George Lucas Alves de Paula (Diadema, 24 de maio de 1996), também conhecido como Georginho de Paula ou simplesmente Georginho, é um basquetebolista brasileiro que atualmente defende o Ratiopharm Ulm

Iniciou a carreira em competições de base em clubes de São Bernardo do Campo, transferindo-se para o Pinheiros em 2013. Com destaque nas competições de base, ele foi observado por olheiros da National Basketball Association (NBA) e pauta do DraftExpress. Mais tarde, integrou o elenco do Paulistano, assumindo o protagonismo do clube que conquistaria o vice-campeonato do Novo Basquete Brasil de 2016–17. Na temporada seguinte, assinou contrato com Houston Rockets e atuou pelo Rio Grande Valley Vipers, clube filiado da franquia norte-americana. No entanto, retornou ao Paulistano e depois se transferiu para o São Paulo. Na temporada 2019–2020, Georginho obteve boas atuações e foi destaque nacional conquistando cinco prêmios da Liga Nacional de Basquete, incluindo o MVP da décima segunda edição do Novo Basquete Brasil.,em 2021 depois de mas uma boa temporada pelo São Paulo acertou a Sua Transferência para o Franca Basquete.

Carreira
Georginho disputou competições de base pelo Pinheiros. Em 2015, destacou-se na Liga de Desenvolvimento de Basquete, competição vencida pelo Pinheiros. No mesmo ano, foi observado por olheiros da National Basketball Association (NBA); o DraftExpress, um dos principais website da liga norte-americana, indicou-o como uma das apostas para o draft daquela temporada. No ano seguinte, mudou-se para o Paulistano. O atleta, que era pouco utilizado em seu clube formador, tornou-se um dos protagonistas do Paulistano na temporada de 2016–17, quando conquistou o vice-campeonato do Novo Basquete Brasil.

Durante o segundo semestre de 2017, Georginho assinou em definitivo com o Houston Rockets; contudo, foi dispensado no mês seguinte. Apesar disso, integrou o elenco do Rio Grande Valley Vipers, clube filiado dos Rockets na G-League, onde ele disputou dez partidas antes de retornar para o Paulistano em 2018. Em junho de 2019, transferiu-se para o São Paulo junto com Desmond Holloway, Jefferson William, Renan Lenz e Shamell Stallworth, integrando assim um dos maiores investimentos do país para a temporada 2019–20. Em sua apresentação, elogiou o projeto e exaltou o histórico com Cláudio Mortari. O atleta estreou pela equipe no triunfo sobre o Basquete Osasco pelo Campeonato Paulista, prosseguindo na competição até a eliminação na semifinal. Já na décima segunda edição do Novo Basquete Brasil, estreou com um triplo-duplos na vitória sobre o Corinthians. Mais tarde, repetiu o feito nos triunfos contra Universo/Brasília, Flamengo, Paulistano e São José. Com esses resultados, ele estabeleceu novos recordes na competição: o atleta com maior número de triplo-duplos e o primeiro a conquistar esta marca em sequência. Apesar da interrupção e o cancelamento da temporada devido à pandemia de COVID-19, Georginho foi condecorado com várias premiações individuais. A Federação Paulista de Basketball atribuiu os prêmios de "destaque" e "melhor amador" da temporada. Já a Liga Nacional de Basquete reconheceu as boas atuações do atleta com cinco troféus, incluindo o "King of The Season", título atribuído ao MVP (melhor atleta).

Em 31 de julho de 2023, Georginho foi anunciado como reforço do Ratiopharm Ulm, da Alemanha, porém ele ainda não se despedirá do Sesi Franca Basquete, pois defenderá o Franca na Copa Intercontinental, que acontecerá de 21 a 24 de setembro, em Singapura.

Seleção Brasileira
A Confederação Brasileira de Basquete (CBB) divulgou em 21 de agosto de 2023, a lista com os 12 atletas convocados para a Copa do Mundo. Dentre os nomes o de Georginho.

Bibliografia

Ligações externas

 Perfil  no Basketball-reference.com
 Perfil  no DraftExpress.
 Perfil no website oficial da Liga Nacional de Basquete.
 Perfil no website oficial da Federação Paulista de Basketball.

Naturais de Diadema
Basquetebolistas de São Paulo
Basquetebolistas do Brasil
Basquetebolistas do São Paulo Futebol Clube

Georginho de Paula


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Orchetypus rugifrons. Una ning gihulagway ni Waterhouse ni adtong 1914. Ang Orchetypus rugifrons sakop sa kahenera nga Orchetypus, ug kabanay nga Chorotypidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Sri Lanka

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Sri Lanka
Orchetypus

Orchetypus rugifrons


Vurberk () je naseljeno mjesto u sastavu općine Duplek, regija Podravska, Slovenija.

Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazio se u sastavu stare općine Maribor.

Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Vurberk je imao 452 stanovnika.

Napomena: Do 1982. iskazivano pod imenom Vumpah.

Reference

Vanjski linkovi

Naselja u Sloveniji
Naselja u Podravskoj regiji

Vurberk


Ang Dag ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Dāg, lanaw nga anhianhi, Wilāyat-e Nīmrōz,

Polonya

 Dąg, lungsod, Województwo Warmińsko-Mazurskie, Powiat ostródzki,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan
Pagklaro paghimo ni bot Polonya

Dag


One More Light World Tour foi a nona turnê da banda norte-americana Linkin Park, que promovia seu sétimo álbum de estúdio, One More Light (2017). Tendo iniciado em maio de 2017, a turnê visitou um total de 21 cidades na América do Sul e Europa. A fase norte-americana da turnê foi cancelada pela banda em 21 de julho de 2017, após a morte do vocalista Chester Bennington no dia anterior. Em 3 de outubro, a banda com uma nota oficial, cancelou a etapa final da turnê no Japão, que estava previsto para novembro de 2017.

Antecedentes
A partir de outubro de 2016, a banda anunciou várias participações em festivais de música na Argentina, França e Alemanha. Ao longo do resto do ano, mais apresentações foram reveladas. Em março de 2017, um trailer promocional foi disponibilizado no YouTube, para promover concertos autônomos no Reino Unido. Em seguida a banda realizou vários concertos promocionais e entrevistas à imprensa.

A banda anunciou a turnê norte-americana com um trailer cômico que foi lançado no site Genius. O trailer mostrava o rapper americano Machine Gun Kelly sendo entrevistado, e Bennington e Shinoda intervindo e pedindo que ele saísse em turnê com eles, fazendo-o deixar a entrevista felicíssimo. Outro vídeo cômico, para promover os shows em parceria com a banda americana Blink-182, chamada "Welcome to Blinkin Park", mostrava um casal que se conhecera no aplicativo Tinder levando as bandas Linkin Park e Blink-182 em seu primeiro encontro, para diminuir o constrangimento.

Os ingressos da fase norte-americana foram vendidos através do novo programa "Verified Fan" da Ticketmaster, uma iniciativa para ajudar a prevenir a revenda de ingressos. A banda anunciara que US$ 1 de cada ingresso vendido seria doado para o "Music for Relief", uma fundação de caridade que ajuda sobreviventes de catástrofes naturais e de proteção ambiental. Cada ingresso também dava direito a uma cópia física ou digital do último álbum da banda.

Comentando sobre a então futura turnê, o guitarrista Brad Delson afirmou:
Nossos fãs sabem quanto amor colocamos em nossos shows ao vivo. Eles sabem o quanto nós gostamos da conexão quando tocamos a canção favorita de um fã no palco. O conteúdo emocional e sonoro deste novo lote de canções vai trazer toda uma nova dimensão para o show."
Em 20 de julho de 2017, Chester Bennington morreu aos 41 anos de idade. A causa da morte foi  suicídio por enforcamento, dentro de sua casa em Palos Verdes Estates, Califórnia, nos Estados Unidos. Sua última apresentação com a banda foi em 6 de julho de 2017, na Barclaycard Arena em Birmingham, Inglaterra. Devido à sua morte, o status das datas restantes da turnê foi posto em dúvida. No dia seguinte, a Live Nation anunciou que a fase norte-americana seria cancelada, e que os fãs seriam reembolsados pelos ingressos comprados.

Setlist

América do Sul
Sequência de instrumental (contendo elementos de "Fallout" e "Roads Untraveled")
"The Catalyst" (contendo elementos de "War")
"Wastelands"
"Talking to Myself"
"Burn It Down"
"One Step Closer"
"Castle of Glass" (contendo o remix de Mike Shinoda)
"Good Goodbye"
"Lost in the Echo"
"Battle Symphony"
"New Divide"
"Breaking the Habit"
"Crawling" (versão de piano)
"Leave Out All the Rest"
"Somewhere I Belong"
"What I've Done"
"In the End"
"Faint"
"Numb" (contém versos de "Numb/Encore")
"Heavy"
"Papercut"
"Bleed It Out"

Europa
Sequência de instrumental (contendo elementos de "Fallout" e "Roads Untraveled")
"Talking to Myself"
"Burn It Down"
"The Catalyst"
"Wastelands"
"One Step Closer"
"Castle of Glass" (contendo o remix de Mike Shinoda, contém versos de "A Place for My Head")
"Good Goodbye"
"Lost in the Echo"
"Battle Symphony"
"New Divide"
"From the Inside"
"Invisible" (contém versos de "Hands Held High")
"Waiting for the End" (contém versos de "Remember the Name")
"Breaking the Habit"
"One More Light"
"Crawling" (versão de piano)
"Leave Out All the Rest"
"A Place For My Head"
"Somewhere I Belong"
"What I've Done"
"In the End"
"Faint"
Encore

Shows completados

Shows cancelados

Turnês de Linkin Park
Turnês musicais de 2017

One More Light World Tour


Raoul Pablo Rodriguez (født 1. februar 1963 i Ann Arbor, Michigan, USA) er en amerikansk tidligere roer.

Rodriguez var en del af den amerikanske firer uden styrmand, der vandt sølv ved OL 1988 i Seoul. Bådens øvrige besætning var Thomas Bohrer, Richard Kennelly og David Krmpotich. Den amerikanske båd sikrede sølvmedaljen efter en finale, hvor Østtyskland vandt guld, mens Vesttyskland fik bronze. Det var det eneste OL, Rodriguez deltog i.

Rodriguez vandt desuden en VM-sølvmedalje i firer uden styrmand i 1989.

OL-medaljer
 1988:  Sølv i firer uden styrmand

Referencer

Eksterne henvisninger

Roere fra USA
Personer fra Michigan

Raoul Rodriguez


Sibirere () er en sovjetisk film fra 1940 af Lev Kulesjov.

Medvirkende
 Aleksandra Kharitonova som Valja
 Aleksandr Kuznetsov som Serezja
 Aleksandr Pupko som Petja
 Marija Vinogradova som Galka
 Daniil Sagal som Aleksej

Referencer

Eksterne henvisninger

Sovjetiske film fra 1940
Dramafilm fra Sovjetunionen

Sibirere


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Tafalisca gnophos. Una ning gihulagway ni Otte, D. ug Perez-gelabert ni adtong 2009. Ang Tafalisca gnophos sakop sa kahenera nga Tafalisca, ug kabanay nga Gryllidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Tafalisca

Tafalisca gnophos


The New Balance Nationals Outdoor is a high school track and field meet in the United States. Since 1990, the National Scholastic Athletic Foundation has organized a national invitational championship meet in the United States and has been the host of many national records.

The meet is held at North Carolina Agricultural and Technical State University in Greensboro, North Carolina on the third weekend in June each year.

Notable athletes

Sarah Brown
Jessica Beard
Sydney McLaughlin

Meet records

Boys

Girls

References

External links

 New Balance Nationals Outdoor website
 New Balance Nationals Outdoor Records Page

High school track and field competitions in the United States
Track and field in North Carolina
Annual track and field meetings
High school sports in North Carolina
Sports in Greensboro, North Carolina

New Balance Nationals Outdoor


Dragoljub Đuričić bio je jugoslavenski rock muzičar rođen 1953. godine u Cetinju, Crna Gora. Živio i radio je u Srbiji. Poznat je po tome što je svirao bubnjeve u svojim solo muzičkim projektima i kao "session" muzičar. Također, nastupao je i sa raznim rock grupađma i solistima u bivšoj Jugoslaviji poput: YU Grupa, Leb i Sol, Kerber, kao član prateċe grupe Zdravka Čoliċa, Nikole Čuturila i Đorđa Balaševića.
Dobitnik je brojnih pozorišnih i muzičkih nagrada za svoje dugogodišnje umjetničko stvaralaštvo. Preminuo je 15. 3. 2021. godine u bolnici "Dragiša Mišović" u Beogradu od posljedica koronavirusa.

Biografija i muzička karijera
Tokom ranih 1970-ih u Herceg Novom sa svojim školskim drugovima osnovao je prvu grupu pod nazivom "The End", a zatim grupe "Kruna" u 1972. Poslije toga se pridružio grupi "Exodus", a krajem iste godine je osnovao svoju grupu "Veritas", sa kojom je ubrzo  postao poznat u lokalnim muzičkim krugovima.
Napravio je prve studijske snimke kao član grupe Bokelji, s kojom je snimio album sa tradicionalnim pjesmama iz Dalmacije.
Godine 1975. preselio se u Beograd u pokušaju da dalje napreduje u muzičkoj karijeri. Tu se susretao se beogradskim muzičarima koji su se okupljali u kafani Šumatovac. Ubrzo zatim je otišao na koncertnu turneju po Sovjetskom Savezu kao član prateċe muzičke grupe za nekoliko jugoslavenskih pop pjevača. Godine 1976. pridružuje se grupi "Ribelli" s kojom nastupa širom Jugoslavije, prateċi gotovo sve popularne pjevače pop i rock muzike tog vremena  poput: (Zlatko Pejaković, Dušan Prelević, Kemal Monteno, Arsen Dedić, Gabi Novak, Lola Novaković, Bisera Veletanić i mnogi drugi). Godine 1977. grupi se pridružio pjevač Dado Topić nakon čega mijenjaju ime grupe u "Mama-Coco" na čelu sa Vladom Nikodijevićem. Godine 1978. grupa "Mama-Coco" prati Zdravka Čolića na do tada najvećoj muzičkoj turneji u Jugoslaviji pod nazivom "Putujući zemljotres". Povodom te turneje snimljen je i prvi muzički film u tadašnjoj Jugoslaviji pod istoimenim nazivom.

Krajem 1978. postao je član YU grupe, sa kojima je naredne godine snimio album Samo napred.... Zatim 1981. prebacuje se u Leb i Sol sa kojima je snimio tri studijska albuma: Sledovanje (1982), Kalabalak (1983), Tangenta (1984) i jedan koncertni album Akustična trauma (1982). Sa grupo Leb i sol je proveo dva i po mjeseca na turneji po SAD sa KPGT pozorištem.
Pozorištna grupa KPGT je izvodila predstavu pod nazivom Oslobođenje Skoplja, u režiji Ljubiše Ristića, u kojoj je Đuričić odigrao ulogu ludog Vane.
Nakon toga je tri godine svirao u hard rock grupi Kerber sa kojima je snimio tri stufijska albuma: "Seobe" (1986), "Ljudi i bogovi" (1988), "Peta strana sveta" (1990) i koncertni album "121288" (1989).
Tokom vremena provedenog sa grupom Kerber, Đuričić je radio i sa drugim umjetnicima različitih profila. Jedan od njih je bio i Rambo Amadeus, alternativni rock muzičar sa kojim je Đuričiċ svirao 1986. godine, a koji je u to vrijeme započeo svoju muzičku karijeru. Dragoljub Đuričić je na njihovim nastupima uživo svirao na bubnjevima, a Rambo Amadeus gitaru i pjevanje. Na ovim koncertima Rambo Amadeus je umjesto mikrofona koristio megafon.
Godine 1990. se opet vratio u Leb i Sol sa kojima je naredne godine ponovo svirao u SAD, jedan od njihovih koncertnih nastupa u muzičkom klubu CBGB u New York City-u zabilježen je na uživo albumu Live in New York iz 1991.
Tokom ovog perioda je radio i sa pjevačem tekstopiscem Đorđem Balaševićem, svirajući bubnjeve na njegovom albumu Jedan od onih života ... i postajući član njegove prateće grupe.
Snimio je preko 70 albuma, kao studijski muzičar, kao član raznih grupa u kojima je svirao. U njegovoj muzičkoj karijeri svirao je više od 6000 koncerata kako širom bivše Jugoslavije, tako i Evrope i SAD. Od 1997. godine bio je vođa orkestra koji je pratio najpopularnijeg pjevača na Balkanu Zdravka Čoliċa.
Njegov prepoznatljiv način sviranja u kojem je uvijek postojala ravnoteža između emocija i tehnike učinile su ga vrlo uglednim među samim muzičarima kao i ljubiteljima kvalitetne muzike. Njegova osobna komunikativna priroda pomogla mu je da postane jedan od najpopularnijih jugoslavenskih muzičara u cjelini. Dragoljub Đuričić je jedan od rijetkih bubnjara u bivšoj Jugoslaviji koji je bubnjeve stavio u prvi plan svrstavajuċi ih time u grupu vodećih solo muzičkih instrumenata.

Jednom prilikom je izjavio da:

O njegovoj izvođačkoj muzičkoj vještini najbolje govori članak koji se pojavio u britanskom listu "The Independent":

Krajem 1997. počeo je da održava koncerte na kojima je svirao sa bubnjarom beogradske alternativne rock grupe Darkwood Dub Lavom Bratušom, perkusionistom Urošom Šećerovim i poznatim glumcem i bubnjarom Bogdanom Diklićem.
Početkom 1998. osnovao je grupu "Two Drums & Percussion" koja do kraja iste godine prerasta u grupu "The Drums Company". Grupa doživljava veliki uspjeh tokom koncertne turneje po Srbiji i Crnoj Gori, nakon čega su uslijedili pozivi sa raznih svjetskih festivala.
Tokom 1998. godine Đuričić je još jednom svirao na koncertnoj turneji Zdravka Čolića kao član njegove prateċe grupe.
Sa holandskim kompozitorom Laurensom van Rooyenom sudjelovao je 2006. godine u spektaklu pod nazivom "Dance-Opera" u Amsterdamu koji je organizovala izdavačka kuċa ORFEO.
Trenutno priprema operetu za bubnjeve, trubu i glas pod nazivom "Balkan Avalanche".

Muzika za balet
Komponirao je muziku za balet "Dr. Jekyll i Mr. Hyde" izveden u Narodnom pozorištu u Beogradu, koji je bio nagrađen kao najbolja pozorišna predstava.

Muzika za pozorište
Napisao je muziku za pozorišne predstave:
 Zapali me
 Alisa u zemlji čuda
 Anitina čarobna soba
 Art  (sve četiri predstave u režiji Alise Stojanović)
 Cyrano de Bergerac (režija Bule Goncić )
 Reservoir Dogs (režija Omar Abu El Rub)
 Policajci (režija Darijan Mihajlović)
 Djetinjarije (režija Dušan Petrović)
 "Popcorn" i "Bliže" (u obje predstave koautor muzike sa Kokijem Dimuševskim).
 Kao bubnjar nastupao je u pozorišnoj predstavi "Kako je divan taj prizor" u režiji Ljubivoja Tadića.

DJ muzika
Nastupao je sa italijanskim D.J. Spankox (Agostino Karollo) i holandskim D.J. Jeroene Post.

Dadaizam
Na Festivalu Evropske Radiodifuzije Trans Dada (Dada), koji se direktno prenosio na oko 50 radio stanica u svijetu, Dragoljub Đuričić je nastupao sa dna rimskog bunara na Kalemegdanu  sa pozorišnim rediteljem i multimedijalnim umjetnikom Arsenijem Jovanoviċem, i dobijaju veoma dobre kritike iz svijeta dadaizma.

Politički angažman
Tokom demonstracija u Srbiji 1996/1997. predvodio je grupu od 30 bubnjara koja je dala tempo maršu demonstranata. Svirao je na središnjem trgu pred oko milion ljudi koji su u znak protesta protiv tadašnje vlasti izašli na ulice Beograda.
Krajem februara 1998. godine Đuričić je u beogradskom Sava Centru održao koncert sa: bubnjarima Urošem Šećerovim, Lavom Bratušom, St. George String Orchestra, kompozitorom Zoranom Erićem, horom i dvadeset mladih bubnjara. Sa predstavom, hodanjem u sali i na sceni, izvođači su podsjetili publiku na proteste iz 1996-1997. Krajem 1999. godine Đuričić se pridružio grupi ekonomista političke stranke G17 Plus kao savjetnik za kulturu i učestvovao je u izbornoj kampanji Demokratske opozicije Srbije 2000. godine.
U organizaciji Narodnog pokreta Otpor, svirao je na koncertu pripremljenom u čast 2000. pravoslavne Nove godine pred oko 200.000 ljudi, što je zapravo bio početak kraja režima Slobodana Miloševiċa.

Nakon svrgavanja Slobodana Miloševića, Đuričić je nastupao sa grupom mladih bubnjara, otvarajući pozorišni spektakl u Cirihu i Ljetnji jazz festival u Kumanovu. Snimio je svoj drugi solo album za bubnjeve, "Ritam slobode" sa svojom grupom Drum Company, koju čine: Maša Božović, Lav Bratuša i Ivan Dimitrijević. Na albumu su svirali brojni gosti: flutista Bora Dugić, Gudački kvartet Belotti, violinista Dobrica Vasić i drugi. Na albumu Đuričić se predstavio kao autor raznovrsnog muzičkog materijala.

Nagrade
 1982 godina, "Vilage Voys" - prestižna nagrada za najbolju muziku za predstavu Off Broadway;
 Estradna nagrada Jugoslavije (dvostruki dobitnik);
 Nagrada Narodnog pokreta Otpor - "Najtraženiji umjetnik".

Reference

Vanjski linkovi

 Službena web stranica

Rođeni 1953.
Biografije, Cetinje
Srpski muzičari
Jugoslavenski muzičari
Crnogorski muzičari
Jugoslavenski bubnjari
Umrli 2021.

Dragoljub Đuričić


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Monneacris fascipes. Una ning gihulagway ni Christiane Amédégnato ug Marius Descamps ni adtong 1979. Ang Monneacris fascipes sakop sa kahenera nga Monneacris, ug kabanay nga Acrididae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Amazonas
Monneacris

Monneacris fascipes


Hi-Tech (også kendt som Psycore, Hi-Tech Psytrance og Hitek Psy) er en stilart fra psytrance som blev født i de tidlige til midt 2000'er ud fra dark psytrance, med elementer fra full-on. Musikalsk er hi-tech mærkbart hurtigere end nogen andre former for psytrance, med BPM'er som spænder fra 150 til så hurtig som 230 BPM. Hi-Tech understreger det glitchlige lyddesign fra dets forældregenrer, hvor det udnytter morphingsynth-linjer og mystiske lyde som fremkalder en futuristisk eller fremmed atmosfære.

En væsentlig debat eksisterer inden for psytrance-fællesskabet, om hvorvidt psycore er en udløber fra hi-tech eller ganske enkelt bare er et andet navn. I tankegangen som tror psycore er en unik undergenre, er psycore ofte defineret som at være mere støjende og indarbejder flere indflydelser fra hardcore, hvor det ofte udnytter elementer fra industrial og endda noise i dets lyddesign.

I midt 2010'erne, begyndte eksperimentel hardcore og flashcore-kunstnere såsom Rotteen og Atomhead at indarbejde elementer fra hi-tech i deres lyd.

Referencer

Musikgenrer

Hi-Tech


Ang Departamento de Junin ngalan niining mga mosunod:

Arhentina

 Departamento de Junín (munisipyo sa Arhentina, Provincia de Mendoza),
 Departamento de Junín (munisipyo sa Arhentina, Provincia de San Luis),

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Arhentina

Departamento de Junin


La Repubblica Socialista di Bosnia ed Erzegovina (in lingua serbocroata: Socijalistička Republika Bosna i Hercegovina/Социјалистичка Pепублика Босна и Херцеговина) fu una delle sei repubbliche che costituirono la Repubblica Socialista Federale di Jugoslavia. Era un predecessore dell'attuale Stato della Bosnia ed Erzegovina ed esistette tra il 1945 e il 1992. La capitale fu Sarajevo, che rimase tale anche dopo l'indipendenza.

Il governo della Bosnia ed Erzegovina era, fino al 20 dicembre 1990, nelle mani della Lega dei Comunisti di Bosnia ed Erzegovina.

I confini della RS di Bosnia Erzegovina erano quasi identici a quelli che la Bosnia aveva durante il periodo di dominio austro-ungarico che durò fino al 1918. Quell'anno la Bosnia divenne parte del Regno di Jugoslavia e durante quel periodo il territorio fu diviso tra le banovine (dal 1929). Quando si formò la RS di Bosnia ed Erzegovina, comprendeva quelli che furono i territori della maggior parte della banovina del Vrbas, la parte occidentale della banovina della Drina, la parte nord-occidentale della banovina della Zeta e le parti orientali della banovina della Sava e del Litorale.

Nome
Nell'aprile 1945 il suo nome fu ufficializzato come Stato federale della Bosnia ed Erzegovina, come unità costituente della Jugoslavia Democratica Federale. In seguito alle elezioni, appena terminata la guerra nel 1945, la Jugoslavia cambiò il suo nome in Repubblica Federativa Popolare di Jugoslavia, il 29 novembre 1945, e con la promulgazione della costituzione jugoslava del 1946, due mesi dopo, a gennaio, anche le sue unità costitutive cambiarono il loro nome. La Bosnia Erzegovina divenne così nota come Repubblica Popolare di Bosnia ed Erzegovina.

Questo sistema costituzionale è durato fino alla costituzione jugoslava del 1963. Il 7 aprile 1963, la Jugoslavia fu ricostituita come Repubblica Socialista Federale di Jugoslavia, e la Bosnia Erzegovina cambiò il suo nome in Repubblica Socialista di Bosnia ed Erzegovina.

Dopo l'indipendenza, il 1º marzo 1992, il Paese fu rinominato in Repubblica di Bosnia ed Erzegovina. In seguito all'accordo di Dayton, in vigore, nel 1997 è diventato semplicemente uno stato federale noto come Bosnia ed Erzegovina.

Storia

Periodo jugoslavo
Nel 1946, la Repubblica Popolare di Bosnia-Erzegovina fu fondata come una delle repubbliche costituenti della Repubblica Popolare Federale di Jugoslavia. Il nuovo regime comunista di Belgrado impose le proprie politiche e la propria ideologia ai membri della Federazione, e la Bosnia si trovò costretta a chiudere scuole ed istituzioni tradizionali musulmane.

Nel secondo dopoguerra, a causa della sua posizione geografica centrale e strategica all'interno della Federazione Jugoslava, la Bosnia fu scelta come una base per lo sviluppo dell'industria militare per la difesa, contribuendo ad un'importante concentrazione di armi e personale militare sul territorio bosniaco. Tuttavia, l'esistenza della Bosnia come repubblica jugoslava fu prevalentemente pacifica e prospera. Essendo una delle repubbliche più povere nei primi anni cinquanta, si risollevò subito dal punto di vista economico sfruttando le sue ampie risorse naturali per stimolare lo sviluppo industriale. La dottrina comunista jugoslava della "fratellanza e unità" era adatta alla società multietnica della Bosnia che, grazie al sistema di tolleranza imposto dalla Federazione, prosperò culturalmente e socialmente.

Sebbene fosse considerata come politicamente stagnante dalla Federazione tra gli anni cinquanta e sessanta, l'élite politica bosniaca iniziò ad assumere maggior potere ed influenza negli anni settanta. Mentre lavoravano all'interno del sistema comunista, politici come Džemal Bijedić, Branko Mikulić e Hamdija Pozderac rinforzarono e proteggerono la sovranità della Bosnia-Erzegovina e i loro sforzi si rivelarono fondamentali durante il turbolento periodo successivo alla morte di Josip Broz Tito nel 1980, e sono oggi considerati come alcuni dei primi passi verso l'indipendenza bosniaca.

Nel 1963, la Bosnia assunse il nome di Repubblica Socialista di Bosnia ed Erzegovina.

Negli anni sessanta, i musulmani bosgnacchi iniziarono ad essere riconosciuti con un'identità nazionale a partire dal censimento del 1961, riconfermata da una dichiarazione del Comitato centrale bosniaco fatta nel 1968. Nel 1971 i musulmani formavano la più grande singola componente della popolazione bosniaca. Durante i successivi venti anni, le popolazioni serbe e croate diminuirono in seguito alle emigrazioni.

Nel 1978, Sarajevo, la capitale della RS di Bosnia ed Erzegovina, fu selezionata per ospitare i XIV Giochi olimpici invernali del 1984, vincendo contro Sapporo (Giappone) e Göteborg (Svezia).

Instabilità politica
In seguito alla morte di Tito, la Federazione entrò in un periodo di instabilità politica ed economica, e molti cittadini come quelli di Serbia e Croazia iniziarono a mostrare sentimenti nazionalisti e desideri di rinnovamento. In Bosnia, il governo repubblicano fu messo sotto le pressioni delle autorità centrali che chiedevano una risposta al crescente nazionalismo tra i bosniaci ma la repubblica non rimase indifferente davanti a questa situazione.

Uno degli eventi più controversi fu il cosiddetto processo di Sarajevo del 1983 quando, sotto una forte pressione dalla leadership serba, l'élite bosniaca usò la propria influenza per assicurare le condanne di numerosi nazionalisti bosniaci: il pretesto iniziale fu la pubblicazione da parte di Alija Izetbegović del libro La dichiarazione islamica, un'opera letteraria considerata dal regime comunista come un approccio radicale verso gli ideali socialisti jugoslavi favorevoli alla soppressione del nazionalismo e alla punibilità di chi andava contro di essi. Questi processi erano molto frequenti nel regime comunista e i politici bosniaci usavano questi per riaffermare la loro opposizione politica alle tendenze nazionaliste serbe e, in particolare, alle politiche di Slobodan Milošević, che cercava di annullare gli emendamenti costituzionali degli anni settanta che garantirono ai Bosniaci lo status di etnia costituente.

Con la caduta del comunismo nell'Europa orientale e l'inizio della dissoluzione della Jugoslavia, la vecchina dottrina comunista della tolleranza iniziò a perdere la propria forza e si creò l'opportunità per gli elementi nazionalisti di aumentare la loro influenza.

Le prime elezioni multipartitiche del 1990 in Bosnia-Erzegovina furono vinte da partiti etnici: il Partito d'Azione Democratica, il Partito Democratico Serbo e l'Unione Democratica Croata di Bosnia ed Erzegovina. Dopo le elezioni, i tre partiti formarono un governo di coalizione e dividettero il potere in base a motivi etnici, cosicché la Presidenza della RS di Bosnia-Erzegovina fu affidata ad un Bosniaco, la Presidenza del Parlamento a un Serbo-bosniaco e la Presidenza del Consiglio ad un Croato-bosniaco

Dopo che la Slovenia e la Croazia dichiararono la loro indipendenza dalla Repubblica Socialista Federativa di Jugoslavia nel 1991, la Bosnia-Erzegovina dichiarò la propria sovranità nell'ottobre dello stesso anno e organizzò un referendum per l'indipendenza nel marzo del 1992, in base ad una decisione presa dal Parlamento bosniaco dopo che i membri Serbo-bosniaci avevano lasciato l'assemblea per protesta.

Nel 1991 sorsero spontaneamente numerose "Regioni autonome serbe" nelle aree della Bosnia a maggioranza serba. L'Armata Popolare Jugoslava iniziò ad essere usata dal governo per sostenere militarmente e in segreto i Serbo-bosniaci inviando armi da Belgrado. Nell'agosto dello stesso anno, il Partito Democratico Serbo iniziò a boicottare gli incontri della Presidenza e nell'ottobre successivo rimosse i suoi deputati dall'assemblea bosniaca per creare una "Assemblea nazionale serba" con sede a Banja Luka.

Successivamente, la situazione politica dei Balcani divenne sempre più instabile e la Bosnia-Erzegovina iniziò ad essere più vulnerabile. Fu discussa anche la suddivisione del territorio bosniaco in un incontro tra il nuovo presidente croato Franjo Tuđman e il corrispettivo serbo Slobodan Milošević: nel novembre del 1991 sorsero due "comunità" croate nel nord e nel sud-ovest della Bosnia-Erzegovina, sulla falsariga di quelle serbe.

Indipendenza
Nonostante gli oppositori avessero invitato la popolazione serbo-bosniaca al boicottaggio, il referendum fu tenuto ugualmente il 29 febbraio e il 1 marzo 1992: L'affluenza fu del 64-67% e il 98% dei voti era favore dell'indipendenza, dichiarata ufficialmente il 5 marzo 1992 dal parlamento.

L'organizzazione del referendum e l'omicidio di due Serbo-bosniaci durante la processione di un matrimonio a Sarajevo il giorno prima del voto furono usati dalla leadership politica serbo-bosniaca come pretesto per iniziare proteste in strada. La situazione continuò a peggiorare e il clima di tensione sfociò in una vera e propria guerra in Bosnia ed Erzegovina.

La RS di Bosnia ed Erzegovina fu rinominata in "Repubblica di Bosnia ed Erzegovina" l'8 aprile 1992, perdendo l'aggettivo "Socialista". Il nuovo governo stabilì un sistema multipartitico ed iniziò la transizione verso il capitalismo. La repubblica, sotto la guida di Alija Izetbegović, dichiarò la propria indipendenza dalla RSFJ nel 1992.

Leader

Segretari
Segretario del Consiglio antifascista della liberazione popolare di Bosnia ed Erzegovina
Vojislav Kecmanović (25 novembre 1943 – 26 aprile 1945)
Segretari del Presidium dell'Assemblea Popolare
 Vojislav Kecmanović (26 aprile 1945 – novembre 1946)
Đuro Pucar (novembre 1946 – settembre 1948)
Vlado Šegrt (settembre 1948 – marzo 1953)
Segretari dell'Assemblea Popolare
 Đuro Pucar (dicembre 1953 – giugno 1963)
Ratomir Dugonjić (giugno 1963 – 1967)
Džemal Bijedić (1967–1971)
Hamdija Pozderac (1971 – maggio 1974)
Segretari della presidenza
 Ratomir Dugonjić (maggio 1974 – aprile 1978)
Raif Dizdarević (aprile 1978 – aprile 1982)
Branko Mikulić (april 1982 – 26 aprile 1984)
Milanko Renovica (26 aprile 1984 – 26 aprile 1985)
Munir Mesihović (26 april 1985 – april 1987)
Mato Andrić (april 1987 – aprile 1988)
Nikola Filipović (april 1988 – aprile 1989)
Obrad Piljak (aprile 1989 – 20 dicembre 1990)
Alija Izetbegović (20 dicembre 1990 – 8 aprile 1992)

Capi del governo

Primo ministro di Bosnia ed Erzegovina (parte del governo jugoslavo)
Rodoljub Čolaković (7 marzo 1945 – 27 aprile 1945)
Primi ministri
 Rodoljub Čolaković (27 aprile 1945 – settembre 1948)
 Đuro Pucar (settembre 1948 – marzo 1953)
Segretari del Consiglio esecutivo
 Đuro Pucar (marzo 1953 – dicembre 1953)
Avdo Humo (dicembre 1953 – 1956)
Osman Karabegović (1956–1963)
Hasan Brkić (1963–1965)
Rudi Kolak (1965–1967)
Branko Mikulić (1967–1969)
Dragutin Kosovac (1969 – aprile 1974)
Milanko Renovica (aprile 1974 – 28 aprile 1982)
Seid Maglajlija (28 aprile 1982 – 28 aprile 1984)
Gojko Ubiparip (28 aprile 1984 – aprile 1986)
Josip Lovrenović (aprile 1986 – aprile 1988)
Marko Ceranić (aprile 1988 – 20 dicembre 1990)
Jure Pelivan (20 dicembre 1990 – 8 aprile 1992)

Note

Altri progetti

Bosnia ed Erzegovina
Storia della Bosnia ed Erzegovina


Samuel Sawaji Green Jr. (born January 5, 1990) is a Japanese American professional basketball player who last played for the Yokohama Excellence of the B.League in Japan.
He was selected by the Akita Northern Happinets with the 14th overall pick in the 2012 bj League draft.

Career statistics

Regular season

|-
| align="left" | 2012–13
| align="left" | Akita
| 9 || 1 || 3 || .778|| – || .500 || 0.9 || 0.2 || 0.1 || 0 ||  1.8
|-
| align="left" | 2013–14
| align="left" | Osaka
| 22 || 1 || 10.4 || .529 || – || .400 || 1.6 || 0.2 || 0.5 || 0 ||  3.7
|-
| align="left" | 2013–14
| align="left" | Tokyo CR
| 16 || 9 || 12.6 || .400 || .000 || .286 || 3.1 || 0.6 || 0.4 || 0 ||  3.4
|-
| align="left" | 2014–15
| align="left" | Gunma
| 42 || || 6.6 || .592|| .000 || .700 || 1.5 || 0.3 || 0.1 || 0 ||  2.2
|-
| align="left" | 2015–16
| align="left" | Toyama
|31 || ||4.6 ||.377 ||.143 ||.600 ||.8 ||.2 ||.1 ||.0 ||1.9
|-
| align="left" | 2016–17
| align="left" | Iwate
| 50||2 ||7.6 ||.465 || ||.621 ||1.6 ||.3 ||.1 || .0|| 2.2
|-
| align="left" | 2017–18
| align="left" | Shiga
|20 || ||3.9 ||.421 ||.000 ||.500 || .5|| .1||.1 ||.0 ||0.8
|-
| align="left" | 2018–19
| align="left" | Saitama
|55 ||16 ||14.5 ||.460 ||.341 ||.726 ||2.8|| .7||.4 ||.0 ||5.5
|-
| align="left" | 2019–20
| align="left" | Tokyo CR
|27 ||8 ||18.7 ||.492 ||.275 ||.533 ||3.3|| 1.5||.5 ||.0 ||5.4
|-

Playoffs

|-
|style="text-align:left;"|2015–16
|style="text-align:left;"|Toyama
| 5 ||   ||2.80  || .556   || 1.000 || .500 ||1.0 ||1.0 || 0|| 0 ||2.4
|-

References

1990 births
Living people
Akita Northern Happinets players
Gordon State College alumni
Gunma Crane Thunders players
Iwate Big Bulls players
Japanese men's basketball players
Japanese people of American descent
American men's basketball players
American sportspeople of Japanese descent
Osaka Evessa players
Saitama Broncos players
Shiga Lakes players
Tokyo Cinq Rêves players
Tokyo Hachioji Bee Trains players
Toyama Grouses players
Yokohama Excellence players
Sportspeople from Yokosuka, Kanagawa

Samuel Sawaji Jr.


La gavardina è la casacca utilizzata dai fantini del Palio di Asti durante la corsa.

Significato
La parola proviene dal genovese "gabanin-a" cioè piccolo gabbano (piccola tunica), a sua volta mutuata dall'arabo "qaba", che si riferiva ad un corto mantello spesso usato dai beduini.

Storia
Le prime tracce di questo vocabolo si trovano nei documenti di presentazione dei partecipanti al Palio alla fine del XVII secolo.
Il regolamento del Palio del 1688 infatti, definisce l'intero equipaggiamento del "paggio", che oltre a non dover avere più di ventun anni, deve essere ben distinguibile dagli altri partecipanti essendo la corsa antica disputata nelle ore del tramonto.

Oltre ad avere una gavardina ed un "bonetto" (copricapo) con piuma dello stesso colore della piuma presente sulla testa del cavallo, il paggio indossava gli speroni ed era munito di "sborello" (un frustino) di "due rasi ed un terzo" (circa un metro e mezzo di lunghezza)  formato da due corde intrecciate con un filo di rame.
Nel periodo del XVIII secolo, in cui vi fu la preponderante partecipazione delle confraternite alla corsa del Palio, la gavardina riprese i colori della divisa delle confraternite.
Così il paggio della Confraternita dell SS.Annunziata, indossava una "gavardina bleu con gallone d'oro " o quello della SS.Trinità una "gavardina rossa guarnita d'oro".

Nel XIX secolo, con l'avvento francese, la corsa perse la maggior parte dei profondi significati religiosi e sociali che fino a quel momento aveva mantenuto.
Il governo francese laicizzò la festa ed alle partecipazioni delle confraternite, si affiancarono quelle dei reggimenti militari. Alla gavardina venne preferita una divisa, il più delle volte militare, su cui veniva appuntata una coccarda con i colori di appartenenza.

Solamente nel XX secolo, con la riproposta degli antichi statuti e privilegi dei Savoia la gavardina venne riutilizzata ed è tuttora la casacca dei fantini del Palio di Asti.

Note

Bibliografia
 Pier Luigi Bassignana (a cura di). Il palio di Asti. Torino, Ed. Umberto Allemandi, 2004, ISBN 884221227X
 Luigi Baudolin. Il Palio di Asti. Torino, Ed. AEDA, 1970
 don Alfredo Bianco. Asti Medievale. Asti, Ed. Cassa di Risparmio di Asti, 1960
 Comitato Palio Rione S. Martino / S. Rocco. Il Borgo San Martino San Rocco nella storia di Asti. Ed. Comitato Palio SMSR, Asti, 1995
 Natale Ferro. Antichi cronisti astesi. Alessandria, Ed. dell'Orso, 1990, ISBN 88-7694-061-8
 Nicola Gabiani. Il Palio di Asti. allegato ad "Alexandria, rivista mensile della provincia", Asti, 1931
 Giovanni Giraudi. Con gli sbandieratori il Palio di Asti nel mondo. Asti, Tipografia Arti Grafiche, 1988
 Venanzio Malfatto. Il Palio di Asti: storia, vita, costume. Madonna dell'Olmetto, Ed. AGAM, 1989
 Gianfranco Monaca. Asti: San Secondo dei mercanti - Un contributo per la mitologia della città. Cavallermaggiore, Ed. Gribaudo, 1997
 Stefano Robino. Rievocazioni e attualità di Santa Maria Nuova in Asti: cenni storici, artistici, liturgici. Asti, Ed. Tipografia moderna, 1936
 Lodovico Vergano. Il palio di Asti: cronache e documenti. Asti, Scuola Tipografica S. Giuseppe, 1969

Voci correlate
Confraternite e Compagnie al Palio di Asti
Vittorie al Palio di Asti

Palio di Asti

Gavardina


Giuditta e Oloferne è un dipinto a olio su tela (145x195 cm) realizzato nel 1602 circa dal pittore italiano Caravaggio.

Storia e descrizione
Il dipinto, conservato nella Galleria nazionale di arte antica di Roma, fu commissionato dal banchiere Ottavio Costa, che lo raccomandò caldamente ai suoi eredi nel suo testamento. In questo quadro Caravaggio rappresenta l'episodio biblico della decapitazione del condottiero assiro Oloferne da parte della vedova ebrea Giuditta, che voleva salvare il proprio popolo dalla dominazione straniera. Giuditta è raffigurata intenta a decapitare Oloferne con una scimitarra, mentre alla scena assiste la vecchia serva, Abra, che sorregge con le mani il drappo contenente il cesto nel quale va conservata la testa.

Nel ruolo di Giuditta venne raffigurata forse la cortigiana Fillide Melandroni, amica dell'artista. Studi recenti, invece, propongono convincentemente come modella della Giuditta la cortigiana romana Maddalena Antognetti.
Non ci sono molti elementi che contribuiscono a rendere nota l'ambientazione della scena, lo sfondo è scuro, è presente un panneggio rosso in alto a sinistra e una parte minima del letto su cui giace Oloferne. Caravaggio è rimasto fedele al clima dell'episodio biblico, facendo decapitare il generale con una daga mediorientale, ma ha anche attualizzato la scena, poiché l'abbigliamento di Giuditta è quello tipico delle donne a lui contemporanee; è possibile che il pittore si sia anche ispirato ad ambientazioni sacre di tipo teatrale rappresentate a Roma e comunque il pittore, ricevute commissioni più importanti e passato da una visione statica ad una dinamica, come ad un aspetto più drammatico della scena, accentuata dal fondo nero e dalla luce che rivela i contrasti dei volti e gli stati dell'animo, doveva aver certamente ripreso considerazioni sugli affetti ed i moti d'animo di ascendenza leonardiana diffusi dal lombardo Giovan Paolo Lomazzo e gli studi sulla fisiognomica e la gestualità, che stavano tanto alla base del teatro quanto della stessa pittura.

Il pittore fissa l'acme emotiva nell'immagine di Oloferne: lo sguardo vitreo farebbe supporre che sia già morto, ma lo spasmo e la tensione dei muscoli indurrebbero a pensare il contrario. Giuditta, invece, sembra adempiere al suo compito con molta riluttanza: le braccia sono tese, come se la donna volesse allontanarsi il più possibile dal corpo di Oloferne, e il suo volto è contratto in un'espressione mista di fatica e orrore. Accanto a Giuditta, Caravaggio ha inserito una serva molto vecchia e brutta, come simbolico contraltare alla bellezza e alla giovinezza della vedova. In questo modo l'autore sottolinea (con un artificio artistico legato alla fisiognomica, caro anche a Leonardo) le differenze tra le due figure e fa risaltare maggiormente la prima, che incarna grandi valori morali.

Infatti, la poca credibilità di Giuditta come vedova e la tensione fisica minima con cui ella, turbata, taglia la testa ad Oloferne, confermano il forte valore simbolico di tale rappresentazione, diversamente, per esempio, dal dipinto di Artemisia Gentileschi, con il medesimo soggetto, dove l'azione è più mossa, è una vera lotta fra i due sessi, risolta dalla grande pittrice in senso più personalistico (venne stuprata da un amico del padre). Infatti Giuditta, presentata come simbolo di salvezza che Dio offre al popolo ebraico, assurge anche a simbolo della Chiesa stessa e del suo ruolo salvifico, ulteriormente testimoniato dal colore bianco della camicia della donna, che evoca la purezza. Tuttavia non va ignorato, sempre in senso simbolico sia il fatto che il volto di Oloferne è un possibile ritratto del pittore, sia l'interpretazione in chiave simbolico-psicologica, in cui l'orrore e l'urlo di spavento e di dolore del generale, sono una rappresentazione, appunto simbolica, della paura e della castrazione, che la decapitazione (spesso presente nell'opera del Caravaggio) evoca in modo drammatico.

Dall'analisi radiografica si può evincere che in una prima raffigurazione Giuditta era a seni nudi, ma non è chiaro se Caravaggio abbia voluto seguire una tradizione iconografica che vedeva nella nudità un senso di eroismo e di purezza connesso con il sacro (Giuditta nuda è presente in statuine, come quella di alabastro di Konrad Meit del 1525, o in disegni come quello di Hans Sebald Beham del 1547) oppure abbia voluto accentuare, in questo modo il carattere provocante, seducente dell'eroina; aspetto che resta, peraltro anche dopo la raffigurazione del corpetto coprente, probabilmente per cause d'ordine morale e di autocensura, che, mostra comunque, in trasparenza, il seno dell'eroina, sudato per lo sforzo messo nell'azione violenta, risultando così ancora più seducente.

Si dice che Caravaggio abbia dipinto il quadro pensando alla storia di Beatrice Cenci che, insieme alla matrigna e al fratello, uccisero il padre, dopo averlo addormentato con l'oppio. Anche per questa ragione la tela è stata ritenuta dipinta nel 1599 circa (anno in cui Beatrice fu giustiziata). Tuttavia è possibile legarne la commissione a una ricevuta di pagamento, da parte di Ottavio Costa a Caravaggio per un quadro in fase di realizzazione, datata 21 maggio 1602 e conservata presso l'Archivio di Stato di Siena.

La presunta seconda tela di Giuditta e Oloferne

Nel 2014 un quadro raffigurante un'altra versione del dipinto e ottimamente conservato, è stato ritrovato nel soffitto di un'antica abitazione a Tolosa, nascosta dentro un'intercapedine, durante i lavori per una perdita d'acqua. Il quadro appartiene ai discendenti di un ufficiale napoleonico ed è stato presentato alla stampa il 12 aprile 2016. Secondo Eric Turquin, l'opera, in attesa di ulteriori esami, potrebbe esser stata realizzata tra il 1600 e il 1610. Si tratterebbe della seconda Giuditta e Oloferne, composta da Caravaggio a Napoli, scomparsa nel corso del XVII secolo. Del dipinto finora creduto perduto esiste una copia datata 1607 - conservata a Napoli a Palazzo Zevallos e appartenente alla Collezione d'arte del Banco di Napoli - realizzata da Louis Finson. Il pittore fiammingo trascorse alcuni anni in Italia e risiedette a Napoli nel corso del 1604; la Giuditta e Oloferne di Caravaggio sarebbe citata pure nel testamento del fiammingo. La paternità di questo quadro, acquistato nel 2019 da un collezionista statunitense, è tuttavia discussa, poiché molti critici rifiutano di accreditarla a Caravaggio.

Note

Bibliografia
 Norberto Valeriani, Milena Bacchiani, Beatrice Cenci, Milano, Rusconi, 1981
 AA.VV., a c. di Mina Gregori, Caravaggio. Come nascono i capolavori, Milano, 1991
 Riccardo Bassani, Fiora Bellini, Caravaggio assassino, Roma, Donzelli, 1994, ISBN 88-7989-100-6
 Paolo Cosentino, Vedova, puttana e santa: Giuditta icona del desiderio, www.between./ Giuditta/ Journal.it
 Luciana Borsetto, Trionfante e vittoriosa. Icone di Giuditta nell'epica del Seicento, Padova, Ued, 2011
 Franca Angelini, Variazioni su Giuditta, in AA.VV., Luoghi dell'immaginario barocco, conv. di Siena, Napoli, Ligori, 2001, pp. 135-145
 Maria Cristina Terzaghi, Caravaggio, Annibale Carracci, Guido Reni tra le ricevute del banco Herrera & Costa, Roma, L'Erma di Bretschneider, 2007.
 Silvia Carandini, Teatro e spettacolo nel Seicento, Bari-Roma, Laterza, 2009

 Silvia Danesi Squarzina, Caravaggio e il "Teatro della crudeltà", Conferenza del 2011 a Villa Baldini, Firenze, 2011
 Michele Cuppone, "un quadro ch'io gli dipingo"? Una nota sulla Giuditta e Oloferne di Caravaggio, News-Art.it, 4 maggio 2016
 Gianni Papi, Riflessioni sui dipinti di Caravaggio per Ottavio Costa, sulle copie e sulla nuova Giuditta di Giuseppe Vermiglio, in Da Caravaggio. Il San Giovanni Battista Costa e le sue copie, a cura di V. Siemoni, Empoli 2016.
 Benedetta Perilli, Parigi il mistero del Caravaggio ritrovato in soffitta: le prime immagini, 12 aprile 2016 su La Repubblica
 R. Bassani, La donna del Caravaggio. Vita e peripezie di Maddalena Antognetti, Roma, Donzelli, 2021. ISBN 978-88-5522-238-9
 F. Bellini, La modella e il «pittor celebre»: una storia in sette quadri, in R. Bassani, La donna del Caravaggio. Vita e peripezie di Maddalena Antognetti, Roma, Donzelli, 2021. ISBN 978-88-5522-238-9
 Caravaggio e Artemisia: la sfida di Giuditta, catalogo della mostra (Roma, Gallerie nazionali di arte antica, Palazzo Barberini, 2021-2022), a cura di Maria Cristina Terzaghi, Roma, Officina Libraria, 2021

Voci correlate
Giuditta che decapita Oloferne (Finson)

Altri progetti

Collegamenti esterni

Dipinti nella Galleria nazionale d'arte antica
Dipinti su Giuditta
Dipinti di Caravaggio

Giuditta e Oloferne (Caravaggio)


An Heliomaster longirostris in uska species han Aves nga syahan ginhulagway ni Jean-Baptiste Audebert ngan Louis Jean Pierre Vieillot hadton 1801. An Heliomaster longirostris in nahilalakip ha genus nga Heliomaster, ngan familia nga Trochilidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 H. l. albicrissa
 H. l. longirostris
 H. l. pallidiceps

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Heliomaster

Heliomaster longirostris


Sałata kompasowa (Lactuca serriola L.) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych (Asteraceae). Jest szeroko rozprzestrzenioną na świecie rośliną synantropijną. Roślina trująca. Z roślin tego gatunku wyselekcjonowano okazy o liściach pozbawionych goryczy i kolców, z których wyhodowano sałatę siewną – popularne warzywo już w starożytności w basenie Morza Śródziemnego.

Rozmieszczenie geograficzne
Gatunek pochodzenia śródziemnomorsko-irańsko-turańskiego. Rozprzestrzenił się jednak i obecnie poza Antarktydą występuje na wszystkich kontynentach i na wielu wyspach. W Europie na północy sięga po 65 stopień szerokości geograficznej na Półwyspie Skandynawskim. Do Ameryki Północnej dostał się jako gatunek zawleczony wraz z zanieczyszczonym ziarnem siewnym. W Polsce występował już we wczesnym średniowieczu, ale być może wcześniej. Jest dość pospolity, występuje na całym niżu i w niższych położeniach górskich. Lokalnie jest rzadki. Status gatunku we florze Polski: archeofit.

W Europie wciąż zwiększa swoje rozprzestrzenienie i zasięg i w wielu krajach jest uważany za gatunek inwazyjny na siedliskach synantropijnych. Za przyczynę tego uważa się wzrost komunikacji i ocieplenie klimatu. Obecnie sałata kompasowa jest najbardziej na świecie rozprzestrzenionym gatunkiem rodzaju Lactuca.

Morfologia
 Łodyga O wysokości do 150 cm, wzniesiona, rzadziej pokładająca się, obła, prążkowana, kolczasta, białawoszarawa lub szarozielona, z sokiem mlecznym.
 Liście Są w charakterystyczny sposób ustawione parami w jednej płaszczyźnie, w kierunku północ-południe, w zarysie szeroko odwrotnie jajowate. Są pierzasto wcinane, mają strzałkowatą nasadę, na dolnej stronie liścia ząbki na głównym nerwie, podobne na brzegach blaszki.
 Liścienie Okrągłe do szerokoeliptycznych z nasadą przechodzącą w ogonek i zaokrąglonym wierzchołkiem.
 Kwiaty Zebrane w koszyczki, te zaś w groniasty lub wiechowaty kwiatostan. Jego oś jest falisto powyginana. Dość wąskie koszyczki mają długość 8–12 mm i znajduje się w nich po kilkanaście kwiatów. Brak plewinek. Kwiaty od wewnętrznej strony jasnożółte, od zewnętrznej jasnofioletowe.
 Owoc Niełupka ze śnieżnobiałym puchem kielichowym. Posiada na szczycie niewielką piramidkę z dość długim i bezbarwnym dzióbkiem (rostrum). Na powierzchni ma 2 rzędy włosków i 5-9 żeberek.

Biologia i ekologia
 Rozwój Roślina roczna lub dwuletnia, hemikryptofit. Kwitnie od lipca do września. Kwiaty przedprątne, owadopylne. Z badań wynika, że tylko 1–5% populacji powstaje w wyniku zapylenia krzyżowego przez owady. Samopylność i wytwarzanie dużej ilości bardzo drobnych nasion to czynniki sprzyjające migracji i rozprzestrzenianiu się gatunku. Sprzyja temu także wczesne zakwitanie, długi okres owocowania, duża żywotność nasion, plastyczność ekologiczna.

 Jest tzw. rośliną kompasową – jej liście ustawiają się równolegle do kierunku promieni słonecznych, co chroni ją przed nadmiernym parowaniem.
 Siedlisko Roślina światłolubna i synantropijna, występująca głównie na siedliskach ruderalnych; nieużytkach, przydrożach, placach budowy, rumowiskach, terenach kolejowych, ale czasami także na siedliskach segetalnych, jako chwastw uprawach zbóż, kukurydzy, rzepaku, buraków, roślin strączkowych. W uprawach pojawia się głównie na polach odłogowanych. Preferuje gleby suche, nieco kamieniste i bogate w składniki pokarmowe. Czasami występuje także nad rzekami. Jest gatunkiem o dużej zmienności morfologicznej i ekologicznej. Do końca XX wieku w Polsce występowała głównie na siedliskach ruderalnych, ostatnio jednak coraz bardziej zwiększa swój udział w agrocenozach, stając się dokuczliwym chwastem. Najczęściej zachwaszcza uprawy rzepaku ozimego i zbóż ozimych, rzadziej roślin okopowych, szczególnie na glebach średnich, suchych i bogatych w związki wapnia.
 Gatunek charakterystyczny dla Ass. Erigeronto-Lactucetum i wyróżniający dla związku zespołów (All.) Sisymbrion.
 Własności fitochemiczne Roślina zawiera alkaloid, w soku mlecznym laktucerynę, laktucynę oraz laktukopirynę. Roślina trująca. Trujący jest jej sok mleczny. Po spożyciu w większych ilościach powoduje niepokój i zaburzenia nerwowe, a nawet śmierć. Objawami zatrucia są wymioty, rozszerzenie źrenic, przyśpieszona akcja serca. Przyczyną śmierci jest zatrzymanie akcji serca. Roślina jest trująca m.in. także dla koni, bydła, owiec, świń i psów (dla tych ostatnich śmiertelna dawka to 2 g świeżego wyciągu z rośliny).
 Genetyka Liczba chromosomów 2n = 18.
 Korelacje międzygatunkowe Na sałacie kompasowej pasożytuje grzybopodobny lęgniowiec Bremia lactucae wywołujący mączniaka rzekomego i niektóre gatunki grzybów: Golovinomyces cichoracearum wywołujący mączniaka prawdziwego, Mycosphaerella hieracii wywołująca plamistość liści i Microdochium panattonianum. Jest też żywicielem larw muchówek Ensina sonchi i Trupanea amoena.

Zastosowanie
 Liście w niewielkich ilościach są jadalne, zarówno na surowo, jak i po ugotowaniu. Nadają się do tego celu tylko młode liście, potem bowiem stają się gorzkie.
 Sok mleczny zawiera substancję o działaniu podobnym do opium, ale nie powodującą uzależnień. Z tego powodu był używany do leczenia uzależnień od opium.

Zobacz też
 Sałata jadowita

Przypisy
.

Cichorioideae
Inwazyjne gatunki roślin
Rośliny trujące

Sałata kompasowa


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Conocephalus stramineus. Una ning gihulagway ni Wilhem de Haan ni adtong 1843. Ang Conocephalus stramineus sakop sa kahenera nga Conocephalus, ug kabanay nga Tettigoniidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Ehipto

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Ehipto
Conocephalus

Conocephalus stramineus


Notophthalmus là một chi động vật lưỡng cư trong họ Salamandridae, thuộc bộ Caudata. Chi này có 3 loài và 33% bị đe dọa hoặc tuyệt chủng.

Hình ảnh

Tham khảo

Liên kết ngoài

Notophthalmus


An Druentica alsa in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni William Schaus hadton 1910. An Druentica alsa in nahilalakip ha genus nga Druentica, ngan familia nga Mimallonidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Druentica

Druentica alsa


Arnold Lake is a small lake located west-northwest of the Village of Milford in the Town of Hartwick in Otsego County, New York. The lake drains south via Spring Brook which flows into Goodyear Lake by Portlandville.

References

Lakes of New York (state)
Lakes of Otsego County, New York

Arnold Lake


Ian Edmunds (født 25. august 1961) er en australsk tidligere roer.

Edmunds var med i otteren ved VM i 1983, hvor Australien vandt bronze.

Han var også med ved OL 1984 i Los Angeles i den australske otter, der desuden bestod af Craig Muller, Clyde Hefer, Tim Willoughby, Samuel Patten, James Battersby, Ion Popa, Stephen Evans og styrmand Gavin Thredgold. Australierne blev toer i indledende heat og vandt derpå opsamlingsheatet. I finalen vandt Canada guld, USA sølv, mens australierne hentede tredjepladsen.

Hans datter, Maddie Edmunds, har ligeledes roet ved de olympiske lege.

OL-medaljer
 1984:  Bronze i otter

Referencer

Eksterne henvisninger

Roere fra Australien
Deltagere for Australien ved sommer-OL 1984
Olympiske bronzemedaljevindere fra Australien

Ian Edmunds


José Jota Barroso (Visconde do Rio Branco, 1921 - Visconde do Rio Branco, 2006) mais conhecido como Jotta Barroso foi um  ator, radialista, locutor, autor e produtor brasileiro.

Filmografia
1964 - Viagem aos Seios de Duília
1967 - O Menino e o Vento1970 - Anjos e Demônios1974 - Banana Mecânica1974 - Ainda Agarro Essa Vizinha1974 - O Trapalhão na Ilha do Tesouro1976 - Ninguém Segura Essas Mulheres1977 - Ódio1977 - O Seminarista1977 - As Loucuras de um Sedutor1978 - Se Segura Malandro1981 - Bonitinha, Mas Ordinária1984 - Memórias do Cárcere''

Ligações externas
 IMDB Jotta Barroso
 Bibliotecadigital.unec.edu.br
 citwf.com - JOTTA BARROSO]

Jotta Barroso


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Caryanda gulinensis. Una ning gihulagway ni Zheng, Z., F.-m. Shi ug Jun Chen ni adtong 1994. Ang Caryanda gulinensis sakop sa kahenera nga Caryanda, ug kabanay nga Acrididae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Sichuan Sheng

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Sichuan Sheng
Caryanda

Caryanda gulinensis


Monte Santo do Tocantins là một đô thị thuộc bang Tocantins, Brasil. Đô thị này có diện tích 1091,548 km², dân số năm 2007 là 1858 người, mật độ 1,7 người/km².

Tham khảo

Liên kết ngoài
 Cơ sở dữ liệu các đô thị của Brasil
Inwonertallen 2009

Đô thị bang Tocantins

Monte Santo do Tocantins


Dom Jean Pateau (ur. 1969) – francuski benedyktyn, opat klasztoru Matki Bożej w Fontgombault.

Życiorys
Urodził się w 1969 roku.

W 1990 roku wstąpił do zakonu benedyktynów, gdzie w 2011 roku został wybrany opatem.

W latach 2013 – 2016 był administratorem opactwa św. Pawła w Wisques, które zostało przejęte przez mnichów z Fontgombault.

Uczestniczy w tradycjonalistycznych pielgrzymkach: z Paryża do Chartres, jak i międzynarodowej Summorum Pontificum do Rzymu.

Zobacz też
 Opactwo Matki Bożej w Fontgombault

Przypisy

Francuscy duchowni
Francuscy benedyktyni
Francuscy tradycjonaliści katoliccy
Ludzie urodzeni w Les Sables-d'Olonne
Urodzeni w 1969

Dom Jean Pateau


Ģirts Vilks (born 12 April 1968) is a Soviet rower. He won a gold medal at the 1990 World Rowing Championships in Tasmania with the men's quadruple sculls. He competed for the Unified Team at the 1992 Summer Olympics and came seventh in the quad scull.

References

External links

1968 births
Living people
Soviet male rowers
World Rowing Championships medalists for the Soviet Union
Olympic rowers for the Unified Team
Rowers at the 1992 Summer Olympics

Ģirts Vilks


Takeoa huangshan là một loài nhện trong họ Zoropsidae.

Loài này thuộc chi Takeoa. Takeoa huangshan được miêu tả năm 2004 bởi Tang, Xu & Zhu.

Chú thích

Tham khảo

Takeoa

Takeoa huangshan


Kaliwatan sa isda ang Sebastes ciliatus. Una ning gihulagway ni Wilhelm Gottlieb von Tilesius von Tilenau ni adtong 1813. Ang Sebastes ciliatus sakop sa kahenera nga Sebastes, ug kabanay nga Sebastidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Kadagatang Pasipiko
Isdangtunay sa Alaska
Isdangtunay sa British Columbia
Sebastes

Sebastes ciliatus


Ligniera is a protist genus of the family Plasmodiophoraceae.

The genus name of Ligniera is in honour of Élie Antoine Octave Lignier (1855–1916), who was a French botanist, known for his work in the field of paleobotany.

References

Further reading

Endomyxa

Ligniera


An Corydoras incolicana in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Burgess hadton 1993. An Corydoras incolicana in nahilalakip ha genus nga Corydoras, ngan familia nga Callichthyidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Corydoras

Corydoras incolicana


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Ellipes undecimartus. Una ning gihulagway ni Günther, K.K. ni adtong 1977. Ang Ellipes undecimartus sakop sa kahenera nga Ellipes, ug kabanay nga Tridactylidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Ellipes

Ellipes undecimartus


El Shark () is a Lebanese daily newspaper founded in 1926 published in Arabic in Beirut, Lebanon. It is published by Dar El Shark () also founded in Lebanon in 1926. The company also publishes Nadine monthly.

See also
List of newspapers in Lebanon

References

External links
Official website

1926 establishments in Lebanon
Arabic-language newspapers
Newspapers published in Beirut
Newspapers established in 1926
Daily newspapers published in Lebanon

El Shark


Na gramática do grego antigo, o ni móvel () é uma letra ni (escrita ν, transliterada n) inserida no fim de algumas formas gramaticais no grego ático e jônico de forma a evitar um hiato ou criar uma sílaba longa na métrica clássica.

Formas gramaticais
Os seguintes usos são listados por Herbert Weir Smyth:
Palavras terminadas em -σι
λέγουσι(ν) eles dizem; λέξουσι(ν)	eles dirão; τίθησι(ν) ele põe; πᾶσι(ν) para todos
Sufixo -ε de terceira pessoa singular
τέθνηκε(ν) ele morreu ou ele está morto; ἔλεγε(ν) ele estava dizendo; ἐτεθνήκει(ν) ele morrera ou ele estava morto
ἐστί ele é
ἤει ele foi
formas mais-que-perfeitas em -ει
ᾔδει ele soubera

Uso
O uso mais frequente do ni móvel está na interrupção de um hiato, quando a palavra seguinte começa em vogal. Comparar ambos os exemplos:
πᾶσιν ἔλεγεν ἐκεῖνα para todos ele disse essas coisas
πᾶσι λέγουσι ταῦτα para todos eles dizem essas coisas
É comum, no entanto, terminar uma oração inserindo o ni, ou, no caso da poesia, um verso. Para o ajuste à métrica grega, é frequente que se adicione o ni móvel mesmo antes de uma consoante, de forma a criar uma sílaba longa.

Elisão
Em geral, a elisão final de vogais curtas utilizada na métrica grega dado o contato entre duas vogais não ocorre quando há a possibilidade de ni móvel, sendo o verbo ἐστί uma exceção, podendo ser elidido como ἐστ᾽. Notavelmente, o orador grego Demóstenes se põe como exceção na tradição literária grega, admitindo a elisão do sufixo -ε(ν).

Língua grega antiga

Ni móvel


Tulune () foi um oficial árabe de origem turca, ativo durante o reinado dos califas abássidas Almamune  e Almotácime .

Vida

Tulune era turco. Segundo as fontes árabes, era oriundo de uma localidade chamada Tagasgar (Tagharghar) ou Toguzoguz (Toghuz[o]ghuz), identificada com a confederação Uigur. No ano 815/816 (200 A.H.), Tulune foi feito cativo junto com outros turcos, e foi enviado como parte de um tributo pelo governador samânida de Bucara  ao califa Almamune , que à época residiu no Coração. Após Almamune retornar para Bagdá em 819, estes escravos turcos compuseram um corpo de guardas de soldados escravos (gulans) confiados ao irmão e sucessor de Almamune, Almotácime . Tulune fez carreira, vindo a comandar posteriormente a guarda privada do califa. Ele era pai de Amade ibne Tulune com uma de suas escravas chamada Cacim.

Em 854/855, Tulune faleceu, e comumente se imagina que Cacim casou-se novamente com o general turco . Esse relato, contudo, não aparece em ibne Aldaia ou Albalaui, e pode ser duvidoso. Segundo Albalaui, após a morte de seu pai, Amade ficou sob tutela de , um companheiro íntimo de Tulune, que havia sido feito cativo junto com ele. Em seu leito de morte, Tulune solicitou que seu amigo  tomasse conta de seu filho e esposa, e Bacbaque tratou Amade como seu filho.

Bibliografia

Pessoas do Califado Abássida
Turcos do século IX

Tulune


Isodontia bastiniana là một loài côn trùng cánh màng trong họ Sphecidae, thuộc chi Isodontia. Loài này được Richards miêu tả khoa học đầu tiên năm 1937.

Xem thêm
Danh sách các loài trong họ Sphecidae

Chú thích

Tham khảo

Isodontia

Isodontia bastiniana


Kahenera sa mga alasiwsiw ang Nahuelia. Ang Nahuelia sakop sa kabanay nga Acrididae.

Ang kladogram matud sa Catalogue of Life mao:

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Nahuelia

Nahuelia


Kaliwatan sa isda ang Porocottus coronatus. Una ning gihulagway ni Yoshitaka Yabe ni adtong 1992. Ang Porocottus coronatus sakop sa kahenera nga Porocottus, ug kabanay nga Cottidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Hapon

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Hapon
Porocottus

Porocottus coronatus


Bungtod ang Gunung Numpang sa Indonesya. Nahimutang ni sa lalawigan sa West Nusa Tenggara, sa habagatan-kasadpang bahin sa nasod,  km sa sidlakan sa Jakarta ang ulohan sa nasod.  metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Gunung Numpang, o  ka metros sa ibabaw sa naglibot nga tereyn. Mga  ka kilometro ang gilapdon sa tiilan niini. Ang Gunung Numpang nahimutang sa pulo sa Lombok Island.

Ang yuta palibot sa Gunung Numpang kasagaran kabungtoran, apan sa habagatang-kasadpan nga kini mao ang patag. Sa habagatan, dagat ang pinakaduol sa Gunung Numpang. Kinahabogang dapit sa palibot ang Gunung Mareje,  ka metros ni kahaboga ibabaw sa dagat,  km sa amihanan sa Gunung Numpang. Diyutay ray lumulupyo ining dapita. Sa rehiyon palibot sa Gunung Numpang, mga bungtod talagsaon komon.

Ang klima nga savanna. Ang kasarangang giiniton  °C.  Ang kinainitan nga bulan Oktubre, sa  °C, ug ang kinabugnawan Enero, sa  °C. Ang kasarangang pag-ulan  milimetro matag tuig. Ang kinabasaan nga bulan Enero, sa  milimetro nga ulan, ug ang kinaugahan Agosto, sa  milimetro.

Saysay

Ang mga gi basihan niini

Mga bungtod sa West Nusa Tenggara
Mga bungtod sa Indonesya nga mas taas kay sa 200 metros ibabaw sa dagat nga lebel

Gunung Numpang


Chính phủ Hoàng gia Lào là chính phủ cầm quyền Vương quốc Lào từ năm 1947 cho đến khi phe Cộng sản giành được chính quyền vào tháng 12 năm 1975 và tuyên bố thành lập Cộng hòa Dân chủ Nhân dân Lào.

Hiệp ước Pháp-Lào năm 1953 giúp Lào giành lại độc lập đầy đủ nhưng các năm tiếp theo được đánh dấu bởi sự kình địch giữa phe trung lập của Hoàng thân Souvanna Phouma, bên cánh hữu của Hoàng thân Boun Oum xứ Champassak và cánh tả, Pathet Lào của Hoàng thân Souphanouvong và Thủ tướng tương lai Kaysone Phomvihane. Trong thời gian này, một số nỗ lực không thành công mà chính phủ thực hiện để thành lập chính phủ liên hiệp.

Những thành viên khác của Chính phủ Hoàng gia Lào bao gồm:
Hoàng thân Souphantharangsi - Tổng thư ký cung đình và là anh trai của nhà vua.
Hoàng thân Bovone Vatthana - Cựu tỉnh trưởng và là anh em của nhà vua.
Hoàng thân Thongsouk - Giám đốc vụ lễ tân cung đình và là anh em họ của nhà vua.
Hoàng thân Souk Bouavong - Cựu tỉnh trưởng và Bộ trưởng.
Touby Lyfoung - Phó Bộ trưởng Bộ Viễn thông
Pheng Phongsavan - Bộ trưởng Bộ Nội vụ

Sau khi phe Cộng sản tiếp quản vào năm 1975, chính phủ Cộng sản Pathet Lào đã không giết chết các thành viên của hoàng tộc Lào:
Vua Savang Vatthana
Hoàng hậu Khamphoui
Thái tử Vong Savang, cùng với các quan chức, công chức, viên chức khác của chính phủ trước đây và những người bị tình nghi giúp đỡ lực lượng phản đối chính quyền cộng sản.

Xem thêm
Lịch sử Lào sau 1945
Thiếu tướng Vàng Pao

Tham khảo

Liên kết ngoài
Country Study - Kingdom of Laos

Lịch sử Lào
Nội chiến Lào

Chính phủ Hoàng gia Lào


Ali Salman is a Pakistani politician who was a Member of the Provincial Assembly of the Punjab, from May 2013 to May 2018.

Early life and education
He was born on 4 September 1975 in Lahore.

He has a degree of Bachelor of Arts (Hons) in Economics and Development studies which he received in 1999 from University of Sussex and has a degree  of Master of Laws in Law and Development which he obtained in 2001 from University of Warwick.

Political career

He was elected to the Provincial Assembly of the Punjab as an independent candidate from Constituency PP-168 (Sheikhupura-Cum-Nanakana Sahib-I) in 2013 Pakistani general election.

References

Living people
Punjab MPAs 2013–2018
1975 births

Rana Ali Salman


Na Logu () je naseljeno mjesto u sastavu općine Škofja Loka, regija Gorenjska, Slovenija.

Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazilo se u sastavu stare općine Škofja Loka.

Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Na Logu je imalo 136 stanovnika.

Napomena: Do 1951. iskazivano pod imenom Log.

Galerija

Reference

Vanjski linkovi

Naselja u Sloveniji
Naselja u Gorenjskoj regiji

Na Logu


Velika nagrada Singapura 2017. (službeno poznata kao "2017 FORMULA 1 SINGAPORE AIRLINES SINGAPORE GRAND PRIX") automobilska je trka Formule 1 koja se održala 17. septembra 2017. na stazi Marina Bay Street Circuit u Marina Bej, u Singapuru. Ovo je četrnaesta trka u sezoni 2017., i ujedno i 10. trka za Veliku nagradu Singapura.

Sebastian Vettel ostvario je treću pol poziciju ove sezone i 49. u karijeri. Vozač Mercedesa Lewis Hamilton je ostvario 60. pobjedu u karijeri, a sedmu u sezoni. Drugo mjesto zauzeo je Daniel Ricciardo iz Red Bulla, a treći je bio vozač Mercedesa Valtteri Bottas.

Kvalifikacije (subota)

 Marcus Ericsson - kazne od 5 mjesta - zamjena mjenjača.

Utrka (nedjelja)

Rangiranje nakon utrke

Vozači

Konstruktori

 Samo je u prvih 5 pozicija uključen plasman za oba seta.

Zanimljivosti

Vozači
 60. pobjeda za Lewisa Hamiltona.

Konstruktori
 73. pobjeda za Mercedes.

Vanjski linkovi

  formula1.com – Rezultati kvalifikacija
 formula1.com – Rezultati utrka
  stasf1.com - detalji utrke

Singapur
2017. u Singapuru
2017

Velika nagrada Singapura 2017.


Sandcastles é uma canção da cantora estadunidense Beyoncé, gravada para seu sexto álbum de estúdio Lemonade.  O video musical da música faz parte de um filme de uma hora com o mesmo título que seu álbum original, originalmente exibido na HBO em 23 de abril de 2016. Beyoncé realizou uma performance da música em um medley junto com "Love Drought" no 59º Grammy Awards em 12 de fevereiro de 2017 e logo após a performance seu videoclipe foi publicado em seu canal do Youtube/Vevo.

Composição
"Sandcastles" é uma balada com temas de perdão e reconciliação. Conforme afirmado por Gerrick D. Kennedy, do Los Angeles Times, após o lançamento da Lemonade, muitos pensaram que foi inspirado por uma infidelidade que seu marido Jay-Z cometeu. Segundo ele, "Sandcastles", "uma das faixas mais emocionais do álbum"

Antecedentes
"Sandcastles" foi inicialmente escrito por Vincent Berry II, inspirado pela decepção de seu relacionamento de dez anos com uma namorada. Foi escrito em conjunto com Malik Yusef, que surgiu uma idéia de uma faixa chamada" We Built Sandcastles That Washe Away " que ele cantou em um piano com "letras de influência gospel". Vincent Berry II imediatamente se relacionou com a letra e prometeu que seria sua "última vez que escreveu uma música sobre essa garota" enquanto também "colocando tudo isso". A música foi oferecida inicialmente ao artista de gravação Teyana Taylor, embora Berry achasse mais adequado para Beyoncé. No entanto, Taylor não gravou a música e Berry foi convidada para um estúdio com outro compositor chamado Midian Mathers, que gritou ao ouvir "Sandcastles" Berry, Mathers e Yusef trabalharam mais na música, com Mathers cantando como uma demo.
Mathers então tocou a música para Teresa LaBarbera Whites  uma executiva da A&R na editora BMG Rights Management, que assinou com Beyoncé e o grupo de garotas do Destiny's Child na gravadora Columbia Records no início de suas carreiras. Quando ela disse a Mathers que estava coletando músicas para o próximo álbum de estúdio de Beyoncé, o Mathers apresentou seu áudio de "Sandcastles". Durante uma entrevista com Los Angeles Times, Berry lembrou o momento em que a música foi tocada para LaBarbera: "Midian era como se ele fosse me matar e ele não deu permissão, mas acho que esse é o tipo de música que Beyonce precisa cantar. Ela tocou isso. Teresa começou a chorar. Eu fiz essa música para me curar e acho que é isso que as pessoas experimentam quando ouvem. Beyoncé recebeu "Sandcastles" em fevereiro de 2015, mais de um ano após a gravação da música. Berry, era um sem-teto no momento em que a música foi incluída na lista de faixas da Lemonade, não queria assinar um acordo de publicação e optou por manter a posse da música, dizendo: "Eu queria possuí-la e essa é uma estrada mais difícil Isso significava ser desabrigado e dormir em carros e garagens e estúdios e era o que eu estava disposto a fazer. Eu sabia que não consegui assinar um acordo de publicação sabendo o que eles são - essencialmente um empréstimo de alto interesse. Por que eu tomaria esse tipo de acordo?  "Eventualmente, ele recebeu uma chamada da equipe do cantor informando-lhe que a música que ele escreveu foi incluída no álbum, juntamente com um crédito de produção que ele compartilharia com Beyoncé. A versão final da música apresentou novas letras no final, escritas por Beyoncé: "E seu coração está quebrado porque eu me afastei / Me mostre suas cicatrizes e não vou me afastar. E eu sei que prometi que não poderia ficar , baby / [Mas] todas as promessas não funcionam dessa maneira ", que de acordo com Berry teve mais sentido como ela foi inspirada por uma relação marido e mulher diferente da dele.

Videoclipe
Seu videoclipe faz parte do filme de uma hora com o mesmo título que seu álbum original, originalmente exibido na HBO. Possui cenas de Beyoncé chorando e de Jay-Z, que a abraça e se junta a ela.
Gerrick D. Kennedy do Los Angeles Time chamou de " A mais íntima e intensamente demonstração do casal mais privado do pop."
Foi publicado em seu canal do Youtube/Vevo em 12 de fevereiro de 2017.

Desempenho nas tabelas musicais

Posições

Canções de 2016
Canções de Beyoncé
Canções compostas por Beyoncé
Canções sobre infidelidade
Canções produzidas por Beyoncé

Sandcastles


In 2018, there were 30 new This American Life episodes.

Air Date: 2018-01-12

Air Date: 2018-01-19

Air Date: 2018-02-02

Air Date: 2018-02-09

Air Date: 2018-02-23

Air Date: 2018-03-02

Air Date: 2018-03-02

Air Date: 2018-04-06

Air Date: 2018-04-13

Air Date: 2018-04-27

Air Date: 2018-05-04

Air Date: 2018-05-18

Air Date: 2018-05-25

Air Date: 2018-06-08

Air Date: 2018-06-22

Air Date: 2018-06-22

Air Date: 2018-07-13

Air Date: 2018-07-20

Air Date: 2018-08-03

Air Date: 2018-08-10

Air Date: 2018-08-24

Air Date: 2018-09-14

Air Date: 2018-09-21

Air Date: 2018-10-05

Air Date: 2018-10-12

Air Date: 2018-11-02

Air Date: 2018-11-09

Air Date: 2018-11-16

Air Date: 2018-12-07

Air Date: 2018-12-28

References

External links
This American Lifes radio archive for 2018

2018
This American Life
This American Life

List of 2018 This American Life episodes


Kaliwatan sa alibangbang ang Pardasena verna. Una ning gihulagway ni George Francis Hampson ni adtong 1902. Ang Pardasena verna sakop sa kahenera nga Pardasena, ug kabanay nga Nolidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Pardasena

Pardasena verna


Kaliwatan sa lumot ang Nephroma occultum. Una ning gihulagway ni Wetmore. Ang Nephroma occultum sakop sa kahenera nga Nephroma, ug kabanay nga Nephromataceae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Amihanang Amerika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Abungawg-uhong
Abungawg-uhong sa Amihanang Amerika
Nephroma

Nephroma occultum


Ang Sōṟay Ghar ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Shōray Ghar, bukid, Kandahār,
 Sōray Ghar (bukid sa Apganistan, Kandahār),

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan

Sōṟay Ghar


Hrvatska:

 Donja Trstenica, naselje grada Gline, Sisačko-moslavačka županija
 Gornja Trstenica, naselje u općini Gvozd, Sisačko-moslavačka županija

Srbija:

 Trstenica, naselje u prigradskoj općini Obrenovac, grad Beograd

Trstenica (čvor)


The Police Department of the MVD ( ()) was the main police force of the Russian Empire and part of the Ministry of Police in the late 19th century, and was responsible for the management of all the police forces in the Russian Empire including Okhrana branches, and was aided by the Special Corps of Gendarmes.

History

The Police Department was established on August 6, 1880 following the dissolution of the Third Section. The newly formed Police department was part of the MVD. From 1880 til 1883 it was called The Department of the State Police ("Департамент государственной полиции" ()). Under its jurisdiction was the Okhrana, all the policing bodies, including the detective branches, and the Fire departments.

After the February Revolution the Department was dissolved by the decree of the Russian provisional government from February 27, 1917.

After the October Revolution the government has announced the establishment of the Militsiya, as the new police force.

Director
The head of the department was The Director of the Police Department, which was appointed by the Minister of the Internal Affairs.

See also
 Ministry of Police of Imperial Russia
Okhrana

Further reading
 Ronald Hingley, The Russian Secret Police: Muscovite, Imperial, and Soviet Political Security Operations (Simon & Schuster, New York, 1970).
 R. J. Stove, The Unsleeping Eye: Secret Police and Their Victims (Encounter Books, San Francisco, 2003).
 Dominic Lieven (ed.), The Cambridge History of Russia, Volume II: Imperial Russia, 1689–1917,  Cambridge University Press (2006), .

References

Russian Empire
Law enforcement in Russia
National security institutions
1880 in the Russian Empire
Branches of the secret services of the Russian Empire
Government agencies established in 1880
Organizations disestablished in 1917
1880 establishments in the Russian Empire
1917 disestablishments in Russia

Police Department of Russia


Interaktivni protein GSK3B  je protein koji je kod ljudi kodiran genom GSKIP.
Chou et al.  objavili su da se GSKIP gen nalazi na poziciji 14q32.2 hromosoma 14. Izvijestili su da gen GSKIP sadrži tri egzona. Prvi egzon je nekodirajući

Glikogen-sintazna kinaza-3 (vidi GS3KB) je serin/treonin kinaza koja fosforilira glikogen sintazu (GYS1) i regulira metabolizam glikogena. Također ima glavnu ulogu u regulaciji sudbine ćelija, diferencijaciji i proliferaciji  preko Wnt signalnog putA . GSKIP je negativni regulator aktivnosti GS3K kinaze u signalnom putu Wnt, ali ne i u metabolizmu glikogena (Chou et al., 2006).

Kloniranje i ekspresija
Korištenjem GSK3B u 2-hibridnom skriningu kvasca u biblioteci cDNK ljudskih sjemenika, Chou et al. (2006) klonirali su GSKIP. Izvedeni protein od 139 aminokiselina ima izračunatu molekulsku masu od 15,6 kD. GSKIP ima N– i C-terminalne domene koje su visoko konzervirani, posebno kod kičmenjaka. Konačnih 25 aminokiselina konzerviranog C-terminalnog domena slično je domenu aksina u interakciji sa GSK3B (AXIN1). Northern blot analizom otkrivena je varijabilna ekspresija GSKIP transkripta od 2,1 kb u svim ispitivanim tkivima odraslih i fetusa, s najvećom ekspresijom u srcu, posteljici, jetri i skeletnim mišićima odraslih. GSKIP označen fluorescencijom pretežno je eksprimiran u citosolu transficiranih HeLa ćelija.

Aminokiselinska sekvenca

Dužina polipeptidnog lanca je  139  aminokiselina, a molekulska težina   15.648 Da..

Simboli

C:  Cistein
D: Asparaginska kiselina
E: Glutaminska kiselina
F:  Fenilalanin
G:  Glicin
H:  Histidin
I:  Izoleucin
K: Lizin
L: Leucin
M:  Metionin
N:  Asparagin
P:  Prolin
Q:  Glutamin
R:  Arginin
S:  Serin
T:  Treonin
V:  Valin
W:  Triptofan
Y:  Tirozin

Funkcija

Ovaj gen kodira protein koji je uključen kao negativni regulator GSK3-beta u WNT signalnom putu. Kodirani protein može imati ulogu u signalnom putu retinoijsne kiseline, reguliranjem funkcionalnih interakcija između GSK3-beta, beta-katenina i ciklina D1, te regulira beta-katenin/N-kadherinski bazen. Kodirani protein sadrži GSK3-beta interakcijski domen (GID) u svom C-terminalu, koji je sličan GID-u za aksin. Protein također sadrži evolucijski konzerviranu RII vezujuću domenu, što olakšava vezivanje sa protein kinazom-A i GSK3-beta, omogućavajući mu ulogu A-kinaznog sidrenog proteina. Uočene su  Alternativno prerađene varijante transkripta za ovaj gen.

Korištenjem proteinskog panela i analize imunoprecipitacije kotransficiranih ćelija HEK293, Chou et al. (2006) utvrdili su da je GSKIP vezao GSK3B i in vitro i in vivo. GSKIP je također vezao GSK3A. C-terminalnih 25 aminokiselina GSKIP bile su minimalna jedinica potrebna za vezivanje za GSK3B. Kinetička analiza otkrila je snažan afinitet vezivanja između GSKIP-peptida i GSK3B.

Mutageneza usmjerena na lokaciju otkrila je da su ser109 i thr113, neposredno uzvodno od GSK3B-vezujuće regije GSKIP-a, glavni ciljevi GSK3B fosforilacije. Analize kinaze in vitro pokazale su da GSKIP pune dužine i GS-CIP peptid sa 25 aminokiselina GSKIP inhibiraju kinaznu aktivnost GSK3B protiv aksina i beta-katenina (CTNNB1). Oba funkcioniraju u Wnt signalnom putu, ali nisu inhibirali GSK3B-zavisnu fosforilaciju glikogen sintaze. Western blot analiza pokazala je da je GSKIP uzrokovao nuklearnu akumulaciju beta-katenina, a ispitivanja gena reportera otkrila su da GSKIP inhibira Wnt-zavisnu transkripciju. Zaključili su da GSKIP ima ulogu u negativnoj regulaciji Wnt signalizacije, moguće putem preklapanja mjesta vezivanja.

Reference

Dopunska literatura

Geni na hromosomu 14
Ljudski proteini
Proteomika

GSKIP


Diospyros zombensis is 'n struik of klein boompie wat deel is van die Ebenaceae familie. Die spesie is inheems aan Kenia, Malawi, Mosambiek, Tanzanië en Zambië.

Bronne
 Plants of the World Online

Diospyros
Flora van Kenia
Flora van Malawi
Flora van Mosambiek
Flora van Tanzanië
Flora van Zambië.

Diospyros zombensis


An Crypsicharis in uska genus han Lepidoptera. An Crypsicharis in nahilalakip ha familia nga Oecophoridae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Crypsicharis

Crypsicharis


Lo Statuto per l'autonomia di Porto Rico (in inglese Charter of Autonomy for Puerto Rico, in spagnolo: Carta Autonómica de 1897 de Puerto Rico) è un documento risalente al 25 novembre 1897, firmato dalla Spagna, grazie al quale veniva riconosciuta una parziale indipendenza per la colonia di Porto Rico.

Le premesse che portarono alla firma di questo statuto sono da ricercare nella precedente rivolta del Grito de Lares, nel 1868, e soprattutto nel movimento autonomo portoricano, capeggiato prima da Román Baldorioty de Castro e dopo da Luis Muñoz Rivera, il quale, assieme ad altri indipendentisti, convinse il governo spagnolo al riconoscimento dello statuto stesso.

Lo statuto fu seguito, poco dopo, dal Trattato di Parigi del 1898, che venne stipulato alla fine della guerra ispano-americana, con il quale a Porto Rico cessò il dominio spagnolo e l'isola venne ceduta agli Stati Uniti d'America.

Collegamenti esterni

Storia di Porto Rico

Statuto per l'autonomia di Porto Rico


Hierdie artikel handel oor die historiese prinsdom. Vir die moderne staat, sien Moldowa.

Moldawië (Roemeens: Moldova of Țara Moldovei, letterlik die "Moldawiese land"; in Romeinse Cyrillies: Молдова of Цара Мѡлдовєй; Kerkslawies: Землѧ Молдавскаѧ) is 'n historiese streek en voormalige prinsdom in Sentraal- en Oos-Europa. Dit stem ooreen met die gebied tussen die oostelike Karpate en die Dnjesterrivier.

Dit was aanvanklik 'n onafhanklike en daarna outonome staat, en het van die 14de eeu tot 1859 bestaan, toe dit met Walachye (Roemeens: Țara Românească) verenig het as die basis van die moderne staat Roemenië. Op verskillende tye in die geskiedenis het dit ook ander streke ingesluit, soos Bessarabië en Boekowina.

Die westelike deel van Moldawië is nou deel van Roemenië, die oostelike deel behoort tot Moldowa en die noordelike en suidoostelike deel tot Oekraïne.

Verwysings

Skakels

Voormalige lande in Europa

Moldawië (prinsdom)


Helikaze su klasa a enzima koje su vitalno značajne za žive organizme. Njihova glavna funkcija je raspakivanje prisutnih gena. To su molekulski motori protein, koji se kreću duž fosfodiesterskih okosnica nukleinskih kiselina I razdvajaju niti polinukleotida (tj. DNK, RNK, ili RNK-DNK hibrida) pomoću energije dobijene hidrolizom ATP. Postojeće mnoge helikaze proizlaze iz velikog broja procesa u kojima se mora katalizirati razdvajanje polulanaca DNK. Helikaze kodira oko 1% eukariotskih gena.

Genom čovjeka kodira 95 neredundantnih helikaza: 64 RNK i 31 DNK helikazu. Mnogi ćelijski procesi, kao što su replikacija DNK, transkripcije, translacije, rekombinacije, popravak DNK i biogeneza ribosoma, uključuju odvajanje niti nukleinskih kiselina, što zahtijeva korištenje helikaza.

Funkcija

Helikaze se često upotrebljavaju za razdvajanja polulanaca dvojnog hrliksa DNK ili samoobnavljajućih RNK molekula pomoću energije iz hidrolize adenozin trifosfata (ATP). Proces odlikuje razbijanje vodikovih veza obveznica između nukleotida dušične baze. Aktivne su i uuklanjanjeu protein koji su vezani za nukleinske kiseline i katalizi homologne rekombinacije DNK Helikaze uvezuju metaboličke procesi RNK, kao što su translacija, transkripcija, biogeneza ribosoma, prerada RNK, njeno editiranje i degradacija. Helicaze se pomjeraju postepeno uz jednu nit dupleksa nukleinske kiseline sa usmjerivošću i processivnošću koje su specifične za svaki pojedinačni enzim.

Helikaze imaju različite strukture i statuse oligomeracije. Dok se dnkB-olike helikaze opružaju u heksamere DNK u obliku kifle, drugi enzimi su aktivni kao monomeri ili proteinski dimeri. Istraživanja su pokazala da helikaze mogu djelovati pasivno, čekajući nektalitsko opuštanje, a onda se premješta između razdvojenih niti ili mogu imati aktivnu ulogu kao katalizatori u odvajanju lanca, koristeći energiju proizvedenu hidrolizom ATP. U drugom slučaju, helicakaza djeluje na relativno aktivan motor, odmotavanjem i premještanjem duž njegovog supstrata kao direktan rezultat aktivnosti ATPaze. Helicaze mogu mnogo brže djelovati in vivo nego in vitro, zbog prisustva proteina te pomoći u destabilizaciji viljuškaste veze.

Aktiviranje barijera u djelovanju helikaze
Helikazna enzimska akcija, kao što je odmotavanje nukleinskih kiselina, postiže se smanjenjem aktivacije barijera (B) svake specifične reakcije. Aktivacijska barijera je posljedica različitih faktora, a može se odrediti primjenom slijedeće jednadžbe, u kojoj je:
N = broj neopruženih baznih parova (bps),
ΔGbp = slobodna energija formiranja baznog para,
Gint = redukcija slobodne energije pod uticajem helikaze i
Gƒ = redukcija slobodne energije pod uticajem nezipiranih snaga:

B = N (ΔGbp-Gint-Gƒ)

Faktori koji doprinose visini aktivacije barijere uključuju:
pecifičnost sekvence uključene molekule nukleinske kiseline,
broj uključenih baznih parova uključeni,
napetost koja je prisutna u replikacijskoj viljuški, i
snaga destabilizacije.

Aktivna i pasivna helikaza
Na osnovu prirode prevazilaženja aktivacijske barijere, helikaze se svrstavaju u:
aktivne i
pasivne.
Kod pasivnih hekikaza, postoje značajne aktivacijske barijere (označene kao B >kB T, gdje je kB Boltzmannova konstanta, a T je temperatura sistema). Zog ovih značajnih barijera, na njihovu progresijuuveliko utiču sekvence nukleinskih kiselina u neopruženim molekulama i prisustvo destabilizirajućih snaga koje utiču na replikacijsku viljušku. Određene kominacije nukleinskih kiselina će smanjivati stopu neopružanja (guanina i citozina), dok je različite destabilizirajuće sile mogu povećati. U pasivnim sistemima, stopa neopružanja (Vun) je manje od rate premještanje (Vtrans - duž jednolančane nukleinske kiseline: ssNA). Još jedan način prikaza djelovanja pasivne helikaze je na osnovu prolazne razgradnje baznih parova na replikacijskoj viljuški. kako bi se odredila stopa opuštanja.

Kod aktivnih helikaza, B < kBT, gdje sistem ne poseduje značajnu prepreku, helikaza može destabilizirati nukleinske kiseline, odmotavanje dvostruke spirale teče konstantnom brzinom, bez obzira na sekvence nukleinske kiseline. Aktivne helikaze se ponašaju slično kada djeluju na dvojni lanac nukleinskih kiselina, kao i na dsNK ili ssNK, u odnosu na stope odmotavanje i stope translokacije, gdje su u oba sistema: Vun i Vtrans približno jednaki.

Dodatni način sagledavanje prirode aktivnih helikaza je preko njihove sposobnosti da direktno destabiliziraju replikacijsku viljuške za promociju odmotavanja.

Također pogledajte
 DNK
 Nukleinske kiseline
 Enzim

Reference

Vanjski linkovi

EC 3.6.4
Replikacija DNK

Helikaza


Radovići (ćir. Радовићи) su naseljeno mjesto u sastavu općine Tivat, Crna Gora.

Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Crnoj Gori nalazili su se u sastavu stare općine Tivat.

Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine Radovići su imali 515 stanovnika.

Popis 2011.

Napomena: Oznaka Z predstavlja zaštićen podatak.

Raniji popisi

Galerija

Reference

Vanjski linkovi

Naselja u Boki kotorskoj

Radovići


Riverside là một thị trấn thuộc quận St. Clair, tiểu bang Alabama, Hoa Kỳ. Dân số năm 2009 là 2068 người, mật độ đạt 92 người/km².

Tham khảo

Thị trấn ở quận St. Clair, Alabama
Thị trấn của Alabama
Vùng đô thị Birmingham–Hoover

Riverside, Alabama


O Campeonato Chileno de Futebol de 1985 (oficialmente Campeonato Nacional de Fútbol Profesional de la Primera División de Chile) foi a 53ª edição do campeonato do futebol do Chile. Os 20 clubes jogam todos contra todos, sendo o primeiro classificado campeão. Os dois últimos classificados descem de divisão para o Campeonato Chileno de Futebol - Segunda Divisão. O campeão e o vencedor da ligilla entre o vice de 1985 e o campeão e o vice de 1984 classificam-se para a Copa Libertadores da América de 1986.

Participantes

Campeão

Campeonato Chileno de Futebol
Desporto no Chile em 1985
1985 no futebol

Campeonato Chileno de Futebol de 1985


Kretjinskijs bryllup (, translit.: Svadba Kretjinskogo) er en russisk stumfilm fra 1908 af Aleksandr Drankov.

Filmen er baseret på 2. akt af skuespillet af samme navn skrevet af A. Sukhovo-Kobylina. Filmen er kun delvist bevaret.

Handling
Charlatanen Kretjinskij forelsker sig i den unge datter af landejeren Mirsomskij og får tilladelse til at få hendes hånd. Kretjinskij har det svært: Alle aktiver er pantsat, kreditorerne kommer rendende i et væk og har frygter at blive smidt ud af klubben hvert øjeblik; smides han ud, aflyses brylluppet og han kan vinke farvel til sin store medgift. Brylluppet står om ti dage og for at klare den behøver Kretjinskij tre-fire tusinde rubler …

Medvirkende
 Vladimir Davydov som Raspljujev
 V. Garlin som Fjodor
 A. Novinskij som Kretjinskij

Referencer

Eksterne henvisninger

Russiske film fra 1908
Stumfilm fra Rusland
Komediefilm fra Rusland
Film baseret på skuespil

Kretjinskijs bryllup


Bill Fuller (born 6 April 1944) is an English former footballer who played in the Football League for Crystal Palace as a defender. He also played non-league football for Wellington Town,
Margate and Bexley United.

Career
Fuller was born in Brixton and began his youth career at Crystal Palace signing professional terms in January 1963. He made his senior debut in the last game of the 1962–63 season; a 4–0 away win against Barnsley. He made one league appearance in the 1963–64 season, when Palace achieved promotion from the old Third Division, plus one in the League Cup. He made one appearance the following season in the Second Division and at the end of the season, moved into non-league football with Wellington Town.

In 1966, Fuller signed for Margate then playing in the Southern Football League, where he made eight appearances without scoring. He joined Bexley United the following season, but was released by the club in 1968.

Personal life
Fuller also worked as an engineer alongside his non-league football career.

References

External links
Fuller at holmesdale.net

1944 births
Living people
Men's association football defenders
English men's footballers
English Football League players
Crystal Palace F.C. players
Telford United F.C. players
Margate F.C. players
Bexley United F.C. players
Footballers from Brixton

Bill Fuller (footballer)


Okrug Hallein nalazi se u centralnom dijelu austrijske pokrajine Salzburg. Ovaj okrug pripada Salzburskoj regiji Tennengau. Sjeverno se nalazi Flachgau a južno Pongau.

Historija
Okrug je s okrugom Salzburg-Umgebung činio jedan okrug sve do 1896. Tek 1895. godine Hallein postaje samostalni okrug.

Upravna podjela

Okrug se sastoji od ukupno 13 općina. Od toga su jedan grad i četiri sa statusom Markt.

Također pogledajte
 Salzburg (grad)
 Salzburg (pokrajina)

Okruzi Salzburga

Hallein (okrug)


Geografia
 Rugby, borough del Regno Unito nella contea inglese del Warwickshire
 Rugby, parrocchia civile nel suddetto borough
 Rugby, località degli Stati Uniti in Dakota del Nord

Sport
Tutti gli sport che contengono il nome Rugby derivano dalla parrocchia civile di Rugby nel Regno Unito:

 Rugby o rugby football, denominazione generica dello sport giocato con una palla ovale
 Rugby a 13 o rugby league, codice professionistico del rugby disputato tra due squadre di 13 giocatori ciascuna
 Rugby a 9 o rugby league nines, variante del rugby a 13 disputata tra due squadre di 9 giocatori ciascuna
 Rugby a 15 o rugby union, di fatto la denominazione del rugby dopo la scissione del rugby league; si disputa tra due squadre di 15 giocatori ciascuna ed è professionistica dal 1995
 Rugby a 7 o rugby union seven, variante del rugby a 15 disputata tra due squadre di 7 giocatori ciascuna

Rugby (disambigua)


Cirkulane () su naseljeno mjesto i općina u Sloveniji, u Podravskoj regiji.

Historija

Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazile su se u sastavu stare općine Ptuj.

Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, općina Cirkulane je imala 2.299 stanovnika, od čega u samim Cirkulanama 434.

Općina Cirkulane

Napomena: Nastala iz stare općine Ptuj.

Cirkulane (naseljeno mjesto)

Reference

Vanjski linkovi

Općine u Sloveniji
Općine u Podravskoj regiji
Naselja u Sloveniji
Naselja u Podravskoj regiji
Naselja u Cirkulanama

Cirkulane


Stenolysmus extranea là một loài côn trùng trong họ Osmylidae thuộc bộ Neuroptera. Loài này được Walker miêu tả năm 1853.

Chú thích

Tham khảo

Stenolysmus

Stenolysmus extranea


HFA – codice aeroportuale IATA dell'aeroporto U. Michaeli, Haifa, Israele

Hfa