EHF Champions League for kvinder er den største europæiske turnering for nationale mesterhold i håndbold samt de bedste af de øvrige tophold. Turneringen administreres af European Handball Federation.

Siden turneringens begyndelse har tre danske hold vundet kvindernes udgave af Champions League. Først Handelsstandens Gymnastikforening (HG), der femte udgave i 1965. I 2000'erne dominerede de to danske klubber Viborg HK og Slagelse FH turneringen, som to af verdens bedste klubber på daværende tidspunkt. Slagelse FH vandt som det første hold i 2004, hvilket de fulgte op på det efterfølgende år i 2005 og sidst i 2007. Viborg HK vandt i årene 2006, 2009 og 2010 samt nået finalen i 1997 og 2001. Derudover har FIF, Helsingør IF, Ikast-Bording EH, Aalborg DH, FC Midtjylland Håndbold og Team Esbjerg nået enten finalen eller semifinalen.

Turneringsformat

1960-93

Turneringen blev første gang afviklet i sæsonen 1960-61 under navnet Mesterholdenes Europa Cup, og i perioden indtil 1993 blev turneringen afviklet som en ren cupturnering mellem de nationale mesterhold, hvor opgørene blev afgjort over to kampe, og hvor holdene mødtes ude og hjemme. I perioderne 1963-64 og 1967-78 blev finalerne afgjort i én kamp, mens resten af finalerne ligesom de øvrige opgør blev afgjort over to kampe.

1993-96
I 1993 overtog det nydannede European Handball Federation ansvaret for afviklingen af turneringen, som blev relanceret under navnet EHF Champions League, og formatet blev ændret til også at inkludere et gruppespil ligesom i fodboldens Champions League.

Fortsat havde kun de nationale mestre samt den forsvarende Champions League-mester adgang til turneringen. Holdene spillede først to indledende cup-runder (1/16- og 1/8-finaler), der havde til formål at finde otte hold til det egentlige Champions League-gruppespil. I gruppespillet var de otte hold inddelt i to grupper med fire hold, der spillede en dobbelt-turnering ude-og-hjemme. De to gruppevindere gik videre til Champions League-finalen, der blev afgjort over to kampe, hvor holdene mødtes ude og hjemme.

1996-2007
Fra og med sæsonen 1996-97 ændredes formatet, således at gruppespillet kom til at omfatte 16 hold i stedet for som hidtil otte hold. Det betød, at 1/8-finalerne blev afskaffet, og de 16 vindere af 1/16-finalerne kvalificerede sig til gruppespillet. I gruppespillet blev de 16 hold inddelt i fire grupper med fire hold, der spillede en dobbeltturnering ude-og-hjemme. Otte hold, de fire gruppevindere og de fire -toere, gik videre til slutspillet som blev afviklet som en cupturnering med kvartfinaler, semifinaler og finale, således at alle opgør blev afgjort over to kampe (ude og hjemme).

Det var fortsat kun de nationale mestre samt den forsvarende Champions League-mester, der kunne deltage i turneringen, og egentlig skulle alle hold fortsat igennem mindst én indledende runde, inden de kunne træde ind i gruppespillet. Antallet af deltagende hold var i 1996-98 imidlertid under 32, så i praksis gik de højst seedede hold direkte til gruppespillet.

Dette blev imidlertid ændret fra og med sæsonen 1999-2000, hvor det indførtes, at de otte højst rangerende hold først trådte ind i turneringen i gruppespillet, mens de øvrige hold spillede om de resterende otte pladser i gruppespillet.

Fra sæsonen 2000-01 åbnedes op for at også de næstbedste hold fra de højst rangerende ligaer kunne deltage i Champions League. Samtidig udvidedes de to kvalifikationsrunder, således at de begge kom til at bestå af 16 hold.

2007-13
Seksten hold deltog i kvindernes Champions League-gruppespil, hvoraf de tolv er direkte kvalificerede, mens de sidste fire deltagere blev fundet vha. to kvalifikationsrunder – i 2012-13 var der dog kun én kvalifikationsrunde.

I gruppespillet fordeltes de seksten hold i fire puljer á fire hold, der hver spillede en dobbeltturnering alle-mod-alle. De to bedste hold i hver pulje fortsatte til 2. gruppespil, mens nr. 3 videreførtes til Cup Winner's Cup. Nr. 4 røg helt ud af europæisk håndbold i den indeværende sæson.

I 2. gruppespil fordeltes de otte hold i to puljer á fire hold, der igen hver spillede en dobbeltturnering alle-mod-alle. Herefter gik nr. 1-2 i hver pulje videre til semifinalerne. Disse spilledes som ude/hjemmekampe, hvorfra den samlede vinder kvalificerede sig til finalen, som også blev afviklet over to kampe.

2013-2020

Fra og med sæsonen 2013-14 blev formatet for semifinalerne og finalen erstattet af et Final 4-format, som mændene havde anvendt siden 2010. I 2014 blev Final 4-stævnet afviklet i Budapest. I 2014 udvidedes det andet gruppespil til 12 hold, og samtidig indførtes kvartfinaler mellem andet gruppespil og final four.

2020-nu
Ved 2020-21-sæsonen valgte man så at ændre formatet igen. 16 hold placeres i to grupper á otte hold, hvorefter holdene spiller i fra september til februar i alt 14 kampe pr. hold (7 kampe hjemme, 7 kampe ude). De tredje til sjette højest rangerede hold i hver grupper kvalificeres til play-off kampe/1/8-finale i kamp om kvartfinaleplads, mens de to øverste rangerede fra hver grupper sikrer direkte kvalifikation til kvartfinalen i gruppespillet. Udvælgelsen af deltagende hold skete i form af EHF's koefficientrangliste, hvoraf de højest rangerede ligaer sikrer to hold i turneringen. Der var samtidig ingen kvalifikationsturnering forud for den endelige turnering, som tidligere set. To hold fra samme land, kunne heller ikke møde hinanden før 1/8-finalerne.

Resultater

I perioden 1963-64 samt 1967-78 blev finalerne i Mesterholdenes Europa Cup for kvinder afgjort over én kamp. I alle øvrige udgaver af turneringen blev finalerne afgjort over to kampe, hvor finalisterne mødtes både ude og hjemme.

Se også
 EHF Champions League (mænd)
 EHF European League (kvinder)
 EHF European League (mænd)
 EHF European Cup (kvinder)
 EHF European Cup (mænd)

Referencer

Eksterne henvisninger

 European Handball Federation (EHF)
 EHF Champions League (kvinder)

Kvinder
Etableret i 1993

EHF Champions League (kvinder)


An Xylotrechus pyrrhoderus in uska species han Coleoptera. An Xylotrechus pyrrhoderus in nahilalakip ha genus nga Xylotrechus, ngan familia nga Cerambycidae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 X. p. pyrrhoderus
 X. p. nigrosternus

Mga kasarigan

Xylotrechus

Xylotrechus pyrrhoderus


Ang Landay Kārīz ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Lanḏay Kārēz (agianan nga patubig sa ilalum sa yuta sa Apganistan, Farāh, lat 32,21, long 62,86),
 Lanḏay Kārēz (agianan nga patubig sa ilalum sa yuta sa Apganistan, Kandahār, lat 32,27, long 65,91),
 Lanḏay Kārēz (agianan nga patubig sa ilalum sa yuta sa Apganistan, Helmand),

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan

Landay Kārīz


Đạo Thạnh là một xã thuộc thành phố Mỹ Tho, tỉnh Tiền Giang, Việt Nam.

Xã Đạo Thạnh có diện tích 10,03147 km², dân số là 8.598 người, mật độ dân số đạt 1.234 người/km².

Chú thích

Tham khảo

Đạo Thạnh


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Pantecphylus banzyvillei. Una ning gihulagway ni Schmidt, G.H. ni adtong 2006. Ang Pantecphylus banzyvillei sakop sa kahenera nga Pantecphylus, ug kabanay nga Tettigoniidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Demokratikanhong Republika sa Konggo

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Demokratikanhong Republika sa Konggo
Pantecphylus

Pantecphylus banzyvillei


Færøernes håndboldforbund () (HSF) er det administrative færørske håndboldforbund. Forbundets hovedkvarter ligger Thorshavn. Forbundet er medlem af det europæiske håndboldforbund, European Handball Federation (EHF) og det internationale håndboldforbund, International Handball Federation (IHF). Forbundet har ansvaret for herrelandsholdet og damelandsholdet, samt ungdomslandsholdene, ligaerne og andre nationale og kommunale turneringer.

Eksterne henvisninger

 Forbundets officielle hjemmeside
 Forbundets hjemmeside hos IHF
 Forbundets hjemmeside hos EHF

Håndboldforbund
Håndboldforbund

Færøernes håndboldforbund


Suba ang Sungai Capkala sa Indonesya. Nahimutang ni sa lalawigan sa Provinsi Kalimantan Barat, sa kasadpang bahin sa nasod,  km sa amihanan sa Jakarta ang ulohan sa nasod.

Ang mga gi basihan niini

Mga suba sa Provinsi Kalimantan Barat

Sungai Capkala


Kaliwatan sa insekto ang Passonomedea hopkinsi. Una ning gihulagway ni Carriker Jr. ni adtong 1944. Ang Passonomedea hopkinsi sakop sa kahenera nga Passonomedea, ug kabanay nga Philopteridae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Passonomedea

Passonomedea hopkinsi


An Rhinogobius carpenteri in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Alvin Seale hadton 1910. An Rhinogobius carpenteri in nahilalakip ha genus nga Rhinogobius, ngan familia nga Gobiidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Rhinogobius

Rhinogobius carpenteri


An Salanx ariakensis in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Kamakiche Kishinouye hadton 1902. An Salanx ariakensis in nahilalakip ha genus nga Salanx, ngan familia nga Salangidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Salanx

Salanx ariakensis


Concórdia là một đô thị thuộc bang Santa Catarina, Brasil. Đô thị này có diện tích 797,26 km², dân số năm 2007 là 67249 người, mật độ 84,3 người/km².

Tham khảo

Liên kết ngoài
 Cơ sở dữ liệu các đô thị của Brasil
Inwonertallen 2009

Đô thị bang Santa Catarina

it:Concórdia

Concórdia


Il circondario di Fürth è uno dei circondari dello stato tedesco della Baviera. Il capoluogo è Zirndorf.

Fa parte del distretto governativo della Media Franconia.

Città e comuni
(Abitanti il )

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Circondario di Fürth


Eduard Zimmermann (ur. 4 lutego 1929 w Monachium, zm. 19 września 2009 tamże) – niemiecki dziennikarz, prezenter telewizyjny i ekspert w dziedzinie bezpieczeństwa.

Życiorys
W młodości był m.in. złodziejem i handlował na czarnym rynku, za co trafił do więzienia Fuhlsbüttel w Hamburgu. Po odbyciu wyroku wyjechał do Szwecji, gdzie pracował m.in. jako dziennikarz prasowy. Po powrocie został oskarżony o szpiegostwo i znowu został skazany i uwięziony. Po uwolnieniu pracował w niemieckim radiu NDR i w stacji telewizyjnej ZDF. Był pisarzem i prezenterem takich programów jak "Aktenzeichen XY... ungelöst" i "Vorsicht, Falle! – Nepper, Schlepper, Bauernfänger", a także założycielem organizacji "Weißer Ring".

Nagrody
 1967: Adolf-Grimme-Preis za wybitne indywidualne osiągnięcia w programie "Aktenzeichen XY... ungelöst"
 1967: Goldene Kamera w kategorii Najlepszy Gospodarz za program "Vorsicht, Falle! – Nepper, Schlepper, Bauernfänger" (1964)
 1997: honorowa nagroda telewizji bawarskiej

Przypisy

Niemieccy dziennikarze
Urodzeni w 1929
Zmarli w 2009
Ludzie urodzeni w Monachium

Eduard Zimmermann


Biografia

Di famiglia zaratina, nacque in un piccolo paese delle Bocche di Cattaro nell'attuale Montenegro, dove il padre lavorava temporaneamente. Visse a Zara fino al 1922, quando con la famiglia si trasferì a Gorizia. Scoprì il futurismo a quindici anni, mentre era studente all'istituto tecnico della città, e fu influenzato nei suoi primi lavori da Giacomo Balla e Enrico Prampolini.

Nel 1928 volò per la prima volta, e l'anno successivo - quello in cui nacque l'aeropittura futurista - si mise in contatto con Filippo Tommaso Marinetti ed entrò ufficialmente nel movimento futurista.

Dopo le sue prime mostre in Italia, Marinetti lo invitò ad esporre a Parigi, nella prima mostra di aeropittori italiani: era il 1932. Divenne poi amico personale di Marinetti.

Dopo la seconda guerra mondiale rimase fedele alla poetica futurista. Dapprima esercitò a Torino, si trasferì poi a Parigi (1950-1958, in quegli anni ideò le sassintesi), poi ancora al Cairo (1962-1966), dove insegnò alla scuola d'arte italiana. Dal 1958 al 1961 insegnò Disegno e Storia dell'Arte al Liceo Scientifico "Vittorio Veneto" di Milano.

Dal 1966 fino alla morte visse a Milano. Lì cominciò a raccogliere e catalogare le carte e i documenti che lo riguardavano; nel 1999 ha donato questo suo fondo all'Archivio del '900 del Mart di Rovereto. insieme a 41 opere, cui - nell'anno della morte - faranno seguito altre 48.

Tullio Crali, per sua espressa volontà, è sepolto nel cimitero di Macerata, città conosciuta nel 1943 quando era al fronte e che continuò a frequentare e dove riposa insieme al figlio Massimo (deceduto il 3 febbraio 2008) e sua moglie Adolfina Savelli; città dove risiedono le tre nipoti Marzia, Vibia e Lavinia.

Carriera

Nel 1928 Crali volò per la prima volta. Il suo entusiasmo per il volo e la sua esperienza di pilota influenzò la sua produzione artistica. Nel 1929, attraverso Sofronio Pocarini, prese contatto con Marinetti, il fondatore del futurismo, e si unì al movimento. Nello stesso anno venne inaugurata l'aeropittura attraverso il Manifesto dell'Aeropittura, redatto da Marinetti, Balla, Depero, Prampolini, Dottori, Cappa, Colombo (noto come Fillia), Sansoni (detto Tato) e Somenzi, pubblicato nell'articolo Prospettive di volo. Nel manifesto viene riportato che «Le prospettive mutevoli del volo costituiscono una realtà assolutamente nuova e che nulla ha di comune con la realtà tradizionalmente costituita dalle prospettive terrestri»; e che «Dipingere dall'alto questa nuova realtà impone un disprezzo profondo per il dettaglio e una necessità di sintetizzare e trasfigurare tutto».

Nonostante la giovane età, Crali giocò un ruolo significativo nell'aeropittura. I suoi primi aerodipinti (1929) rappresentano aerei militari. Negli anni 1930 i suoi dipinti divengono realistici, avendo l'intento di comunicare allo spettatore l'esperienza del volo. Il suo lavoro più noto, Incuneandosi nell'abitato (1939), mostra un tuffo aereo dal punto di vista del pilota, con gli edifici sottostanti rappresentati in una prospettiva vertiginosa.

Crali espose le sue opere a Trieste e a Padova. Nel 1932 Marinetti lo invitò a Parigi per la prima mostra di aeropittura. Partecipò poi alla Quadriennale di Roma nel 1935, 1939 e 1943, e alla Biennale di Venezia nel 1940. In quel periodo Crali era alla ricerca di segni e paesaggi, che lo portarono nel 1933 a partecipare alla rassegna cinematografica romana Futuristi Scenotecnica. Nel 1936, alle Olimpiadi di Berlino, espose alla Mostra internazionale d'arte sportiva.

Le abilità declamatorie di Crali e la sua amicizia con Marinetti gli consentirono di organizzare serate futuriste a Gorizia, Udine e Trieste, dove lesse il manifesto Illusionismo plastico di guerra e perfezionamento della terra, firmato insieme a Marinetti. Pubblicò inoltre il Manifesto delle parole musicali - Alfabeto in libertà.

Opere
Tra le opere più note, oltre alle già citate Sassintesi, si possono ricordare:

 Le forze della curva, 1930 (Deposito a lungo termine. Museo d'arte moderna e contemporanea di Trento e Rovereto, Rovereto)
 Acrobazie in cielo - 1930 (Courtesy Galleria Arte Centro, Milano)
 Bombardamento notturno - 1931
 Ali Tricolori - 1932
 In decollo - 1932
 Ballelica - 1932
 Rivoluzione di Mondi - 1934 (esposta alla Biennale di Venezia e distrutta subito dopo dallo stesso Crali)
 Bombardamento Urbano - 1935
 Battaglia aerea I - 1936
 Aerocaccia II - 1936
 Volo Agitato - 1938
 Bombardamento di una fabbrica - 1938
 Architectura - 1939
 Incuneandosi nell'abitato - 1939 (noto anche come In tuffo sulla città, conservato al MART)
 Prima che si apra il paracadute - 1939 (alla galleria d'arte moderna di Udine)
 Assalto di motori - 1968
 Macchine in cielo - 1980
 Kamikaze - 1980
 Le Frecce Tricolori - 1987
 Monoplano Jonathan - 1988

Note

Voci correlate
Futurismo
Aeropittura

Collegamenti esterni

Dalmati
Artisti futuristi
Nati a Castelnuovo (Montenegro)

Tullio Crali


Ang Kōh-e Kajak ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Kōh-e Kajak (bukid), Wardak,
 Kōh-e Kajak (tagaytay), Wardak,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan

Kōh-e Kajak


Det jyske mesterskab i fodbold 1924-25 var den 27. udgave af turneringen om det jyske mesterskab i fodbold for herrer organiseret af Jydsk Boldspil-Union. AGF vandt turneringen for syvende gang. Vinderen af turneringen kvalificerede sig til Landsfodboldturneringen 1924-25.

Da turneringen var slut stod AGF og Aalborg Chang lige. I omkampen om mesterskabet vandt AGF 3-1 i Randers.
Nr. fem og seks spillede kvalifikation til næste sæson mod de to bedste hold fra JBUs A-række. Vejen SF rykkede ned efter at have tabt den afgørende kvalifikationskamp til AaB med 1-2..

JBUs Mesterskabsrække

Omkamp

Kvalifikation til Mesterrækken

Unionskampe
De ti kredsvindere i JBUs A-række mødtes i et slutspil. Vinderen af finalen mødte nr. seks fra Mesterskabsrækken, mens taberen af finalen mødte nr. fem fra Mesterskabsrækken i kampene om to pladser i Mesterskabsrækken 1925-26.

1. runde
Holstebro BK - Skive IK 7 - 2
Kolding IF - Esbjerg fB 5 - 2
Kredssemifinaler
AaB - Randers Freja| 3 - 2
Holstebro BK - Ry SK 4 - 1
Haderslev FK - Kolding IF 0 - 2
Fredericia BK - AIA 6 - 1
Kredsfinaler
AaB - Holstebro BK 11 - 0
Fredericia BK - Kolding IF 3 - 2
Finale
AaB - Fredericia BK 8 - 1. Spillet i Aarhus.

Oprykningskampe
Vejle BK - Fredericia BK 3 - 0. Spillet i Kolding.
Vejen SF - AaB 1 - 2. Spillet i Vejle.
AaB rykkede op.

Slutspil oversigt

Kilder

Øvrige kilder

 Johannes Gandil (1939): Dansk fodbold, Sportsbladets forlag.

Se også
 Danmarksmesterskabet
 Provinsmesterskabsturneringen

Fodboldturneringer i Danmark

Jyske mesterskab 1924-25 (fodbold)


An Trichophoroides albisparsus in uska species han Coleoptera nga syahan ginhulagway ni Bates hadton 1872. An Trichophoroides albisparsus in nahilalakip ha genus nga Trichophoroides, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha:
 Costa Rica.
 Honduras.
 Nicaragua.

Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichophoroides

Trichophoroides albisparsus


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Markia hystrix. Una ning gihulagway ni John Obadiah Westwood ni adtong 1844. Ang Markia hystrix sakop sa kahenera nga Markia, ug kabanay nga Tettigoniidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Colombia

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Markia
Insekto sa Kolombiya

Markia hystrix


Kabanay sa mga isda ang Ogcocephalidae. Ang Ogcocephalidae sakop sa kahanay nga Lophiiformes, kahutong nga isdangtunay, ka-ulo nga maybukobuko, ug kaginharian nga mananap. Ang kabanay nga Ogcocephalidae pagsakop 78 kaliwatan, segun Catalogue of Life.

Ang kladogram matud sa Catalogue of Life mao:

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Ogcocephalidae

Ogcocephalidae


An Protocobitis polylepis in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Zhu, Lü, Yang ngan Zhang hadton 2008. An Protocobitis polylepis in nahilalakip ha genus nga Protocobitis, ngan familia nga Cobitidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Protocobitis

Protocobitis polylepis


Biografia
Nasce a Milano da famiglia ebraica italiana, figlia del medico Marcello Cantoni (distintosi nella cura degli ebrei perseguitati) e di Mirella Ascoli. Studia alla scuola della comunità israelitica fino alla maturità classica e alla facoltà di filosofia presso l'Università Statale di Milano. Studia musica con Liliana Renzi e danza con Carla Strauss, Ben Johnson e Wendy Lynton.

La scrittura e la canzone
Come traduttrice lavora per il Saggiatore (Autoritratto a settant'anni, Simone de Beauvoir interroga Sartre sul femminismo, L'universale singolare).

Pubblica analisi di classici della musica (Carmen, 1984, Pelléas et Mélisande, 1986 - Teatro alla Scala/Mondadori), i saggi Norma - come nasce uno spettacolo (1979) e Wagner - mito, racconto, musica (1982), sui rispettivi allestimenti di Luca Ronconi, il libro per l'infanzia Lohengrin (1979), con la pittrice e scenografa Maria Antonietta Gambaro (Emme Edizioni) e poi Le Papiéroplane, con il pittore Fulvio Testa (Nord-Sud, 1981).

Milita nel Gruppo Folk Internazionale fino al 1974 e continua poi l'attività di cantautrice solista. Scrive testi di canzoni (Petit poème, CD Little Poems di Arrigo Cappelletti, 2001). Per Milva scrive brani originali e testi su musica di Mikīs Theodōrakīs e di Vangelis. Nel 2012 è autrice, compositrice e interprete del CD Elles sont venues pour dire.

L'opera lirica
Tra il 1977 e il 1979 è assistente alla regia nell'ambito dell'opera lirica, collaborando con Gianfranco De Bosio, Liliana Cavani e gli scenografi Gambaro, Frigerio, Luzzati.

I primi spettacoli che firma sono Manon (1979), Balletti del Novecento e Tane (1982).

Dal 1983 al 1986 collabora con il Teatro alla Scala.

Teatro e installazioni artistiche
Nel 1987 crea lo spettacolo Dalla sabbia dal Tempo per il Festival Internazionale di Cultura Ebraica del Salone Pier Lombardo di Milano, interpretato da Moni Ovadia, col quale realizza poi una serie di trasmissioni radiofoniche (Note spettinate, RadioDue, 1994) e altri due spettacoli: Dybbuk (1995), e Ballata di fine millennio (1996), per il Festival Brecht del Piccolo Teatro di Milano.

Con i fotografi Silvia Lelli e Roberto Masotti e il compositore Luigi Ceccarelli realizza l'installazione Bianco Nero Piano Forte, della quale firma i testi in prosa e in versi e, con gli altri autori, l'elaborazione video (Ravenna Festival 2009). Del 2000 è il cortometraggio Parquet (il Giovedì) (2000, 35') dedicato ai "Giovedì" dell'avvocato e commediografo Augusto Bianchi.

Tra il 2007 e il 2010 realizza ed espone opere a carattere figurativo: poesia visiva, libri d'arte, installazioni (Edizioni Pulcinoelefante, Galleria d'Arte Derbylius, Galleria Daniela Rallo, Politecnico di Milano).

Note

Collegamenti esterni

Scrittori italiani del XX secolo
Scrittori italiani del XXI secolo
Studenti dell'Università degli Studi di Milano
Registi teatrali italiani
Ebrei italiani
Traduttori italiani
Cantautori folk
Artisti italiani del XX secolo
Artisti italiani del XXI secolo
Videoartisti

Mara Cantoni


Venturosa là một đô thị thuộc bang Pernambuco, Brasil. Đô thị này có diện tích 338 km², dân số năm 2007 là 14985 người, mật độ 44,33 người/km².

Tham khảo

Liên kết ngoài
 Cơ sở dữ liệu các đô thị của Brasil
Inwonertallen 2009

Đô thị bang Pernambuco

Venturosa


Schronisko na Paluchu im. Jana Lityńskiego, zwyczajowo schronisko "Na Paluchu" – schronisko dla zwierząt znajdujące się przy ul. Paluch 2 w dzielnicy Włochy.

Schronisko , będące jednostką budżetową m.st. Warszawy, jest największą tego typu instytucją w mieście. Zajmuje powierzchnię 3 ha, z czego 1 ha należy do miasta, a pozostałe 2 ha są dzierżawione od Przedsiębiorstwa Państwowego "Porty Lotnicze".

Misja
Misja schroniska wyraża się w haśle: Chronimy bezdomne zwierzęta, Stwarzamy im druga szansę. Wiemy, że czują.

Schronisko jest jednym z wykonawców Warszawskiego Programu Przeciwdziałania Bezdomności Zwierząt, przygotowywanego corocznie przez Biuro Ochrony Środowiska Urzędu m.st. Warszawy.

Działalność
W schronisku całodobowo działa Biuro Przyjęć i Adopcji Zwierząt, w którym przyjmowane są zwierzęta dostarczane przez Straż Miejską i osoby prywatne. Każde zwierzę, które trafia do schroniska, jest ewidencjonowane, przechodzi badanie lekarskie oraz zostaje zaczipowane. Następnie przechodzi przez 15-dniowy okres kwarantanny.

W latach 2010–2011 odnotowano największa liczbę zwierząt przebywających w schronisku – blisko 2400 psów i kotów. Dzięki rosnącej liczbie adopcji liczba zwierząt przebywających "Na Paluchu" stale maleje. W roku 2016 przyjęto do schroniska 2489 psów i 1282 kotów. Adoptowanych zostało 1550 psów i 988 kotów, a 1003 psów i 143 koty zostały odebrane przez właścicieli. 1 grudnia 2019 w schronisku przebywało 558 psów i 66 kotów.

Procedura adopcyjna polega na wypełnieniu ankiety przedadopcyjnej i rozmowie z pracownikiem biura adopcji, a także (w wypadku psów dorosłych) na odbyciu minimum dwóch spacerów zapoznawczych i uzyskaniu pozytywnej opinii stałego opiekuna lub wolontariusza zwierzęcia. Następnie odbywa się odprawa weterynaryjna (badanie lekarskie, omówienie stanu zdrowia, informacje o szczepieniach, wystawienie książeczki zdrowia zwierzęcia, wprowadzenia danych właściciela do ogólnokrajowej bazy zwierząt zaczipowanych) oraz zawarcie umowy adopcyjnej o charakterze cywilnoprawnym.

Schronisko prowadzi akcje promocyjne i edukacyjne, które mają na celu kształtowanie właściwych postaw wobec zwierząt towarzyszących. Od 2015 roku schronisko organizuje akcję "Adoptuj Warszawiaka" – psy w asyście wolontariuszy pojawiają się w charakterystycznych miejscach Warszawy, organizowane są profesjonalne sesje fotograficzne.
W 2016 roku miała miejsce pierwsza edycja Warszawskiego Dnia Zwierząt. Na Polu Mokotowskim zgromadziło się ok. 8 tys. osób. Odbyły się wówczas warsztaty dot. behawiorystki zwierząt, profilaktyki zdrowotnej, szkolenia.
Kolejne edycje Warszawskiego Dnia Zwierząt odbywają się co roku w maju. W 2016 roku schronisko wydało edukacyjną grę planszową "Piesku, szukaj domu", ukazującą problem bezdomności zwierząt, sposób funkcjonowania schroniska i samą procedurę adopcji zwierzęcia. W 2017 roku schronisko opracowało psi "Poradnik po adopcji". W 2018 roku powstała jego kocia edycja. Poradnik w formie książeczki otrzymują wszystkie osoby adoptujące zwierzęta ze schroniska.

W schronisku pracuje 63 etatowych pracowników. Są oni podzieleni na 3 sekcje: biuro przyjęć i adopcji zwierząt, opieka bytowa i ambulatorium. W schronisku działa także 290 wolontariuszy podzielonych na 20 grup. Na czele każdej z nich stoi lider, koordynujący pracę wolontariuszy. Każde zwierzę posiada swojego wolontariusza. Nabór do wolontariatu jest prowadzony w sposób ciągły.

W 2022 roku nazwę schroniska zmieniono ze Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt na Schronisko na Paluchu im. Jana Lityńskiego.

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Strona internetowa

Paluch (Warszawa)
Obiekty budowlane w Warszawie
Organizacje w Warszawie


An Barbodes elongatus in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Oshima hadton 1920. An Barbodes elongatus in nahilalakip ha genus nga Barbodes, ngan familia nga cyprinidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Barbodes

Barbodes elongatus


Kaliwatan sa isda ang Chelidonichthys queketti. Una ning gihulagway ni Regan ni adtong 1904. Ang Chelidonichthys queketti sakop sa kahenera nga Chelidonichthys, ug kabanay nga Triglidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
kasadpang Kadagatang Indyan
 Habagatang Aprika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Kadagatang Indyan
Isdangtunay sa Habagatang Aprika
Chelidonichthys

Chelidonichthys queketti


The Kokowara were an indigenous Australian people of the state of Queensland.

Name
The ethnonym, applied to them by other tribes, namely Kokowara, means 'rough speech'. Their autonym, or word for themselves, had not been ascertained as of 1974.

Country
According to Norman Tindale, the Kokowara had some  of tribal land on the Normanby River, extending south from Lakefield to Laura and the
Laura River. Their central camping area was at a place called Daidan on the Deighton River.

Alternative names
 Kookawarra
 Coo-oo-warra
 Gugu-Warra
 Laura-Deighton tribe

Notes

Citations

Sources

Aboriginal peoples of Queensland
Far North Queensland

Kuku-Warra


"Pick Me" é uma canção gravada pelas concorrentes do reality show de sobrevivência sul-coreano Produce 101. Foi lançada como single digital em 17 de dezembro de 2015, pela empresa de entretenimento CJ E&M, juntamente com seu vídeo musical. A canção foi apresentada pela primeira vez no episódio 453 do programa M! Countdown, que foi ao ar no mesmo dia de seu lançamento. As concorrentes foram apresentadas por Jang Keun-suk, e 98 das 101 participantes apresentaram seus talentos através da canção.

A canção também foi usada nas eleições legislativas sul-coreanas, para eleger membros da Assembleia Nacional.

Estilo e composição

"Pick Me" é uma canção no estilo EDM, escrita pelo compositor veterano Kim Chang-hwan, sob seu nome artístico Midas-T.

Faixas e formatos

Desempenho nas tabelas musicais

Produce 101
Singles de 2015
Canções de 2015
Canções em coreano
Canções de K-pop

Pick Me


Caio Lecânio Basso — cônsul sufecto romano em 31
 Caio Lecânio Basso (cônsul em 64) — cônsul romano em 64 e filho do anterior
 Caio Lecânio Basso Cecina Peto — cônsul sufecto em 70 e filho do anterior

Desambiguações de antropônimos

Desambiguações de história

Caio Lecânio Basso (desambiguação)


Monastyrek (ukr. Монастирок) – wieś na Ukrainie, w obwodzie iwanofrankiwskim, w rejonie horodeńskim, nad Dniestrem.

Przypisy

Bibliografia
 , s. 808.

Wsie w obwodzie iwanofrankiwskim
Rejon horodeński

Monastyrek (obwód iwanofrankiwski)


An Itumbiara fimbriata in uska species han Coleoptera nga syahan ginhulagway ni Bates hadton 1881. An Itumbiara fimbriata in nahilalakip ha genus nga Itumbiara, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Itumbiara

Itumbiara fimbriata


An Dyenmonus nuptus in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Thomson hadton 1868. An Dyenmonus nuptus in nahilalakip ha genus nga Dyenmonus, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dyenmonus

Dyenmonus nuptus


Kahenera sa mga ito ang Pseudobagrus. Ang Pseudobagrus sakop sa kabanay nga Bagridae.

Matang nga nahiubos

 Pseudobagrus albomarginatus
 Pseudobagrus analis
 Pseudobagrus aurantiacus
 Pseudobagrus brachyrhabdion
 Pseudobagrus brevianalis
 Pseudobagrus brevicaudatus
 Pseudobagrus crassilabris
 Pseudobagrus eupogoides
 Pseudobagrus fui
 Pseudobagrus gracilis
 Pseudobagrus hwanghoensis
 Pseudobagrus kaifenensis
 Pseudobagrus koreanus
 Pseudobagrus kyphus
 Pseudobagrus medianalis
 Pseudobagrus microps
 Pseudobagrus nubilosus
 Pseudobagrus omeihensis
 Pseudobagrus ondon
 Pseudobagrus pratti
 Pseudobagrus rendahli
 Pseudobagrus sinyanensis
 Pseudobagrus taeniatus
 Pseudobagrus taiwanensis
 Pseudobagrus tenuifurcatus
 Pseudobagrus tenuis
 Pseudobagrus tokiensis
 Pseudobagrus trilineatus
 Pseudobagrus truncatus
 Pseudobagrus vachellii
 Pseudobagrus wangi

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Pseudobagrus

Pseudobagrus


Rene Ranger (ur. 30 września 1986 w Whangarei) – profesjonalny rugbysta nowozelandzki, zawodnik nowozelandzkiej drużyny . Zawodnik znany z bardzo "fizycznego" i "agresywnego" stylu gry.

Kariera

Karierę zawodniczą rozpoczął w klubie Northland w roku 2006. Zadebiutował we franczyzie Blues w roku 2009.

Na sezon 2013-14 podpisał kontrakt z drużyną Montpellier na okres trzech lat, pomimo dobrych wyników zawodnik starał się o wcześniejsze rozwiązanie kontraktu aby móc ponownie wystąpić w reprezentacji narodowej (przy selekcji brani pod uwagę są tylko zawodnicy grający w drużynach nowozelandzkich), pomimo początkowych problemów klub i zawodnik doszli w końcu do porozumienia i od sezonu 2016 Ranger reprezentował barwy North Harbour oraz Blues.

Pod koniec sezonu 2017 zawodnik postanowił powrócić do francuskiej ligi Top 14 podpisując kontrakt z zespołem Stade Rochelais, rozegrał z nią 7 meczy i pod koniec sezonu 2017/2018 wrócił do Nowej Zelandii.

Życie prywatne
18 kwietnia 2009 w Matakana, na północy Auckland miał miejsce incydent w wyniku którego Rene został oskarżony o napaść. W wyniku tej sytuacji zawodnik został zawieszony na jeden mecz przez swój klub i został skierowany na kurs radzenia sobie z alkoholem, zawodnik został oczyszczony z zarzutów w procesie sądowym.

Przypisy

Rugbyści Blues
Nowozelandzcy zawodnicy rugby union
Urodzeni w 1986
Ludzie urodzeni w Whangarei

Rene Ranger


Tobías Zúñiga Castro (10. februar 1854. – 24. juni 1918) bio je kostarikanski političar. Radio je kao diplomat i predsjednik Vlade. Svojevremeno je bio član kostarikanske Narodne partije.

Biografija
Rođen je u San Joséu 10. februara 1854. kao sin Pedra Zúñiga y Meléndez. Oženio se u 21. godini kćerkom Lorenza Montúfara, Rosariom. Također je radio i kao ministar unutrašnjih poslova u periodu od 30. aprila do 20. jula 1889. godine.

Kandidirao se za predsjednika Kostarike 1905. godine. Osim njega, u utrci su bili još i Máximo Fernández Alvarado, Bernardo Soto Alfaro, Cleto González Víquez i Ezequiel Gutiérrez Iglesias. U aprilu 1906. Fernández i Soto su u drugoj rundi podržali Castra, te su isto poručili i svojim biračima. Castro je po anketama imao velike šanse za pobjedu na izborima, ali u martu 1906. predsjednik Esquivel ga protjeruje iz zemlje. Castro, Fernandez i Soto su napustili Kostariku i otišli za New York, dok je za predsjednika izabran Cleto González Víquez.

Poslije nekog vremena, Castro se vratio iz egzila u domovinu, te je u međuvremenu i napustio politiku. Umro je u 64. godini u rodnom gradu 24. juna 1918. godine.

Reference

Rođeni 1854.
Umrli 1918.
Kostarikanski političari
Biografije, San Jose

Tobías Zúñiga Castro


An Exocentrus reticulatus in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Leon Fairmaire hadton 1896. An Exocentrus reticulatus in nahilalakip ha genus nga Exocentrus, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha:
 Mayotte.
 Madagascar.
 Seychelles.

Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Exocentrus

Exocentrus reticulatus


Fernelmont – gmina położona w prowincji Namur, w Belgii.

Historia
Gmina Fernelmont powstała z połączenia dziesięciu miejscowości Bierwart, Cortil-Wodon, Forville, Franc-Waret, Hemptinne, Hingeon, Marchovelette, Noville-les-Bois, Pontillas i Tillier. Centrum administracyjne gminy znajduje się w Noville-les-Bois.

Populacja

 Źródła: NIS, od 1806 do 1981= według spisu; od 1990 liczba ludności w dniu 1 stycznia

Według szacunków w dniu 1 stycznia 2016 całkowita populacja Fernelmont liczyła  osób. Łączna powierzchnia gminy wynosi 65,61 km², co daje gęstość zaludnienia 120 mieszkańców na km².

Przypisy

Gminy w prowincji Namur

Fernelmont


Thạnh Hòa là một xã thuộc huyện Giồng Riềng, tỉnh Kiên Giang, Việt Nam.

Địa lý
Xã Thạnh Hòa có vị trí địa lý:
Phía đông giáp thị trấn Giồng Riềng
Phía tây giáp xã Bàn Tân Định
Phía nam giáp xã Bàn Thạch
Phía bắc giáp xã Thạnh Bình.

Xã Thạnh Hòa có diện tích 21,88 km², dân số năm 2020 là 7.866 người, mật độ dân số đạt 360 người/km².

Hành chính
Xã Thạnh Hòa được chia thành 6 ấp: Kênh Tắc, Láng Quắm, Tà Ke, Trao Tráo, Tư Hạt, Xẻo Mây.

Lịch sử
Ngày 27 tháng 9 năm 1983, Hội đồng Bộ trưởng ban hành Quyết định số 107-HĐBT về việc chia xã Thạnh Hoà thành 2 xã lấy tên là xã Thạnh Hoà và xã Thạnh Bình.

Ngày 29 tháng 6 năm 2009, Chính phủ ban hành Nghị quyết số 29/NQ-CP về việc thành lập xã Thạnh Bình trên cơ sở 1.918,08 ha diện tích tự nhiên và 7.596 nhân khẩu của xã Thạnh Hòa.

Xã Thạnh Hòa còn lại 2.508,07 ha diện tích tự nhiên và 7.953 nhân khẩu.

Chú thích

Tham khảo

Thạnh Hòa, Giồng Riềng


DJ er stitting fyri "disco jockey" ið seirrni er blivi til "disc jockey".

Tónleikur

DJ


Kaliwatan sa insekto ang Trioza senecionis. Una ning gihulagway ni Giovanni Antonio Scopoli ni adtong 1763. Ang Trioza senecionis sakop sa kahenera nga Trioza, ug kabanay nga Triozidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Pransiya
Trioza

Trioza senecionis


An Neoclytus englemani in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Giesbert hadton 1989. An Neoclytus englemani in nahilalakip ha genus nga Neoclytus, ngan familia nga Cerambycidae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Neoclytus

Neoclytus englemani


The Catcher Was a Spy é um filme de drama estadunidense de 2018 dirigido e escrito por Ben Lewin e Robert Rodat, baseado no livro de Nicholas Dawidoff. Estrelado por Paul Rudd e Guy Pearce, estreou no Festival Sundance de Cinema em 19 de janeiro de 2018.

Elenco

Paul Rudd - Moe Berg
Guy Pearce - Robert Furman
Jeff Daniels - Bill Donovan
Paul Giamatti - Samuel Goudsmit
Sienna Miller - Estella Huni
Giancarlo Giannini - Edoardo Amaldi
Hiroyuki Sanada - Kawabata
Mark Strong - Werner Heisenberg
Tom Wilkinson - Paul Scherrer
Connie Nielsen
Shea Whigham - Joe Cronin
William Hope - John Kieran
Pierfrancesco Favino - Martinuzzi

Ligações externas

Filmes em língua inglesa
Filmes dos Estados Unidos de 2018
Filmes de drama dos Estados Unidos

The Catcher Was a Spy


Papa Langben er en amerikansk stumfilm fra 1919 af Marshall Neilan.

Medvirkende
 Mary Pickford som Judy Abbott
 Milla Davenport som Mrs. Lippett
 Percy Haswell som Pritchard
 Fay Lemport som Angelina
 Mahlon Hamilton som Jarvis Pendleton

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra USA
Amerikanske film fra 1919
Dramafilm fra USA

Papa Langben


Darras Hall was a railway station on the Ponteland Railway, which ran between South Gosforth and Ponteland, with a sub-branch line to Darras Hall. The station served Darras Hall in Northumberland.

The station was opened on 1 October 1913, by the North Eastern Railway. It consisted of a single timber platform, with a wooden building, and was located near to Broadway.

In the mid- and late-1920s, an unscheduled service operated from Darras Hall for colliery workers at Belsay and Wallridge. The 7½-mile line, which linked with the Ponteland Railway, was known as the Wallridge Mineral Railway.

History
The Gosforth and Ponteland Light Railway was formed in 1899, under the Light Railways Act of 1896. Construction of the line by the North Eastern Railway was authorised by Parliament in February 1901.

In March 1905, the 7-mile section from South Gosforth to Ponteland was opened to goods traffic, with passenger services commencing in June 1905.

A 11⁄4-mile extension of the branch line to the garden city of Darras Hall in Northumberland, known as the Little Callerton Railway, was authorised in 1909. Unlike the Gosforth and Ponteland Light Railway, the extension was not constructed as a light railway. Passenger services commenced between Ponteland and Darras Hall in October 1913.

In 1922, the branch line was served by six weekday passenger trains, with an additional train running on Saturday. Only three trains ran through to Darras Hall.

Demise and closure
As a result of poor passenger numbers, the station, along with the branch line closed to passengers on 17 June 1929. The line had operated passenger services between Ponteland and Darras Hall for just sixteen years at the time of closure. Darras Hall remained open for goods traffic until 2 August 1954.

References

External links

Former North Eastern Railway (UK) stations
Railway stations in Great Britain opened in 1913
Railway stations in Great Britain closed in 1929
1913 establishments in England
1954 disestablishments in England

Darras Hall railway station


Handelsembargo (Økonomiske sanktioner), betyder hindring, et handelsforbud, et delvist eller fuldstændige forbud mod handel og handel med et bestemt land, stat eller en gruppe af lande. Embargoer betragtes som stærke diplomatiske foranstaltninger, der pålægges i et forsøg på at fremkalde et givet resultat af national interesse fra det land, som det pålægges.

Embargoer betragtes generelt som juridiske handelshindringer, ikke at forveksle med blokader, som ofte anses for at være krigshandlinger  Embargoer kan betyde begrænsning eller forbud mod eksport eller import, oprettelse af kvantitetskvoter, pålæggelse af særlige vejafgifter, skatter, forbud mod fragt eller transportkøretøjer, frysning eller beslaglæggelse af fragt, aktiver, bankkonti, begrænsning af transporten af bestemte teknologier eller produkter.

Effektiviteten af sanktioner kan diskuteres, sanktioner kan have utilsigtede konsekvenser .   Økonomiske sanktioner kan omfatte forskellige former for handelsbarrie , tariffer og restriktioner for finansielle transaktioner. Fra 1995 har FN's sikkerhedsråds sanktioner været rettet mod enkeltpersoner og enheder i modsætning til tidligere årtiers omfattende embargoer.

Som reaktion på embargoer udvikler der sig ofte en lukket økonomi i et område, der er udsat for Økonomiske sanktioner. Embargoernes effektivitet står således i forhold til omfanget og graden af international deltagelse. Embargoer kan være en mulighed for nogle lande til at udvikle selvforsyning.

Politiske sanktioner
Økonomiske sanktioner bruges som et udenrigspolitiks værktøj af mange regeringer. Økonomiske sanktioner pålægges sædvanligvis af et større land mod et mindre land af en af to grunde: enten er sidstnævnte en formodet trussel mod sikkerheden i den førstnævnte nation, eller også behandler det land sine borgere uretfærdigt. De kan bruges som et tvangsmiddel til at nå bestemte politiske mål relateret til handel eller til humanitære krænkelser. Økonomiske sanktioner bruges som et alternativt våben i stedet for at gå i krig for at opnå ønskede resultater.

Referencer

Konfliktløsning

Handelsembargo


LSZ – codice aeroportuale IATA dell'aeroporto civile di Lussinpiccolo (Croazia)

Lsz


Prinses Eleonora (Eleonora Maria Josefa Rosa Philippa Michaela Gabriela Rafaela Gonzaga de Orleans e Bragança de Ligne; 20 Mei 1953) is 'n Prinses van Brasilië, lid van die Huis van Orléans-Braganza, wat deur haar huwelik, in 1981, Prinses van Ligne geword het.

Biografie

Familie
Eleonora is in Jacarezinho (Paraná) gebore in 1953, die tweede dogter en die agtste van die twaalf kinders van Pedro Henrique, Prins van Grão-Pará, destyds Prins Imperiaal van Brasilië (1909-1981) en prinses Maria Elizabeth (1914-2011).

Deur haar vader stam sy af van keiser Pedro II van Brasilië (1825-1891), terwyl sy deur haar moeder 'n agterkleindogter is van koning Ludwig III van Beiere (1845-1921). Haar ouer broer, Prins Luiz (1938-2022),) en daarna haar broer prins Bertrand (gebore in 1941), was agtereenvolgens die troonopvolgers van Brasilië.

Huwelik en nageslag
Prinses Eleonora trou in die Nossa Senhora da Gloria-du-Outeiro-kerk in Rio de Janeiro, op10 Maart 1981 met Michel de Ligne, 14de Prins van Ligne, Prins van Amblise, Prins van Épinoy en Groothertog van Spanje, Hoof van die Huis van Ligne sedert 2005, gebore in die Château de Beloeil, België, op 26 Mei 1951, oudste seun en eerste van die sewe kinders van  Antoine de Ligne, 13de Prins van Ligne (1925-2005), en Prinses Alix van Luxemburg (1929-2019) .

Die egpaar het twee kinders :

 Prinses Alice de Ligne (gebore in Brussel, op Julie 1984), sy trou in 2016 met graaf Guillaume de Dampierre (gebore in 1985) en het twee kinders: Olympia de Dampierre (2017) en Guy de Dampierre (2020);
 Prins Henri Antonio de Ligne (gebore in Brussel, op 11 Maart 1989), 'n prokureur.

Studie
Prinses Eleonora het 'n graad in geskiedenis aan die Katolieke Universiteit van Rio de Janeiro verwerf

Koninklike Titels

 20 Mei 1953 -10 Maart 1981: Haar Koninklike Hoogheid Prinses Eleonora van Orléans-Braganza ;
 10 Maart 1981 -21 Augustus 2005: Haar Koninklike Hoogheid Prinses Eleonora de Ligne, Prinses van Orléans-Braganza ;
 Sedert 21 Augustus 2005: Haar Koninklike Hoogheid die Prinses van Ligne.

Eerbewys

   Noble Dame of the Royal Order of Saint Isabel of Portugal (2012).

Verwysings

Prinsesse
Pages with unreviewed translations

Prinses Eleonora


Dayana Marisol Rodríguez Gaitan (ur. 10 grudnia 1996) – nikaraguańska zapaśniczka walcząca w stylu wolnym. Srebrna medalistka igrzysk Ameryki Środkowej w 2017 roku.

Przypisy

Nikaraguańscy zapaśnicy
Urodzeni w 1996

Dayana Rodríguez


Elektroteknik er en uddannelse, der eksisterer som civilingeniør-, kandidat- og universitetsingeniøruddannelse og fokuserer på områder inden for anvendt elektrofysik og ingeniørvidenskab, der udnytter elektricitet og elektromagnetisme.

Nogle af de klassiske områder inden for elektroteknik er telekommunikation, medicinsk teknologi, elektronik, radar og stærkstrømsteknologi. Men da elektroteknik giver så bred en uddannelse, er ting som programmering, kunstig intelligens og produktionsøkonomi nu også med.

Referencer

Elektroteknik


An Nanohammus oshimanus in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Stefan von Breuning ngan Nobuo Ohbayashi hadton 1964. An Nanohammus oshimanus in nahilalakip ha genus nga Nanohammus, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nanohammus

Nanohammus oshimanus


Kaarlo Veikko Paatero (Helsinque,  – ) foi um matemático finlandês.

Foi palestrante convidado do Congresso Internacional de Matemáticos em Oslo (1936 - Über analytische Transformationen welche zwei Paare von Randbögen ineinander überführen).

Obras
com Nevanlinna: Einführung in die Funktionentheorie, Birkhäuser 1965

Ligações externas
Curta biografia com foto

Professores da Universidade de Helsinque
Matemáticos da Finlândia
Matemáticos do século XX
Alunos da Universidade de Helsinque
Naturais de Helsínquia

Veikko Paatero


An Panulia achloraria in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Warren hadton 1894. An Panulia achloraria in nahilalakip ha genus nga Panulia, ngan familia nga Geometridae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panulia

Panulia achloraria


An Saurida normani in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Longley hadton 1935. An Saurida normani in nahilalakip ha genus nga Saurida, ngan familia nga Synodontidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Saurida

Saurida normani


Ang Cerro Codihué ngalan niining mga mosunod:

Arhentina

 Cerro Codihué (bukid sa Arhentina, Provincia del Neuquén),
 Cerro Codihué (bukid sa Arhentina, lat -38,42, long -70,98),

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Arhentina

Cerro Codihué


Kaliwatan sa insekto ang Frankliniella molesta. Una ning gihulagway ni Hermann Priesner ni adtong 1932. Ang Frankliniella molesta sakop sa kahenera nga Frankliniella, ug kabanay nga Thripidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Frankliniella

Frankliniella molesta


Talisa Rhea (ur. 7 lipca 1989 w Juneau) – amerykańska koszykarka grająca na pozycji rozgrywającej oraz rzucającej.

Po zaledwie jednym sezonie zawodowym, powróciła do USA. Podjęła dalsze studia na University of Illinois, które ukończyła w 2016 z tytułem - Masters of Sport Management. Jeszcze w tym samym roku został menadżerem do spraw operacji koszykarskich w klubie WNBA - Seattle Storm.

Osiągnięcia
Na podstawie, o ile nie zaznaczono inaczej.
 NCAA
 Laureatka Academic Excellence Award (2009)
 Zaliczona do:
 I składu:
 Pacfic-10 (2010)
 debiutantek Pacfic-10 (2008)
 Pacfic-10 All-Academic (2009, 2010)
 składu All-Pacfic-10 Honorable Mention (2008, 2009)

 Indywidualne
 Liderka PLKK w skuteczności rzutów wolnych PLKK (2013)

Przypisy

Bibliografia
 Profil na plkhistory.ugu.pl

Linki zewnętrzne
 Profil na eurobasket.com

Amerykańskie koszykarki
Koszykarki Oregon State Beavers
Koszykarki Lotosu Gdynia
Urodzeni w 1988
Ludzie urodzeni w Juneau

Talisa Rhea


Balladen om Carl-Henning é um filme de drama dinamarquês de 1969 dirigido e escrito por Sven e Lene Grønlykke. Foi selecionado como representante da Dinamarca à edição do Oscar 1970, organizada pela Academia de Artes e Ciências Cinematográficas.

Elenco

 Jesper Klein - Carl-Henning
 Paul Hüttel - Poul
 Inge Baaring - Pouls forlovede
 Edith Thrane - Carl-Hennings mor
 Ejnar Larsen - Carl-Hennings far
 Mime Fønss - Pouls mor
 Preben Borggaard - Pouls far
 John Wittig - Mejeribestyreren
 Kai Christoffersen - Fede Kai
 Suzzie Müllertz - Højskolepige
 Birgitte Rasmussen - Nancy

Filmes em língua dinamarquesa
Filmes da Dinamarca de 1969
Filmes de drama da Dinamarca

Balladen om Carl-Henning


Mile Akmadžić (ur. 1 października 1939 w Grude) – bośniacki polityk pochodzenia chorwackiego, premier Bośni i Hercegowiny od 10 listopada 1992 do 25 października 1993.

W 1965 zdobył tytuł magistra filozofii. Od 1964 do 1978 pracował dla firmy energetycznej, odpowiadając za relacje międzynarodowe, został również działaczem sportowym. W 1984 był jednym ze współorganizatorów zimowych igrzysk olimpijskich w Sarajewie, odpowiadającym za kwestie protokolarne i międzynarodowe.

Od 1978 był członkiem Prezydencji Bośni i Hercegowiny w ramach Jugosławii, od początku 1991 stając na jej czele. Od 1990 pełnił funkcję doradcy i sekretarza prezydenta Aliji Izetbegovicia. Był też chorwackim delegatem do rozmów pokojowych o Bośni i Hercegowinie. Od 1992 do 1993 pełnił następnie funkcję premiera z ramienia Chorwackiej Wspólnoty Demokratyczna w Bośni i Hercegowinie, której był wiceprzewodniczącym.

Żonaty z dentystką Mijaną, ma córkę i syna. Posługuje się językiem angielskim i niemieckim. Otrzymał liczne nagrody za działalność sportową.

Przypisy

Bibliografia

Chorwaci
Premierzy Bośni i Hercegowiny
Ludzie urodzeni w Grude
Urodzeni w 1939

Mile Akmadžić


An Amblyramphus holosericeus in uska species han Aves nga syahan ginhulagway ni Giovanni Antonio Scopoli hadton 1786. An Amblyramphus holosericeus in nahilalakip ha genus nga Amblyramphus, ngan familia nga Icteridae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Amblyramphus

Amblyramphus holosericeus


Mika Leinonen (born 5 October 1957) is a retired Swedish footballer. Leinonen made 30 Allsvenskan appearances for Djurgården and scored 0 goals.

References

Swedish men's footballers
Allsvenskan players
Djurgårdens IF Fotboll players
1957 births
Living people
Men's association football players not categorized by position

Mika Leinonen


Istraživačka biblioteka jest biblioteka koja sadrži detaljnu kolekciju građe o jednom ili više predmeta. Istraživačka biblioteka će općenito uključivati dubinski izbor materijala o određenoj temi ili skupu tema i sadržavati primarne izvore kao i sekundarne izvore. Istraživačke biblioteke se osnivaju da zadovolje istraživačke potrebe i, kao takve, opskrbljene su autentičnim materijalom sa kvalitetnim sadržajem. Istraživačke biblioteke su obično povezane sa akademskim ili istraživačkim institucijama koje su specijalizovane za tu temu i služe članovima te institucije. Velike univerzitetske biblioteke smatraju se istraživačkim bibliotekama i često sadrže mnoge specijalizirane istraživačke biblioteke. Biblioteke obezbeđuju istraživačke materijale za studente i osoblje ovih organizacija koje mogu da koriste, a također mogu objavljivati i prenositi literaturu koju proizvode ove institucije i učiniti je dostupnom drugima. Istraživačke biblioteke također mogu biti dostupne građanima koji žele da steknu dubinsko znanje o toj konkretnoj temi.

Istraživačke biblioteke suočavaju se sa jedinstvenim izazovom da istraživački materijal učine dostupnim korisnicima. Oni također moraju osigurati da nema problema vezanih za autorska prava sa njihovim materijalima, osigurati da što je moguće više materijala ima otvoren pristup i osigurati da svi njihovi materijali budu pouzdani izvori.

Neke specijalizovane istraživačke biblioteke mogu uključivati one koje su povezane s vladinim organizacijama koje mogu držati dokumente od historijskog, pravnog ili političkog značaja, ili muzičke biblioteke koje će imati knjige i časopise o muzici, kao i filmove i snimke kojima će muzičari moći pristupiti.

Istraživačke biblioteke će generalno imati materijale koji su obično nefiktivni i naučni. To je tradicionalno uključivalo knjige, periodiku, časopise, novine, rukopise i kasete. Sa dolaskom tehnologije ovo je evoluiralo i uključivalo CD-ove, DVD-ove, e-knjige, audioknjige i online kataloge istraživanja. Istraživačke bibliotečke zbirke fokusirane su na jedan ili više predmeta ili oblasti proučavanja, a dostupni materijali o tim temama obično su opsežniji i dublji od onih koji se nalaze u javnim posudbenim bibliotekama. Institucije kao što su univerziteti mogu imati više istraživačkih biblioteka u kampusu, svaka posvećena različitim fakultetima ili predmetima.

Istraživačke biblioteke mogu također objavljivati vlastita naučna istraživanja koja sprovode njihovi bibliotekari o temama po njihovom izboru.

Historija

Biblioteke su se prvi put pojavile u jugozapadnoj Aziji prije više od 5.000 godina kao spremišta za pohranjivanje pisanih izvora za pronalaženje, često pisanih na materijalima poput bambusa, gline i kasnije papirusa. Najizdržljiviji od ovih materijala bila je glina, a pločice napravljene od gline su najčešći artefakti iz starih biblioteka. Mnoge velike civilizacije izgradile su biblioteke koje su sadržavale znanje i informacije koje su se akumulirale godinama, ponekad vijekovima, i iz raznih regija.

Najstarija poznata biblioteka na svijetu iskopana je u Ebli u sjevernoj Siriji. Iskopavanje lokacije drevnog grada počelo je 1964. i arheolozi su od tada otkrili više od 20.000 glinenih ploča koje su dokumentovale ekonomski i kulturni život stanovnika grada. Arhive koje datiraju iz 3000. p. n. e. također su otkrivene 1975. Biblioteka je sadržavala naučne zapise i zapažanja o temama kao što su zoologija, mineralogija i informacije o Eblinom poslovanju i poreznim pitanjima.

Jedna od najvećih drevnih biblioteka na svijetu bila je Asurbanipalova biblioteka, koju je u 7. vijeku p. n. e. u Niveahu, u blizini današnjeg Iraka, osnovao asirski kralj Asurbanipal. Biblioteka je sadržavala oko 30.000 klinastih ploča ispisanih na više jezika koje se odnose na naučne tekstove, arhivske dokumente i vjersku građu, kao i neka djela antičke književnosti. Kralj je poslao svoje pisare u druge biblioteke u regiji da zabilježe njihov sadržaj kako bi stvorili registar sadržaja.

Vjerovatno najpoznatija biblioteka u antičkom svijetu bila je Velika Aleksandrijska biblioteka u Egiptu. Biblioteka je bila dio kraljevskog kompleksa koji je uključivao istraživačku instituciju poznatu kao Mouseion, a vjeruje se da je osnovana za vrijeme vladavine Ptolemeja I Sotera (367–283 p. n. e.) i njegovog sina Ptolemeja II Filadelfa (285–246 p. n. e.).  Postoje izvještaji da je biblioteka na svom vrhuncu imala i do 400.000 svitaka, iako postoji nesigurnost u pogledu tačnog broja i koliko su svitaka originalna djela, jer su neki od njih mogli biti kopije. Prikupljena djela pokrivala su širok spektar tema uključujući djela Homera, Herodota, Platona i Aristotela. Biblioteka je privukla naučnike iz cijelog svijeta i dovela do toga da je Aleksandrija poznata kao središte znanja i učenja.

Kongresna biblioteka SAD jedna je od najvećih i najpoznatijih istraživačkih biblioteka na svijetu. To je službena istraživačka biblioteka Kongresa Sjedinjenih Država i najstarija je savezna kulturna institucija u zemlji, osnovana 1800. Sadrži više od 170 miliona jedinica koje pokrivaju širok spektar tema iz cijelog svijeta i na 470 različitih jezika. Biblioteka ima kancelarije u inostranstvu preko kojih je u mogućnosti da nabavlja i održava materijale koji nisu lako dostupni tradicionalnim metodama nabavke.

Usluge
Istraživačke biblioteke mogu biti ili referentne biblioteke, koje ne iznajmljuju svoju građu, ili posudbene biblioteke, koje posuđuju sve ili neke od svojih fondova. Neke izuzetno velike ili tradicionalne istraživačke biblioteke su u potpunosti referentne u tom smislu, ne posuđujući svoj materijal; većina akademskih istraživačkih biblioteka, barem u SAD-u, sada posuđuje knjige, ali ne i periodiku ili drugi materijal. Knjige dostupne u istraživačkim bibliotekama mogu uključivati udžbenike, časopise i rijetke rukopise. Kako je sadržaj istraživačkih biblioteka toliko fokusiran, ponekad može postojati velika potražnja za određenim naslovima knjiga. Kako bi se osiguralo da što veći broj korisnika ima pristup knjigama koje su im potrebne, biblioteke imaju rezervne zbirke, čije su knjige dostupne samo za kratkoročne pozajmice. Ove pozajmice mogu biti u rasponu od nekoliko dana do samo nekoliko sati. Članovi također mogu dobiti pristup periodičnim publikacijama i časopisima koji zahtijevaju plaćenu pretplatu preko svojih biblioteka koje mogu koristiti za pristup primarnim istraživačkim materijalima.

Istraživačka biblioteka je često povezana sa uslugama univerziteta koje se odnose na naučnu komunikaciju, kao što je podrška časopisima otvorenog pristupa koje vodi institucija i rad institucionalnog repozitorija, kao i podrška za korišrenje repozitorijuma drugih institucija i otvorenih arhivira kroz alate za otkrivanje i akademske pretraživače kao što su BASE, CORE i Unpaywall.

Rijetke knjige i rukopisi često su vrlo vrijedni i ponekad mogu biti krhki. Oni često nisu dostupni za posudbu i može im se pristupiti samo unutar biblioteke, a ponekad i samo pod nadzorom bibliotekara. Rijetke knjige su one koje su štampane prije 1850. i od kojih i danas postoji vrlo mali broj primjeraka. One su veoma vrijedne za istraživačke svrhe jer često čine osnovu historijskih istraživanja. Imati rijetku knjigu u bibliotečkoj kolekciji vrlo je prestižno i često ukazuje na visoke standarde biblioteke u pogledu građe.

Biblioteke mogu imati i arhive starih fotografija, filmova, nota, pa čak i umjetničkih djela. Često imaju i arhive starih novina i periodičnih publikacija. Novinama se često može pristupiti putem mikrofilm uređaja, koje se koriste za pregled slika zadnjih brojeva takvih publikacija. Istraživačke biblioteke također često obezbjeđuju korisnicima osnovnu tehnološku opremu kao što su računari, skeneri i štampači da im pomognu u radu.

Ove biblioteke često sarađuju jedna s drugom kako bi dijelile resurse kroz međubibliotečke pozajmice. Ovo omogućava svakoj biblioteci da zadovolji potrebe većeg broja korisnika, a da istovremeno smanji svoje troškove. Biblioteke mogu sarađivati kako bi podijelile karakteristike troškova kao što su izvori informacija o licenciranju. Ovo je posebno važno danas, s obzirom da se od biblioteka zahtijeva da ponude više usluga za svoje korisnike uz manje resursa.

Istraživački bibliotekari
Bibliotekari u istraživačkim bibliotekama odgovorni su za čuvanje bibliotečkih kolekcija. Oni identifikuju najbolje knjige i izvore čitajući kataloge, najave izdavača i recenzije knjiga i nabavljaju ih za biblioteke. Ovi resursi su često visokog kvaliteta i dolaze iz pouzdanih izvora i izdavača. Oni također katalogiziraju i organiziraju knjige i resurse, održavaju i popravljaju knjige po potrebi. Bibliotekari mogu raditi sa kolegama u drugim institucijama kako bi podijelili resurse i poboljšali odnose između institucija.

Bibliotekari koji rade u istraživačkim bibliotekama često imaju dubinsko znanje o temama koje su u fokusu institucija u kojima rade. Stoga su u mogućnosti da odgovore na konkretnija aktualna pitanja koja bi korisnici mogli imati, a istovremeno daju savjete o najboljim resursima za pristup potrebnim informacijama. Oni provode informativne ili referentne intervjue sa korisnicima kako bi utvrdili koje informacije traže i svrhu njihovog istraživanja. To im može pomoći da usmjere korisnike na odgovarajuće baze podataka ili materijale ili u nekim slučajevima da za njih pribave te materijale iz vanjskih izvora.

Sa promjenom uloge biblioteka, uloge bibliotekara istraživača su evoluirale tako da uključuju više od pukog odabira i održavanja bibliotečke ponude i knjiga, te pomaganja korisnicima da lociraju stavke po svom izboru. Danas, bibliotekari moraju biti tehnološki potkovani kako bi mogli naučiti korisnike kako da koriste elektronske sisteme biblioteke.

Mnogi bibliotekari sprovode vlastita nezavisna istraživanja o temama koje se odnose na bibliotečko polje ili na temu samih biblioteka. Kada je biblioteka povezana sa akademskom institucijom, bibliotekari mogu čak imati kvote o tome koliko istraživanja moraju da završe i koliko radova treba da objave. Često, ovi bibliotekari moraju da ispune svoje kvote kako bi bili podobni za unapređenja ili čak za stalne pozicije u biblioteci. Istraživanje bibliotekara može pomoći da se poboljša nivo usluga koje nudi osoblje ustanove povećanjem njihovog znanja o procesu istraživanja. Sprovedeno istraživanje također može podržati rad biblioteke.

Bibliotekari također predvode projekte digitalizacije svih primarnih istraživačkih izvora koje biblioteka može imati. Ovi izvori su obično rezultat istraživačkih projekata koje sprovode bibliotekari koji su povezani sa tom institucijom. Projekti digitalizacije su često intenzivni i dugotrajni. Bibliotekari treba da identifikuju koju građu treba digitalizovati i prioritet u kojoj bi trebalo da se digitalizuje. Oni također moraju utvrditi koji će formati biti najpogodniji za materijale i čitaoce, prikupiti potrebna sredstva i dobiti prava za digitalizaciju predmeta. Zatim trebaju pripremiti originalne dokumente, da ih skeniraju ili na drugi način konvertuju i da obezbjede da su dodati svi potrebni metapodaci. Zatim moraju izvršiti provjere kvaliteta kako bi osigurali da je materijal najvišeg kvaliteta i da je pogodan za puštanje u javnost.

Buduće perspektive
S brzim napretkom tehnologije i dolaskom digitalnog doba, očekivanja korisnika se mijenjaju i od biblioteka se traži da poboljšaju svoju digitalnu infrastrukturu. Ovaj fenomen je počeo početkom 2010-ih i ubrzan je zbog pandemije COVID-19 kada su mnoge biblioteke širom svijeta fizički zatvorene, prisiljavajući korisnike da se oslanjaju isključivo na elektronsku ponudu. Biblioteke su morale da ažuriraju svoju tehnološku infrastrukturu kako bi išle ukorak s novim zahtjevima javnosti.

Prvi korak koji prosječna osoba poduzima kada provodi istraživanje nije više posjećivanje biblioteke već traženje informacija na internetu. Korisnici će steći osnovno razumijevanje teme i identificirati knjige ili materijale koji su im potrebni prije nego što kroče u biblioteku. Oni također mogu identifikovati koje biblioteke će im omogućiti najpogodniji pristup ovim materijalima putem online arhiva i kataloga. To je ono što čini efikasne projekte digitalizacije u bibliotekama i održavanje tačnih online kataloga ključnim za dalji opstanak biblioteka. Biblioteke također mogu imati funkcije na svojim web stranicama koje omogućavaju korisnicima da direktno šalju pitanja bibliotekarima putem e-pošte kako bi dobili odgovore na brz i efikasan način i također osigurali da će pitanja rješavati najkvalifikovanija osoba.

Biblioteke sada moraju imati opsežne digitalne kolekcije koje se sastoje od elektronskih časopisa, e-knjiga i virtualnih referentnih usluga. One moraju učiniti svoje kataloge dostupnim na mreži kako bi korisnici brzo utvrdili ima li biblioteka materijal koji im je potreban te kada i kako će ti materijali biti dostupni za njihovu upotrebu. Mnoge biblioteke imaju međusobno povezane sisteme koji omogućavaju korisnicima da rezervišu i pozajmljuju knjige iz pridruženih biblioteka, efektivno povećavajući veličinu njihove zbirke uz smanjenje troškova. Ovo može omogućiti bibliotekama da ponude resurse koji imaju usku privlačnost i malu potražnju, ali koji bi i dalje mogli biti korisni za pristup korisnicima.

Od biblioteka se traži da budu efikasnije kako bi zadovoljile potražnju potrošača i da bi išle ukorak sa kontinuiranim rezovima budžeta. Jedna od prednosti povećanja digitalizacije je to što omogućava veću automatizaciju tokova rada unutar biblioteka što osigurava da postanu efikasniji. Ova povećana efikasnost osigurava da su biblioteke i njihovi bibliotekari u mogućnosti da pruže uslugu najvišeg kvaliteta.

Galerija

Reference

Dodatna literatura

Vanjski linkovi
 Udruženje istraživačkih biblioteka

Vladine institucije
Vrste biblioteka

Istraživačka biblioteka


Allocapnia maria, the two-knobbed snowfly, is a species of small winter stonefly in the family Capniidae.  It is found in North America.

References

Further reading

Plecoptera

Allocapnia maria


Biografia

Ha frequentato l'Istituto Tecnico Commerciale "Raffaele Piria" di Reggio Calabria dove ha ottenuto il diploma di Ragioniere e Perito Commerciale.

Ha lavorato per circa 5 anni presso l'Agente dell'Alitalia e l'Istituto Nazionale Trasporti (INT) di Reggio Calabria.

È laureato in Economia e Commercio presso l'Università di Messina.

Nel 1965 si è trasferito a Rieti, dove tuttora risiede, ed ha insegnato per diversi anni nell'istituto tecnico commerciale, ricoprendo anche l'incarico di vicepreside.

Sin da ragazzo si è interessato di politica militando nel Movimento Sociale Italiano. Ha fatto parte della Segreteria Nazionale con Giorgio Almirante, e dell'Esecutivo Nazionale con Gianfranco Fini.

Nel 1967 è stato eletto Segretario Provinciale del Movimento Sociale Italiano a Rieti e nel 1970 Consigliere Comunale della stessa città. Quest'ultima carica è stata mantenuta per 32 anni.

Tra il 1986 e il 1992 ha ricoperto, quale economista, l'incarico di membro del Collegio Sindacale della Rai.

Rositani è stato quattro volte deputato: nel 1992 è stato eletto alla Camera con il MSI, poi in Alleanza Nazionale nell'XI, nella XII, nella XIV e nella XV legislatura. In quest'ultima occasione, in particolare, è stato eletto nella circoscrizione Lazio 2 ed è stato componente della VII Commissione (Cultura, Scienze, Istruzione e Sport) ricoprendo tra l'altro l'incarico di Vicepresidente della stessa.

Nel 1996 si era candidato alla Camera nel collegio di Rieti, ma ottenne il 47,4% dei voti e venne sconfitto dal rappresentante dell'Ulivo Pietro Carotti.

Nel 2001 è stato nuovamente eletto; lo sfidante era ancora Pietro Carotti.

È rimasto in parlamento fino al 2008.

Come rappresentante del collegio reatino, Rositani ha legato buona parte della sua carriera politica al tentativo di realizzare la ferrovia Rieti-Roma, un'infrastruttura attesa dal popolo Sabino da oltre un secolo. Rositani, insieme al collega del PDL Cicolani, riuscì nel tentativo di far inserire l'opera nella legge obiettivo del Governo Berlusconi, ma non in quello di ottenere il finanziamento necessario a far partire i lavori.

Si è interessato al mondo dello spettacolo (cinema, teatro, danza, musica), in quanto membro della Direzione Nazionale di Alleanza Nazionale come dirigente del settore dello Spettacolo.

Alle elezioni del 28 e 29 maggio 2007 è stato eletto Sindaco di Varapodio con una lista civica, fino al 2012. È stato anche Consigliere della società Stretto di Messina S.p.A., controllata in maggioranza dall'ANAS.

Consigliere di amministrazione della Rai per due mandati, dal 2009 al 2015.

Procedimenti giudiziari
Alla fine degli anni novanta è stato anche coinvolto in un presunto tentativo di corruzione da parte dell'imprenditore Maurizio Zamparini: l'ex presidente del Palermo non ha negato di avergli dato soldi (500 milioni di lire), ma ha spiegato che si trattava di un prestito. Il giudice monocratico di Rieti, ad ogni modo, lo ha assolto perché nel fatto, pur avvenuto secondo la Magistratura italiana, non ci sarebbe stata costrizione né finalità corruttiva. L'accusa sosteneva che Maurizio Zamparini avrebbe ottenuto la licenza commerciale relativa al centro EMMEZETA proprio in seguito a quella dazione di denaro. La sentenza è stata confermata in Corte d'appello e motivata "perché il fatto non sussiste". Sulla vicenda il giornalista Massimo Cavoli ha scritto un libro, intitolato Rose rosse.

Critiche

Note

Altri progetti

Collegamenti esterni

Politici di Alleanza Nazionale
Sindaci in Italia
Deputati dell'XI legislatura della Repubblica Italiana
Deputati della XII legislatura della Repubblica Italiana
Deputati della XIV legislatura della Repubblica Italiana
Deputati della XV legislatura della Repubblica Italiana
Consiglieri di amministrazione della Rai
Politici del Movimento Sociale Italiano

Guglielmo Rositani


An Haliophis guttatus in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Peter Forsskål hadton 1775. An Haliophis guttatus in nahilalakip ha genus nga Haliophis, ngan familia nga Pseudochromidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Haliophis

Haliophis guttatus


Zygmunt Pukianiec (ur.  w Permie, zm. 4 września 1966 w Bydgoszczy) – doktor medycyny, major lekarz Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, naczelny lekarz garnizonu Włocławek.

Życiorys
Syn Adolfa i Józefy z domu Piotrowskiej. W wieku dwunastu lat stracił ojca. Ukończył 8-klasowe Gimnazjum Filologiczne w Permie (1917), po czym rozpoczął studia lekarskie na tamtejszym uniwersytecie. We wrześniu 1918 roku przedostał się z matką na tereny polskie. W Wojsku Polskim od 11 listopada 1918 r., brał udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie i wstąpił do 36 pułku piechoty jako medyk kompanii sanitarnej. Wraz z pułkiem brał udział w odsieczy Lwowa i w bitwach pod Rawą Ruską, Dobrostanem, Żółkwią, Kulparkowem i Stanisławowem. W czasie walk zachorował na dur brzuszny, leczył się w Twierdzy Modlin, w której pełnił następnie obowiązki adiutanta naczelnego lekarza. Dalsza służba Zygmunta Pukiańca to praca w Stacji Kontroli Sanitarnej w Równem (na Polesiu) i Szpitalu Epidemiologicznym Nr 28 .

Na dzień 1 czerwca 1921 r., będąc w randze podporucznika, posiadał przydział do Kompanii Zapasowej Sanitarnej Nr 3. Służbę pełnił wówczas jako oficer sanitarny w Szpitalu Epidemiologicznym Nr 28 w Nowym Radomsku. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 r. (dekret L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w stopniu podporucznika, ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 111. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych – grupie medyków. Jego oddziałem macierzystym była wówczas nadal Kompania Zapasowa Sanitarna Nr 3. Do stopnia porucznika awansowany został ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1921 roku. W roku 1923 zajmował 6. lokatę w swoim starszeństwie w grupie podlekarzy, w korpusie oficerów zawodowych sanitarnych. Jako oficer nadetatowy został w 1923 roku przydzielony z korpusu osobowego oficerów zawodowych sanitarnych (VIII baon sanitarny) do 67 pułku piechoty, na stanowisko młodszego lekarza pułku. Odkomenderowany został wówczas na studia, a naukę pobierał na Uniwersytecie Warszawskim. W 1924 roku zajmował 5. lokatę pośród poruczników – podlekarzy w swoim starszeństwie (w grupie oficerów zawodowych sanitarnych), pozostając na etacie przejściowym w 67 pułku piechoty (ewidencyjnie przynależał wciąż do 8 batalionu sanitarnego i nadal studiował na Uniwersytecie Warszawskim). We wrześniu 1924 r. został oddelegowany do 14 pułku piechoty z Włocławka, w którym objął stanowisko młodszego lekarza. Dyplom obronił na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego w dniu 11 lipca 1925 r., uzyskując tytuł doktora medycyny. We włocławskim pułku służył do wybuchu II wojny światowej.

W roku 1928 porucznik doktor Zygmunt Pukianiec przynależał do kadry oficerów służby zdrowia i pełnił służbę w 14 pułku piechoty z Włocławka na stanowisku lekarza. Zajmował w tym czasie 4. lokatę w swoim starszeństwie, wśród poruczników z grupy lekarzy. Z dniem 1 listopada 1930 r., po przejściu w stan spoczynku ppłk. lek. Ewarysta Wąsowskiego, został naczelnym lekarzem włocławskiego garnizonu.

Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego opublikowanym w dniu 3 grudnia 1930 r. został awansowany do rangi kapitana, ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 22. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych (grupie lekarzy). W roku 1932, piastując stanowisko lekarza 14 pułku piechoty, zajmował już 21. lokatę w swoim starszeństwie. Na ogłoszonej (zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych) w dniu 31 stycznia 1934 r. liście starszeństwa korpusu oficerów sanitarnych zajmował 25. lokatę w starszeństwie, pozostając nadal na stanowisku lekarza 14 pp (w czerwcu tegoż roku była to już 24. lokata w swoim starszeństwie i jednocześnie 178. lokata łączna wśród kapitanów korpusu sanitarnego). W 1934 r. był wykładowcą higieny na dywizyjnym kursie instruktorskim dla oficerów 4 Dywizji Piechoty, powołanym przy 14 pp, a w roku 1935 uczestniczył w kursie z zakresu OPLG.

Do stopnia majora został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 28. lokatą w grupie lekarzy korpusu oficerów służby zdrowia. Na dzień 23 marca 1939 r. pełnił funkcję starszego lekarza 14 pułku piechoty, zajmując w tym okresie 27. lokatę w swoim starszeństwie. W roku 1939 mjr Zygmunt Pukianiec przekazał na rzecz Funduszu Obrony Narodowej 10 obligacji pożyczki narodowej wraz z kuponami na łączną sumę 500 zł.

Podczas kampanii wrześniowej pełnił funkcję naczelnego lekarza 14 pułku piechoty. Brał udział w walkach toczonych przez pułk na terenie korytarza pomorskiego. Zgodnie z rozkazem bojowym dowódcy pułku, ppłk. dypl. Włodzimierza Brayczewskiego, w dniu 2 września rozwinięto punkt opatrunkowy i sanitarny we dworze Mełno. Wkrótce w punkcie tym ulokowanych zostało około 20 ciężko rannych żołnierzy, nad którymi opiekę sprawowali mjr. lek. Zygmunt Pukianiec oraz ksiądz kapelan Józef Gołąb. Tutaj mjr Pukianiec osobiście, bez żadnej pomocy sanitariuszy, opatrywał rannych, a ks. kapelan udzielał ostatniej posługi. 3 września wojska niemieckie zajęły dwór i otaczający go park, a wszyscy znajdujący się tam żołnierze polscy, wraz z naczelnym lekarzem, kapelanem i całą izbą chorych, dostali się do niewoli. Major Pukianiec początkowy okres swej niewoli spędził w stalagu I B Hohenstein, a następnie w oflagach II B Arnswalde (Choszczno) i II C Woldenberg. W stalagu został lekarzem obozowym, a podczas pobytu w oflagu II B prowadził oddział zakaźny szpitala dla jeńców radzieckich (znajdujący się na terenie stalagu II B). Będąc jeńcem oflagu w Woldenbergu pełnił obowiązki kierownika przychodni lekarskiej (w oflagu tym zachorował na dur plamisty).

Po wyzwoleniu z oflagu powrócił do Włocławka i pracował w swoim gabinecie lekarskim oraz w państwowej służbie zdrowia (uzyskał specjalizację w pediatrii). Zajmował stanowisko kierownika sekcji sanitarnej włocławskiego koła PCK, był lekarzem pracowników PKP, radnym Miejskiej Rady Narodowej we Włocławku oraz przewodniczącym Komisji Zdrowia. Wykładał na kursach sanitarnych PCK i pracował jako lekarz szkolny w Gimnazjum Ziemi Kujawskiej. Był również członkiem Polskiego Związku Filatelistów. Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej pracował jako lekarz w Kasie Chorych i Ubezpieczalni Społecznej oraz pełnił obowiązki lekarza szkolnego w Gimnazjum im. Marii Konopnickiej i Liceum im. ks. Jana Długosza.

Rodzina
Zygmunt Pukianiec był żonaty z Aleksandrą z domu Henszel, z którą miał dwóch synów: Zbigniewa Bohdana Zygmunta (ur. 13 kwietnia 1926 w Łodzi) i Leszka Adolfa (ur. 18 lutego 1928 we Włocławku) oraz córkę Danutę Aleksandrę (ur. 18 lutego 1928 we Włocławku). W czasie okupacji jego żona podpisała volkslistę i po wojnie nie została zrehabilitowana przez Sąd Grodzki we Włocławku, co było przyczyną ich rozwodu. Jego drugą żoną została Jadwiga Kawecka – wdowa po Teodorze Kaweckim, podporuczniku rezerwy 1 pułku lotniczego, zamordowanym wiosną 1940 r. w Katyniu.

Major lekarz Zygmunt Pukianiec zmarł w 1966 roku w Bydgoszczy i pochowany został na włocławskim Cmentarzu Komunalnym (sektor 26-6-217).

Ordery i odznaczenia
 Srebrny Krzyż Zasługi (19 marca 1937)
 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
 Srebrny Medal za Długoletnią Służbę
 Brązowy Medal za Długoletnią Służbę
Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej
 Odznaka Honorowa "Orlęta"
 Medal "PCK Zasłudze" klasy IV

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Absolwenci Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego
Jeńcy Oflagu II B Arnswalde
Jeńcy Oflagu II C Woldenberg
Lekarze związani z Włocławkiem
Ludzie urodzeni w Permie
Majorowie lekarze II Rzeczypospolitej
Odznaczeni Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita)
Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921
Odznaczeni Odznaką Honorową Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej
Odznaczeni odznaką pamiątkową "Orlęta"
Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)
Odznaczeni Srebrnym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita)
Oficerowie 14 Pułku Piechoty Ziemi Kujawskiej
Pochowani na Cmentarzu Komunalnym we Włocławku
Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska)
Urodzeni w 1898
Zmarli w 1966

Zygmunt Pukianiec


フウチョウソウ科(フウチョウソウか、Cleomaceae)は双子葉植物の科。世界の熱帯・亜熱帯に分布する草本または木本(一部つる性)、40属900種前後からなる。

日本に自生するのはギョボクだけで、鹿児島県以南に生育する。またセイヨウフウチョウソウ(クレオメ)などが観賞用に栽培され、野生化もしている。香辛料として利用されるケッパー(ケーパー、セイヨウフウチョウボク)もこの科に含まれる。

アブラナ科に近縁で、クロンキスト体系の分類ではともにフウチョウソウ目とする。からし油配糖体を含む点もアブラナ科と共通。またアブラナ科とフウチョウソウ科をともに食草とできるチョウもいる。葉は単葉または掌状複葉で互生。花は4数性で左右相称、子房上位で多くは両性、総状花序をつける。雄蕊は4本ないし多数あり、長くてよく目立つものが多い。果実は蒴果、液果など。

形態的には、アブラナ科に似た蒴果をつける草本からなるフウチョウソウ亜科と、液果をつける熱帯産木本を中心とするギョボク亜科(ギョボク、ケッパーなど)に分けられ、これらを別科とする考えもある(学名としては前者[フウチョウソウ科]がCleomaceae、後者[ギョボク科またはフウチョウボク科]がCapparaceaeとなる)。

APG植物分類体系では、従来フウチョウソウ科とされていた一部の種(属一覧を参照)を別の科としている。また第2版までは残り大部分をアブラナ科に含めていた(これら全体で単系統となるが、内部の系統関係が不明確だったため)。APG植物分類体系第3版では再度アブラナ科と分離し、上記2亜科を独立の科としている。

属一覧

旧フウチョウソウ亜科 Cleomoideae
Buhsia
フウチョウソウ(クレオメ)属 Cleome - セイヨウフウチョウソウ
Cleomella
Dactylaena
Gynandropsis
Haptocarpum
Oxystylis
Physostemon
Podandrogyne
Polanisia
Wislizenia

旧ギョボク亜科 Capparidoideae(APG IVではフウチョウボク科となる)
Apophyllum
Atamisquea
Bachmannia
Belencita
Borthwickia
Boscia
Buchholzia
Buhsia
Cadaba
フウチョウボク属 Capparis -ケッパー
Cladostemon
ギョボク属 Crateva
Cristatella
Dactylaena
Dhofaria
Dipterygium
Euadenia
Forchhammeria
Isomeris
Keithia
Maerua
Morisonia
Neothorelia
Niebuhria
Podandrogyne
Poilanedora
Puccionia
Ritchiea
Steriphoma
Stixis
Thilachium
Tirania

その他(APG分類体系では別科とする)
Koeberlinia⇒Koeberliniaceae科
Pentadiplandra⇒Pentadiplandraceae科
Setchellanthus⇒Setchellanthaceae科(以上アブラナ目)
Physena⇒Physenaceae科(ナデシコ目)

参考文献
Haston, E.; Richardson, J. E.; Stevens, P. F.; Chase, M. W.; Harris, D. J. (2007). A linear sequence of Angiosperm Phylogeny Group II families. Taxon 56(1):7-12.

ふうちようそうか

フウチョウソウ科


An Linophrynidae in uska familia han Actinopterygii. An Linophrynidae in nahilalakip ha ordo nga Lophiiformes, classis nga Actinopterygii, phylum nga Chordata, ngan regnum nga Animalia. An familia nga Linophrynidae in naglalakip hin 29 ka mga species, sumala ha Catalogue of Life.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Linophrynidae

Linophrynidae


Rémy Descamps (born 25 June 1996) is a French professional footballer who plays as a goalkeeper for Ligue 1 club Nantes.

Career

Paris Saint-Germain
Descamps joined the Paris Saint-Germain Youth Academy in 2013. In 2016, he reached the UEFA Youth League final with the club's U19 side. Descamps signed his first professional contract with the Paris Saint-Germain senior side in May 2016.

In January 2018, Descamps was loaned to Ligue 2 side Tours. He made his debut for Tours in a 2–1 Coupe de France away win to Chartres on 6 January 2018, playing the full 90 minutes. During his loan spell, he made 21 appearances for the club in all competitions.On 21 August 2018, Descamps signed a three-year contract extension with Paris Saint-Germain, before being loaned to Clermont for a season without an option to buy.

Charleroi
In August 2019, Descamps signed for Charleroi, replacing Rémy Riou, who was transferred away to Caen.

Nantes
On 23 June 2021, Descamps joined returned to France to sign for Ligue 1 club Nantes. He penned a three-year deal at the club.

Career statistics

Honours
Paris Saint-Germain U19
 Championnat National U19: 2015–16
 UEFA Youth League runner-up: 2015–16

Nantes
Coupe de France: 2021–22

References

External links

1996 births
Living people
Men's association football goalkeepers
French men's footballers
Lille OSC players
Tarbes Pyrénées Football players
Clermont Foot players
Paris Saint-Germain F.C. players
Tours FC players
R. Charleroi S.C. players
FC Nantes players
Ligue 2 players
Championnat National 2 players
Championnat National 3 players
Belgian Pro League players
French expatriate men's footballers
French expatriate sportspeople in Belgium
Expatriate men's footballers in Belgium
Footballers from Lille

Rémy Descamps


Tỉnh Canta () là một tỉnh thuộc vùng Lima của Peru. Tỉnh Canta có diện tích 1687 km², dân số thời điểm theo điều tra dân số ngày 11 tháng 7 năm 1993 là 10996 người. Tỉnh lỵ đóng ở Canta.

Chú thích

Tham khảo

Tỉnh của vùng Lima
Tỉnh của Peru

Canta (tỉnh)


Biografia
Si laureò in medicina presso l'Università degli studi di Catania nel 1880 e successivamente si trasferì all'Istituto di Fisiologia dell'Università di Torino, avendo ricevuto l'incarico di assistente, insieme al palermitano Gabriele Buccola, del prof. Angelo Mosso. A Torino studiò i muscoli lisci.

Dopo appena 6 mesi, tornò a Catania per tenere il corso di Fisiologia, per il quale due anni dopo diventò ordinario. Il suo campo di ricerca comprendeva: il diabete, la termoregolamentazione, il chimismo della digestione, la tossicologia e la diffusione capillare; inoltre fu tra i primi a considerare la Fisiologia in maniera autonoma rispetto all'Anatomia descrittiva, creando una vera scuola Fisiologica catanese, per la quale riuscì ad ottenere i locali di via Androne. Si interessò anche di Neurologia, Istologia e terapia.

Fu Rettore dal 1896 al 1898 e ristrutturò il vecchio cronicario in rovina dell'Albergo dei poveri nel moderno Ospedale Garibaldi, che in seguito ospitò numerose cliniche universitarie. Fu durante il suo rettorato che il senatore Luigi Gravina cedette gratuitamente il diritto d'uso sull'Isola Lachea ed i faraglioni di Aci Trezza, tuttora in gestione al CUTGANA dell'Università di Catania. Sempre sotto il suo rettorato, fu lanciata l'opera di recupero dell'Archivio Storico dell'università, che permise di raccogliere tutta la documentazione dell'ateneo a partire dal Seicento.

Altri progetti

Rettori dell'Università degli Studi di Catania
Professori dell'Università degli Studi di Catania

Andrea Capparelli


Kaliwatan sa isda ang Eustomias danae. Una ning gihulagway ni Clarke ni adtong 2001. Ang Eustomias danae sakop sa kahenera nga Eustomias, ug kabanay nga Stomiidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Kadagatang Pasipiko
Eustomias

Eustomias danae


Ang Cerro Nazareno ngalan niining mga mosunod:

Arhentina

 Cerro Nazareno (bungtod sa Arhentina), Provincia de Corrientes,

Mehiko

 Cerro Nazareno (bungtod sa Mehiko), Estado de Zacatecas, Sombrerete,

Peru

 Cerro Nazareno (bukid), Pasco,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Arhentina
Pagklaro paghimo ni bot Mehiko
Pagklaro paghimo ni bot Peru

Cerro Nazareno


Berthelot Lake is a freshwater body of Berthelot Township, in the Senneterre territory, in La Vallée-de-l'Or Regional County Municipality (RCM), in the administrative region of Abitibi-Témiscamingue, in the province of Quebec, in Canada.

Forestry is the main economic activity of the sector. Its surface is generally frozen from the beginning of December to the end of April.

The hydrographic slope of Lake Berthelot is difficult to access as it does not have a nearby forest road. Only the road R0808 passes far north side, south of Maserès Lake; and a branch of this route beginning northwest of Faillon Lake serves the South Sector between the Mégiscane River and the Canadian National Railway.

Geography

Toponymy
Formerly, this lake was named "lake of the islands". The term "Berthelot" is a family name of French origin.

The toponym "lac Berthelot" was formalized on December 5, 1968, by the Commission de toponymie du Québec when it was created.

Notes and references

See also

La Vallée-de-l'Or
Lakes of Abitibi-Témiscamingue
Nottaway River drainage basin

Berthelot Lake