– japoński producent motoryzacyjny z siedzibą w dzielnicy Minato w Tokio, założony w 1917 roku.

W 2011 roku koncern Mitsubishi Motors był szóstym pod względem wielkości japońskim producentem samochodów oraz szesnastym pod względem produkcji producentem na świecie. Przedsiębiorstwo jest obecne na ponad 160 rynkach, ze szczególną reprezentacją w krajach Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej ASEAN.

MMC zatrudnia obecnie 30 tys. pracowników na całym świecie i wytwarza samochody w zakładach produkcyjnych w Japonii, Tajlandii, Chinach, Indonezji, Filipinach i Rosji. W roku fiskalnym 2016 przedsiębiorstwo sprzedało w ponad 160 państwach 926 000 egzemplarzy pojazdów, osiągając sprzedaż netto na poziomie 1,9 biliona jenów.

MMC jest częścią grupy spółek powiązanych Mitsubishi keiretsu, która do lat stanowi największą grupę przemysłową w Japonii. Logo z trzema czerwonymi diamentami, pod którym działało ponad czterdzieści innych przedsiębiorstw wchodzących w skład grupy spółek powiązanych (keiretsu), pojawiło się niemal sto lat przed utworzeniem Mitsubishi Motors. Wybrał je osobiście Iwasaki Yatarō, założyciel Mitsubishi, bowiem kojarzyło mu się ono z godłem klanu Tosa, który jako pierwszy dał mu zatrudnienie, oraz dlatego, że herb jego własnej rodziny tworzyły trzy romby ułożone jeden na drugim. Nazwa 'Mitsubishi' (jap. 三菱) składa się z dwóch członów: "mitsu", co oznacza "trzy" oraz "hishi" (które za sprawą rendaku, czyli udźwięcznienia pierwszej spółgłoski, ewoluuje w "bishi"), oznaczające "kotewkę" (zwaną również "orzechem wodnym") i dalej "romb", który znajduje się w logo Mitsubishi. Spółka MMC została utworzona w 1970 roku, w wyniku przekształcenia motoryzacyjnego oddziału Mitsubishi Heavy Industries.

Od października 2016 roku jedną trzecią udziałów (34%) w Mitsubishi Motors posiada Nissan, w związku z czym samochodowa marka Mitsubishi wchodzi obecnie w skład aliansu Renault–Nissan–Mitsubishi. Główni udziałowcy MMC to Nissan Motor Co., Mitsubishi Corporation, Mitsubishi Heavy Industries oraz The Bank of Tokyo-Mitsubishi UFJ. Spółka MMC jest notowana na giełdzie w Tokio.

Uprzednio, częścią Mitsubishi Motors była również spółka Mitsubishi Fuso Truck and Bus Corporation, która obecnie funkcjonuje jako odrębny podmiot gospodarczy, zajmuje się budową użytkowych samochodów ciężarowych, autobusów oraz ciężkiego sprzętu budowlanego i stanowi własność Daimler AG (przy niewielkim udziale Mitsubishi).

Historia

Początki działalności Mitsubishi związanej z przemysłem motoryzacyjnym sięgają roku 1917, kiedy to spółka Mitsubishi Shipbuilding Co., Ltd. wprowadziła na rynek Mitsubishi Model A, czyli pierwszy w Japonii, seryjnie produkowany samochód osobowy. Montowany ręcznie, siedmiomiejscowy sedan bazujący na konstrukcji Fiat Tipo 3, okazał się zbyt drogi w porównaniu z masowo produkowanymi konkurentami z Ameryki i Europy, co skutkowało zaprzestaniem jego produkcji w 1921 roku, po tym, jak z taśm montażowych zjechały zaledwie 22 egzemplarze.

W 1934 dokonano fuzji Mitsubishi Shipbuilding z Mitsubishi Aircraft Co., czyli spółką utworzoną w 1920 roku i zajmującą się produkcją silników oraz innych podzespołów dla branży lotniczej. Połączone przedsiębiorstwa otrzymały nazwę Mitsubishi Heavy Industries (MHI), stając się największym prywatnym przedsiębiorstwem w Japonii. MHI skupiało się na produkcji jednostek latających, pływających, taboru kolejowego i maszyn, jednak w 1936 roku opracowano tam model PX33, czyli prototypowy sedan, przeznaczony dla armii, który był jednocześnie pierwszą całkowicie japońską konstrukcją ze stałym napędem na cztery koła – technologią, do której przedsiębiorstwo miało powrócić po niemal 50-u latach, poszukując rozwiązań zapewniających sukcesy w sportach motorowych i masowej sprzedaży.

Era powojenna
Przedsiębiorstwo powróciło do produkcji pojazdów natychmiast po zakończeniu II wojny światowej. Wznowiono produkcję autobusu Fuso oraz uruchomiono linie produkcyjne niewielkiego, trójkołowego pojazdu dostawczego Mizushima oraz skutera Silver Pigeon. Jednak rodzinne konglomeraty przemysłowe, tzw. zaibatsu, zostały w 1950 roku zlikwidowane przez Aliantów stacjonujących w Japonii, a Mitsubishi Heavy Industries podzielono na trzy przedsiębiorstwa o zasięgu regionalnym, z których każde miało swój udział w projektach dla branży motoryzacyjnej. Były to West Japan Heavy-Industries, Central Japan Heavy-Industries oraz East Japan Heavy-Industries.

W 1951 roku, East Japan Heavy-Industries rozpoczęła import drogiego amerykańskiego sedana Henry J (produkowanego przez Kaiser Motors), decydując się na system montażu CKD (ang. completely-knocked-down). Import trwał aż do zakończenia produkcji tego modelu trzy lata później. W tym samym roku, Central Japan Heavy-Industries podpisała podobną umowę z Willys-Overland (obecnie własność grupy Kaiser) na dostawę komponentów do montażu CKD Jeepa CJ-3B. Ta współpraca okazała się trwalsza, a licencjonowane Jeepy Mitsubishi produkowane były do 1998 r., czyli 30 lat po tym, gdy marka Willys zdecydował się już na zastąpienie tego modelu.

Na początku lat 60. XX wieku, gospodarka japońska nabierała rozpędu – rosły płace, a wraz z nimi zwiększało się zapotrzebowanie na rodzinne pojazdy. Już wcześniej, w 1953 roku, Central Japan Heavy-Industries, teraz znana już jako Shin Mitsubishi Heavy-Industries, powołała do życia własny dział samochodów osobowych, który mieścił się w siedzibie głównej spółki. Dzięki temu możliwa była premiera seryjnego Mitsubishi 500 i tym samym wyjście naprzeciw oczekiwaniom klientów. W 1962 roku, na rynku pojawił się kei car Minica, a w 1963 roku Colt 1000, czyli pierwsza generacja rodzinnego Mitsubishi Colt. Rok później zadebiutował największy sedan Mitsubishi, czyli luksusowy Debonair, przeznaczony na rynek japoński i wykorzystywany między innymi przez kierownictwo wyższego szczebla firmy Mitsubishi jako pojazd służbowy.

W latach 50., West Japan Heavy-Industries (teraz już jako Mitsubishi Shipbuilding & Engineering) oraz East Japan Heavy-Industries (pod nową nazwą Mitsubishi Nihon Heavy-Industries) również rozbudowały swoje działy samochodów osobowych, a w 1964 roku wszystkie trzy spółki znów zjednoczyły siły tworząc grupę Mitsubishi Heavy Industries. W ciągu zaledwie trzech lat, roczny wolumen produkcji grupy MHI osiągnął pułap ponad 75 tys. pojazdów. Po udanym debiucie pierwszej generacji modelu Galant w 1969 roku oraz w obliczu dynamicznego wzrostu działu pojazdów użytkowych, podjęto decyzję o utworzeniu spółki, która miała się skupić wyłącznie na działalności w sektorze motoryzacyjnym. 22 kwietnia 1970 powołano do życia Mitsubishi Motors Corporation (MMC) jako spółkę zależną ze 100% udziałem MHI. Na czele MMC stanął Tomio Kubo, inżynier odnoszący dotąd znaczne sukcesy w dziale produktów lotniczych.

Powiązania z Chryslerem

Lata 70. XX wieku

Jednym z elementów strategii rozwoju przyjętej przez Tomio Kubo było zwiększenie eksportu poprzez nawiązywanie współpracy z uznanymi i dobrze prosperującymi przedsiębiorstwami zagranicznymi. Stąd też, w 1971 roku grupa MHI sprzedała 15% swoich udziałów w nowej spółce amerykańskiemu gigantowi. Dzięki temu posunięciu, Chrysler rozpoczął w Stanach Zjednoczonych sprzedaż modelu Galant, oferując go jako Dodge Colt (czyli pierwszy produkt Mitsubishi oferowany przez Chryslera pod zmienioną nazwą) i windując roczny wolumen produkcji MMC powyżej poziomu 250 tys. pojazdów. W 1977 roku, Galant dostępny był również na rynku australijskim jako Chrysler Sigma.
Do 1977 roku utworzono również sieć sprzedaży i dystrybucji marki "Colt" na terenie Europy, gdzie Mitsubishi planowało uruchomić bezpośrednią sprzedaż pojazdów. Do tego momentu roczna produkcja wzrosła już od 500 tys. sztuk w 1973 roku do 965 tys. w 1978 roku, gdy Chrysler uruchomił sprzedaż modeli Galant (jako Dodge Challenger) oraz Plymouth Sapporo. Jednakże tak dynamiczna ekspansja stała się z czasem źródłem nieporozumień, bowiem Chrysler zaczął postrzegać zagraniczną działalność swojego japońskiego partnera jako bezpośrednią konkurencję dla swoich działań w segmencie modeli subkompaktowych na rynkach zewnętrznych, a MMC miało poczucie, że Amerykanie próbują w zbyt znacznym stopniu ingerować w podejmowane przez nie decyzje korporacyjne.

Lata 80. XX wieku
W 1980 roku produkcja Mitsubishi wreszcie osiągnęła roczny pułap miliona samochodów osobowych, jednak jej amerykańskiemu partnerowi nie wiodło się już tak dobrze. W tym samym roku, aby uniknąć bankructwa, Chrysler zmuszony był sprzedać MMC swoje udziały w australijskim dziale produkcyjnym. Nowy japoński właściciel przemianował spółkę na Mitsubishi Motors Australia Ltd (MMAL).

W 1982 roku, marka Mitsubishi po raz pierwszy zadebiutowała na rynku amerykańskim. W pierwszym okresie, sedan Tredia oraz dwa modele klasy coupé, czyli Cordia i Starion, sprzedawane były w sieci siedemdziesięciu salonów dilerskich w 22 stanach. Zgodnie z porozumieniem (VER) między rządami obu państw, łącznie w sieci dostępnych mogło być jednocześnie do 30 tys. pojazdów, zaliczanych na poczet 120-tysięcznego kontyngentu zarezerwowanego dla Chryslera. Jednak pod koniec lat 80. XX wieku MMC podjęło działania na rzecz zwiększenia swojej obecności na rynku amerykańskim, prowadząc pierwszą telewizyjną kampanię reklamową oraz planując rozbudowę sieci dilerskiej do 340 salonów sprzedaży.

W 1986 roku Mitsubishi doszło do porozumienia ze spółką Liuzhou Automotive, co umożliwiło japońskiemu producentowi montaż kompaktowego kei vana i ciężarówki Minicab na rynku chińskim. Oznaczało to, że Mitsubishi stała się trzecim przedsiębiorstwem z Kraju Kwitnącej Wiśni (po Daihatsu i Suzuki), który rozpoczął montaż swoich samochodów w Chinach. Jednak przed uzyskaniem oficjalnej rządowej zgody na ten projekt, Mitsubishi musiało wyrazić skruchę z powodu "wadliwych" ciężarówek importowanych do Chin w latach 1984–1985. Do 1989 roku, globalny wolumen produkcji Mitsubishi, po uwzględnieniu zagranicznych spółek powiązanych, osiągnął poziom 1,5 miliona sztuk.

Diamond-Star Motors

Pomimo nieustannych napięć, Chrysler i Mitsubishi podjęły decyzję o otwarciu wspólnych zakładów produkcyjnych w miejscowości Normal, w stanie Illinois. Dzięki przedsięwzięciu, w którym każda ze stron miała 50-procentowy udział, możliwe było obejście ograniczeń w imporcie oraz zaoferowanie nowej linii kompaktowych i subkompaktowych modeli Chryslera. W październiku 1985 roku powstała spółka Diamond-Star Motors (DSM), której nazwa nawiązywała do trzech diamentów Mitsubishi oraz pięcioramiennej gwiazdy w logo Chryslera, a w kwietniu 1986 wbito w ziemię pierwszą symboliczną łopatę na placu budowy, gdzie miała powstać fabryka o łącznej powierzchni 177 tys. m². W 1987 roku roczna sprzedaż firmy w USA osiągnęła poziom 67 tys. pojazdów, a w chwili ukończenia budowy w marcu 1988 roku nowa fabryka gwarantowała roczną wydajność produkcyjną na poziomie 240 tys. sztuk. Jako pierwsze z taśm produkcyjnych zjechały trzy kompaktowe, 4-miejscowe coupé oparte na wspólnej platformie, czyli Mitsubishi Eclipse, Eagle Talon oraz Plymouth Laser, a w nadchodzących latach produkcję rozszerzano o kolejne modele.

Debiut giełdowy w 1988 roku
Spółka Mitsubishi Motors weszła na giełdę w 1988 roku i tym samym nie była już jedyną prywatną spółką w gronie pozostałych jedenastu japońskich producentów samochodów. Grupa Mitsubishi Heavy Industries przystała na ograniczenie swych udziałów do 25%, nadal zachowując jednak status największego udziałowca. Jednocześnie udział Chryslera wzrósł do ponad 20%. Kapitał pozyskany dzięki debiutowi na giełdzie umożliwił Mitsubishi Motors częściową spłatę zobowiązań oraz poczynienie dodatkowych inwestycji na terenie Azji Południowo-Wschodniej, w takich krajach jak Filipiny, Malezja oraz Tajlandia.

Lata 90. XX wieku
W 1989 roku prezesem Mitsubishi został Hirokazu Nakamura, który skierował firmę na bardzo obiecujące tory i to tuż przed "korektą rynku" dokonaną w obliczu pęknięcia bańki spekulacyjnej na rynku japońskim, skutkującej tzw. japońską straconą dekadą, do której przyczyniło się m.in. podpisanie w 1985 roku porozumienia o interwencji na rynkach walutowych (tzw. porozumienie z Plaza). Wbrew powszechnemu przekonaniu, że nowe Pajero jest zbyt duże i nie przyjmie się na rodzimym rynku, model ten sprzedawał się bardzo dobrze i zyskał popularność nawet na zatłoczonych drogach Japonii.

W latach 1992–1993 japońskie media szeroko spekulowały na temat planów wrogiego przejęcia Hondy przez Mitsubishi Motors. Podczas gdy Mitsubishi święciło rynkowe triumfy dzięki takim modelom, jak Diamante czy Pajero, Honda "przespała" początkowy okres boomu na SUV-y i półciężarówki, tracąc czujność po chorobie i śmierci swego założyciela. Jednak dyrektor generalny Hondy, Nobuhiko Kawamoto podjął wyjątkowo drastyczne kroki, m.in. wyprowadzając Hondę z Formuły 1 i rezygnując z kilku mało dochodowych modeli, dzięki czemu udało mu się skutecznie uniknąć przejęcia przez Mitsubishi.

Mimo iż na rynku amerykańskim sprzedaż SUV-ów i lekkich półciężarówek nieustannie rosła, większość japońskich producentów nawet nie dopuszczała do siebie myśli, że ten sam trend mógłby się pojawić w Kraju Kwitnącej Wiśni. Prezes Nakamura zdecydował się jednak podjąć ryzyko i zwiększył nakłady na modele klasy SUV, co okazało się strzałem w dziesiątkę. W pierwszej połowie lat 90. XX wieku, szeroka gama modeli Mitsubishi z napędem na cztery koła – od kei cara Mitsubishi Pajero Mini po vana Delica Space Gear, napędzała modę na SUV-y w Japonii i w 1995 roku pozwoliła Mitsubishi na zwiększenie ogólnego udziału w rynku do 11,6%.

Niezależność
W 1991 roku Chrysler sprzedał japońskiemu partnerowi swoje udziały w kapitale spółki Diamond-Star Motors i od tej chwili obie firmy kontynuowały współpracę polegającą na współdzieleniu podzespołów i produkcji wyłącznie na mocy stosownych umów. Natomiast w 1992 roku udziały Chryslera w Mitsubishi zmniejszyły się poniżej 3%, a rok później Amerykanie podjęli decyzję o pozbyciu się wszelkich akcji MMC na wolnym rynku. Nieco później DMS i Mitsubishi zakończyły bliską współpracę z Chryslerem i zaprzestały produkcji podzespołów silnikowych i przekładni do modeli amerykańskiego koncernu.

Inne powiązania

Volvo
W 1991 roku Mitsubishi zawiązało spółkę typu joint venture z konkurencyjnym producentem samochodów osobowych, jakim było Volvo oraz z holenderskim rządem, podejmując produkcję swoich modeli w fabryce firmy DAF w miejscowości Born. W 1996 roku, zakład funkcjonujący pod nazwą NedCar rozpoczął produkcję pierwszej generacji modelu Carisma, który dzielił konstrukcję z Volvo S40/V40. W późniejszym okresie z linii produkcyjnych fabryki zjeżdżały również takie modele jak Colt oraz powiązany z nim technologicznie Smart Forfour (partnerska firma DaimlerChrysler wygasiła jego produkcję w 2006 roku). Zanim firma sprzedała fabrykę Grupie VDL, holenderskiemu producentowi autobusów i autokarów, do 2012 roku w Holandii powstawały również modele bliźniacze Mitsubishi Outlandera.

Po sprzedaniu swojego działu samochodów osobowych (Volvo Cars) Fordowi w styczniu 1999 roku, w listopadzie tego samego roku Grupa Volvo nabyła 5% akcji Mitsubishi Motors, jednak w marcu 2001 roku odsprzedała je koncernowi DaimlerChrysler.

Grupa PSA
Grupą PSA trwa od 1999 roku, gdy zawarto porozumienie o współpracy przy budowie silników z wykorzystaniem oferowanej przez japońskiego producenta technologii bezpośredniego wtrysku benzyny (GDI). Kolejne porozumienie, zawarte w 2005 roku, skutkowało wspólnymi pracami nad takimi pojazdami klasy SUV jak Peugeot 4007 i Citroën C-Crosser, które były bliźniaczymi wersjami modelu Mitsubishi Outlander.

Współpracę zacieśniono w 2008 roku, gdy w Kałudze uruchomiono fabrykę produkującą rocznie do 160 tys. Outlanderów przeznaczonych na dynamicznie rozwijający się rynek rosyjski oraz rozpoczęto wspólne prace nad rozwojem i udoskonaleniem elektrycznych układów napędowych dla małych miejskich modeli Mitsubishi i MiEV.

Volkswagen
Na rynku europejskim, Mitsubishi Motors korzystała z silników wysokoprężnych dostarczanych przez Volkswagena, montując te jednostki napędowe w modelach klasy średniej, m.in. Lancer, Grandis, i Outlander. Od 2010 roku zastąpiono je jednak własną konstrukcją, czyli silnikiem wysokoprężnym 4N1.

Colt oraz Lonsdale
Nazwa Colt przewija się w historii Mitsubishi od początku lat 60. XX wieku, czyli od premiery sedana o tej właśnie nazwie z silnikiem o pojemności 600 cm³ montowanym przy tylnej osi. Dzisiaj, nazwa ta najczęściej kojarzona jest z ultrakompaktowym Mitsubishi Colt w gamie modeli japońskiego producenta, jednak trzeba pamiętać, że tak samo nazywa się utworzona w 1974 roku spółka MMC zajmująca się importem i dystrybucją produktów Mitsubishi na terenie Wielkiej Brytanii, czyli Colt Car Company. W ciągu pierwszej dekady swego istnienia, sprzedaż samochodów na Wyspach realizowana była pod marką "Colt", a nie "Mitsubishi", bowiem w owym czasie producenci z Dalekiego Wschodu nie mieli jeszcze w Europie zbyt ugruntowanej pozycji i reputacji.

W latach 1982–1983, aby ominąć brytyjskie limity importowe, Mitsubishi podjęła nieudaną próbę wprowadzenia na tamtejszy rynek modelu Mitsubishi Sigma, który produkowany był w Australii, a w Wielkiej Brytanii oferowany był jako Lonsdale Sigma. W latach 1983–1984 model ten przemianowano na Mitsubishi Sigma, ale ostatecznie samochód nie przyjął się na rynku i zrezygnowano z jego dalszej sprzedaży.

Proton
Początkowo, malezyjski Proton był mocno zależny od Mitsubishi Motors, bowiem produkcja modelu Proton Saga (1985) w nowo otwartej fabryce w Shah Alam realizowana była wyłącznie z wykorzystaniem podzespołów dostarczanych przez MMC. Konstrukcje kolejnych samochodów Protona takich, jak Wira czy Perdana oparte były na modelach Mitsubishi (odpowiednio: Lancer/Colt oraz Galant/Eterna). Dopiero w 2001 roku Proton uruchomił produkcję własnego modelu Waja, a następnie, w 2004 roku, Protona Gen-2. W najlepszym dla siebie okresie, malezyjski producent kontrolował 75% krajowego rynku i to nawet po oficjalnym zakończeniu przez Mitsubishi 22-letniej współpracy w 2005 roku, gdy japoński koncern sprzedał posiadane 7,9% udziałów państwowemu funduszowi majątkowemu Khazanah Nasional Berhad za kwotę 384 milionów MYR. Jednak w październiku 2008 roku Proton i MMC podpisały nowe umowy o wymianie technologicznej. Na ich mocy Proton Inspira (następca modelu Waja), bazował na platformie modelu Lancer.

Hyundai
W 1975 roku południowokoreański Hyundai wykorzystał silnik Saturna i przekładnię dostarczone przez MMC do budowy modelu Pony, czyli pierwszego koreańskiego samochodu osobowego, który produkowany był aż przez 13 lat. W szczytowym okresie, Mitsubishi posiadało 10% udziałów w koreańskiej marce, ale w marcu 2003 zbyło swoje ostatnie akcje Hyundaia.

W latach 1987–1994, Hyundai Excel (1985) sprzedawany był w USA jako Mitsubishi Precis, a kilka innych modeli Mitsubishi oferowanych było z logo Hyundaia, np. Mitsubishi Chariot (jako Hyundai Santamo), Mitsubishi Pajero (jako Hyundai Galloper) czy Mitsubishi Delica (jako Hyundai Porter).

Hindustan
W 1998 roku indyjski producent Hindustan zawiązał z Mitsubishi spółkę typu joint venture, która posiada fabrykę w miejscowości Thiruvallur (stan Tamilnadu).

Wśród produkowanych modeli wspomnieć należy o 3 generacji Mitsubishi Pajero Sport (do 2016 roku).

Samcor
Utworzony w 1985 roku, południowoafrykański Samcor (ang. South African Motor Corporation) posiadał status spółki joint venture i zajmował się produkcją modeli Forda, Mazdy oraz Mitsubishi na lokalny rynek, gdzie Mitsubishi Delica oferowane było jako Ford Husky, a Mitsubishi Canter jako Ford Triton.

Nissan
W maju 2016 roku, w następstwie skandalu dotyczącego nieprawidłowości w pomiarze emisji spalin, Nissan rozpoczął procedurę przejęcia 34% udziałów w Mitsubishi Motors, co miało uczynić go największym akcjonariuszem i udziałowcem posiadającym pakiet kontrolny w MMC. W rezultacie Mitsubishi Motors zostało członkiem grupy Renault-Nissan Alliance. Nissan zadeklarował, że planuje wykorzystanie wspólnych platform oraz współpracę z Mistubishi Motors przy tworzeniu i budowie nowych modeli Mitsubishi Motors. Przejęcie akcji przez Nissana nastąpiło w październiku 2016 roku.

Spółki joint venture z udziałem kapitału chińskiego
Według stanu na rok 2017, Mitsubishi Motors posiadała pięć spółek typu joint venture z chińskimi partnerami.
 South East (Fujian) Motor Co Ltd
 Shenyang Aerospace Mitsubishi Motors Engine Manufacturing Co Ltd
 Harbin Dongan Automotive Engine Manufacturing Co Ltd – Spółka zależna Harbin Hafei Automobile Industry Group Co Ltd
 Hunan Changfeng Motor Co Ltd – Spółka zależna Chang Feng (Group) Co Ltd
 GAC Mitsubishi Motors Co., Ltd. – Spółka Guangzhou Automobile Group. (50%), Mitsubishi Motors Co. (33%) oraz Mitsubishi Corporation (17%)

Kanały dystrybucji w Japonii

Mitsubishi Motors utrzymywało dwa kanały dystrybucji detalicznej, tzn. "Car Plaza" oraz "Galant Shop", których podmioty zajmowały się sprzedażą ściśle określonych modeli. Niektóre modele dostępne były wyłącznie w jednej sieci, a niektóre w obu, zależnie od potrzeb i specyfiki lokalnych rynków Japonii. Następnie, ze względu na rezygnację ze sprzedaży większych sedanów, oba kanały dystrybucji połączono w jedną sieć franczyzową, która zajmuje się sprzedażą wszystkich modeli, nie wyłączając kei carów i dostawczych pojazdów użytkowych.

Perturbacje na przełomie dziejów

Azjatycki kryzys ekonomiczny
Korzyści, jakie Mitsubishi odnosiło dzięki swej mocnej pozycji na rynku Azji Południowo-wschodniej skończyły się wraz z nadejściem kryzysu ekonomicznego (1991–1997), którego pierwsze oznaki odnotowano w 1991 roku, czyli w przededniu pęknięcia bańki spekulacyjnej na rynku japońskim, którą zapoczątkowała okres w Japonii określany mianem "straconej dekady". Do załamania na rynku przyczyniło się m.in. podpisanie w 1985 roku porozumienia o interwencji na rynkach walutowych celem osłabienia dolara względem innych walut, a zwłaszcza niemieckiej marki i japońskiego jena (tzw. Plaza Accord). W sierpniu tego roku firma zmuszona była zamknąć fabrykę w Tajlandii, w odpowiedzi na załamanie na tamtejszym rynku walutowym oraz związanym z nim gwałtownym spadkiem popytu. Zakłady, które w samym tylko 1996 roku wyprodukowały 8,7 tys. dużych półciężarówek zostały czasowo zamknięte. Co więcej, Mitsubishi Motors nie mogło ratować się sprzedażą na rodzimym rynku, bowiem w 1997 roku gospodarka Japonii znacznie wyhamowała, a rok 1998 był wielką niewiadomą. Inni japońscy producenci, np. Toyota czy Honda, straty na rodzimym rynku wetowali sobie lepszymi wynikami sprzedaży w USA. Jednak Mitsubishi, przy stosunkowo niewielkim udziale w rynku północnoamerykańskim, znacznie mocniej od krajowych rywali odczuło skutki zarówno gorszej koniunktury na rynku domowym, jak i ogólnego kryzysu gospodarczego w Azji, w 1997 roku notując najgorsze wyniki w swojej historii. Ponadto koncern nie tylko stracił pozycję trzeciego producenta samochodów (na rzecz Mazdy), ale także uszczuplił swe udziały w rynkach zagranicznych. Cena akcji gwałtownie spadły, co zmusiło firmę do rezygnacji z wypłaty corocznych dywidend.

W listopadzie 1997 roku Katsuhiko Kawasoe zastąpił Takemune Kimura na stanowisku prezesa, ogłaszając plany szerokiego programu restrukturyzacji, którego celem była redukcja kosztów o 350 miliardów jenów w okresie trzech lat, likwidacja 1400 miejsc pracy oraz wypracowanie zysku do 1998 roku. Mimo iż program początkowo przynosił zamierzone rezultaty, nie udało się zakończyć okresu stagnacji sprzedaży bowiem azjatycka gospodarka nadal borykała się z ogromnymi problemami. W 1999 roku Mitsubishi po raz kolejny zmuszone było zrezygnować z wypłaty dywidend, a jej całkowite zadłużenie odsetkowe wyniosło 1,7 biliarda jenów.

Ukrywanie wad fabrycznych pojazdów
W wyniku "jednego z największych skandali korporacyjnych w japońskiej historii", Mitsubishi Motors dwukrotnie zmuszone było przyznać się do systematycznego ukrywania wad produkcyjnych swoich pojazdów. W 2000 roku po raz pierwszy nagłośniono informację o czterech takich usterkach, ale w 2004 roku firma przyznała, że od 1997 roku takich przypadków było jeszcze 26, w tym m.in. wadliwe układy hamulcowe, wycieki paliwa i nieprawidłowo działające sprzęgła. Dla Mitsubishi Motors miało to katastrofalne skutki, bowiem japoński producent musiał zorganizować darmową akcję przywoławczą dla 163 707 samochodów osobowych (156 433 w Japonii oraz 7274 zagranicą). Kolejne akcje serwisowe inicjowane przez Fuso Truck & Bus zwiększyły liczbę pojazdów wymagających naprawy do niemal miliona sztuk. Skandal skutkował również rezygnacją ze stanowiska i późniejszym aresztowaniem prezesa Kawasoe oraz 23 innych pracowników. Trzech z nich zostało później oczyszczonych z zarzutów, na uzasadnienie czego sąd stwierdził, iż Ministerstwo Transportu nie wystąpiło z oficjalnym żądaniem dostarczenia raportu dotyczącego usterek.

0–0–0
Aby zwiększyć sprzedaż w USA na początku pierwszej dekady XXI wieku, Mitsubishi Motors zaczęło oferować usługi finansowe typu 0–0–0, tzn. brak wpłaty własnej, oprocentowania oraz rat miesięcznych w pierwszym roku (wszystkie opłaty zawieszone na 12 miesięcy). Początkowo sprzedaż zauważalnie wzrosła, ale pod koniec okresu "ulgowego" wielu nabywców o ograniczonej zdolności kredytowej nie wywiązywało się z zobowiązań, w rezultacie czego firma została z używanymi samochodami, za które nie otrzymało żadnych pieniędzy, a których wartość była niższa od kosztów produkcji. W końcu instytucja finansowa MMC odpowiedzialna za usługi kredytowe, czyli MMCA (Mitsubishi Motors Credit of America), musiała pokryć straty w wysokości 454 milionów dolarów z własnego budżetu na rok 2003, co w konsekwencji doprowadziło do zapaści wskaźników sprzedaży w USA, która spadła do 243 tys. w 2003 roku, 139 tys. w 2004 roku, 124 tys. w 2005 roku i 119 tys. w 2006 roku.

Zakończenie produkcji w Australii
W październiku 2005 roku, Mitsubishi Motors Australia Limited wprowadziło na rynek australijski Mitsubishi 380, zastępujące model Magna dostępny w sprzedaży od wielu lat i będące jedynym modelem montowanym w tamtejszych zakładach produkcyjnych w Clovelly Park. Mimo iż opracowanie modelu pochłonęło 600 mln dolarów australijskich, pierwotne prognozy dotyczące sprzedaży były optymistyczne. Niestety, w ciągu pół roku firma musiała stopniowo ograniczyć produkcję, schodząc poniżej wyjściowego poziomu 90 sztuk dziennie, oraz wprowadzić czterodniowy tydzień pracy zamiast pięciodniowego. Takie rozwiązania nadal nie dawały jednak pewności, że rentowność fabryki da się przywrócić i tym samym zapewnić jej długoterminowe przetrwanie na rynku.

Skutków spadku sprzedaży na rynku lokalnym nie można było zniwelować poprzez zwiększenie eksportu poza rynki Australii i Nowej Zelandii. 5 lutego 2008 roku spółka Mitsubishi Motors Australia ogłosiła, że do marca zmuszona jest zamknąć zakład produkcyjny w Adelajdzie, co oznaczało likwidację od 700 do 1000 miejsc pracy w samej firmie oraz do 2000 etatów w przedsiębiorstwach wspierających lokalną produkcję Mitsubishi na tamtejszym rynku.

Zakończenie produkcji w Europie
W obliczu straty operacyjnej o wartości 22 miliardów jenów (287 milionów dolarów), zanotowanej na rynku europejskim w rozliczeniu rocznym do miesiąca marca i wynikającej ze stagnacji sprzedaży związanej z nękającym Stary Kontynent kryzysem zadłużenia i niepewnością finansowego jutra, w lutym 2012 roku firma Mitsubishi podjęła ostatecznie decyzję o wygaszeniu produkcji na rynku europejskim do końca tegoż roku. 1 października podano oficjalny komunikat o przejęciu zakładów NedCar przez Grupę VDL, przy zachowaniu dotychczasowego poziomu zatrudnienia (1500 miejsc pracy).

Zakończenie produkcji w Ameryce Północnej
W 1988 roku w miejscowości Normal w stanie Illinois Mitsubishi otworzyła fabrykę Diamond-Star Motors, która w początkowym okresie swojej działalności posiadała status spółki joint venture z Chryslerem. Jednak w 1993 roku amerykański producent zdecydował się sprzedać swoje udziały japońskiemu partnerowi, a po 1995 roku zakład produkcyjny działał już pod szyldem Mitsubishi Motors Manufacturing America (MMMA). W 2000 roku, w szczytowym okresie swojej działalności, z taśm montażowych zjeżdżało tam ponad 222 tys. pojazdów rocznie, jednak w wyniku zmniejszenia udziału Mitsubishi w północnoamerykańskim rynku, w ciągu kolejnych lat zakład funkcjonował z mocno ograniczoną mocą produkcyjną.

Wreszcie, w lipcu 2015 roku Mitsubishi Motors poinformowało o planowanym zamknięciu fabryki w listopadzie tego samego roku, jednocześnie deklarując, iż samochody osobowe tej marki nadal będą tam dostępne w oficjalnej sprzedaży. W 2014 roku fabryka wyprodukowała zaledwie 69 tys. pojazdów, co stanowiło około ¼ jej całkowitej mocy produkcyjnej. Produkcję wygaszono całkowicie z dniem 30 listopada 2015 roku, wymawiając umowę o pracę niemal wszystkim tam zatrudnionym. Zakład funkcjonował jeszcze do maja 2016, a pozostała garstka pracowników zatrudniona była przy produkcji części zamiennych. Po tej dacie fabrykę zlikwidowano.

Skandal z danymi o zużyciu paliwa
Na początku 2016 roku firma Nissan (partner Mitsubishi) wykryła rozbieżności pomiędzy deklarowanym przez Mitsubishi a faktycznym zapotrzebowaniem na paliwo. Nieprawidłowości wyszły na jaw podczas wspólnych prac nad nowymi mikrosamochodami, które miały się znaleźć w ofercie obu producentów, tzn. eK Wagon, eK Space, Nissan Dayz oraz Nissan Dayz Roox. Mitsubishi Motors produkuje mikrosamochody dla Nissana, bowiem ten nie zajmuje się już ich samodzielnym montażem. Mitsubishi przyznało, że nieprawidłowe dane przekazywane były od 2002 roku, a nieścisłości spowodowane były zastosowaniem niedokładnych testów. Później przyznano również, że korzystano z metod testowania zapotrzebowania na paliwo, które od 25 lat stoją w sprzeczności z przepisami obowiązującymi w Japonii, co oznaczało, że proceder ten trwał od o wiele dłuższego czasu niż pierwotnie przypuszczano. Zarząd Mitsubishi oświadczył, że nie posiadał wiedzy na ten temat, a nieprawidłowe dane dostarczane były przez dział rozwoju mikrosamochodów. Zlecono przeprowadzenie niezależnego śledztwa, a wynikły skandal skutkował przejęciem przez Nissana pakietu kontrolnego w MMC w maju 2016 roku. Nissan zgodził się wyłożyć kwotę 237,4 miliarda jenów (2,2 miliarda dolarów) w zamian za przejęcie 34-procentowego pakietu własnościowego w Mitsubishi Motors. W wyniku rozwodnienia istniejących udziałów, pozostałe spółki wchodzące w skład grupy Mitsubishi (Mitsubishi Heavy Industries, Mitsubishi Corp., oraz Bank of Tokyo-Mitsubishi UFJ) zantowały spadek łącznego udziału z obecnych 34 do około 22 procent.

Mitsubishi Motors North America wydała oświadczenie, w którym zapewniła, że pojazdy sprzedane na rynku USA do 2013 roku posiadały prawidłowe dane dotyczące poziomu spalania i w związku z tym skandal ich nie dotyczy. Nieprawidłowości nie dotyczyły także modeli produkowanych na wszystkie inne rynki poza japońskim.

W maju 2016 roku Mitsubishi Motors ogłosiła, że prezes Tetsuro Aikawa zrezygnuje ze swojego stanowiska w czerwcu tegoż roku. Zarówno Mitsubishi Motors, jak i sam prezes Aikawa, zaprzeczyli jakoby w skandal z danymi o zużyciu paliwa miało być zamieszane kierownictwo najwyższego szczebla. Firma poinformowała, że większość testów zużycia paliwa zlecana była podmiotowi zewnętrznemu, a nadzór nad jego działaniami był niedostateczny.

Plan rozwoju

W 2006 roku, po okresie całkowitego braku nowych inwestycji, związanego z zakłóceniem przepływu gotówki w firmie, Mitsubishi zaprezentowała wielokrotnie nagradzany model Mitsubishi i, kei car, co oznaczało pierwszą premierę od 29 miesięcy. Ponadto na rynku globalnym pojawił się również odświeżony Outlander, który miał konkurować w popularnym segmencie XUV crossoverów. Natomiast w latach 2007–2008 zadebiutowała nowa generacja modeli Lancer oraz Lancer Evolution.

Z rynku amerykańskiego zniknęły modele o najniższych współczynnikach sprzedaży, zredukowano prognozy sprzedaży dla Global Engine Manufacturing Alliance oraz ograniczono wydatki, likwidując 10 tys. miejsc pracy, z zastrzeżeniem, że sytuacja kolejnych 3400 pracowników w australijskich zakładach oraz innych nierentownych fabrykach również była bardzo niepewna. Jednocześnie, aby zwiększyć produkcję w zakładach w USA, sondowane były nowe rynki zbytu dla modeli Eclipse oraz Galant, takie jak Ukraina, Bliski Wschód czy Rosja, gdzie działa salon dilerski notujący najwyższe współczynniki sprzedaży w całej firmie. Ponadto Mitsubishi pozostaje aktywne w sferze produkcji OEM dla Nissana, a w lipcu 2015 roku poinformowało o nawiązaniu podobnej współpracy z Grupą PSA, w której imieniu produkuje model klasy SUV.

W trzecim kwartale 2006 roku Mitsubishi zanotowało pierwszy od czterech lat zysk kwartalny, rok finansowy 2006 również zamknęło z zyskiem, utrzymując rentowność oraz globalny wolumen sprzedaży o wartości 1 524 000 sztuk w roku 2007 i później.

W styczniu 2011 roku firma przedstawiła swój średnioterminowy biznesplan, który zakładał, że do 2020 roku aż 20% wyprodukowanych modeli będzie miało napęd elektryczny lub hybrydowy. Ogłoszono, że najważniejsze strategicznie modele to auta typu SUV, crossover i pickup, które od lat stanowiły specjalność firmy.

W maju 2016 roku Nissan poinformował o przejęciu pakietu kontrolnego Mitsubishi Motors za kwotę 2 miliardów dolarów. W październiku 2016 r. Nissan sfinalizował przejęcie kontroli nad 34% akcji MMC, a przewodniczącym rady nadzorczej Mitsubishi Motors został Carlos Ghosn, prezes alliansu Nissan-Mitsubishi. Carlos Ghosn podczas konferencji prasowej oświadczył, że poprosił obecnego prezesa Osamu Masuko o pozostanie na stanowisku prezesa, który pełni obecnie także funkcję dyrektora zarządzającego Mitsubishi Motors.

15 września 2017 ogłoszony został 6-letni plan współpracy i rozwoju "Alliance 2022" dla koncernu Renault-Nissan-Mitsubishi, który stał się czwartą potęgą motoryzacyjną na świecie. Plan zakłada: wspólną produkcję ponad 9 mln pojazdów stworzonych na bazie 4 ujednoliconych platform, wzrost udziału popularnych układów napędowych do trzech czwartych całkowitej produkcji, zacieśnienie współpracy w dziedzinie elektryfikacji łączności i technologii pojazdów autonomicznych, przedstawienie 12 modeli z napędem elektrycznym, wykorzystujących platformy oraz podzespoły już dostępne dla tego typu aut (EV), przedstawienie 40 nowych modeli wykorzystujących technologię jazdy autonomicznej oraz wejście na rynek usług transportu publicznego związanych z obsługą pojazdów zrobotyzowanych.
Wśród celów technologicznych do 2022 r. koncern wyznaczył sobie m.in.: uzyskanie zasięgu ponad 600 km dla pojazdu elektrycznego, przyjęcie technologii PHEV opracowanej przez Mitsubishi Motors jako wspólnego rozwiązania PHEV w segmencie C/D, a także 30-procentowy spadek kosztów wytwarzania akumulatorów i czasu szybkiego ładowania do 15 min/230 km zasięgu.
W czasie 45. Tokyo Motor Show w roku 2017 Mitsubishi Motors Corporation na 100- lecie ogłosiło nową strategię marki i hasło przewodnie "Drive your Ambition". W strategii "Ambition to Explore" czołowe miejsce zyskało zaangażowanie firmy MMC w innowacje wraz z postępującą wizją zrównoważonej przyszłości.

Zarząd
W latach 1989–2004 firma MMC miała łącznie ośmiu prezesów. W 2014 roku na czele firmy stanął Tetsuro Aikawa, pierwszy od ponad dekady prezes, który całe swoje zawodowe życie spędził pracując dla Mitsubishi. Przez większość tego czasu Aikawa zatrudniony był w dziale rozwoju produktów, choć niedługo przed nominacją piastował również stanowiska związane z produkcją i sprzedażą na rynku japońskim. Kolejny prezes, czyli Osamu Masuko, który piastuje ten urząd do dziś, dołączył do firmy w 2004 roku, przechodząc z Mitsubishi Corp. Pozostał także prezesem spółki po dołączeniu MMC do aliansu Renault-Nissan-Mitsubishi.

Pojazdy z napędem elektrycznym i hybrydowe

Mitsubishi Motors Corporation już w październiku 1966 roku rozpoczęła prace nad pojazdami elektrycznymi, które doprowadziły do stworzenia modelu i-MiEV w lipcu 2009 roku. W tym sensie, współczesne Mitsubishi Outlander PHEV to najnowsza wersja w długiej linii samochodów elektrycznych Mitsubishi i zapowiedź szerokiej gamy pojazdów, bazujących na architekturze SUV z napędem elektrycznym, zarówno z napędem w pełni elektrycznym, jak i hybrydowym typu plug-in.

Ponad 50 lat doświadczeń z EV

W latach sześćdziesiątych nastąpił dynamiczny wzrost zakupów prywatnych samochodów. W latach siedemdziesiątych towarzyszyła mu zwiększona gęstość ruchu w obszarach miejskich. Poważnym problemem społecznym stały się zanieczyszczenia gazami spalinowymi i hałas. Samochód elektryczny z zerową emisją spalin zaczął być postrzegany, jako środek służący zmniejszeniu zanieczyszczeń i zapobiegający ich powstawaniu. W 1966 roku, gdy wydzielono oddział motoryzacyjny Mitsubishi Heavy Industries, znany dziś jako Mitsubishi Motors Corporation (MMC) – Mitsubishi Heavy Industries (MHI) podpisał porozumienie z Tokyo Electric Power Company w sprawie "Budowy i testowania prototypowego pojazdu elektrycznego, wykorzystującego udoskonalenia w obecnej technologii akumulatorów".

W tym samym czasie firma MHI współpracowała z Mitsubishi Electric i Japan Storage Battery Co., Ltd. w sprawie rozwoju przyszłego samochodu miejskiego i specjalnych pojazdów, które pomogłyby zapobiegać zanieczyszczaniu miast. Po ukończeniu prototypu, w maju 1971 roku, nowo powstała firma MMC dostarczyła dla Tokyo Electric dziesięć elektrycznych pojazdów E12 EV (Minica Van), bazujących na standardowych minivanach, zasilanych energią z akumulatorów ołowiowych, mogących poruszać się z maksymalną prędkością 80 km/h.

Następnie firma MMC dostarczyła pojazdy elektryczne na bazie modeli Minica Van, Minicab Van, Minicab Truck i Delica Van firmom z branży energetycznej.

1991 – technologia niklowo-kadmowa

W efekcie współpracy – między innymi z Tokyo Electric Power Company – firma MMC ukończyła w kwietniu 1991 roku prace rozwojowe nad Lancerem Van EV, lekkim samochodem dostawczym, zasilanym bateriami niklowo-kadmowymi o większej gęstości energii, niż tradycyjne akumulatory. Dwa lata później, firma opracowała dwa modele Libero EV. Część z nich była zasilana akumulatorami ołowiowymi, a pozostałe, niklowo-kadmowymi. 28 z nich dostarczono dla Tokyo Electric Power Company.

1994 – Technologia ogniw litowo-jonowych

MMC, już w początkach istnienia technologii EV, zainteresowało się baterią litowo-jonową, o nieporównywalnie wyższej gęstości energii i mocy wyjściowej od konwencjonalnych akumulatorów.

Wprowadzone w 1990 roku w amerykańskim stanie Kalifornia przepisy o pojazdach z zerową emisją spalin (ZEV), zainspirowały firmę MMC do podjęcia w 1994 roku próby opracowania Mitsubishi HEV – hybrydy plug-in, zasilanej modułem baterii litowo-jonowych, stworzonym przez Mitsubishi Chemical Corporation. W 1995 roku MMC była pierwszą firmą, która podpisała z Radą ds. Zasobów Powietrza Stanu Kalifornia (CARB) porozumienie w sprawie współpracy, dostarczając jej trzy testowe pojazdy elektryczne. Badania nad bateriami litowo-jonowymi zaowocowaływ grudniu 1999 roku rekordem odległości, pokonanej w 24 godziny pojazdem elektrycznym FTO-EV, zasilanym akumulatorami litowo-jonowo-manganowymi. Z 20 minutami szybkiego ładowania po każdych 50 minutach jazdy, FTO-EV pokonało dystans 2 142,3 km, bijąc poprzedni rekord o 442,3 km, i trafiając do Księgi Rekordów Guinnessa.

2005 – Technologie alternatywne

Inżynierowie MMC zaprezentowali w 2005 roku spektakularne rozwiązania, jakim był silnik wbudowany w koło (zarówno w przednionapędowym modelu Mitsubishi Colt EV – jak również później, w modelu Lancer Evolution MiEV z napędem na cztery koła). Concept-EZ-MIEV korzystający z takiego napędu, zaprezentowany na Salonie Samochodowym w Genewie w 2006 roku, był miejską kapsułą długości 3,70 m., niemal w całości wykorzystującą wnętrze jako przestrzeń pasażerską.

2006 – produkcja seryjna

W październiku 2006 roku ogłoszono rozpoczęcie projektu "i MiEV", który ostatecznie doprowadził do powstania seryjnego modelu "i-MiEV" – pierwszego seryjnie produkowanego pojazdu elektrycznego, oferowanego w gamie samochodów dostępnych w katalogach i salonach. W lipcu 2009 roku firma MMC rozpoczęła sprzedaż modelu i-MIEV korporacjom, a następnie w 2010 roku, zgodnie z harmonogramem i zapowiedziami, samochód trafił na rynek do detalicznego odbiorcy, najpierw w Japonii, a następnie na wybranych rynkach zagranicznych.

2012: od EV do PHEV

Korzystając z technologii i-MiEV (w tym systemu operacyjnego "MiEV OS", opracowanego przez MMC "elektronicznego mózgu" samochodu), MMC wykonało dwa lata później kolejny krok w realizacji programu elektromobilności, prezentując model Mitsubishi Outlander PHEV – pierwszą samodoładowującą się, trzysilnikową hybrydę plug-in na podwoziu SUV-a, oferowaną w podstawowej gamie samochodów. Outlander PHEV wyróżniał się pośród innych, dostępnych na rynku hybrydowych rozwiązań plug-in wykorzystaniem architektury samochodu elektrycznego (napęd z 2 silników elektrycznych, drive-by-wire, brak skrzyni biegów), zamiast napędu z konwencjonalnym silnikiem spalinowym połączonym z dodatkową, elektryczną jednostką.

Outlander od początku był opracowywany z myślą o podwójnej architekturze (tj. zdolnej przystosować się do napędu PHEV lub spalinowego), więc nie było konieczne szukanie konstrukcyjnych kompromisów – pojemność bagażnika zmniejszyła się o zaledwie 14 litrów w stosunku do Outlandera z klasycznym napędem.

Daleki zasięg

Outlander PHEV stał się sztandarowym produktem Mitsubishi Motors, dając solidną bazę dla przyszłych generacji pojazdów MMC, w których architektura SUV spotka się z technologią napędów EV – zarówno w pełni elektrycznych, jak również hybrydowych plug-in – połączonych z bezpieczeństwem i pewnością, jaką daje napęd na 4 koła. MMC skorzystała z okazji, by zaprezentować podczas Tokio Motor Show 2015 studyjną wersję pojazdu eX-Concept: wizję elektrycznego, kompaktowego SUV-a, napędzanego układem EV nowej generacji. Pojazd korzysta z baterii o dużej pojemności i wysokiej wydajności oraz niewielkich silników elektrycznych o dużej mocy, dzięki czemu jest lżejszy i bardziej energooszczędny od pojazdów, korzystających ze współczesnej nam technologii. Podczas 45. Salonu Samochodowego w Tokio w 2017 roku, Mitsubishi Motors Corporation przedstawiło rozwinięcie tej idei poprzez koncepcyjny model e-EVOLUTION CONCEPT – sportowego SUV-a z całkowicie elektrycznym napędem. Jeżdżący koncept jest napędzany silnikami elektrycznymi zapewniającymi wysokie wartości momentu obrotowego, zasilanymi z systemu akumulatorów o wysokiej pojemności. Główny akumulator trakcyjny jest umieszczony centralnie, pod podłogą samochodu, co pozwoliło obniżyć środek ciężkości i uzyskać bardzo wysoką stabilność w czasie jazdy. Wyjątkową dynamikę i własności jezdne uzyskano dzięki zastosowaniu napędu 4WD z trzema silnikami elektrycznymi. Jeden z nich napędza przednie koła, a system AYC (Active Yaw Control) odpowiada za dołączanie pozostałych dwóch silników przekazujących napęd na tylne koła.

Po dołączeniu Mitsubishi Motors do grupy Renault-Nissan-Mitsubishi, prace nad elektromobilnością zyskały nowy wymiar w wymianie doświadczeń i wspólnym planowaniu. Wśród planów uzgodnionych w ramach aliansu Renault-Nissan-Mitsubishi w roku 2017, do roku 2022 do produkcji trafi 12 nowych, zeroemisyjnych pojazdów elektrycznych, korzystających ze zdobyczy technologicznych trzech połączonych firm, a technologia PHEV opracowana przez MMC stanie się wspólną bazą rozwoju pojazdów typu plug-in hybrid EV segmentów C/D. Celem jest także uzyskanie zasięgu ponad 600 km dla pojazdów elektrycznych.

W roku 2017 Mitsubishi Motors Corporation ogłosiło wdrożenie w Amsterdamie pilotażowego interfejsu "Pojazd-Sieć" (V2G), z pierwszym punktem ładowania już wykorzystywanym przez akumulatory samochodowe Mitsubishi Outlander PHEV. MMC połączyło siły z firmami: NewMotion, jednym z największych europejskich dostawców rozwiązań do ładowania pojazdów elektrycznych i Nuvve, światowym liderem w dziedzinie wdrażania technologii V2G. Technologia V2G pozwoli lepiej zrównoważyć szczytowe zapotrzebowanie na energię elektryczną, co umożliwi pojazdom elektrycznym nie tylko pobieranie energii, ale również zwrot nadwyżki do sieci.

Sporty motorowe
W sportach motorowych Mitsubishi posiada niemal pięćdziesięcioletnie doświadczenie, a jego początki sięgają czasów przed powstaniem MMC, czyli wyścigów ulicznych w latach 60. XX wieku. Dość szybko jednak firma jako swoje powołanie odkryła rajdy terenowe, w latach 70. ubiegłego stulecia dominując imprezy wytrzymałościowe, a od lat 80. rajd Dakar oraz Grupy A i Grupy N Rajdowych Samochodowych Mistrzostw Świata (WRC) w latach 90. Spółką zależną reprezentująca Mitsubishi w sportach motorowych był Ralliart (później przemianowany na Mitsubishi Motors Motor Sports), który oficjalnie wycofał się z rywalizacji w 2009 roku. Sport, będący od zawsze kluczowym elementem tożsamości marki Mitsubishi, jest ważnym poligonem doświadczalnym, który pozwala na testowanie najnowszych rozwiązań technicznych w celu wdrażania ich w seryjnych modelach. Mitsubishi zaskoczyło miłośników szybkiej jazdy wystawiając w roku 2012 do słynnegowyścigu Pikes Peak model elektryczny MiEV Evolution III – pojazd wykorzystujący pojemne akumulatory, sterowany elektrycznie układ napędu na cztery koła z czterema silnikami o łącznej mocy 450 kW. Szereg innowacji technologicznych zaowocował 2. i 3. miejscem w wyścigu w roku 2014. Mitsubishi Motors udowodniło, że elektryczna motoryzacja radzi sobie równie dobrze w wymagających wyścigach górskich, jak i rajdach terenowych. Rajdowa wersja SUV'a Plug-In Hybrid – Outlandera PHEV, w której dokonano tylko drobnych modyfikacji zwiększających bezpieczeństwo i wytrzymałość, wygrała w swojej klasie podczas Australasian Safari 2014, a następnie powtórzyła zwycięstwa startując w Asia Cross Country Rally 2014 i 2015, jednocześnie zajmując wysokie miejsca w klasyfikacji generalnej. Podczas rajdu Baja Portalegre 500 w roku 2015, zwanego "przedsionkiem Dakaru" z sukcesem zadebiutowało też nowe rajdowe Mitsubishi Outlander PHEV 2016.

Wyścigi torowe
Mitsubishi zadebiutowało w wyścigach samochodów turystycznych w 1962 roku, wystawiając swoje Mitsubishi 500 Super DeLuxe w Grand Prix Makau w ramach kampanii promocyjnej mającej na celu zwiększenie sprzedaży swojego pierwszego powojennego samochodu osobowego. Podczas niezwykle obiecującego debiutu, niepozorny, tylnonapędowy sedan zajął pierwsze cztery lokaty w kategorii do 750 cm³, a Kazuo Togawa pierwsze miejsce wśród kierowców w tej klasie. Rok później firma powróciła z nowym modelem Colt 600, aby ponownie zająć pierwsze trzy lokaty na podium w klasie do 600 cm³. W 1966 roku, podczas swojego ostatniego sezonu zmagań w wyścigach samochodów turystycznych, Mitsubishi zajęło całe podium w klasie pojemności od 750 do 1000 cm³ podczas Grand Prix Japonii 1964, dzięki Mitsubishi Colt 1000, czyli swojemu pierwszemu wyczynowemu modelowi z silnikiem montowanym z przodu.

Od 1966 roku firma skupiła się na zmaganiach bolidów, których idea narodziła się podczas GP Japonii, wygrywając w kategorii "Exhibition". Koncern święcił również triumfy w klasie 1 i 2 w latach 1967–1968 oraz zaliczył podium w latach 1969–1970. Podczas GP Japonii w 1971 roku, Mitsubishi zajmowało również wysokie lokaty w klasyfikacji ogólnej klas 1 i 2, gdy za kierownicą bolidu F2000 z dwulitrowym silnikiem DOHC zasiadł Kuniomi Nagamatsu.

Tryumfy w WRC i Dakarze

Start w rajdzie East African Safari Rally był z pewnością najbardziej wyczerpującą imprezą w kalendarzu WRC w latach 70. XX wieku. Specjalnie na potrzeby tego morderczego maratonu, MMC opracowało model Lancer 1600 GSR i już podczas pierwszego startu, w 1974 roku, odniosło sukces. Szczytowym osiągnięciem było zajęcie całego podium w 1976 roku. Trzeba przy tym pamiętać, że impreza była tak wymagająca, że owym czasie zaledwie 20 procent uczestników docierało do mety. Natomiast w 1973 roku Mitsubishi zajęło pierwsze cztery lokaty podczas rajdu Southern Cross Rally, co oznaczało początek zwycięskiej, czteroletnie serii w tej imprezie. Kierowcami opowiedzianymi za ten sukces byli Andrew Cowan oraz Kenjiro Shinozuka.

W latach 80. Mitsubishi kontynuowało starty w WRC, wstawiając takie modele jak Lancer EX2000 Turbo, a potem Starion. Natomiast pod koniec lat 80. odnosiło przekonujące zwycięstwa w grupie A dzięki Galantowi VR-4. Po homologacji Mitsubishi Lancer Evolution, za jego kierownicą usiadł Fin Tommi Mäkinen, który przez cztery lata z rzędu (1996–1999) dominował w klasyfikacji kierowców i w 1998 roku wywalczył dla Mitsubishi pierwsze miejsce wśród producentów. Od 1973 roku Mitsubishi triumfowało w 34 imprezach WRC. Model Lancer Evo zdominował również mistrzostwa FIA w klasie modeli seryjnych, w latach 1995–2001 zdobywając siedem tytułów z rzędu w grupie N. W owym czasie za jego sterami zasiadało czterech różnych kierowców. Nawet w 2002 roku, po pamiętnej utracie tytułu, mistrzostwo wśród producentów przypadło Protonowi, który wystawił model Pert konstrukcyjnie oparty na Mitsubishi Lancer Evo.

Mitsubishi pozostaje również najbardziej utytułowanym producentem wśród uczestników Rajdu Dakar, w którym zadebiutowało w 1983 roku z nowym Pajero, a na pierwszy triumf musiało czekać zaledwie trzy lata. Od tego czasu Mistubishi wygrywało tam w latach 1992–1993, 1997–1998, oraz 2001–2007, odnosząc bezprecedensową serię siedmiu zwycięstw z rzędu oraz łącznie dwunastu triumfów w całej historii startów, przy udziale dziewięciu różnych kierowców. W roku 2001, kiedy rajd przebiegał tradycyjną trasą wiodącą z Paryża do Dakaru, pierwszą kobietą na świecie, która zwyciężyła w Dakarze, została niemiecka zawodniczka Jutta Kleinschmidt, jadąca wraz z pilotem Andreasem Schulzem Mitsubishi. Był to jej czwarty start w Dakarze samochodem marki Mitsubishi. Ponadto w 2003 roku japoński producent triumfował także w FIA Cross-Country Rally World Cup z kierowcą Carlosem Sousa.

Współpraca z Jackie Chanem
Przez 30 lat Mitsubishi Motors współpracowała z aktorem Jackie Chanem, który przez cały ten czas w swoich filmach wykorzystuje niemal wyłącznie samochody tej marki. Od 1984 roku odbywała się również impreza Jackie Chan Cup. Co roku przyciągała ona azjatyckich dziennikarzy motoryzacyjnych i wchodzące gwiazdy filmowe, które w asyście zawodników startujących w mistrzostwach samochodów turystycznych ścigają się w samochodach marki Mitsubishi. Do 2004 roku impreza poprzedzała GP Makau, aby potem przenieść się do Szanghaju. We wrześniu 2005 roku zespół Ralliart przygotował 50 egzemplarzy Mitsubishi Lancer Evo IX w wersji specjalnej Jackie Chan Special Edition, natomiast sam Jackie Chan piastował stanowisko honorowego kierownika zespołu Team Ralliart China.

Lokalizacje
Do Mitsubishi Motors należą fabryki samochodów w Japonii, Tajlandii, Indonezji, Rosji, Chinach i na Filipinach, w tym zakłady produkcyjne, których jest współwłaścicielem. W Brazylii zawarła umowę produkcyjną z lokalną grupą inwestycyjną bez bezpośredniego udziału kapitału MMC. Przedsiębiorstwo posiada 5 zakładów produkujących samochody w 5 państwach (skonsolidowane filie), 10 zakładów należących do spółek powiązanych oraz partnerów biznesowych w 9 państwaach i regionach, 7 fabryk produkujących silniki, skrzynie biegów i komponenty w 5 krajach (skonsolidowane filie, spółki powiązane, partnerzy biznesowi), a także 9 ośrodków badawczo-rozwojowych w 5 krajach (skonsolidowane filie) oraz 75 spółek zależnych, jednostek stowarzyszonych i partnerów. Pojazdy Mitsubishi są produkowane, montowane i sprzedawane w ponad 160 państwaach na całym świecie.

Prezesi
 Yuji Sato (1970–73)
 Tomio Kubo (1973–79)
 Yoshitoshi Sone (1979–81)
 Masao Suzuki (1981–83)
 Toyoo Tate (1983–89)
 Hirokazu Nakamura (1989–95)
 Nobuhisa Tsukamura (1995–96)
 Takemune Kimura (1996–97)
 Katsuhiko Kawasoe (1997–2000)
 Takashi Sonobe (2000–02)
 Rolf Eckrodt (2002–04)
 Yoichiro Okazaki (2004)
 Hideyasu Tagaya (2004–05)
 Osamu Masuko (2005–do dziś)

Hasła komunikacyjne, motta i slogany
 選ぶのはあなたです (1973–1974, Roma-ji:Erabu no wa anatadesu, English: The choice is yours, polski: Wybór należy do Ciebie.)
 技術と信頼の三菱 (1974–1975, Roma-ji:Gijutsu to Shinrai no Mitsubishi, English: Mitsubishi: Technology and Trust, polski: Mitsubishi – Technologia i zaufanie.)
 安全は人と車でつくるもの (1975–1978, Roma-ji:Anzen wa hito to kuruma de tsukuru mono, English: Safety comes from man and car together, polski: Bezpieczeństwo ma swe źródło w człowieku i samochodzie.)
 安全に走れ。それが一番早いのだ。 (1978–1980, Roma-ji:Anzen ni Hashiru, sore ga ichiban hayai noda, English: Drive safely, it's the fastest way, polski: Bezpieczna jazda to najszybszy sposób na dotarcie do celu.)
 燃費の差は技術の差 (1980–1981, Roma-ji:Nenpi no sa Gijutsu no sa, English: The Difference in Fuel Economy is the difference in Technology, polski: Różnica w zużyciu paliwa to różnica w technologii.)
 燃費は技術 (1981–1982, Roma-ji:Nenpi wa giujutsu, English:Fuel Efficiency Technology, polski: Paliwooszczędna technologia)
 未来をひらく技術と信頼 (1982–1984, Roma-ji:Mirai o hiraku gijutsu to shinrai, English: Technology and Trust Open up the future, polski: Technologia i zaufanie to przyszłość.)
 Be Best for good Days いつもベストを (1985–1987, Roma-ji:Itsumo besuto o)
 Sparkling Now (1985–1987, polski: Zabłyśnij)
 新技術を、ときめきに。 New Motoring Wave (1987-1993, Roma-ji:Shingijutsu o, Tokimeki ni, English: From new Technology, to the Thrill, polski: Od nowej technologii do ekscytacji)
 あなたと創る Creating Together (1993–1996, Roma-ji:Anata to Tsukuru, polski: Tworząc razem)
 その差が、三菱。 (1996–1998, Roma-ji:Sono sa ga, Mitsubishi, English: The Different is, Mitsubishi, polski: Mitsubishi – robi różnicę.)
 いいもの ながく (1998−2000, Roma-ji:Ī mono nagaku, English: Good Thing Forever, polski: Dobra rzecz na zawsze)
 Heart-Beat Motors (2000−2005, polski: Auta podnoszące tętno)
 クルマづくりの原点へ。 (2005–2008, Roma-ji:Kuruma dzukuri no genten e, English: The original spirit of Car Manufacturing, polski: Oryginalny duch tworzenia samochodów)
 Drive @ earth (2008–2017)
 Mitsubishi Motors, Japanese Motorcar and Automobile Service (1992–1998, polski: Mitsubishi Motors – japońskie samochody i usługi)
 This is The Mitsubishi Motors Way (1994–1998, polski: To właśnie styl Mitsubishi Motors)
 Experience The Mitsubishi Motors Way (1998–2001, polski: Poznaj styl Mitsubishi Motors)
 Turn On Your Emotions (2002–2008, polski: Włącz emocje)
 Driving With Style Courageus (2008–2015, polski: Jedź w odważnym stylu)
 Wake Up And Drive (2002–2004, polski: Obudź się i jedź)
 Driven to Thrill (2005–2009, polski: Droga do ekscytacji)
 Quality in Motion (2013–2017, polski: Jakość w ruchu)
 Brand New Day (2017, polski: Całkowicie nowy dzień)
 Drive Your Ambition – od października 2017

Zobacz też
 Urawa Red Diamonds

Uwagi

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Strona internetowa Mitsubishi Motors
 Strona internetowa Mitsubishi Motors Polska

Spółki notowane na Tokijskiej Giełdzie Papierów Wartościowych
Japońscy producenci samochodów
Nissan
Przedsiębiorstwa w Minato (Tokio)

Mitsubishi Motors


L'imitazione (dalla parola latina imitatio -onis , che discende a sua volta dal verbo imitāri - imitare) è un'attività di produzione o un comportamento non originale, basati su un modello preesistente che si ritiene valido e che si cerca di eguagliare intenzionalmente o casualmente.

La parola può avere sia valenza positiva, se il modello è preso solo come punto di partenza e stimolo, che negativa, quando la riproduzione è solo una sterile e pedissequa copia dell'esempio esistente.

L'imitazione nelle scienze umane
L'imitazione in filosofia ricorre sotto il termine greco mimesi che vuole spiegare il rapporto tra il principio primo e gli effetti materiali di questo.

Dell'imitazione si è occupata anche la pedagogia in quanto questo comportamento, prima istintivo poi riflesso, costituisce una modalità fondamentale dell'apprendimento infantile e in genere di quello degli animali.

L'analisi psicologica ha messo in rilievo il pericolo di usare il termine imitazione in senso generico ed astratto riferendolo ad ogni tipo di atteggiamenti che si riferiscono a funzioni ed attività diverse: così se il bambino con l'imitazione acquista l'uso del linguaggio e si introduce nella cultura a cui appartiene, nell'adulto è la suggestione e l'identificazione che lo spinge ad imitare.

La psicologia dell'età evolutiva ha descritto la socializzazione infantile e la formazione della personalità come un processo durante il quale il bambino si rivolge a modelli privilegiati che egli trova nell'ambiente sociale in cui vive. Questa "socializzazione secondaria", com'è stata chiamata, è soprattutto un fenomeno di identificazione.

Secondo la psicologa Susan Blackmore la capacità di imitare è stata la caratteristica distintiva fondante del processo culturale umano e non il linguaggio.

Gabriel Tarde
Gabriel Tarde è colui che per primo, ha preteso di studiare scientificamente il fenomeno sociale dell'imitazione, studiandone le "leggi" nella sua opera fondamentale sulle "Leggi dell'imitazione". L'imitazione, per Tarde, è il fenomeno sociale elementare, così che la società viene definita "un gruppo di persone che presentano tra loro molte somiglianze prodotte per imitazione". La sua è una vera e propria antropologia mimetica: "l'essere sociale, in quanto sociale, è essenzialmente imitatore".

Jean Piaget

Jean Piaget si è interessato dell'imitazione collegandola allo sviluppo mentale del bambino quando, intorno al secondo anno d'età, dal livello senso-motorio, dove è già presente una primitiva semiotica (gioco simbolico, disegno, linguaggio...)  passa a quello rappresentativo mentale dove raggiunge la padronanza dell'imitazione anche senza più il modello da imitare ("imitazione differita").

Questo comportamento imitativo riguarda non solo l'individuo isolato ma anche colui che entra in rapporto con la società tramite l'imitazione di gesti, modi di dire, azioni che vengono condivisi come accade ad esempio in un rapporto di amicizia.

Il concetto di imitazione infatti costituisce il nucleo della psicologia sociale di Gabriel Tarde (1843–1904) che ha considerato questo fenomeno psicologico fondamentale nella costituzione dei rapporti sociali.

Karl Jaspers

La psicanalisi considera l'imitazione un fenomeno di identificazione per lo più con i propri genitori e si è interessata di particolari aspetti patologici come l'imitazione isterica originata dal fenomeno della suggestione che genera anche, come ha messo in rilievo Karl Jaspers, quella imitazione per contagio involontaria nelle masse:

René Girard

Anche l'antropologia ha rivolto la sua attenzione al fenomeno dell'imitazione che è stato sviluppato e assunto come istanza fondamentale dell'agire umano nella teoria mimetica dell'antropologo francese René Girard che afferma che tutte le azioni dell'uomo sono determinate dal suo desiderio di emulare e imitare (desiderio mimetico) qualcuno che gli appare felice, perché egli spera di arrivare a possedere la stessa felicità.

Imitando l'altro, però, spesso l'uomo trasforma il suo modello in un rivale e inizia a provare per lui sentimenti di invidia e odio.

Le relazioni personali risultano quindi un intreccio di micro-conflitti generalmente insanabili e sfociano in un conflitto generalizzato del tutti contro tutti.

Da questa situazione potenzialmente distruttiva i gruppi umani possono uscire in modo spontaneo solo se emerge, più o meno per caso, un unico rivale collettivo che attira involontariamente l'odio di tutti, reciprocamente imitato. Su tale essere si sfoga la frustrazione collettiva in forma generalmente di espulsione o eliminazione violenta.

Liberi da colui che è stato identificato come "il male", i membri del gruppo si trovano (temporaneamente) riappacificati tra loro, e gli attribuiscono ora anche la responsabilità di questa soluzione liberatrice.

Ben presto però, il desiderio imitativo torna a fomentare l'intreccio di conflitti e porterà a una nuova soluzione violenta ai danni di un nuovo innocente. Nasce così il concetto di "sacro" primitivo, con il suo doppio volto di dio malevolo-benigno e la sua ciclica sete di vittime.

Secondo Girard esiste solo un'istanza culturale in grado di proporre agli uomini un'alternativa pacifica alla conclusione violenta delle loro crisi, e questo è il messaggio cristiano.

Cristo, accettando di divenire il capro espiatorio di turno, entra nel meccanismo dell'odio collettivo e, da dentro, lo scardina e lo svela in modo razionale con la sua predicazione, con i gesti da lui compiuti, e con l'evento della Risurrezione.

Il racconto della risurrezione degli dei primitivi è dunque frutto del meccanismo di capro espiatorio, perché non svela l'innocenza della vittima ma anzi nasconde il fatto stesso che la vittima è stata uccisa dagli uomini, ed è solo la manifestazione del fatto che la violenza umana ritorna. Al contrario, la Risurrezione di Cristo, che è la risurrezione di una vittima esplicitamente innocente e uccisa in modo arbitrario, produce l'annullamento del meccanismo di capro espiatorio e rende giustizia alle vittime di tutti i tempi.

Note

Bibliografia

Voci correlate
Identificazione
 Esperimento della bambola Bobo
 Neuroni specchio
Suggestione
Plagio (psicologia)

Altri progetti

Collegamenti esterni

Filosofia antica
Psicolinguistica
Psicologia dell'età evolutiva
Psicologia sociale
Antropologia sociale

Imitazione


Kaliwatan sa insekto ang Quadraceps pacificus. Una ning gihulagway ni Kellogg ug B. L. Chapman ni adtong 1899. Ang Quadraceps pacificus sakop sa kahenera nga Quadraceps, ug kabanay nga Philopteridae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Quadraceps

Quadraceps pacificus


Kaliwatan sa alibangbang ang Glyphipterix cyanochalca. Una ning gihulagway ni Edward Meyrick ni adtong 1882. Ang Glyphipterix cyanochalca sakop sa kahenera nga Glyphipterix, ug kabanay nga Glyphipterigidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Glyphipterix

Glyphipterix cyanochalca


木地 雅映子(きじ かえこ、1971年 - )は、日本の小説家。石川県生まれ。日本大学藝術学部演劇学科卒業。1993年、「氷の海のガレオン」が第36回群像新人文学賞の優秀作に選ばれ、小説家デビュー。1996年、第11回坪田譲治文学賞で「氷の海のガレオン」が最終候補作に選ばれる。2009年、「マイナークラブハウス」シリーズを始動させる。2014年、『あたたかい水の出るところ』がラジオドラマ化される。2022年10月、約10年ぶりの長編『ぼくらは、まだ少し期待している』を上梓した。

作品リスト
 「マイナークラブハウス」シリーズ
 マイナークラブハウスへようこそ!(2009年1月 ピュアフル文庫 ISBN 978-4-86176-604-6 / 2010年2月 ポプラ文庫ピュアフル ISBN 978-4-591-11428-5 )
 マイナークラブハウスの森林生活(2009年5月 ピュアフル文庫 ISBN 978-4-86176-661-9 / 2010年2月 ポプラ文庫ピュアフル ISBN 978-4-591-11433-9 )
 マイナークラブハウスは混線状態(2009年11月 ポプラ文庫ピュアフル ISBN 978-4-591-11443-8 )
 マイナークラブハウスの恋わずらい(2010年9月 ポプラ文庫ピュアフル ISBN 978-4-591-12062-0 )
 その他
 氷の海のガレオン(1994年9月 講談社 ISBN 4-06-207034-0 )
 【収録作品】氷の海のガレオン / 天上の大陸 / 薬草使い
 氷の海のガレオン/オルタ(2006年11月 ピュアフル文庫 ISBN 4-86176-355-X  / 2010年2月 ポプラ文庫ピュアフル ISBN 978-4-591-11383-7 )
 【収録作品】氷の海のガレオン / オルタ
 悦楽の園(2007年10月 ジャイブ ISBN 978-4-86176-436-3 / 2010年5月 ポプラ文庫ピュアフル【上】ISBN 978-4-591-11825-2 【下】ISBN 978-4-591-11826-9 )
 あたたかい水の出るところ(2012年4月 光文社 ISBN 978-4-334-92822-3 / 2014年11月 光文社文庫 ISBN 978-4-334-76830-0 )
 夢界拾遺物語(2015年4月 すこし不思議文庫 ISBN 978-4-07-411826-7 )
 ぼくらは、まだ少し期待している(2022年10月 中央公論新社 ISBN 978-4-120-05576-8)

アンソロジー
「」内が木地雅映子の作品
 坂木司リクエスト! 和菓子のアンソロジー(2013年1月 光文社 ISBN 978-4-334-92864-3 / 2014年6月 光文社文庫 ISBN 978-4-334-76763-1 )「糖質な彼女」

メディア・ミックス

ラジオドラマ
 あたたかい水の出るところ(2014年11月 NHK-FM放送)

脚注

外部リンク

20世紀日本の女性著作家
21世紀日本の女性著作家
日本の女性小説家
日本大学出身の人物
石川県出身の人物
1971年生
存命人物

木地雅映子


Kaliwatan sa lumot ang Carbonea hypopurpurea. Una ning gihulagway ni Alan M. Fryday. Ang Carbonea hypopurpurea sakop sa kahenera nga Carbonea, ug kabanay nga Lecanoraceae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Antartika

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Abungawg-uhong
Abungawg-uhong sa Antartika
Carbonea

Carbonea hypopurpurea


The 2018 E3 Harelbeke was a road cycling one-day race that took place on 23 March 2018 in Belgium. It was the 61st edition of the E3 Harelbeke and the tenth event of the 2018 UCI World Tour. The race was won by Niki Terpstra (), who stayed 20 seconds clear of an elite group, led home by his teammate Philippe Gilbert, with 's Greg Van Avermaet completing the podium.

Teams
As E3 Harelbeke was a UCI World Tour event, all eighteen UCI WorldTeams were invited automatically and obliged to enter a team in the race. Seven UCI Professional Continental teams competed, completing the 25-team peloton.

Results

References

External links

2018 UCI World Tour
2018 in Belgian sport
2018
March 2018 sports events in Belgium

2018 E3 Harelbeke


Bobrowniki  () é uma aldeia localizada no condado de Będzin, voivodia de Silésia, no sul da Polônia. É a sede da região administrativa da comuna de Bobrowniki. A aldeia tem uma população de  habitantes.

Aldeias da Polônia

Bobrowniki


An Pessograptis cancellata in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Edward Meyrick hadton 1914. An Pessograptis cancellata in nahilalakip ha genus nga Pessograptis, ngan familia nga Gelechiidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pessograptis

Pessograptis cancellata


Die Commodore 64, ook C64 of CBM64, is 'n bekende 8-bis persoonlike rekenaar van Commodore. Die model is in Januarie 1982 bekendgestel.

Hierdie persoonlike rekenaar word in die Guinness Book of Records gelys as die besverkoopte rekenaar ooit, met 'n geskatte aantal van tussen 10 en 17 miljoen eenhede verkoop.

Eienskappe
Die Commodore 64 het in 1982 op die mark gekom. Die omhulsel het bestaan uit 'n dik sleutelbord, met die rekenaarverwerker onder die sleutels. Die Commodore 64 was gekoppel aan 'n televisiestel wat as 'n monitor vir beeld en klank gedien het. Boonop was daar ook spesiale skerms vir die Commodore 64, sodat dit ook gebruik kon word op plekke waar daar geen televisiestel was nie.

Die Commodore 64, wat tydens die ontwikkeling VIC-40 gedoop is, maar nooit onder daardie naam op die mark geplaas is nie, is deur Commodore ontwikkel as 'n opvolger van die VIC-20. Die nommer 64 verwys na die werkende geheue, wat 64 kB groot was. Omdat die adresspasie van die verwerker ook 64 kB was, kon die hele ewetoeganklike geheue slegs onder spesiale omstandighede gebruik word. Sommige van die adresspasie is gebruik vir ROM-roetines soos die BASIC-tolk. Onder BASIC was daar slegs 38 kB (38911 grepe) vryelik beskikbaar vir die gebruiker.

Ook 'n Commodore64-nastrewer op 'n moderne rekenaar wys hierdie skerm aanvanklik na die rekenaar aangeskakel word.

Moontlikhede
Die stelsel was gebaseer op die MOS 6510 verwerker, wat 'n variant van die MOS Technology 6502 verwerker is. Verder was die stelsel toegerus met die VIC-II (video-koppelvlakskyfie) vir die grafiese vermoëns en die SID6581 (klankkoppelvlaktoestel) vir die klank, wat die toestel van goed ontwikkelde grafika en klankvermoëns voorsien het. Sulke vermoëns het eers jare later saam met die IBM persoonlike rekenaar en sy klone gekom. Die SID-skyfie was 'n volledige klanksintetiseerder, wat deur sagteware beheer is. Die VIC-II-skyfie was ook gevorderd vir sy tyd met die moontlikheid van sprites (tweedimensionele beeld of animasie wat 'n geïntegreerde deel van 'n groter geheel is), grafiese voorwerpe wat onafhanklik van mekaar kon beweeg. Die bedryfstelselkern het egter nie hierdie gevorderde kenmerke ondersteun nie.

Om die gevorderde hardeware onder BASIC te kon gebruik, moes data op 'n primitiewe manier ingevoer word. Prente kan byvoorbeeld ontwerp word met loer- en steekopdragte. (Loer versoek 'n nommer van 'n geheue-adres, steek skryf 'n waarde in 'n geheue-adres.) Byvoorbeeld, die opdragte poke 53280.0 en poke 53281.0 kan die buitenste en binneste rande van die skerm onderskeidelik swart maak. Eenvoudige beelde kan ook geskep word met die Commodore PETSCII-karakterstel.

Databerging

'n Kassetband kan gebruik word om programme en data te stoor. Die rekenaar het fluittone gebruik om die digitale data te stoor. Dit was baie stadig en dit het  'n paar minute geneem vir 'n program om te laai. Met nutsprogramme (soos Fast) wat apart gelaai moes word, was dit moontlik om data vinniger, maar ook minder betroubaar te stoor en te lees.

Later kon 'n skyfstasie gekoppel word aan die Commodore 64. Die bekendste skyfaandrywer was die 1541. Dit het 'n 5¼" slapskyf gebruik, wat 170 kB data kon stoor. Daarbenewens was daar DS (dubbelsydige) skywe wat op beide kante bruikbaar was. Sommige mense het 'n omstrede truuk op die enkelsydige diskette om die kapasiteit van die enkelsydige diskette gelyk te stel aan dié van die tweesydige: met 'n gatpons wat spesiaal vir daardie doel ontwerp is, kon 'n bykomende kerf in die slapskyf gemaak word, wat dit moontlik gemaak het om die skyf om te draai.

Op 'n later stadium is 'n 3½" slapskyf vrygestel, die Commodore 1581. Daar is egter nie baie eenhede gemaak nie en hierdie slapskyfaandrywers is dus redelik skaars. 'n Veelvoud van die 5¼" skywe kon op hierdie skywe gestoor word.

Benewens die slapskywe is kassette (ROM) op die mark gebring wat reeds sagteware bevat het, soos Simons' Basic. Die bekendste was die KCS Power Cartridge en die Final Cartridge III, waarmee spesiale opdragte gebruik is om programme vinniger na en van die kassetopnemer en skyfstasie te stoor en te laai. Geoptimaliseerde roetines is hiervoor gebruik. Die patrone kon in die adresgeheue van die verwerker werk deur middel van geheuekartering en geheue-oorlegsels, sonder om self geheue op te neem.

Die Commodore 64 se bedryfstelsel het 'n videospeletjie-patroon herken deur 'n spesiale greepvolgorde wat begin met die adres $8000 (32768). As  die rekenaar aangeskakel word, is nagegaan of 'n patroon by daardie adres teenwoordig was, en indien wel, word die patroon geaktiveer. Die patroon kon weerbegin word deur middel van die warm herstel (Loop-Stop / Herstel). Kassette  kon ook begin word met die opdrag SYS 32768. Dit was soms meer prakties, want anders kon jy nie die kasset deaktiveer sonder om die kasset te verwyder nie.

Baie speletjies wat as kassette vrygestel is, was redelik maklik om te kraak omdat dit maklik was om na hoofgeheue te kopieer. Baie gebruikers het toe hierdie speletjies hul eie voorkoms gegee deur kompressietegnieke te gebruik.

Sagteware
Daar was baie sagteware beskikbaar vir die C64, van vermaak tot professioneel. Die rekenaar het sy roem hoofsaaklik te danke aan die ontelbare speletjies wat vir die toestel ontwikkel is. Bekende name was die Last Ninja, Out Run en Maniac Mansion.

Die woordverwerkingsprogram vir die C64 was EasyScript, terwyl Superbase 'n huis-, tuin- en kombuisdatabasis was.

Benewens die uitgewers van speletjies en meer ernstige sagteware, het die C64 ook 'n baie aktiewe groep stokperdjie gebruik gehad wat demonstrasies gemaak en versprei het. In hierdie demonstrasies het die skeppers hul programmeringsvaardighede gewys. Hierdie programme was ook grafies en musikaal baie vooruitstrewend. Baie demonstrasie-vervaardigers het later speletjies vir die C64 begin maak.

In die 1980's was sagteware ook via BASICODE beskikbaar en programme is byvoorbeeld op Nederlandse radio uitgesaai, wat dan via die bandopnemer op die rekenaar gelaai kon word.

Opvolgers
Die Commodore 64 is in 1985 opgevolg deur  die Commodore 128 en die Amiga 'n paar maande later. In 1998 is die Commodore 64 Web It Internet sakrekenaar, met die Commodore 64 logo, onder lisensie vervaardig. In 2004 is 'n Commodore 64 DTV-stuurstok vrygestel wat verskeie oorspronklike en akkurate C64-speletjies bevat het.

In Junie 2011 is die Commodore 64 weer vrygestel deur Commodore USA. Hulle het die ou broodbakmodel gebruik, maar intern het dit 'n mini itx-moederbord met CD-ROM. Wanneer aangeskakel kon 'n keuse gemaak word tussen die C64-emulatormodus of die gewone rekenaarmodus kies.

C64 Mini

In April 2018 is die C64 Mini, amptelik genaamd THEC64, vrygestel deur Retro Games Bpk. Dit is 'n gedetailleerde replika teen 50% van die oorspronklike grootte. Die kern van die C64 Mini is 'n Banana Pi-enkelbordrekenaar wat 'n C64-emulator bestuur en ook 64 oorspronklike Commodore 64-speletjies bevat. Die Mini kan via 'n HDMI-kabel aan 'n TV of monitor gekoppel word en lewer dan 'n beeld in 720p-gehalte. Die Mini bevat ook 2 USB-poorte en word aangedryf deur 'n mikro-USB-kragbron (nie ingesluit nie), byvoorbeeld 'n telefoonlaaier.

Die sleutelbord was net versiering, maar die ingeslote USB-stuurstok laat 'n persoon toe om deur 'n lys speletjies te blaai wat dan gespeel kan word. 'n USB-sleutelbord kan ook gekoppel word. Met ekstra knoppies op die stuurstok kan 'n virtuele sleutelbord op die skerm gewys word sodat opdragte ook met 'n bietjie moeite via die stuurstok getik kan word. Verder is daar die moontlikheid om tot 4 kiekies per wedstryd te stoor, as 'stoorpunte' of om 'n ander keer aan te hou speel, selfs al moes die oorspronklike speletjie in een slag gespeel word.

Nostalgie
Deur die ingryping van 'n emulator, waarin die C64 in 'n moderne bedryfstelsel gesimuleer word, kan speletjies soos Pac-Man, Choplifter en Frogger weer gespeel word. Sommige bekende voorbeelde van 'n emulator is VICE, CCS64, Frodo en C64EMU. Die ou speletjies is ook maklik om op spesiaal ontwerpte webwerwe te vind. Omdat die sagteware gewoonlik nie meer ondersteun word nie en nie meer verskaf word nie, byvoorbeeld omdat die oorspronklike maatskappy bankrot is, word hierdie sagteware as verlaatware aangebied – hetsy wettig of nie.

Daar is steeds 'n groep entoesiastiese stokperdjie-entosiaste wat nuwe sagteware en hardeware vir die C64 ontwikkel. Verskeie hardeware is beskikbaar waarmee moderne bergingsmedia soos SD-kaarte en USB-stokkies aan die C64 gekoppel kan word, soos die MMC64 en die 1541 Ultimate II. Dit vergemaklik die uitruil van data tussen die C64, moderne rekenaars en gebruikte emulators.

Daarbenewens hou aanhangers internasionale byeenkomste. Die gewildste internasionale byeenkomste wat spesifiek op C64-gebruikers gemik is, is die sogenaamde X-Parties. Dit is tweejaarlikse meerdaagse byeenkomste wat in Nederland plaasvind. Dit word sedert 1995 georganiseer. In 2010 is die X-Party (X 2010) deur meer as 250 mense van alle dele van die wêreld bygewoon.

Verwysings

Bronne

 Bagnall, Brian (2005). On the Edge: the Spectacular Rise and Fall of Commodore. Variant Press. . See especially pp. 224–260.
 Tomczyk, Michael (1984). The Home Computer Wars: An Insider's Account of Commodore and Jack Tramiel. COMPUTE! Publications, Inc. .
 Jeffries, Ron. "A best buy for '83: Commodore 64". Creative Computing, Januarie 1983.
 Amiga Format News Special. "Commodore at CeBIT '94". Amiga Format, Issue 59, May 1994.
 Computer Chronicles; "Commodore 64 – Interview with Commodore president Max Toy", 1988.
 The C-64 Scene Database; "– Kjell Nordbø artist page (bio/release history) at CSDb".

Eksterne skakels
  c64.com - webwerf met demo's, onderhoude met die speletjieontwikkelaars en agtergronginformasie

Geskiedenis van die rekenaar
Rekenaars

Commodore 64


Ang Gora Maydanak ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Kōh-e Maydānak, bukid, Wilāyat-e Ghōr,
 Maīdānak (bukid sa Apganistan, Bādghīs),

Uzbekistan

 Gora Maydanak (bukid sa Uzbekistan), Qashqadaryo Province,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan
Pagklaro paghimo ni bot Uzbekistan

Gora Maydanak


Kaliwatan sa alibangbang ang Cryptothelea leonina. Una ning gihulagway ni Willie Horace Thomas Tams ni adtong 1924. Ang Cryptothelea leonina sakop sa kahenera nga Cryptothelea, ug kabanay nga Psychidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Cryptothelea

Cryptothelea leonina


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Gelastorhinus edax. Una ning gihulagway ni Henri Saussure ni adtong 1899. Ang Gelastorhinus edax sakop sa kahenera nga Gelastorhinus, ug kabanay nga Acrididae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Madagascar

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Gelastorhinus
Insekto sa Madagaskar

Gelastorhinus edax


Kaliwatan sa insekto ang Solomonthrips striatus. Una ning gihulagway ni Laurence A. Mound ni adtong 1970. Ang Solomonthrips striatus sakop sa kahenera nga Solomonthrips, ug kabanay nga Phlaeothripidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Kapupud-ang Solomon

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Kapupud-ang Solomon
Solomonthrips

Solomonthrips striatus


Olivier Marchal (Talence, 14 de novembro de 1958) é um ator e cineasta francês. No cinema seu trabalho mais conhecido é o thriller 36, na televisão ele se destaca pela criação das séries Flics e Braquo.

Ele foi agraciado com a Ordem das Artes e Letras em janeiro de 2010.

Ligações externas
 Olivier Marchal (em Inglês) no IMDb

Nascidos em 1958
Naturais de Talence
Cineastas da França
Produtores de televisão da França
Atores da França
Cavaleiros da Ordem das Artes e Letras
Roteiristas premiados com o Emmy Internacional

Olivier Marchal


Biografia di Eusebio Sempere
Nacque in una piccola località nella provincia di Alicante, ma già all'età di 17 anni si trasferì a Valencia per frequentare scuole d'arte.

Soggiornò a Parigi dal 1949 al 1958, ma la sua attività artistica si svolse in Spagna. Artista costruttivista fece esperienze con la luce e il movimento creando opere mobili e luminose. Infatti nel 1960 rientrò in Spagna e prese residenza a Madrid.

Onorificenze

Note

Bibliografia
 Lea Vergine, arte programmata e cinetica 1953-63. l'ultima avanguardia, Mazzotta, Milano, 1983

Altri progetti

Collegamenti esterni

Eusebio Sempere


Tinana South is a rural locality in the Fraser Coast Region, Queensland, Australia. In the , Tinana South had a population of 505 people.

Geography
The Mary River forms the western boundary of the locality, while Tinana Creek forms the eastern boundary.

The Bruce Highway passes through the locality from north (Tinana) to south (Glenorchy).

The principal land use is irrigated cropping, principally sugarcane. There is also grazing on native vegetation.

History
Local residents requested the Queensland Government provide a school for the local area, pointing out that children were having to walk three or four miles to the school in Tinana. Local farmer John Parke offered  of his property "Spring Grove" for the Teddington State School (as it was originally planned to be named). The school was officially opened 24 October 1914 by  the Under-Secretary for the Department of Education, John Douglas Story. The school admitted its first 21 students on 11 November 1914; the first teacher was Grace Smith. On 24 November 1914 it was officially announced that the school would be renamed Parke State School in honour of Parke who was killed in a farm accident in November 1913 (although this name was already in unofficial use at time of its opening).

Education
Parke State School is a government primary (Prep-6) school for boys and girls at 400 Teddington Road (). In 2017, the school had an enrolment of 58 students with  4 teachers and 5 non-teaching staff (3 full-time equivalent).

There is no secondary school in Tinana South; the nearest one is in Maryborough.

References

Fraser Coast Region
Localities in Queensland

Tinana South, Queensland


Kaliwatan sa alibangbang ang Plutella armoraciae. Una ning gihulagway ni August Busck ni adtong 1913. Ang Plutella armoraciae sakop sa kahenera nga Plutella, ug kabanay nga Plutellidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Plutella

Plutella armoraciae


Saint Tropez is a Danish fashion brand. It is now owned by DK Company.

History
Saint Tropez was founded by Niels-Henrik Henriksen in 1984. The company was acquired by IC Companys with effect from 1 January 2002. In January 2019, IC Group sold Saint Tropez to DK Company.

Organisation
Sofie Lindahl-Jessen replaced Hans-Petersen as CEO of Saint Tropez in 2017. She came from a position as Executive Vice President for Sales and Brand Communication at Republic of Fritz Hansen. Anna Juul Jepsen has been design manager since 2016.

Distribution
Saint Tropez operates 38 Saint Tropez stores in Denmark (2017). Products are also sold as wholesale and through online sale to consumers.

Saint Tropez stores
 Aarhus
 Copenhagen
 City centre (Vimmelskaftet 43, Købmagergade 42 and Magasin du Nord)
 Amager (Amagerbrogade 46 and Copenhagen Airport)
 Frederiksberg (Frederiksberg Centret)
 Glostrup (Glostrup Storcenter)
 Greve Strand (Waves)
 Herlev (Herlev Torv)
 Kongens Lyngby (Lyngby Storcenter and Magasin Lyngby)
 Østerbro (Østerbrogade 68)
 Rødovre (Rødovre Centrum)
 Vesterbro (Fisketorvet)
 Esbjerg
 Frederikssund
 Gilleleje
 Køge
 Kolding
 Helsingør
 Hillerød
 Næstved
 Odense
 Ringsted
 Roskilde
 Vejle

References

External links
 Official website

Clothing brands
Clothing brands of Denmark
Clothing companies of Denmark
Clothing retailers of Denmark
Clothing companies based in Copenhagen
Companies based in Copenhagen Municipality
Danish companies established in 1984

Saint Tropez (brand)


Rimokatoličko groblje Rabić u Derventi nalazi uz magistralni put Sarajevo-Brod na maloj uzvišici, na raskrsnici obilaznica ka Derventi, Bosna i Hercegovina. Od centra Dervente udaljeno je oko 2 km prema jugu. Na sjednici komisije za očuvanje nacionalnih spomenika održanoj 7. do 11. oktobra 2003. godine, groblje proglašeno je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo i Tina Wik.

Historija
Početkom XIX stoljeća u derventskom kraju je bilo dosta nenaseljene zemlje, a time i mogućnosti za naseljavanje novog stanovništva. Tokom 1842. godine doseljena je veća grupa katolika iz kraja oko Ljubuškog, a 1850. godine iz kraja oko Travnika. Velike naseljavanje stanovništva se dogodilo naročito poslije 1878.godine i uspostavljanja austrougarske vlasti sa prostora Monarhije.

Opis
Groblje zauzima površinu od 3,92 hektara. Sa istočne strane graniči sa magistralnim putem koji ide dolinom rijeke Bosne od Sarajeva do Broda. Na njegovom sjeveroistočnom uglu je velika raskrsnica dvije obilaznice oko Dervente. Na jugoistočnoj strani je smješten vojni objekat, koji je i do danas aktivan, u kojem je 2003. godine došlo do eksplozije municije. Postojanje ovog skladišta (municije) ugrožava spomeničku cjelinu. Pored katoličkog groblja, nalazilo se jevrejsko groblje. Dijelio ih je put za selo Tetimu. Jevrejsko groblje je nastalo 1884. godine. Posljednji ukop u njega izvršen je 1941. godine. Do 70-tih godina XX stoljeća još je bilo nekoliko nadgrobnih spomenika na zapuštenom zemljištu. Po sjećanju savremenika bilo je to naljepše i najuređenije groblje u Derventi.

Najstariji spomenici su u obliku stele, visoke oko metar, koja je lučno završena. Ukrasi su izrađivani u plitkom reljefu. Prikaz krsta je obavezan na svakoj steli, ali u raznim varijantama kao što su latinski krst, kalvarija-golgota, više puta ponavljani krst. Na nekim krstovima su ispod vodoravnog kraka naznačeni brkovi (muška grobnica) ili dvije polulopte (ženska grobnica). Na nekim stelama je donja polovina rezervirana za natpis, koji se javlja na ovakvim stelama krajem XIX stoljeća. Natpis može biti kratak i urezan je na dnu stele, a ponekad zauzima donju polovinu spomenika. Koliko se mogla na starijim spomenicima pročitati godina sahrane, ukopavanje je počelo oko sredine XIX stoljeća.

Ovakvih spomenika ima na katoličkim grobljima u derventskom kraju, a izrađivali su ih kamenoresci iz sela Bunara, gdje se vadio meki pogodni kamen "meka graša". Klesanje ovih stela počelo je polovinom XIX stoljeća, a izrađivani su za potrebe okolnog seoskog stanovništva još i u drugoj polovini XX stoljeća. Na Rabiću, već za austrougarske vladavine, polako nestaju. Klesani su po ugledu na nagrobne spomenike u Slavoniji.

Kontinuitet sahranjivanja u groblju u Rabiću se nastavlja i između dva svjetska rata i u vremenu iza II svjetskog rata, kada počinje uveliko podizanje mramornih grobnica i zadržalo se sve do danas, samo sa smanjenim intenzitetom jer je mnogo katoličkog življa tokom rata 1992-1995. godine napustilo Derventu.

Literatura
 Ahmet Omerhodžić - Derventa i okolina, Geografsko društvo Bosne i Hercegovine, Posebna izdanja, knjiga VI, Sarajevo, 1981.

Reference

Vanjski linkovi

Nacionalni spomenici u Derventi
Rimokatolička groblja u Bosni i Hercegovini

Rimokatoličko groblje Rabić


{{Info/Artista marcial
| nome            = Jason Knight
| outros nomes    = The Kid, Mississippi Mean, Hick Diaz
| image           =
| image_size      =
| alt             =
| caption         =
| nome_completo   = Jason Knight
| nascimento_data =
| nascimento_local=  D'Iberville, Mississippi
| death_date      =
| death_place     =
| death_cause     =
| residence       =
| nacionalidade   =
| altura          = 1,78 m
| peso            = 66 kg
| classe de peso  = Peso-pena (2009-presente)Peso-leve (2011-2014)
| envergadura     = 180 cm
| style           =
| stance          =
| luta por        =  D'Iberville, Mississippi
| equipe          = Alan Belcher MMA Club
| graduação       =  Faixa Marrom em Brazilian Jiu-Jitsu
| anos ativo      = 2009 - presente
| ammtotal        = 23
| ammvitórias     = 20
| ammvitóriasko   = 3
| ammfinvitórias  = 13
| ammdecvitórias  = 4
| mma_dqwin       =
| mma_otherwin    =
| ammderrotas     = 3
| ammderrotasko   = 1
| mma_subloss     =
| ammdecderrotas  = 2
| mma_dqloss      =
| mma_otherloss   =
| mma_draw        =
| mma_nc          =
| url             =
| sherdog         = 44957
| footnotes       =
| updated         =
}}

Jason Knight (D'Iberville, 14 de julho de 1992) é um lutador de artes marciais mistas (MMA) norte-americano,  que atualmente compete na divisão peso-pena do Bare Knuckle Fighting Championship. Lutador profissional desde 2009, ele também já competiu no Titan FC.

Background
Nascido e criado em D'Iberville, Mississippi, Knight começou a treinar com 14 anos, para ficar fora de problemas e das lutas de rua. Mais tarde, frequentou a D'Iberville da High School, onde largou com 16 anos, e começou a treinar com o veterano do UFC, Alan Belcher.

Carreira no MMA
Início de carreira
Knight começou a competir no MMA amador com 14 anos, e fez dez lutas, antes de se tornar profissional, em 2009, aos 17 anos. Ele, então, compilou um cartel de 14-1, e foi contratado pelo UFC.

Ultimate Fighting Championship
Knight fez sua estreia na promoção contra Tatsuya Kawajiri, em 11 de Dezembro de 2015, no The Ultimate Fighter 22 Finale, substituindo Mirsad Bektic com duas semanas de antecedência. Ele perdeu a luta por decisão unânime.

Knight enfrentou Jim Alers, em 23 de Julho de 2016, no UFC on Fox 20. Ele ganhou a luta por decisão dividida. O combate recebeu o prêmio de Luta da Noite.

Na próxima, Knight enfrentou Dan Hooker, em 26 de Novembro de 2016, no UFC Fight Night: Whittaker vs. Brunson. Ele venceu a luta por decisão unânime.

Knight enfrentou Alex Caceres, em 28 de janeiro de 2017, no UFC on Fox: Shevchenko vs. Peña. Ele ganhou a luta por finalização no segundo round, ganhando seu primeiro prêmio de Performance da Noite.

Knight enfrentou Chas Skelly, em 13 de maio de 2017, no UFC 211.  Ele ganhou a luta por nocaute técnico no terceiro round. A vitória também significou o segundo bônus consecutivo de Knight pela Performance da Noite''.

Knight enfrentarou Ricardo Lamas, em 29 de julho de 2017, no UFC 214.

Vida Pessoal
Knight é casado e tem filhos.

Títulos e conquistas

Artes Marciais Mistas
Ultimate Fighting Championship
 Luta da Noite (uma vez) vs. Jim Alers
 Performance da Noite (duas vezes)

Atlas Fights
Campeão Peso-Pena do Atlas Fights (uma vez)
Uma defesa de título bem sucedida
Campeão Peso-Pena Interino do Atlas Fights (uma vez)

Cartel no MMA

|-
|Derrota
|align=center|20-6
| Jordan Rinaldi
|Decisão (unânime)
|UFC 230: Cormier vs. Lewis
|03/11/2018
|align=center|3
|align=center|5:00
| Nova Iorque, Nova Iorque
|
|-
|Derrota
|align=center|20-5
| Makwan Amirkhani
|Decisão (dividida)
|UFC Fight Night: Thompson vs. Till
|27/05/2018
|align=center|3
|align=center|5:00
| Liverpool
|
|-
|Derrota
| align=center|20-4
| Gabriel Benítez
|Decisão (unânime)
|UFC Fight Night: Swanson vs. Ortega
|09/12/2017
| align=center|3
| align=center|5:00
| Fresno, Califórnia
|
|-
| Derrota
|align=center|20-3
| Ricardo Lamas
|Nocaute Técnico (socos)
|UFC 214: Cormier vs. Jones II
|29/07/2017
|align=center|1
|align=center|4:34
| Anaheim, California
|
|-
|Vitória
|align=center|20-2
| Chas Skelly
|Nocaute Técnico (socos)
|UFC 211: Miocic vs. Dos Santos II
|13/05/2017
|align=center|3
|align=center|0:39
| Dallas, Texas
|
|-
|Vitória
|align=center|19-2
| Alex Caceres
|Finalização (mata leão)
|UFC on Fox: Shevchenko vs. Peña
|28/01/2017
|align=center|2
|align=center|4:21
| Denver, Colorado
|
|-
|Vitória
|align=center|18-2
| Dan Hooker
|Decisão (unânime)
|UFC Fight Night: Whittaker vs. Brunson
|27/11/2016
|align=center|3
|align=center|5:00
| Melbourne
|
|-
|Vitória
|align=center|17-2
| Jim Alers
|Decisão (dividida)
|UFC on Fox: Holm vs. Shevchenko
|23/07/2016
|align=center|3
|align=center|5:00
| Chicago, Illinois
|
|-
|Derrota
|align=center|16-2
| Tatsuya Kawajiri
|Decisão (unânime)
|The Ultimate Fighter: Team McGregor vs. Team Faber Finale
|11/12/2015
|align=center|3
|align=center|5:00
| Las Vegas, Nevada
|
|-
|Vitória
|align=center|16-1
| Musa Khamanaev
|Finalização (triângulo)
|Titan FC 35
|19/09/2015
|align=center|2
|align=center|3:06
| Ridgefield, Washington
|
|-
|Vitória
|align=center|15-1
| Thiago Moisés
|Decisão (unânime)
|Atlas Fights 25
|30/05/2015
|align=center|3
|align=center|5:00
| Biloxi, Mississippi
|
|-
|Vitória
|align=center|14-1
| Michael Roberts
|Decisão (unânime)
|Atlas Fights 23
|14/09/2014
|align=center|5
|align=center|5:00
| Biloxi, Mississippi
|
|-
|Vitória
|align=center|13-1
| Gilbert Burgos
|Finalização (gogoplata)
|Atlas FC 4
|21/06/2014
|align=center|1
|align=center|1:23
| Biloxi, Mississippi
|
|-
|Vitória
|align=center|12-1
| Harry Johnson
|Finalização (von flue)
|V3 Fights: Johnson vs. Shuffield
|12/04/2014
|align=center|2
|align=center|4:38
| Memphis, Tennessee
|
|-
|Vitória
|align=center|11-1
| Tony Way
|Finalização (triângulo invertido)
|Atlas Fights: Battle on Mobile Bay
|04/04/2014
|align=center|1
|align=center|2:03
| Mobile, Alabama
|
|-
|Vitória
|align=center|10-1
| Ronald Jacobs
|Nocaute Técnico (socos)
|Atlas Fights 20
|18/01/2014
|align=center|1
|align=center|1:43
| Biloxi, Mississippi
|
|-
|Vitória
|align=center|9-1
| Bradley Collins
|Finalização (chave de braço)
|Atlas Fights 19
|16/11/2013
|align=center|1
|align=center|1:06
| Biloxi, Mississippi
|
|-
|Vitória
|align=center|8-1
| Matt McCook
|Finalização (mata leão)
|Atlas Fights 13
|16/11/2013
|align=center|1
|align=center|0:52
| Biloxi, Mississippi
|
|-
|Derrota
|align=center|7-1
| Michael Roberts
|Decisão (unânime)
|Atlas Fights 12
|22/09/2012
|align=center|3
|align=center|5:00
| Biloxi, Mississippi
|
|-
|Vitória
|align=center|7-0
| Shawn Hayes
|Finalização (triângulo)
|Atlas Fights 10
|11/02/2012
|align=center|3
|align=center|4:33
| Biloxi, Mississippi
|
|-
|Vitória
|align=center|6-0
| James Rutherford
|Finalização (guilhotina)
|Atlas Fights 9
|11/10/2011
|align=center|1
|align=center|3:31
| Biloxi, Mississippi
|
|-
|Vitória
|align=center|5-0
| Jonathan Burdine
|Nocaute Técnico (socos)
|FFI: Blood and Sand 10
|13/08/2011
|align=center|1
|align=center|2:05
| Biloxi, Mississippi
|
|-
|Vitória
|align=center|4-0
| Ronald Jacobs
|Finalização (triângulo)
|UEP: Battle at the Beach
|16/01/2010
|align=center|2
|align=center|0:00
| Daphne, Alabama
|
|-
|Vitória
|align=center|3-0
| Daren Hayes
|Finalização (triângulo)
|UEP: Battle at the Beach
|02/12/2009
|align=center|1
|align=center|3:04
| Orange Beach, Alabama
|
|-
|Vitória
|align=center|2-0
| Shawn Hayes
|Finalização (chave de braço)
|No Love Entertainment
|07/11/2009
|align=center|1
|align=center|1:50
| Biloxi, Mississippi
|
|-
|Vitória
|align=center|1-0
| Patrick Needham
|Finalização (triângulo)
|UEP: The Reckoning
|24/09/2009
|align=center|1
|align=center|1:10
| Orange Beach, Alabama
|
|-

Ligações externas
 Jason Knight no Tapology.com

Lutadores de MMA dos Estados Unidos
Naturais do Mississippi

Jason Knight


Liskovac je naseljeno mjesto u gradu Gradišci, Bosna i Hercegovina.

Stanovništvo

Također pogledajte
 Liskovačka džamija

Reference

Vanjski linkovi
 Zvanični sajt grada Gradiške

Liskovac (Gradiška)


Kaliwatan sa ito ang Sturisomatichthys citurensis. Una ning gihulagway ni Meek ug Hildebrand ni adtong 1913. Ang Sturisomatichthys citurensis sakop sa kahenera nga Sturisomatichthys, ug kabanay nga Loricariidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Amerika Sentral

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Amerika Sentral
Sturisomatichthys

Sturisomatichthys citurensis


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Miogryllus beliz. Una ning gihulagway ni Otte, D. ug Perez-gelabert ni adtong 2009. Ang Miogryllus beliz sakop sa kahenera nga Miogryllus, ug kabanay nga Gryllidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Belize

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Belize
Miogryllus

Miogryllus beliz


Kaliwatan sa isda ang Scophthalmus rhombus. Una ning gihulagway ni Linnaeus ni adtong 1758. Ang Scophthalmus rhombus sakop sa kahenera nga Scophthalmus, ug kabanay nga Scophthalmidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
sidlakang Kadagatang Atlantiko

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Kadagatang Atlantiko
Scophthalmus

Scophthalmus rhombus


An Phanerozela polydora in uska species han Lepidoptera nga ginhulagway ni Edward Meyrick hadton 1921. An Phanerozela polydora in nahilalakip ha genus nga Phanerozela, ngan familia nga Heliozelidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phanerozela

Phanerozela polydora


Zdravko Grebo (30. juli 1947 – 29. januar 2019) bio je bosanskohercegovački pravnik i dugogodišnji profesor na Pravnom fakultetu Univerziteta u Sarajevu. Rođen je 1947. u Mostaru. Osnivač je Fondacije "Otvoreno društvo Bosna i Hercegovina", a bio je i direktor Centra za interdisciplinarne postdiplomske studije sarajevskog univerziteta, te šef Katedre za državno i međunarodno javno pravo na istom univerzitetu.

Diplomirao je na Pravnom fakultetu u Sarajevu 1970, a potom pohađao postdiplomski studij na Katedri za teoriju prava na Pravnom fakultetu Univerziteta u Beogradu, gdje je 1976. i doktorirao. Od 1972. predavao je na Pravnom fakultetu u Sarajevu, a profesor je postao u januaru 1991.

Osnivač je i Helsinškog parlamenta građana za Bosnu i Hercegovinu te autor četiri knjige i više od 150 članaka. Godine 1993. dobio je nagradu od Kluba rektora Evrope "za mir i borbu protiv rasizma i ksenofobije", a sljedeće godine i medalju "Četiri slobode" u području "Sloboda od straha", koju dodjeljuje Rooseveltov institut za američke studije. Od 2011. godine, bio je javni zagovarač REKOM-a u Bosni i Hercegovini.

Bibliografija
 Marks i Kelsen, "Svjetlost", Sarajevo, 1979.
 Pravni sistem SFRJ, "Savremena administracija", Beograd, 1972.
 Philosophy of Law, Univerzitet Loyola, New Orleans, 1984.
 "Savremena američka pravna teorija", Separat Trećeg programa TVSA, 1989.
 Novi ustav BiH, "Theoris iuris", Sarajevo, 1993.
 Elementi evropskog prava, urednik, Univerzitet u Sarajevu, 1994.

Reference

Rođeni 1947.
Umrli 2019.
Biografije, Mostar
Bosanskohercegovački pravnici
Bosanskohercegovački aktivisti
Borci za ljudska prava

Zdravko Grebo


Evanston – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Wyoming, siedziba administracyjna hrabstwa Uinta. W 2019 roku liczy 11,6 tys. mieszkańców i jest ósmym co do wielkości miastem w stanie.

Leży w pobliżu granicy ze stanem Utah, co sprawia, że jest najbardziej mormońskim miastem w stanie, gdzie w 2010 roku 47,7% populacji miasta jest członkami Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich.

Przypisy

Miasta w stanie Wyoming

Evanston (Wyoming)


Maturín là một khu tự quản thuộc bang Monagas, Venezuela. Thủ phủ của khu tự quản Maturín đóng tại Maturín. Khự tự quản Maturín có diện tích 14427 km2, dân số theo điều tra dân số ngày 21 tháng 10 năm 2001 là 404649 người.

Tham khảo

Bang Monagas
Khu tự quản Venezuela

Maturín (khu tự quản)


Stéphane Fontaine é um diretor de fotografia francês.

Filmografia

My Sex Life... or How I Got into an Argument (1995)
La Vie nouvelle (2002)
The Beat That My Heart Skipped (2005)
Charlie Says (2006)
Call Me Elisabeth (2006)
L'Autre Dumas (2010)
Jimmy P: Psychotherapy of a Plains Indian (2013)
Captain Fantastic (2016)
Elle (2016)
Jackie (2016)

Ligações externas

Diretores de fotografia da França

Stéphane Fontaine


Habla, mudita é um filme de drama espanhol de 1973 dirigido e escrito por Manuel Gutiérrez Aragón e José Luis García Sánchez. Foi selecionado como representante da Espanha à edição do Oscar 1974, organizada pela Academia de Artes e Ciências Cinematográficas.

Elenco

 José Luis López Vázquez - Rodrigo
 Kiti Manver - La Muda
 Francisco Algora - El Mudo
 Hanna Haxmann
 Francisco Guijar
 Susan Taff
 Marisa Porcel
 Rosa de Alba
 Edy Lage
 María de la Riva
 Pedrín Fernández
 Lucy Tiller
 Manuel Guitián
 Carmen Liaño
 Vicente Roca

Ligações externas

Filmes em língua espanhola
Filmes da Espanha

Habla, mudita


Kaliwatan sa alibangbang ang Hellinsia aegyptiacus. Una ning gihulagway ni Hans Rebel ni adtong 1914. Ang Hellinsia aegyptiacus sakop sa kahenera nga Hellinsia, ug kabanay nga Pterophoridae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Ehipto

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Ehipto
Hellinsia

Hellinsia aegyptiacus


Jakub Żubrowski (born 21 March 1992) is a Polish professional footballer who plays as a midfielder for Kotwica Kołobrzeg.

Club career
On 27 July 2020 he signed a three-year contract with Zagłębie Lubin.

Career statistics

Club

References

External links

1992 births
Footballers from Szczecin
Living people
Polish men's footballers
Men's association football midfielders
Stal Mielec players
Korona Kielce players
Zagłębie Lubin players
Kotwica Kołobrzeg (football) players
Ekstraklasa players
I liga players
II liga players
III liga players

Jakub Żubrowski


Huyện Zvenyhorodka (, chuyển tự: Zvenyhorodkas'kyi raion) là một huyện của tỉnh Cherkasy thuộc Ukraina. Huyện Zvenyhorodka có diện tích 1010 km², dân số theo điều tra dân số ngày 5 tháng 12 năm 2001 là 53685 người với mật độ 53 người/km2. Trung tâm huyện nằm ở Zvenyhorodka.

Tham khảo

Huyện của Ukraina
Tỉnh Cherkasy

Zvenyhorodka (huyện)


The 53rd Guldbagge Awards ceremony, presented by the Swedish Film Institute, honoring the best Swedish films of 2017 and took place on January 22, 2018 at Cirkus in Stockholm. The ceremony was televised by SVT, and comedian Petra Mede hosted the ceremony for the sixth time. She previously hosted the 46th, 47th, 50th, 51st, and 52nd ceremonies. The nominees were presented on January 4, 2018.

This year, the category Cinema Audience Award has been retired, and replaced by the Audience Award, presented by the Film Institute in collaboration with the newspaper Aftonbladet, which houses the vote.

Winners and nominees
The nominees for the 53rd Guldbagge Awards were announced on 4 January 2018 in Stockholm, by the Swedish Film Institute.

Awards

Winners are listed first and highlighted in '''boldface.

Films with multiple nominations and awards

See also
 90th Academy Awards
 75th Golden Globe Awards
 71st British Academy Film Awards
 24th Screen Actors Guild Awards
 23rd Critics' Choice Awards
 22nd Satellite Awards
 38th Golden Raspberry Awards

References

External links

Guldbaggen on Facebook
Guldbaggen on Twitter
53rd Guldbagge Awards at Internet Movie Database

2018 in Swedish cinema
2017 film awards
Guldbagge Awards ceremonies
2010s in Stockholm
January 2018 events in Sweden

53rd Guldbagge Awards