight (film)|The Weight]]"
IFFI Best Actor Award (Male): Silver Peacock Award:  Marcin Dorociński for Rose
IFFI Best Actor Award (Female): Silver Peacock Award: Anjali Patil for Oba Nathuwa Oba Ekka''
Silver Peacock Special Jury Award: Lucy Mulloy for Una Noche

Special Awards
Life Time Achievement Award - Krzysztof Zanussi
Centenary Award - Meera Nair for The Reluctant Fundamentalist

Official selections

Special screenings

Opening film
Life of Pi by Ang Lee

Closing film
The Reluctant Fundamentalist by Meera Nair

References

External links

2012 film festivals
2012 festivals in Asia
International Film Festival of India
2012 in Indian cinema


Kaliwatan sa alibangbang ang Celama pygmaeodes. Una ning gihulagway ni Turner ni adtong 1944. Ang Celama pygmaeodes sakop sa kahenera nga Celama, ug kabanay nga Nolidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Celama

Celama pygmaeodes


Senegalia ankokib is 'n boom wat deel van die Fabaceae familie is. Die plant is endemies aan Somalië.

Sien ook
 Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome

Bron
 Plants of the World Online

Verwysings

Senegalia
Flora van Somalië
Endemiese plante van Somalië

Senegalia ankokib


Kaliwatan sa alibangbang ang Standfussia vorbrodtella. Una ning gihulagway ni Eugen Wehrli ni adtong 1920. Ang Standfussia vorbrodtella sakop sa kahenera nga Standfussia, ug kabanay nga Psychidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Standfussia

Standfussia vorbrodtella


Kaliwatan sa alibangbang ang Hyposmochoma progressa. Una ning gihulagway ni Walsingham ni adtong 1907. Ang Hyposmochoma progressa sakop sa kahenera nga Hyposmochoma, ug kabanay nga Cosmopterigidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Hyposmochoma

Hyposmochoma progressa


Kaliwatan sa isda ang Congiopodus peruvianus. Una ning gihulagway ni Cuvier ni adtong 1829. Ang Congiopodus peruvianus sakop sa kahenera nga Congiopodus, ug kabanay nga Congiopodidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
habagatan-sidlakang Kadagatang Pasipiko
habagatan-kasadpang Kadagatang Atlantiko

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Galeriya sa hulagway

Isdangtunay
Isdangtunay sa Kadagatang Pasipiko
Isdangtunay sa Kadagatang Atlantiko
Congiopodus

Congiopodus peruvianus


The Cal 2-27 is an American sailboat, that was designed by William Lapworth and first built in 1974.

The Cal 2-27 design replaced the earlier Cal 27 and was replaced in turn in the Cal Yachts line, by the Cal 3-27 in 1983.

Production
The Cal 2-27 was built by Cal Yachts (Jensen Marine) in the United States between 1974 and 1980, but it is now out of production. During its six-year production run 656 examples were built.

The boat was also developed into the Crown 28 in Canada by Calgan Marine.

Design

The Cal 2-27 is a small recreational keelboat, built predominantly of fiberglass, with wood trim. It has a masthead sloop rig, an internally-mounted spade-type rudder and a fixed fin keel. It displaces  and carries  of ballast. The boat has a draft of  with the standard keel fitted.

The boat was initially factory-fitted with a Universal Atomic 4 gasoline engine, although later in the production run a Farymann diesel engine became an option. The fuel tank holds  and the fresh water tank has a capacity of .

The boat has a hull speed of .

See also
List of sailing boat types

Related development
Cal 27
Cal 3-27
Crown 28

Similar sailboats
Aloha 27
C&C 27
Catalina 27
Catalina 270
Catalina 275 Sport
CS 27
Edel 820
Express 27
Fantasia 27
Halman Horizon
Hotfoot 27
Hullmaster 27
Hunter 27
Hunter 27-2
Hunter 27-3
Island Packet 27
Mirage 27 (Perry)
Mirage 27 (Schmidt)
O'Day 272
Orion 27-2
Tanzer 27
Watkins 27
Watkins 27P

References

External links

Keelboats
1970s sailboat type designs
Sailing yachts
Sailboat type designs by Bill Lapworth
Sailboat types built by Cal Yachts

Cal 2-27


Raquel Jaramillo Palacio (born July 13, 1963) is an American author and graphic designer. She is the author of several novels for children, including the best-selling Wonder, which was adapted into a 2017 film starring Julia Roberts and Owen Wilson.

Career
R.J began her writing career as an illustrator, designing book covers for Paul Auster, Thomas Pynchon and others. During the course of her career she designed many hundreds of book covers, covering both fiction and non-fiction books. She also illustrated several children's books that she wrote herself. For the first two decades of her career, she wrote books at night after her day job as a designer. She illustrated her early books which were board books for children, published under the name Raquel Jaramillo.

In 2021, Random House announced that her new novel Pony would have a first printing of 500,000 copies. It is her first novel not featuring the characters from the Wonder universe.

Personal life
Born in New York City as the daughter of Colombian immigrants, Palacio attended Manhattan's High School of Art & Design and majored in designing at the Parsons School of Design. She spent a year at the American University of Paris, travelling widely throughout Europe, before returning to New York. She currently lives in North Carolina together with her husband Russell Gordon, an executive art director at Simon and Schuster Children's Books, and their two sons Caleb and Joseph.

Awards and honors
She was a recipient of the Christopher Award for Wonder in 2013, and the Dorothy Canfield Fisher Children's Book Award in 2014. Wonder was on The New York Times Best Seller list and was also on the Texas Bluebonnet Award master list. Wonder was the winner of the 2014 Maine Student Book Award, Vermont's Dorothy Canfield Fisher Children's Book Award, the 2015 Mark Twain Award, Hawaii's 2015 Nene Award, the 2015 Young Hoosier Book Award, and the Junior Young Reader's Choice Award for 2015. In Illinois, it won both the Bluestem and Caudill Awards in 2014.<ref>"Champagne Library Illinois Award Winners". Archived from the original on October 19, 500080

Bibliography
 Ride, Baby, Ride (1998)
 Dream, Baby, Dream! (1998)
 Last Summer: A Little Book for Dads (2004)
 Wonder (2012)
 The Extraordinary (2012)
 Auggie & Me: Three Wonder Stories (2014)
 365 Days of Wonder: Mr. Browne's Book of Precepts (2014)
 We're All Wonders (2017)
 White Bird (2019)
 Pony (2021)

References

External links

American women novelists
1963 births
Living people
American writers of young adult literature
American people of Colombian descent
Pseudonymous women writers
Women writers of young adult literature
21st-century American novelists
21st-century American women writers
21st-century pseudonymous writers
Hispanic and Latino American writers
Hispanic and Latino American people
American women graphic designers
American graphic designers
Colombian American

R. J. Palacio


The Kunja (Gunya) were an indigenous Australian people of the state of Queensland.

Country
Norman Tindale calculated Kunja lands as having spread over some  of territory Warrego River from Cunnamulla north to Augathella and Burenda. Their western extension lay somewhere between Cooladdi and Cheepie. Their eastern boundary lay at the present day Morven and Angellala Creek. Charleville was on Kunja land.

Notes

Citations

Sources

Aboriginal peoples of Queensland

Gunya people


Lista tabletów marki Huawei – lista tabletów wyprodukowanych przez firmę przez chińskie przedsiębiorstwo Huawei. Modele wyprodukowane pod marką Huawei.

Przypisy

Listy tabletów
Huawei

Lista tabletów marki Huawei


Tregwynt-skatten (engelsk Tregwynt Hoard) er et depotfund fra midten af 1600-tallet bestående af mønter, som blev fundet ved Tregwynt Mansion nær Fishguard i  Pembrokeshire, Wales, i 1996. Fundet blev gjort 17. september 1996 med metaldetektor i forbindelse med anlæg af en tennisbane. Skatten består af 33 guldmønter, 467 sølvmønter og en ring af guld. Det var det første depotfund fra den engelske borgerkrig som blev fundet Pembrokeshire, og den er nu udstillet på National Museum Wales i Cardiff.

Referencer

Arkæologiske fund fra Storbritannien
Wales
Depotfund

Tregwynt-skatten


An Foa fo in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Jordan ngan Alvin Seale hadton 1905. An Foa fo in nahilalakip ha genus nga Foa, ngan familia nga Apogonidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Foa

Foa fo


I Chierici di San Viatore (in latino Congregatio Clericorum Parochialium seu Catechistarum S. Viatoris) sono un istituto religioso maschile di diritto pontificio: i membri di questa congregazione clericale, detti popolarmente Viatoriani, pospongono al loro nome la sigla C.S.V.

Storia
La congregazione venne fondata dal sacerdote francese Louis-Marie Querbes (1793-1859): parroco di Vourles, presso Lione, per far fronte alla carenza di catechisti dopo la Rivoluzione francese, il 10 gennaio 1830 istituì la società caritativa delle scuole di San Viatore; i "catechisti parrocchiali di San Viatore" vennero formalmente riconosciuti come religiosi dall'autorità ecclesiastica il 3 novembre 1831 (ritenuta convenzionalmente data di fondazione della famiglia religiosa) e i loro statuti vennero approvati dall'arcivescovo di Lione l'11 dicembre 1833.

All'insegnamento catechistico, i religiosi della società aggiunsero presto il servizio degli altari e la cura delle chiese: nel 1838 venne loro affidata la sagrestia del santuario di Nostra Signora di Fourvière.

Querbes intitolò l'istituto a san Viatore, vissuto nel IV secolo, collaboratore del vescovo Giusto, chierico lettore e istruttore dei catecumeni presso la cattedrale di Lione; motto dell'istituto è Sinite parvulos venire ad me.

La Santa Sede approvò la congregazione il 27 settembre 1838 e poi nuovamente con breve del 31 maggio 1839.

Attività e diffusione
I Chierici di San Viatore si dedicano all'insegnamento catechistico e al servizio degli altari.

Sono presenti in Europa (Francia, Spagna), nelle Americhe (Belize, Bolivia, Canada, Cile, Colombia, Haiti, Honduras, Perù, Stati Uniti d'America), in Africa (Burkina Faso, Costa d'Avorio) e in Asia (Giappone, Taiwan); la sede generalizia è a Roma.

Al 31 dicembre 2005, la congregazione contava 100 case e 628 religiosi, 260 dei quali sacerdoti.

Note

Bibliografia
Annuario Pontificio per l'anno 2007, Libreria Editrice Vaticana, Città del Vaticano 2007. ISBN 978-88-209-7908-9.
 Guerrino Pelliccia e Giancarlo Rocca (curr.), Dizionario degli Istituti di Perfezione (10 voll.), Edizioni paoline, Milano, 1974-2003.

Altri progetti

Collegamenti esterni

Viatore, Chierici di San

Chierici di San Viatore


Excess Baggage (1928), filme mudo com William Haines e Josephine Dunn
 Excess Baggage (1933), comédia britânica em preto e branco
 Excess Baggage (1997), filme com Alicia Silverstone e Benicio del Toro

Desambiguações de cinema

Excess Baggage


Porcellionides virescens là một loài chân đều trong họ Porcellionidae. Loài này được Budde-Lund miêu tả khoa học năm 1879.

Chú thích

Tham khảo

Porcellionides

Porcellionides virescens


An Ocularia juheli in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Teocchi, Jiroux, Sudre, Jiroux ngan Henri L. Sudre hadton 2004. An Ocularia juheli in nahilalakip ha genus nga Ocularia, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ocularia

Ocularia juheli


Saul Perlmutter (rođen 22. septembra 1959.) je američki astrofizičar u Nacionalnoj laboratoriji Lawrence Berkeley i profesor fizike na Univerzitetu Kalifornije, Berkeley. Član je i Američke akademije umjetnosti i znanosti i Američkog filozofskog društva, i izabran je za člana Američkog udruženja za unapređenje nauke 2003. godine. Također je član Nacionalne akademije nauka. Perlmutter je podijelio Shaw nagradu za astronomiju 2006., Nobelovu nagradu za fiziku 2011. i nagradu za proboj u fundamentalnoj fizici 2015. s Brianom P. Schmidtom i Adamom Riessom za pružanje dokaza da se širenje svemira ubrzava. Od 2021. godine je član Predsjedničkog savjetničkog vijeća za nauku i tehnologiju (PCAST).

Saul Perlmutter je rođen kao jedno od troje djece u aškenazi jevrejskoj porodici Daniela D. Perlmuttera, profesora emeritusa hemijskog i biomolekularnog inženjerstva na Univerzitetu Pennsylvania, i Felice (Feige) D. Perlmutter (rođena Davidson), profesora emeritusa Univerziteta Temple u Školi socijalne administracije.   Njegov djed po majci, učitelj jidiša Samuel Davidson (1903–1989), emigrirao je u Kanadu (a zatim sa suprugom Chaikom Newman u New York ) iz besarabskog grada Floreşti 1919.

Perlmutter je svoje djetinjstvo proveo u četvrti Mount Airy u Filadelfiji. Išao je u školu u obližnjem Germantownu; prva Greene Street Friends School za osnovne razrede, a zatim Germantown Friends School za razrede od 7. do 12.  Diplomirao je fiziku sa magna cum laude na Harvardu 1981., a doktorirao fiziku na Univerzitetu Kalifornije, Berkli, 1986. godine. Perlmutterova doktorska teza pod nazivom "Astrometrijska potraga za zvjezdanim pratiocem Sunca"  opisuje razvoj i korištenje automatiziranog teleskopa za traženje kandidata Nemesis pod Richardom A. Mullerom. U isto vrijeme, koristio je ovaj teleskop za traženje Nemesisa i supernovih, što bi ga dovelo do njegovog nagrađivanog rada u kosmologiji.  Perlmutter pripisuje ideju za automatsko pretraživanje supernove Luisu Alvarezu, nobelovcu iz 1968. godine, koji je svoju ideju podijelio s Perlmutterovim istraživačkim savjetnikom.

Reference

Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku
Živi ljudi
Rođeni 1959.

Saul Perlmutter


Robinson Crusoe, o livro de Daniel Defoe
 Robinson Crusoe (1902), filme mudo de Georges Méliès
 Robinson Crusoe (1927), filme mudo com M.A. Wetherell
 Robinson Crusoe (1953), produção mexicana dirigida por Luis Buñuel
 Robinson Crusoe (1997), filme com Pierce Brosnan
 Robinson Crusoe (2016), animação belgo-francesa

Robinson Crusoe (desambiguação)


Fyrsta Mósebók er tann fyrsti parturin í Bíbliuni. Í fyrstu Mósebók stendur, hvussu Gud skapaði himmal og jørð, urtir og dýr og tær fyrstu menniskjurnar. Í fyrstu Mósebók verður eisini sagt frá Nóa ørk og Flóðini Miklu.

Í hebráisku Bíbliuni verður bókin nevnd Bereshit "í fyrstuni" ella "gjøgnum frumgróður". Í Septuaginta ber hon heitið Genesis "upphav" ella "byrjan".

Kristindómur
Gamla Testamenti

Fyrsta Mósebók


Rajshahi University (Bengali: রাজশাহী বিশ্ববিদ্যালয় Rājshāhi Bish-shobid-daloy) er et offentligt universitet, der er det næststørste i Bangladesh, i Râjshâhî, en by i det nordvestlige Bangladesh. Det blev grundlagt i 1953, det andet universitet, der blev etableret i det daværende østlige Pakistan. Universitetet rangeres som nummer tre på Bangladesh University Rankings i 2017.

Referencer

Universiteter
Bangladesh

Rajshahi University


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Xya indica. Una ning gihulagway ni Lucien Chopard ni adtong 1928. Ang Xya indica sakop sa kahenera nga Xya, ug kabanay nga Tridactylidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 West Bengal

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa West Bengal
Xya

Xya indica


Kaliwatan sa alibangbang ang Bucculatrix kimballi. Una ning gihulagway ni Braun ni adtong 1963. Ang Bucculatrix kimballi sakop sa kahenera nga Bucculatrix, ug kabanay nga Bucculatricidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Bucculatrix

Bucculatrix kimballi


An Xylotoles traversii in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Francis Polkinghorne Pascoe hadton 1876. An Xylotoles traversii in nahilalakip ha genus nga Xylotoles, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Xylotoles

Xylotoles traversii


Ang Cerro Vizcacha ngalan niining mga mosunod:

Arhentina

 Cerro Vizcacha (bukid sa Arhentina, Provincia de San Juan),
 Cerro Vizcacha (bukid sa Arhentina, Provincia de Salta),

Chile

 Cerro Vizcacha (bukid sa Chile, Región Metropolitana de Santiago), Provincia de Santiago,
 Cerro Vizcacha (bukid sa Chile, Región de Valparaíso, Provincia de Marga Marga, lat -33,17, long -71,22),
 Cerro Vizcacha (bukid sa Chile, Región de Valparaíso, Provincia de Marga Marga, lat -33,08, long -71,03),
 Cerro Vizcacha (bukid sa Chile, Atacama), Provincia de Copiapó,

Peru

 Cerro Vizcacha (tahud sa bukid), La Libertad,
 Cerro Vizcacha (bukid sa Peru, Cajamarca), Provincia de Celendín,
 Cerro Vizcacha (bukid sa Peru, Apurimac), Provincia de Cotabambas,
 Cerro Vizcacha (bukid sa Peru, Huancavelica, Huaytara),
 Cerro Vizcacha (bukid sa Peru, Huancavelica, lat -12,63, long -74,73),

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Arhentina
Pagklaro paghimo ni bot Chile
Pagklaro paghimo ni bot Peru

Cerro Vizcacha


Origine
Di Gundemaro non si conoscono le origini familiari; secondo il Diccionario biográfico español, Real Academia de la Historia, era un nobile visigoto del narbonense della fazione cattolica, che fu in contatto epistolare con Bulgar, conte di Narbona.

Biografia
Nell'aprile del 610, la fazione dei nobili cattolici, durante un banchetto, assassinò il re dei Visigoti, Viterico, che era ariano ed il suo corpo, secondo il vescovo Isidoro di Siviglia, prima di essere sepolto fu trascinato per le strade di Toledo.
Il Chronica Regum Visigotthorum cita Viterico, confermando che fu re per sei anni e dieci mesi (Wittericus regnavit annos VI menses X); il Chronicon Albeldense conferma che Viterico regnò sette anni, fu un abile militare e che fu ucciso durante un banchetto.

Gundemaro, duca di Narbona, fu proclamato re e gli succedette sul trono, come conferma Isidoro di Siviglia.

Gundemaro continuò la politica di amicizia con i re Franchi d'Austrasia, Teodeberto II, e di Neustria, Clotario II. A questo fine inviò grandi somme di denaro a sostegno della politica contro il re dei Franchi di Burgundia Teodorico II, rispettivamente fratello e cugino dei primi due. Comunque dimostrò sempre molta ostilità nei confronti di Brunilde, nonna e consigliera del re Teodorico.

Secondo lo storico Rafael Altamira y Crevea, nei suoi due anni di regno ingaggiò due guerre: una contro i Baschi, sempre irrequieti e l'altra contro i Bizantini, per espellerli dalla penisola iberica, come conferma anche Isidoro di Siviglia.

Nel 611, ci fu un tentativo di ripristinare l'alleanza a quattro, che era stata ideata da Viterico; il piano, però non andò a buon fine per la morte dello stesso Gundemaro.

Durante il regno di Gundemaro, si tenne un concilio al quale non parteciparono i laici ed è noto come legge di Gundemaro.

Infatti Gundemaro morì a Toledo, di morte naturale, tra febbraio e marzo del 612.
Il Chronica Regum Visigotthorum cita Gundemaro, confermando che fu re per un anno dieci mesi e quattordici giorni (Gundemarus regnavit annum I menses X dies XIV); il Chronicon Albeldense conferma che Gundemaro regnò due anni, sconfisse i Baschi e morì a Toledo di morte naturale.

A Gundemaro succedette Sisebuto, un uomo di cultura, come riportano anche il cronista Fredegario, nel suo Fredegarii et aliorum Chronica, ed il Herimanni Augiensis chronicon.

Matrimonio e discendenza
Gundemaro ebbe una moglie, di nome Hildoara cui non si conoscono gli ascendenti, citata in un documento (non consultato).
Gundemaro dalla moglie non ebbe figli e di lui non si conosce alcun discendente.

Note

Bibliografia

Fonti primarie
  Chronica Regum Visigotthorum, España Sagrada Tomo II.
  Isidori Historia Gothorum, Wandalorum, Sueborum, De origine Gothorum.
  Anastasii abbatis opera omnia.
  Monumenta Germaniae Historica, criptores rerum Merovingicarum, tomus II, Fredegarii et aliorum Chronica.
  Monumenta Germaniae Historica, Scriptores (in Folio) (SS), tomus 5, Herimanni Augiensis Chronicon.

Letteratura storiografica

Voci correlate
Vandali
Suebi
Tabella cronologica dei regni della Penisola iberica

Altri progetti

Collegamenti esterni
  Foundation for Medieval Genealogy: KINGS of the VISIGOTHS in SPAIN 531-711 - GUNDEMARO
  Diccionario biográfico español, Real Academia de la Historia - Gundemaro

G

Gundemaro


An Tickellia hodgsoni in uska species han Aves nga syahan ginhulagway ni Moore hadton 1854. An Tickellia hodgsoni in nahilalakip ha genus nga Tickellia, ngan familia nga Sylviidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tickellia

Tickellia hodgsoni


An Laodemonax rufithorax in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Hüdepohl hadton 1990. An Laodemonax rufithorax in nahilalakip ha genus nga Laodemonax, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Myanmar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Laodemonax

Laodemonax rufithorax


Karl Hähnel (11 October 1892 – 14 May 1955) was a German racewalker. He competed in the men's 50 kilometres walk at the 1932 Summer Olympics. He placed fourth (4th) with a time of 5:06:06, losing to Ugo Frigerio (3rd), Jānis Daliņš (2nd), and Tommy Green (athlete) (1st)

References

1892 births
1955 deaths
Athletes (track and field) at the 1932 Summer Olympics
German male racewalkers
Olympic athletes for Germany
Place of birth missing

Karl Hähnel


Kaliwatan sa insekto ang Trioza rumicis. Una ning gihulagway ni Löw ni adtong 1880. Ang Trioza rumicis sakop sa kahenera nga Trioza, ug kabanay nga Triozidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Pransiya
 Iran

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Pransiya
Insekto sa Iran
Trioza

Trioza rumicis


Kaliwatan sa ito ang Pangasius pangasius. Una ning gihulagway ni Hamilton ni adtong 1822. Ang Pangasius pangasius sakop sa kahenera nga Pangasius, ug kabanay nga Pangasiidae. Giklaseklase sa IUCN ang kaliwatan sa kinaminosang kalabotan.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Asya
 Irrawaddy River
 Malaysiya
 Indonesia are based on misidentifications

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Asya
Isdangtunay sa Irrawaddy River
Isdangtunay sa Malaysiya
Pangasius

Pangasius pangasius