Biografia
Interprete controverso, ebbe un periodo di enorme notorietà nel suo paese nel decennio degli anni ottanta, grazie ad un approccio satirico ed estremamente volgare nei confronti delle minoranze etniche e degli omosessuali.

Nel 1989 un suo intervento eccessivamente duro effettuato durante l'annuale cerimonia degli MTV Awards lo portò alla quasi esclusione dei palinsesti televisivi statunitensi. Nel 1990 conquistò un Razzie Awards come peggior attore dell'anno per la sua interpretazione in Le avventure di Ford Fairlane. Nel 2007 ha affrontato la wrestler Eleanor Karrigan per uno show televisivo.

La sua carriera artistica si spostò verso il cinema, ma le prime apparizioni in ruoli da protagonista vennero stroncate da critica e pubblico. Diradò quindi le sue partecipazioni, concentrandosi sugli spettacoli teatrali, incentrati su sue personali esibizioni. Ogni suo spettacolo viene preceduto dal rito del fumare una sigaretta in silenzio davanti al pubblico.

Vita privata
Ha avuto una relazione con l'attrice Eleanor Kerrigan e si è sposato tre volte: prima nel 1984 con Kathleen Swanson, da cui ha divorziato dopo due anni; poi nel 1992 con l'attrice Kathleen Monica, da cui ha avuto due figli, Max (1990) e Dillon Scott (1994); nel 2002 divorziò dalla seconda moglie e nel 2010 si è risposato con la pornostar Valerie Vasquez.

Filmografia parziale
Wacko (1983)
American Yuppies (Making the Grade) (1984)
Pattuglia di notte (Night Patrol) (1984)
Posizioni promettenti (Private Resort) (1985)
Bella in rosa (Pretty in Pink) (1986)
Donne amazzoni sulla Luna (Amazon Women on the Moon) (1987)
Casual Sex? (1988)
Le avventure di Ford Fairlane (The Adventures of Ford Fairlane) (1990)
Brain Smasher... il buttafuori & la modella (Brain Smasher... A Love Story) (1993)
A un passo dall'inferno (No Contest) (1995)
The Good Life, regia di Alan Mehrez (1997)
Foolish, regia di Dave Meyers (1999)
My 5 Wives (2000)
Un corpo da reato (One Night at McCool's) (2001)
Blue Jasmine, regia di Woody Allen (2013)
Entourage, regia di Doug Ellin (2015) - cameo
Vinyl - serie TV (2016)
 A Star Is Born, regia di Bradley Cooper (2018)
 God Is a Bullet, regia di Nick Cassavetes (2023)

Doppiatori italiani
Roberto Draghetti in Blue Jasmine, Dice
Piero Tiberi in A un passo dall'inferno
Saverio Indrio in Un corpo da reato
Gerolamo Alchieri in Vinyl
Antonio Palumbo in A Star Is Born

Collegamenti esterni

Compositori di musiche per film
Comici statunitensi

Andrew Dice Clay


Epiderma – kod biljaka – je jednoslojna  grupa ćelija koja pokriva biljne listove, cvjetove, korijen i stabljike.  Formira  granicu između biljnih  organizama i njihove okoline. Epiderma ima nekoliko funkcija:
štiti biljku od gubitka vode,
regulira razmjenu gasova,
luči epokožične metaboličke sastojke, i
(specijalno u korijenima) apsorbira vodu i mineralna hranjiva.
Epiderma većine listova pokazuje dorzoventralnu anatomiju: gornja  (adaksijalialna, lice) i donja  (abaksijalna, naličje) površina  imaju nešto drugačiji građu i mogu poslužiti za različite funkcije.  Stabla drveća i neke druge matične strukture proizvode sekundarni pokrov koji se zove periderma, a koji zamjenjuje epidermu kao zaštitni omotač.

Opis
Epiderma je najudaljeniji ćelijski sloj od primarnog biljnog  tijela. U nekim starijim izvorima,  radi ćelije biljnne  epiderme  su smatrane  specijaliziranim parenhim skim ćelijama, ali uspostavljena moderna preferencija s e  već dugo zalaže  za klasifikaciju pokožice kao kožnog tkiva, dok je parenhim klasificiran kao osnovno tkivo. Epiderma je glavna komponenta sistena koža kožnih tkiva listova, uključujući i stome, korijen, cvijet, plod i sjemenke. Obićno je transparentno da ćelije biljne pokožice sadrže  hlorofil; epidermske ćelije imaju manji broj hloroplasta ili ih nemaju u potpunosti, osim  ćelija pomoćnica u stominom aparatu.
Ćelije epiderma su strukturno i funkcionalno varijabilne. Većina biljaka  ima  jednoslojnu epidermu. Neke biljke kao što su Ficus elastica  i  Peperomia , koji imaju periklinalne ćelijske diobe unutar protoderme  lista, imaju epidermu s više slojeva ćelija.  Ćelije svih oblika  epiderme  su međusobno usko povezane  i biljkama pružaju mehaničku potporu i zaštitu. Zidovi  ćelija nadzemnih dijelova biljaka sadrže kutin te  su pokrivenie kutikulom. Kutikula  smanjuje gubitak vode u atmosferu, a ponekad je prekrivena i voskom na  glatkim listovima, granulama, pločama, cijevima ili vlaknima. Voštani slojevi daju površinama nekih  biljaka bjelkaste ili plavičaste boje.  Površinski vosak djeluje kao barijera od vlage i štiti biljke od intenzivnog sunca i vjetra.

Donja površina  mnogih listova ima tanju  kutikule od gornje strane, a  lišće biljaka iz suhe klime često ima zadebljanja za očuvanju vode  smanjenjem transpiracije.

Epidermsko tkivao uključuje nekoliko diferenciranih  tipova ćelija:
ćelije epiderme,
ćelije pratilice,
podružnica ćelije, i
epidermske dlake (trihomi). Pokožične ćelije su najbrojnije, najveće i najmanje specijalizirane. Obično su izduženije u listovima monokotiledona nego u dikotiledona.

Trihomi ili dlake rastu iz epiderme u mnogim vrstama biljaka. U epidermi korijena, dlake, zvane korijenove dlake su uopćeno građene i specijalizirane za apsorpciju vode i mineralnih hranjivih tvari.

Kod biljaka koje imaju sekundarni rast, epiderma korijena i stabljike je obično premještena u periderm zbog aktivnosti  plutovog kambijuma.

Ćelije pratilice

List i stabljika epiderme su  prekriveni  porama  pod nazivom stome, koje su dio stominog aparata; ovaj se sastoji od pore okružene sa svake strane ćelijama koje sadrže hloroplaste – ćelije pratilice, i 2-4 pridružene ćelije koje nemaju hloroplaste. Stomin kompleks regulira razmjenu plinova i vodene pare između vanjštine  i unutrašnjosti lista. Stome su občno brojnije na donjoj nego na gornjoj  epidermi. Izuzetak je plutasto  lišće gdje je većina ili  du sve stome na gornjoj površini. Vertikalno lišće, kao što su one od mnogih trava (Poaceae), često imaju približno jednak broj stoma na obje površine.

Stoma je omeđena sa dvije ćelije pratilice.  Ove  ćelije se razlikuje od epidermnih ćelija u sljedećim aspektima:

 ćelije pratilice su u obliku plodova graha, dok su epidermne ćelije nepravilnog oblika;
 pratilice sadrže hloroplaste, tako da mogu proizvesti hranu fotosintezom (epidermne ćelije ne sadrže hloroplaste)
 pratilice  su jedine ćelije  epiderma koje mogu stvarati  šećer. Prema jednoj teoriji, na suncu se u ćelijama pratilicama povećava koncentracija kalijevih iona (K +). Ovo, zajedno sa formiranjem šećera, smanjuje potencijal vode u ćelijama pratilicama. Kao rezultat toga, voda se iz drugih ćelija unesi u njih  putem osmoze pa bubre i postaju nezgrapned, što doprinosi njihovoj funkciji. Budući da ćelije pratilice na jednoj strani imaju deblji celulozni zid, odnosno sa strane oko stomine pore, nabujale ćelije postaju zakrivljene  otvaraju poru.

Noću se šećer koristi pa  voda napušta  ćelije pratilice , tako da postaju mlohave i stomina pora se zatvara. Na taj način, one smanjuju količinu vodene pare koja napušta listove.

Diferencijacija pokožičnih ćelija

Biljna  epiderma se sastoji od tri glavne vrste ćelije:
pločaste ćelije
ćelije pratilice  i njihove pridružene ćelije koje okružuju stomu i
trihomi,  inače poznati i  kao biljne dlake , Epiderma latica su također varijacija trihoma zvanih konusne ćelije. Ove ćelije se razvijaju od pločastih ćelija, koje čine većinu ćelija biljne  površine. Ukratko, ćelijska  diferencijacija epidermnih ćelija je pod kontrolom dvije  glavne grupe  faktora: *genetičkih i
ekoloških uvjeta.

Trihomi se  razvijaju na različitim  faze tokom razvoja  lista, pod kontrolom dva glavna specifikacijska  gen:  TTG  i  GL1 . Proces može biti pod kontrolom biljnih hormona gibberellin a, a čak i ako nisu u potpunosti pod kontrolom, giberelini svakako imaju utjecaj na razvoj lista dlake. GL1 uzrokuje endoeplikaciju, tj. replikaciju DNK bez naknadne ćelijske diobe kao i širenja ćelija.  GL1  uključuje  ekspresiju drugog gena za formiranje trihoma:  GL2, koji u završnoj fazi kontrolira formiranja trihoma i  pokreće ćelijske izdanke.

Arabidopsis thaliana koristi proizvode inhibitornih gena za kontrolu stvaranja trihoma, kao što su  TTG  i  TRY . Proizvodi ovih gena će difundirati u lateralne ćelije, sprečavajući ih da formiraju trihome i u slučaju  da TRY promovira  formiranje pločaste ćelije.

Kao što je već spomenuto, konusne ćelije su oblik  trihoma koji se javlja na laticama cvijetova. Izrraz  gena  MIXTA , ili njegovog analoga u drugim vrstama, kasnije , u procesu ćelijske diferencijacije,  će izazvati formiranje konusnih ćelije preko trihoma. MIXTA je transkripcijski faktor.

Nastanak stoma je veoma kontroliran proces, jer je glavni  učinak stoma zadržavanja vode i sposobnost biljnog  disanja. Kao posljedica ovih važnih funkcija, diferencijacija ćelija za formiranje stoma je pod mnogo većim uticajem uvjeta okoline nego druge vrste epidermnih  ćelija.
Stoma nastaje ods stominih meristemoida. Proces varira između dikotiledonih i monokotiledonih biljaka.  Za pore  se smatra da su kod dvosupnica  u osnovi slučajane  iako mutanti ne pokzuju da je pod nekim  oblik genetičke kontrole. Izgleda da je  više pod kontrolom  kod u jednosupnica, gdje stoma proizlazi  iz specifičnih  asimetričnih dioba  protodermne ćelije. Manja od dvije novonastale  ćelije postaje ćelija pratilica matičnih ćelija. Susjedne epidermne ćelije se  također dijele asimetrično da formiraju pridružene ćelije.

Pošto stome imaju tako važnu ulogu za opstanak  biljaka, prikupljanje informacija o njihovim diferencijacijama je teško po tradicionalnim sredstavima  genetičke manipulacije, kao što je da  su stoma mutanti nesposobni za preživljavanje. Takvo tumačenje  kontrole procesa nije ispravno shvaćeno, iako su dentificirani neki geni.  Za TMM se mislilo da kontrolira tajming specifikacije pokretanja  stoma, a za  FLP da se uključe u sprečavanju daljnje podjele ćelija pratilica nakon što se formiraju.

Uslovi sredine utiču na razvoj stoma, a posebno njihove gustoćena lisnoj površini. Smatra se da biljni hormoni, kao što su etilen i citokin, kontroliraju razvojne odgovore  stoma na životne uvjete. Akumulacija ovih hormona izgleda da  izaziva  povećanu  gustinu stoma kao kada se biljke čuvaju u zatvorenim prostorijama.
Stomine ćelije se  javljaju samo na lisnoj epidermi, a smatra se da se u drugim organima javljaju inhibitorni signali da spriječe formiranje stoma. Ovi signali mogu biti hormonski ili se možda genski proizvodi prenose iz osnovnog  tkiva preko plazmodezmi.

Reference

Također pogledajte
Tkivo
Koža
Biljka

Tkiva

Epiderma (botanika)


Onathinge is a settlement in northern Namibia, Onayena Constituency situated in Oshikoto Region in the Ondonga area, the village has schools including Onathinge Primary and Secondary Schools. The economy is based on substance farming. It is one of the biggest villages in Onayena with infrastructures such as a clinic, and a tarred road, it is also electrified.

References

Populated places in the Oshikoto Region
Villages in Namibia

Onathinge


Pitfalls of a Big City er en amerikansk stumfilm fra 1919 af Frank Lloyd.

Medvirkende
 Gladys Brockwell som Molly Moore
 William Scott som Jerry Sullivan
 William Sheer som Spike Davis
 Neva Gerber som Marion Moore
 Al Fremont som Dave Garrity

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra USA
Amerikanske film fra 1919
Dramafilm fra USA

Pitfalls of a Big City


'n Staatsgreep het plaasgevind in Gaboen op 30 August 2023. Ná betwiste uitslae en politieke spanning oor 'n algemene verkiesing wat op 26 Augustus 2023 gehou is, het die weermag die herverkose president, Ali Bongo Ondimba, wie se oorwinning op 30 Augustus aangekondig is, verdryf.

Die staatsgreep het 'n einde gebring aan die 56 jaar lange heerskappy van die Bongo-familie oor Gaboen. Dit was ook die agtste suksesvolle staatsgreep wat plaasgevind het in Wes en Sentraal-Afrika sedert 2020, na soortgelyke gebeure in Mali (twee keer), Tsjad, Guinee, Burkina Faso (twee keer) en Niger.

Agtergrond
Sedert onafhanklikheid van Frankryk in 1960, is Gaboen hoofsaaklik deur die Bongo-familie regeer wat begin met president Omar Bongo in 1967 en na sy dood in 2009, deur sy seun Ali Bongo Ondimba. Ali Bongo Ondimba is in 'n omstrede verkiesing in 2016 herkies wat na 'n mislukte staatsgreeppoging in 2019 gelei het.. Onder hulle heerskappy was die land geteister deur beskuldigings van korrupsie en nepotisme, verskeie verkiesings was beïnvloed deur berigte van bedrog of onreëlmatighede, en die Grondwet en kieswette is verskeie kere verander om termynbeperkings te verwyder, die stemstelsel te verander om die gebroke opposisie uit te buit, en die tydsberekening van verkiesings te verander om te verseker dat die opposisie nie kon saamtrek na 'n oorwinning deur die regerende party nie.

Ten spyte daarvan dat Gaboen 'n lid van OPUL is, een van Afrika se groot produsente van olie (wat 60% van nasionale inkomste uitmaak), en met een van die hoogste BBP'e per capita op die vasteland, staar Gaboen ernstige sosio-ekonomiese krisisse in die gesig: 'n derde van die bevolking leef onder die armoedelyn van VS$5,50 per dag, en die werkloosheidsyfer onder Gaboenese tussen 15 en 24 jaar is in 2020 op 40% geraam.

In 'n toespraak wat op die land se onafhanklikheidsdag op 17 Augustus gelewer is, het Bongo, 'n noue bondgenoot van Frankryk, daarop aangedring dat hy nie sal toelaat dat Gaboen aan "destabilisering" onderwerp word nie, met verwysing na ander onlangse staatsgrepe in die streek.

Sien ook
 Nigerse staatsgreep van 2023
 Françafrique

Verwysings

Eksterne skakels
 'n Eenvoudige gids oor die staatsgreep van BBC News

Staatsgrepe
Gaboen

2023 Gaboenese staatsgreep


Mount & Blade II: Bannerlord é jogo de ação medieval desenvolvido pela TaleWorlds Entertainment, com uma versão de acesso antecipado liberada em 30 de março de 2020.
O desenvolvimento do jogo foi anunciado em 2012. É uma pré-sequência do jogo de 2010, Mount & Blade: Warband. Uma página na Steam para o jogo foi criada no final de 2016; No ano seguinte, a TaleWorlds começou a lançar diários semanais de desenvolvedores detalhando elementos do jogo.

Enredo

História
O jogo é definido 200 anos antes do Mount & Blade: Warband, ocorrendo durante o declínio do Império Calradiano e a formação dos Reinos que aparecem nos jogos anteriores. O Império Calradiano e sua queda são análogos à queda do Império Romano e à formação dos reinos primitivos do Oriente Médio, do Norte Africano e da Europa. As armaduras, as armas e a arquitetura se inspiraram nas armaduras, armas e arquitetura do período de 600 a 1100 D.C. Além disso, existem vários vassalos diferentes que servem o Reino.

Após a morte de seu último imperador Arenicos, que faleceu sem herdeiros, o império está envolvido em uma guerra civil tripla, devido às várias facções que lutam entre si, três em particular: a norte é apoiada por um Senado, liderado pelo senador Lucon, e que pretende eleger o próprio imperador; o sul é comandado por Rhagaea, esposa de Arenicos, que apóia Ira, a única filha do último imperador, que deve, portanto, tornar-se imperatriz; o ocidental, liderado pelo herói Garios, é principalmente militarista e acredita que é o exército que deve escolher o imperador. O poder militar do Império, no entanto, foi refinado por gerações e ainda é uma força a ser reconhecida, também porque emprega :

catafratas, lanceiros e arqueiros com efeitos devastadores no campo de batalha.

Vlandia: reino feudal especializado em cavalaria pesada, inspirado pelos normandos e liderado pelo rei Derthert.

Sturgia: habitantes das montanhas do norte e guerreiros letais com machado e espada de uma mão, eles são semelhantes aos russos de Kiev e liderados pelo príncipe Raganvad.

Aserai: as pessoas que vivem nas terras desertas de Calradia, e também por isso inspiradas pelos povos árabes pré-islâmicos, usam uma mistura de infantaria e cavalaria. O sultão Unqid os lidera.

Khuzaits: liderados por Monchug, eles usam cavalaria de longo alcance, ou arqueiros montados em cavalos, e é por isso que eles são inspirados pelas populações turco-mongóis.

Battanianos: liderados pelo rei Caladog e inspirados pelos povos celtas, eles são famosos pela habilidade e precisão de seus arqueiros, e também contam com táticas de emboscada e guerrilha.

Ano 1077, Battanianos liderados pelo Rei Aeril, invade e faz vários ataques em todos os vilarejos do império, pilhando e destruindo tudo. Neretzes o Rei do império, se vê obrigado a entrar em guerra contra os Battanianos, caso contrario seus clãs apoiadores diriam que Neretzes estaria hesitante e fraco. Neretzes, convoca todas as forças, junto com as facções aliadas Khuzaits e Aserai. Com todas as forças reunidas, marcham para as colinas, com o objetivo de tomar um forte dos Battanianos e vingar os frequentes ataques que sofria.

Antes que acontece qualquer batalha, o Rei Aeril dos Battanianos desaparece, dando lugar ao seu filho Calodog.  Calodog chama os Sturgianos para lutar junto, liderando todas as tribos para a guerra. Isso acaba ate sendo bom, pois Aeril provavelmente exitaria em chamar aliado ou de ir para uma guerra.

Ao longo do riacho, Neretzes avança com a sua vanguarda na frente, com uma mata densa de ambos os lados. Quando sofre uma emboscada, onde uma chuva de flechas dos Battanianos, acabam dizimando boa parte do exercito. Muitos morreram, fazendo com que os Sturgianos avançassem junto com a famosa cavalaria da facção dos Vlandianos, os Khuzats consegue repelir o ataque dos Vlandianos, destruindo sua cavalaria. mas os Sturgianos mataram os que restavam do exercito já enfraquecido. Em meio ao caos, ninguém sabia onde estava o imperador Neretzes, fazendo com que um dos seus comandantes de confiança Arenicos, fosse obrigado a recuar, com alguns oficiais e guardas ainda vivos, marchando dia e noite sem comida e água. Relatos dos que conseguiram fugir e se esconder nos matos, diziam que os Bettanianos riam alto e cortavam as cabeças como troféu. O Rei Caladog acabou saindo vitorioso.

Muitos dizem que o Lucon, um oficial de Neretzes, foi um traidor, em chamar os Vlandianos para lutar contra o império. Mas Lucon diz que quem traio foi os Vlandianos, porque o combinado era para eles lutarem junto com o império.

A cidade entra em panico apos ouvir os rumores. Arenicos impediu que a cidade caísse em um caos. Os oficiais viram em Arenicos digno de ser o novo imperador. O senado acaba escolhendo ele como próximo imperador.

Facções
Bannerlord incluirá pelo menos oito facções principais, cada uma composta de clãs concorrentes com seus próprios objetivos, bem como facções menores de guerra como mercenários. As facções do Norte, do Oeste e do Império do Sul usam um equilíbrio de cavalaria pesada, lanceiros e arqueiros. O Império de Calradia foi um império já significativo que agora está lutando contra uma guerra civil de três vias, são especialistas em tiro com arco e uma cavalaria fortemente blindada. Os Vlandianos são um reino feudal especializado em táticas de cavalaria pesada. Os Sturgianos das florestas do norte se especializaram em infantaria equipada com machado e espada. O Aserai do deserto do sul é adepto das táticas de cavalaria e infanteria. Os Khuzait se especializam em cavalaria diversificada. Os Battanianos das florestas centrais se especializam em emboscadas com arqueiros e são inspirados pelas culturas galesa, picta e celta.

Desenvolvimento
Em setembro de 2012, a TaleWorlds Entertainment anunciou que o jogo estava em desenvolvimento e lançou um trailer para isso.

Os gráficos do jogo foram significativamente melhorados de seu antecessor, Mount & Blade: Warband, com melhor sombreamento e detalhes melhores. As animações de personagens são criadas utilizando tecnologia de captura de movimento e as animações faciais também serão atualizadas para melhorar a retratação de emoções.

Os recursos relacionados ao jogo também estão sendo atualizados com uma nova interface de inventário e melhor inteligência artificial. O sistema de cerco também está sendo melhorado com base no feedback do jogador, com táticas adicionais disponíveis durante o cerco. O estado atual do jogo e vários recursos foram exibidos durante a feira de 2015 da Gamescom. Entretanto, o jogo ainda não possui data de lançamento.

Em março de 2016, cerca de 40 minutos de jogabilidade foram exibidos no evento PC Gamer Weekender em Londres.

Em outubro de 2016, a TaleWorlds criou uma página oficial do Bannerlord Steam.

Em junho de 2017, 13 minutos de jogabilidade foram exibidos na exposição E3 2017 em Los Angeles.

Em 30 de março de 2020 Mount & Blade II: Bannerlord foi lançado em acesso antecipado.

RPGs eletrônicos de ação
Jogos para Windows
Jogos eletrônicos de mundo aberto
Jogos eletrônicos ambientados em castelos

Mount & Blade II: Bannerlord


Thermocellio kilimanjarensis là một loài chân đều trong họ Porcellionidae. Loài này được Schmoelzer miêu tả khoa học năm 1974.

Chú thích

Tham khảo

Thermocellio

Thermocellio kilimanjarensis


Algeria and Spain are full members of the Union for the Mediterranean.

Unlike those of Spain with Morocco, Algerian-Spanish relations are not strained by a direct territorial dispute; there have been however discrepancies over the approach to the Western Sahara conflict.

History

Precedents
Much of the territories of current-day Spain and Algeria were part of polities such as the Roman Empire or the Arab Caliphates.

In the 16th century, the Hispanic Monarchy and the Ottoman Empire vied for hegemony in North Africa, including current-day Algeria. The former captured in 1510 the rock of Algiers and held it for brief spell before being expelled by Hayreddin Barbarossa in 1529. The Zayyanid Kingdom of Tlemcen received protection from Charles V in exchange for parias, allowing the local ruler to remain in power until the 1555 Ottoman conquest.

The Spanish Monarchy exerted control of Oran (1509–1708; 1732–1792) and the neighbouring port of Mers El Kébir for much of the early modern period.

History of modern relations
The Francoist dictatorship officially recognized Algeria as a sovereign state in 1962 and proceeded to appoint an ambassador.
Spain's bilateral relations with the Algerian republic, which were not good during Francoism, would later experience a crisis in 1977–1978, when Algeria—cut off from the 1975 Tripartite Madrid Accords on the transfer of the administration of Western Sahara—came to provide instrumental support to the Canary Islands Independence Movement, as well as to Sahrawi nationalism.

The two countries signed a treaty of friendship, good neighbourliness and cooperation on 8 October 2002 in Madrid. The two states cooperate on anti-terrorism issues. The triangular balance between Algeria, Morocco and Spain influences the Spanish position on the conflict of Western Sahara; Algeria is committed to the referendum on self-determination, while calling for a stronger commitment from Spain on this on the basis of the latter's "historical responsibility".

Both countries reinforced ties in 2013. Algeria and Spain positioned themselves as important partners in 2015, remaining linked "with strong relations" as of 2017.

In March 2022, following a letter made public sent by Spanish Prime Minister Pedro Sánchez to King Mohamed VI of Morocco in which he assured that the proposal for an autonomy regime for Western Sahara that Morocco made in 2007 is the "most serious, realistic and credible" proposal for the resolution of the conflict, and the confirmation by the Spanish Minister of Foreign Affairs, José Manuel Albares that showed his confidence that there would be no retaliation for this turn by Algeria, the Algerian government called its ambassador, Saïd Moussi, in Spain to consultations. The content of the letter and the change in the position of the Spanish government in the conflict of the Western Sahara was rejected by the rest of Spanish political parties, including Unidas Podemos, the minor member of the government coalition.

In April 2022, Abdelmadjid Tebboune said "we have very strong ties with the Spanish state, but the head of government [Pedro Sanchez] broke everything," before assuring that Algeria would "never renounce its commitments to ensure the supply of gas to Spain whatever the circumstances".

On 9 June 2022, as a result of the new Spanish position regarding Morocco and the Western Sahara, Algeria decided to suspend the friendship and cooperation treaty that united the two nations Hours later, there were news reports that Algeria was suspending foreign trade with Spain. Spain, for its part, is studying denouncing Algeria to the European Union Brussels was "extremely concerned" said EU foreign affairs spokeswoman Nabila Massrali, "We would ask the Algerian party to take another look at that decision", she added.

On 10 June 2022 José Manuel Albares travelled to Brussels to raise the issue and find a way to resolve the row with Algeria. "The EU is ready to stand up against any type of coercive measures applied against an EU Member State," EU foreign policy chief Josep Borrell and European Commission Vice President Valdis Dombrovskis said in a joint statement. Algeria replied through the voice of its diplomatic representation in Brussels, "the Algerian Commission to the European Union deplores the haste with which the European Commission reacted without prior consultation or any verification with the Algerian government", adding that "regarding the alleged measure by the government to stop current transactions with a European partner, it only exists in the minds of those who claim it and those who are eager to stigmatize it."

On 11 June 2022 the department of Ramtane Lamamra declared in a press release that the decision to suspend the Treaty of Friendship responds to "legitimate considerations, which essentially relate to the fact that the partner has released itself from obligations and essential values enshrined in this Treaty, thus taking on the responsibility of emptying this legal instrument of its substance and calling into question its relevance in the relations between the two parties to the said treaty." It also deplored and rejected "the hasty and unfounded statements" that were made on behalf of the European Union following "the sovereign decision taken by Algeria to suspend the Treaty of Friendship", describing the insinuations and questions relating to the gas supplies to Spain as "fanciful" and "malicious", given that the Algerian President himself had already affirmed the determination of Algeria to fulfil its contractual obligations.

Resident diplomatic missions

 Algeria has an embassy in Madrid and consulates-general in Alicante and Barcelona.
 Spain has an embassy in Algiers and a consulate-general in Oran.

See also
 Algerians in Spain

References
Citations

Bibliography

External links
Embassy of Algeria in Madrid
Spanish embassy in Algeria

Spain
Bilateral relations of Spain

Algeria–Spain relations


5 groszy wzór 1958 – moneta pięciogroszowa, wprowadzona do obiegu 2 maja 1958 r. zarządzeniem Ministra Finansów z 17 kwietnia 1958 r. (), wycofana z obiegu z dniem denominacji z 1 stycznia 1995 roku, rozporządzeniem prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia 18 listopada 1994 ().

Monetę bito w latach 1958–1972.

Awers
W centralnym punkcie umieszczono godło – orła bez korony, poniżej rok bicia, dookoła napis "POLSKA RZECZPOSPOLITA LUDOWA", a na monetach od 1965 roku, pod łapą orła dodano znak mennicy w Warszawie.

Rewers
Na tej stronie monety znajduje się cyfra "5", poniżej napis "GROSZY", a pod nim i z lewej strony gałązka.

Nakład
Mennica Państwowa w Warszawie biła monetę w alupolonie na krążku o średnicy 16 mm, masie 0,6 grama, z rantem gładkim, według projektu Andreja Petera. Nakłady monety w poszczególnych latach przedstawiały się następująco:

Opis
Średnica monety była identyczna ze średnicą pięciogroszówki wzoru 1939 z otworem bitej w okresie Generalnego Gubernatorstwa.

Od 2 maja 1958 do 1 stycznia 1960 roku w obiegu krążyły obok siebie pięciogroszówki z nazwą państwa Rzeczpospolita Polska (1949) oraz Polska Rzeczpospolita Ludowa (1958, 1959).

Pięciogroszówka oficjalnie została wycofana z dniem denominacji z 1 stycznia 1995 r., ale ze względu na spadek siły nabywczej z obiegu zniknęła już na początku lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku.

Wersje próbne
Istnieją wersje tej monety należące do serii próbnych w mosiądzu (rok 1958) i niklu (rok 1963), pierwsza z wklęsłym druga wypukłym napisem "PRÓBA", wybite w nakładzie 100 i 500 sztuk odpowiednio.

Zobacz też
 5 groszy 1949
 5 groszy

Przypisy

Linki zewnętrzne
 wizerunek monety
 wizerunek monety

Monety obiegowe PRL (1949–1990)
Monety obiegowe (1949–1994)

5 groszy wzór 1958


Ang Gora Yakhdan ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Yakhdān (bukid sa Apganistan, Daykundi Province),
 Kōh-e Yakhdān (bukid sa Apganistan, Wilāyat-e Ghōr, lat 34,33, long 64,46),

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan

Gora Yakhdan


Oxetorona (DCI), como fumarato de oxetorona (USAN) (nomes de marcas Nocertone, Oxedix), é um antagonista de serotonina, anti-histamínico e bloqueador alfa usado com uma droga anti-enxaqueca.

Associação com hiperprolactinemia tem sido descrita.

Analgésicos
Alfabloqueadores
Antagonistas do receptor H1
Antagonistas de serotonina
Compostos heterocíclicos com oxigénio

Oxetorona


Lepajan edwardsi là một loài nhện trong họ Anyphaenidae.

Loài này thuộc chi Lepajan. Lepajan edwardsi được Antonio D. Brescovit miêu tả năm 1997.

Chú thích

Tham khảo

E

Lepajan edwardsi


Geranium saxatile is 'n plant wat deel is van die Geraniaceae familie.

Verwysings

saxatile

Geranium saxatile


Kauko Antero Hänninen (28. januar 1930 - 26. august 2013) var en finsk roer.

Hänninen var med i den finske firer med styrmand, der vandt bronze ved OL 1956 i Melbourne. Reino Poutanen, Veli Lehtelä, Toimi Pitkänen og styrmand Matti Niemi udgjorde resten af besætningen. Der deltog i alt 10 lande i disciplinen, hvor Italien vandt guld, mens Sverige tog sølvmedaljerne. Ved de samme lege deltog han i den finske firer uden styrmand, og han var også med ved både OL 1960 i Rom, OL 1964 i Tokyo og OL 1968 i Mexico City.

Hänninen vandt desuden en EM-guldmedalje i firer med styrmand ved EM 1956 i Jugoslavien.

OL-medaljer
 1956:  Bronze i firer med styrmand

Referencer

Eksterne henvisninger

Roere fra Finland

Kauko Hänninen


Fight Club 2 (também conhecido como Fight Club 2: The Tranquility Gambit) é a sequência em quadrinhos do romance Fight Club de 1996 de Chuck Palahniuk, com a arte por Cameron Stewart e capas por David Mack.

Enredo
Dez anos após o final do Fight Club, a seqência é contada a partir da contida perspectiva de Tyler Durden como ele se sente no subconsciente de Sebastian (o nome que o narrador do Fight Club original atualmente, usa). Sebastian continua seu relacionamento disfuncional com Marla e cai em uma mundana rotina da sociedade até Tyler reemergir para causar o caos.

Publicação
Palahniuk foi convencido a continuar Fight Club em quadrinhos pela colega romancista Chelsea Cain e os escritores de quadrinhos Brian Michael Bendis, Matt Fraction e Kelly Sue DeConnick. Um teaser foi lançado pela Dark Horse Comics para o Free Comic Book Day em 2015, com Fight Club 2 #1 no final de maio do mesmo ano. A série explora o conceito de "segundo pai" de Joseph Campbell, como sendo vital para a viagem do herói, que é algo que sempre fascinou o Palahniuk.

No podcast Orbital In Conversation, Chuck afirmou que ele já está trabalhando no Fight Club 3, que também será em forma de quadrinhos. Ele também confirmou que está trabalhando em uma série de contos originais de banda desenhada, que será exibido como one-shots antes de eventualmente serem coletadas em um único livro.

Edições

Coleção

Banda desenhada dos Estados Unidos
Títulos da Dark Horse Comics

Fight Club 2


Pieńki – część wsi Kłódno w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie poddębickim, w gminie Wartkowice.

Pieńki wchodzą w skład sołectwa Kłódno.

W latach 1975–1998 Pieńki należały administracyjnie do województwa sieradzkiego.

Przypisy

Bibliografia

Kłódno

Pieńki (Kłódno)


Kaliwatan sa isda ang Oryzias matanensis. Una ning gihulagway ni Aurich ni adtong 1935. Ang Oryzias matanensis sakop sa kahenera nga Oryzias, ug kabanay nga Adrianichthyidae. Giklaseklase sa IUCN ang kaliwatan sa madutlan.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Indonesia

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Oryzias
Isdangtunay sa Indonesya

Oryzias matanensis


Biografia
Iniziò il suo percorso nel 1964 come artista e performer. Dal 1978 al 1982 ha organizzato l'International Symposium of Performance di Lione Nel 1984 diviene docente presso la Scuola nazionale di belle arti di Digione. Dal 1986 al 1993 si sottopone ad una serie di operazioni chirurgiche documentate in video, utilizzando il tavolo operatorio come atelier per delle performance chirurgiche. Sottopostasi a diverse operazioni chirurgiche, ha modificato il suo aspetto, con l'aggiunta di protesi facciali, quali corna, riprendendo le fasi mediche in video e conservando i resti organici prodotti dalle operazioni stesse, inserendoli in appositi contenitori che lei chiama "reliquiari".

Le sue opere sono conservate in collezioni pubbliche e private quali quelle del Centro Georges Pompidou di Parigi, Los Angeles County Museum of Art, il Getty Museum di Los Angeles. Artista estrema, ha scelto il proprio corpo come materiale da plasmare e modellare alla ricerca dell'ideale di bellezza, che l'artista raffigura nell'idealizzazione classica della bellezza femminile. Nel 2003 il ministro della cultura Jean-Jacques Aillagon le ha conferito il titolo di cavaliere dell'Ordre des arts et des lettres, mentre nel 2010 diventa cavaliere dell'Ordine nazionale al merito. Nel giugno del 2013 accusa la cantante statunitense Lady Gaga di averle plagiato gli impianti chirurgici nel video di Born This Way e chiede il risarcimento alla Universal per 31,5 milioni di dollari e l'oscuramento del video stesso. Il 7 luglio 2016 Lady Gaga vince la causa contro l'artista la quale deve pagare un risarcimento di 20.000 euro alla cantante.

Onorificenze

Note

Bibliografia
Alfano Miglietti, Francesca: Orlan, Virus mutations ottobre 1995 n°6
Alfano Miglietti, Francesca: Identità mutanti, Dalla piega alla piaga: esseri delle contaminazioni contemporanee, Costa & Nolan, Genova, 1997
Alfano Miglietti, Francesca: Rosso Vivo, Mutazione, Trasfigurazione e sangue nell'Arte Contemporanea, Electa, Milano, 1999
Vergine, Lea: Body art e storie simili - Il corpo come linguaggio, Skira, Milano, 2000

Altri progetti

Collegamenti esterni

ORLAN


PT Lion Mentari Airlines, bedryf as Lion Air, is 'n Indonesiese laekostelugredery. Lion Air, gebaseer in Djakarta, is die land se grootste privaat bestuurde lugredery, die tweede grootste laekosteredery in Suidoos-Asië (na AirAsia) en die grootste lugredery van Indonesië. Met Wings Air en Batik Air is Lion Group die land se grootste lugdiensgroep. Die lugredery bedryf binnelandse sowel as internasionale roetes, wat verskillende bestemmings van Indonesië verbind met Singapoer, die Filippyne, Maleisië, Thailand, Australië, Indië, Japan en Saoedi-Arabië, sowel as huurvlugroetes na China, Hongkong, Suid-Korea en Macau, met meer as 630 vlugte per dag.

Die lugredery het herhaaldelik rekords gebreek vir grootste vliegtuigbestellings, soos sy bestelling van $24 miljard vir 234 Airbus A320-stralers, sowel as sy $22,4 miljard-bestelling vir 230 mededingende vliegtuie van Boeing. Die lugredery het in Junie 2017 'n ooreenkoms met die VSA-gebaseerde vliegtuigvervaardiger Boeing onderteken vir vyftig 737 MAX 10 passasiersvliegtuie ter waarde van $6,24 miljard. Die lugredery is Boeing se tweede grootste kliënt na die VSA-gebaseerde Southwest Airlines.

Dit is voorheen gekritiseer vir swak operasionele bestuur in gebiede soos skedulering en veiligheid, hoewel stappe gedoen is om sy veiligheid te verbeter: op 16 Junie 2016 het die Europese Unie die verbod opgehef wat dit op Lion Air geplaas het om in Europese lugruim te vlieg. In Junie 2018 het dit 'n positiewe veiligheidsgradering behaal na 'n ICAO-oudit.

Huidige vloot

Teen Julie 2022 het die Lion Air vloot uit die volgende vliegtuie bestaan:

Markaandeel
In die 2000's het Lion Air begin groei en 'n ernstige mededinger vir Garuda Indonesia in binnelandse lugreise in Indonesië geword. Teen middel 2015 het Lion Air Indonesië se binnelandse lugreismark gelei met 'n aandeel van 41,6 persent, terwyl Garuda Indonesia tweede was met 'n aandeel van 23,5 persent. Sriwijaya Air het derde gekom met 'n markaandeel van 10,4 persent, gevolg deur Garuda se laekostefiliaal Citilink (8,9 persent) en Lion Air se streeksvlugdiens Wings Air (4,7 persent). Indonesië AirAsia, 'n eenheid van die Maleisiese begrotingslugredery AirAsia, het 'n markaandeel van 4,4 persent gehad.

Filiaal
Lion Air het 'n voldienslugredery met die naam Batik Air gestig, wat in 2013 begin werk het met 737-900ER. Lion Air het ook 'n verbintenis met Boeing onderteken om vyf Boeing 787 Dreamliner vir hierdie lugredery te bestel, en dit het Lion Air die eerste Indonesiese lugredery gemaak wat hierdie tipe bestel sedert Garuda Indonesia sy bestelling vir die 10 Dreamliners in 2010 gekanselleer het. Die lugredery het ook oorweeg om Airbus A330-wyerompvliegtuie te bestel, maar het verkies om 787's te koop.

Tydens die Covid-19-pandemie in Indonesië het Lion Group bedrywighede weer op 5 Junie 2020 opgeskort nadat gevind is dat min passasiers dokumente kon verskaf wat bewys dat hulle virusvry is en 'n sakerede of gesinsnood het wat reis vereis. In Julie 2020 het Lion Group aangekondig dat die lugdiens 2 600 kontrakwerkers gaan afdank, aangesien die vraag steeds skerp afgeneem het.

Vlootontwikkeling en bestellings

Lion Air was die bekendstellingskliënt vir die grootste variant van die Boeing 737, die 737-900ER, waarvoor hy in 2005 'n bestelling geplaas het. Op die 2005 Parys-lugskou het Lion Air 'n voorlopige ooreenkoms met Boeing onderteken vir die aankoop van tot 60 Boeing 737 Next Generation -vliegtuie, ter waarde van $3,9 miljard teen lyspryse. Lion Air het hul bestelling in Julie 2005 bevestig en het die bekendstellingskliënt vir die Boeing 737-900ER geword met vaste bestellings vir 30 vliegtuie en opsies vir nog 30, wat later in vaste bestellings omskep is. Die -900ER kan tot 215 passasiers in 'n enkelklas-uitleg vervoer, en word aangedryf deur CFM56-7B turbowaaier-enjins. Op 27 April 2007 het Boeing die eerste 737-900ER aan Lion Air gelewer. Die vliegtuig is afgelewer in 'n spesiale dubbelverfskema wat Lion Air se logo op sy vertikale stabiliseerder en die Boeing "Dreamliner"-verf op die romp kombineer.

Lion Air het 'n wêreldrekord opgestel toe hy 'n bestelling vir 230 vliegtuie by Boeing geplaas het, wat dit die grootste bestelling maak in terme van vliegtuie wat bestel is sowel as die koste van die bestelling. In November 2011 het Lion Air en Boeing aangekondig dat die lugredery beplan om 29 bykomende Boeing 737 Next Generation en 201 Boeing 737 MAX vliegtuie te koop, met opsies vir nog 150, ter waarde van $21,7 miljard destyds. 'n Vaste bevel is op 14 Februarie 2012 onderteken, met die 737 MAX-vliegtuig wat as 737 MAX 9s geïdentifiseer is, wat Lion Air die lanseringskliënt vir daardie variant maak. Teen die tyd van die ondertekening het die bestelling se waarde gestyg tot $22,4 miljard teen lyspryse, die grootste vliegtuigbestelling in die geskiedenis. Daarbenewens het die enjins vir die -900ER's, CFM 56-7's, sowat $580 miljoen gekos en die enjins vir die MAX'e, CFM LEAP-1B's, kos sowat $4,8 miljard. Aflewerings van die bykomende NG's sou in 2014 begin, met die MAX'e wat in 2017 sou volg.

Op Maandag 18 Maart 2013 het Lion Air 'n bestelling vir 234 A320-stralers by Airbus geplaas, die grootste enkele bestelling wat ooit gemaak is, wat die vorige rekord deur Boeing ($22,4 miljard) oortref het. Die kontrak, wat by die Élysée-paleis onderteken is in die teenwoordigheid van president François Hollande en verskeie regeringsministers, was €18,4 miljard ($24 miljard) werd teen kataloguspryse, het die Franse president gesê.

Die lugredery het sy eerste van 10 Airbus A330-900-vliegtuie op 19 Julie 2019 ontvang, wat dit die eerste Asië/Stille Oseaan-operateur van die tipe maak.

Verwysings

Lugrederye

Lion Air


Macaca () è un genere di primati della famiglia Cercopithecidae.

Descrizione

I macachi sono primati di dimensioni medie: la lunghezza del corpo può variare da 40 a  e il peso, che nei maschi supera quello delle femmine di circa il 50%, da 2,5 a . La lunghezza della coda è un importante carattere identificativo della specie: a volte è molto corta o si riduce ad un organo vestigiale, come nella bertuccia, mentre in altre specie è lunga come il corpo.

Il colore varia tra il marrone, il grigio e il nero. Il muso è glabro e sporgente.

Distribuzione e habitat

I macachi sono il genere di primati a più ampia diffusione dopo l'uomo. Sono diffusi in larga parte dell'Asia: dall'Afghanistan alla Cina, dall'India al sudest asiatico al Giappone. Inoltre una specie (Macaca sylvanus, detta comunemente bertuccia) vive nell'Africa nord-occidentale.

In Europa è presente una sola specie, Macaca sylvanus, diffusa a Gibilterra.

Gli habitat sono vari: dalla foresta pluviale alla montagna, anche oltre i 2000 m di altitudine.

Durante il Pleistocene l'areale comprendeva anche parte dell'Europa meridionale, come testimoniano le specie fossili M. majori (trovata in Sardegna) e M. florentina (trovata in Toscana), e ulteriori resti fossili trovati in Grecia.

Biologia
Sono animali con attività diurna e, anche se i macachi sono buoni arrampicatori, viene svolta per lo più al suolo.

La dieta è basata soprattutto sulla frutta, ma comprende vari altri cibi vegetali e all'occasione insetti, uova di uccelli, piccoli vertebrati e in alcuni casi anche crostacei.

Vivono in gruppi formati da 10 a 100 individui, nei quali la popolazione adulta contiene femmine in quantità da tre a quattro volte maggiore di quella dei maschi. I maschi in eccedenza formano gruppi di soli maschi.

La gestazione dura tra 160 e 170 giorni e porta alla nascita di un solo cucciolo che raggiunge la maturità sessuale fra 3 e 4 anni nel caso delle femmine e tra 6 e 7 anni in quello dei maschi.

L'aspettativa di vita è tra 15 e 20 anni in natura, ma può superare i 30 anni in cattività.

Tassonomia
Il genere Macaca comprende 22 specie e numerose sottospecie. Lo stato di specie o di sottospecie è spesso fonte di controversie a causa del fatto che sono spesso interfecondi.

Gruppo sylvanus
 Macaca sylvanus (Linnaeus, 1758) - bertuccia

Gruppo nemestrina
 Macaca nemestrina (Linnaeus, 1766) - macaco nemestrino
 Macaca leonina (Blyth, 1863) - macaco nemestrino settentrionale
 Macaca hecki (Matschie 1901) - macaco di Heck
 Macaca maura (Schinz, 1825) - macaco nero
 Macaca nigra (Desmarest, 1822) - cinopiteco
 Macaca nigrescens (Temminck, 1849) - macaco di Gorontalo
 Macaca ochreata (Ogilby, 1841) - macaco a braccia grigie
 Macaca pagensis (Miller, 1903) - macaco delle Mentawai
 Macaca siberu (Fuentes e Olson, 1995) - macaco di Siberut
 Macaca silenus (Linnaeus, 1758) - sileno
 Macaca tonkeana (Meyer, 1899) - macaco di Tonkean

Gruppo sinica
 Macaca sinica (Linnaeus, 1771) - macaco dal berretto
 Macaca assamensis (McClelland, 1840) - macaco dell'Assam
 Macaca munzala (Sinha et al., 2005) - Macaco d'Arunachal
 Macaca radiata (É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1812) - macaco dal berretto indiano
 Macaca thibetana (Milne-Edwards, 1870) - macaco tibetano

Gruppo fascicularis
 Macaca fascicularis (Raffles, 1821) - macaco cinomolgo
 Macaca arctoides (I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1831) - macaco orsino

Gruppo mulatta
 Macaca mulatta (Zimmermann, 1780) - macaco reso
 Macaca cyclopis (Swinhoe, 1863) - macaco di Taiwan
 Macaca fuscata (Blyth, 1875) - macaco del Giappone

Alcune specie

Note

Bibliografia
Gippoliti Spartaco, Visalberghi Elisabetta: Ordine Primates: elenco delle specie viventi, nome italiano e grado di minaccia, Rivista di Antropologia (Roma) Vol. 79 (2001), pp. 33-44 (consultabile qui).

Voci correlate
Classificazione dei Primati
Bertucce di Gibilterra
 Fauna selvatica in India

Altri progetti

Collegamenti esterni

Cercopitecidi
Taxa classificati da Bernard Germain de Lacépède

Macaca


Kaliwatan sa alibangbang ang Nemea eugrapha. Una ning gihulagway ni George Francis Hampson ni adtong 1906. Ang Nemea eugrapha sakop sa kahenera nga Nemea, ug kabanay nga Thyrididae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Nemea

Nemea eugrapha


An Estola operosa in uska species han Coleoptera nga ginhulagway ni Martins ngan Maria Helena M. Galileo hadton 2007. An Estola operosa in nahilalakip ha genus nga Estola, ngan familia nga Cerambycidae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Estola

Estola operosa


Night (, incipit "Loves me, loves me not, I am struggling ...", also known under the title Unfinished) is a 1984 song composed by David Tukhmanov with lyrics based on the poem by Vladimir Mayakovsky which he penned before his death (1930, started in 1928), written by Tukhmanov for the beginning of Nikolay Noskov's solo career. The song aired only once in the USSR in the program "The Music Kiosk", because it was banned afterwards the severely critical article by Sergey Obraztsov in the newspaper "Soviet Culture". After 28 years, in 2012, "Night" was first recorded by Noskov on his solo album Bez nazvaniya.

History

After the failure at the end of 1982 of the first and last album "UFO" of the group  "Moscow" which he created, David Tukhmanov continued to formally lead the group by inertia, but did not organize its concerts nor offer any new songs. By early 1984, Tukhmanov, tired of the group's constant bans and the need to overcome them, completely took off the already ephemeral duties of a producer and group leader, and so the group practically disbanded. The key musician, the soloist of "Moscow", Nikolai Noskov, for whom Tukhmanov wrote almost all the songs of the group, and who at that time already began to work in the ensemble "Singing Hearts", he offered to start a solo career and for this purpose wrote the first song "Night" based on fragments of the unfinished poem of Vladimir Mayakovsky written around the time of his death, 1930 (started in 1928).

In 1984, the song was recorded in Tukhmanov's studio and aired on the TV show "The Music Kiosk". The show was seen by Sergey Obraztsov, one of the major officially recognized theater figures of the USSR, a puppeteer who wrote a devastating article on the song in the newspaper "Soviet Culture". At the conclusion of his article, Obraztsov wrote: "I hope that this song will sound no more", after which "Night" was completely banned. Tukhmanov, after almost thirty years, recalled this: "An item appeared in the newspaper, in which it was written: how can you take such holy verses and make a pop song out of them?" Noskov found out some things regarding the prohibition, although no one even contacted him regarding this incident: "Tukhmanov said that the authorities do not like my vocal timbre". For Nikolai Noskov, the ban on the song became a landmark; not only the song was banned, but also him:
"It seemed to me that if a composer like Tukhmanov made a song for Mayakovsky's verses, then perhaps it would not attract the attention of Soviet censorship. But I was wrong, the song became forbidden, like the one who performed it ..."

During the perestroika and after the collapse of the USSR, the ban on the song was lifted by itself, but Nikolai Noskov, who was first employed in the Gorky Park group, and then with his own songs in the solo career, performed "Night" rarely. Later the song returned to his repertoire, and in 2012, 28 years after the appearance of the song, Noskov first recorded it on his solo album Bez nazvaniya. In 2013, "Night" was performed by Nikolai Noskov in the television episode of "The Property of the Republic" entirely dedicated to the songs of David Tukhmanov, among eleven other Tukhmanov songs.

References

Soviet songs
Russian songs
1984 singles
1984 songs
2012 singles

Noch (song)


"Get Out" is a song recorded by Scottish synthpop band Chvrches, co-written and produced by Greg Kurstin, with additional writing from Chvrches themselves—Martin Doherty, Lauren Mayberry and Iain Cook. The song was released commercially for digital download via Glassnote Records on 31 January 2018, as the lead single from Chvrches' third studio album, Love Is Dead (2018).

Background and release
The song is the band's newest release of material, two years after the release of the fifth and final single, "Bury It", from their sophomore album released in September 2015, Every Open Eye.

One day prior, Chvrches wiped all of their social media accounts, before posting a video that features frontwoman Lauren Mayberry drawing a heart on a bathroom mirror using a lipstick and then crossing it out, and was captioned "Get In". It also features a snippet of the song's instrumental, which was listed as "Get Out" if played on Shazam. Mayberry shared the same video to her personal Instagram account, with the hashtag "#CHV3". The song was also teased via Facebook Messenger, a message with the cover art was sent after replying the phrase "Get In". They posted a second teaser the day after, with a caption revealing the premiere on BBC Radio 1 at 7:30 pm.

The song is a collaboration with Grammy-winning producer Greg Kurstin. "Working with Greg was so different to what we'd done before, but it also felt so comfortable and like he'd been in our band forever," the band said in a statement. "He doesn't try to make you write a certain kind of song. He just listens and then Jedi puppet masters the best work out of you. The opening synth riff of 'Get Out' was the first thing to emerge on our first day in the studio with him."

Critical reception
Marc Hogan of Pitchfork opined that the song "manages neither the best of 'big pop' nor does it contain any particular saltiness". Robin Murray of Clash deemed it "a big, massive, enormous, stonking pop record, the sort of thing Chvrches have always threatened to make", calling Mayberry's vocal "a searing, terrifying beast". Phil Witmer of Vice wrote that the song is "amusingly-named and incandescent", praising Mayberry for her "typically soaring choruses", which "have never sounded more emo". NPR's Cyrena Touros named it "the band's most ambitious pop effort to date, all without losing that distinct edge". Scott Russell of Paste regarded the song as "the kind of synth-pop smash that uplifts and intoxicates audiences". Scott T. Sterling of CBS Radio wrote: "The cut adheres pretty closely to the classic Chvrches sound, pairing a heavy synth bass line with an uplifting melodic chorus powered by singer Lauren Mayberry."

Music video
A preview video was released alongside the single. The visual shows a monitor screen made up of a grid of security-style footage from cameras in nine different locations, one of which is the same setting as the first teaser, aside from clips of band members in the studio, traffic outside, and graves being covered with dirt. It also features brief cameos from Kurstin and The National's Matt Berninger, along with a phone number which plays a clip of Lauren Mayberry reading lyrics to the album's next single, "My Enemy", which featured Berninger, upon dialing.

Track listing

Credits and personnel
Credits adapted from Tidal.
 Iain Cook – songwriting, keyboard
 Martin Doherty – songwriting, keyboard
 Lauren Mayberry – songwriting, vocals
 Greg Kurstin – songwriting, production, keyboard, drums, record engineering
 Chris Gehringer – master engineering
 Michael Freeman – assistant mixing
 Mark "Spike" Stent – mixing
 Alex Pasco – record engineering
 Julian Burg – record engineering

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Release history

References

2018 songs
2018 singles
Chvrches songs
Songs written by Greg Kurstin
Songs written by Iain Cook
Songs written by Lauren Mayberry
Songs written by Martin Doherty
Song recordings produced by Greg Kurstin
Pop ballads
Synth-pop songs
Glassnote Records singles

Get Out (song)


Arcangelo Sassolino (born 1967) is an Italian artist known for his sculptures that uses technology.

Early life
Sassolino was born in 1967 in Vicenza, Italy. He was raised in Trissino, near Vicenza, in the north-east of Italy. In his 20s, he created a three-dimensional puzzle game recalling the Rubik's Cube, and was hired by Robert Fuhrer and Nextoy, LLC, representatives of Casio Creative Products, for which worked for 6 years in New York, inventing and developing original and innovative toys and games. In 1996 Sassolino went back to Italy, where he worked on marble sculpture in Pietrasanta.

Artistic Path
In Sassolino's works the spectators find themselves in front of well known industrial materials, such as stainless steel, glass or concrete. He uses these materials into mechanical/thermodynamical fantastic machines, that make the elements reach their limits: extreme speed, friction, gravity, heat, pressure.

Sassolino's sculptures are inorganic performances in which machines take life, get broken by contrast and conflict of forces, on the verge of a breakdown (which is a fundamental aspect of his work). He works around concepts such caducity, loss, unpredictability, danger, failure.

Solo exhibitions
Superdome, Palais de Tokyo, Paris. 29/5/2008 – 24/8/2008
Time Tomb, Z33 House for Contemporary Art], Hasselt. 0/5/2010 – 29/8/2010
Piccolo animismo, Macro, Rome. 9/3/2011 – 12/6/2011
Not Human, Contemporary Art Museum St. Louis, 15/1/2016 – 3/4/2016
Mechanism of Power, Frankfurter Kunstverein, Frankfurt. 19/2/2016 – 17/4/2016
Canto V, Galleria Continua, San Gimignano. 21/9/ 2016 – 15/1/2017
Matter Revealed Repetto Gallery, London. 4/10/2017 – 29/10/2017

Group exhibitions
Materia-Niente, Fondazione Bevilacqua La Masa, Venice. 26/4/2001 – 30/6/2001
Temi & variazioni
La scultura italiana del XXI secolo, Fondazione Arnaldo Pomodoro], Milan. 29/10/2010 – 30/ 1/ 2011
Under Destruction, Museum Tinguely, Basel – 15/10/2010 – 23/1/2011; Swiss Institute, New York 6/4/2011 – 8/5/2011
Art and the City Zürich-West. 9/6/2012 – 23/9/2012
Francis Bacon e la condizione esistenziale nell'arte contemporanea, CCC Strozzina, Florence – 5/10/2012 – 27/1/2013
Follia Continua ! 104 Le Centroquatre, Paris – 21/10/2015 – 21/11/2015
The Transported Man [Broad Art Museum], East Lansing. 29/4/2017 – 22/10/2017
Porto Marghera 100 Doge's Palace, Venice, 4/11/2017 – 28/1/2018

Bibliography
 Gabriele Guercio e Anna Mattirolo (a cura di), Il confine evanescente. Arte italiana 1960–2010, 2010, Electa, pag.188–189
 Francis Bacon e la condizione esistenziale nell'arte contemporanea, exhibit's catalogue by Franziska Nori and Barbara Dawson, Centro di Cultura Contemporanea Strozzina, Fondazione Palazzo Strozzi. October 5, 2012– January 27, 2013
 ART AND THE CITY, A public art project, catalogo della mostra. Zurigo 9 giugno-23 settembre 2012. Curator Christoph Doswald, JRP Ringier Verlag, Zurich.
 A.A.V.V., l'arte del XX secolo. Tendenze della contemporaneità 2000 e oltre, 2010, Skira, pag 270–271
 AAVV, Vitamin 3-D, New Perspectives in Sculpture and Installation. An up-to-the-minute survey of contemporary sculpture and installation featuring 117 artists, Phaidon Editors, 2009, pag 266–267
 Jasper Sharp (edited by), Arcangelo Sassolino, JRP Ringier, 2009. Under Destruction, If nothing can be created, then something must be destroyed, edited by Gianni Jetzer – Chris Sharp, catalogue of the exhibition, Tinguely Museum Basel, Swiss Institute New York, 2010, Published by Distanz.
 Luca Illetterati e Arcangelo Sassolino, 6 words 20 works, Padova University Press, Padova, 2016
 Giulia Zandonadi, Il ritmo della materia. Forma e tempo nell'opera di Arcangelo Sassolino, tesi di laurea magistrale, Università Ca' Foscari Venezia, relatore Nico Stringa, correlatore Stefania Portinari, a.a. 2013/2014
 Giulia Plebani, Arcangelo Sassolino. Materiali ai limiti della resistenza, master's degree thesis, University of Bologna, supervisor Silvia Grandi.

Note

1967 births
Living people
Italian male sculptors
Italian contemporary artists

Arcangelo Sassolino


Manganin je trgovačko ime za leguru obično sačinjenu iz 84% bakra, 12% mangana i 4% nikla. Prvi ju je razvio hemičar Edward Weston 1892, nakon što je unaprijedio svoju raniju leguru konstantan iz 1887. godine.

Folija i žica od manganina koriste se za proizvodnju otpornika, naročito za takozvani shunt za ampermetar, jer praktično ima nultu vrijednost temperaturnog koeficijenta otpora i dugoročnu stabilnost. Neki manganinski otpornici služili su kao zvanični standard za jedinicu om u SAD u periodu od 1901. do 1990. Žica od manganina se također koristila kao električni otpornik u kriogenim sistemima, čime se minimizirao transfer toplote između tačaka koje su trebale biti u električnoj vezi.

Manganin se također koristio za proučavanja visokotlačnih udarnih talasa (kao što su oni nastali putem detonacije eksploziva) jer ova legura ima vrlo nisku osjetljivost na deformaciju a istovremeno i visoku osjetljivost na hidrostatički pritisak.

Reference

Legure

Manganin


Kaliwatan sa isda ang Distichodus brevipinnis. Una ning gihulagway ni Albert Günther ni adtong 1864. Ang Distichodus brevipinnis sakop sa kahenera nga Distichodus, ug kabanay nga Distichodontidae. Giklaseklase sa IUCN ang kaliwatan sa kinaminosang kalabotan. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Aprika
Distichodus
Isdangtunay sa Gambiya
Isdangtunay sa Nigyer

Distichodus brevipinnis


Kaliwatan sa insekto ang Calvisia abercrombiei. Una ning gihulagway ni Seow-choen ni adtong 2016. Ang Calvisia abercrombiei sakop sa kahenera nga Calvisia, ug kabanay nga Diapheromeridae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Sarawak

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Sarawak
Calvisia

Calvisia abercrombiei


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Platychiton amazonicus. Una ning gihulagway ni Max Beier ni adtong 1960. Ang Platychiton amazonicus sakop sa kahenera nga Platychiton, ug kabanay nga Tettigoniidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Peru
Platychiton
Insekto sa Kolombiya

Platychiton amazonicus


Marcos Robson Cipriano (born 27 March 1999), simply known as Marquinhos Cipriano, is a Brazilian professional footballer who plays for Omonia as a left-back.

Club career
A native of Catanduva, Cipriano joined the youth academy of Desportivo Brasil at the age of 14 after an unsuccessful trial with Santos FC. While playing for Desportivo Brasil, he was scouted by Grêmio, Santos, Palmeiras and Corinthians; although he wanted to play for his favourite club São Paulo. In September 2015, he was bought by São Paulo Futebol Clube for $1 million. His contract termination fee was set at $120 million. Soon after joining the club, São Paulo rejected a $7 million offer from Spanish club Atlético Madrid to secure his services. He emerged as the top scorer of the U-17 Campeonato Paulista of 2016 with 21 goals and was subsequently promoted to the under-20 team. On 16 January 2018, Cipriano was called to the senior team for a match against São Bento in the Paulista. He made his debut in the match, coming as a substitute for Júnior Tavares in the 2–0 defeat.

On 10 July 2018, Cipriano moved abroad and joined Ukrainian club Shakhtar Donetsk on a five-year deal. He previously signed a pre-season contract with the club in January 2018.

Personal life
Cipriano has a twin brother named Mateus who is a volleyball player. He also has a sister named Monique.

International career
Cipriano has been capped by Brazil at under-20 level, representing the team at 2017 Toulon Tournament.

Career statistics

Honours

Club
Shakhtar Donetsk

Ukrainian Premier League
Winner (1): 2018–19

Ukrainian Cup
Winner (1): 2018–19

References

External links

Marquinhos Cipriano at FC Shakhtar Donetsk website

1999 births
Living people
Men's association football forwards
Brazilian men's footballers
Brazilian expatriate men's footballers
Brazilian twins
People from Catanduva
Brazil men's youth international footballers
Desportivo Brasil players
São Paulo FC players
FC Shakhtar Donetsk players
FC Sion players
Cruzeiro Esporte Clube players
Avaí FC players
Ukrainian Premier League players
Swiss Super League players
Brazilian expatriate sportspeople in Switzerland
Brazilian expatriate sportspeople in Ukraine
Expatriate men's footballers in Switzerland
Expatriate men's footballers in Ukraine
Footballers from São Paulo (state)

Marquinhos Cipriano


Kaliwatan sa isda ang Coryphaenoides yaquinae. Una ning gihulagway ni Iwamoto ug Stein ni adtong 1974. Ang Coryphaenoides yaquinae sakop sa kahenera nga Coryphaenoides, ug kabanay nga Macrouridae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Kadagatang Pasipiko

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Kadagatang Pasipiko
Coryphaenoides

Coryphaenoides yaquinae


Gli Antibalcani (, Montagna di mezzo) sono una catena montuosa della Bulgaria centrale.
Gli Antibalcani precedono a sud la catena parallela dei Monti Balcani.

Il gruppo è delimitato a ovest dal fiume Iskăr e a est dal percorso a gomito del fiume Tundža, a nord della città di Jambol.

La serie continua di modesti rilievi che costituisce gli Antibalcani si estende per 285 km in direzione ovest-est, arrivando ad una estensione massima nel senso opposto di 50 km. La maggiore elevazione è il Goljam Bogdan (1604 m s.l.m.).

Il gruppo montuoso è diviso in tre parti dai fiumi Topolnica e Strjama: una zona occidentale (Zapadna o Ihtimanska Sredna Gora), una centrale (Săštinska Sredna Gora) ed una orientale (Sărnena Gora).

Tra gli Antibalcani e la Stara Planina si trova la città di Kazanlăk, capoluogo della famosa valle delle rose (Розова долина), situata nel centro geografico della Bulgaria. La città è nota anche per la Tomba trace di Kazanlăk, un'antica sepoltura proclamata Patrimonio mondiale dell'umanità.

Altri progetti

Collegamenti esterni

Gruppi montuosi della Bulgaria
Catene montuose dell'Europa

Antibalcani


Kaliwatan sa insekto ang Thrips incognitus. Una ning gihulagway ni Hermann Priesner ni adtong 1914. Ang Thrips incognitus sakop sa kahenera nga Thrips, ug kabanay nga Thripidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Ostriya

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Ostriya
Thrips

Thrips incognitus


An Xenichthys xanti in uska species han Actinopterygii nga ginhulagway ni Gill hadton 1863. An Xenichthys xanti in nahilalakip ha genus nga Xenichthys, ngan familia nga Haemulidae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Xenichthys

Xenichthys xanti


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Eurotettix procerus. Una ning gihulagway ni Cigliano ni adtong 2007. Ang Eurotettix procerus sakop sa kahenera nga Eurotettix, ug kabanay nga Acrididae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Mato Grosso (estado)
Insekto sa Brasil
Eurotettix

Eurotettix procerus


LBQ may refer to:

 IATA code for Lambaréné Airport
 LBQ, a variation of LGB in She's in London
 lbq, ISO code for the Wampar language
 LBQ Ltd, a stakeholder in the development of The Shard

LBQ


The men's road race at the 1966 UCI Road World Championships was the 33rd edition of the event. The race took place on Sunday 28 August 1966 in Adenau, West Germany. The race was won by Rudi Altig of West Germany.

Final classification

References

Men's Road Race
UCI Road World Championships – Men's road race
1966 Super Prestige Pernod

1966 UCI Road World Championships – Men's road race


Takmičenje u maratonu za muškarce na OI 1956. u Melbournu održano je 1. decembra.

Rekordi
Svjetski i olimpijski rekord u ovoj disciplini prije OI 1956. prikazani su u tabeli ispod.

Rezultati

Reference

MARATON

Atletika na Olimpijskim igrama 1956 – maraton


Milton Coimbra (Santa Cruz de la Sierra, 4 de maio de 1975) é um ex-futebolista boliviano que atuava como atacante.

Carreira
Milton Coimbra integrou a Seleção Boliviana de Futebol na Copa América de 1999.

Títulos
 Seleção Boliviana
Copa América de 1997: 2º Lugar

Jogadores da Seleção Boliviana de Futebol
Futebolistas do Club Deportivo O'Higgins
Jogadores da Copa América de 1997
Jogadores da Copa América de 1999
Jogadores da Copa América de 2001

Milton Coimbra


Ang Kyariz Zor ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Kyariz Zor (agianan nga patubig sa ilalum sa yuta sa Apganistan, Wilāyat-e Paktīkā),
 Kyariz Zor (agianan nga patubig sa ilalum sa yuta sa Apganistan, Farāh),

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan

Kyariz Zor


Cijanidi su soli i ostali hemijski spojevi cijanovodične kiseline (HCN). U organskoj hemiji, cijanidi se opisuju općom formulom R-C≡N. Ime cijanid potiče od grčke riječi κυανός (kianos = plav), a odnosi se na spoj željezo(III)heksacijanoferat(II) (prusko plavo), koji je veoma postojan pigment prepoznatljive plave boje.

Cijanid je svaki hemijski spoj koji sadrži monovalentnu kombiniranu grupu CN. Ova grupa je poznata kao cijano grupa, a sadrži ugljikov  trostruko vezani atom, koji je vezan sa dušikovim atomom.

Nomenklatura

Jednostavni spojevi
Sve alkalne i zemnoalkalne soli cijanida su pretežno lahko rastvorljive u vodi, kao što je kalij-cijanid (cijankalij). Reakcija ove soli sa stomačnom kiselinom može se opisati jednačinom:

 KCN + HCl → HCN + KCl

Cijankalij je važan sastojak galvanskih rastvora.

Kompleksni spojevi
Cijanidni anion je veoma reaktivan i stvara stabilne veze sa metalima, kao što je željezo. U mnogim slučajevima, reakcijom nastaje novi anion koji je sastavljn od jednog dijela metala i obično 4 ili 6 dijelova cijanida. U centru ovakvog spoja je metal, okružen cijano-grupama (naprimjer: [Fe(CN)6]4-). Ovakvi spojevi spadaju u red kompleksnih spojeva. Sa kationima oni mogu stvarati soli (naprimjer: K4[Fe(CN)6], kalijheksacijanoferat(II)). U mnogim kompleksnim spojevima cijanid je toliko jako vezan, da gubi svoju reaktivnost. Dobar primjer je cijanovodična kiselina, koja se neutralizira pažljivim dodavanjem razblažene vruće sumporne kiseline. Koncentrirana sumporna kiselina ne može postići ovaj  učinak.

Otrovnost
Mnogi spojevi cijanida su veoma otrovni, ali mnoga i nisu. Pigment prusko plavo, sa približnom formulom Fe7(CN)18,  upotrebljava se u štamparstvu i kao protivotrov nakon trovanja talijem i cezijem-137. Najopasniji cijanidi su cijanovodična kiselina (HCN) i njene soli, kao što su kalij-cijanid (KCN) i natrij-cijanid (NaCN).

Mehanizam trovanja cijanidom se zasniva na inhibiciji enzima citohrom c oksidaze u ćelijskom transportnom lancu elektrona (ćelijsko disanje). Mogući protivotrovi su: 4-dimetilaminofenol-hidrohlorid, natrij-tiosulfat, vitamin B12, amilnitrit.

Historijski gledano, cijanidi su često upotrebljavani i kao otrovi u mnogim slučajevima namjernog trovanja. Najpoznatija je primjena u masovnim nacističkim ubistvima tokom Holokausta. Iskorišten je za ubistvo Grigorija Rasputina kao i u samoubistvu Adolfa Hitlera i njegovih saradnika.

Reference

Vanjski linkovi

ATSDR medical management guidelines for cyanide poisoning (US)
HSE recommendations for first aid treatment of cyanide poisoning (UK)
Hydrogen cyanide and cyanides (CICAD 61)
IPCS/CEC Evaluation of antidotes for poisoning by cyanides
National Pollutant Inventory – Cyanide compounds fact sheet
Eating apple seeds is safe despite the small amount of cyanide
Toxicological Profile for Cyanide, U.S. Department of Health and Human Services

Anioni
Cijanidi
Toksikologija
Krvni bojni otrovi

Cijanid


Nacionalni park Ånderdalen smješten je na ostrvu Senji u okrugu Troms u Norveškoj. Prostire se na području općina Torsken i Tranøy, a zauzima površinu 125 km2. Osnovan je kraljevskim dekretom 6. februara 1970, a povećan je 2004. Cilj mu je zaštita obalnog krajolika sjeverne Norveške. Osnovne stijene sastoje se od tvrdih granitnih stijena, a krajolik karakteriziraju tragovi djelovanja lednika na Senji. Neki dijelovi obalne borove šume u Ånderdalenu imaju osobine prašume sa stablima starosti 600 godina. Uz rijeku su guste brezove šume, te šume karakteristične za poplavna područja.

U Ånderdalenu nije bilo losova prije 1940, ali sada ima stalnu populaciju. Park je i važno područje za teljenje i ispašu polupripitomljenih sobova. Od manjih životinja najčešće su crvene lisice, hermelini, zečevi, mali glodari i dvije vrste voluharice. Na ulazu u fjordove okupljaju se perajari, a duž rijeka se često susreću vidre. Od riba su uobičajene pastrmka i jezerska zlatovčica, a lososi se probijaju uz rijeku do jezera Åndervatneta.

Ime
Drugi dio imena je određeni oblik riječi dal, što znači "dolina". Značenje prvog dijela nije poznato. U dolini i parku postoje slična imena, poput rijeke Ånderelve ili jezera Åndervatneta.

Reference

Vanjski linkovi
 Karta parka

Geografija Norveške
Turističke atrakcije u Norveškoj
Zaštićena područja osnovana 1970.

Nacionalni park Ånderdalen


Nelton Miguel Friedrich (Sobradinho, 29 de setembro de 1947) é um político brasileiro filiado ao Partido Democrático Trabalhista (PDT). Exerceu o mandato de Deputado Federal (Constituinte) em 1988.

Vida na política
Natural de Sobradinho (RS), Nelton Miguel Friedrich, mais conhecido como o político Nelton Friedrich, mudou-se para o Paraná ainda na infância, nos anos 1960. Pelo estado, foi eleito Deputado Estadual em 1978 e Deputado Federal em 1982. Atualmente, aos 75 anos de idade, faz parte do partido PDT e concorreu ao Senado nas eleições de 2018. Sua candidatura surgiu de última hora e pretendia dar suporte no Paraná ao presidenciável Ciro Gomes, filiado do mesmo partido.

Formado em direito pela PUCPR, em 1972, ingressou na vida política um ano após o término de sua graduação, filiando-se ao MDB. Durante a ditadura militar, se opôs ao regime. Na década de 80, foi um dos personagens responsáveis pela elaboração da Constituição Brasileira de 1988. Também nos anos 1980, colaborou para a inauguração do PSDB.

Na cadeira da Câmara Federal, licenciou-se para integrar o time da gestão do governador do Paraná, José Richa (1983-1986) e atuou como secretário do Interior, cuidando de áreas como energia, habitação, água, saneamento básico e meio ambiente. Presidiu a Fundação Leonel Brizola - Alberto Pasqualini, órgão de cooperação do Partido Democrático Trabalhista e durante cinco anos, foi diretor de Coordenação e Meio Ambiente da Itaipu Binacional, de 2003 a 2017. Nelton também participou da construção da Universidade Federal de Integração da América Latina (Unila).

Entre seus maiores feitos na vida pública, um dos mais notáveis foi sua contribuição como coordenador geral do programa Cultivando Água Boa, desenvolvido pela Itaipu Nacional e adotado por 54 municípios. O projeto consiste em um planejamento de preservação da água e da biodiversidade hídrica, garantindo a segurança e a fiscalização da Bacia Hidrográfica do Paraná e do Mato Grosso do Sul. Recebeu 25 prêmios nacionais e internacionais, entre eles o Water for Life, da ONU-Água, como melhor prática de gestão dos recursos hídricos (categoria 1), em 2015.

Na Assembleia Nacional Constituinte apresentou 535 propostas, tendo 141 parcial ou integralmente acatadas.

Vida pessoal
De origem alemã, é filho de Carlos Friedrich e Helma Hilga Friedrich, Nelson é casado com Nara Sheila Friedrich, com quem tem três filhos. Seu sogro, Ernesto Dall'oglio, também teve vida na política e foi deputado Federal pelo Paraná entre 1979 e 1983 pelo MDB.

Alunos da Pontifícia Universidade Católica do Paraná
Brasileiros de ascendência alemã
Deputados federais da Assembleia Nacional Constituinte de 1987–1988
Deputados federais do Brasil pelo Paraná
Diretores da Itaipu Binacional
Membros do Movimento Democrático Brasileiro (1966)
Membros do Movimento Democrático Brasileiro (1980)
Membros do Partido Democrático Trabalhista
Membros do Partido da Social Democracia Brasileira
Membros do Partido Verde (Brasil)
Secretários estaduais do Paraná

Nelton Friedrich


Ang Cerro del Toro ngalan niining mga mosunod:

Arhentina

 Cerro del Toro (bukid sa Arhentina, Provincia del Chubut),
 Cerro del Toro (bukid sa Arhentina, Provincia de La Rioja),
 Cerro del Toro (bukid sa Arhentina, lat -29,13, long -69,80),

Chile

 Cerro del Toro (bukid sa Chile, Coquimbo), Provincia de Elqui,
 Cerro del Toro (bukid sa Chile, Atacama, Provincia de Copiapó, lat -28,45, long -69,92),
 Cerro del Toro (bukid sa Chile, Atacama, Provincia de Copiapó, lat -26,89, long -69,19),
 Cerro del Toro (bukid sa Chile, Atacama, Provincia de Chañaral),
 Cerro del Toro (bukid sa Chile, Antofagasta), Provincia de Antofagasta,
 Cerro del Toro (bukid sa Chile, Atacama, lat -26,61, long -68,63),

Guatemala

 Cerro del Toro (bungtod sa Guatemala), Departamento de Guatemala,

Honduras

 Cerro del Toro (bungtod sa Honduras), Departamento de Francisco Morazán,

Mehiko

 Cerro Toro (bukid sa Mehiko, Estado de Zacatecas), Mazapil,
 Cerro del Toro (bukid sa Mehiko, Estado de Baja California), Ensenada,
 Cerro El Toro (bukid sa Mehiko, Estado de Chihuahua, Ignacio Zaragoza),
 Cerro del Toro (bukid sa Mehiko, Estado de Chihuahua, Chihuahua),
 Cerro del Toro (bukid sa Mehiko, Estado de Chihuahua, Julimes),
 Cerro del Toro (bukid sa Mehiko, Estado de Guanajuato), Acámbaro,
 Cerro del Toro (bukid sa Mehiko, Estado de Durango), Canelas,

Peru

 Cerro El Toro (bukid sa Peru, Arequipa), Provincia de Caravelí,

Republikang Dominikano

 Cerro del Toro (bukid sa Republikang Dominikano), Provincia de Santiago,

Uruguay

 Cerro de los Toros (bungtod sa Uruguay), Departamento de Río Negro,
 Cerro del Toro (bungtod sa Uruguay), Departamento de Maldonado,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Arhentina
Pagklaro paghimo ni bot Chile
Pagklaro paghimo ni bot Guatemala
Pagklaro paghimo ni bot Honduras
Pagklaro paghimo ni bot Mehiko
Pagklaro paghimo ni bot Peru
Pagklaro paghimo ni bot Republikang Dominikano
Pagklaro paghimo ni bot Uruguay

Cerro del Toro


Amadeu José Ferreira ComM (Sendim, Miranda do Douro, 29 de julho de 1950 — Lisboa, 1 de março de 2015) foi um advogado, escritor e professor universitário português e um estudioso e divulgador da língua mirandesa. Foi ordenado comendador da Ordem do Mérito em 2004.

Biografia
Traduziu várias obras de referência da literatura portuguesa e universal para mirandês, nomeadamente, Os Lusíadas, de Camões, Mensagem, de Pessoa, os clássicos romanos de Horácio, Virgílio e Cátulo, os quatro evangelhos do Novo Testamento e ainda dois volumes da banda desenhada francesa Astérix. Chegou a escrever sob os pseudónimos Francisco Nebro, Marcus Miranda e Fonso Roixo. Publicou igualmente muita obra sua original e colaborou, em língua mirandesa, com meios de comunicação social como o Jornal Nordeste, o Mensageiro de Bragança, o Diário de Trás-os-Montes, o Público (jornal de âmbito nacional para o qual escreveu regularmente durante anos) e a rádio MirandumFM, contribuindo ainda com mais de três mil textos, quase exclusivamente literários, em blogues como Fuontes de l Aire, Cumo Quien Bai de Camino e Froles Mirandesas.

Foi presidente da Associaçon de la Lhéngua i Cultura Mirandesa (Associação da Língua e Cultura Mirandesa), com sede em Lisboa, e fundador e presidente da Academia de Letras de Trás-os-Montes. A nível profissional, foi vice-presidente da Comissão do Mercado de Valores Imobiliários (a entidade reguladora dos instrumentos financeiros em Portugal), professor convidado da Faculdade de Direito da Universidade Nova de Lisboa e membro do Conselho Geral do Instituto Politécnico de Bragança.

Reconhecimento e homenagens
Foi, brevemente em 1982, deputado na Assembleia da República pela UDP.

Em sua homenagem foram criadas, em 2015, as Jornadas da Língua e Cultura Mirandesa Amadeu Ferreira.

Publicações
 Modos de Tratamiento ne l mirandés de Sendin, estudo publicado na revista El Filandar/O Fiadeiro, Samora (dezembro de 2001).
 Decumientos pa la stória de l mirandés, textos em mirandês do .
 Trindade Coelho, grande divulgador e defensor da língua mirandesa, artigo na revista Fórum, Mogadouro
 L Tiu de l Lhápeç: Trindade Coelho e a Língua Mirandesa, conferência em Mogadouro, no centenário da publicação In Illo Tempore, a convite da Câmara Municipal de Mogadouro e do Fórum Terras de Mogadouro
 O Mirandês: língua, cultura e literatura, conferência na Sociedade Portuguesa de Escritores
 Notas de Antroduçon a la Lhiteratura Mirandesa, artigo publicado na revista Ianua, Madrid, janeiro de 2003.
 Statuto Jurídico de la Lhéngua Mirandesa, editora Mercator/Ciemen, Barcelona (janeiro de 2003).
 O Abade Manuel Sardinha, um poeta mirandês de São Martinho no século XIX, Mensageiro de Bragança, 30 de janeiro de 2003.
 Da Póvoa até ao Mundo: Bernardo Fernandes Monteiro ou o sonho Mirandês, Mensageiro de Bragança, fevereiro de 2003.
 Um Exemplo para os Intelectuais Trasmontanos: Trindade Coelho e a Língua Mirandesa, Mensageiro de Bragança, março de 2003.
 O Oracionário Mirandês: A língua das Orações, Mensageiro de Bragança, 10 de abril de 2003.
 Dicionairo de outores mirandeses de l seclo XIX, Jornal Nordeste (2003)
 Vocabulário mirandês-português, publicado no Jornal Nordeste desde janeiro de 2003.
 Dicionário de mirandês-português, em coautoria com José Pedro Ferreira
 Mirandês, nome de língua, Mensageiro de Bragança, 21 de maio de 2004.
 Uma mentira que foi tomada como verdade, Mensageiro de Bragança , 4 de junho de 2004.
 O que se falava na Terra de Miranda antes do domínio romano?, Mensageiro de Bragança, 18 de junho de 2004.
 Introdução aos provérbios mirandeses - revista Amigos de Bragança, junho de 2004.
 Onde se fala mirandês, Mensageiro de Bragança de 2 de julho de 2004.
 O pacto dos zoelas, Mensageiro de Bragança de 16 de julho de 2004.
 A religião e a cultura dos zoelas, Mensageiro de Bragança de 6 de agosto de 2004
 A antroponímia da região zoela, Mensageiro de Bragança de 3 de setembro de 2004.
 A religião e cultura dos zoelas, Mensageiro de Bragança de 17 de setembro de 2004.
 A toponímia mirandesa pré-romana, Mensageiro de Bragança de 1 de outubro de 2004.
 O topónimo Miranda: vicissitudes e significado de um nome, Mensageiro de Bragança de 15 de outubro de 2004.
 A romanização da Terra de Miranda, Mensageiro de Bragança de 29 de outubro de 2004.
 Pedras que falam, Mensageiro de Bragança de 12 de novembro de 2004.
 O caldeirão linguístico começa a ferver, Mensageiro de Bragança de 26 de novembro de 2004.
 La cidade de Miranda de l Douro i la lhéngua mirandesa, El Filandar/O Fiadeiro, Samora, 2004.
 Os suevos e visigodos na Terra de Miranda, Mensageiro de Bragança de 10 de dezembro de 2004.
 O Pagus Astiático, futura Terra de Miranda, Mensageiro de Bragança de 24 de dezembro de 2004.
 A cristianização e a latinização dos rurais, Mensageiro de Bragança de 14 de janeiro de 2005.
 Mogadouro, fronteira entre os reinos suevo e visigodo, Mensageiro de Bragança de 28 de janeiro de 2005.
 Penas Roias e o romance visigótico na Terra de Miranda, Mensageiro de Bragança de 11 de fevereiro de 2005.
 O povoamento godo na Terra de Miranda, Mensageiro de Bragança de 25 de fevereiro de 2005.
 A situação linguística da Terra de Miranda antes da invasão árabe, Mensageiro de Bragança de 11 de março de 2005.
 O burro nos ditos dezideiros e na tradição oral mirandesa, revista Amigos de Bragança, março de 2005
 O romance visigótico e a língua mirandesa, Mensageiro de Bragança de 8 de abril de 2005.
 Palavras Godas na Língua mirandesa, Mensageiro de Bragança de 29 de abril de 2005.
 Ditos dezideiros mirandeses. L fondo quemun de las regras de bida i de l saber antigo i mediabal, revista El Filandar/O Fiadeiro, Samora, 2005.
 L Regalengo de Palaçuolo ne l Seclo XII (Studo de toponímia mediabal i de stória de la lhéngua mirandesa), revista Brigantia, 2005.

Linguistas de Portugal
Língua mirandesa
Poetas de Portugal
Portugueses do século XX
Portugueses do século XXI
Poetas do século XX
Poetas do século XXI
Naturais de Miranda do Douro
Tradutores de Portugal
Advogados de Portugal
Professores da Universidade Nova de Lisboa
Comendadores da Ordem do Mérito
Bloguistas de Portugal
Jornalistas de Portugal
Alumni da Faculdade de Direito da Universidade de Lisboa
Alumni da Universidade do Porto
Alumni da Faculdade de Letras da Universidade de Lisboa
Mortes por cancro em Portugal

Amadeu Ferreira


Kaliwatan sa alibangbang ang Parasa loyola. Una ning gihulagway ni Dyar ni adtong 1926. Ang Parasa loyola sakop sa kahenera nga Parasa, ug kabanay nga Limacodidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Parasa

Parasa loyola


An Calyptophilus frugivorus in uska species han Aves nga syahan ginhulagway ni Cory hadton 1883. An Calyptophilus frugivorus in nahilalakip ha genus nga Calyptophilus, ngan familia nga Thraupidae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. f. abbotti
 C. f. frugivorus

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Calyptophilus

Calyptophilus frugivorus


An Anolis baleatus in uska species han Reptilia nga ginhulagway ni Edward Drinker Cope hadton 1864. An Anolis baleatus in nahilalakip ha genus nga Anolis, ngan familia nga Polychrotidae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. b. baleatus
 A. b. altager
 A. b. caeruleolatus
 A. b. fraudator
 A. b. lineatacervix
 A. b. litorisilva
 A. b. multistruppus
 A. b. samanae
 A. b. scelestus
 A. b. sublimis

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anolis

Anolis baleatus


Padule è un sobborgo del comune di Sesto Fiorentino situato nella parte occidentale del territorio comunale, tra i comuni di Calenzano e Campi Bisenzio.

Punti d'interesse
Pieve di Santa Maria e San Bartolomeo risalente al IX secolo. Questa chiesa, di antichissime origini, conserva ancora l'originaria struttura con archi e cunei di marmo, mentre al suo interno vi sono affreschi importanti, attribuiti a Filippo Tarchiani, risalenti al 1600.
In Padule furono costruiti importanti edifici di carattere signorile. Possiamo oggi riconoscere la Torre Galadini ed un vecchio tabernacolo sorretto da una colonnina di pietra. Su via del Risorgimento è possibile riconoscere gli elementi strutturali di Villa Rabatti. In via Chini è visibile una casa colonica, casa Pecchioli, dove si scorgono due stemmi in pietra, uno datato 1613 che testimoniano l'antico passato della zona di Padule.

Sport

Baseball
Padule è rappresentato nel campionato italiano dal Padule Baseball. Affiliata alla FIBS dal 1980, vanta numerosi successi soprattutto in campo giovanile. Nel 2017 e nel 2018 la squadra ha partecipato alla massima serie nazionale.

Note

Voci correlate
Sesto Fiorentino
Firenze
Toscana
Padule Baseball

Altri progetti

Frazioni di Sesto Fiorentino

Padule (Sesto Fiorentino)


Kaliwatan sa isda ang Argyripnus iridescens. Una ning gihulagway ni Mcculloch ni adtong 1926. Ang Argyripnus iridescens sakop sa kahenera nga Argyripnus, ug kabanay nga Sternoptychidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
habagatan-kasadpang Kadagatang Pasipiko

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Isdangtunay
Isdangtunay sa Kadagatang Pasipiko
Argyripnus

Argyripnus iridescens


Oskova, rijeka u Bosni i Hercegovini.
 Oskova (Banovići), naselje u općini Banovići.

Oskova


An Hippopotamyrus retrodorsalis in uska species han Actinopterygii nga syahan ginhulagway ni Nichols ngan Ludlow Griscom hadton 1917. An Hippopotamyrus retrodorsalis in nahilalakip ha genus nga Hippopotamyrus, ngan familia nga Mormyridae. Ginklasipika han IUCN an species komo kulang hin datos. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hippopotamyrus

Hippopotamyrus retrodorsalis


Kaliwatan sa alibangbang ang Ochsenheimeria distinctella. Una ning gihulagway ni Aleksei Konstantinovich Zagulajev ni adtong 1972. Ang Ochsenheimeria distinctella sakop sa kahenera nga Ochsenheimeria, ug kabanay nga Ypsolophidae. Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Ochsenheimeria

Ochsenheimeria distinctella


Sweedie Goes to College er en amerikansk stumfilm fra 1915.

Medvirkende
 Wallace Beery – Sweedie
 Ben Turpin – Sweedies Romeo
 Charlotte Mineau
 Gloria Swanson
 Virginia Bowker

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra USA
Amerikanske film fra 1915

Sweedie Goes to College


The 2018 Paddy Power Champions League of Darts was the 3rd annual staging of the tournament, organised by the Professional Darts Corporation. It took place from 22–23 September 2018 at the Brighton Centre, Brighton.

The defending champion Mensur Suljović lost 4–11 against Gary Anderson in the semi-final; a rematch of the 2017 final.

Anderson went on to win his first Champions League title by defeating compatriot Peter Wright 11–4 in the final. It was Anderson's 10th major title and 8th in the PDC. It was also Anderson's 3rd major title of the season after winning that year's UK Open and World Matchplay.

A noticeable controversy was the walk-ons before the group match between Simon Whitlock and Peter Wright, where Wright's walk-on music, "Don't Stop the Party" by Pitbull, was played when Whitlock walked onto the stage, instead of his own track, "Down Under" by Men at Work. Whitlock performed Wright's renowned sidestep dance across the stage, causing much laughter on stage and in the crowd. Wright subsequently walked on to his own music, and the Pitbull track was played twice.

Format
The eight qualifiers were split into two groups, playing each other once in a best of 19 legs match. The top two of each group then proceed to the semi-finals. Both semi-finals and the final were a best of 21 legs match.

Prize money

Qualifiers
The top 7 players on the PDC Order of Merit following the 2018 World Matchplay qualified. Reigning champion Mensur Suljović was given a guaranteed place in the tournament, as he is the defending champion. As Suljović was also one of the top 7 players, the eighth ranked player also qualified.

  Michael van Gerwen (semi-finals)
  Peter Wright (runner-up)
  Rob Cross (group stage)
  Gary Anderson (winner)
  Daryl Gurney (group stage)
  Mensur Suljović (semi-finals)
  Simon Whitlock (group stage)
  Dave Chisnall (group stage)

Results

Group stage

All matches first-to-10 (best of 19 legs)

NB: P = Played; W = Won; L = Lost; LF = Legs for; LA = Legs against; +/− = Plus/minus record, in relation to legs; Avg = Three-dart average in group matches; Pts = Group points

Group A

22 September

22 September

23 September

Group B

22 September

22 September

23 September

Knockout stage

References

Champions League of Darts
Champions League of Darts
2018 in English sport
Sport in Brighton and Hove
Champions League of Darts

2018 Champions League of Darts


Kaliwatan sa alasiwsiw ang Grylloderes subalatus. Una ning gihulagway ni Lucien Chopard ni adtong 1951. Ang Grylloderes subalatus sakop sa kahenera nga Grylloderes, ug kabanay nga Gryllidae.

Kini nga matang hayop na sabwag sa:
 Demokratikanhong Republika sa Konggo

Walay nalista nga matang nga sama niini.

Ang mga gi basihan niini

Insekto
Insekto sa Demokratikanhong Republika sa Konggo
Grylloderes

Grylloderes subalatus


Ang Al Mubarraz ngalan niining mga mosunod:

Arabyang Saudita

 Al Mubarraz (lungsod), Al Minţaqah ash Sharqīyah,

Hiniusang Emiratong Arabo

 Al Mubarraz (pulo), Abū Z̧aby,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Arabyang Saudita
Pagklaro paghimo ni bot Hiniusang Emiratong Arabo

Al Mubarraz


Franciszek Florian Zebrzydowski herbu Radwan (zm. w 1650 roku) – kasztelan lubelski w latach 1647-1650, starosta nowokorczyński.

Poseł na sejm 1638 roku.

Jako senator był obecny na sejmie koronacyjnym 1649 roku.

Przypisy

Bibliografia

 Leszek Andrzej Wierzbicki,Senatorowie koronni na sejmach Rzeczypospolitej, Warszawa 2017, s. 181.
 Urzędnicy województwa lubelskiego XVI-XVIII w. Spisy". Oprac. Witold Kłaczewski i Wacław Urban. 1991, s .133.

Kasztelanowie lubelscy
Posłowie na sejm zwyczajny 1638
Senatorowie na sejmie koronacyjnym 1649
Senatorowie świeccy I Rzeczypospolitej
Senatorowie za panowania Władysława IV Wazy
Senatorowie za panowania Jana II Kazimierza Wazy
Starostowie nowokorczyńscy
Urzędnicy ziemscy I Rzeczypospolitej
Franciszek Florian
Zmarli w 1650

Franciszek Florian Zebrzydowski


Ang Šēla-i-Khušnaw ngalan niining mga mosunod:

Apganistan

 Shēlah-ye Khōsh Now (suba nga anhianhi sa Apganistan, lat 33,62, long 64,80), Wilāyat-e Ghōr,
 Shēlah-ye Khōsh Now (suba nga anhianhi sa Apganistan, lat 33,62, long 64,66), Wilāyat-e Ghōr,
 Shēlah-ye Khushnow (suba nga anhianhi sa Apganistan, lat 34,18, long 64,52), Wilāyat-e Ghōr,

Pagklaro paghimo ni bot 2015-12
Pagklaro paghimo ni bot Apganistan

Šēla-i-Khušnaw


RFM SOMNII é um festival de música realizado anualmente na Praia do Relógio na Figueira da Foz, Portugal. É organizado pela RFM, uma estação de rádio. A sua primeira realização foi em 2012 na Praia do Moledo, em Caminha, como Sunset. A partir de 2013, passou a realizar-se Praia do Relógio, na Figueira da Foz, com o nome RFM SOMNII. É hoje considerado o Maior Sunset de Sempre de música eletrónica do mundo.

2012
A 7 de Julho de 2012, começou o Sunset, na praia de Moledo.

2013
A segunda edição realizou-se a 13 de Julho de 2013, para 25 000 pessoas, passando a chamar-se RFM SOMNII.

2014
Em 2014, a 3.ª edição do RFM Somnii. Pela primeira vez em 2 dias.

2015
Em 2015, a 3.ª edição do RFM SOMNII, para 80 000 pessoas.

2016
Em 2016, a 4.ª edição do RFM SOMNII, para 100 000 pessoas. O festival decorreu durante 3 dias.

2017

2018

2019

Ligações externas

 Página oficial do RFM SOMNII

Festivais de música de Portugal
Música eletrônica
Fundações em Portugal em 2012
Eventos na Figueira da Foz

RFM Somnii


Dafina Zeqiri Nushi (1. april 1984) je kosovsko-albanska kompozitorica orkestarske, komorne i horske muzike koja je izvođena u Evropi i svijetu.

Biografija
Pohađala je "Konzervatorijum Prenk Jakova" u Prištini od 1997. do 2002. godinenakon čega je upisala studij muzičke kompozicije kod Mendija Mengjiqija na "Univerzitetu u Prištini" i diplomirala 2007. Magistarski rad je uradila pod mentorstvom Jane Andreevske na "Univerzitetu Sv. Ćirilo i Metodije" u Skoplju 2011. godine.

2009. godine osnovala je organizaciju "Kosovske žene u muzici", NEO MUSICA, i postala član Međunarodnog odbora časti "Fondazione Adkins Chiti: Donne in Musica".

Njena djela su pretežno instrumentalna, počevši od Quasi Variazione za klavir (2000), Dialog za violinu i klavir (2001) i Atmosfere za flautu i klavir (2002). Vokalne kompozicije obuhvataju djela za mješoviti hor kao što su Moja majka, na tekst Paška Vase (2001), Odiseja (2008) i Atmosfere za hor sa orkestrom (2005). Solo postavke uključuju When You Come za mezzosopran i klavir (2002), na tekst Bajrama Qerimija, i O Dismal Bird za tenor i klavir (2009). Kasnije kompozicije iz njenog vremena na univerzitetu u Skoplju uključuju Varijacije za simfonijski orkestar (2011), Disappear za solo violu (2011), Memento za violinu i orkestar (2010), Priča o Mariji za glumca, flautu, violinu, gitaru i klavir (2010), i All In za flautu, obou, sopran saksofon i violončelo (2009).

Njena djela su izvedena na festivalu "Dani makedonske muzike" 2011. i na festivalu "DAM" u Prištini 2010. Također 2010. u Londonu, djelo Dream za solo violinu, (2007).

Nagrade i priznanja
2009. godine Atmosfere za hor i orkestar osvojile su nagradu Theodore Front Međunarodne alijanse za žene u muzici. Početkom 2012. novo delo, Varijacije za klavir, osvojilo je drugu nagradu na takmičenju kompozitora Šopenovog kosovskog festivala. Na konkursu koji je organizovalo "Ministarstvo kulture Kosova" u aprilu 2012. godine njen rad Përreth ("Oko") osvojio je nagradu u kategoriji komorne muzike.

Reference

Rođeni 1984.
Kosovske kompozitorice
Biografije, Priština

Dafina Zeqiri


Turčin, pripadnik turskog naroda

Hrvatska:

 Turčin (Gornji Kneginec), naselje u općini Gornji Kneginec, Varaždinska županija

Turčin (čvor)


L'edizione 1926-27 del campionato di calcio svedese (Allsvenskan) vide la vittoria finale del GAIS Göteborg.

Capocannoniere del torneo fu Albert Olsson (GAIS Göteborg), con 24 reti.

Classifica finale

Verdetti
GAIS Göteborg campione di Svezia 1926-27.
Westermalms IF e IFK Uddevalla retrocesse in Division 2.

Collegamenti esterni

Calcio nel 1926
Calcio nel 1927
Campionato svedese di calcio

Allsvenskan 1926-1927


Srdjan Vujmilovic (born 15 May 1994, in Banja Luka) is an artist and photographer who lives in Aleksandrovac, Republic of Srpska, Bosnia and Herzegovina. His subjects include nature, architecture, portrait, astrophotography and landscape. His media includes light painting, time-lapse photography, videography and graphic design. He has been taking photographs since 2012.

Exhibitions

Srdjan has had three solo exhibitions, including the second solo exhibition entitled Unique Vision with the theme of tolerance and the unity of man with nature, where he presented 64 photographs.

Awards and mentions

He is the winner of the photography contest Rovinj PhotoDays 2017, where he won first place in the 'Landscape' category. His work has been published by Canon, medias such as Buka, eTrafika, www.banjaluka.com, www.banjalucanke.com, Mojabanjaluka.info, BB Portal, Banjaluka.net, Moja Banjaluka, Srpska Cafe, Karike, as well as Blic, Dani, and Nezavisne Novine national newspapers.

He was featured in television programs such as Morning Program on BN television, Morning Program RTRS television,  and Serbian television show, Zikina Sarenica.

His works have also been published in magazines like Practical Photography Magazine and Photography Masterclass Magazine, as well as on portals such as Discovery Channel and National Geographic.

References

External links

Srdjan Vujmilovic Photography Website

1994 births
Living people
Landscape photographers
People from Banja Luka
Bosnia and Herzegovina photographers
Male artists
21st-century photographers
Portrait photographers
Commercial photographers
Fine art photographers
Nature photographers

Srdjan Vujmilovic


Foso College of Education is a co-educational teacher education college in Foso (Assin North Municipal District, Central Region, Ghana). The college is located in Central / Western zone. It is one of  46 public colleges of education in Ghana and participated in the DFID-funded T-TEL programme.

The principal is Dr. Anthony Baabereyir. Foso College of Education is affiliated to the University of Cape Coast.

History
Dr. Kwame Nkrumah opened Foso College in 1965. Foso College of Education (which is often referred to as the University of Assin by the local people) was opened on 15 November 1965 at its present site with 240 students and 9 teaching staff. The students were made up of 120 Post Middle 4-Year and 120 Post 'B' 2-Year Certificate 'A' groups. It was opened under the headship of Mr. R. R. Essah. Situated between Assin Foso and Assin Atonsu on the Assin Foso–Cape Coast highway, the college has a land area of 1 square kilometre which was leased out to the Government for the purpose by the Aboabo Stool of Assin Nyankomasi. In line with its motto: "Character, Wisdom, Knowledge".

The college's catchment area extends beyond the Central Region (Ghana) into the Ashanti Region, Brong-Ahafo Region, Eastern Region (Ghana), Greater Accra Region and Western Region (Ghana). Annual student enrolment levels are always appreciably high. The student population for the 2007/2008 academic year, for instance, was 938 made up of 638 males and 300 females. 766 pupil teachers are also on the Modular UTDBE programme. The students are handled by 51 teaching staff and 59 non-teaching staff.  Since its establishment, Foso Training College has turned out over 5,600 teachers, most of whom hold very responsible positions in various spheres of national and international life.

The college has grown from 240 students and 9 teaching staff in its first year to over 1600 in 2015 - 725 of whom were studying for the Diploma in Basic Education. A governing council was inaugurated in March 2019 by the Minister of State for Tertiary Education, Professor Kwesi Yankah.

The College's vision is to become a centre of excellence for training quality teachers whose orientation is holistic and consistent with national aspirations and development.

Education
Foso Training College has run every pre-tertiary teacher training programme in Ghana. The programmes include the following:

(i) 4-Year Post-Middle Certificate 'A'

(ii) 2-Year Post-Middle Certificate 'B'

(iii) 2-Year Post 'B' Certificate 'A'

(iv) 2-Year Post-Secondary Certificate 'A'

(v) 2-Year Post 'A' Specialist Course in Agricultural Science

(vi) 3-Year Post-Secondary Certificate 'A'

(vii) 3-Year Post-Secondary Specialist Course in Mathematics, Science, Agricultural Science and

(viii) 2-Year Post-Middle Certificate 'A' (Modular)

Even though the college has been running a Diploma in Basic Education (DBE) programme for both regular students and serving pupil teachers since 2004 and 2005 respectively, it officially received accreditation to the tertiary status in September 2007. In 2007/2008 academic year the college was mandated, in addition to other 14 colleges, to train quasi specialist teachers in Science and Mathematics for basic schools in the country.

Notable alumni
Dr. E. Fletcher: Senior Lecturer, UCC
Mr. J. K. Taylor: Senior Lecturer, UCC
Rev. Albert Amoah: International Director of Church of Pentecost in USA and former General Secretary of the Church of Pentecost, Ghana.
Mr. Sammy Otoo: Proprietor of Sammo High Schools in Cape Coast.
Ms. Naana Biney: Deputy Director-General of Ghana Education Service
Mr. F. K. Danquah: Headmaster, Assin North Secondary School
Mr. Bashiru Hayford: Coach of Asante Kotoko Football Club
Prophet Marithia Jona Jehu Appiah: Former Spiritual Head of the Mosama Disco Christo Church: (MDCC)
Mr. Kwame Fosuh: Ministry of Trade: Industries and PSI
Mr. Kwadwo B. Filscon of GIPC.

References

Colleges of Education in Ghana
Universities and colleges established in 1965
1965 establishments in Ghana
Central Region (Ghana)

Foso College of Education


Portvín er kanska tað mest kenda heitvínið í heiminum. Tað kemur úr Dourodalinum, norðalaga í Portugal. Tað verða gjørd bæði reyð og hvít portvín og tey fáast úr turrum til søt. Tað eru tvey høvuðssløg av portvíni: Wood Port og Vintage Port. Wood Port er ruby, tawny og hvítt portvín. Vintage port er árgangsportvín. Tað eru eisini ymisk sløg av portvíni. Ruby port er ungt, fruktkent og søtt. Tawny er lagrað, og er lættari og meira gulbrúnt. White er gjørt av hvítum drúum og fæst sum søtt og turt. Late Bottled er portvín, sum er lagrað 4-5 ár í eikiføtum. Síðani verður tað koyrt í fløskur, og búnast ikki víðari. Vintage Port er árgangs portvín, sum bert verður framleitt í góðum árum. Tað verður lagrað í 2-3 ár, áðrenn tað verður koyrt í fløskur, har tað búnast í nógv ár, 15 - 20 - 25 ár. Reytt portvín skal borðreiðast við 14-18°C – hvítt við 8-10°C.

Rúsdrekka
Matur og drekka

Portvín